C-300/16

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO NILSA WAHLA przedstawiona w dniu 3 maja 2017 r. ( ) Sprawa C‑300/16 P Komisja Europejska przeciwko Frucona Košice a.s. Odwołanie – Pomoc państwa – Kryterium podmiotu prywatnego – Możliwość zastosowania oraz stosowanie tego kryterium – Ocena całościowa – Ciężar dowodu – Ocena dowodów 1.  W odwołaniu Komisja Europejska wnosi o uchylenie przez Trybunał wyroku Sądu w sprawie T‑103/14 ( ). W wyroku tym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji 2014/342/UE z dnia 16 października 2013 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.18211 (C 25/2005) (ex NN 21/2005) udzielonej przez Republikę Słowacką na rzecz Frucona Košice a.s ( ). 2.  Odwołanie związane jest z następującym pytaniem: Kiedy i w jaki sposób Komisja ma zastosować tzw. „kryterium podmiotu prywatnego”? ( ). W bardziej szczegółowym ujęciu w sprawie tej chodzi o zakres obowiązków Komisji w trakcie stosowania tego kryterium i w trakcie oceny zachowania organu publicznego mającego status wierzyciela względem beneficjenta ocenianej pomocy. I. Okoliczności faktyczne sprawy 3. Jeżeli chodzi o okoliczności leżące u podstaw badanego postępowania, na podstawie zaskarżonego wyroku można wskazać co następuje. 4. Druga strona postępowania, Frucona Košice a.s. (zwana dalej „Fruconą”) jest spółką prawa słowackiego, która prowadziła działalność między innymi w zakresie produkcji napojów alkoholowych. 5. W okresie od listopada 2002 r. do listopada 2003 r. Frucona kilkakrotnie skorzystała z odroczenia wykonania zobowiązań podatkowych. Owe zaległości podatkowe powstały na skutek nieuiszczenia podatku akcyzowego. Urząd podatkowy Košice IV (zwany dalej „miejscowym organem podatkowym”) udzielił spółce Frucona odroczeń po ustanowieniu przez nią zabezpieczeń finansowych. 6. W dniu 25 lutego 2004 r. ze względu na trudności finansowe Frucona nie była w stanie zapłacić podatku akcyzowego należnego za styczeń 2004 r. W następstwie zmian w prawie, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., Frucona nie mogła już uzyskać odroczenia zapłaty tego podatku akcyzowego. 7. W związku z tym Frucona znalazła się w sytuacji zadłużenia w rozumieniu zákon č. 328/1991 Zb. o konkurze a vyrovnaní (słowackiej ustawy nr 328/1991 o postępowaniu likwidacyjnym i układowym). 8. W dniu 8 marca 2004 r. Frucona złożyła do Krajský súd v Košiciach (sądu okręgowego w Koszycach, Słowacja) wniosek o wszczęcie postępowania układowego. W treści wniosku Frucona zaproponowała, że każdemu z wierzycieli zapłaci 35% kwoty, jaką była im winna. Całkowite zadłużenie tej spółki wynosiło około 644,6 mln koron słowackich (SKK). Znaczną większość zadłużenia, czyli około 640,8 mln SKK, stanowiły zaległości podatkowe. 9. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2004 r. Krajský súd v Košiciach (sąd regionalny w Koszycach) zatwierdził postępowanie układowe. 10. W dniu 9 lipca 2004 r. wierzyciele Frucony, w tym miejscowy organ podatkowy, na posiedzeniu dotyczącym układu przyjęli propozycję układu. W ramach postępowania układowego miejscowy organ podatkowy występował jako wierzyciel odrębny. Z tego statusu korzystał z powodu zabezpieczeń ustanowionych na jego rzecz przez Fruconę w zamian za wyżej wspomniane odroczenie zapłaty podatku akcyzowego. 11. Przed dniem 9 lipca 2004 r. Frucona przedłożyła miejscowemu organowi podatkowemu sprawozdanie z audytu sporządzone przez niezależną spółkę audytorską (zwane dalej „sprawozdaniem E”). Sprawozdanie to miało umożliwić miejscowemu organowi podatkowemu oszacowanie korzyści wynikających z jednej strony z układu, a z drugiej strony z likwidacji. 12. W dniu 21 czerwca 2004 r. słowacki organ skarbowy przeprowadził kontrolę na miejscu w pomieszczeniach Frucony. Podczas tej kontroli określono sytuację finansową Frucony na dzień 17 czerwca 2004 r. 13. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2004 r. Krajský súd v Košiciach (sąd regionalny w Koszycach) zatwierdził układ. Zgodnie z tym układem wierzytelności słowackiego organu skarbowego miały zostać zaspokojone w 35%, co odpowiadało kwocie do zapłaty w wysokości około 224,3 mln SKK. 14. Pismem z dnia 20 października 2004 r. miejscowy organ podatkowy poinformował Fruconę, że postanowienia układu, zgodnie z którymi część zobowiązania podatkowego nie musi być spłacona, stanowiłą pośrednią pomoc państwa podlegającą zatwierdzeniu przez Komisję Europejską. 15. W dniu 17 grudnia 2004 r. Frucona zapłaciła miejscowemu organowi podatkowemu kwotę 224,3 mln SKK, odpowiadającą 35% jej całkowitego zobowiązania podatkowego. Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2004 r. Krajský súd v Košiciach (sąd regionalny w Koszycach) zamknął postępowanie układowe. W dniu 18 sierpnia 2006 r. Krajský súd v Košiciach zmniejszył kwotę należną na rzecz miejscowego organu podatkowego do 224,1 mln SKK. A. Postępowanie administracyjne 16. W dniu 15 października 2004 r. do Komisji wpłynęła skarga w sprawie przyznanej Fruconie pomocy państwa, która miała być bezprawna. 17. Pismem z dnia 4 stycznia 2005 r. Republika Słowacka, w następstwie skierowania do niej przez Komisję żądania udzielenia informacji, powiadomiła Komisję o istnieniu możliwości, że Frucona otrzymała bezprawną pomoc, i wniosła do Komisji o zatwierdzenie tej pomocy jako pomocy na ratowanie zagrożonego przedsiębiorstwa. 18. Po otrzymaniu dodatkowych informacji pismem z dnia 5 lipca 2005 r. Komisja powiadomiła Republikę Słowacką o swojej decyzji o wszczęciu przewidzianego w obecnym art. 107 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie rozpatrywanego środka ( ). 19. Pismem z dnia 10 października 2005 r. Republika Słowacka przekazała Komisji swe uwagi w przedmiocie rozpatrywanego środka. Podobnie pismem z dnia 24 października 2005 r. Frucona przekazała Komisji swoje uwagi w przedmiocie rozpatrywanego środka. Uwagi te zostały podane do wiadomości Republiki Słowackiej, aby umożliwić jej zajęcie stanowiska, co też ta uczyniła pismem z dnia 16 grudnia 2005 r. B. Pierwotna decyzja 20. W dniu 7 czerwca 2006 r. Komisja wydała decyzję 2007/254/WE w sprawie pomocy państwa C 25/2005 (ex NN 21/2005) udzielonej przez Republikę Słowacką na rzecz Frucona Košice a.s. ( ). Zgodnie z treścią tej decyzji pomoc państwa, którą Republika Słowacka przyznała skarżącej (w wysokości 416515990 SKK), była niezgodna ze wspólnym rynkiem i musiała zostać odzyskana. C. Przebieg postępowania przed Sądem i Trybunałem 21. W dniu 12 stycznia 2007 r. Frucona wniosła do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności pierwotnej decyzji. 22. Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2010 r. w sprawie Frucona Košice/Komisja ( ) Sąd oddalił tę skargę jako bezzasadną. 23. Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie Frucona Košice/Komisja ( ) Trybunał Sprawiedliwości uchylił wyrok Sądu. Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że nie uwzględniwszy w ocenie kryterium podmiotu prywatnego czasu trwania postępowania likwidacyjnego, Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, a jeśli wzięła ten element pod uwagę, nie uzasadniła pierwotnej decyzji w sposób wymagany prawem. Trybunał Sprawiedliwości skierował sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd, aby wydał on orzeczenie w przedmiocie podniesionych żądań, co do których sąd ten się nie wypowiedział. 24. W następstwie wyroku w sprawie Frucona I i w celu zaradzenia wskazanym przez Trybunał uchybieniom Komisja w dniu 16 października 2013 r. wydała sporną decyzję. Decyzją tą została uchylona pierwotna decyzja. 25. W następstwie w drodze postanowienia z uzasadnieniem z dnia 21 marca 2014 r., Frucona Košice/Komisja ( ) Sąd orzekł, że postępowanie w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności pierwotnej decyzji zostaje umorzone. D. Sporna decyzja 26. Sporna decyzja została wydana w celu usunięcia uchybień, którymi obarczona była pierwotna decyzja, wskazanych w wyroku w sprawie Frucona I (motyw 10 spornej decyzji). 