C-304/15

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO MICHALA BOBEKA przedstawiona w dniu 28 czerwca 2016 r. ( ) Sprawa C‑304/15 Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej „Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/80/WE w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania — Artykuł 4 ust. 3 — Załącznik VI A, przypis 3 — Zakres odstępstwa — Elektrownia Aberthaw — Kwalifikowanie się” I – Wprowadzenie 1. Dyrektywę 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania (zwaną dalej „dyrektywą”) ( ) stosuje się do obiektów energetycznego spalania, których moc cieplna spalania wynosi co najmniej 50 MW, niezależnie od rodzaju wykorzystywanego paliwa (stałego, płynnego lub gazowego) ( ). Celem tej dyrektywy jest zmniejszenie emisji ditlenku siarki, tlenków azotu oraz pyłów odprowadzanych przez takie obiekty. 2. Komisja Europejska badała, czy duże obiekty energetycznego spalania, w tym elektrownia Aberthaw (Walia), działają zgodnie z wymogami dyrektywy. Instytucja ta doszła do wniosku, że Zjednoczone Królestwo narusza wymogi art. 4 ust. 3 w związku z załącznikiem VI A do dyrektywy, który wymaga, by państwa członkowskie w znaczącym stopniu zmniejszyły poziomy emisji, oraz ustala dopuszczalną wartość emisji tlenków azotu (zwanych dalej NOx) na poziomie 500 mg/Nm3. 3. Zjednoczone Królestwo twierdzi, że elektrownia Aberthaw posiadała pozwolenie na emisję ponad 500 mg/Nm3 NOx do powietrza na podstawie przypisu 3 do załącznika VI A do dyrektywy (zwanego dalej „przypisem 3”). Przypis ten dopuszcza odstępstwo od powszechnie obowiązującej dopuszczalnej wartość emisji dla obiektów spalających paliwa stałe, w których zawartość ciał lotnych jest mniejsza niż 10%. 4. Niniejszy spór dotyczy prawidłowej interpretacji przypisu 3: czy znajduje on zastosowanie do elektrowni Aberthaw? II – Mające zastosowanie przepisy 5. Artykuł 4 ust. 3 dyrektywy 2001/80 stanowi: „Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 96/61/WE i dyrektywy Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza państwa członkowskie najpóźniej do dnia 1 stycznia 2008 r. w znaczącym stopniu zmniejszą poziomy emisji przez: (a) podjęcie odpowiednich środków w celu zapewnienia, że wszystkie pozwolenia na prowadzenie działalności dla istniejących obiektów zawierają warunki dotyczące przestrzegania dopuszczalnych wartości emisji ustalone dla nowych obiektów, określone w ust. 1; lub (b) zapewnienie, że istniejące obiekty podlegają krajowym planom zmniejszenia emisji, określonym w ust. 6 […]”. 6. Załącznik VI A do dyrektywy 2001/80 określa dopuszczalne wartości emisji NOx, które mają być przestrzegane przez nowe i istniejące obiekty odpowiednio na podstawie art. 4 ust. 1 i art. 4 ust. 3. W załączniku tym dopuszczalną wartość ustalono na 500 mg/Nm3 dla obiektów o mocy cieplnej większej niż 500 MW. Od dnia 1 stycznia 2016 r. stosuje się wartość 200 mg/Nm3. 7. Przypis 3 do załącznika VI A do dyrektywy stanowi, że „[d]o dnia 1 stycznia 2018 r. w przypadku obiektów, które w okresie 12 miesięcy kończącym się dnia 1 stycznia 2001 r. działały i kontynuują działanie, dla [na bazie] paliw stałych, w których zawartość ciał lotnych jest mniejsza niż 10%, stosuje się wartość 1200 mg/Nm3”. 