C-301/07

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO ELEANOR SHARPSTON przedstawiona w dniu 30 kwietnia 2009 r.(1) Sprawa C‑301/07 PAGO International GmbH przeciwko Tirol Milch registrierte Genossenschaft mbH [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria)] Wspólnotowe znaki towarowe – „renoma we Wspólnocie” 1.        Artykuł 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (zwanego dalej „rozporządzeniem”)(2) stanowi, iż właściciel wspólnotowego znaku towarowego cieszącego się „renomą we Wspólnocie” ma prawo zakazać używania oznaczeń, identycznych lub podobnych do jego znaku, w odniesieniu do towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano wspólnotowy znak towarowy. W rozpoznawanej sprawie Oberster Gerichtshof (austriacki sąd najwyższy) zmierza, po pierwsze, do ustalenia, czy wspólnotowy znak towarowy cieszy się „renomą we Wspólnocie”, jeżeli renoma ta występuje tylko w jednym państwie członkowskim. Po drugie, jeżeli odpowiedź na tak postawione pytanie byłaby przecząca, sąd krajowy rozważa, czy znak towarowy, który cieszy się „renomą” tylko w jednym państwie członkowskim, podlega ochronie w tym państwie zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia, tak iż może zostać wydany zakaz naruszania tego znaku ograniczony do terytorium tego państwa.  Przepisy wspólnotowe mające zastosowanie w niniejszej sprawie 1.        Rozporządzenie i pierwsza dyrektywa Rady 89/104/EWG (zwana dalej „dyrektywą”)(3) pomyślane zostały jako środki mające na celu usunięcie przeszkód dla swobodnego przepływu towarów i usług oraz dla konkurencji na rynku wewnętrznym(4). Na mocy obu tych aktów prawnych ustanowiono systemy, które w założeniu mają raczej się wzajemnie uzupełniać, niż ze sobą konkurować(5). Trybunał zazwyczaj dokonywał więc wykładni analogicznych przepisów rozporządzenia i dyrektywy w jednakowy sposób(6).  Rozporządzenie 2.        Artykuł 1 rozporządzenia wprowadza pojęcie wspólnotowego znaku towarowego. W art. 1 ust. 2 rozporządzenie to stanowi, iż „[w]spólnotowy znak towarowy ma charakter jednolity. Wywołuje on ten sam skutek w całej Wspólnocie […], a jego używanie może być zakazane jedynie w odniesieniu do całej Wspólnoty”. 3.        Artykuł 9 ust. 1 stanowi: „1.      Wspólnotowy znak towarowy przyznaje właścicielowi wyłączne prawa do tego znaku. Właściciel znaku jest uprawniony do zakazania wszelkim stronom [osobom] trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym: a)      oznaczenia identycznego ze wspólnotowym znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których wspólnotowy znak towarowy jest zarejestrowany; b)      oznaczenia, w przypadku którego z powodu jego identyczności lub podobieństwa do wspólnotowego znaku towarowego oraz identyczności lub podobieństwa towarów lub usług, których dotyczy wspólnotowy znak towarowy i to oznaczenie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym; c)      oznaczenia identycznego lub podobnego do wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano wspólnotowy znak towarowy, w przypadku gdy cieszy się on renomą we Wspólnocie i w przypadku gdy używanie tego oznaczenia bez uzasadnionej przyczyny powoduje nienależną korzyść z powodu lub jest szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy wspólnotowego znaku towarowego [powoduje czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy znaku towarowego bądź też działa na ich szkodę]”.  Dyrektywa 4.        Dyrektywa ma na celu zbliżenie „tych przepisów prawa krajowego, które w sposób najbardziej bezpośredni oddziałują na funkcjonowanie rynku wewnętrznego”(7). 5.        Artykuł 5 ust. 2 dyrektywy, stanowiący odpowiednik art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia, ma brzmienie następujące: „Każde państwo członkowskie może również postanowić, że właściciel jest uprawniony do zakazania wszelkim osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym oznaczenia identycznego lub podobnego do wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług, które nie są podobne[(8)] do tych, dla których zarejestrowano wspólnotowy znak towarowy, w przypadku gdy cieszy się on renomą we Wspólnocie i w przypadku gdy używanie tego oznaczenia bez uzasadnionej przyczyny powoduje nienależną korzyść z powodu lub jest szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy wspólnotowego znaku towarowego [powoduje czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy znaku towarowego bądź też działa na ich szkodę]”.  Stan faktyczny i przebieg postępowania przed sądem krajowym 6.        Spółka PAGO International GmbH (zwana dalej „spółką Pago”) jest właścicielem wspólnotowego znaku towarowego dla napojów i soków owocowych. Istotnymi elementami znaku towarowego spółki Pago jest przedstawienie zielonej szklanej butelki (wykorzystywanej przez spółkę Pago przez wiele lat przy sprzedaży towarów) z wyróżniającą się etykietą oraz zakrętką, obok której znajduje się pełna szklanka napoju owocowego, na której widnieje napis „PAGO”, napisany dużymi literami. 7.        Tirol Milch registrierte Genossenschaft mit beschränkter Haftung (Tirol Milch zarejestrowana spółdzielnia z ograniczoną odpowiedzialnością, zwana dalej „spółdzielnią Tirol Milch”) sprzedaje na terytorium Austrii napój owocowo-serwatkowy pod nazwą „Lattella”, rozlewany do szklanych butelek, których wzór przypomina pod wieloma względami (takimi jak: kształt, barwa, etykieta, zakrętka) butelkę stanowiącą część wspólnotowego znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz spółki Pago. W reklamie swego napoju spółdzielnia Tirol Milch posługuje się wizerunkiem, na którym widnieje, podobnie jak na wspólnotowym znaku towarowym spółki Pago, butelka znajdująca się obok pełnej szklanki. 