27. Komisja w szczególności uznała, że konieczne było zbadanie kwestii, czy przyjmując propozycję układu, a zatem zgadzając się na umorzenie 65% swojej wierzytelności, miejscowy organ podatkowy zachował się wobec Frucony jak prywatny wierzyciel działający w warunkach gospodarki rynkowej. Komisja wyjaśniła w tym względzie, że pozycja tego organu jako wierzyciela Frucony była niespotykanie silna. Organ ten znajdował się w korzystniejszej sytuacji prawnej i ekonomicznej niż prywatni wierzyciele Frucony. Miejscowy organ podatkowy posiadał bowiem ponad 99% wszystkich zarejestrowanych wierzytelności i był wierzycielem odrębnym, którego roszczenia mogły zostać zaspokojone w dowolnym momencie postępowania likwidacyjnego z dochodów ze sprzedaży gwarantowanych aktywów (motyw 80 spornej decyzji). 28. Jeśli chodzi o kryterium podmiotu prywatnego, Komisja w szczególności zauważyła, że możliwość stosowania tego kryterium zależy od tego, czy dane państwo członkowskie przyznało przedsiębiorstwu korzyść gospodarczą, działając w charakterze innym niż jako władza publiczna. Ponadto Komisja zwróciła uwagę, że w sytuacji gdy państwo członkowskie powołuje się w trakcie postępowania administracyjnego na to kryterium, w razie wątpliwości musi ono jednoznacznie wykazać na podstawie obiektywnych i weryfikowalnych dowodów, że wprowadzony w życie środek został podjęty w ramach jego działalności jako podmiotu prywatnego. Komisja odwołała się w tym zakresie do wyroku w sprawie Komisja/EDF ( ) (motyw 82 spornej decyzji). 29. Ponadto Komisja stwierdziła, że: „[r]easumując, [Republika Słowacka] twierdzi, że jej zdaniem niniejszy środek stanowi pomoc państwa. Przyznaje, że w czasie układu kwestia pomocy państwa po prostu nie była brana pod uwagę i wnioskuje o uznanie kwestionowanego środka za pomoc na ratowanie. W związku z tym wydaje się, że wymagania określone w orzecznictwie […] w tym przypadku nie zostały spełnione i kwestionowany środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE” (motyw 83 spornej decyzji). 30. Instytucja ta zauważyła też, że Frucona sprzeciwiła się uznawaniu środka za pomoc państwa. Ponadto na poparcie tego poglądu spółka ta przedłożyła sprawozdania audytorów (motyw 84 spornej decyzji). 31. Komisja następnie sprawdziła, czy Republika Słowacka zachowała się względem Frucony jak prywatny wierzyciel. 32. W tym celu Komisja, po pierwsze, porównała, w świetle dowodów przedstawionych przez Fruconę, postępowania układowe i likwidacyjne (motywy 88–119 spornej decyzji). Po drugie, porównała ona postępowanie układowe i egzekucję należności podatkowych (motywy 120–127 spornej decyzji). Po trzecie, zbadała pozostałe dowody przedłożone przez władze słowackie i Fruconę (motywy 128–138 spornej decyzji). Zasadniczo Komisja uznała, że zarówno postępowanie likwidacyjne, jak i egzekucja należności podatkowych były z punktu widzenia miejscowego organu podatkowego alternatywami korzystniejszymi od proponowanego układu (motywy 119, 124, 127 spornej decyzji). 33. Komisja stwierdziła, że kryterium podmiotu prywatnego nie zostało spełnione i że Republika Słowacka przysporzyła Fruconie korzyści, której spółka nie byłaby w stanie uzyskać w warunkach rynkowych (motyw 139 spornej decyzji). Komisja stwierdziła, że umorzenie długu, na które zgodził się miejscowy organ podatkowy w ramach układu, stanowiło pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE (motyw 140 spornej decyzji). Ponadto Komisja stwierdziła, że pomoc ta nie była zgodna z rynkiem wewnętrznym (motyw 182 spornej decyzji). 34. W art. 1 spornej decyzji stwierdzono, że pierwotna decyzja zostaje uchylona. Artykuł 2 stanowi, że pomoc państwa, która została przyznana przez Republikę Słowacką na rzecz Frucony w wysokości 416515990 SKK jest niezgodna ze wspólnym rynkiem. W art. 3 spornej decyzji Komisja nakazuje Republice Słowackiej odzyskanie pomocy wraz z odsetkami za zwłokę. Na podstawie art. 4 Republika Słowacka jest zobowiązana do poinformowania Komisji w ciągu dwóch miesięcy od powiadomienia o tej decyzji, jakie środki przyjęła w celu zastosowania się do niej. Zgodnie z art. 5 spornej decyzji decyzja ta jest skierowana do Republiki Słowackiej. II. Postępowanie przed Sądem 35. Pismem złożonym do Sądu w dniu 17 lutego 2014 r. Frucona wniosła skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji. 36. W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził nieważność spornej decyzji i obciążył Komisję kosztami postępowania. III. Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron 37. We wniesionym do Trybunału w dniu 26 maja 2016 r. odwołaniu Komisja wnosi o: — uchylenie zaskarżonego wyroku; — oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności i obciążenie spółki Frucona Košice kosztami postępowania; — posiłkowo – przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania oraz zastrzeżenie rozstrzygnięcia o kosztach do orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. 38. Frucona wnosi do Trybunału o oddalenie odwołania i obciążenie Komisji kosztami postępowania. 39. Strony zostały wysłuchane podczas ich wystąpień w trakcie rozprawy, która odbyła się w dniu 15 lutego 2017 r. IV. Analiza 40. Na poparcie odwołania Komisja podnosi sześć zarzutów. Pierwsze cztery zarzuty dotyczą ustalenia Sądu, że kryterium podmiotu prywatnego znajduje zastosowanie. Pozostałe dwa zarzuty odwołania dotyczą stosowania kryterium podmiotu prywatnego. 41. W bardziej szczegółowym ujęciu zarzuty odnoszące się do możliwości zastosowania kryterium podmiotu prywatnego dotyczą następujących elementów. Pierwszy zarzut odwołania dotyczy błędnej interpretacji spornej decyzji przez Sąd. Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się uchybienia poprzez wywnioskowanie z treści decyzji, że kryterium podmiotu prywatnego znajduje zastosowanie w odniesieniu do badanego środka. Drugi zarzut odwołania dotyczy naruszenia prawa w związku z uznaniem w wyroku przez Sąd, że beneficjent badanego środka może powołać się na owo kryterium. Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasad res iudicata i ne ultra petita. Komisja podnosi, że Sąd naruszył owe zasady poprzez uznanie, że skoro w sprawie Frucona I Trybunał Sprawiedliwości zastosował kryterium podmiotu prywatnego, to w sposób dorozumiany, ale oczywisty znajduje ono zastosowanie w badanej sprawie. Zaś zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa przez Sąd, który uznał, że Komisja nie mogła dokonywać rozróżnienia – w odniesieniu do możliwości stosowania kryterium podmiotu prywatnego – między odmiennymi alternatywami spornego środka. 42. Dwa pozostałe zarzuty dotyczą sposobu zastosowania kryterium podmiotu prywatnego. Piąty zarzut odwołania dotyczy naruszenia prawa przez wyrok w związku z wprowadzeniem przez Sąd nowego wymogu, który musi spełnić Komisja, gdy stosuje kryterium podmiotu prywatnego. Komisja podnosi, że wbrew utrwalonemu orzecznictwu zaskarżony wyrok wymaga, by instytucja ta z urzędu zrekonstruowała zachowanie hipotetycznego idealnego, racjonalnego i w pełni poinformowanego podmiotu prywatnego. W zarzucie szóstym Komisja podnosi, że Sąd dopuścił się również błędu, gdyż zaskarżony wyrok można interpretować w ten sposób, iż Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek przeprowadzenia sumiennego i bezstronnego badania. 43. Zacznę od analizy drugiego i czwartego zarzutu odwołania. Zrobię tak dlatego, że ich analiza będzie rzutować na późniejszą analizę pierwszego i trzeciego zarzutu odwołania. Należy jednak poczynić kilka uwag wstępnych. A. Uwagi wstępne 44. Po pierwsze, warto przypomnieć uzasadnienie dla kryterium podmiotu prywatnego (tu kryterium prywatnego wierzyciela) oraz cel, jakiemu ono służy. 45. Zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Zatem pojęcie pomocy, którym posłużono się w unijnym prawodawstwie dotyczącym pomocy państwa, jest szerokie. Obejmuje ono każdy rodzaj pomocy, zarówno pośredniej, jak i bezpośredniej: w jego zakres wchodzą wszelkie środki, które niezależnie od ich formy zmniejszają koszty obciążające zwykle budżet przedsiębiorstwa ( ). 