C-307/23

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO MACIEJA SZPUNARA przedstawiona w dniu 16 października 2025 r. ( ) Sprawa C‑307/23 G GmbH przeciwko Hauptzollamt H [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (federalny trybunał finansowy, Niemcy)] Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Procedury przywozu i wywozu – Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 – Ustalanie wartości celnej – Koszty związane z szablonami etykiet na puszki z żywnością I. Wprowadzenie 1. W rozpatrywanym odesłaniu prejudycjalnym Bundesfinanzhof (federalny trybunał finansowy, Niemcy) zwraca się do Trybunału z pytaniem, czy koszty związane z wyprodukowaniem na obszarze celnym Unii Europejskiej szablonów do drukowania etykiet umieszczanych na przywożonych do Unii puszkach zawierających żywność należy dodać do stosownej wartości transakcyjnej zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 ( ), w sytuacji gdy kupujący, który ma siedzibę na obszarze celnym Unii, udostępnia te szablony do drukowania dostawcom w państwie trzecim nieodpłatnie w formie elektronicznej. 2. W niniejszej opinii przedstawię argumenty przemawiające za tym, że koszty te powinny zostać dodane. II. Ramy prawne 3. Artykuł 29 ust. 1 Wspólnotowego kodeksu celnego ma następujące brzmienie: „Wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33 […]”. 4. Artykuł 32 tego kodeksu przewiduje: „1.   W celu ustalenia wartości celnej z zastosowaniem art. 29 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się: a) następujące elementy w wysokości, w jakiej zostały poniesione przez kupującego, lecz nieujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej za towary: (i) prowizje i koszty pośrednictwa, z wyjątkiem prowizji od zakupu, (ii) koszt pojemników, o ile na potrzeby celne są traktowane łącznie z towarem, (iii) koszt pakowania, zarówno robocizna, jak i materiały; b) określoną w odpowiedniej proporcji wartość wymienionych poniżej towarów i usług, dostarczonych bezpośrednio lub pośrednio przez kupującego, bezpłatnie lub po obniżonej cenie, do użytku związanego z produkcją i sprzedażą przywożonych towarów na wywóz, w zakresie, w jakim taka wartość nie została ujęta w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej: (i) materiałów, komponentów, części i podobnych elementów, które stanowią część składową lub przynależność przywiezionych towarów, (ii) narzędzi, matryc, form i podobnych elementów użytych przy produkcji przywiezionych towarów, (iii) materiałów zużytych przy produkcji przywiezionych towarów, (iv) prac inżynieryjnych, badawczych, artystycznych i projektowych oraz planów i szkiców wykonanych poza Wspólnotą i niezbędnych do produkcji przywiezionych towarów; […]”. 5. Nomenklatura scalona zawarta w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 ( ) reguluje na potrzeby celne klasyfikację wyrobów przywożonych do Unii. 6. W sekcji I części pierwszej tego załącznika znajduje się podsekcja A, zatytułowana „Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej”. Stosownie do ogólnej reguły 5: „Oprócz powyższych postanowień, w odniesieniu do niżej wymienionych wyrobów należy stosować następujące reguły: a) futerały do aparatów fotograficznych, instrumentów muzycznych, broni, przyborów kreślarskich, naszyjników oraz podobne opakowania, specjalnie dostosowane do przechowywania wyrobów lub ich kompletów, nadające się do długotrwałego użytkowania i występujące z wyrobami, do których są przeznaczone, należy klasyfikować razem z wyrobami, gdy są one normalnie z nimi sprzedawane. Reguły tej jednak nie stosuje się do opakowań, które całemu wyrobowi nadają zasadniczy charakter; b) z zastrzeżeniem postanowień zawartych w regule 5 [lit.] a), opakowania [materiały opakowaniowe] i pojemniki opakowaniowe […], jeżeli są zazwyczaj stosowane do tego rodzaju towarów, należy klasyfikować razem z tymi towarami. Postanowienie to nie ma jednak zastosowania, jeżeli opakowania [jeżeli materiały opakowaniowe lub pojemniki opakowaniowe] nadają się w sposób oczywisty do ponownego użytku”. 