C-301/02

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO PHILIPPE’A LÉGERA przedstawiona w dniu 17 lutego 2005 r.(1) Sprawa C‑301/02 P Carmine Salvatore Tralli przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu Odwołanie – Europejski Bank Centralny – Regulamin pracowniczy – Przyjęcie przepisów wykonawczych do warunków zatrudnienia – Delegowanie uprawnień na zarząd – Decyzja w sprawie przedłużenia okresu próbnego nowo zatrudnionego pracownika – Upoważnienie udzielone wiceprezesowi EBC – Zgodność z prawem 1.     Niniejsza sprawa porusza zasadniczo dwie kwestie, dotyczące delegowania uprawnień w łonie Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „EBC”). Pierwsza kwestia dotyczy ustalenia, czy Rada Prezesów(2) mogła zgodnie z prawem delegować na Zarząd(3) uprawnienia do przyjmowania przepisów wykonawczych w dziedzinie warunków zatrudnienia. Druga kwestia dotyczy ustalenia, czy Zarząd mógł upoważnić wiceprezesa EBC do przyjęcia pewnych aktów związanych z zarządzaniem, a w szczególności decyzji w sprawie przedłużenia okresu próbnego nowo zatrudnionych pracowników. 2.     Kwestie te pojawiły się w ramach odwołania wniesionego przez byłego pracownika EBC, C.S. Tralliego od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 27 czerwca 2002 r. w sprawie Tralli przeciwko EBC(4). I –    Ramy prawne 3.     Na podstawie art. 12.3 Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego załączonego do traktatu WE (zwanego dalej „Statutem ESBC”), „Rada Prezesów przyjmuje regulamin wewnętrzny, który określa wewnętrzną organizację EBC i jego organów decyzyjnych”. 4.     Artykuł 36.1 tego aktu dodaje: „Rada Prezesów na wniosek Zarządu ustanawia warunki zatrudnienia personelu EBC”. 5.     Na podstawie art. 36.1 statutu ESBC Rada Prezesów przyjęła Conditions of Employment for Staff of the European Central Bank (warunki zatrudnienia personelu Europejskiego Banku Centralnego)(5). Warunki te, w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych będących przedmiotem sporu, przewidują, że: „9.      a)      Stosunki pracy między EBC a jego pracownikami regulowane są umowami o pracę zawieranymi zgodnie z niniejszymi warunkami zatrudnienia. Przyjęty przez Zarząd regulamin pracowniczy określa zasady stosowania warunków zatrudnienia. […] 10      a)     Umowy o pracę pomiędzy EBC a jego pracownikami zawierane są w formie pism w sprawie zatrudnienia kontrasygnowanych przez pracowników […] b)      Zatrudnienie może obejmować okres próbny, zgodnie z postanowieniami regulaminu pracowniczego. Okres próbny nie może w żadnym razie przekraczać dwunastu miesięcy. 11.      a)     EBC może rozwiązać umowę z pracownikiem w drodze umotywowanej decyzji Zarządu, w trybie określonym w regulaminie pracowniczym, z następujących powodów: i)      w razie trwale niesatysfakcjonującego sposobu wywiązywania się z obowiązków służbowych […]; […] 41.      Członkowie personelu mogą kierować do przełożonych […] skargi i zażalenia, w celu ich rozpatrzenia na etapie poprzedzającym wniesienie skargi. […] Członkowie personelu, których żądaniom nie uczyniono zadość w toku administracyjnej kontroli poprzedzającej wniesienie skargi, mogą wszcząć procedurę sprzeciwu ustanowioną w regulaminie pracowniczym. Powyższych procedur nie można stosować w celu zakwestionowania: […] iii) decyzji o odmowie mianowania członka personelu zatrudnionego na okres próbny” [tłumaczenie nieoficjalne]. 6.     Na podstawie art. 12.3 statutu ESBC Rada Prezesów przyjęła regulamin wewnętrzny EBC(6). Artykuł 21.3 tego regulaminu stanowi: „Warunki zatrudnienia stosowane są zgodnie z regulaminem pracowniczym, który przyjmuje i zmienia Zarząd” [tłumaczenie nieoficjalne]. 7.     Na podstawie tego przepisu i art. 9 lit. a) warunków zatrudnienia Zarząd EBC przyjął European Central Bank Staff Rules (zwany dalej „regulaminem pracowniczym). Przewiduje on, że: „2.1.  Okres próbny Ustanawia się następujące zasady stosowania art. 10 lit. b) warunków zatrudnienia: 2.1.1. Zatrudnienie obejmuje trzymiesięczny okres próbny […]. W wyjątkowych wypadkach Zarząd może ustanowić okres próbny dłuższy niż trzy miesiące, zgodnie z pkt 2.1.2 lit. a) poniżej. […] 2.1.2. Jeżeli podczas okresu próbnego zainteresowany nie jest w stanie wykonywać obowiązków służbowych z powodu choroby, wypadku, urlopu macierzyńskiego lub, w wyjątkowych wypadkach, urlopu specjalnego, przez okres dłuższy niż miesiąc, Zarząd może przedłużyć okres próbny na czas odpowiadający okresowi niemożności wykonywania obowiązków. Ponadto Zarząd może w wyjątkowych wypadkach: a)      przedłużyć okres próbny, maksymalnie do dwunastu miesięcy; albo b)      przedłużyć okres próbny, maksymalnie do dwunastu miesięcy, z przeniesieniem zainteresowanego na inne stanowisko. 2.1.3. Podczas okresu próbnego Zarząd może rozwiązać umowę, z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia, z powodu niedostatecznych kwalifikacji zawodowych zainteresowanego lub niesatysfakcjonującego sposobu wykonywania przez niego obowiązków służbowych” [tłumaczenie nieoficjalne]. II – Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu 8.     W dniu 20 czerwca 2000 r. C.S. Tralli został zatrudniony przez EBC na stanowisku pracownika ochrony. W piśmie w sprawie zatrudnienia stwierdzono, że jego umowa o pracę obejmuje trzymiesięczny okres próbny. 9.     W dniu 21 sierpnia 2002 r. przełożony wnoszącego odwołanie poinformował go, że nie wywiązuje się on z obowiązków pracowniczych na zajmowanym stanowisku w sposób zadowalający. Niezadowalający sposób wywiązywania się przez wnoszącego odwołanie z obowiązków pracowniczych był również przedmiotem rozmowy, która miała miejsce w dniu 1 września 2000 r. 10.   W dniu 8 września 2000 r. wnoszący odwołanie otrzymał kopię wewnętrznej notatki, w której koordynator ochrony w EBC skierował do przełożonego wnoszącego odwołanie wniosek o przedłużenie jego okresu próbnego. W notatce tej wskazał, że dodatkowy okres próbny jest konieczny z powodu niezadowalających wyników pracy wnoszącego odwołanie oraz w celu umożliwienia mu wzięcia udziału w dodatkowym szkoleniu. 11.   Pismem z dnia 18 września 2000 r. EBC podał do wiadomości wnoszącego odwołanie decyzję o przedłużeniu jego okresu próbnego do dnia 31 grudnia 2000 r.(7). Wnoszący odwołanie został poinformowany, że decyzja zatwierdzająca jego nominację zależy od wyników jego pracy podczas przedłużonego okresu próbnego. 12.   