46. Ma tu jednak zastosowanie istotne zastrzeżenie. Nawet jeśli środek pochodzi z zasobów państwowych, nie będzie wchodził w zakres art. 107 TFUE, jeżeli beneficjent mógłby w okolicznościach, które odpowiadają normalnym warunkom rynkowym, uzyskać taką samą korzyść jak korzyść przysporzona mu przy użyciu zasobów państwowych ( ). Zasadę tę stosuje się tak samo niezależnie od tego, czy państwo działało jako inwestor, wierzyciel, czy też sprzedawca. Aby określić, czy beneficjent mógł uzyskać taką samą korzyść w normalnych warunkach rynkowych, Komisja posługuje się kryterium podmiotu prywatnego. Celem zastosowania tego kryterium jest ocena, czy państwo przyznało korzyść przedsiębiorstwu nie działając w okolicznościach danej transakcji jak prywatny podmiot gospodarczy. 47. Mówiąc prościej – kryterium podmiotu prywatnego stanowi narzędzie, którym posługuje się Komisja w celu ustalenia istnienia korzyści gospodarczej będącej jedną z koniecznych przesłanek pomocy państwa. 48. Bez wątpienia dlatego Trybunał orzekł, że kryterium to nie stanowi wyjątku, który znajduje zastosowanie wyłącznie na wniosek państwa członkowskiego, gdy uznano, że spełnione są znamiona pomocy państwa niezgodnej ze wspólnym rynkiem określone w art. 107 ust. 1 TFUE ( ). Kryterium podmiotu prywatnego, o ile ma ono zastosowanie, jest jednym z czynników, które Komisja jest zobowiązana uwzględnić w celu ustalenia istnienia pomocy ( ). 49. Druga krótka uwaga wstępna, którą należy w tym miejscu poczynić, dotyczy ciężaru dowodu oraz standardu dowodowego w dziedzinie pomocy państwa. 50. Aby ustalić, czy dany środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, Komisja musi przeprowadzić sumienne i bezstronne badanie. Badanie takie służy zapewnieniu, by wydając ostateczną decyzję, Komisja dysponowała w tym celu możliwie najpełniejszymi i najbardziej wiarygodnymi informacjami. Należy bowiem pamiętać, że to na Komisji spoczywa obowiązek udowodnienia, że sporny środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. 51. Badane odwołanie należy rozpatrywać w świetle powyższych zasad. B. W przedmiocie drugiego i czwartego zarzutu odwołania 1.  Argumentacja stron 52. W drugim zarzucie odwołania Komisja podnosi, że Sąd naruszył prawo, gdy orzekł, że beneficjent pomocy może powołać się na kryterium podmiotu prywatnego ( ). Jej zdaniem kryterium podmiotu prywatnego służy ujawnieniu subiektywnego nastawienia państwa członkowskiego przyznającego rzekomą pomocy. Nikt inny zatem nie może się na nie powoływać. W badanej sprawie państwo członkowskie wyraźnie i niezmiennie utrzymywało, że środek stanowił pomoc państwa. 53. Komisja podnosi, że nawet jeśli Sąd miał rację stwierdzając, że beneficjent pomocy może powołać się na kryterium podmiotu prywatnego, Sąd naruszył prawo, gdyż nie wymagał od beneficjenta jednoznacznego wykazania na podstawie obiektywnych i możliwych do zweryfikowania dowodów, że państwo członkowskie działało jak prywatny podmiot gospodarczy. 54. Frucona utrzymuje, że ustalenia Sądu były prawidłowe. Z orzecznictwa Trybunału jasno wynika, że beneficjent pomocy może powołać się na kryterium podmiotu prywatnego. 55. Co się tyczy argumentu Komisji, że kryterium podmiotu prywatnego zależy od nastawienia danego państwa członkowskiego, Frucona podnosi, że w orzecznictwie podkreśla się, iż państwo członkowskie powinno działać w charakterze podmiotu gospodarczego. Frucona twierdzi, że w badanej sprawie nie ma wątpliwości co do charakteru, w jakim działał miejscowy organ podatkowy. 56. W zarzucie czwartym Komisja podnosi, że Sąd naruszył prawo, gdy orzekł, iż Komisja nie może dokonywać rozróżnienia – w celu stosowania kryterium podmiotu prywatnego – pomiędzy odmiennymi alternatywami spornego środka ( ). 57. Komisja utrzymuje, że możliwość zastosowania kryterium podmiotu prywatnego zależy od dowodów przedstawionych przez dane państwo członkowskie albo beneficjenta, tak by można było ustalić, czy organ publiczny zachował się w taki sam sposób, w jaki zachowałby się prywatny podmiot gospodarczy stojący przed takim samym wyborem. Komisja twierdzi, że kryterium podmiotu prywatnego nie znajduje zastosowania, jeśli nie przedstawiono dowodów w celu wykazania, że organ publiczny rozważył dany sposób postępowania. 58. Frucona utrzymuje, że przeprowadzona przez Sąd analiza możliwości zastosowania kryterium podmiotu prywatnego jest prawidłowa. Jeżeli kryterium podmiotu prywatnego znajduje zastosowanie, Komisja nie może ograniczyć oceny do jednej potencjalnej alternatywy dla badanego środka, z pominięciem innej alternatywy. 2.  Ocena 59. W drugim i czwartym zarzucie odwołania Komisja podnosi, iż Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że kryterium podmiotu prywatnego może znaleźć zastosowanie również w przypadku, gdy nie powołuje się na nie państwo członkowskie. Według Komisji kryterium podmiotu prywatnego znajduje zastosowanie wyłącznie w ściśle określonych warunkach. Jej zdaniem kryterium to ma zastosowanie, jeżeli 1) powołuje się na nie dane państwo członkowskie, 2) subiektywne nastawienie państwa członkowskiego pokazuje, że zamierzało ono działać jak podmiot prywatny, oraz 3) państwo członkowskie w istocie przewidziało dany sposób postępowania, gdy przyjmowało badany środek. 60. Na wstępie zaznaczę, że stanowisko, na którym opiera się badane odwołanie, jest ze swej natury sprzeczne. W istocie Komisja utrzymuje, że nie miała obowiązku zastosowania kryterium podmiotu prywatnego, ponieważ państwo członkowskie nie powołało się na nie w toku postępowania administracyjnego. W toku postępowania administracyjnego Republika Słowacka przyznała, że środek stanowił pomoc państwa. Wniosła o potraktowanie środka jako pomocy na ratowanie przedsiębiorstwa. Jednocześnie Komisja zgadza się jednak, że w spornej decyzji zastosowano kryterium podmiotu prywatnego dla stwierdzenia, że umorzenie zobowiązania podatkowego stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Innymi słowy punktem wyjścia badanego odwołania jest to, że chociaż w spornej decyzji zastosowano kryterium podmiotu prywatnego, owo kryterium nie mogło zostać zastosowane. 61. Przyjrzawszy się bliżej odwołaniu można jednak dostrzec, że Komisja próbuje sztucznie ograniczyć swój obowiązek zastosowania kryterium podmiotu prywatnego, a w istocie odwrócić ciężar dowodu. 62. Jak wyjaśnię poniżej, takie stanowisko Komisji nie znajduje poparcia w orzecznictwie. a)  Kryterium podmiotu prywatnego znajduje zastosowanie, jeżeli dane państwo członkowskie działa jako podmiot gospodarczy 63. Na początku warto zaznaczyć, że ustalenie, czy kryterium podmiotu prywatnego znajduje zastosowanie, bazuje na obiektywnych kryteriach dotyczących charakteru, w jakim działało państwo. Ściślej rzecz ujmując, kryterium owo znajduje zastosowanie, jeżeli państwo członkowskie, przenosząc korzyść na przedsiębiorstwo, działa w charakterze podmiotu gospodarczego (czyli nie w charakterze organu publicznego) ( ). 64. Co się zaś tyczy konkretnie prywatnego wierzyciela, Trybunał orzekł już w sprawie Frucona I, że kryterium podmiotu prywatnego stosuje się, jeżeli „wierzyciel należący do sektora publicznego przyznaje udogodnienia w płatności zadłużenia należnego mu od przedsiębiorstwa” ( ). W takich okolicznościach postępowanie organu publicznego musi zostać porównane z postępowaniem wierzyciela prywatnego podejmującego działania w celu uzyskania zapłaty kwot należnych mu od dłużnika mającego trudności finansowe ( ). Innymi słowy należy zastosować kryterium podmiotu prywatnego, jeśli postępowanie państwa, przynajmniej co do zasady, mogłoby zostać przyjęte przez prywatny podmiot działający w celu osiągnięcia zysku lub ograniczenia strat. W innym wypadku zastosowanie owego kryterium miałoby niewielki sens lub nie miałoby go wcale. 65. W badanej sprawie wierzyciel należący do sektora publicznego (miejscowy organ podatkowy) przyznał „udogodnienie w płatności zadłużenia należnego mu od przedsiębiorstwa”. W związku z tym na pierwszy rzut oka można by pomyśleć, że potrzeba zastosowania kryterium podmiotu prywatnego jest oczywista. 66. Jednak Komisja – na podstawie wyroku Trybunału w sprawie Komisja/EDF – podnosi, że kryterium podmiotu prywatnego nie znajduje zastosowania w badanej sprawie. 67. Wyrok ów nijak nie przysłuży się argumentacji Komisji. 