8.        Nie ulega kwestii, iż brak jest prawdopodobieństwa pomyłki, zważywszy na fakt, iż etykiety butelek używanych przez spółkę Pago i spółdzielnię Tirol Milch zawierają, odpowiednio, nazwy „Pago” i „Latella”, a obie te nazwy są powszechnie znane w Austrii. Ze streszczenia stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, iż strony postępowania przed sądem krajowym wyszły z założenia, iż warunki określone w art. 9 ust. 1 lit. c) zostały spełnione w zakresie, w jakim, po pierwsze, sporne oznaczenie podobne jest do oznaczenia objętego wspólnotowym znakiem towarowym spółki Pago lub identyczne z nim, a po drugie, iż napój sprzedawany przez spółdzielnię Tirol Milch nie jest uważany za podobny do napoju sprzedawanego przez spółkę Pago. 9.        Spółka Pago wniosła do Handelsgericht Wien (sądu handlowego w Wiedniu) o zakazanie spółdzielni Tirol Milch, w drodze tymczasowego zarządzenia, naruszania jej znaku towarowego poprzez: i) reklamowanie, oferowanie, wprowadzanie do obrotu lub wykorzystywanie w inny sposób napoju w spornych butelkach oraz ii) reklamowanie tego wytwarzanego przez siebie napoju poprzez wykorzystywanie rysunku przedstawiającego butelki z pełną szklanką. Sąd ten wydał tymczasowe zarządzenie, ale jego orzeczenie zostało zmienione przez Oberlandesgericht Wien (wyższy sąd krajowy w Wiedniu). Spółka Pago złożyła rewizję do Oberster Gerichtshof. 10.      Zdaniem Oberster Gerichtshof kwestię, czy nastąpiło naruszenie wspólnotowego znaku towarowego spółki Pago, rozstrzygnąć należy wyłącznie w oparciu o rozporządzenie. Niemniej jednak, zważywszy na fakt, iż znak towarowy spółki Pago szeroko znany jest w Austrii, lecz niekoniecznie w innych państwach członkowskich, Oberster Gerichtshof widzi potrzebę uzyskania wskazówek co do wykładni wyrażenia „[cieszy się] renomą we Wspólnocie” zawartego w art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia. Z tego względu sąd ten przedłożył następujące pytania prejudycjalne: „1)      Czy wspólnotowy znak towarowy jest chroniony w całej Wspólnocie jako »cieszący się renomą znak towarowy« w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia, jeżeli »cieszy się renomą« tylko w jednym państwie członkowskim? 2)     Jeżeli na pytanie pierwsze udzielona zostanie odpowiedź przecząca: czy znak towarowy »cieszący się renomą« tylko w jednym państwie członkowskim jest chroniony w tym państwie na podstawie art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia w taki sposób, że istnieje możliwość wydania zakazu ograniczonego do tego państwa?”. 11.      Pisemne uwagi zgłoszone zostały przez spółkę Pago, spółdzielnię Tirol Milch oraz przez Komisję; wszystkie te podmioty reprezentowane były podczas rozprawy.  W przedmiocie pierwszego pytania prejudycjalnego  Uwagi wstępne 12.      Pierwsze pytanie prejudycjalne zostało sformułowane w sposób, który pozwala udzielić na nie tylko odpowiedzi twierdzącej albo przeczącej, z czego wynika, że każda z dwu odpowiedzi na to pytanie będzie w równym stopniu odnosiła się do każdego wypadku, w którym sporny znak towarowy cieszy się renomą tylko w jednym państwie członkowskim. Jestem zdania, że należy przyjąć bardziej elastyczne podejście. 13.      Spółka Pago twierdzi, iż na pierwsze pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Spółdzielnia Tirol Milch jest natomiast zdania, że odpowiedź na to pytanie powinna być przecząca. Komisja zajmuje mniej jednoznaczne stanowisko, ostatecznie dochodząc jednak do wniosku, iż znak towarowy cieszący się renomą tylko w jednym państwie członkowskim może być, w wyjątkowych wypadkach, objęty zakresem zastosowania art. 9 ust. 1 lit. c). 14.      Wszyscy trzej uczestnicy postępowania zgodni są co do tego, iż wyrok w sprawie General Motors(9) powinien stanowić punkt wyjścia prowadzonych rozważań.  Wyrok w sprawie General Motors 15.      W wyroku w sprawie General Motors Trybunał poddał wykładni przepis art. 5 ust. 2 dyrektywy (stanowiący odpowiednik art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia). W sprawie tej przedmiotem sporu było, czy znak towarowy cieszy się „renomą w państwie członkowskim”, przy czym „państwem członkowskim”, o które chodziło, były trzy kraje Beneluksu, które, dla potrzeb znaków towarowych, uznaje się za jedno terytorium. 16.      Zarówno w art. 5 ust. 2 dyrektywy, jak i w art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia występują dwie przesłanki składające się łącznie na „wymóg renomy”, których kumulatywne spełnienie jest warunkiem udzielenia ochrony znakowi towarowemu. Po pierwsze, znak towarowy musi cieszyć się renomą(10). Po drugie, renoma ta musi występować na określonym obszarze geograficznym(11). W wyroku w sprawie General Motors Trybunał dokonał następującej wykładni tych przesłanek. Po pierwsze, znak towarowy musi cieszyć się renomą albo wśród odbiorców w ogólności, albo wśród węższego ich kręgu(12). Po drugie, z przepisów nie wynika, by znak towarowy musiał być znany określonej abstrakcyjnej liczbie osób lub danemu odsetkowi odbiorców(13). Po trzecie, znak towarowy, którego ochrony poszukuje właściciel, musi być znany znaczącej części odbiorców, których dotyczą towary lub usługi, do których znak ten się odnosi(14). Wreszcie na sądzie krajowym spoczywa obowiązek uwzględnienia całokształtu okoliczności sprawy, a w szczególności udziału danego znaku towarowego w rynku, intensywności, zasięgu geograficznego i długotrwałości jego używania, a także nakładów poczynionych przez właściciela w celu wypromowania tego znaku towarowego(15). 