Pismem z dnia 29 listopada 2000 r. wnoszący odwołanie został poinformowany o decyzji Zarządu o rozwiązaniu jego umowy o pracę z dniem 31 grudnia 2000 r.(8) Decyzja ta była uzasadniona faktem, że nawet podczas przedłużonego okresu próbnego wyniki pracy wnoszącego odwołanie nie poprawiły się. III – Postępowanie przed Sądem Pierwszej Instancji i zaskarżony wyrok 13.   Pismem złożonym w sekretariacie Sądu Pierwszej Instancji w dniu 12 grudnia 2000 r. C.S. Tralli wniósł skargę mającą w szczególności na celu uchylenie decyzji o zwolnieniu (sprawa T‑373/00). 14.   Ponadto C.S. Tralli wniósł trzy inne skargi mające na celu w szczególności: –       uchylenie decyzji Prezesa EBC oddalającej jego zażalenie na decyzję o przedłużeniu okresu próbnego (sprawa T‑27/01); –       stwierdzenie, że Prezes EBC bezprawnie zaniechał zajęcia stanowiska w sprawie jego wniosku o rozpatrzenie decyzji o zwolnieniu (sprawa T‑56/01), oraz –       uchylenie decyzji Prezesa EBC oddalającej jego zażalenie na decyzję o zwolnieniu (sprawa T‑69/01). 15.   Skargi te zostały rozpatrzone przez Sąd łącznie. Postanowił on oddalić skargę w sprawie T‑373/00 i umorzył postępowanie w sprawach T‑27/01, T‑56/01 i T‑69/01. IV – W przedmiocie odwołania 16.   Pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 26 sierpnia 2002 r. C.S. Tralli wniósł niniejsze odwołanie. 17.   Ma ono na celu uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji EBC o przedłużeniu okresu próbnego i zwolnieniu. Ponadto C.S. Tralli wnosi o zasądzenie od EBC, począwszy od dnia 31 grudnia 2000 r., należnego mu wynagrodzenia zasadniczego w wysokości 32 304 EUR rocznie, powiększonego o dodatki i inne elementy wynagrodzenia przewidziane w warunkach zatrudnienia. C.S. Tralli wnosi wreszcie o obciążenie EBC kosztami postępowania. 18.   EBC ze swojej strony wnosi o oddalenie odwołania i obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami postępowania. 19.   Na poparcie swoich żądań C.S. Tralli przywołuje trzy zarzuty, które omówię kolejno: –       naruszenie zasad dotyczących delegowania uprawnień, –       naruszenie art. 2.1.2 i 2.1.3 regulaminu pracowniczego, oraz –       naruszenie przepisów o kosztach postępowania. A –    W przedmiocie pierwszego zarzutu, opartego na naruszeniu zasad dotyczących delegowania uprawnień 20.   Pierwszy zarzut wnoszącego odwołanie dotyczy w istocie naruszenia przez Sąd Pierwszej Instancji zasad delegowania uprawnień. 21.   Wnoszący odwołanie podniósł w pierwszej instancji zarzut niezgodności z prawem regulaminu pracowniczego. Sąd orzekł w kwestii tego zarzutu, że: „43      Zdaniem skarżącego, regulamin pracowniczy przyjęty został bez podstawy prawnej. Chodzi bowiem o przepisy dotyczące personelu, które zgodnie z art. 36.1 Statutu ESBC powinny zostać ustanowione przez Radę Prezesów na wniosek Zarządu, a nie przez Zarząd, niemający takich kompetencji.  44      W tej kwestii wystarczy stwierdzić, że w sprawie T‑333/99 X przeciwko EBC [wyrok z dnia 18 października 2001 r., Rec. str. II‑3021, RecFP str. I‑A‑199 i II‑921;] […] podniesiono przed Sądem Pierwszej Instancji zarzut niezgodności z prawem mający ten sam przedmiot, co zarzut podniesiony przez skarżącego w niniejszej sprawie. W wyroku tym zaś Sąd stwierdził w istocie, w pkt 96–109, brak zarzucanej przez skarżącego niezgodności z prawem regulaminu pracowniczego z tego w szczególności względu, że w art. 21.3 regulaminu wewnętrznego EBC Rada Prezesów przekazała Zarządowi uprawnienie do ustalenia zasad wykonawczych warunków zatrudnienia, to znaczy regulaminu pracowniczego”. 22.   C.S. Tralli uważa, że oddalając zarzut niezgodności z prawem, Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo. Na poparcie swojej tezy przywołuje trzy grupy argumentów. 23.   Po pierwsze, C.S. Tralli utrzymuje, że zgodnie z art. 36.1 statutu ESBC Zarząd EBC nie jest kompetentny do przyjęcia regulaminu pracowniczego. Kompetencja ta należy do Rady Prezesów, podczas gdy Zarząd ma jedynie w tym względzie prawo do złożenia wniosku. Ponadto Rada Prezesów nie jest upoważniona do delegowania swoich uprawnień na Zarząd, gdyż stoją temu na przeszkodzie art. 12.3 Statutu ESBC i samo pojęcie „regulaminu wewnętrznego”. 24.   Po drugie, C.S. Tralli uważa, że Sąd błędnie orzekł, że Rada Prezesów zgodnie z prawem delegowała na Zarząd swoje uprawnienie do ustanowienia warunków zatrudnienia personelu. Z orzecznictwa wynikać ma, że w prawie wspólnotowym delegowanie uprawnień powinno mieć miejsce w sposób wyraźny. W niniejszej sprawie jednakże Sąd zadowolił się „założeniem istnienia dorozumianej delegacji w ramach art. 21.3 regulaminu wewnętrznego”(9). 25.   Wreszcie C.S. Tralli podkreśla, że przyjmując art. 2.1.2 i 2.1.3 regulaminu pracowniczego, Zarząd naruszył art. 21.3 regulaminu wewnętrznego, gdyż nie ograniczył się do przyjęcia przepisów wykonawczych do warunków zatrudnienia, ale przyjął prawdziwie samodzielne przepisy. Przepisy te zezwalają na jednostronne przedłużenie okresu próbnego, podczas gdy art. 10 lit. b) warunków zatrudnienia przewiduje jedynie reżim umowny dla tego okresu. Ponadto przepisy te wprowadziły kryterium zwolnienia podczas tego okresu związane z niewłaściwym zachowaniem lub niezadowalającymi wynikami pracy pracownika, które jest odmienne od kryterium przewidzianego w art. 11 lit. a) pkt i) warunków zatrudnienia. 26.   Moim zdaniem punkt wyjściowy analizy znajduje się w wyroku z dnia 13 czerwca 1958 r. w sprawie Meroni przeciwko Wysokiej Władzy(10). 27.   W sprawie tej strona skarżąca zarzuciła Wysokiej Władzy EWWiS, że delegowała ona pewne uprawnienia na „organizmy w Brukseli”, to jest podmioty prywatne ustanowione poza przepisami traktatu EWWiS. Skarżąca podkreśliła, że art. 8 tego traktatu, który zobowiązywał Wysoką Władzę do zapewnienia realizacji celów przez niego ustanowionych, nie przewidywał możliwości delegowania uprawnień. 28.   Trybunał oddalił ten argument i przedstawił następujące rozumowanie(11): „[…] nie można wykluczyć możliwości, że zrealizowanie »mechanizmów finansowych wspólnych dla wielu przedsiębiorstw«, przewidzianych w art. 53 akapit a [traktatu EWWiS] zostanie powierzone podmiotom prawa prywatnego posiadającym odrębną osobowość prawną i własne uprawnienia; ze względu na to, że mechanizmy finansowe ustanowione przez samą Wysoką Władzę przy zastosowaniu akapitu b tego samego artykułu powinny odpowiadać tym samym celom, co cele mechanizmów, na których ustanowienie zezwala się przy zastosowaniu akapitu a; że z tego powodu muszą one być w stanie przybrać analogiczne formy i w szczególności posiłkować się podmiotami posiadającymi odrębną osobowość prawną; ze względu na to, że uprawnienie Wysokiej Władzy do zezwolenia na ustanowienie lub ustanowienia przez nią samą mechanizmów finansowych, których dotyczy art. 53 [traktatu EWWiS] daje jej prawo powierzenia uprawnień podobnym podmiotom na warunkach przez nią ustalonych i pod jej kontrolą”. 