68. W sprawie Komisja/EDF narosły wątpliwości co do charakteru, w jakim działało zainteresowane państwo członkowskie. Niejasne pozostawało, czy państwo członkowskie działało w charakterze podmiotu gospodarczego (jako akcjonariusz spółki publicznej), czy też organu władzy publicznej. Owa niejasność pojawiła się za sprawą formy przyjętego środka. Choć państwo członkowskie utrzymywało, że działało jako akcjonariusz, posłużyło się środkami podatkowymi, aby przyznać danemu przedsiębiorstwu zwolnienie z podatku. To właśnie w tym osobliwym być może kontekście Trybunał orzekł, że skoro państwo członkowskie powołało się na kryterium podmiotu prywatnego, musi również jednoznacznie wykazać na podstawie obiektywnych i weryfikowalnych elementów, że wprowadzone w życie działanie należy uznać raczej za działanie państwa w charakterze podmiotu prywatnego niż za działanie organu władzy publicznej ( ). Po rozważeniu, jakie dowody mogą być w związku z tym wymagane, Trybunał wyjaśnił, że do Komisji należy dokonanie całościowej oceny z uwzględnieniem – poza dowodami przedłożonymi przez to państwo członkowskie – wszystkich innych dowodów istotnych w danym przypadku, które umożliwiają jej ustalenie, czy sporne działanie zostało podjęte w ramach działalności tego państwa członkowskiego jako akcjonariusza, czy jako władzy publicznej. Trybunał uznał że, na potrzeby tej (wstępnej) oceny, istotną okoliczność mógł stanowić cel danego środka ( ). 69. Należy tu wskazać trzy kwestie. 70. Po pierwsze, w sprawie Komisja/EDF Trybunał po prostu stwierdził, że jeżeli istnieją wątpliwości co do charakteru, w jakim działało państwo członkowskie, oraz jeżeli to dane państwo członkowskie powołało się na owo kryterium, musi ono przedstawić dowody na poparcie swojego stanowiska. Jednak nie można z tego stwierdzenia wyciągać wniosku, że tylko państwo członkowskie może powoływać się na kryterium podmiotu prywatnego. 71. Wyrok Trybunału w sprawie Land Burgenland i in., gdzie istniały podobne wątpliwości co do charakteru, w jakim działało państwo członkowskie, potwierdza słuszność takiej interpretacji. W szczególnym kontekście tamtej sprawy Trybunał orzekł, że Komisja nie miała obowiązku zastosowania kryterium podmiotu prywatnego. Trybunał wyjaśnił, że jest tak, ponieważ ani państwo członkowskie, ani organ, który miał przyznać pomoc, ani beneficjent pomocy nie przedstawili dowodów wskazujących na możliwość zastosowania kryterium podmiotu prywatnego w toku postępowania administracyjnego ( ). Jak zauważył Sąd w zaskarżonym wyroku, można z tego również wnioskować, iż poza zainteresowanym państwem członkowskim również beneficjent pomocy może powoływać się na kryterium podmiotu prywatnego ( ). 72. Poza jednak kontekstem tych spraw – przyznanie, że beneficjent ocenianej pomocy może powołać się na kryterium podmiotu prywatnego, odzwierciedla cel postępowania administracyjnego: postępowanie to zostało bowiem ukształtowane z zamiarem zapewnienia, by Komisja poznała wszystkie istotne okoliczności faktyczne umożliwiające obiektywną ocenę wymaganą na podstawie art. 107 ust. 1 TFUE. Ograniczenie zainteresowanym stronom, a zwłaszcza beneficjentowi ocenianej pomocy możliwości przedstawiania argumentów i dowodów dotyczących istnienia pomocy (lub, jak w tym przypadku, jej braku), na przykład przez powołanie się na kryterium podmiotu prywatnego, przeczyłoby celowi tego postępowania. Jest tak mimo że ściśle rzecz ujmując stroną owego postępowania administracyjnego jest wyłącznie państwo członkowskie. 73. Po drugie, argument, że możliwość zastosowania kryterium podmiotu prywatnego zależy od „subiektywnego nastawienia” państwa członkowskiego, wydaje się być zaczerpnięty ze stwierdzenia Trybunału zawartego w treści wyroku w sprawie Komisja/EDF, że podczas oceny, czy znajduje zastosowanie kryterium podmiotu prywatnego, istotny może być cel badanego środka (a tym samym zamiar państwa). Jak jednak wyjaśniłem powyżej, kryterium podmiotu prywatnego znajduje zastosowanie, jeżeli dane państwo członkowskie działa jako podmiot gospodarczy. Wyrok Trybunału w sprawie Komisja/EDF wyjaśnia po prostu, jak należy ustalić charakter działania – na podstawie całościowej oceny – w przypadku wątpliwości co do charakteru działania organu publicznego. W takim właśnie kontekście zamiar państwa może być istotnym czynnikiem. 74. W badanej sprawie kwestie, czy Republika Słowacka uznała proponowany układ za stanowiący pomoc lub czy istniała rozbieżność stanowisk miejscowego oraz centralnego organu podatkowego co do zgody na umorzenie – są nieistotne ( ). Punktem wyjścia na potrzeby ustalenia, czy kryterium podmiotu prywatnego znajduje zastosowanie musi być (gospodarczy) charakter działania państwa członkowskiego a nie to, jak ono – subiektywnie rzecz ujmując – postrzegało swoje działanie, ani też czy rozważało alternatywne sposoby działania przed przyjęciem badanego środka. W tym kontekście „subiektywne nastawienie państwa członkowskiego” (jego organów centralnych, bądź też organów lokalnych) może być istotnym czynnikiem przy określaniu charakteru działania państwa członkowskiego, gdyby w tym względzie istniały wątpliwości. 75. Jednak nic w aktach sprawy nie wskazuje na to, by istniały takie wątpliwości ( ). 76. Po trzecie, należy podkreślić, że w sprawie Komisja/EDF Trybunał wyjaśnił, iż to do Komisji należy określenie, czy owo kryterium ma być zastosowane. Zatem w sytuacji gdy wydaje się, że kryterium podmiotu prywatnego mogłoby mieć zastosowanie, na Komisji spoczywa obowiązek zwrócenia się do danego państwa członkowskiego o dostarczenie jej wszelkich istotnych informacji umożliwiających jej sprawdzenie, czy kryterium to musi zostać zastosowane ( ). Innymi słowy bez względu na to, kto powołuje się na kryterium podmiotu prywatnego, co do zasady do Komisji należy ocena – o ile kwestia możliwości jego zastosowania nie jest oczywista (np. z uwagi na formę kwestionowanego środka) – czy owo kryterium wymaga zastosowania. Komisja musi w związku z tym zwrócić się do danego państwa członkowskiego (lub innej odpowiedniej strony) o udzielenie informacji potrzebnych do przeprowadzenia wymaganej oceny. W żadnym wypadku obowiązek jednoznacznego wykazania na podstawie obiektywnych i weryfikowalnych dowodów, że spełnione zostały przesłanki zastosowania kryterium, nie spoczywa na beneficjencie ocenianej pomocy. W istocie, jak zaznaczyłem powyżej, to do Komisji należy udowodnienie, że dany środek stanowi pomoc państwa. 77. Zgodnie z tą zasadą jeżeli istnieją wątpliwości co do charakteru działania państwa członkowskiego, Komisja winna najpierw ustalić ów charakter działania państwa członkowskiego. W zakresie, w jakim wymagana całościowa ocena odpowiedniego materiału dowodowego wykaże, że państwo członkowskie działało w charakterze podmiotu gospodarczego, Komisja musi następnie zastosować kryterium podmiotu prywatnego. Zatem w takim rozumieniu zamiast zmniejszać obciążenie czynnościami dochodzeniowymi Komisji, wyrok w sprawie Komisja/EDF dokłada wstępny etap do oceny tego, czy istnieje korzyść. 78. Zwracam uwagę, że w badanej sprawie w spornej decyzji nie ma śladu, że została przeprowadzona taka wstępna ocena, a kryterium podmiotu prywatnego zostało w istocie zastosowane na potrzeby ustalenia, czy istnieje korzyść. 79. W każdym wypadku, skoro nie było wątpliwości co do charakteru, w jakim działał miejscowy organ podatkowy, Sąd prawidłowo orzekł, że kryterium podmiotu prywatnego znajdowało zastosowanie. 80. Przejdę w związku z tym do czwartego zarzutu odwołania. b)  Zastosowanie kryterium podmiotu prywatnego stanowi część bezstronnego i rzetelnego dochodzenia 81. Podobnie jak w przypadku drugiego zarzutu odwołania, Komisja podnosi w zarzucie czwartym, iż Sąd naruszył także prawo, gdy orzekł, że skoro kryterium podmiotu prywatnego znajduje zastosowanie jako takie, Komisja nie może dokonywać rozróżnienia – w celu stosowania tego kryterium – pomiędzy odmiennymi alternatywami spornego środka ( ). 82. Ściślej rzecz ujmując, Komisja podnosi, że kryterium podmiotu prywatnego nie ma zastosowania w odniesieniu do porównania egzekucji podatkowej z postępowaniem układowym. Jej zdaniem dzieje się tak, ponieważ ani państwo członkowskie, ani beneficjent nie przedstawili żadnego dowodu wskazującego, że miejscowy organ podatkowy planował postępowanie egzekucyjne i doszedł do wniosku, że postępowanie to było mniej korzystne niż układ ( ). 