17.      Trybunał orzekł, że w celu rozszerzenia ochrony także na towary lub usługi niepodobne do tych, dla których pierwotnie dokonano rejestracji, znak towarowy musi być znany istotnej części odbiorców, których dotyczą te towary lub usługi; w wypadku znaku towarowego z Beneluksu wystarczyło, by znak ten cieszył się renomą na istotnej części terytorium Beneluksu, co mogło oznaczać także część jednego z krajów tego regionu(16).  Czy należy zastosować per analogiam rozstrzygnięcie przyjęte w wyroku w sprawie General Motors? 18.      Tak jak wskazałam, przepis art. 5 ust. 2 dyrektywy jest odpowiednikiem przepisu art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia, zaś Trybunał zazwyczaj dokonuje jednakowej wykładni przepisów będących swymi odpowiednikami w obrębie tych dwóch aktów prawnych(17). Zgadzam się więc ze wszystkimi uczestnikami postępowania, iż należy zastosować per analogiam rozstrzygnięcie przyjęte w wyroku w sprawie General Motors. Z wyroku tego wynika, że w celu objęcia znaku towarowego ochroną przewidzianą przez art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia, nie jest konieczne, by właściciel tego znaku wykazywał, iż jego znak towarowy cieszy się renomą w całej Wspólnocie. Wystarczy, by cieszył się renomą na „istotnej części” jej terytorium. Ale czy jedno państwo członkowskie może stanowić „istotną część”? Czy takie podejście do zagadnienia jest rzeczywiście właściwe?  Argumentacja stron 19.      Spółka Pago twierdzi, że w niniejszej sprawie należy zastosować rozstrzygniecie przyjęte w wyroku w sprawie General Motors, zaś jej znak towarowy nie musi być znany w całej Wspólnocie. W postępowaniu przed sądami krajowymi ustalono, jako okoliczność faktyczną, że sporny znak towarowy cieszy się renomą w całej Austrii. Nie ma przeszkód do uznania, iż Austria stanowi istotną część Wspólnoty. Stąd spółka Pago wywodzi, że jej znak towarowy powinien zostać objęty ochroną zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 lit. c). Co więcej, spółka ta podnosi dodatkowo argument systemowy, oparty na wykładni przepisu art. 50 ust. 1 lit. a) rozporządzenia, w którym posłużono się także wyrażeniem „we Wspólnocie”. Proponuję rozważyć ten ostatni argument po ustaleniu, jakie wnioski dla niniejszej sprawy wynikają z wyroku w sprawie General Motors(18). 20.      Spółdzielnia Tirol Milch zgadza się co do tego, iż rozstrzygnięcie przyjęte w wyroku w sprawie General Motors należy w niniejszej sprawie zastosować per analogiam, zauważa jednak, iż w pierwszym pytaniu prejudycjalnym nie dokonano rozróżnienia pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi. Tymczasem państwa różnią się istotnie pomiędzy sobą, zarówno gdy chodzi o ich powierzchnię, jak i liczbę ludności. Udzielenie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie prejudycjalne prowadziłoby natomiast do wniosku, iż znak towarowy cieszący się renomą jedynie na Malcie, reprezentującej 0,08% ludności UE oraz 0,04% jej gospodarki, byłby chroniony na terytorium całej Wspólnoty jako znak towarowy cieszący się renomą we Wspólnocie. Spółdzielnia Tirol Milch podnosi, że niezbędne jest wykazanie, czy dane terytorium ma charakter istotny, zgodnie z wyjaśnieniami Trybunału w ww. wyroku w sprawie General Motors. Dla celów art. 9 ust. 1 lit. c) granice państw członkowskich są bez znaczenia. Rozstrzygającym czynnikiem jest to, czy terytorium, na którym dany znak towarowy cieszy się renomą, stanowi dla Wspólnoty, ujmowanej jako całość, terytorium istotne z punktu widzenia gospodarczego, co tym samym uzasadniałoby ochronę na terytorium całej Wspólnoty z uwagi na renomę na tym właśnie terytorium. Z tego względu terytorium pojedynczego państwa członkowskiego wystarczyłoby, jeżeli (z punktu widzenia gospodarczego) byłoby to dostatecznie duże państwo członkowskie, takie jak Niemcy, ale nie wystarczyłoby w wypadku mniejszych państw członkowskich. 21.      Komisja, również odwołując się do wyroku w sprawie General Motors, twierdzi, że wspólnotowy znak towarowy cieszy się „renomą we Wspólnocie” w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. c) w sytuacji, gdy jest on znany znaczącej części ogółu osób we Wspólnocie, do których jest skierowany jako do potencjalnych nabywców towarów i usług, do których znak ten się odnosi. Oceniając, czy znak towarowy cieszy się „renomą”, należy odróżnić, z jednej strony, ustalenie właściwego kręgu odbiorców, oraz, z drugiej strony, ustalenie natężenia renomy. 22.      Komisja jest zdania, iż ochrona przewidziana przez art. 9 ust. 1 lit. c) przysługuje w sytuacji, gdy dany znak towarowy znany jest znaczącej części właściwego kręgu odbiorców. Właściwy krąg osób w obrębie terytorium Wspólnoty należy określić bez odwoływania się do granic państwowych i bez poszukiwania odbiorców w jednym tylko państwie członkowskim. 23.      Zdaniem Komisji, renoma „we Wspólnocie” nie zakłada znajomości znaku towarowego we wszystkich państwach członkowskich. W pewnych wyjątkowych wypadkach renoma w pojedynczym państwie członkowskim może być wystarczająca, jeżeli właściwy krąg odbiorców znajduje się wyłącznie w tym państwie. 24.      