8. Dyrektywa 2001/80 została przekształcona i uchylona z dniem 1 stycznia 2016 r. dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) ( ). Ta nowa dyrektywa określa niższe dopuszczalne wartości emisji. Ponadto dyrektywa ta usuwa rodzaj odstępstwa, jakie znajdowało się w przypisie 3 do załącznika VI A do dyrektywy 2001/80. III – Postępowanie 9. W dniu 29 maja 2012 r. Komisja otworzyła w ramach systemu EU Pilot sprawę w celu zbadania, czy niektóre duże obiekty energetycznego spalania [w szczególności elektrownia Aberthaw (zwana dalej „Aberthaw”)] działają zgodnie z dopuszczalnymi wartościami emisji NOx ustanowionymi w dyrektywie. W trakcie postępowania Zjednoczone Królestwo zasugerowało, że Aberthaw korzystała, na podstawie przypisu 3 do załącznika VI A do dyrektywy, z wyższej dopuszczalnej wartość emisji wynoszącej 1200 mg/Nm3 NOx, w odróżnieniu od standardowej dopuszczalnej wartości wynoszącej 500 mg/Nm3. Podano jednak, że zawartość ciał lotnych (zwana dalej „ZCL”) w wykorzystywanym w Aberthaw w 2009 r. paliwie stałym wynosiła 13,5%, natomiast warunek zawarty w przypisie 3 określa, że ZCL winno być mniejsze niż 10%. 10. Zjednoczone Królestwo poinformowało następnie Komisję, że dopuszczalna wartość emisji NOx podana w pozwoleniu dla Aberthaw wydanym przez władze krajowe została obniżona do 1100 mg/Nm3, natomiast zawartość ciał lotnych w węglu wahała się w latach 2008–2011 między 11,39% a 12,89% w skali roku. 11. Zdaniem Komisji określony w przypisie 3 warunek mniejszego niż 10% ZCL nie został spełniony przez Aberthaw w żadnym z lat przypadających na okres 2008–2011. Z tego względu Komisja uznała, że wartością znajdującą zastosowanie do Aberthaw jest standardowa dopuszczalna wartość wynosząca 500 mg/Nm3 i że nie została ona przez obiekt osiągnięta. 12. Z tego względu Komisja skierowała do Zjednoczonego Królestwa w dniu 21 czerwca 2013 r. wezwanie do usunięcia uchybienia, w którym zarzuciła temu państwu, że od dnia 1 stycznia 2008 r. nie stosowało do elektrowni Aberthaw prawidłowo art. 4 ust. 3 w związku z przypisem 3 do załącznika VI A do dyrektywy, a zatem naruszyło zobowiązania spoczywające na nim na podstawie dyrektywy 2001/80. 13. Zjednoczone Królestwo odpowiedziało pismem z dnia 9 września 2013 r., w którym stwierdziło, że nie naruszyło w związku z Aberthaw zobowiązań spoczywających na nim na podstawie dyrektywy 2001/80. Państwo to argumentowało, że celem wynegocjowanego i ustanowionego w dyrektywie w przypisie 3 odstępstwa było konkretnie objęcie jego zakresem Aberthaw. 14. Argumenty te nie przekonały Komisji. Instytucja ta wystosowała w dniu 16 października 2014 r. uzasadnioną opinię. Komisja w szczególności twierdziła, że obiekt może przekroczyć normalną dopuszczalną wartość emisji, jedynie jeśli spala paliwa stałe, w których ZCL jest mniejsze niż 10%. 15. Zjednoczone Królestwo odpowiedziało na uzasadnioną opinię pismem z dnia 17 grudnia 2014 r. Państwo to wyjaśniło, że Aberthaw cały czas dokonywała inwestycji w celu poprawy wydajności i oczekuje się, iż emisje NOx spadną do 450mg/Nm3 przed końcem 2017 r. Państwo to stwierdziło także, że wartości wskazane w pozwoleniu wydanym przez władze brytyjskie dla Aberthaw zostały ponownie obniżone w 2013 r., a dopuszczalną wartość emisji NOx ustalono w nim na poziomie 1050 mg/Nm3. 