29.   Jak podkreśla przedstawiciel doktryny(12), Trybunał orzekł, że postanowienia traktatu EWWiS powierzające Wysokiej Władzy uprawnienie normatywne stanowiły wystarczającą podstawę prawną, aby zezwolić jej na delegowanie pewnych uprawnień na podmioty prawa prywatnego posiadające odrębną osobowość prawną. Można więc uznać, że w prawie wspólnotowym delegowanie uprawnień jest zgodne z prawem, gdyż, tak jak w niniejszej sprawie, żaden akt prawny nie stoi temu formalnie na przeszkodzie(13). 30.   W związku z tym uważam, że co do zasady Rada Prezesów była uprawniona do delegowania pewnych uprawnień na Zarząd EBC. Należy więc oddalić pierwszy argument wnoszącego odwołanie dotyczący braku uprawnienia do delegowania. 31.   Jeżeli chodzi o zasady mające zastosowanie do delegowania uprawnień, ww. wyrok w sprawie Meroni przeciwko Wysokiej Władzy wskazuje, że delegowanie, aby było zgodne z prawem, powinno spełnić kilka warunków. Warunki te, które stanowią część zasad ogólnych dotyczących delegowania uprawnień w prawie wspólnotowym(14), są następujące: –       organ delegujący nie może przekazać jednostce delegowanej uprawnień innych od tych, które sam otrzymał(15); –       wykonanie uprawnień powierzonych jednostce delegowanej powinno podlegać tym samym warunkom co wykonywanie ich przez organ delegujący, w szczególności w zakresie wymogów uzasadnienia i ogłoszenia(16); –       nie można domniemywać delegacji uprawnień: nawet organ uprawniony do delegowania swoich uprawnień musi przyjąć wyraźną decyzję dotyczącą delegowania(17); –       delegacja może dotyczyć jedynie ściśle określonych uprawnień wykonawczych(18): Trybunał uznał, że delegowanie uprawnień dyskrecjonalnych, wiążących się z szerokim zakresem uznania zastąpiłoby decyzje jednostki delegującej decyzjami jednostki delegowanej i zachodziłoby wtedy faktyczne przekazanie władzy(19). W pewnych dziedzinach, jak w przypadku wspólnej polityki rolnej, Trybunał orzekł jednak, że pojęcie „kompetencji wykonawczej” powinno być interpretowane szeroko, biorąc pod uwagę cel traktatu i wymogi praktyki(20). 32.   W niniejszej sprawie C.S. Tralli uważa, że dwa ostatnie spośród wyżej wyliczonych warunków nie zostały spełnione. Wskazuje w swoim drugim i trzecim zarzucie, że sporna delegacja nie ma wyraźnego charakteru i że art. 2.1.2 i 2.1.3 regulaminu pracowniczego wykraczają poza zwykłe „wykonywanie” warunków zatrudnienia. 33.   Jeżeli chodzi o drugi argument, to z samej lektury regulaminu wewnętrznego wynika, że argument ten jest w sposób oczywisty pozbawiony jakichkolwiek podstaw. W art. 21.3 regulaminu wewnętrznego Rada Prezesów, która jest kompetentna do przyjęcia warunków zatrudnienia personelu, wyraźnie wskazała bowiem, że „[w]arunki zatrudnienia stosowane są zgodnie z regulaminem pracowniczym, który jest przyjmowany i zmieniany przez Zarząd”. 34.   Rada Prezesów wyraźnie więc delegowała na Zarząd uprawnienia do przyjęcia przepisów wykonawczych do warunków zatrudnienia. W przeciwieństwie do twierdzenia wnoszącego odwołanie Sąd nie poprzestał więc, w zaskarżonym wyroku, na „domniemaniu milczącej delegacji w ramach art. 21.3 regulaminu wewnętrznego”(21). 35.   Jeżeli chodzi o trzeci argument, uważam, że art. 2.1.2 i 2.1.3 regulaminu pracowniczego nie mają wpływu na zakres zastosowania istotnych przepisów dotyczących warunków zatrudnienia. 36.   Jak zostało to bowiem przedstawione powyżej, zgodnie z art. 10 lit. b) warunków zatrudnienia „zatrudnienie może obejmować okres próbny”, który „nie może w żadnym przypadku przekraczać dwunastu miesięcy”. Tymczasem według art. 2.1.2 regulaminu pracowniczego Zarząd „może w szczególnych przypadkach przedłużyć okres próbny, maksymalnie do dwunastu miesięcy”. Artykuł 2.1.2 regulaminu pracowniczego ogranicza się więc do zdefiniowania sposobów wykonania okresu próbnego, z zachowaniem jego maksymalnej długości ustalonej przez Radę Prezesów. 37.   W tym względzie okoliczność, że Zarząd może jednostronnie przedłużyć okres próbny, nie stanowi wady powodującej niezgodność z prawem art. 2.1.2 regulaminu pracowniczego. W wyroku z dnia 14 października 2004 r. w sprawie Pflugradt przeciwko EBC(22) Sąd w sposób wyraźny orzekł, że umowny charakter stosunku pracy pomiędzy EBC i jego pracownikami nie stoi na przeszkodzie temu, aby organy EBC przyjęły, gdy wymaga tego realizacja powierzonych mu zadań w interesie ogólnym, środki o charakterze jednostronnym. Ponieważ możliwość przyjęcia takich środków jest przewidziana w warunkach zatrudnienia, nie można uważać, jak to czyni wnoszący odwołanie, że przewidując jednostronnie przedłużenie okresu próbnego w szczególnych wypadkach, art. 2.1.2 regulaminu pracowniczego miał wpływ na charakter i zakres zastosowania wspomnianych warunków zatrudnienia(23). 38.   Jeżeli chodzi o art. 2.1.3 regulaminu pracowniczego, zostało powyżej stwierdzone, że upoważnia on Zarząd do rozwiązania umowy o pracę podczas okresu próbnego „z powodu niedostatecznych kwalifikacji zawodowych zainteresowanego lub niesatysfakcjonującego sposobu wykonywania przez niego obowiązków służbowych”. Prawdą jest, że niedostateczne kwalifikacje zawodowe nie są cytowane jako takie w art. 11 lit. a) pkt i) warunków zatrudnienia, który przewiduje, że „EBC może rozwiązać umowę w razie trwale niesatysfakcjonującego sposobu wywiązywania się z obowiązków służbowych”. 39.   Jednakże, podobnie jak niesatysfakcjonujący sposób wywiązywania się z obowiązków służbowych, niedostateczne kwalifikacje zawodowe są związane z niezdolnością zainteresowanego do wykonywania obowiązków w sposób zadowalający. Ponadto pojęcie kwalifikacji jest nierozerwalnie związane z pojęciem okresu próbnego, ponieważ okres ten ma zawsze na celu weryfikację zdolności kandydata do wykonywania obowiązków, dla których został zatrudniony. Trudno więc utrzymywać, że przewidując możliwość rozwiązania umowy w przypadku niezdolności do wypełniania obowiązków zawodowych, art. 2.1.3 regulaminu pracowniczego wykroczył poza zwykłe wykonanie postanowień warunków zatrudnienia. 40.   