83. Powody, dla których ten zarzut odwołania powinien zostać oddalony, zostały już wyjaśnione powyżej. Niemniej dodam następujące uwagi. 84. Czwarty zarzut odwołania opiera się na tej samej przesłance co drugi zarzut odwołania. Jego założenie jest takie, że skoro ani zainteresowane państwo członkowskie, ani beneficjent zarzucanej pomocy nie wykazali jednoznacznie oraz na podstawie obiektywnych i weryfikowalnych dowodów, że miejscowy organ podatkowy rozważał postępowanie egzekucyjne, kryterium podmiotu prywatnego nie znajduje zastosowania w odniesieniu do tego postępowania. 85. Skoro nie było wątpliwości co do charakteru, w jakim działał miejscowy organ podatkowy, Sąd prawidłowo orzekł, że kryterium podmiotu prywatnego znajdowało zastosowanie. Wbrew temu co wydaje się sugerować Komisja, kwestia dotycząca wariantów, które należy uwzględnić przy ocenie tego, czy korzyść istnieje odnosi się do faktycznego stosowania kryterium podmiotu prywatnego, a nie w pierwszej kolejności do tego, czy owo kryterium znajduje zastosowanie ( ). Istotnie, jak uznał Sąd, ze względu na to, że kryterium znajduje zastosowanie jako takie, Komisja nie może w celu jego stosowania dokonywać rozróżnienia pomiędzy odmiennymi alternatywami spornego środka ( ). 86. W tym względzie czwarty zarzut odwołania pokazuje, że rozróżnienie między możliwością zastosowania a stosowaniem kryterium podmiotu prywatnego jest ogólnie mocno bezużyteczne. Wywołuje zamieszanie, co widać w badanej sprawie. 87. Poza przypadkami takimi jak w sprawie Komisja/EDF, gdzie charakter działania państwa członkowskiego budził wątpliwości, kryteriów dotyczących możliwości zastosowania oraz samego stosowania kryterium podmiotu prywatnego nie da się w sensowny sposób rozdzielić. Zamiast wyjątku, z którego może korzystać jedynie państwo członkowskie na swoją obronę w postępowaniu administracyjnym, kryterium podmiotu prywatnego jest właśnie narzędziem, które musi stosować Komisja w celu ustalenia, czy korzyść gospodarcza została przyznana na rzecz danego przedsiębiorstwa. Stosując owo kryterium należy ustalić, czy przyjmując dany środek państwo członkowskie faktycznie działało tak, jak uczyniłby to podmiot prywatny. W takim kontekście może pojawić się kwestia, do jakich alternatyw środka należy przeprowadzić jego porównanie ( ). 88. Należy raz jeszcze powtórzyć, że jeżeli – jak w badanej sprawie – nie ma wątpliwości co do charakteru działania państwa członkowskiego, należy zastosować kryterium podmiotu prywatnego. Jak wyjaśnił Trybunał, kryterium to służy ustaleniu, czy beneficjent zarzucanej pomocy w oczywisty sposób nie uzyskałby porównywalnych udogodnień ze strony podmiotu prywatnego. W tym celu Komisja musi przeprowadzić całościową ocenę, biorąc pod uwagę wszystkie istotne dowody w sprawie. Co się tyczy w szczególności wierzyciela należącego do sektora publicznego, Komisja winna ocenić, czy beneficjent nie uzyskałby w oczywisty sposób porównywalnej korzyści ze strony prywatnego wierzyciela znajdującego się w sytuacji możliwie najbardziej zbliżonej do sytuacji organu władzy publicznej i podejmującego działania w celu uzyskania zapłaty kwot należnych mu od dłużnika mającego trudności finansowe ( ). I odwrotnie, gdyby Komisja zaniechała przeprowadzenia tej oceny, dopuściłaby się w istocie naruszenia ciążącego na niej obowiązku przeprowadzenia bezstronnego i sumiennego badania. 89. Ze wszystkich wyżej wymienionych względów nie znajduję w zaskarżonym wyroku żadnego uchybienia jeżeli chodzi o ocenę przesłanek zastosowania kryterium podmiotu prywatnego. Zarzuty drugi i czwarty odwołania należy moim zdaniem oddalić jako bezzasadne. C. W przedmiocie pierwszego zarzutu odwołania 1.  Argumentacja stron 90. W pierwszym zarzucie odwołania Komisja podnosi, że Sąd błędnie zinterpretował sporną decyzję, wnioskując z jej treści, iż kryterium podmiotu prywatnego znajdowało zastosowanie ( ). Komisja utrzymuje, że prawidłowa interpretacja treści spornej decyzji, a także orzecznictwo przytoczone we właściwych jej motywach jednoznacznie wskazują, iż Komisja uznała, że w badanej sprawie owo kryterium nie znajdowało zastosowania ( ). 91. Frucona w istocie podnosi, że Sąd prawidłowo zinterpretował sporną decyzję. 2.  Ocena 92. Pierwszy zarzut odwołania dotyczy tego, że sporna decyzja miała zostać błędnie zinterpretowana. Jak pokrótce wyjaśnię w dalszej części opinii, pierwszy zarzut – ściśle związany z drugim i czwartym zarzutem odwołania – również należy oddalić. 93. Po pierwsze, zwracam uwagę, że w treści spornej decyzji nie stwierdzono wprost, że kryterium podmiotu prywatnego nie znajduje zastosowania. Prawdą jest, że motyw 83 spornej decyzji potraktowany w oderwaniu od pozostałej jej treści można zinterpretować w sposób wskazany przez Komisję ( ). Można jednak również zinterpretować go jako po prostu opisujący sytuację państwa członkowskiego, nim uczyni się to samo względem Frucony w kolejnym motywie. Tak czy owak w spornej decyzji nie znalazłem niczego więcej na potwierdzenie interpretacji Komisji. Zamiast jasnego wyjaśnienia, dlaczego kryterium podmiotu prywatnego nie znajduje zastosowania, w spornej decyzji zostało ono zastosowane. Jak wspominałem powyżej, sformułowany w spornej decyzji wniosek dotyczący istnienia pomocy opiera się na zastosowaniu kryterium podmiotu prywatnego ( ). 94. Po drugie, jeżeli istniały wątpliwości co do konieczności zastosowania kryterium podmiotu prywatnego, Komisja powinna była zwrócić się do zainteresowanego państwa członkowskiego o dostarczenie wszelkich istotnych informacji umożliwiających ustalenie, czy kryterium znajduje zastosowanie. W spornej decyzji nie ma śladu, że została przeprowadzona ocena możliwości zastosowania testu podmiotu prywatnego. Okoliczność, że w toku postępowania administracyjnego (czyli już po zawarciu układu) Republika Słowacka uznała środek za stanowiący pomoc, nie bardzo może wystarczyć do ustalenia, że test nie znajduje zastosowania. W każdym razie, jak wyjaśniłem powyżej, w badanej sprawie nie występują tego typu wątpliwości: wierzyciel należący do sektora publicznego przyznał udogodnienia w spłacie wierzytelności należnej mu od przedsiębiorstwa. Sam ten powód przesądza o konieczności zastosowania kryterium podmiotu prywatnego ( ). 95. Po trzecie, tytułem następstwa dwóch poprzednich punktów, nie należy pominąć, że Frucona podniosła, iż środek nie stanowi pomocy i przedłożyła dowody, według których w drodze postępowania likwidacyjnego miejscowy organ podatkowy odzyskałby niższą kwotę wierzytelności. Choć w badanej sprawie należało w każdym przypadku zastosować kryterium podmiotu prywatnego, wydaje się, że Komisja zastosowała je właśnie z powyższego powodu ( ). 96. Z wyżej wymienionych względów nie popieram alternatywnej interpretacji spornej decyzji, za którą opowiada się Komisja. Zaskarżony wyrok nie może być dotknięty wadą błędnej interpretacji spornej decyzji w tym aspekcie. Tym samym pierwszy zarzut odwołania również należy oddalić. D. W przedmiocie trzeciego zarzutu odwołania 1.  Argumentacja stron 97. W trzecim zarzucie odwołania Komisja podnosi, że Sąd błędnie zastosował zasadę res iudicata, orzekł ultra vires i naruszył zasadę, że treść skargi określają strony, jak również naruszył art. 21 Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz art. 44 § 1 i art. 48 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem ( ). 98. Komisja w szczególności podnosi, że Sąd naruszył prawo poprzez uznanie, iż Trybunał w wyroku w sprawie Frucona I „w sposób dorozumiany, ale oczywisty uznał […] to kryterium za mające zastosowanie” ( ). Komisja podnosi, że w sprawie Frucona I strony nie kwestionowały możliwości zastosowania kryterium podmiotu prywatnego. Zatem uznanie przez Trybunał, że owo kryterium nie znajduje zastosowania, byłoby orzekaniem ne ultra petita. 