C-31/25

Wydanie tymczasowe WYROK TRYBUNAŁU (dziesiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2026 r.(*) Odwołanie – Służba publiczna – Zatrudnienie – Konkurs EPSO/AD/383/21 – Decyzja o nieumieszczeniu skarżącego na liście rezerwy kadrowej – Ramy prawne konkursu – Zasady i czas trwania egzaminu polegającego na prezentacji ustnej – Uzasadnione oczekiwania – Artykuł 1 ust. 1 załącznika III do regulaminu pracowniczego – Zasada dobrej administracji – Przepisy ogólne mające zastosowanie do konkursów otwartych – Kodeks dobrego postępowania administracyjnego personelu Komisji Europejskiej w kontaktach ze społeczeństwem – Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie otwartej, efektywnej i niezależnej administracji Unii Europejskiej – Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie W sprawie C‑31/25 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 18 stycznia 2025 r., Yavor Markov, zamieszkały w Sofii (Bułgaria), którego reprezentował I. Stoynev, advokat, wnoszący odwołanie, w której drugą stroną postępowania jest: Komisja Europejska, którą reprezentowali J.‑F. Brakeland i G. Niddam, w charakterze pełnomocników, strona pozwana w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (dziesiąta izba), w składzie: J. Passer (sprawozdawca), prezes izby, D. Gratsias i B. Smulders, sędziowie, rzecznik generalny: R. Norkus, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, podjąwszy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok 1        Wnoszący odwołanie, Yavor Markov, wnosi w odwołaniu o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 listopada 2024 r., Markov/Komisja (T‑1050/23, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2024:824), w którym Sąd oddalił jego skargę wniesioną na podstawie art. 270 TFUE, zmierzającą, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/383/21 z dnia 28 lutego 2023 r. oddalającej jego wniosek o weryfikację decyzji o nieumieszczeniu jego nazwiska na liście rezerwy kadrowej utworzonej po zakończeniu postępowania w sprawie naboru (zwanej dalej „sporną decyzją”), a po drugie, do naprawienia szkody, jaką miał ponieść w wyniku nieumieszczenia jego nazwiska na tej liście.  Ramy prawne  Karta praw podstawowych Unii Europejskiej 2        Artykuł 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), zatytułowany „Prawo do dobrej administracji”, stanowi: „1.      Każdy ma prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii. 2.      Prawo to obejmuje: a)      prawo każdego do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jego sytuację; […] c)      obowiązek administracji uzasadniania swoich decyzji. 3.      Każdy ma prawo domagania się od Unii naprawienia, zgodnie z zasadami ogólnymi wspólnymi dla praw państw członkowskich, szkody wyrządzonej przez instytucje lub ich pracowników przy wykonywaniu ich funkcji. […]”. 3        Artykuł 47 Karty, zatytułowany „Prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu”, stanowi: „Każdy, kogo prawa i wolności zagwarantowane przez prawo Unii zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem, zgodnie z warunkami przewidzianymi w niniejszym artykule. Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony uprzednio na mocy ustawy. Każdy ma możliwość uzyskania porady prawnej, skorzystania z pomocy obrońcy i przedstawiciela. Pomoc prawna jest udzielana osobom, które nie posiadają wystarczających środków, w zakresie, w jakim jest ona konieczna dla zapewnienia skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości”.  Regulamin pracowniczy 4        Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej (zwany dalej „regulaminem pracowniczym”) został wprowadzony rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającym Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników tych Wspólnot oraz ustanawiającym specjalne środki stosowane tymczasowo wobec urzędników Komisji (Dz.U. 1968, L 56, s. 1), zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. (Dz.U. 2013, L 287, s. 15). 5        Zgodnie z art. 1 ust. 1 załącznika III do regulaminu pracowniczego: „Ogłoszenia o konkursach sporządzane są przez organ powołujący po konsultacji ze Wspólnym Komitetem. Muszą one określać: […] e)      w przypadku gdy konkurs jest przeprowadzony w oparciu o testy, należy określić rodzaj testów i sposób ich oceniania; […]”.  Sporne ogłoszenie o konkursie 6        W dniu 21 stycznia 2021 r. Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO) opublikował w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/AD/383/21 – Prawnicy lingwiści (AD 7) języka bułgarskiego (BG) (Dz.U. 2021, C 22A, s. 1, zwany dalej „spornym ogłoszeniem o konkursie”). Konkurs ten został przeprowadzony w celu stworzenia listy rezerwowej prawników lingwistów języka bułgarskiego, spośród których Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska będą mogły rekrutować osoby do obsadzenia wolnych stanowisk. 