Komisja wiąże zatem pojęcie właściwego kręgu odbiorców z pojęciem właściwego terytorium.  Ocena 25.      Nie wydaje mi się, by argumenty przedstawione przez strony postępowania przed sądem krajowym były szczególnie pomocne przy udzielaniu odpowiedzi na pierwsze pytanie prejudycjalne. Twierdzenie spółki Pago, iż przysługujący jej znak towarowy jest dobrze znany w Austrii, choć zostało przyjęte do wiadomości przez sąd krajowy, nie wyjaśnia sprawy. Twierdzenie to nie wyjaśnia, w jaki sposób należy ustalić, co stanowi istotną część Wspólnoty w ogólności, ani też dlaczego Austrię należy uznać za taką istotną część. Ponieważ spółdzielnia Tirol Milch twierdzi, iż granice państwowe są bez znaczenia, jej dalsze wywody (oparte dokładnie na istnieniu takich granic) wydają mi się stanowić przykład błędu logicznego non sequitur. Co więcej, prowadzi to do (głęboko uwłaczającego) pytania, które państwa członkowskie są wystarczająco ważne, by uznać je za „istotne”. 26.      Ogólnie rzecz biorąc, uznaję argumentację Komisji za użyteczny punkt odniesienia. 27.      Celem art. 9 ust. 1 lit. c) jest umożliwienie właścicielowi wspólnotowego znaku towarowego uzyskania ochrony wyłącznych praw ze znaku względem osób trzecich, pod warunkiem, iż może wykazać, że należący do niego wspólnotowy znak towarowy cieszy się renomą we Wspólnocie, a także iż spełnione zostały pozostałe przesłanki wskazane w art. 9 ust. 1 lit. c). 28.      Rozporządzenie opiera się na założeniu jednolitości wspólnotowego znaku towarowego(19). Rzeczywiście, wspólnotowy znak towarowy ustanowiony został po to, by udostępnić przedsiębiorstwom „znaki towarowe pozwalające na odróżnienie towarów i usług przedsiębiorstw w ten sam sposób w całej Wspólnocie, bez względu na granice”(20). Na tym tle podejście kładące nacisk na granice państw członkowskich w celu ustalenia zakresu renomy wspólnotowego znaku towarowego obarczone jest podstawowym błędem. Punktem wyjścia powinno być raczej całe terytorium Wspólnoty niezależnie od granic, ujmowane jako jedna i niepodzielna całość. Bez znaczenia jest więc to, czy znak towarowy cieszy się renomą w jednym państwie członkowskim, czy w określonej liczbie tych państw. Jest również bez znaczenia, czy państwa te są „duże”, „średnie”, czy też „małe” (niezależnie od tego, w jaki sposób definiuje się te pojęcia).  Zastosowanie rozstrzygnięcia przyjętego w wyroku sprawie General Motors 29.      Najpierw należy ustalić, czy dany znak towarowy cieszy się „renomą”. W tym celu sąd krajowy powinien zbadać, do jakich odbiorców skierowany jest ten znak w obrębie Wspólnoty jako całości, bez względu na granice państw członkowskich. Po ustaleniu właściwego kręgu odbiorców(21) sąd krajowy powinien zbadać, czy znak towarowy cieszy się renomą u znaczącej części odbiorców zainteresowanych towarami lub usługami, do których się on odnosi. 30.      Sąd krajowy powinien następnie stwierdzić, czy znak towarowy cieszy się renomą „we Wspólnocie”. Powinien on wyjść z założenia, iż właściciel znaku towarowego nie musi wykazywać, iż znak towarowy cieszy się renomą w całej Wspólnocie. W celu zastosowania art. 9 ust. 1 lit. c) wystarczy, jeżeli znak towarowy cieszyć się będzie renomą na „istotnej części” Wspólnoty(22). W wyroku w sprawie General Motors nie odnajdujemy jednak dalszych wskazówek co do tego, jak należy rozumieć pojęcie „istotna część” właściwego terytorium. 31.      W świetle orzecznictwa Trybunału można jednak ustalić, co nie stanowi „istotnej części”. W wyroku w sprawie Nieto Nuño(23) Trybunał orzekł, w odniesieniu do pokrewnego pojęcia „powszechna znajomość” znaku towarowego w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. d) dyrektywy, iż miasto Tarragona i jego okolica w granicach Hiszpanii nie stanowią istotnej części tego państwa członkowskiego. Stosując to rozumowanie per analogiam do pojęcia „istotna część Wspólnoty”, należy stwierdzić, że w sytuacji gdy dana „część”, postrzegana obiektywnie w świetle jej rozmiaru i wagi ekonomicznej, jest niewielka w stosunku do Wspólnoty jako całości i gdy właściwy krąg odbiorców jest rozproszony po całym terytorium Wspólnoty(24), taka część nie może zostać uznana za „istotną część” Wspólnoty. Wniosek taki wypływa ze zwyczajnego znaczenia wyrazu „istotny”. Ma ponadto charakter zdroworozsądkowy. 32.      Wyobrazić sobie można szereg rozmaitych wariantów. Po jednej stronie spektrum należałoby wymagać, by znak towarowy dla towaru typowego, sprzedawanego szerokiemu kręgowi odbiorców, cieszący się znaczącą renomą wśród tych odbiorców, znany był na szerokim obszarze geograficznym, zanim można będzie o nim powiedzieć, iż cieszy się „renomą we Wspólnocie”. Drugą skrajnością jest sytuacja dotycząca znaku towarowego dla towaru nietypowego, sprzedawanego wąskiemu, regionalnemu kręgowi odbiorców – w odniesieniu do takiego towaru wystarczy, by był on znany na znacznie mniejszym obszarze. Towar sprzedawany zawodowemu kręgowi odbiorców może z kolei obejmować znaczny obszar (zależnie od rozpowszechnienia danego zawodu), ale w liczbach bezwzględnych prawdopodobnie będzie znany znacznie mniejszemu gronu osób niż produkt sprzedawany szerokiemu kręgowi odbiorców. 33.      Tak jak w odniesieniu do pojęcia właściwego kręgu odbiorców, tak samo terytorialny aspekt „renomy” nie może zostać zdefiniowany poprzez odwołanie do abstrakcyjnej ilości lub też określonej liczby państw członkowskich. Aby ocenić, czy dany znak towarowy cieszy się renomą na istotnej części Wspólnoty, sąd krajowy ma za zadanie zbadać szereg czynników. Do czynników tych zalicza się między innymi: gospodarcze znaczenie danego terytorium w obrębie Wspólnoty, zasięg geograficzny obszaru, na którym znak towarowy cieszy się renomą, oraz charakterystyka demograficzna właściwego kręgu odbiorców. 