99. Frucona uważa, że ocena Sądu była prawidłowa, a Trybunał Sprawiedliwości nie jest w żadnym wypadku związany argumentacją stron. W razie uznania przez Trybunał Sprawiedliwości, że kryterium podmiotu prywatnego nie znajduje zastosowania, błędem byłoby ocenianie przezeń, czy kryterium zostało spełnione. 2.  Ocena 100. W trzecim zarzucie odwołania Komisja odnosi się do sposobu, w jaki Sąd zastosował zasadę res iudicata. W zaskarżonym wyroku sąd ten uznał, że możliwość zastosowania kryterium podmiotu prywatnego została już ustalona w wyroku w sprawie Frucona I, gdyż w tamtej sprawie Trybunał Sprawiedliwości odniósł się do zastosowania tego kryterium. 101. Jeśli zgodnie z moją sugestią Trybunał oddali pierwszy, drugi i czwarty zarzut odwołania, nie będzie potrzeby rozpatrywania trzeciego zarzutu odwołania. Trzeci zarzut dotyczy bowiem kwestii, którą Sąd zbadał tytułem uzupełnienia rozstrzygnięcia. 102. Co do istoty tego zarzutu zgadzam się z Komisją. 103. W sprawie Frucona I Trybunał nie orzekł w przedmiocie możliwości zastosowania kryterium podmiotu prywatnego, ponieważ nie mógłby tego uczynić bez orzekania ultra petita. Dość przypomnieć, że do Trybunału zwrócono się o rozstrzygnięcie w przedmiocie stosowania kryterium podmiotu prywatnego, a nie w przedmiocie możliwości jego stosowania. Zatem za szczególnie niepokojące uważam następujące ustalenie poczynione w zaskarżonym wyroku: skoro Trybunał mógł stwierdzić niemożność stosowania kryterium podmiotu prywatnego, ale tego nie dokonał, należy uznać, że zamierzał on utrzymać możliwość zastosowania tego kryterium w badanej sprawie ( ). 104. Prawdą jest, że możliwość zastosowania stanowi warunek wstępny stosowania. Prawdą jest również to, że Trybunał nie zawsze musi być związany wyłącznie argumentami przedstawionymi przez strony na poparcie ich żądań. W przeciwnym razie mógłby zostać zmuszony w pewnych okolicznościach do oparcia swego rozstrzygnięcia na błędnych stwierdzeniach prawnych. Niemniej Trybunał jest zobowiązany orzekać wyłącznie w przedmiocie żądań stron, do których należy wyznaczenie granic sporu ( ). 105. W sprawie Frucona I strony nie kwestionowały możliwości stosowania kryterium podmiotu prywatnego. Gdyby w takich okolicznościach Trybunał stwierdził niemożność stosowania kryterium podmiotu prywatnego, bez wątpienia byłoby to orzekanie w kwestii spoza zakresu sporu. Jak Komisja trafnie zauważa, kwestii możliwości stosowania kryterium podmiotu prywatnego nie można równać z kwestiami z zakresu polityki publicznej, które Trybunał może podnieść z urzędu, bez zarzutu zgłoszonego przez strony w tym względzie. 106. Dlatego uważam, że Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że skoro Trybunał Sprawiedliwości ocenił stosowanie kryterium podmiotu prywatnego w sprawie Frucona I, kwestia możliwości stosowania tego kryterium jest res iudicata. Jednak jeśli Trybunał zgodzi się ze mną co do pierwszego, drugiego i czwartego zarzutu odwołania, ów trzeci zarzut odwołania pozostanie bezskuteczny. E. W przedmiocie piątego i szóstego zarzutu odwołania 1.  Argumentacja stron 107. W piątym zarzucie odwołania Komisja podnosi, że kryterium podmiotu prywatnego wymaga od niej ustalenia „subiektywnego zachowania” organu władzy publicznej i porównania go z hipotetycznym zachowaniem podmiotu prywatnego w takich samych okolicznościach. Instytucja ta twierdzi, że dla zastosowanie tego testu jedynymi istotnymi dowodami są informacje, które były dostępne w momencie wydawania decyzji o przyznaniu danego środka, oraz przewidywalny w owym czasie rozwój wydarzeń. Zdaniem Komisji ocena stosowania kryterium podmiotu prywatnego jest obarczona błędem, ponieważ Sąd wymagał, by instytucja ta porównała zachowania organu władzy publicznej z zachowaniem hipotetycznego idealnego, racjonalnego i w pełni poinformowanego podmiotu prywatnego. W ten sposób Sąd stworzył dodatkowy wymóg, jaki Komisja musi spełnić stosując kryterium podmiotu prywatnego ( ). 108. Frucona utrzymuje, że ocena Sądu była prawidłowa. Po pierwsze, ocena była oparta na tym samym kryterium, które zastosowała Komisja w spornej decyzji. Zaskarżony wyrok nie tworzył żadnego nowego wymogu. Zobowiązywał jedynie Komisję do zbadania wszystkich istotnych czynników, jakie były dostępne oraz możliwe do przewidzenia w chwili podjęcia środka. 109. Szósty zarzut odwołania jest ściśle powiązany z zarzutem piątym. W zarzucie szóstym Komisja podnosi, że Sąd dopuścił się błędu, gdyż zaskarżony wyrok można zrozumieć w ten sposób, iż Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek przeprowadzenia sumiennego i bezstronnego badania ( ). Komisja utrzymuje, że spoczywający na niej ciężar dowodu był zbyt duży. Jej zdaniem wynika to w szczególności z faktu, że zaskarżony wyrok nie zawiera wystarczających wskazówek dotyczących tego, jak osiągnąć wymagany próg dowodowy. 110. Frucona utrzymuje, że Sąd wyraźnie skrytykował zaniechanie przez Komisję sprawdzenia między innymi charakteru i metody oszacowań użytej w trakcie stosowania kryterium podmiotu prywatnego. Jej zdaniem Sąd prawidłowo stwierdził, że Komisja nie uzasadniła swoich konkluzji w dostatecznym stopniu. 2.  Ocena 111. Piaty i szósty zarzut odwołania są ze sobą powiązane. Z tego względu należy rozpatrzyć je łącznie. 112. Obydwa pozostałe zarzuty nakazują porównanie postępowania układowego z jednej strony z postępowaniem likwidacyjnym, a z drugiej strony z podatkowym postępowaniem egzekucyjnym. Ściślej rzecz ujmując – zarzuty te koncentrują się na zakresie obowiązków Komisji w trakcie stosowania kryterium podmiotu prywatnego Komisja podnosi, że zaskarżony wyrok narusza prawo, ponieważ Sąd nie wskazał, iż sporna decyzja obarczona jest oczywistym błędem w ocenie dotyczącym stosowania kryterium podmiotu prywatnego. a)  Parametry oceny 113. Najpierw warto przypomnieć, że parametry określające ocenę, jaką należy przeprowadzić przy stosowaniu kryterium podmiotu prywatnego, zostały już określone w orzecznictwie Trybunału. 114. Z jednej strony w sprawie Frucona I Trybunał orzekł, iż do Komisji należy dokonanie całościowej oceny, czy jest oczywiste, że przedsiębiorstwo będące beneficjentem nie uzyskałoby porównywalnych udogodnień od wierzyciela prywatnego, który znajdowałby się w sytuacji możliwie najbardziej zbliżonej do sytuacji wierzyciela należącego do sektora publicznego i który podejmowałby działania w celu uzyskania zapłaty kwot należnych mu od dłużnika mającego trudności finansowe. Taka ocena winna uwzględniać wszelkie dowody istotne w danym przypadku, które umożliwiają ustalenie, czy jest oczywiste, że przedsiębiorstwo będące beneficjentem nie uzyskałoby porównywalnych udogodnień od takiego wierzyciela prywatnego ( ). W tej sprawie Trybunał także zauważył, że należy uważać za istotną każdą informację mogącą mieć zauważalny wpływ na podjęcie decyzji przez prywatnego wierzyciela postrzeganego jako ostrożny i sumienny w zwykle przyjętym stopniu, który znajdowałby się w sytuacji możliwie najbardziej zbliżonej do sytuacji wierzyciela należącego do sektora publicznego i który podejmowałby działania w celu uzyskania zapłaty kwot należnych mu od dłużnika mającego trudności finansowe ( ). 115. Z drugiej strony niewątpliwie w celu określenia granic obowiązków spoczywających na Komisji podczas stosowania kryterium podmiotu prywatnego Trybunał orzekł, że istotne są jedynie elementy dostępne w momencie wydania decyzji o przeprowadzeniu inwestycji oraz przewidywalny w owym czasie rozwój wydarzeń ( ). 116. Inna krótka uwaga, jaką chciałem poczynić nim zbadam dwa pozostałe zarzuty odwołania podniesione przez Komisję, dotyczy granic właściwości Trybunału w postępowaniu odwoławczym: w kontekście odwołania Trybunał nie przeprowadza ponownej oceny okoliczności faktycznych ani dowodów. Istotnie, zamiast domagać się ponownej oceny okoliczności faktycznych lub dowodów Komisja podnosi, że w toku oceny dowodów zawartych w aktach sprawy Sąd stworzył nowy, obciążający Komisję wymóg dotyczący zastosowania kryterium podmiotu prywatnego. b)  Właściwość Sądu do oceny dowodów zawartych w aktach sprawy 117. W zaskarżonym wyroku Sąd orzekł, że stosując kryterium podmiotu prywatnego Komisja powinna była ustalić, czy w celu uzyskania spłaty należnych mu kwot prywatny wierzyciel ostrożny i staranny w zwykle przyjętym stopniu, który znajdowałby się w sytuacji możliwie najbardziej zbliżonej do sytuacji władz słowackich, z pewnością nie zaakceptowałby propozycji układu. W tym celu, aby ustalić, która z tych opcji jest dla niego najkorzystniejsza, Komisja powinna była porównać zalety i wady każdego z tych postępowań, przyjąwszy za podstawę interesy prywatnego wierzyciela ( ). 