7        Wstęp do spornego ogłoszenia o konkursie brzmi następująco: „[…] Niniejsze ogłoszenie o konkursie wraz z załącznikami stanowi prawnie wiążące zasady tych procedur naboru. Przepisy ogólne mające zastosowanie do konkursów otwartych znajdują się w ZAŁĄCZNIKU II. […]”. 8        W części tego ogłoszenia o konkursie zatytułowanej „Ocena zintegrowana” przewidziano: „[…] Kompetencje ogólne będą częściowo oceniane na podstawie rozmowy badającej poziom kompetencji ogólnych (w języku 2 kandydata) oraz rozmowy sytuacyjnej badającej poziom kompetencji (również w języku 2 kandydata). Prezentacja ustna kandydata (w języku 1) oraz sesja pytań i odpowiedzi (również w języku 1) mają na celu ocenę kompetencji ogólnych kandydata, kompetencji związanych z dziedziną konkursu oraz znajomości prawa Unii Europejskiej. Kandydat będzie musiał również sporządzić streszczenie w języku 1 tekstu zredagowanego w języku 3, które posłuży do oceny znajomości języka 3 w obszarze związanym z dziedziną konkursu. […]”. 9        Załącznik II do spornego ogłoszenia o konkursie, zatytułowany „Przepisy ogólne mające zastosowanie do konkursów otwartych”, zawiera informacje na temat konkursów otwartych.  Przepisy ogólne z 2015 r. 10      Przepisy ogólne mające zastosowanie do konkursów otwartych, opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 27 lutego 2015 r. (Dz.U. 2015, C 70 A, s. 1, zwane dalej „przepisami ogólnymi z 2015 r.”), stanowią w części wprowadzającej: „Niniejsze przepisy ogólne są integralną częścią ogłoszenia o konkursie i wraz z nim stanowią wiążące zasady procedury konkursowej”. 11      Punkt 2.5 tych przepisów ogólnych, zatytułowany „Ocena zintegrowana”, brzmi następująco: „[…] Treść testów oceny zintegrowanej jest zatwierdzana przez komisję konkursową konkursu. W zależności od rodzaju konkursu testy mogą zawierać następujące elementy: –        studium przypadku: test pisemny opracowany na podstawie odpowiedniego scenariusza, w trakcie którego należy rozwiązać różne problemy lub ustosunkować się do nich wyłącznie w oparciu o dostępne informacje, –        prezentacja ustna: ćwiczenie indywidualne obejmujące analizę i prezentację, w trakcie którego kandydat jest proszony o przedstawienie rozwiązania fikcyjnego problemu związanego z pracą. Kandydat musi przeanalizować otrzymaną dokumentację, a następnie wygłosić swoją prezentację przed wąskim gronem, –        rozmowa badająca poziom kompetencji: ćwiczenie indywidualne, którego celem jest zgromadzenie, w sposób ustrukturyzowany, istotnych informacji na temat umiejętności ogólnych kandydata (lub szczególnych w przypadku konkursów specjalistycznych), w oparciu o doświadczenie nabyte przez kandydata w przeszłości, […] Informacje o testach organizowanych w ramach poszczególnych konkursów są podane w ogłoszeniu o konkursie. Szczegółowy opis testów znajduje się również w przewodniku »Ocena zintegrowana«, który kandydaci otrzymują wraz z zaproszeniem do udziału w tym etapie konkursu”.  Kodeks dobrego postępowania administracyjnego 12      Kodeks dobrego postępowania administracyjnego personelu Komisji Europejskiej w kontaktach ze społeczeństwem, załączony do decyzji Komisji 2000/633/WE, EWWiS, Euratom z dnia 17 października 2000 r. zmieniającej jej regulamin wewnętrzny (Dz.U. 2000, L 267, s. 63) (zwany dalej „kodeksem dobrego postępowania administracyjnego”), zawiera wprowadzenie, którego część zatytułowana „Zakres stosowania” ma następujące brzmienie: „Przepisy niniejszego kodeksu są wiążące dla całego personelu objętego regulaminem pracowniczym urzędników oraz warunkami zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, jak również innymi przepisami regulującymi stosunki między Komisją a jej personelem mającymi zastosowanie do urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich […]. […]” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tej decyzji poniżej]. 13      Rozdział 1 tego kodeksu, zatytułowany „Zasady ogólne dobrej administracji”, zawiera część zatytułowaną „Legalność”, która przewiduje: „Komisja działa zgodnie z prawem oraz stosuje przepisy i procedury ustanowione w prawodawstwie wspólnotowym”. 14      W tym samym rozdziale znajduje się część zatytułowana „Spójność”, która zawiera następujące stwierdzenie: „Komisja zapewnia spójność swojego postępowania administracyjnego i działa zgodnie z utrwaloną praktyką decyzyjną. Wszelkie odstępstwa od tej praktyki wymagają należytego i wyczerpującego uzasadnienia”.  Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 9 czerwca 2016 r. 15      Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 9 czerwca 2016 r. w sprawie otwartej, efektywnej i niezależnej administracji Unii Europejskiej [2016/2610(RSP)] (Dz.U. 2018, C 86, s. 126) (zwana dalej „rezolucją Parlamentu Europejskiego z dnia 9 czerwca 2016 r.”) zawiera wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie otwartej, efektywnej i niezależnej administracji europejskiej, którego motyw 11 stanowi: „Efektywna administracja Unii ma kluczowe znaczenie dla interesu publicznego. Zarówno nadmiar, jak i brak przepisów i procedur może skutkować złą administracją, do której mogą prowadzić również sprzeczne, niespójne lub niejasne przepisy i procedury”.  Okoliczności powstania sporu 16      Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione w pkt 2–11 zaskarżonego wyroku w następujący sposób: „2.      W dniu 21 stycznia 2021 r. [EPSO] opublikowało w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [sporne ogłoszenie o konkursie] organizowanym w celu utworzenia między innymi listy rezerwy kadrowej bułgarskich prawników lingwistów w grupie zaszeregowania AD 7, służącej do obsadzenia wolnych stanowisk w Parlamencie Europejskim, Radzie Unii Europejskiej i Komisji. 3.      W pkt 5 części zatytułowanej »Jak wygląda procedura naboru?«, w brzmieniu zmienionym ogłoszeniem z dnia 8 marca 2022 r. zmieniającym [sporne ogłoszenie o konkursie], wskazano, że egzaminy w ramach oceny zintegrowanej będą składać się z trzech testów, a mianowicie rozmowy badającej poziom kompetencji ogólnych (w języku angielskim), prezentacji ustnej, po której nastąpi sesja pytań i odpowiedzi, oraz sporządzenia w języku konkursu streszczenia tekstu zredagowanego w wybranym »języku 3«, innym niż angielski lub język konkursu. Każda z ośmiu kompetencji ogólnych miała być oceniana w 10‑punktowej skali, a kompetencje związane z dziedziną konkursu – w skali 100‑punktowej. Wymagana minimalna liczba punktów wynosiła w przypadku kompetencji ogólnych, ogółem 40/80, a w przypadku kompetencji związanych z daną dziedziną – 20/40 za prezentację ustną i 30/60 za streszczenie. 4.      W dniu 30 stycznia 2021 r. skarżący zgłosił się do udziału w tym konkursie. 5.      Po pomyślnym przejściu testu wielokrotnego wyboru i testu pisemnego przewidzianych w [spornym ogłoszeniu o konkursie] skarżący został zaproszony pocztą elektroniczną z dnia 31 maja 2022 r. do udziału w dwóch egzaminach ustnych w ramach oceny zintegrowanej, odbywających się w trybie zdalnym. Zgodnie z zaproszeniem każdy egzamin miał trwać od 40 do 50 minut. 6.      Po przystąpieniu do egzaminu pisemnego w ramach oceny zintegrowanej, polegającego na sporządzeniu streszczenia tekstu, skarżący wziął udział, odpowiednio w dniach 13 i 22 czerwca 2022 r., w rozmowie badającej poziom kompetencji oraz w egzaminie polegającym na prezentacji ustnej. 7.      Pismem z dnia 29 listopada 2022 r. komisja konkursowa poinformowała skarżącego o swojej decyzji o nieumieszczeniu go na liście rezerwy kadrowej ze względu na to, że uzyskał niższą ocenę niż wymagane minimum (zwaną dalej »pierwotną decyzją«). Do pisma tego dołączono paszport kompetencji, z którego wynikało, że skarżący uzyskał, po pierwsze, ogólną ocenę wynoszącą 189/260, a po drugie, ocenę 19/40 za prezentację ustną, podczas gdy wymagane minimum wynosiło 20/40. W piśmie wyjaśniono ponadto, że wszyscy kandydaci wpisani na listę rezerwową uzyskali ogólną ocenę wynoszącą co najmniej 198/260. 8.      W dniu 2 grudnia 2022 r. skarżący zwrócił się do komisji egzaminacyjnej z wnioskiem o weryfikację pierwotnej decyzji, argumentując, że egzamin ustny był obarczony istotną nieprawidłowością. [Sporną decyzją] komisja konkursowa utrzymała w mocy pierwotną decyzję. 9.      W dniu 19 marca 2023 r. skarżący złożył zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego […], w którym wniósł o stwierdzenie nieważności pierwotnej decyzji oraz [spornej decyzji]. 10.      W dniu 30 maja 2023 r. EPSO potwierdziło otrzymanie zażalenia skarżącego i poinformowało go, że brak odpowiedzi w terminie czterech miesięcy od złożenia tego zażalenia należy uznać za dorozumianą decyzję oddalającą zażalenie. 11.      W dniu 20 lipca 2023 r. brak odpowiedzi EPSO na zażalenie skarżącego w terminie czterech miesięcy przewidzianym w art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego [wywołał skutek w postaci przyjęcia dorozumianej decyzji oddalającej] to zażalenie […]”.  Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok 17      Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 19 października 2023 r. wnoszący odwołanie wniósł na podstawie art. 270 TFUE skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji oraz o zasądzenie odszkodowania w wysokości 7000 EUR tytułem naprawienia szkody, jaką miał ponieść w związku z nieumieszczeniem jego nazwiska na liście rezerwy kadrowej spornego konkursu. 