7. W przypisie 1 do ogólnej reguły 5 lit. b) doprecyzowano, że pojęcia „materiałów opakowaniowych” i „pojemników opakowaniowych” oznaczają wszelkie zewnętrzne lub wewnętrzne kontenery, pojemniki, opakowania lub wzmocnienia inne niż sprzęt transportowy (np. kontenery transportowe), plandeki, przyrządy lub transportowe urządzenia pomocnicze. Pojęcie „pojemników opakowaniowych” nie obejmuje opakowań określonych w ogólnej regule 5 lit. a). III. Okoliczności faktyczne, postępowanie i pytanie prejudycjalne 8. Spółka G GmbH była właścicielem składu celnego typu D; obejmowała ona procedurą składu celnego puszki z zakonserwowaną żywnością przywożone przez inne przedsiębiorstwo (zwane dalej „kupującym”) z państw trzecich. Między dniem 12 grudnia 2012 r. a dniem 30 maja 2013 r. spółka G dopuszczała owe puszki do swobodnego obrotu w ramach odprawy uproszczonej w miejscu; puszki były opatrzone papierowymi etykietami samoprzylepnymi, które dostawcy produkowali w państwie trzecim, stosując udostępniane im przez kupującego nieodpłatnie w formie elektronicznej szablony do drukowania. Szablony do drukowania były produkowane przez różne studia projektowe w Niemczech na zlecenie i na koszt kupującego. W deklaracjach wartości celnej podawano jedynie kwotę, jaką kupujący miał zapłacić zgodnie z zawartymi z dostawcami w państwach trzecich umowami sprzedaży, wraz z kosztami opakowań detalicznych oraz kosztami druku papierowych etykiet umieszczanych na opakowaniach, ale bez kosztów szablonów do drukowania. 9. Decyzją w przedmiocie należności celnych przywozowych z dnia 20 lutego 2014 r. Hauptzollamt H (główny urząd celny w H, Niemcy) retrospektywnie pobrał od spółki G cło. Urząd ten uznał, że do wartości celnej należało włączyć, w odpowiedniej proporcji, koszty projektów graficznych i/lub szablonów do drukowania samoprzylepnych etykiet. Ani odwołanie spółki G, ani wniesiona przez nią następnie skarga ostatecznie nie przyniosły zamierzonego rezultatu. 10. Finanzgericht (sąd ds. finansowych, Niemcy) orzekł, że zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) Wspólnotowego kodeksu celnego przy ustalaniu wartości celnej należało uwzględnić koszt produkcji szablonów do drukowania. Stwierdził on, że puszki do konserw są pojemnikami, ponieważ nadają się nie tylko do transportu towarów, ale też do ich składowania i sprzedaży, oraz są zwykle wykorzystywane do pakowania takich towarów. Etykiety, na których zawartość puszek jest opisywana i reklamowana, również są częścią tych pojemników i stanowią z puszkami nierozerwalną całość, w związku z czym nie można ich porównywać z metkami (oznaczeniami, na których podaje się cenę towarów i inne dotyczące ich informacje i które są połączone z towarem nitką) czy też wkładkami fotograficznymi, w odniesieniu do których sąd ten stwierdził, że nie można ich uznać za pojemniki. Zdaniem tego sądu uprzywilejowane potraktowanie wykonywanych w Unii usług intelektualnych na podstawie art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt (iv) Wspólnotowego kodeksu celnego nie jest w rozpatrywanej sprawie możliwe. 11. Spółka G odwołała się od tego orzeczenia, twierdząc, że art. 32 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) Wspólnotowego kodeksu celnego nie znajduje zastosowania, ponieważ w przepisie tym mowa jest jedynie o traktowaniu łącznie z produktem pojemnika, nie zaś o traktowaniu łącznie z produktem etykiety informacyjnej umieszczonej na pojemniku. Ponadto koszt produkcji szablonów do drukowania nie stanowi jej zdaniem kosztu pojemników (Kosten von Umschließungen), jak wymaga tego brzmienie owego przepisu. W ocenie spółki G usługi projektowe wchodzą natomiast w zakres art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt (iv) wspomnianego kodeksu, a w związku z tym ich wartości nie należy dodawać do wartości transakcyjnej, ponieważ usługi intelektualne traktuje się korzystniej, jeżeli są one świadczone w obrębie Unii. 12. W tych okolicznościach postanowieniem z dnia 17 stycznia 2023 r., które wpłynęło do sekretariatu Trybunału w dniu 17 maja 2023 r., Bundesfinanzhof (federalny trybunał finansowy, Niemcy), będący sądem odsyłającym, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy koszty opracowania na obszarze celnym Unii szablonów do drukowania etykiet należy zaliczyć do wartości transakcyjnej zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) [Wspólnotowego kodeksu celnego], czy też art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt (iv) [tego kodeksu], jeżeli kupujący mający siedzibę na obszarze celnym Unii udostępnia szablony do drukowania dostawcom w państwie trzecim nieodpłatnie w formie elektronicznej?”