16. W związku z powyższym Komisja wniosła skargę do Trybunału. Wnosi ona do Trybunału o: — stwierdzenie, że nie stosując prawidłowo dyrektywy 2001/80 do elektrowni Aberthaw w Walii, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 4 ust. 3 w związku z załącznikiem VI A do dyrektywy 2001/80; oraz — obciążenie Zjednoczonego Królestwa kosztami postępowania. 17. Zjednoczone Królestwo utrzymuje, że przez cały czas prawidłowo stosowało przepisy dyrektywy do Aberthaw i wnosi w konsekwencji o oddalenie skargi Komisji i o obciążenie tej instytucji kosztami postępowania. 18. Strony przedstawiły uwagi na piśmie. Obie strony zostały również wysłuchane na rozprawie, która odbyła się w dniu 21 kwietnia 2016 r. IV – Ocena 19. Zgodnie z przypisem 3 do załącznika VI A do dyrektywy „[d]o dnia 1 stycznia 2018 r. w przypadku obiektów, które w okresie 12 miesięcy kończącym się dnia 1 stycznia 2001 r. działały i kontynuują działanie, dla [na bazie] paliw stałych, w których zawartość ciał lotnych jest mniejsza niż 10%, stosuje się wartość 1200 mg/Nm3”. 20. W pierwszej części niniejszej opinii (A) przedstawię najbardziej naturalną wykładnię zakresu tego przepisu. W drugiej części (B) zbadam argumenty związane z legislacyjnymi pracami przygotowawczymi dotyczącymi przypisu 3, które zostały dogłębnie przeanalizowane w szczególności przez rząd Zjednoczonego Królestwa. A – Zakres przypisu 3 21. Komisja i Zjednoczone Królestwo nie są zgodne co do dwóch elementów konstrukcji przypisu 3: po pierwsze, co do udziału w zestawie paliw wykorzystywanych w elektrowni węgla o niskim ZCL, który jest wymagany w celu skorzystania z odstępstwa, a po drugie, co do okresu, w odniesieniu do którego ZCL elektrowni ma być obliczony, by obiekt ten nadal kwalifikował się do korzystania z wyjątku określonego w tym przepisie. 22. Komisja interpretuje dwa wyżej wymienione elementy przypisu 3 w ten sposób, że obiekt musi przez cały czas działać w oparciu o mieszanki węgla o ZCL mniejszym niż 10% mierzonym jako średnia roczna. 23. Wedle rządu Zjednoczonego Królestwa przypis 3 wymaga jedynie „zasadniczego udziału” albo „udziału minimalnego” węgla o ZCL mniejszym niż 10%. Rząd ten twierdzi, że Aberthaw działa przez cały czas w oparciu o mieszankę węgla składającą się głównie z antracytu o ZCL 6–15%, w której zasadniczy udział ma węgiel o ZCL mniejszym niż 10%. Obiekt ten jednak nie działał nigdy wyłącznie w oparciu o węgiel o ZCL mniejszym niż 10%. Zjednoczone Królestwo wyjaśnia ponadto, że elektrownia nie mogłaby działać w oparciu o paliwo złożone wyłącznie z węgla o ZCL poniżej 10%, gdyż funkcjonowanie w oparciu o węgiel o ZCL poniżej 9% jest niebezpieczne, a w praktyce prawie niemożliwe jest utrzymanie ZCL na poziomie 9–10%. Zjednoczone Królestwo twierdzi ponadto, że niemożliwe byłoby zapewnienie wystarczających dostaw węgla tak, by równomiernie osiągnąć ZCL mniejsze niż 10% w skali roku. Zjednoczone Królestwo podważa zatem zaproponowany przez Komisję sposób obliczania ZCL, gdyż uznaje, że powinien być on mierzony w skali miesiąca, a nawet 48 godzin. 24. Jestem zdania, że stanowiska Zjednoczonego Królestwa nie da się obronić. 