18      Na poparcie swoich żądań dotyczących stwierdzenia nieważności spornej decyzji wnoszący odwołanie podniósł w istocie trzy zarzuty: pierwszy dotyczył niezgodnej z prawem zmiany struktury i zakresu egzaminu ustnego, drugi – niezgodnego z prawem przekazania nieścisłych, niejasnych, niejednoznacznych, niespójnych i sprzecznych informacji, a trzeci – naruszenia prawa do bycia wysłuchanym oraz obowiązku uzasadnienia. 19      Zaskarżonym wyrokiem Sąd oddalił skargę w całości.  Żądania stron 20      W odwołaniu wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o: –        uchylenie zaskarżonego wyroku; –        stwierdzenie nieważności spornej decyzji; –        zasądzenie od Komisji odszkodowania za poniesioną szkodę; oraz –        obciążenie Komisji kosztami postępowania. 21      Komisja wnosi do Trybunału o: –        oddalenie odwołania; oraz –        obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami postępowania.  W przedmiocie odwołania 22      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi zasadniczo dwa zarzuty, które dotyczą wniosków przyjętych przez Sąd w ramach badania zarzutów pierwszego i drugiego w pierwszej instancji.  W przedmiocie zarzutu pierwszego  Argumentacja stron 23      Zarzut pierwszy odwołania składa się z sześciu części. 24      W części pierwszej wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd niesłusznie uznał, iż nie doszło do naruszenia jego uzasadnionych oczekiwań dotyczących struktury i zakresu egzaminu polegającego na prezentacji ustnej. 25      W pierwszej kolejności Sąd popełnił jego zdaniem błąd, uznając w pkt 62 zaskarżonego wyroku, że opis egzaminu polegającego na prezentacji ustnej zawarty w spornym ogłoszeniu o konkursie i opis zawarty w przepisach ogólnych z 2015 r. nie są ze sobą zgodne. Ponadto Sąd zaprzeczył sobie w pkt 127 zaskarżonego wyroku, wskazując, że informacje przekazane wnoszącemu odwołanie w tym względzie były precyzyjne, bezwarunkowe i spójne. 26      W drugiej kolejności Sąd błędnie stwierdził w pkt 73 zaskarżonego wyroku, że wnoszący odwołanie nie przedstawił żadnego ważnego dowodu pozwalającego na stwierdzenie, że mógł on faktycznie spodziewać się, iż całkowity czas trwania egzaminu polegającego na prezentacji ustnej wyniesie 20 minut. Zdaniem wnoszącego odwołanie powyższa informacja wynikała bezpośrednio ze strony internetowej EPSO i że w tym celu przedstawił dowody, których Sąd nie uwzględnił. W tym względzie wnoszący odwołanie utrzymuje, że zaproszenie z dnia 31 maja 2022 r., w którym wyraźnie wskazano, że egzamin będzie trwał około 40–50 minut, jest sprzeczne z utrwaloną praktyką EPSO polegającą na wskazaniu dokładnego czasu trwania tego rodzaju egzaminu. Jego zdaniem takie sformułowanie pozwalało mu uznać, iż podany czas trwania egzaminu będzie obejmował nie tylko czas trwania prezentacji ustnej, ale również czas niezbędny na przygotowanie techniczne oraz środki zapobiegawcze związane z ewentualnymi opóźnieniami, ponieważ egzamin odbywał się w czasie pandemii COVID‑19, w którym napotykano różne problemy techniczne. 27      Część druga zarzutu pierwszego dotyczy naruszenia przepisów ogólnych z 2015 r. W tym kontekście wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo, uznając w pkt 78 i 79 zaskarżonego wyroku, które odsyłają do pkt 63–67 tego wyroku, że przepisy ogólne z 2015 r. nie miały zastosowania do spornego konkursu. Podnosi on przede wszystkim, że sporne ogłoszenie o konkursie wraz z załącznikami zawierało jedynie niepełne lub ogólne informacje na temat treści i czasu trwania przewidzianych egzaminów. W tych okolicznościach uważa on, wbrew wnioskowi, do którego doszedł Sąd w pkt 67 zaskarżonego wyroku, że zasadne było odniesienie się do bardziej szczegółowych informacji znajdujących się na stronie internetowej EPSO oraz w przepisach ogólnych z 2015 r. Zdaniem wnoszącego odwołanie sporne ogłoszenie o konkursie, ze względu na brak szczegółowych informacji dotyczących egzaminów, miało charakter wiążący jedynie w odniesieniu do liczby i rodzaju przewidzianych egzaminów. 28      W tym względzie wnoszący odwołanie zauważa, że przepisy ogólne z 2015 r. opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, biorąc pod uwagę ich tytuł i brzmienie, a w szczególności wzmiankę, zgodnie z którą stanowią one integralną część ogłoszeń o konkursach, stanowiły „przepisy o charakterze generalnym” w rozumieniu orzecznictwa i z tego względu miały na celu wywołanie skutków prawnych i powinny mieć zastosowanie w niniejszej sprawie bez konieczności wyraźnego odniesienia do nich w spornym ogłoszeniu o konkursie. 