. 13. Uwagi na piśmie zostały przedstawione przez strony w postępowaniu głównym, rząd francuski oraz Komisję Europejską. IV. Analiza 14. Poprzez swoje pytanie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 32 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) lub art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt (iv) Wspólnotowego kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że koszty związane z wyprodukowaniem na obszarze celnym Unii szablonów do drukowania etykiet umieszczanych na przywożonych do Unii puszkach zawierających żywność należy dodać do stosownej wartości transakcyjnej, w sytuacji gdy kupujący, który ma siedzibę na obszarze celnym Unii, udostępnia te szablony do drukowania dostawcom w państwie trzecim nieodpłatnie w formie elektronicznej. 15. Biorąc pod uwagę, że owe szablony zostały zaprojektowane i wyprodukowane w obrębie Unii, okoliczności faktyczne rozpatrywanej sprawy są takie, że wynik postępowania przed sądem odsyłającym zależy od tego, który z wyżej wymienionych przepisów znajduje zastosowanie: jeżeli zastosowanie ma art. 32 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) Wspólnotowego kodeksu celnego, to koszt wyprodukowania szablonów trzeba będzie dodać do wartości celnej towarów; jeżeli zastosowanie ma natomiast art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt (iv) tego kodeksu, to koszt wyprodukowania szablonów nie będzie włączony do wartości celnej, ponieważ wykonano je nie poza Unią, lecz w Niemczech. 16. Prawo Unii dotyczące obliczania wartości celnej ma na celu ustanowienie sprawiedliwego, jednolitego i neutralnego systemu, wykluczającego stosowanie arbitralnych lub fikcyjnych wartości celnych. Wartość celna powinna w konsekwencji odzwierciedlać rzeczywistą wartość ekonomiczną przywożonego towaru i w związku z tym uwzględniać wszystkie elementy tego towaru, które przedstawiają wartość ekonomiczną ( ). A.   Artykuł 29 Wspólnotowego kodeksu celnego 17. Na mocy art. 29 Wspólnotowego kodeksu celnego wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii, z zastrzeżeniem dostosowań, które w stosownym przypadku powinny zostać dokonane zgodnie między innymi z art. 32 tego kodeksu ( ). 18. Jak konsekwentnie orzekał Trybunał, wartość celną należy ustalić w pierwszej kolejności wedle metody „wartości transakcyjnej” przywożonych towarów. Ta metoda ustalania wartości celnej powinna być zatem najbardziej odpowiednia i najczęściej stosowana ( ). 19. Sąd odsyłający ustalił, że powinna ona znaleźć zastosowanie również w rozpatrywanej sprawie ( ). B.   Artykuł 32 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) Wspólnotowego kodeksu celnego 20. W art. 32 Wspólnotowego kodeksu celnego znajduje się wyliczenie różnych kosztów i wartości, które dodaje się do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary. Jak słusznie zauważa sąd odsyłający, wyliczenie to ma charakter wyczerpujący ( ). 21. Ściślej rzecz ujmując, skutkiem art. 32 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) Wspólnotowego kodeksu celnego jest to, że przy ustalaniu wartości celnej ( ) do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary należy dodać koszt pojemników, które na potrzeby celne są traktowane łącznie z towarem. 22. Pragnę przede wszystkim zauważyć, że przepis ten wprowadza rozróżnienie między towarem a jego opakowaniem w formie pojemnika. Powrócę do tego rozróżnienia w ramach analizy art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt (iv) Wspólnotowego kodeksu celnego. 23. Następnie ani art. 32 ust. 1 lit. a) ppkt (ii), ani żaden inny przepis tego kodeksu nie zawierają definicji pojęcia „pojemników”. 24. Rodzi to pytanie, czy koszt (usługi) produkcji szablonów do drukowania etykiet, które są z kolei umieszczane na samych pojemnikach, również jest objęty pojęciem „pojemników”, a jako taki – podlega włączeniu do wartości transakcyjnej zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) Wspólnotowego kodeksu celnego. 25. Komisja uważa, że tego rodzaju usługi wchodzą w zakres definicji „pojemników”. Spółka G zajmuje odmienne stanowisko. 