Wynika z tego, że we wcześniej cytowanych przepisach Zarząd w oczywisty sposób pozostał w granicach uprawnień wykonawczych, które Rada Prezesów powierzyła mu na podstawie art. 21.3 regulaminu wewnętrznego. 41.   Należy więc oddalić pierwszy zarzut wnoszącego odwołanie. B –    W przedmiocie drugiego zarzutu, opartego na naruszeniu art. 2.1.2 i 2.1.3 regulaminu pracowniczego 42.   Drugi zarzut został przywołany przez wnoszącego odwołanie ewentualnie, na wypadek gdyby Trybunał uznał zgodność z prawem art. 2.1.2. i 2.1.3 regulaminu pracowniczego. Jest on skierowany przeciwko pkt 48–83 zaskarżonego wyroku. 43.   W punktach tych Sąd orzekł, że decyzje o przedłużeniu okresu próbnego i zwolnieniu nie były niezgodne z warunkami zatrudnienia i regulaminem pracowniczym, po przeprowadzeniu następującego rozumowania: „48      Po pierwsze, skarżący podniósł, że decyzja w sprawie przedłużenia okresu próbnego została podpisana przez dyrektora i szefa jednostki departamentu personalnego, podczas gdy zgodnie z art. 2.1.2 regulaminu pracowniczego decyzje dotyczące przedłużenia okresu próbnego powinny być przyjęte przez Zarząd EBC. 49      Sąd wskazuje, że na jego wniosek EBC przedstawił, po pierwsze, wyciąg ze sprawozdania z posiedzenia Zarządu EBC z dnia 16 marca 1999 r., z którego wynika, że podczas tego posiedzenia organ ten delegował uprawnienie do podjęcia decyzji w sprawie przedłużenia okresu próbnego na wiceprezesa EBC i, po drugie, wniosek o przedłużenie okresu próbnego skarżącego z dnia 13 września 2000 r., na którym wiceprezes wyraził pismem odręcznym swoją zgodę w dniu 15 września 2000 r. W rezultacie decyzja w sprawie przedłużenia okresu próbnego została podjęta z zachowaniem obowiązującej formy […]. […] 54      Po trzecie, skarżący uważa, że strona pozwana nie może opierać swojej decyzji w sprawie przedłużenia okresu próbnego na art. 2.1.1 akapit drugi regulaminu pracowniczego. Podnosi, że na mocy tego przepisu okres próbny może być jedynie przedłużony w »szczególnych okolicznościach«. Zdaniem skarżącego, takie »szczególne okoliczności« mogą mieć miejsce jedynie, w przypadku gdy długotrwała niemożność wykonywania obowiązków zagraża bezpośrednio realizacji celu okresu próbnego. Jego zdaniem, w niniejszej sprawie takie okoliczności nie miały miejsca. Niezadowalający sposób świadczenia pracy, ogólnie zarzucany, nie może stanowić sam w sobie takiej szczególnej okoliczności. 55      Strona pozwana odpowiada w tej kwestii, w ogólnym zarysie, że okres próbny skarżącego uzgodniony początkowo miał miejsce w znacznej mierze podczas okresu urlopowego i z powodu zmniejszonego zakresu działań EBC w tym czasie kompetencje skarżącego do zajmowania tego stanowiska nie mogły zostać w sposób wystarczający ocenione. Taka ocena była zaś niezbędna, ponieważ skarżący wykazał podczas początkowo uzgodnionego okresu próbnego pewne braki w pracy. 56      Zdaniem Sądu okoliczność, że okres próbny przypadł w niniejszej sprawie w części na czas okresu urlopowego nie może sama w sobie być uważana za okoliczność szczególną w rozumieniu art. 2.1.2 regulaminu pracowniczego. W momencie zatrudnienia administracja mogła tę okoliczność z pewnością przewidzieć. Natomiast EBC słusznie uważa, że warunek ten jest spełniony, gdy z obiektywnie uzasadnionych powodów administracja ma pewne wątpliwości co do kompetencji pracownika w okresie próbnym do zajmowania stanowiska, na którym został zatrudniony, częściowo z powodu zmniejszenia zakresu działalności podczas miesięcy wakacyjnych, i nie jest jeszcze w stanie wyrobić sobie definitywnej opinii w kwestii, czy powinna zatwierdzić nominację zainteresowanego, czy też rozwiązać umowę o pracę w trakcie okresu próbnego. 57      Z akt niniejszej sprawy, a w szczególności z notatki z dnia 8 września 2000 r. wynika, że administracja nie była w stanie osiągnąć, podczas początkowo uzgodnionego okresu próbnego, pewności co do kompetencji skarżącego – ani takiej, aby zatwierdzić zatrudnienie skarżącego na stanowisku, ani takiej, aby z powodu oczywiście negatywnej oceny rozwiązać umowę. Niemniej, jak z tego wynika, administracja miała, podczas początkowo uzgodnionego okresu próbnego, pewne wątpliwości co do kwalifikacji zawodowych skarżącego potrzebnych do wypełniania obowiązków, a w szczególności do umiejętności pracy w systemie ochrony w EBC, chociaż nie była w stanie stwierdzić definitywnie, czy należy rozwiązać umowę podczas początkowego okresu próbnego. Istnienie wątpliwości ze strony przełożonych zostało ponadto potwierdzone przez samego skarżącego, gdyż z notatki tej wynika, że wyraził on chęć poprawy wyników swej pracy. W takich okolicznościach strona pozwana mogła słusznie uznać, że szczególne okoliczności, w rozumieniu art. 2.1.2 drugiego akapitu regulaminu pracowniczego, miały miejsce, co pozwoliło jej na przedłużenie okresu próbnego skarżącego. […] 61      Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał braku zgodności z prawem decyzji o przedłużeniu okresu próbnego […]. […] 68      [W przedmiocie decyzji o zwolnieniu] skarżący podnosi, w ogólnym zarysie, że nie miał podczas okresu próbnego żadnej możliwości dostosowania się do wymogów codziennej służby ochrony, że nie pozwolono mu spokojnie wdrożyć się do służby, ale został natychmiast włączony do normalnego trybu pracy zmian i nie zaoferowano mu w tym kierunku żadnego szkolenia. W szczególności, jeżeli chodzi o stawiane mu zarzuty braków w znajomości systemu informatycznego EBC, podkreśla on, że podczas okresu próbnego nie zaoferowano mu w tej materii żadnego szkolenia. 69      Sąd uznaje, że decyzja w sprawie zwolnienia na zakończenie okresu próbnego powinna być uchylona, jeżeli skarżący nie miał możliwości odbycia stażu w normalnych warunkach (zob., w kontekście regulaminu pracowniczego WE, wyrok Trybunału z dnia 15 maja 1985 r. w sprawie 3/84 Patrinos przeciwko KES, Rec. str. 1421, pkt 20–24, i wyrok Sądu z dnia 30 listopada 1994 r. w sprawie T‑568/93 Correia przeciwko Komisji, Rec. str. I‑A‑271 i II‑857, pkt 34). 70      Należy więc zbadać w niniejszej sprawie, czy skarżący miał możliwość odbycia stażu w normalnych warunkach. 