29      Wnoszący odwołanie uważa wreszcie, że nie można przyjąć, że sporne ogłoszenie o konkursie, a w szczególności załącznik II do niego, zatytułowany „Przepisy ogólne mające zastosowanie do konkursów otwartych”, wprowadza odstępstwo od przepisów ogólnych z 2015 r., ponieważ te dwa teksty różnią się od siebie zakresem. Otóż podczas gdy przepisy ogólne zawarte w załączniku II odnoszą się wyłącznie do kwestii o charakterze proceduralnym i technicznym, takich jak dyplomy, które kandydaci powinni posiadać, lub zasady komunikacji z EPSO, przepisy ogólne z 2015 r. dotyczą kwestii merytorycznych, w szczególności dokładnego opisu treści i czasu trwania egzaminów. Sąd dokonał zatem błędnej wykładni charakteru tych ostatnich przepisów oraz ich związku ze spornym ogłoszeniem o konkursie i na tej podstawie błędnie odmówił uwzględnienia ich w niniejszej sprawie. 30      W ramach części trzeciej zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie podnosi, że w zakresie, w jakim zastosowanie mają przepisy ogólne z 2015 r. – a zgodnie z ustaleniami Sądu zawartymi w pkt 62 zaskarżonego wyroku opisy egzaminu polegającego na prezentacji ustnej zawarte w spornym ogłoszeniu o konkursie i w tych przepisach ogólnych nie były ze sobą zgodne – Sąd naruszył art. 1 ust. 1 lit. e) załącznika III do regulaminu pracowniczego, uznając w pkt 81–88 zaskarżonego wyroku, że sporne ogłoszenie o konkursie było zgodne z tym przepisem, ponieważ wystarczająco wyjaśniono w nim charakter egzaminu. 31      W tym względzie wnoszący odwołanie podkreśla, po pierwsze, że opisy egzaminu polegającego na prezentacji ustnej zawarte w spornym ogłoszeniu o konkursie i w przepisach ogólnych z 2015 r., do których należało się odnieść ze względu na nieprecyzyjność tego ogłoszenia, nie są ze sobą zgodne, co też Sąd potwierdził w pkt 62 zaskarżonego wyroku. 32      Po drugie, ponieważ przepisy ogólne z 2015 r. i informacje dostępne na stronie internetowej EPSO wyjaśniły, że egzamin ten powinien składać się z 5‑minutowej prezentacji ustnej, a następnie 15‑minutowej sesji pytań i odpowiedzi dotyczących tej prezentacji, a zatem jego łączny przebieg miał wynosić 20 minut, wnoszący odwołanie nie miał podstaw, by oczekiwać, że egzamin polegający na prezentacji ustnej będzie obejmował, po 20‑minutowej prezentacji ustnej, 30‑minutową sesję poświęconą ogólnym pytaniom dotyczącym jego wiedzy na temat prawa Unii. 33      W części czwartej zarzutu pierwszego, dotyczącej naruszenia prawa do dobrej administracji, ustanowionego w art. 41 Karty, wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że w pkt 94 zaskarżonego wyroku oddalił część czwartą zarzutu pierwszego w pierwszej instancji wyłącznie na podstawie wskazywanego braku możliwości zastosowania przepisów ogólnych z 2015 r., nie zajmując jednak stanowiska w przedmiocie jego argumentów opartych na naruszeniu zasad spójności i zgodności z prawem, o których mowa w pkt 91 i 92 tego wyroku. 34      W ramach części piątej zarzutu pierwszego, dotyczącej możliwego naruszenia kodeksu dobrej praktyki administracyjnej, wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd popełnił błąd w pkt 37 zaskarżonego wyroku, nie stwierdzając naruszenia tego kodeksu i uznając, że kodeks ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Podnosi on, że jako członek społeczeństwa miał prawo wymagać od EPSO przestrzegania obowiązków wynikających z tego kodeksu. Ponieważ przepisy tego kodeksu są prawnie wiążące, wnoszący odwołanie miał prawo nabrać uzasadnionych oczekiwań co do tego, że EPSO pozostanie wierne swoim praktykom, będzie przestrzegać przepisów oraz będzie wykazywać się należytą starannością w stosunkach z kandydatami. 35      W części szóstej zarzutu pierwszego, dotyczącej naruszenia zasad pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań i dobrej wiary, wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi przede wszystkim stwierdzenie w pkt 108 zaskarżonego wyroku, że nie przedstawił on żadnego dowodu świadczącego o naruszeniu tych zasad. Jego zdaniem na podstawie dowodów przedstawionych w aktach sprawy naruszenie to należy uznać za udowodnione, biorąc pod uwagę możliwość zastosowania przepisów ogólnych z 2015 r. i niezgodność warunków egzaminu ustnego przewidzianych w spornym ogłoszeniu o konkursie z tymi przepisami. 36      Wnoszący odwołanie twierdzi również, że Sąd powinien był zwrócić się do Komisji o przedstawienie informacji dotyczących poprzednich konkursów organizowanych przez EPSO w celu potwierdzenia, że sporny konkurs odbiegał od jego dotychczasowej praktyki. 37      Wreszcie zarzuca on Sądowi, że pominął argumenty dotyczące powodów, dla których prywatne wiadomości komisji konkursowej, informacje znajdujące się na oficjalnej stronie internetowej EPSO oraz doświadczenie zdobyte przez wnoszącego odwołanie w związku z jego udziałem w kilku konkursach organizowanych przez EPSO spowodowały powstanie u niego uzasadnionych oczekiwań co do warunków przeprowadzenia egzaminu polegającego na prezentacji ustnej zgodnie z tym, co przewidywały te źródła. 38      Komisja podnosi, że zarzut pierwszy jest niedopuszczalny, a w każdym razie oczywiście bezzasadny.  