26. W ocenie tej spółki nie istnieje żadna podstawa prawna, która pozwalałaby uznać, że etykiety i pojemniki stanowią jedną całość. Twierdzi ona, że art. 32 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) Wspólnotowego kodeksu celnego nie ma zastosowania, ponieważ koszt produkcji szablonów do drukowania nie stanowi kosztu pojemników (Kosten von Umschließungen), jak wymaga tego brzmienie owego artykułu. Ponadto zdaniem spółki G ogólna reguła 5 lit. b) nie zawiera żadnych postanowień dotyczących ustalania wartości celnej. 27. Argumenty te mnie nie przekonują. Zgadzam się raczej z Komisją, która jest zdania, że rozpatrywane usługi wchodzą w zakres definicji „pojemników”. 28. Ze względu na to, że puszki są „pojemnikami” powszechnie stosowanymi do pakowania towarów (w tym przypadku różnego typu żywności) w rozumieniu ogólnej reguły 5 lit. b) i powiązanego z nią przypisu 1, należy je klasyfikować w taki sam sposób jak towary, które są w nich zawarte, to jest żywność. 29. W tym względzie Trybunał orzekł, że pojęcie „opakowań” – zgodnie z powszechnym użyciem tego słowa – obejmuje pojemniki, które nadają się nie tylko do transportu danych produktów, ale też do ich składowania i sprzedaży ( ). 30. W mojej ocenie pojęcie „pojemników” obejmuje zatem etykiety umieszczane na towarach. Jak słusznie zauważa Komisja, bez etykiety zawierającej informacje na temat zawartości towaru pojemnik nie może spełniać swojej funkcji gospodarczej. Etykieta pozwala zarówno podmiotom występującym w łańcuchu dystrybucji, jak i konsumentom końcowym zorientować się, co dokładnie pojemnik zawiera. Zazwyczaj etykiety są umieszczane na pojemniku po to, aby stanowić jego funkcjonalną część. 31. Ponadto art. 32 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) Wspólnotowego kodeksu celnego odnosi się do „kosztu pojemników”, nie podając żadnych dalszych uściśleń ani ograniczeń dotyczących tego, co taki „koszt” może obejmować. W tych okolicznościach koszt ten musi obejmować wszelkie koszty związane z produkcją pojemnika, w tym koszty wiążące się z etykietą. Jeżeli koszty etykiety obejmują, tak jak w rozpatrywanej sprawie, koszt usługi polegającej na zaprojektowaniu i wyprodukowaniu szablonu, wówczas taki koszt w sposób konieczny stanowi część kosztu pojemnika. 32. W związku z tym uważam, że koszt zaprojektowania i wyprodukowania szablonów stanowi część kosztu pojemnika. Fakt, że szablony te udostępniono dostawcom nieodpłatnie, nie ma na to żadnego wpływu. Oznacza on jedynie, że w praktyce koszty te poniósł kupujący. C.   Artykuł 32 ust. 1 lit. b) ppkt (iv) Wspólnotowego kodeksu celnego 33. Zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt (iv) Wspólnotowego kodeksu celnego do wartości transakcyjnej dodaje się określoną w odpowiedniej proporcji wartość towarów i usług – prac inżynieryjnych, badawczych, artystycznych i projektowych oraz planów i szkiców wykonanych poza Unią i niezbędnych do produkcji przywiezionych towarów, jeżeli zostały one dostarczone bezpośrednio lub pośrednio przez kupującego, bezpłatnie lub po obniżonej cenie, do użytku związanego z produkcją i sprzedażą przywożonych towarów na wywóz, w zakresie, w jakim taka wartość nie została ujęta w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej. 34. Na wstępie należy zauważyć, że z zastosowanego w tym przepisie szerokiego ujęcia („towary i usługi”) można wnioskować, że w zamiarze prawodawcy Unii miał on nie ograniczać się do dóbr materialnych, lecz obejmować również usługi niematerialne ( ). Oznacza to, że koszt szablonów elektronicznych nie jest co do zasady wyłączony z zakresu owego przepisu. 35. Niemniej jednak art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt (iv) Wspólnotowego kodeksu celnego odnosi się do „przywiezionych towarów”. W przeciwieństwie do art. 32 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) tego kodeksu nie dokonuje on rozróżnienia pomiędzy samymi towarami a pojemnikami, w które są one zapakowane. Różnica w brzmieniu dwóch jednostek redakcyjnych w obrębie jednego i tego samego artykułu wskazuje moim zdaniem na to, że prawodawca Unii dokonał w tym zakresie jednoznacznego wyboru: ze względu na to, że art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt (iv) owego kodeksu odnosi się wyłącznie do towarów i nie zawiera żadnej wzmianki o pojemnikach, na potrzeby tego przepisu można uwzględniać wyłącznie towary i usługi niezbędne do produkcji samych towarów. 36. Taka wykładnia znajduje również potwierdzenie, jak słusznie zauważyła Komisja, w art. 28 Wspólnotowego kodeksu celnego, zgodnie z którym przepisy rozdziału 3 tytułu II tego kodeksu określają wartość celną do celów stosowania taryfy celnej. W ramach taryfy celnej klasyfikacji podlegają zaś wyłącznie przywożone towary, a nie ich pojemniki. 