118. W zaskarżonym wyroku najpierw zajęto się postępowaniem likwidacyjnym jako potencjalną alternatywą dla postępowania układowego. Sąd ocenił współczynniki likwidacji zastosowane przez Komisję w spornej decyzji w odniesieniu do krótkoterminowych wierzytelności i środków trwałych (zakładu produkcyjnego i maszyn) ( ). Sąd uznał, że ocena Komisji dotycząca prawdopodobnego dochodu w przypadku postępowania likwidacyjnego nie znajduje wymaganego oparcia w dowodach pochodzących z akt sprawy postępowania administracyjnego. Ponadto Sąd orzekł, że w celu zaradzenia tej sytuacji Komisja powinna była zmierzać do uzyskania dodatkowych informacji dla celów zbadania i uzasadnienia swych wniosków ( ). 119. Następnie w zaskarżonym wyroku odniesiono się do podatkowego postępowania egzekucyjnego. W tym kontekście Sąd powtórzył swój pogląd, że ustalenia poczynione w toku oceny środków trwałych i wierzytelności nie były uzasadnione w sposób wymagany prawem ( ). Następnie Sąd zajął się trzema innymi elementami, wskutek których jego zdaniem również sporna decyzja została obarczona błędem w odniesieniu do podatkowego postępowania egzekucyjnego: Komisja nie uwzględniła prawidłowo czasu trwania takiego postępowania przy wycenie kosztów z nim związanych oraz nie uwzględniła ewentualności, że w toku takiego postępowania przedsiębiorstwo stanie w obliczu upadłości ( ). 120. Komisja utrzymuje, że ustalenia Sądu przekładają się na nowy wymóg, który Komisja musiałaby spełnić w trakcie stosowania kryterium podmiotu prywatnego: mianowicie musiałaby zrekonstruować z urzędu zachowanie hipotetycznego idealnego, racjonalnego i w pełni poinformowanego podmiotu prywatnego. 121. Moim zdaniem zarzuty Komisji są chybione. 122. Szczególnie ważne jest bowiem, że Sąd winien dokonać nie tylko weryfikacji materialnej prawidłowości przytoczonych dowodów, ich wiarygodności i spójności, ale także kontroli tego, czy te dowody stanowią zbiór istotnych danych, które należy wziąć pod uwagę w celu oceny złożonej sytuacji, i czy mogą one stanowić poparcie dla wniosków wyciągniętych na ich podstawie ( ). 123. W istocie Sąd uznał, że nie dotyczy to badanej sprawy. Ustalenie to poczynił zarówno w odniesieniu do oceny postępowania likwidacyjnego, jak i podatkowego postępowania egzekucyjnego ( ). 124. Co się tyczy współczynników likwidacji, Komisja podnosi, że zaskarżony wyrok nie zawiera żadnych wskazówek co do tego, jakie informacje dodatkowe powinny były zostać pozyskane, aby osiągnąć wymagany próg dowodowy. Ów wymóg nałożony na Komisję byłby sprzeczny z podstawowym celem kryterium podmiotu prywatnego, mianowicie „oceną subiektywnego nastawienia” organu władzy publicznej w chwili podjęcia decyzji. 125. Moim zdaniem jednak bliższa analiza zaskarżonego wyroku nie potwierdza tego poglądu. Istotnie, z zaskarżonego wyroku można wnioskować, że jeżeli chodzi o środki trwałe, sporna decyzja została poddana krytyce za brak uzasadnienia dla zastosowania współczynnika likwidacji wynoszącego 97% ( ). Z drugiej strony jeżeli chodzi o wierzytelności, w zaskarżonym wyroku skrytykowano sporną decyzję za brak uzasadnienia dla wyboru współczynnika likwidacji wynoszącego 59% ( ). Innymi słowy problem wskazany przez Sąd dotyczy tego, że sporna decyzja opiera się na nieuzasadnionych założeniach co do wartości aktywów przedsiębiorstwa w przypadku likwidacji. 126. Kojarzy mi się to ze sprawą Buczek Automotive, do której odsyła zaskarżony wyrok. Komisja usiłuje odróżnić badaną sprawę od sprawy Buczek Automotive. Podnosi w szczególności, że charakter błędów znalezionych w tamtej sprawie nie jest porównywalny do charakteru błędów znalezionych w pierwszej instancji w sprawie niniejszej: w sprawie Buczek Automotive stwierdzono, w odniesieniu do jednej kwestii, że w aktach sprawy postępowania administracyjnego nie było żadnego dowodu na poparcie wniosku Komisji ( ). Ponadto Komisja zauważa, że niniejsza sprawa jest inna, ponieważ sporna decyzja nie próbuje określać, co zrobiłby prywatny podmiot gospodarczy. 127. Po pierwsze, rzekoma różnica między sprawami stanowi rozróżnienie pozbawione różnic: jeśli jednak jest jakakolwiek różnica, dotyczy ona skali. W sprawie Buczek Automotive nie przedstawiono żadnych dowodów na poparcie wniosku, że tylko postępowanie upadłościowe umożliwiłoby skuteczne odzyskanie rozpatrywanych wierzytelności. Podobnie w zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził, że w spornej decyzji sformułowano szereg wniosków, które jednak nie zostały uzasadnione dostatecznie mocnymi dowodami w aktach postępowania administracyjnego ( ). Po drugie, wydaje mi się, że sporna decyzja w istocie określa, co zrobiłby podmiot prywatny. Stwierdza bowiem, że podmiot prywatny nie przyjąłby propozycji układu: podmiot prywatny opowiedziałby się za jedną z alternatyw dla układu ( ). 128. W każdym wypadku należy zwrócić uwagę, że zaskarżony wyrok nie opiera się jedynie na orzeczeniu w sprawie Buczek Automotive. Opiera się on również na ugruntowanych zasadach, według których (całościowa) ocena Komisji powinna opierać się na informacjach wykazujących materialną prawidłowość, wiarygodność i spójność ( ). Zasadniczo rzecz ujmując, jak uznał Trybunał, w takiej ocenie należy uwzględnić każdy istotny dowód, który może pomóc Komisji w ustaleniu, czy beneficjent oczywiście nie uzyskałby porównywalnych udogodnień ze strony prywatnego wierzyciela: należy uważać za istotną każdą informację mogącą mieć zauważalny wpływ na podjęcie decyzji przez prywatnego wierzyciela postrzeganego jako ostrożny i sumienny w zwykle przyjętym stopniu, który znajdowałby się w sytuacji możliwie najbardziej zbliżonej do sytuacji wierzyciela należącego do sektora publicznego ( ). 129. Zadaniem sądów unijnych nie jest zastępowanie kompleksowych ocen gospodarczych Komisji w dziedzinie pomocy państwa własnymi ocenami. Niemniej sądy unijne muszą mieć możność sprawdzenia, czy owe oceny opierają się na rzetelnych dowodach. 130. Można twierdzić, że podejście Sądu jest rygorystyczne. Uważam jednak, że Komisja myli się, gdy twierdzi, iż wniosek przyjęty w zaskarżonym wyroku sprowadza się do utworzenia nowego wymogu zrekonstruowania zachowania hipotetycznego, idealnego i racjonalnego podmiotu prywatnego. 131. W zaskarżonym wyroku nic nie sugeruje, by Komisja miała sięgać po informacje wykraczające poza informacje dostępne w czasie przyjęcia badanego środka. Oceniając zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy dotyczący współczynników likwidacji, Sąd po prostu uznał, że przedstawione dowody są niedostateczne dla uzasadnienia sformułowanych w spornej decyzji wniosków dotyczących spełnienia kryterium podmiotu prywatnego. Innymi słowy, przytoczone dowody na wykazanie istnienia przyznanej korzyści nie przekonały Sądu, zważywszy że nie wszystkie istotne informacje zostały uwzględnione. 132. Istotnie, rozpatrywana sytuacja cechuje się podobieństwem do sytuacji rozpatrywanej w sprawie Tetra Laval, gdyż Sąd nie dodał warunku odnoszącego się do wymaganego standardu dowodowego w niniejszej sprawie. Uznał jedynie, że przytoczone dowody nie uzasadniają w przekonujący sposób stanowiska Komisji ( ). 133. Granica między wnioskami uzasadnionymi a nieuzasadnionymi może być trudna do wyznaczenia w sposób ogólny. Dlatego to Sądowi należy pozostawić wymaganą ocenę dowodów w badanej sprawie, bez niepotrzebnej ingerencji Trybunału Sprawiedliwości. 134. W ten sposób dotarłem do argumentów Komisji dotyczących oceny podatkowego postępowania egzekucyjnego, które wymagają poczynienia następujących uwag. 135. Jeżeli chodzi o ocenę aktywów i przyjętych współczynników likwidacji wniosek musi być taki sam jak w przypadku postępowania likwidacyjnego: w świetle właściwości do oceny okoliczności faktycznych i dowodów Sąd miał prawo dojść do takiego wniosku, do jakiego doszedł. 