25. Po pierwsze, jeśli chodzi o wymagany w celu skorzystania z odstępstwa przewidzianego w przypisie 3 udział węgla o niskim ZCL w zestawie paliw wykorzystywanych w elektrowni, argument Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z którym wystarczające jest zużycie „znaczącej ilości” tego rodzaju węgla w ramach zestawu paliw stosowanych przez obiekt, nie ma żadnego poparcia w tekście. 26. Wyrażenie „działały […] dla [na bazie] paliw stałych, w których zawartość ciał lotnych jest mniejsza niż 10%” pozwala na dokonanie jedynie dwóch interpretacji wykluczających przeinaczenie naturalnego znaczenia interpretowanego tekstu: po pierwsze, całość spalanego węgla musi mieć ZCL mniejszy niż 10%, co oznaczałoby rzeczywiście, że stosowany może być jedynie węgiel o ZCL mniejszym niż 10%; po drugie, średnie ZCL w używanej mieszance węglowej musi wynosić mniej niż 10%. Zatem elektrownia nie musi spalać wyłącznie węgla o ZCL mniejszym niż 10%, aby skorzystać z odstępstwa ustanowionego w przypisie 3. Jedynie średnia obliczona dla pewnego okresu musi być poniżej tego progu. 27. Nie budzi moich wątpliwości, że jedynie ta druga interpretacja jest uzasadniona: spalana przez obiekt mieszanka węgla musi zawierać średnio poniżej 10% ciał lotnych. Argumenty przemawiające za tą opcją mają charakter nie tylko systemowy ( ), ale i praktyczny. Rząd Zjednoczonego Królestwa argumentował bowiem szczegółowo, że byłoby trudno, a nawet byłoby niemożliwe, żeby zagwarantować, by wszystkie pojedyncze ładunki węgla miały takie samo ZCL. Z drugiej strony operator obiektu musi być w stanie zapewnić, by spalana mieszanka węgla posiadała określone cechy charakterystyczne w danym okresie. 28. Po drugie, jeśli chodzi o okres, w odniesieniu do którego należy obliczyć ZCL, najbardziej naturalne znaczenie przypisu 3 sugeruje, że średnia ZCL powinna być obliczona w skali roku. 29. Co się tyczy kwalifikowania się do skorzystania z odstępstwa, przypis 3 odnosi się przede wszystkim do okresu 12 miesięcy, który kończy się w dniu 1 stycznia 2001 r. – czyli do zagregowanej średniej za rok 2000. To prawda, że przypis 3 milczy na temat tego, jaki dokładnie okres jest właściwy dla bieżącego stosowania tego wyjątku. Nie mogę jednak wyobrazić sobie bardziej odpowiedniego rozwiązania niż przeprowadzenie wewnętrznej (a zatem najbliższej) analogii w ramach tego samego zdania: taka sama obliczana w skali roku średnia powinna przez analogię znaleźć także zastosowanie do kolejnych lat, tak by ocenić, czy obiekt, zgodnie z przypisem 3, „kontynuuje działanie” na bazie paliw stałych o ZCL mniejszym niż 10%. 30. Z tych powodów proponuję, by przypis 3 rozumieć w ten sposób, że wymóg „mniej niż 10%” odnosi się do średniego rocznego ZCL w mieszance węgla, która jest spalana przez elektrownie. 31. Jak stwierdziła Komisja, wymóg 10% stanowi próg o charakterze bezwzględnym. Jedynie te elektrownie, które działały w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień 1 stycznia 2001 r. i kontynuują działanie w oparciu o mieszankę węgla o średniej rocznej zawartości ciał lotnych poniżej 10%, mogą skorzystać z odstępstwa określonego w przypisie 3. 