71      W tym względzie, jak wynika z akt sprawy, a w szczególności z notatki koordynatora ochrony z dnia 8 września 2000 r. skierowanej do przełożonego skarżącego, na której skarżący potwierdził pismem odręcznym fakt zapoznania się z jej treścią, podczas czterech pierwszych tygodni pracy w EBC skarżący skorzystał ze szkolenia mającego na celu przygotowanie do głównych zadań, jakie miały być mu powierzone. Cele i zawartość tego szkolenia zostały ustalone przez kontrolera (»supervisor«) pracowników ochrony EBC, który w dniu 29 czerwca 2000 r. określił program przygotowawczy, przedłożony na wniosek Sądowi. Podczas tego okresu, jak skarżący osobiście potwierdził podczas rozprawy, po pierwsze brał on udział w pewnej liczbie wykładów na temat funkcjonowania różnych narzędzi pracy należących do systemu ochrony EBC, a po drugie podczas jego codziennej pracy towarzyszyło mu dwóch doświadczonych kolegów, którzy zgodnie z ich specjalizacją zostali wyznaczeni jako jego »ojcowie chrzestni« (»godfather«). Na rozprawie skarżący potwierdził również, że koledzy ci rzeczywiście udzielili mu pewnej liczby podstawowych wyjaśnień dotyczących jego przyszłych obowiązków. Jeżeli chodzi o twierdzenie skarżącego, według którego wyjaśnienia te nie były wystarczająco dokładne, wystarczy stwierdzić, że nie przedstawił on w tym względzie żadnej konkretnej wskazówki, która pozwoliłaby Sądowi na ustalenie, dlaczego ten system »ojcostwa chrzestnego« nie spełnił swojej roli. 72      Ponadto, jak wynika z notatki opracowanej w dniu 21 grudnia 2001 r. na potrzeby niniejszego postępowania przez zastępcę kontrolera pracowników ochrony EBC, której treść została potwierdzona przez samego skarżącego na rozprawie, przeszedł on w dniach od 23 do 25 sierpnia 2000 r. dodatkowe szkolenie dotyczące różnych systemów kontroli, w tym pewnych systemów informatycznych. Wreszcie z tej samej notatki wynika i zostało to potwierdzone osobiście przez skarżącego na rozprawie, że uczestniczył on, po przedłużeniu okresu próbnego, w szkoleniu informatycznym trwającym dwa dni, z czego jeden dzień został zaliczony na poczet jego urlopu, które to szkolenie miało na celu przegląd funkcjonowania różnych systemów. Ponownie skarżący krytykuje, że szkolenia nie były wystarczające, ale nie przedstawia żadnych konkretnych wskazówek, które pozwoliłyby Sądowi na ustalenie, dlaczego szkolenia te nie pozwoliły mu na spełnienie wymogów pracy i wyszkolenie go zgodnie z jego potrzebami. 73      Z powyższego wynika, że EBC stworzył dla nowo zatrudnionych pracowników, w tym dla skarżącego, program szkoleń przygotowawczych, który powinien był pozwolić skarżącemu na zapoznanie się, podczas sześciomiesięcznego okresu próbnego, z charakterem zadań, które miał wykonywać, zakresem jego obowiązków i inicjatyw, które były od niego oczekiwane. W tych okolicznościach nic nie pozwala Sądowi na stwierdzenie, że skarżący nie był w stanie odbyć stażu w normalnych warunkach. […] 83      Stąd należy oddalić w całości zarzut oparty na naruszeniu warunków zatrudnienia i regulaminu pracowniczego oraz zasady proporcjonalności”. 44.   Drugi zarzut odwołania ma na celu zakwestionowanie tej oceny. Składa się z pięciu części, które omówię kolejno. 45.   W pierwszej części C.S. Tralli utrzymuje, że decyzja w sprawie przedłużenia okresu próbnego została przyjęta z naruszeniem art. 2.1.2 regulaminu pracowniczego. Jego zdaniem, w przeciwieństwie do tego, co orzekł Sąd Pierwszej Instancji w pkt 49 zaskarżonego wyroku, uprawnienie do przedłużenia tego okresu przysługiwało jedynie Zarządowi i nie mogło być delegowane na wiceprezesa EBC. 46.   Należy przypomnieć, że w pkt 49 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, na podstawie akt sprawy, że podczas posiedzenia w dniu 16 marca 1999 r. Zarząd udzielił wiceprezesowi EBC delegacji uprawnień do przyjęcia decyzji w sprawie przedłużenia okresu próbnego w sprawie nowo zatrudnionych pracowników. Argument wnoszącego odwołanie wymaga więc zbadania zgodności z prawem tego upoważnienia. 47.   W tym względzie wydaje mi się, że mają tu zastosowanie zasady wypracowane przez orzecznictwo w przedmiocie upoważnienia udzielonego przez Komisję Wspólnot Europejskich jej członkom. 48.   Moim zdaniem upoważnienie stanowi specyficzną formę delegacji uprawnień, która jest uzasadniona „uprawnieniami w zakresie wewnętrznej organizacji”, jakie przysługują instytucjom wspólnotowym i organom ustanowionym przez traktat(24), i która, w przeciwieństwie do innych form delegowania, jest w zasadzie ograniczona do uprawnienia do przyjmowania decyzji o charakterze indywidualnym. Warunki ustanowione w ww. wyroku w sprawie Meroni przeciwko Wysokiej Władzy wydają się więc mieć pełne zastosowanie do systemu upoważnienia. 49.   Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem(25) Trybunał stoi na stanowisku, że Komisja może, nie naruszając obowiązującej jej zasady kolegialności(26), upoważnić swoich członków do przyjmowania w jej imieniu pewnych decyzji. Zdaniem Trybunału ten system upoważniania nie skutkuje pozbawieniem Komisji jej uprawnień decyzyjnych, ponieważ decyzje przyjmowane przez członka Komisji są przyjmowane w jej imieniu i to ona ponosi za nie pełną odpowiedzialność(27). Ponadto Trybunał uznał, że system ten jest „niezbędny, biorąc pod uwagę znaczący wzrost liczby aktów decyzyjnych, które Komisja jest zmuszona przyjmować, w celu umożliwienia jej wypełniania jej zadań”(28). Zdaniem Trybunału „konieczność zapewnienia możliwości funkcjonowania organu decyzyjnego odpowiada zasadzie właściwej dla każdego systemu instytucjonalnego, […] wyrażonej w art. 16 traktatu o połączeniu, według którego »Komisja ustanawia swój regulamin wewnętrzny w celu zapewnienia funkcjonowania swojego i swoich służb«”(29). 50.   Zgodnie z orzecznictwem ten system upoważniania może jednak dotyczyć jedynie aktów związanych z zarządzaniem i administracją, z wyłączeniem wszelkich decyzji o zasadniczym znaczeniu(30). Upoważnienie może więc dotyczyć decyzji o przeprowadzeniu kontroli na mocy art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 17(31), decyzji o cofnięciu pomocy finansowej(32) lub decyzji wzywającej do zapłaty odsetek za zwłokę z tytułu podtrzymania decyzji nakładającej grzywnę(33). Natomiast nadanie uprawnienia nie może dotyczyć decyzji stwierdzającej naruszenie zasad konkurencji(34) ani decyzji o wydaniu uzasadnionej opinii lub wniesieniu skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego na podstawie art. 226 WE(35). 51.   Moim zdaniem orzecznictwo to, dotyczące systemu upoważniania mającego zastosowanie w łonie Komisji, może z powodzeniem znaleźć zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy. 52.   