C-298/09

PostanowienieTSUE2010-06-16CELEX: 62009CO0298ECLI:EU:C:2010:343

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy art. 49-54 WE oraz dyrektywa 96/71/WE stoją na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu, które zastrzega prowadzenie działalności jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej wyłącznie dla podmiotów posiadających siedzibę na terytorium krajowym, i czy takie uregulowanie może być uzasadnione okresem przejściowym po przystąpieniu do Unii Europejskiej?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że krajowe uregulowanie wymagające od przedsiębiorstw pracy tymczasowej posiadania siedziby na terytorium krajowym stanowi niedopuszczalne ograniczenie swobody świadczenia usług, gwarantowanej przez art. 49-54 WE. Podkreślił, że ani przepisy Aktu Przystąpienia z 2003 r., ani motyw 19 czy art. 1 ust. 4 dyrektywy 96/71/WE nie mogą być interpretowane jako zezwalające na takie ograniczenie lub na traktowanie przedsiębiorstw krajowych w sposób bardziej korzystny. Swoboda świadczenia usług ma zastosowanie do nowych państw członkowskich od dnia ich przystąpienia, a dyrektywa 96/71/WE nie uprawnia do dyskryminacji ze względu na miejsce siedziby.

Stan faktyczny

Sprawa dotyczyła krajowego uregulowania na Węgrzech, które ograniczało możliwość prowadzenia działalności jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej wyłącznie do podmiotów posiadających siedzibę na terytorium krajowym. Sąd odsyłający, Fővárosi Bíróság, zwrócił się do TSUE z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym zgodności tego uregulowania z prawem Unii Europejskiej, w szczególności ze swobodą świadczenia usług i dyrektywą o delegowaniu pracowników.

Rozstrzygnięcie

1) Wykładni art. 49–54 WE nie można dokonywać w ten sposób, że uregulowanie państwa członkowskiego dotyczące prowadzenia działalności jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej obowiązujące w dniu przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej pozostaje ważne do czasu przyjęcia przez Radę Unii Europejskiej programu lub dyrektyw wykonujących te postanowienia w celu ustalenia warunków liberalizacji dla tego rodzaju usług. 2) Ani motyw 19 dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, ani jej art. 1 ust. 4 nie mogą być interpretowane w ten sposób, że państwo członkowskie może zastrzec prowadzenie działalności jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej jedynie dla przedsiębiorstw posiadających siedzibę na terytorium krajowym lub traktować je – w zakresie wydawania zezwolenia na wykonywanie działalności – w sposób bardziej korzystny niż przedsiębiorstwa posiadające siedzibę w innym państwie członkowskim. 3) Wykładni art. 49–54 WE należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie istnieniu uregulowania państwa członkowskiego takiego jak w sprawie przed sądem krajowym, które zastrzega prowadzenie działalności jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej dla przedsiębiorstw posiadających siedzibę na terytorium krajowym.

Pełny tekst orzeczenia

Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 16 czerwca 2010 r. – RANI Slovakia przeciwko Hankook Tire Magyarország (sprawa C‑298/09) Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania – Przystąpienie do Unii Europejskiej – Swoboda świadczenia usług – Dyrektywa 96/71/WE – Oddelegowanie pracowników w ramach świadczenia usług – Przedsiębiorstwo pracy tymczasowej – Wymóg posiadania siedziby na terytorium państwa członkowskiego, w którym usługa jest świadczona 1. Swoboda świadczenia usług – Postanowienia traktatu – Stosowanie do nowych państw członkowskich – Węgry (art. 49–54 WE; akt przystąpienia z 2003 r., art. 2, art. 53, art. 54) (por. pkt 37-39; pkt 1 sentencji) 2. Swoboda świadczenia usług – Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług – Dyrektywa 96/71 (dyrektywa 96/71 Parlamentu Europejskiego i Rady, motyw 19 i art. 1 ust. 4) (por. pkt 47-51, pkt 2 sentencji) 3. Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Przedsiębiorstwa pracy tymczasowej (art. 49 WE, 54 WE) (por. pkt 56-58, pkt 3 sentencji) Przedmiot Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Fővárosi Bíróság – Wykładnia art. 3 lit. c) WE, art. 49, 52 i 54 WE, oraz dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. L 18, s. 1) – Uregulowanie krajowe ograniczające prowadzenie działalności jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej jedynie do przedsiębiorstw posiadających siedzibę na terytorium krajowym Sentencja 1) Wykładni art. 49–54 WE nie można dokonywać w ten sposób, że uregulowanie państwa członkowskiego dotyczące prowadzenia działalności jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej obowiązujące w dniu przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej pozostaje ważne do czasu przyjęcia przez Radę Unii Europejskiej programu lub dyrektyw wykonujących te postanowienia w celu ustalenia warunków liberalizacji dla tego rodzaju usług. 2) Ani motyw 19 dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, ani jej art. 1 ust. 4 nie mogą być interpretowane w ten sposób, że państwo członkowskie może zastrzec prowadzenie działalności jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej jedynie dla przedsiębiorstw posiadających siedzibę na terytorium krajowym lub traktować je – w zakresie wydawania zezwolenia na wykonywanie działalności – w sposób bardziej korzystny niż przedsiębiorstwa posiadające siedzibę w innym państwie członkowskim. 3) Wykładni art. 49–54 WE należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie istnieniu uregulowania państwa członkowskiego takiego jak w sprawie przed sądem krajowym, które zastrzega prowadzenie działalności jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej dla przedsiębiorstw posiadających siedzibę na terytorium krajowym.