32. Zjednoczone Królestwo wyraźnie przyznało na rozprawie, że sytuacja taka nie ma miejsca jeśli chodzi o Aberthaw. Obiekt ten nigdy nie działał w oparciu o mieszankę węgla o średnim rocznym ZCL mniejszym niż 10%, czy to w okresie 12 miesięcy kończącym się w dniu 1 stycznia 2001 r., czy też w kolejnych latach. Bezsporne jest zatem, że jeśli przypis 3 należałoby interpretować w sposób przedstawiony powyżej, Aberthaw nie mógłby skorzystać z odstępstwa przewidzianego w tym przypisie. B – Rola legislacyjnych prac przygotowawczych 33. Rząd Zjednoczonego Królestwa twierdzi, że przypis 3 został sformułowany specjalnie z myślą o Aberthaw. Zjednoczone Królestwo kładzie nacisk na argument, że przypis 3 powinien być bardziej precyzyjnie opisany jako przepis o konkretnym przeznaczeniu, który przewiduje konkretną i odpowiednią dopuszczalną wartość emisji NOx uwzględniającą właściwości Aberthaw oraz podobnych elektrowni. 34. Zjednoczone Królestwo twierdzi w szczególności, że elektrownia Aberthaw jest wyjątkowa pośród elektrowni opalanych węglem w Zjednoczonym Królestwie. Jak twierdzi to państwo, jest ona zaprojektowana w ten sposób, by spalać węgiel o niskim ZCL, co umożliwia obróbkę takiego rodzaju węgla, jaki występuje w przeważającej części w południowej Wali – czyli antracytu mającego co do zasady niski, wynoszący 6–15% ZCL – natomiast węgiel wykorzystywany w tradycyjnych elektrowniach opalanych węglem ma zazwyczaj ZCL wynoszący około 20–35%. Ponieważ węgiel o niższym ZCL trudniej się spala, wymaga on specjalnie zaprojektowanego kotła grzewczego, w odróżnieniu od tradycyjnych elektrowni opalanych węglem. Oczywiście emisje NOx generowane przez te specjalne kotły grzewcze są zawsze większe. Z tego względu Aberthaw nie może sprostać surowym pułapom emisji NOx. 35. Zjednoczone Królestwo twierdzi, że przypis 3 został zredagowany konkretnie z myślą o Aberthaw, ze względu na jej istotne znaczenie gospodarcze dla południowej Walii, a zwłaszcza ze względu na to, że działające jeszcze walijskie kopalnie węgla są zależne od Aberthaw, gdyż jest to jedyny odbiorca wydobywanego tam węgla, a węgiel o niskim ZCL nie jest odpowiedni dla innych rynków zbytu. 36. Wedle Komisji przypis 3 zawiera odstępstwo, które nie było sformułowane konkretnie z myślą o Aberthaw, ale dotyczy ogólnie ograniczonej liczby elektrowni znajdujących się na obszarach, gdzie lokalnie występujący antracyt ma naturalnie niską zawartość ciał lotnych, co ma miejsce w Zjednoczonym Królestwie, ale także w Hiszpanii. 37. Na podstawie materiałów przedstawionych Trybunałowi trudno stwierdzić jednoznacznie, że odstępstwo zawarte w przypisie 3 zostało sformułowane konkretnie z myślą o Aberthaw. 38. Po pierwsze, odstępstwo to zostało ustanowione początkowo z myślą o nowych obiektach, a nie o obiektach już istniejących. Widać to wyraźnie przy porównaniu dyrektywy 2001/80 z jej poprzedniczką, dyrektywą Rady 88/609/EWG ( ). Załącznik VI do dyrektywy 88/609 ustanawiał inne dopuszczalne wartości emisji NOx, w zależności od rodzaju paliwa wykorzystywanego przez elektrownie, i zezwalał na emisję do 1300 mg/Nm3 w przypadku paliwa stałego o ZCL mniejszym niż 10%. Nic jednak nie wskazuje na to, by osoby przygotowujące treść załącznika VI do dyrektywy 88/609 miały na myśli Aberthaw (już istniejący obiekt), gdyż odstępstwo określone w załączniku VI do tej dyrektywy znajdowało zastosowanie tylko do nowych obiektów, a nie do obiektów już istniejących. 