W związku z tym bowiem, że upoważnienie jest ograniczone do działań związanych z zarządzaniem i administracją, nie ma ono na celu pozbawienia Zarządu jego uprawnień decyzyjnych: decyzje wiceprezesa EBC w sprawie przedłużenia okresu próbnego zostały przyjęte w imieniu Zarządu, który ponosi za nie pełną odpowiedzialność. Ponadto konieczność zapewnienia funkcjonowania organu decyzyjnego, tak jak w przypadku Komisji, jest wyrażona w przepisie prawa pierwotnego, to jest w art. 12.3 Statutu ESBC, który przewiduje, że „Rada Prezesów przyjmuje regulamin wewnętrzny, który określa wewnętrzną organizację EBC i jego organów decyzyjnych”. 53.   W niniejszej sprawie zaś nie ulega wątpliwości, że zaskarżone upoważnienie dotyczy jedynie aktów związanych z zarządzaniem i administracją. W istocie wiceprezes EBC podejmuje jedynie decyzję co do tego, czy należy, czy też nie, przedłużyć okres próbny nowo zatrudnionego pracownika. Wiceprezes EBC nie dysponuje więc uprawnieniami do podejmowania „decyzji o zasadniczym znaczeniu” w rozumieniu ww. orzecznictwa. 54.   Myślę, że w tych okolicznościach Zarząd mógł zgodnie z prawem upoważnić wiceprezesa EBC do podjęcia decyzji w sprawie przedłużenia okresu próbnego nowo zatrudnionych pracowników oraz że pierwsza część zarzutu jest bezzasadna. 55.   W drugiej części C.S. Tralli twierdzi, że art. 2.1.2 regulaminu pracowniczego jest niezgodny z „podstawowymi zasadami prawa wspólnotowego”, a w szczególności z „zasadą, według której Wspólnoty Europejskie są wspólnotą prawa”(36). Uważa on, że odwołując się do niejasnych kryteriów, takich jak „wyjątkowe wypadki”, które nie precyzują sposobu zastosowania warunków zatrudnienia, zaskarżony przepis otwiera drogę do decyzji arbitralnych. 56.   Niezależnie od faktu, że argument dotyczy zgodności z prawem art. 2.1.2 regulaminu pracowniczego i z tego powodu powinien był być podniesiony w ramach pierwszego zarzutu, wydaje mi się, że jest on w sposób oczywisty pozbawiony jakichkolwiek podstaw. 57.   Nie ulega wątpliwości, że pojęcia takie, jak „wyjątkowe wypadki” znajdujące się w art. 2.1.2 regulaminu pracowniczego, stanowią tak zwane klauzule generalne. Są to elastyczne normy, w sposób zamierzony oparte na nieokreślonym kryterium i wskazujące w ten sposób na zamiar prawodawcy pozostawienia właściwym władzom – administracyjnym lub sądowym – zadania zdefiniowania ich zawartości w każdym przypadku indywidualnie, aby można było zastosować je w sposób lepiej dostosowany do okoliczności, o których władze te mają rozstrzygać. Klauzule generalne są znane w większości, o ile nie we wszystkich, systemów prawnych, a w szczególności we wspólnotowym systemie prawnym(37). W tym przypadku, tak jak we wszystkich innych przypadkach, unika się ryzyka podjęcia decyzji arbitralnych poprzez możliwość poddania tych decyzji kontroli sądowej. 58.   W związku z tym uważam, że druga część zarzutu jest w sposób oczywisty bezzasadna. 59.   W trzeciej części wnoszący odwołanie kwestionuje ocenę Sądu, według której istnienie wątpliwości co do kompetencji zawodowych stażysty może stanowić „wyjątkowy wypadek” uzasadniający przedłużenie okresu próbnego na podstawie art. 2.1.2 regulaminu pracowniczego. Uważa on, że okres próbny ma właśnie na celu zbadanie istnienia takich wątpliwości, tak więc Sąd zamienił miejscami zasadę i wyjątek. 60.   W tej kwestii należy przypomnieć przede wszystkim, że w świetle orzecznictwa EBC cieszy się szerokim marginesem swobodnej oceny co do organizacji swoich służb i zarządzania swoim personelem, po to, aby mógł wykonywać powierzone mu zadania w interesie ogólnym(38). 61.   Należy następnie zaznaczyć, że w łonie instytucji i organizmów wspólnotowych okres próbny lub staż jest w zasadzie wystarczający, aby organ uprawniony do podejmowania decyzji mógł przekonać się co do kompetencji zainteresowanego do zajmowania stanowiska, na którym został zatrudniony. Przekonanie to może przyjąć formę zatwierdzenia zatrudnienia zainteresowanego na jego stanowisku albo decyzji o rozwiązaniu umowy lub zwolnieniu. W rzeczywistości sytuacje, w których pod koniec okresu próbnego lub stażu organ uprawniony do podejmowania decyzji żywi jeszcze wątpliwości co tego, czy powinien przedłużyć okres próbny zainteresowanego, są względnie rzadkie. 62.   Stąd nie zostało wykazane, że Sąd naruszył prawo, uznając, że istnienie wątpliwości co do kompetencji stażysty mogło stanowić „wyjątkowy wypadek” uzasadniający przedłużenie jego okresu próbnego na podstawie art. 2.1.2 regulaminu pracowniczego. 63.   W czwartej części zarzutu wnoszący odwołanie kwestionuje ocenę Sądu Pierwszej Instancji, według której jego okres próbny został przedłużony z powodu wątpliwości co do jego kompetencji zawodowych. Podkreśla on, że w duplice w sprawie T‑373/00 EBC wskazał, że okres próbny wnoszącego odwołanie został przedłużony, ponieważ miał on miejsce podczas okresu urlopowego. 64.   Niezależnie od kwestii dotyczących dopuszczalności tego zarzutu wystarczy zauważyć, że w ww. duplice EBC przedstawił dwie grupy argumentów. Wskazał, że: „12.      Po pierwsze, [EBC] opiera się na fakcie, że skarżący objął obowiązki z dniem 1 lipca 2000 r., [i że] zasadnicza część jego okresu próbnego odbyła się [więc] podczas okresu [urlopowego]. 13.      Po drugie, [EBC] wziął pod uwagę fakt, że przed przyjęciem do pracy w EBC skarżący był zatrudniony przez czternaście lat przez prywatną agencję ochrony. Wywnioskował więc, że niezadowalające wyniki pracy skarżącego można było wyjaśnić przede wszystkim ewentualnymi trudnościami związanymi z nową pracą w EBC i koniecznością przystosowania się do nowych warunków pracy oraz że przedłużenie okresu próbnego dałoby skarżącemu możliwość wykazania swoich zalet i swojej umiejętności adaptacji”(39). 65.   W tych okolicznościach argument wnoszącego odwołanie dotyczący oceny zawartości dupliki EBC w sprawie T‑373/00 jest w każdym razie w sposób oczywisty bezzasadny. 66.   Wreszcie w ostatniej części zarzutu wnoszący odwołanie podnosi liczne argumenty mające na celu wykazanie, że, w przeciwieństwie do tego, co orzekł Sąd w pkt 70–73 zaskarżonego wyroku, nie był w stanie odbyć swojego okresu próbnego w normalnych warunkach. 67.   W tej kwestii należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem(40) Trybunał nie jest kompetentny do orzekania o faktach ani w zasadzie do badania dowodów, które Sąd przyjął na ich poparcie. Stąd jeżeli dowody te zostały uzyskane w sposób zgodny z prawem i jeżeli ogólne zasady prawa i zasady postępowania mające zastosowanie w dziedzinie ciężaru dowodu i oceny dowodów były przestrzegane, jedynie do Sądu Pierwszej Instancji należy ocena wartości, jaką mają przedstawione mu elementy oceny. Ocena ta nie stanowi więc, poza przypadkiem zniekształcenia tych elementów, kwestii prawnej podlegającej kontroli Trybunału. 