34.      W celu ustalenia, czy wcześniejszy znak towarowy cieszy się renomą na istotnej części terytorium Wspólnoty w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia, sąd krajowy musi więc dokonać ogólnej oceny okoliczności sprawy, jak również określić krąg odbiorców, któremu znany jest ten wcześniejszy znak towarowy. Ocena tego rodzaju powinna być dokonywana w sposób elastyczny. 35.      Powinnam wreszcie pokrótce odnieść się do argumentu systemowego, przytoczonego przez spółkę Pago w odniesieniu do rozporządzenia. Spółka Pago powołuje się na okoliczność, iż pojęcie „we Wspólnocie” występuje także w art. 50 ust. 1 lit. a) rozporządzenia(25). Spółka ta twierdzi, iż dla celów art. 50 ust. 1 lit. a) wystarcza, w świetle ustalonego orzecznictwa, wykorzystywanie znaku towarowego w jednym tylko państwie członkowskim. Następnie spółka ta argumentuje, że skoro wykorzystywanie w jednym państwie członkowskim jest wystarczające dla celów zachowania praw do wspólnotowego znaku towarowego, renoma w jednym państwie członkowskim powinna, per analogiam, wystarczać do objęcia tego znaku ochroną przewidzianą w art. 9 ust. 1 lit. c). 36.      Nie przekonuje mnie ten argument. 37.      Po pierwsze, „ustalone orzecznictwo”, na które powołuje się spółka Pago, sprowadza się do jednej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (zwanego dalej „OHIM”) w sprawie Reno Schuhcentrum przeciwko Payless ShoeSource Worldwide(26), która dotyczy okoliczności, w których przyznanie znaku towarowego towarom przeznaczonym na eksport stanowi „używanie we Wspólnocie”. Decyzja ta, którą Trybunał mógłby wziąć pod uwagę jako niewiążący punkt odniesienia, dotyczy całkowicie odmiennego zagadnienia. W decyzji tej nie stwierdzono, by używanie w jednym państwie członkowskim było wystarczające; stwierdzono jedynie, że nie jest niezbędne, by znak towarowy był używany „wszędzie we Wspólnocie”. Na decyzję tę złożono zresztą skargę do Sądu Pierwszej Instancji(27). 38.      Po drugie, art. 50 poświęcony jest podstawom wygaśnięcia dotychczas chronionego znaku towarowego. Artykuł 9 stanowi, jakie prawa i pod jakimi warunkami wynikają ze wspólnotowego znak towarowego. Przedmiot regulacji obu tych przepisów jest dość odmienny i nie mogę zgodzić się z tym, by (wątły) argument oparty na art. 50 ust. 1 lit. a) był rzeczywiście pomocny przy ustalaniu prawidłowej wykładni art. 9 ust. 1 lit. c). 39.      Podsumowując: nie sposób ustalić, czy wspólnotowy znak towarowy cieszy się renomą we Wspólnocie na podstawie jego renomy w którymkolwiek z państw członkowskich. Z jednolitego charakteru wspólnotowego znaku towarowego wynika, że należy postrzegać terytorium wspólnotowe jako jedną całość. Rozstrzygnięcie przyjęte w wyroku w sprawie General Motors należy zastosować per analogiam w celu ustalenia, co stanowi istotną część Wspólnoty. In casu należy to ustalać poprzez wzięcie pod uwagę odbiorców zainteresowanych towarami lub usługami, do których dany znak towarowy się odnosi, oraz wagę obszaru, na którym renoma ta występuje, ustaloną w oparciu o takie czynniki jak zasięg geograficzny tego obszaru, jego zaludnienie oraz znaczenie gospodarcze właściwe temu obszarowi w ramach terytorium Wspólnoty ujmowanego jako całość. 40.      Proponuję zatem, by na pierwsze pytanie prejudycjalne udzielić odpowiedzi następującej treści: wspólnotowy znak towarowy podlega ochronie na całym terytorium Wspólnoty jako mający „renomę we Wspólnocie” w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, jeżeli cieszy się on renomą na istotnej części Wspólnoty. O tym, co stanowi istotną część Wspólnoty dla powyższych celów, należy rozstrzygać, bez uwzględniania granic państwowych, w świetle całokształtu istotnych okoliczności sprawy, uwzględniając w szczególności: i) odbiorców zainteresowanych towarami lub usługami, do których odnosi się ten znak towarowy, oraz to, jakiej części spośród nich znak ten jest znany, a także ii) wagę obszaru, na którym występuje renoma, ustaloną w oparciu o takie czynniki jak zasięg geograficzny, zaludnienie oraz znaczenie gospodarcze.  W przedmiocie drugiego pytania prejudycjalnego 41.      Drugie pytanie prejudycjalne zmierza w istocie do ustalenia, czy w ramach art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia wspólnotowy znak towarowy, cieszący się renomą tylko w jednym państwie członkowskim i niepodlegający ochronie na całym terytorium Wspólnoty, mimo to podlega ochronie w tym państwie członkowskim, tak iż możliwe jest wydanie zakazu naruszeń ograniczonego tylko do tego właśnie państwa. 42.      Z treści odpowiedzi, jaką proponuję udzielić na pytanie pierwsze, wynika, iż znak towarowy, który cieszy się renomą tylko w jednym państwie członkowskim, nie może być uznany za znak towarowy cieszący się „renomą we Wspólnocie” w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. c). Zważywszy, że występowanie „renomy we Wspólnocie” stanowi warunek, od którego uzależnione jest zastosowanie przepisu art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia, można by dojść do wniosku, iż odpowiedź na pytanie drugie jest oczywista. Jeżeli wymóg ten nie jest spełniony, nie przysługuje prawo do ochrony prawnej. Odpowiedź na pytanie drugie (automatycznie) brzmiałaby więc, że sąd krajowy nie może udzielić ochrony nieistniejącemu prawu. 