39. Po drugie, legislacyjne prace przygotowawcze dotyczące dyrektywy nie dostarczają żadnych dowodów na to, że przypis 3 jest przepisem sformułowanym z myślą o Aberthaw. Nie przedstawiono Trybunałowi w tej sprawie żadnego rozstrzygającego dowodu. W złożonych oświadczeniach rząd Zjednoczonego Królestwa oparł się na szeregu materiałów sporządzonych przez szereg podmiotów, posłów do Parlamentu Europejskiego oraz szereg przedstawicieli administracji Zjednoczonego Królestwa zaangażowanych bezpośrednio bądź pośrednio w proces legislacyjny zakończony przyjęciem dyrektywy. Materiały te ograniczają się jednak tylko do pism, not sporządzonych przez wspomniane podmioty oraz nagrań z debat w Parlamencie Europejskim. Żaden z tych dokumentów nie odzwierciedla jednak oficjalnego stanowiska zaangażowanej w proces legislacyjny instytucji Unii, o którym można by powiedzieć, że odzwierciedla jasny zamiar całej instytucji Unii w związku z tym procesem legislacyjnym. 40. Wreszcie w innych przepisach dyrektywa wyraźnie wymienia konkretne instalacje, które korzystają z odstępstwa od standardowych dopuszczalnych wartości emisji określonych przez dyrektywę. Jest tak zwłaszcza „w wypadku dwóch instalacji […] na Krecie i Rodos”, wobec których stosuje się specjalną dopuszczalną wartość (załącznik VI B). Można było posłużyć się tą samą techniką legislacyjną w celu unormowania specyficznej sytuacji Aberthaw. Mimo to prawodawca zdecydował tego nie uczynić. 41. W każdym wypadku, niezależnie od zamiaru prawodawcy, proponuję, by uznać w tej konkretnej sprawie, że nie jest on decydujący. 42. Co do zasady z utrwalonego orzecznictwa Trybunału jasno wynika, że legislacyjne prace przygotowawcze oraz zamiar prawodawcy mają pewne znaczenie dla interpretacji zarówno prawa wtórnego ( ), jak i, od niedawna, prawa pierwotnego ( ). 43. Należy jednak położyć nacisk na słowo „interpretacja” i odróżnić je od „prawotwórczej wykładni” na drodze sądowej. Argument oparty na zamiarze prawodawcy jest dopuszczalnym i rzeczywiście pożytecznym argumentem w sprawach dotyczących niepewności co do tekstu lub jego dwuznaczności. Moim zdaniem rola podmiotu dokonującego wykładni ogranicza się do usunięcia samej dwuznaczności tekstu; interpretacja musi mieścić się w granicach napisanego tekstu i możliwej niejasności jego znaczenia. 44. Nawet gdyby zostało zatem wykazane, że przypis 3 został sformułowany specjalnie z myślą o Aberthaw – co nie zostało udowodnione w niniejszym postępowaniu – wniosek taki mógłby mieć może znaczenie dla ewentualnego uchylenia ( ) takiego hipotetycznie martwego od początku przepisu. Wniosek ten nie mógłby jednak moim zdaniem prowadzić do prawotwórczej wykładni na drodze sądowej jasnej liczby, cyfry lub wartości procentowej wybranej i wskazanej przez prawodawcę w tekście prawa. Oznaczałoby to wykładnię contra legem, czyli wykładnię sprzeczną z jasnym brzmieniem przepisu, który Trybunał uznał za nieprzekraczalną granicę jakichkolwiek działań interpretacyjnych ( ). 