Ocena Trybunału 39      W pierwszej kolejności należy zbadać część drugą zarzutu pierwszego.  W przedmiocie części drugiej zarzutu pierwszego 40      Wnoszący odwołanie zarzuca w tej części w istocie Sądowi, że naruszył on prawo, uznając w pkt 63–67, 78 i 79 zaskarżonego wyroku, iż przepisy ogólne z 2015 r. nie miały zastosowania do spornego konkursu. 41      Należy zauważyć, że w pkt 64 zaskarżonego wyroku Sąd słusznie przypomniał orzecznictwo, zgodnie z którym ogłoszenie o konkursie ustanawia „ramy prawne” konkretnego konkursu stosownie do celu wyznaczonego przez organ powołujący, przy czym ramy te regulują dane postępowanie konkursowe od chwili publikacji spornego ogłoszenia aż do publikacji listy rezerwy kadrowej zawierającej nazwiska laureatów danego konkursu (zob. podobnie wyrok z dnia 26 marca 2019 r., Komisja/Włochy, C‑621/16 P, EU:C:2019:251, pkt 50). 42      Skoro bowiem każde ogłoszenie o konkursie określa związane z nim ramy prawne konkursu, komisja konkursowa jest związana treścią tego ogłoszenia w brzmieniu, w jakim zostało ono opublikowane. Zasadniczym celem ogłoszenia o konkursie jest właśnie poinformowanie zainteresowanych, najdokładniej jak to tylko możliwe, o rodzaju wymogów związanych z zajmowaniem danego stanowiska, tak aby umożliwić im ocenę, czy należy zgłosić swą kandydaturę (zob. podobnie wyrok z dnia 18 lutego 1982 r., Ruske/Komisja, 67/81, EU:C:1982:69, pkt 9). 43      W niniejszej sprawie w pkt 65 i 67 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że sporne ogłoszenie o konkursie wyraźnie odsyłało kandydatów, w odniesieniu do przepisów ogólnych mających zastosowanie do konkursów otwartych, do załącznika II do tego ogłoszenia, nie odnosząc się do przepisów ogólnych z 2015 r. 44      W tych okolicznościach Sąd nie naruszył prawa, uznając w pkt 79 zaskarżonego wyroku, który odsyła do pkt 63–67 tego wyroku, że przepisy ogólne z 2015 r. nie miały zastosowania do spornego konkursu. 45      Co się tyczy informacji znajdującej się na pierwszej stronie przepisów ogólnych z 2015 r., zgodnie z którą wspomniane przepisy „są integralną częścią ogłoszenia o konkursie i wraz z nim stanowią wiążące zasady procedury konkursowej”, to w braku odesłania do tych przepisów ogólnych w spornym ogłoszeniu o konkursie nie może ona wystarczyć do zastosowania ich do spornego konkursu (zob. podobnie wyrok z dnia 26 marca 2019 r., Komisja/Włochy, C‑621/16 P, EU:C:2019:251, pkt 53). 46      Podniesiona przez wnoszącego odwołanie okoliczność, że przepisy ogólne z 2015 r. zawierały elementy pod pewnymi względami odmienne lub bardziej rozbudowane niż przepisy ogólne zawarte w załączniku II do spornego ogłoszenia o konkursie, nie może zatem podważyć zgodności z prawem stwierdzenia Sądu, o którym mowa w pkt 43 niniejszego wyroku. 47      Część drugą zarzutu pierwszego należy zatem oddalić.  W przedmiocie części pierwszej zarzutu pierwszego 48      Na poparcie części pierwszej zarzutu pierwszego, dotyczącej naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, wnoszący odwołanie podnosi w pierwszej kolejności, że Sąd popełnił błąd w uzasadnieniu, zaś samo uzasadnienie zawiera sprzeczności. 49      Na wstępie należy zauważyć, że część druga zarzutu pierwszego, dotycząca tego, iż Sąd naruszył prawo, uznając, że przepisy ogólne z 2015 r. nie miały zastosowania do spornego konkursu, została oddalona. 50      Wynika z tego, że w zakresie, w jakim w niniejszej części zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie opiera się na przepisach ogólnych z 2015 r., aby twierdzić, że Sąd naruszył prawo, nie stwierdzając – w świetle tych przepisów i ich zgodności ze spornym ogłoszeniem o konkursie – że uzasadnione były jego oczekiwania co do określonego przebiegu prezentacji ustnej, które to oczekiwania zostały naruszone, część tę należy w tym zakresie oddalić jako opartą na błędnym założeniu. 51      Co się tyczy twierdzenia o sprzeczności uzasadnienia między pkt 62 i 127 zaskarżonego wyroku, należy stwierdzić, że jest ono bezzasadne, ponieważ stwierdzenie braku zgodności dokonane w pkt 62 zaskarżonego wyroku i stwierdzenie zgodności dokonane w pkt 127 tego wyroku odnoszą się do różnych zestawów tekstów, przy czym pierwszy z nich odnosi się do spornego ogłoszenia o konkursie i przepisów ogólnych z 2015 r., a drugi odnosi się do tego ogłoszenia o konkursie z jednej strony i zaproszenia oraz strony przedstawiającej treść egzaminu ustnego z drugiej strony. 52      W drugiej kolejności wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd błędnie stwierdził w pkt 73 zaskarżonego wyroku, że wnoszący odwołanie nie przedstawił żadnego ważnego dowodu pozwalającego na stwierdzenie, że mógł on faktycznie spodziewać się, iż całkowity czas trwania egzaminu polegającego na prezentacji ustnej wyniesie 20 minut. 