37. Warto zauważyć na marginesie, że rząd francuski wskazuje też na to, iż Trybunał orzekł, że usługi intelektualne niezbędne do produkcji towaru wchodzą w zakres art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt (iv) Wspólnotowego kodeksu celnego ( ). 38. Ponadto należy mieć na uwadze, że zaproponowana wykładnia wyraźnie rozgranicza zakres art. 32 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) i zakres art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt (iv). Zbyt szeroka wykładnia tego drugiego przepisu mogłaby potencjalnie sprawić, że ten pierwszy przepis utraciłby swój cel, poprzez znaczne ograniczenie zakresu tego, co uważa się za „pojemnik” w jego rozumieniu. 39. Wreszcie, w zakresie, w jakim spółka G jest zdania, że art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt (iv) Wspólnotowego kodeksu celnego ma na celu całkowite wyłączenie z wartości celnej wkładu intelektualnego pochodzącego z kraju przywozu, pragnę zauważyć, że Trybunał orzekł już, iż nie istnieje ogólna zasada, która wykluczałaby z wartości celnej świadczone na obszarze celnym Unii usługi i produkowane na tym obszarze towary ( ). V. Wnioski 40. W świetle powyższych rozważań proponuję, aby na pytanie prejudycjalne skierowane przez Bundesfinanzhof (federalny trybunał finansowy, Niemcy) Trybunał udzielił następującej odpowiedzi: Artykuł 32 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) oraz art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt (iv) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że koszty związane z wyprodukowaniem na obszarze celnym Unii szablonów do drukowania etykiet umieszczanych na przywożonych do Unii puszkach zawierających żywność należy dodać do stosownej wartości transakcyjnej, w sytuacji gdy kupujący, który ma siedzibę na obszarze celnym Unii, udostępnia te szablony do drukowania dostawcom w państwie trzecim nieodpłatnie w formie elektronicznej. ( ) Język oryginału: angielski. ( ) Rozporządzenie Rady z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. 1992, L 302, s. 1) (zwane dalej „Wspólnotowym kodeksem celnym”). ( ) Rozporządzenie Rady z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. 1987, L 256, s. 1). ( ) Zobacz wyroki z dnia 9 czerwca 2022 r.: FAWKES (C‑187/21, EU:C:2022:458, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo); Baltic Master (C‑599/20, EU:C:2022:457, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz wyrok z dnia 9 czerwca 2022 r., Baltic Master (C‑599/20, EU:C:2022:457, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz wyrok z dnia 9 czerwca 2022 r., Baltic Master (C‑599/20, EU:C:2022:457, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz pkt 19 postanowienia odsyłającego. ( ) W odniesieniu do art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1224/80 z dnia 28 maja 1980 r. w sprawie wartości celnej towarów (Dz.U. 1980, L 134, s. 1), który jest poprzednikiem art. 32 Wspólnotowego kodeksu celnego, zob. wyrok z dnia 28 marca 1990 r., Malt (C‑219/88, EU:C:1990:146, pkt 11). Zobacz także opinia rzecznika generalnego C. Gulmanna w sprawie Thierschmidt (C‑340/93, EU:C:1994:177, pkt 17). ( ) Zgodnie z art. 29 Wspólnotowego kodeksu celnego. ( ) Zobacz wyrok z dnia 5 października 1988 r., Schmid (357/87, EU:C:1988:478, pkt 8), w którym Trybunał orzekł, że pojęcie to obejmuje również dostarczone przez producenta w państwie trzecim butelki na piwo. Koszt butelek, które zostały stłuczone w Niemczech, należało w całości dodać do wartości celnej na podstawie dodatkowego czynnika – kosztu opakowań. ( ) Zobacz także wyroki: z dnia 16 listopada 2006 r., Compaq Computer International Corporation (C‑306/04, EU:C:2006:716, pkt 23, 24, 37); z dnia 10 września 2020 r., BMW (C‑509/19, EU:C:2020:694, pkt 17, 19). ( ) Moim zdaniem rząd francuski wyciąga z tego ustalenia błędny wniosek, zakładając, że z tego powodu art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt (iv) Wspólnotowego kodeksu celnego powinien znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Czyniąc to, wydaje się on nie dokonywać rozróżnienia między towarem a jego opakowaniem. ( ) Zobacz wyrok z dnia 7 marca 1991 r., BayWa (C‑116/89, EU:C:1991:104, pkt 15).