45. Takie granice interpretacyjne zostały wyraźnie osiągnięte w niniejszej sprawie. Można zasadnie stwierdzić, że występuje interpretacyjna dwuznaczność w kwestii sposobu obliczenia ZCL oraz okresu, w odniesieniu do którego ZCL jest obliczany, jak podkreślono w poprzedniej części. Nie ma natomiast dwuznaczności w kwestii progu 10%. Dziesięć procent oznacza dziesięć procent. 46. W konsekwencji dyskusja na temat legislacyjnych prac przygotowawczych dotyczących przypisu 3 pozostaje bez wpływu na wniosek, że Zjednoczone Królestwo nie zastosowało prawidłowo art. 4 ust. 3 w związku z przypisem 3 do załącznika VI A do dyrektywy do Aberthaw, a zatem naruszyło zobowiązania spoczywające na nim na podstawie dyrektywy 2001/80. V – W przedmiocie kosztów 47. Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie Zjednoczonego Królestwa kosztami postępowania, a Zjednoczone Królestwo przegrało sprawę, należy obciążyć je kosztami postępowania. VI – Wnioski 48. Z przyczyn przedstawionych powyżej proponuję Trybunałowi, aby: 1) stwierdził, że Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej nie zastosowało prawidłowo art. 4 ust. 3 w związku z przypisem 3 do załącznika VI A do dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania do elektrowni Aberthaw w Walii, a zatem naruszyło zobowiązania spoczywające na nim na podstawie dyrektywy 2001/80; 2) obciążył Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania. ( ) Język oryginału: angielski. ( ) Dz.U. 2001, L 309, s. 1. ( ) Zobacz art. 1 dyrektywy. ( ) Dz.U. 2010, L 334, s. 17. ( ) Dyrektywa posługuje się średnimi i odsyła do nich w szeregu innych przypisów w celu obliczenia niektórych liczb, tak jak ma to miejsce na przykład w art. 4 ust. 6, art. 5, art. 8 ust. 3, art. 14 ust. 4 oraz w przypisie 2 do załącznika VI A do dyrektywy. ( ) Dyrektywa Rady z dnia 24 listopada 1988 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania (Dz.U. 1988, L 336, s. 1). ( ) Zobacz na przykład wyroki: z dnia 19 kwietnia 2007 r., Farrell (C‑356/05, EU:C:2007:229, pkt 24); z dnia 21 czerwca 2012 r., Wolf Naturprodukte (C‑514/10, EU:C:2012:367, pkt 26); z dnia 23 lutego 2010 r., Ibrahim i Secretary of State for the Home Department (C‑310/08, EU:C:2010:80, pkt 46, 47). ( ) Zobacz w tym względzie wyroki: z dnia 12 kwietnia 2005 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo (C‑61/03, EU:C:2005:210, pkt 29); z dnia 27 listopada 2012 r., Pringle (C‑370/12, EU:C:2012:756, pkt 132 i nast.); z dnia 3 października 2013 r., Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada (C‑583/11 P, EU:C:2013:625, pkt 59); z dnia 16 czerwca 2015 r., Gauweiler i in. (C‑62/14, EU:C:2015:400, pkt 100). ( ) Kierunek działania, którego Zjednoczone Królestwo nigdy nie obrało, co może wydawać się nieco zaskakujące, gdyż obecnie państwo to z całą mocą twierdzi, że podobny sposób sformułowania odstępstwa nigdy nie umożliwiłby Aberthaw skorzystania z niego z powodu warunków strukturalnych związanych z działaniem tej elektrowni, które zawsze różniły się od warunków strukturalnych innych obiektów. ( ) Zobacz wyroki: z dnia 14 lipca 1994 r., Faccini Dori (C‑91/92, EU:C:1994:292, pkt 24); z dnia 8 grudnia 2005 r., EBC/Niemcy (C‑220/03, EU:C:2005:748, pkt 31); z dnia 15 lipca 2010 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo (C‑582/08, EU:C:2010:429, pkt 33).