53      Należy przypomnieć, że z art. 256 ust. 1 TFUE i z art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, że odwołanie ogranicza się do kwestii prawnych, a zatem jedynie Sąd jest właściwy do ustalenia i oceny istotnych okoliczności faktycznych oraz dowodów. Ocena okoliczności faktycznych i dowodów nie stanowi zatem – z zastrzeżeniem przypadków ich przeinaczenia – kwestii prawnej, podlegającej jako taka kontroli Trybunału w postępowaniu odwoławczym. Musi ono wynikać w sposób oczywisty z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy i być możliwe do stwierdzenia bez konieczności dokonywania nowej oceny faktów i dowodów. W sytuacji gdy strona wnosząca odwołanie powołuje się na przeinaczenie przez Sąd materiału dowodowego, musi ona – zgodnie z tymi postanowieniami oraz z art. 168 § 1 lit. d) regulaminu postępowania przed Trybunałem – dokładnie wskazać, które dowody zostały jej zdaniem przeinaczone przez Sąd, oraz wykazać błędy w ocenie, które w jej opinii doprowadziły do takiego przeinaczenia (zob. wyrok z dnia 2 października 2025 r., WV/ESDZ, C‑243/24 P, EU:C:2025:742, pkt 76 i przytoczone tam orzecznictwo). 54      W pkt 73 zaskarżonego wyroku Sąd oparł się w szczególności na okoliczności, że w zaproszeniu z dnia 31 maja 2022 r. wyraźnie wskazano, że egzamin potrwa od 40 do 50 minut, i w związku z tym stwierdził w istocie, że wnoszący odwołanie nie wykazał za pomocą żadnego ważnego dowodu, iż uzasadnione były jego oczekiwania co do tego, że egzamin ustny potrwa jedynie 20 minut. 55      Tymczasem poprzez zarzut szczegółowy skierowany przeciwko pkt 73 zaskarżonego wyroku wnoszący odwołanie zmierza w istocie do uzyskania od Trybunału ponownego zbadania okoliczności faktycznych, bez powołania się na ich przeinaczenie przez Sąd. Wynika stąd, że ten zarzut szczegółowy jest niedopuszczalny. 56      W tych okolicznościach część pierwszą zarzutu pierwszego należy oddalić.  W przedmiocie części trzeciej zarzutu pierwszego 57      Co się tyczy części trzeciej zarzutu pierwszego, dotyczącej naruszenia art. 1 ust. 1 lit. e) załącznika III do regulaminu pracowniczego, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że część ta opiera się w dużej mierze na założeniu, zgodnie z którym przepisy ogólne z 2015 r. miały zastosowanie do spornego konkursu. Tymczasem w ramach badania części drugiej niniejszego zarzutu stwierdzono, że Sąd nie naruszył prawa, stwierdzając, iż przepisy ogólne z 2015 r. nie miały zastosowania do tego konkursu. Część trzecia zarzutu pierwszego opiera się zatem w tym zakresie na błędnym założeniu, a zatem jest bezzasadna. 58      W drugiej kolejności, w zakresie, w jakim wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie art. 1 ust. 1 lit. e) załącznika III do regulaminu pracowniczego poprzez błędne uznanie w pkt 88 zaskarżonego wyroku, że sporne ogłoszenie o konkursie było zgodne z tym przepisem, należy przypomnieć, że zgodnie z tym przepisem organ powołujący, wydając ogłoszenie o konkursie, powinien określić w przypadku konkursu przeprowadzanego w oparciu o egzaminy charakter oraz ocenę poszczególnych egzaminów. 59      Jednakże przepis ten nie wymaga, aby w ogłoszeniu o konkursie podano szczegółowe informacje dotyczące każdego z egzaminów. 60      W niniejszej sprawie w części spornego ogłoszenia dotyczącej oceny zintegrowanej wskazano, że „[p]rezentacja ustna kandydata (w języku 1) oraz sesja pytań i odpowiedzi (również w języku 1) mają na celu ocenę kompetencji ogólnych kandydata, kompetencji związanych z dziedziną konkursu oraz znajomości prawa Unii Europejskiej”. 61      Należy stwierdzić, że Sąd nie naruszył prawa, uznając w pkt 88 zaskarżonego wyroku, że brzmienie spornego ogłoszenia o konkursie określa charakter egzaminu, ponieważ wynikało z niego wyraźnie, że egzamin polega na prezentacji ustnej, po której następuje sesja pytań i odpowiedzi. 62      Ponadto art. 1 ust. 1 lit. e) załącznika III do regulaminu pracowniczego nie wyklucza, że szczegółowe warunki egzaminu polegającego na prezentacji ustnej mogą zostać określone w dokumentach uzupełniających ogłoszenia o konkursie, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Jak bowiem wskazuje Sąd, w szczególności w pkt 5 i 73 zaskarżonego wyroku, wnoszący odwołanie został poinformowany w piśmie z zaproszeniem z dnia 31 maja 2022 r., że przedmiotowy egzamin potrwa „około 40–50 minut”. W związku z tym wnoszący odwołanie znał w stosownym czasie zasady dotyczące czasu trwania egzaminu i dysponował wszystkimi niezbędnymi informacjami umożliwiającymi mu przygotowanie się do niego. 63      W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że Sąd nie naruszył art. 1 ust. 1 lit. e) załącznika III do regulaminu pracowniczego, gdy uznał, że sporne ogłoszenie o konkursie było zgodne z tym przepisem. 