43.      Z tego względu wydaje mi się, iż pytanie drugie należy rozumieć w ten sposób, iż dotyczy ono zagadnienia, czy wspólnotowy znak towarowy cieszący się renomą na określonym obszarze, który nie stanowi istotnej części Wspólnoty w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 40/94, podlega mimo to ochronie na tym właśnie obszarze (który może obejmować terytorium jednego lub więcej państw członkowskich), tak iż możliwe jest wydanie zakazu naruszeń, ograniczonego do tego obszaru. 44.      Spółka Pago twierdzi, że gdyby nie istniała ograniczona ochrona tego rodzaju, wspólnotowy znak towarowy nie stanowiłby realnej alternatywy względem krajowych znaków towarowych; taki wynik wykładni byłby sprzeczny z celem, jaki przyświecał ustawodawcy wspólnotowemu, gdy ustanawiał wspólnotowy znak towarowy, ponieważ właściciel wspólnotowego znaku towarowego, którego renoma ograniczona jest do jednego państwa członkowskiego, nie mógłby poszukiwać ochrony swego znaku nawet w tym państwie członkowskim, o ile nie byłby równocześnie właścicielem krajowego znaku towarowego. Ponadto spółka Pago twierdzi, że rzadko dochodzi do naruszania praw do znaków towarowych w skali wspólnotowej w sposób określony w art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia, tj. poprzez czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy znaku towarowego bądź też działanie na ich szkodę, co stanowi rodzaj czynu nieuczciwej konkurencji. Ważne jest więc, by właściciel znaku towarowego mógł uzyskać ochronę prawną ograniczoną do terytorium tego państwa członkowskiego, w którym występuje groźba naruszenia albo też nastąpiło naruszenie. 45.      Nie podzielam tych argumentów. 46.      Po pierwsze, prawdą jest, iż wspólnotowy znak towarowy oraz krajowe znaki towarowe służą zbliżonemu celowi(28) w zakresie, w jakim celem zarówno art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia, jak i art. 5 ust. 2 dyrektywy (będącego odpowiednikiem przepisu rozporządzenia) jest zapewnienie ochrony przed szkodą, jaka może być wyrządzona renomie znaku towarowego. Niemniej jednak osiągają one ten cel na innej drodze(29) i funkcjonują na innych płaszczyznach. 47.      Gdy krajowy znak towarowy cieszy się „renomą w państwie członkowskim”, właściciel tego znaku może, zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy, uzyskać ochronę obejmującą całość terytorium tego państwa członkowskiego (zob. ww. wyrok w sprawie General Motors). Gdy wspólnotowy znak towarowy cieszy się „renomą we Wspólnocie”, jednolity charakter wspólnotowego znaku towarowego(30) oznacza, iż w podobny sposób jest on chroniony na całym terytorium Wspólnoty (a nie tylko na „istotnej części” tego terytorium, która stanowiła podstawę do ustalenia, iż dany znak towarowy rzeczywiście cieszy się „renomą we Wspólnocie” w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia)(31). 48.      Wydaje mi się, że to właśnie z uwagi na to, że ochrona udzielana wspólnotowemu znakowi towarowemu jest tak szeroka, przed jej udzieleniem wymaga się całkowitego spełnienia wymogów określonych w rozporządzeniu. Istnieje oczywisty związek pomiędzy wymogiem wykazania, że renoma znaku towarowego obejmuje istotną część Wspólnoty, a uzasadnieniem udzielenia ochrony rozciągającej się na całą Wspólnotę. 49.      Po drugie, gdy przedsiębiorstwo pragnie zarejestrować znak, aby (sukcesywnie) używać go w więcej niż jednym państwie członkowskim, można rozsądnie założyć, że złoży ono raczej wniosek o zarejestrowanie wspólnotowego znaku towarowego, zamiast wielokrotnie składać wnioski o rejestrację w różnych państwach członkowskich, chyba że ma jakiś szczególny powód, by postąpić odmiennie. Zgadzam się z poglądem, że w wypadku, gdy taki znak towarowy cieszy się renomą w państwie członkowskim (lub na jego istotnej części), ale nie na istotnej części Wspólnoty, rejestracja krajowa w tym państwie członkowskim będzie niezbędna w celu zapewnienia ochrony renomy znaku w tym państwie członkowskim(32), ponieważ ochrona taka nie będzie dostępna w ramach wspólnotowego znaku towarowego na mocy art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia(33). Pogląd ten spójny jest z założeniem, iż wspólnotowy znak towarowy oraz krajowe znaki towarowe funkcjonują na innych poziomach, ale w sposób równoległy. 50.      Do ostatniego z argumentów podniesionych przez spółkę Pago wystarczy odnieść się skrótowo. Rozmiar naruszenia może wpływać na sposób, w jaki właściciel znaku towarowego poszukuje ochrony prawnej, jest to jednak raczej zagadnienie o charakterze procesowym niż materialnoprawnym. Kwestia ta nie jest istotna z punktu widzenia tego, czy w ogóle udzielana jest ochrona na podstawie art. 9 ust. 1 lit. c). 51.      Z uwagi na powyższe proponuję, by na drugie pytanie prejudycjalne udzielić odpowiedzi, zgodnie z którą wspólnotowy znak towarowy, który cieszy się renomą na obszarze niestanowiącym istotnej części Wspólnoty, nie podlega ochronie ograniczonej do tego obszaru na mocy art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 40/94. W związku z tym nie można wydać zakazu naruszania znaku ograniczonego do tego jedynie obszaru.  Postscriptum: czy możliwa jest odmienna wykładnia pytania drugiego? 52.      