68.   W niniejszej sprawie Sąd stwierdził na podstawie akt, że „nic nie pozwala […] na stwierdzenie, że skarżący nie był w stanie odbyć swojego stażu w normalnych warunkach”(41). 69.   W tych okolicznościach ostatnia część zarzutu jest w sposób oczywisty niedopuszczalna. Ponieważ wnoszący odwołanie nie udowodnił, ani nawet poważnie nie uprawdopodobnił, że Sąd zniekształcił przedstawione mu elementy stanu faktycznego i dowody, jego ocena środków zastosowanych w celu zapewnienia szkolenia nowo zatrudnionych pracowników stanowi ocenę elementów faktycznych i dowodów, która nie może być podważana w ramach niniejszego odwołania. 70.   Na podstawie powyższych rozważań proponuję więc Trybunałowi odrzucenie w całości drugiego zarzutu. C –    W przedmiocie trzeciego zarzutu, opartego na naruszeniu przepisów o kosztach postępowania 71.   Ostatni zarzut dotyczy oceny Sądu Pierwszej Instancji dotyczącej podziału kosztów postępowania w tej części postępowania. Ocena ta jest przedstawiona w zaskarżonym wyroku w następujący sposób: „95      Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Jednakże, zgodnie z art. 88 regulaminu, w sporach między Wspólnotami a ich pracownikami instytucje Wspólnoty pokrywają koszty przez nie wywołane. 96      W tych okolicznościach każda ze stron pokryje koszty, jakie poniosła w sprawie T‑373/00. 97      Natomiast w sprawach T‑27/01, T‑56/01 i T‑69/01 strona pozwana wniosła, na podstawie art. 87 § 3 drugi akapit regulaminu i w ramach odstępstwa od art. 88 regulaminu, o obciążenie skarżącego całością kosztów, w tym kosztami strony pozwanej. Uważa ona, że wniesienie tych skarg stanowiło nadużycie prawa. Koszty, które musiała ponieść z powodu tych skarg, należy uznać za nadmierne w rozumieniu art. 87 § 3 akapit drugi regulaminu. 98      Natomiast skarżący w sprawach T‑27/01 i T‑69/01 wnosi, na podstawie art. 87 § 3 akapit drugi regulaminu, o obciążenie strony pozwanej jego własnymi kosztami, nawet gdyby skargi zostały odrzucone jako niedopuszczalne. W tym kontekście twierdzi on w istocie, że był zmuszony wnieść wszystkie te skargi dla ochrony swoich praw. Jego zdaniem, na podstawie art. 41 i 42 warunków zatrudnienia, mógł i musiał zainicjować postępowania poprzedzające wniesienie skargi przeciwko decyzjom w sprawie przedłużenia okresu próbnego i w sprawie zwolnienia przed wniesieniem skargi do Sądu. Już w trakcie postępowania administracyjnego strona pozwana kwestionowała jego punkt widzenia. Ta sytuacja niepewności została spowodowana przez stronę pozwaną. Stąd był on zmuszony, jak twierdzi, wnieść równoległe skargi w sprawach T‑373/00, T‑27/01 i T‑69/01. 99      Sąd, wbrew temu, co twierdzi skarżący, stoi na stanowisku, że z art. 41 ppkt iii) warunków zatrudnienia wynika jednoznacznie, iż decyzje o przedłużeniu okresu próbnego lub o zwolnieniu w czasie jego trwania nie mogą być przedmiotem wniosku o rozpatrzenie na etapie poprzedzającym wniesienie skargi ani przedmiotem zażalenia. Te dwa rodzaje decyzji mają bowiem za cel »odmow[ę] zatwierdzenia mianowania członka personelu zatrudnionego na okres próbny« w rozumieniu tego przepisu. 100      Stąd wniesienie skarg w sprawach T‑27/01 i T‑69/01 naraziło pozwanego na uciążliwe wydatki. 101      Co się tyczy skargi na bezczynność w sprawie T‑56/01, złożonej w sekretariacie Sądu Pierwszej Instancji w dniu 13 marca 2001 r., należy zauważyć, że skarżący wniósł ją w związku z brakiem odpowiedzi na zażalenie wniesione w dniu 5 lutego 2000 r., podczas gdy, po pierwsze, na podstawie art. 8.2.1 regulaminu pracowniczego zostało ono oddalone w sposób dorozumiany po miesiącu od jego wniesienia, a po drugie Prezes EBC oddalił sprzeciw formalnie w dniu 12 marca 2001 r. 102      W związku z powyższym, niezależnie od tego, czy skargę tę należałoby odrzucić jako niedopuszczalną z powodu braku wezwania do działania przed wniesieniem skargi na bezczynność, w chwili wniesienia skargi w sprawie T‑56/01 lub w każdym razie w dniach następujących bezpośrednio potem skarżący wiedział, że pozwany zajął stanowisko w rozumieniu art. 232 akapit drugi WE. Nie podjął jednak żadnych działań, by zapobiec poniesieniu przez pozwanego uciążliwych kosztów. 103      Stąd nie tylko nie ma powodu obciążać pozwanego kosztami poniesionymi przez skarżącego, jak żąda tego ten ostatni, ale należy jego samego obciążyć trzecią częścią kosztów poniesionych przez pozwanego w sprawach T‑27/01, T‑56/01 i T‑69/01”. 72.   C.S. Tralli utrzymuje, że zaskarżony wyrok w tej kwestii narusza prawo. Uważa on, że w przeciwieństwie do tego, co orzekł Sąd, skargi w sprawach T‑27/01, T‑56/01 i T‑69/01 zostały wniesione z uzasadnionych powodów. 73.   W tym względzie należy przypomnieć, że na podstawie art. 58 akapit drugi Statutu Trybunału Sprawiedliwości „odwołanie nie może być wniesione jedynie w odniesieniu do obciążenia kosztami i ich wysokości”. Ponadto Trybunał uznaje, że „w przypadku gdy wszystkie pozostałe zarzuty odwołania zostały oddalone, żądania dotyczące ewentualnej niezgodności z prawem wyroku Sądu w zakresie dotyczącym kosztów powinny zostać odrzucone jako niedopuszczalne na podstawie [ww. przepisu]”(42). 74.   Ponieważ moim zdaniem należy oddalić wszystkie pozostałe zarzuty odwołania, ostatni zarzut, skierowany przeciwko wyrokowi Sądu Pierwszej Instancji w zakresie dotyczącym podziału kosztów, należy uznać za niedopuszczalny zgodnie z ww. orzecznictwem. V –    Wnioski 75.   