136. Ponadto zauważam, że Komisja nie zakwestionowała konkretnie przeprowadzonej przez Sąd analizy dotyczącej trzech innych elementów, wskutek których jego zdaniem również sporna decyzja została obarczona błędem: brak należytej oceny czasu trwania egzekucji należności podatkowych, kosztów związanych z takim postępowaniem oraz ewentualności, że przedsiębiorstwo stanie w obliczu upadłości w toku postępowania egzekucyjnego. 137. Należy raczej wykluczyć, że prywatny wierzyciel – ostrożny i sumienny w zwykle przyjętym stopniu, znajdujący się w sytuacji możliwie najbardziej zbliżonej do sytuacji miejscowego organu podatkowego – zwyczajnie zignorowałby te czynniki. Sąd orzekł już w sprawie Frucona I, że jeżeli chodzi o likwidację, czas trwania postępowania jest czynnikiem mogącym mieć zauważalny wpływ na podjęcie decyzji przez prywatnego wierzyciela ostrożnego i sumiennego w zwykle przyjętym stopniu ( ). To samo odnosi się do podatkowego postępowania egzekucyjnego. Ponadto koszty związane z takim postępowaniem oraz konieczność uwzględnienia ewentualności upadłości w trakcie postępowania niewątpliwie stanowią bardzo istotne czynniki dla każdego prywatnego wierzyciela ostrożnego i sumiennego w zwykle przyjętym stopniu, podejmującego działania w celu uzyskania zapłaty kwot od dłużnika mającego trudności finansowe. Moim zdaniem już te ustalenia dostatecznie uzasadniają wniosek, że Komisja nie wzięła pod uwagę wszystkich istotnych informacji stosując kryterium podmiotu prywatnego zgodnie z uprawnieniem stwierdzonym w wyroku w sprawie Frucona I ( ). 138. Skoro jednak Komisja nie zakwestionowała tych ustaleń poczynionych w zaskarżonym wyroku, jej argumenty dotyczące błędów w ocenie kryterium podmiotu prywatnego w odniesieniu do podatkowego postępowania egzekucyjnego należy w każdych okolicznościach uznać za bezskuteczne. 139. Podsumowując: do Komisji należy przeprowadzenie bezstronnego i sumiennego badania w celu ustalenia, czy środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust 1 TFUE. Czyniąc to, Komisja winna poprzeć formułowane wnioski dowodami wykazującymi materialną prawidłowość, wiarygodność i spójność. Dowody te powinny zawierać wszystkie istotne informacje dla uznania, że dany środek stanowi pomoc. W badanej sprawie Sąd uznał, że sformułowane w spornej decyzji wnioski dotyczące zalet i wad alternatyw dla postępowania układowego nie były oparte na wszystkich istotnych informacjach. Nie oznacza to jednak dodania nowego warunku odnoszącego się do wymaganego standardu dowodowego. 140. W związku z tym uważam, że piąty i szósty zarzut odwołania również należy oddalić jako bezzasadne. F. Wnioski 141. W świetle powyższych rozważań proponuję Trybunałowi, by oddalił odwołanie i obciążył Komisję kosztami postępowania. ( ) Język oryginału: angielski. ( ) Wyrok z dnia 16 marca 2016 r., Frucona Košice/Komisja, T‑103/14, EU:T:2016:152 (zwany dalej „zaskarżonym wyrokiem”). ( ) Dz.U. 2014, L 176, s. 38 (zwanej dalej „sporną decyzją”). ( ) Zależnie od okoliczności wspomniane kryterium nazywane jest między innymi kryterium inwestora prywatnego, wierzyciela prywatnego lub sprzedawcy prywatnego. ( ) Pomoc państwa nr C 25/2005 (ex NN 21/2005) – Pomoc na rzecz Frucona Košice (Dz.U. 2005, C 233, s. 47). ( ) Dz.U. 2007, L 112, s. 14 (zwana dalej „pierwotną decyzją”). ( ) Wyrok z dnia 7 grudnia 2010 r., Frucona Košice/Komisja, T‑11/07, EU:T:2010:498. ( ) Wyrok z dnia 24 stycznia 2013 r., Frucona Košice/Komisja, C‑73/11 P, EU:C:2013:32 (zwanym dalej wyrokiem Frucona I). ( ) Postanowienie z dnia 21 marca 2014 r., Frucona Košice/Komisja, T‑11/07, EU:T:2014:173. ( ) Wyrok z dnia 5 czerwca 2012 r., Komisja/EDF, C‑124/10 P, EU:C:2012:318, pkt 81–85. ( ) Zobacz m.in. wyroki z dnia 23 lutego 1961 r., De Gezamenlijke Steenkolenmijnen in Limburg/Wysoka Władza, 30/59, EU:C:1961:2, s. 19; z marca dnia 15 marca 1994 r., Banco Exterior de España, C‑387/92, EU:C:1994:100, pkt 12, 13. Zobacz ostatnio wyrok Frucona I, pkt 68, 69 i przytoczone tam orzecznictwo. ( ) Wyrok Frucona I, pkt 70 i wyrok z dnia 5 czerwca 2012 r., Komisja/EDF, C‑124/10 P, EU:C:2012:318, pkt 78 i przytoczone tam orzecznictwo. ( ) Zobacz wyroki: z dnia 3 kwietnia 2014 r., Komisja/Niderlandy i ING Groep, C‑224/12 P, EU:C:2014:213, pkt 32; z dnia 5 czerwca 2012 r., Komisja/EDF, C‑124/10 P, EU:C:2012:318, pkt 103. ( ) Wyrok Frucona I, pkt 71 i przytoczone tam orzecznictwo. ( ) Punkty 109–118 zaskarżonego wyroku. ( ) Punkt 247 zaskarżonego wyroku. ( ) W odniesieniu do prywatnego inwestora zob. wyrok z dnia 5 czerwca 2012 r., Komisja/EDF, C‑124/10 P, EU:C:2012:318, pkt 81. ( ) Wyrok Frucona I, pkt 71 i przytoczone tam orzecznictwo. ( ) Wyrok Frucona I, pkt 72 i przytoczone tam orzecznictwo. ( ) Wyrok z dnia 5 czerwca 2012 r., Komisja/EDF, C‑124/10 P, EU:C:2012:318, pkt 82. ( ) Wyrok z dnia 5 czerwca 2012 r., Komisja/EDF, C‑124/10 P, EU:C:2012:318, pkt 86, 87. ( ) Wyrok z dnia 24 października 2013 r., Land Burgenland i in./Komisja, C‑214/12 P, C‑215/12 P i C‑223/12 P, EU:C:2013:682, pkt 57, 60, 61. ( ) Punkt 113 zaskarżonego wyroku. ( ) Z motywów 83 i 128–132 spornej decyzji wynika, że departament centralnej administracji podatkowej sprzeciwił się proponowanemu układowi, a Republika Słowacka uznała proponowany układ za stanowiący pomoc państwa. ( ) Przeciwnie, jak zostanie szerzej omówione w dalszej części opinii, w spornej decyzji zastosowano kryterium podmiotu prywatnego w celu stwierdzenia, że umorzenie zobowiązania podatkowego stanowi pomoc państwa. ( ) Zobacz wyroki: z dnia 5 czerwca 2012 r., Komisja/EDF, C‑124/10 P, EU:C:2012:318, pkt 104; z dnia 3 kwietnia 2014 r.Komisja/Niderlandy i ING Groep, C‑224/12 P, EU:C:2014:213, pkt 33. ( ) Punkt 247 zaskarżonego wyroku. ( ) Punkt 245 zaskarżonego wyroku. ( ) Wyrok z dnia 24 października 2013 r., Land Burgenland i in./Komisja, C‑214/12 C‑214/12 P, C‑215/12 P i C‑223/12 P, EU:C:2013:682. ( ) Punkt 247 zaskarżonego wyroku. ( ) Na podstawie motywu 121 spornej decyzji można stwierdzić, że procedura egzekucji podatkowej była badana jako alternatywa dla postępowania układowego w ramach kryterium prywatnego podmiotu gospodarczego, mimo że miejscowy organ podatkowy nie planował konkretnie skorzystać z takiej procedury. ( ) Wyrok Frucona I, pkt 73 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. podobnie wyrok z dnia 5 czerwca 2012 r., Komisja/EDF, C‑124/10 P, EU:C:2012:318, pkt 86. ( ) Punkty 99–104 zaskarżonego wyroku. ( ) Motywy 80–84, 128–132 spornej decyzji. ( ) Zobacz pkt 29 powyżej. ( ) Motywy 139, 140 spornej decyzji. ( ) Zobacz pkt 73 powyżej. ( ) Motywy 84 i 85 spornej decyzji. ( ) Punkty 119–126 zaskarżonego wyroku. ( ) Punkt 123 zaskarżonego wyroku. ( ) Punkt 125 zaskarżonego wyroku. ( ) Wyrok z dnia 21 września 2010 r., Szwecja i API/Komisja i Komisja/API, C‑514/07 P, C‑528/07 P i C‑532/07 P, EU:C:2010:541, pkt 65. ( ) Punkty 137, 180–213 zaskarżonego wyroku. ( ) Punkty 191–195 zaskarżonego wyroku. ( ) Wyrok Frucona I, pkt 72, 73 i przytoczone tam orzecznictwo. ( ) Wyrok Frucona I, pkt 78. ( ) Wyrok z dnia 5 czerwca 2012 r., Komisja/EDF, C‑124/10 P, EU:C:2012:318, pkt 105. ( ) Punkt 137 zaskarżonego wyroku. ( ) Punkty 185–200 zaskarżonego wyroku. ( ) Punkty 201, 235 zaskarżonego wyroku. ( ) Punkty 277, 278 zaskarżonego wyroku. ( ) Punkty 279–283 zaskarżonego wyroku. ( ) Wyrok Frucona I, pkt 76 i przytoczone tam orzecznictwo. ( ) Punkty 201, 278 i 284 zaskarżonego wyroku. ( ) Punkt 191 zaskarżonego wyroku. ( ) Punkt 198 zaskarżonego wyroku. ( ) Wyrok z dnia 21 marca 2013 r., Komisja/Buczek Automotive, C‑405/11 P, EU:C:2013:186, pkt 60. ( ) Punkty 191, 194, 196, 199, 279, 283 zaskarżonego wyroku. ( ) Motywy 119, 124 spornej decyzji. ( ) Wyroki: z dnia 15 lutego 2005 r., Komisja/Tetra Laval, C‑12/03 P, EU:C:2005:87, pkt 39; z dnia 2 września 2010 r., Komisja/Scott, C‑290/07 P, EU:C:2010:480, pkt 65. Zobacz również wyrok Frucona I, pkt 76. ( ) Wyrok Frucona I, pkt 78. ( ) Zobacz wyrok z dnia 15 lutego 2005 r., Komisja/Tetra Laval, C‑12/03 P, EU:C:2005:87, pkt 41. ( ) Wyrok Frucona I, pkt 81. ( ) Zobacz podobnie wyrok Frucona I, pkt 77.