Biorąc pod uwagę nacisk położony w drugim pytaniu prejudycjalnym na to, czy zakaz naruszania może zostać wydany w odniesieniu do jednego tylko państwa członkowskiego, można też przyjąć, że sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy w sytuacji, gdy dany znak towarowy zostanie uznany za podlegający ochronie na podstawie art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia, sąd krajowy może wydać zakaz naruszania tego znaku towarowego ograniczony do terytorium pojedynczego państwa członkowskiego. Chociaż – jak wskazałam w moich rozważaniach w przedmiocie pytania pierwszego – znak towarowy cieszący się „renomą we Wspólnocie” zazwyczaj będzie znany właściwemu kręgowi odbiorców na obszarze, który nie jest zamknięty w granicach pojedynczego państwa członkowskiego, lecz zwykle przekracza jego granice, właścicielowi może jednak grozić naruszenie należącego do niego znaku towarowego głównie w jednym państwie członkowskim, a być może wyłącznie na terytorium tego państwa. Wydaje się, że o taki właśnie przypadek tu chodzi. 53.      Zważywszy na odpowiedź, którą proponuję udzielić na pierwsze pytanie prejudycjalne, drugie pytanie (tak, jak zostało ono niniejszym przeformułowane) wydaje się mieć czysto teoretyczny charakter. Niemniej jednak na wypadek, gdyby Trybunał w swym wyroku (albo sąd krajowy, gdy sprawa do niego powróci) orzekł, iż w danym wypadku przysługuje ochrona na mocy art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia, przeformułowane pytanie mogłoby stać się istotne. Pokrótce więc wskażę, jakiej udzieliłabym na nie odpowiedzi. 54.      Tytuł X rozporządzenia zawiera szczegółowe przepisy dotyczące jurysdykcji oraz postępowania w sprawach dotyczących wspólnotowych znaków towarowych. Sposób, w jaki sformułowano te przepisy, wyraźnie wskazuje na to, iż zakłada się, że będą one stosowane łącznie z innymi właściwymi przepisami wspólnotowymi w przedmiocie jurysdykcji i wykonywania orzeczeń sądowych(34). Zgodnie z jednolitym charakterem wspólnotowego znaku towarowego przewidziano, że jurysdykcja w sprawach naruszenia lub groźby naruszenia wspólnotowego znaku towarowego, mających miejsce na terytorium dowolnego z państw członkowskich(35) przysługuje sądom właściwym w sprawach wspólnotowych znaków towarowych w poszczególnych państwach członkowskich(36) na mocy przepisów o jurysdykcji zawartych w art. 93 ust. 1–4. Rozwiązanie takie zostało przyjęte z uwagi na fakt, iż może zajść konieczność, by sąd właściwy w sprawach wspólnotowych znaków towarowych, orzekając na podstawie powyższych przepisów, skorzystał z jurysdykcji eksterytorialnej celem zapewnienia skutecznej ochrony właścicielowi znaku towarowego(37). 55.      Ponadto rozporządzenie wyraźnie przewiduje, że właściciel znaku towarowego może poszukiwać ochrony prawnej przed sądami dokładnie tego państwa członkowskiego, w którym naruszenie zostało popełnione lub gdzie istnieje jego groźba(38), i w takim wypadku właściwość sądów tego ostatniego państwa ograniczona jest expressis verbis do spraw, których przedmiotem są „czynności dokonane lub groźba ich dokonania na terytorium państwa członkowskiego, w którym ten sąd ma swoją siedzibę”(39). 56.      Rzadko kiedy ma miejsce sytuacja, w której sąd wydaje zarządzenie o szerszym zakresie, niż jest to potrzebne; wątpliwe zresztą, czy byłoby to właściwe. W sytuacji, gdy naruszenie znaku towarowego ograniczone jest do terytorium pojedynczego państwa członkowskiego (w tym wypadku, do terytorium Austrii), zazwyczaj będzie wystarczające, by zarządzenie nakazujące zaprzestania tego naruszenia także było ograniczone do tego pojedynczego państwa członkowskiego. Żaden z przepisów rozporządzenia nie stoi na przeszkodzie wydaniu ograniczonego zarządzenia przez sąd w ten właśnie sposób. 57.      Pragnę jednakże podkreślić, iż powyższe rozważania nabierają znaczenia jedynie w wypadku, gdyby rzeczywiście udzielona została ochrona znaku towarowego na podstawie rozporządzenia.  Wnioski 58.      Proponuję, by na pytania prejudycjalne przedłożone przez Oberster Gerichtshof (Austria) udzielić odpowiedzi następującej treści: 1)         Wspólnotowy znak towarowy podlega ochronie na całym terytorium Wspólnoty jako mający „renomę we Wspólnocie” w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, jeżeli cieszy się on renomą na istotnej części Wspólnoty. O tym, co stanowi istotną część Wspólnoty dla powyższych celów, należy rozstrzygać, bez uwzględniania granic państwowych, w świetle całokształtu istotnych okoliczności sprawy, uwzględniając w szczególności: i) odbiorców zainteresowanych towarami lub usługami, do których odnosi się ten znak towarowy, oraz to, jakiej części spośród nich znak ten jest znany, a także ii) wagę obszaru, na którym występuje renoma, ustaloną w oparciu o takie czynniki jak zasięg geograficzny, zaludnienie oraz znaczenie gospodarcze. 2)         Wspólnotowy znak towarowy, który cieszy się renomą na obszarze niestanowiącym istotnej części Wspólnoty w znaczeniu określonym powyżej, nie podlega ochronie ograniczonej do tego obszaru na mocy art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 40/94. W związku z tym nie można wydać zakazu naruszania ograniczonego do tego jedynie obszaru. 1 – Język oryginału: angielski. 2 – Rozporządzenie z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1). 3 – Dyrektywa z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1), zastąpiona ostatnio (ale bez istotnych zmian w treści przepisów) dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającą na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja skodyfikowana [ujednolicona]) (Dz.U. L 299, s. 25). 