Mając na uwadze całość powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał oddalił odwołanie i obciążył wnoszącego odwołanie kosztami, zgodnie z art. 118 i 69 § 2 regulaminu Trybunału. – Język oryginału: francuski. – Zgodnie z art. 112 ust. 1 WE Rada Prezesów EBC składa się z członków Zarządu EBC i prezesów krajowych banków centralnych. – Zgodnie z brzmieniem art. 112 ust. 2 WE Zarząd składa się z prezesa, wiceprezesa i czterech innych członków: są oni mianowani za wspólnym porozumieniem przez rządy państw członkowskich, na zalecenie Rady i po konsultacji z Parlamentem Europejskim oraz z Radą Prezesów EBC. – Wyrok w sprawach połączonych T‑373/00, T‑27/01, T‑56/01 i T‑69/01, RecFP str. I‑A‑97 i II‑453, zwany dalej „zaskarżonym wyrokiem”. – Warunki te zostały przyjęte decyzją Europejskiego Banku Centralnego 1999/330/WE z dnia 9 czerwca 1998 r., zmienioną dnia 31 marca 1999 r. (Dz.U. 1999, L 125, str. 32, zwaną dalej „warunkami zatrudnienia”). – Dz.U. 1999, L 125, str. 34, sprostowanie w Dz.U. 2000, L 273, str. 40, zwany dalej „regulaminem wewnętrznym”. – Zwana dalej „decyzją w sprawie przedłużenia okresu próbnego”. – Zwana dalej „decyzją w sprawie zwolnienia”. – Odwołanie, pkt 36. – 9/56, Rec. str. 9. Zobacz również podobnie ww. wyrok Sądu Pierwszej Instancji w sprawie X przeciwko EBC, pkt 102–104. – Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Meroni przeciwko Wysokiej Władzy, str. 42 i 43. – Zobacz K. Lenaerts, „Regulating the regulatory process: »delegation of powers« in the European Community”, European Law Review, 1993, str. 23 (str. 40–42). – Zobacz również podobnie ww. wyrok w sprawie X przeciwko EBC, pkt 102. W doktrynie zob. w szczególności K. Lenaerts, op. cit., str. 41 i 42 i Y. Gautier, „La délégation en droit communautaire”, praca przedstawiona i obroniona dnia 7 stycznia 1995 r., str. 357 i 358. – W kwestii dyskusji na temat warunków delegowania uprawnień w prawie wspólnotowym zob. Y. Gautier, op. cit., str. 418 i nast. – Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Meroni przeciwko Wysokiej Władzy, str. 40. – Ibidem, str. 40 i 41. – Ibidem, str. 42. – Ibidem, str. 43, 44, 46 i 47. – Co do takiego rozróżnienia pomiędzy zasadami mającymi charakter niezbędny dla omawianej dziedziny i zasadami podlegającymi „kompetencji wykonawczej” w dziedzinie art. 202 WE i 211 WE zob. w szczególności wyroki: z dnia 17 grudnia 1970 r. w sprawie 25/70 Köster, Rec. str. 1161, pkt 6 i z dnia 27 października 1992 r. w sprawie C‑240/90 Niemcy przeciwko Komisji, Rec. str. I‑5383, pkt 36 i 37. – Zobacz w szczególności wyroki: z dnia 30 października 1975 r. w sprawie 23/75 Rey Soda, Rec. str. 1279 i z dnia 11 marca 1987 r. w sprawach połączonych 279/84, 280/84, 285/84 i 286/84 Rau i in. przeciwko Komisji, Rec. str. 1069, pkt 14 oraz wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawach T‑64/01 i T‑65/01 Afrikanische Frucht‑Compagnie i Internationale Fruchtimport Weichert przeciwko Radzie i Komisji, Rec. str. II‑521, pkt 118. – Odwołanie, pkt 36. – C‑409/02 P, Zb.Orz. str. I‑9873, pkt 33–37. – Zobacz również w tej kwestii rozważania przedstawione przez Sąd Pierwszej Instancji w zaskarżonym wyroku, pkt 50–52. – Nie ulega wątpliwości, że każda instytucja wspólnotowa i organizm wspólnotowy dysponuje znacznym marginesem uznania co do organizacji swoich służb: jeżeli chodzi o instytucje wspólnotowe, zob. w szczególności wyroki: z dnia 16 grudnia 1964 r. w sprawach połączonych 109/63 i 13/64 Muller przeciwko Komisji, Rec. str. 1293 i z dnia 21 czerwca 1984 r. w sprawie 69/83 Lux przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, Rec. str. 2447, pkt 17, oraz jeżeli chodzi o organizmy wspólnotowe ustanowione przez traktat, zob. w szczególności wyroki: z dnia 10 lipca 2003 r. w sprawie C‑15/00 Komisja przeciwko EBI, Rec. str. I‑7281, pkt 67 i z dnia 22 października 2002 r. w sprawach połączonych T‑178/00 i T‑341/00 Pflugradt przeciwko EBC, Rec. str. II‑4035, RecFP str. I‑A‑205 i II‑1039, podtrzymany w odwołaniu wyrokiem z dnia 14 października 2004 r. w sprawie Pflugradt przeciwko EBC, dotychczas nieopublikowanym w Zbiorze. – Zobacz w szczególności wyrok z dnia 23 września 1986 r. w sprawie 5/85 AKZO Chemie przeciwko Komisji, Rec. str. 2585, pkt 35. – W zastosowaniu art. 17 Traktatu z dnia 8 kwietnia 1965 r. ustanawiającego jedną Radę i jedną Komisję dla Wspólnot Europejskich (Dz.U. 1967, L 152, str. 2, zwanego dalej „traktatem o połączeniu”). – Wyżej wymieniony wyrok w sprawie AKZO Chemie przeciwko Komisji, pkt 36. – Ibidem, pkt 37. – Idem. – Idem. – Rozporządzenie Rady z dnia 6 lutego 1962 r., pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. [81] i [82] traktatu (Dz.U. 1962, 13, str. 204). Zobacz wyroki: z dnia 21 września 1989 r. w sprawach połączonych 46/87 i 227/88 Hoechst przeciwko Komisji, Rec. str. 2859, pkt 44–46 i z dnia 17 października 1989 r. w sprawach połączonych od 97/87 do 99/87 Dow Chemical Ibérica i in. przeciwko Komisji, Rec. str. 3165, pkt 58. – Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 marca 2003 r. w sprawie T‑254/99 Maja przeciwko Komisji, Rec. str. II‑757, pkt 43. – Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 1995 r. w sprawie T‑275/94 CB przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2169, pkt 71. – Wyrok z dnia 15 czerwca 1994 r. w sprawie C‑137/92 P Komisja przeciwko BASF i in., Rec. str. I‑2555, pkt 71. – Wyrok z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C‑191/95 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. str. I‑5449, pkt 48. – Odwołanie, pkt 44. – Zobacz, spośród licznych przykładów, pojęcia: klienta „należącego do sektora” w dziedzinie agencyjnych umów handlowych w wyroku z dnia 12 grudnia 1996 r. w sprawie C‑104/95 Kontogeorgas, Rec. str. I‑6643, pkt 25–27, „przypadków szczególnych” stanowiących wyłączenia od zasady odrębnej oceny aktywów i pasywów w bilansie spółki w wyroku z dnia 14 września 1999 r. w sprawie C‑275/97 DE + ES Bauunternehmung, Rec. str. I‑5331, pkt 31 i 37, lub „podlegania opodatkowaniu” w dziedzinie uregulowań dotyczących podatków bezpośrednich od kapitału w wyroku z dnia 21 czerwca 2001 r. w sprawie C‑206/99 SONAE, Rec. str. I‑4679, pkt 22–26. – Wyżej wymieniony wyrok Sądu Pierwszej Instancji w sprawie Pflugradt przeciwko EBC, pkt 54, podtrzymany w odwołaniu ww. wyrokiem Trybunału w sprawie Pflugradt przeciwko EBC.  –      Wyróżnienie moje. – Zobacz jako najnowsze przykłady wyrok z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie C‑122/01 P T‑Port przeciwko Komisji, Rec. str. I‑4261, pkt 27 i postanowienie z dnia 9 lipca 2004 r. w sprawie C‑116/03 Fichtner przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowane w Zbiorze, pkt 33. – Zaskarżony wyrok, pkt 73. – Wyroki: z dnia 12 lipca 2001 r. w sprawach C‑302/99 P i C‑308/99 P Komisja i Francja przeciwko TF1, Rec. str. I‑5603, pkt 31 i z dnia 30 września 2003 r. w sprawach C‑57/00 P i C‑61/00 P Freistaat Sachsen i in. przeciwko Komisji, Rec. str. I‑9975, pkt 124 oraz postanowienie z dnia 13 grudnia 2000 r. w sprawie C‑39/00 P SGA przeciwko Komisji, Rec. str. I‑11201, pkt 77. Zobacz podobnie również wyrok z dnia 14 września 1995 r. w sprawie C‑396/93 P Henrichs przeciwko Komisji, Rec. str. I‑2611, pkt 66 i postanowienie z dnia 13 grudnia 2000 r. w sprawie C‑44/00 P Sodima przeciwko Komisji, Rec. str. I‑11231, pkt 93.