4 – Zobacz pierwsze motywy każdego z tych aktów prawnych. 5 – Zobacz projekt rozporządzenia Rady w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, COM (80) 635, s. 23, pkt 1. 6 – Zobacz np. wyrok z dnia 8 maja 2008 r. w sprawie C‑304/06 P Eurohypo przeciwko OHIM, Zb.Orz. s. I‑3297, pkt 54, dotyczący zakresu bezwzględnych podstaw odmowy zarejestrowania znaku towarowego przewidzianych w art. 7 ust. 1 lit. b)–d) rozporządzenia oraz art. 3 ust. 1 dyrektywy, a także wyrok z dnia 7 września 2006 r. w sprawie C‑108/05 Bovemij Verzekeringen, Zb.Orz. s. I‑7605, pkt 22, w którym poddano analizie przepisy art. 3 ust. 3 dyrektywy oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia. 7 – Zobacz motyw trzeci. 8 –      W wyroku z dnia 9 stycznia 2003 r. w sprawie C‑292/00 Davidoff, Rec. s. I‑389, pkt 30, Trybunał przyjął wykładnię przepisu art. 5 ust. 2, zgodnie z którą przepis ten znajduje zastosowanie także w sytuacji, gdy towary lub usługi, do których odnoszą się oba znaki towarowe, są podobne lub identyczne. 9 – Wyrok z dnia 14 września 1999 r. w sprawie C‑375/97, Rec. s. I‑5421. 10 – Ratio legis pierwszej przesłanki wskazane zostało w pkt 23 wyroku, w którym Trybunał orzekł, iż niezbędne jest wykazanie określonej wiedzy odbiorców co do wcześniejszego znaku towarowego, w odniesieniu do którego właściciel poszukuje ochrony prawnej, aby wykazać, iż odbiorcy mogą skojarzyć ten znak towarowy z późniejszym znakiem towarowym, który, wedle twierdzeń właściciela wcześniejszego znaku, narusza jego prawa. 11 – „Państwo członkowskie” w art. 5 ust. 2 dyrektywy; „Wspólnota” w art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia. 12 – Punkt 24. 13 – Punkt 25. 14 – Punkt 26. 15 – Punkt 27. 16 – Punkty 29 i 31. 17 – Zobacz pkt 3 powyżej oraz orzecznictwo przytoczone w przypisie 6 powyżej. 18 – Zobacz pkt 36 poniżej. 19 – Zobacz motywy pierwszy i drugi oraz art. 1 ust. 2 rozporządzenia. 20 – Zobacz motyw pierwszy (podkreślenie moje). 21 – Co do kryteriów, jakie należy zastosować, zob. ww. w przypisie 9 wyrok w sprawie General Motors, pkt 24, 25. 22 – Punkt 28. 23 – Wyrok z dnia 22 listopada 2007 r. w sprawie C‑328/06, Zb.Orz. s. I‑10093. 24 – Możliwa do wyobrażenia jest sytuacja, w której po zbadaniu właściwego kręgu odbiorców, sąd krajowy może prawidłowo dojść do wniosku, iż renoma w obrębie ograniczonego obszaru geograficznego stanowi jednak „renomę we Wspólnocie”, jeżeli właściwy krąg odbiorców ograniczony jest, wyjątkowo, do tego obszaru. Przypuszczalnie więc znak towarowy na produkty skierowane do wytwórców kiltów mógłby cieszyć się renomą wśród docelowego kręgu odbiorców, który, zapewne, ograniczony byłby do (części) jednego państwa członkowskiego. Sądzę jednak, że tego rodzaju wypadki są raczej rzadkie. 25 – Artykuł 50 ust. 1 lit. a) zasadniczo przewiduje wygaśnięcie wspólnotowego znaku towarowego w wypadku, gdyby nie był on rzeczywiście wykorzystywany we Wspólnocie przez nieprzerwany okres kolejnych pięciu lat. 26 – Sprawa R 1209/2005-1, decyzja z dnia 28 lutego 2007 r. 27 – Sprawa T‑173/07 Reno Schuhcentrum przeciwko OHIM (w toku). 28 – Zobacz przypis 4 powyżej. 29 – Zobacz projekt pierwszej dyrektywy Rady mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych [COM (80) 635, s. 1, akapit trzeci]: „Projekt rozporządzenia zmierza w tych samym kierunku, jednak inną drogą”. 30 – Zobacz pkt 3 i 29 powyżej oraz przypisy 19 i 20. 31 – Zobacz rozważania w przedmiocie pierwszego pytania prejudycjalnego. 32 – Wydaje się, iż spółka Pago jest w rzeczywistości właścicielem krajowego znaku towarowego na swój towar. Jedną z nierozwikłanych tajemnic niniejszego postanowienia w przedmiocie przedłożenia pytań prejudycjalnych, której rozwiązania nie będę jednak dociekała, jest kwestia, dlaczego postępowanie przed sądami krajowymi dotyczyło należącego do spółki Pago wspólnotowego znaku towarowego, a nie należącego do niej krajowego znaku towarowego. 33 – Udzielenie ochrony prawom wynikającym z art. 9 ust. 1 lit. a) i b) nie jest uzależnione od wykazania, iż znak towarowy cieszy się „renomą we Wspólnocie”. 34 – Zobacz sekcję 1 tytułu X, której jedyny przepis (art. 90) odwołuje się bezpośrednio do Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w Brukseli dnia 27 września 1968 r. (zwanej dalej „konwencją brukselską”). Tekst jednolity konwencji brukselskiej, uwzględniający nowelizacje wynikające z kolejnych czterech konwencji o przystąpieniu, został ogłoszony w Dz.U. 1998, C 27, s. 1. Konwencja brukselska została ostatnio zastąpiona rozporządzeniem Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001 L 12, s. 1) (zwanym dalej „rozporządzeniem brukselskim”). Na mocy art. 299 WE Danię oraz kilka wyraźnie wskazanych terytoriów wyłączono spod zakresu zastosowania rozporządzenia brukselskiego. 35 – Zobacz art. 94 ust. 1 oraz, co do środków tymczasowych i zabezpieczających, art. 99 ust. 2 rozporządzenia. 36 – Wskazane zgodnie z art. 91 rozporządzenia. 37 – Zobacz motyw piętnasty rozporządzenia, który stwierdza, iż skutek orzeczeń w przedmiocie ważności i naruszenia wspólnotowych znaków towarowych musi rozciągać się na całe terytorium Wspólnoty. Zobacz także wyrok z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie C‑316/05 Nokia, Zb.Orz. s. I‑12083, pkt 25, 33, w którym podkreślono, że wspólnotowym znakom towarowym należy zapewnić jednolitą ochronę na całym terytorium Wspólnoty. 38 – Zobacz art. 93 ust. 5 rozporządzenia. 39 – Zobacz art. 94 ust. 2 rozporządzenia.