64      Tym samym część trzecia zarzutu pierwszego jest bezzasadna.  W przedmiocie części czwartej zarzutu pierwszego 65      W części czwartej zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie kwestionuje oddalenie części czwartej zarzutu pierwszego w pierwszej instancji, dotyczącej naruszenia prawa do dobrej administracji, ustanowionego w art. 41 Karty, nie ze względu na naruszenie prawa przez Sąd przy wykładni tego postanowienia, lecz w istocie ze względu na brak ustosunkowania się do niektórych argumenty. 66      W tym względzie należy przypomnieć, że w ramach odwołania kontrola Trybunału ma na celu w szczególności zbadanie, czy Sąd ustosunkował się w sposób wystarczający pod względem prawnym do wszystkich argumentów podniesionych przez wnoszącą odwołanie, przy czym zarzut dotyczący braku ustosunkowania się przez Sąd do argumentów powołanych w pierwszej instancji jest co do zasady równoznaczny z powołaniem się na naruszenie obowiązku uzasadnienia, który wynika z art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, znajdującego zastosowanie do Sądu na podstawie art. 53 akapit pierwszy tego statutu i art. 117 regulaminu postępowania przed Sądem (zob. wyrok z dnia 27 lutego 2025 r., OA/Parlament, C‑32/24 P, EU:C:2025:118, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo). 67      Obowiązek uzasadniania wyroków nie wymaga jednak, by Sąd przedstawił wywód, w którym wyczerpująco i po kolei rozpatrzyłby każdy z argumentów wysuniętych przez strony postępowania. Uzasadnienie może zatem być dorozumiane, pod warunkiem że umożliwia ono zainteresowanym poznanie podstaw, na których został oparty zaskarżony wyrok, a Trybunałowi dostarcza wystarczających elementów do dokonania kontroli w trybie odwołania (wyrok z dnia 27 lutego 2025 r., OA/Parlament, C‑32/24 P, EU:C:2025:118, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo). 68      W niniejszej sprawie wykazywane naruszenie art. 41 Karty ze względu na arbitralną zmianę struktury egzaminu polegającego na prezentacji ustnej, na którą powołał się wnoszący odwołanie przed Sądem, opierało się na założeniu, zgodnie z którym zasady przeprowadzania spornego egzaminu mogą podlegać innym ramom prawnym niż przewidziane w spornym ogłoszeniu o konkursie, co zostało powtórzone w argumentacji wnoszącego odwołanie dotyczącej stosowania przepisów ogólnych z 2015 r. i informacji opublikowanych na stronie internetowej EPSO do spornego egzaminu. 69      Należy stwierdzić, że ta czwarta część zarzutu pierwszego w pierwszej instancji była bezpośrednio uzależniona od części pierwszej i drugiej tego zarzutu, które zostały oddalone przez Sąd. W tych okolicznościach Sąd miał prawo ograniczyć się w pkt 94 zaskarżonego wyroku do odesłania do pkt 69–74 i 63–67 tego wyroku, w których stwierdził, że egzamin polegający na prezentacji ustnej był zgodny ze spornym ogłoszeniem o konkursie i że ogłoszenie to stanowiło prawnie wiążące zasady spornego konkursu. 70      W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że uzasadnienie zawarte w pkt 94 zaskarżonego wyroku pozwala w sposób wymagany prawem poznać powody, dla których Sąd oddalił część czwartą zarzutu pierwszego w pierwszej instancji. 71      Tym samym część czwartą zarzutu pierwszego należy oddalić jako bezzasadną.  W przedmiocie części piątej zarzutu pierwszego 72      W części piątej zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd popełnił błąd, nie stwierdzając naruszenia kodeksu dobrego postępowania administracyjnego. Zauważa on, że w pkt 37 zaskarżonego wyroku Sąd nie uzasadnił swojego bezpodstawnego wniosku, zgodnie z którym – niezależnie od kwestii prawnie wiążącego charakteru przepisów tego kodeksu – przepisy tego kodeksu nie miały na celu regulowania sytuacji w niniejszej sprawie. 73      W pkt 37 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że z samego brzmienia kodeksu dobrego postępowania administracyjnego wynika, iż stanowi on przewodnik po dobrych praktykach administracyjnych, których instytucje i ich pracownicy powinni przestrzegać w kontaktach ze społeczeństwem, i że w związku z tym, niezależnie od kwestii prawnie wiążącego charakteru jego przepisów, nie ma on zastosowania do sytuacji w niniejszej sprawie. Z tej oceny wynika, że Sąd uznał, w sposób dorozumiany, aczkolwiek nie budzący wątpliwości, iż wnoszący odwołanie w swoich stosunkach z EPSO nie występował w charakterze członka społeczeństwa, lecz kandydata w konkursie zorganizowanym przez tę agencję, a jego relacje z EPSO regulowały przepisy spornego ogłoszenia o konkursie. Wynika z tego, że uzasadnienie zawarte we wspomnianym pkt 37 było wystarczające w świetle wymogów art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w związku z jego art. 53 oraz że ocena dokonana przez Sąd w tym samym pkt 37 nie narusza prawa. 74      W świetle powyższych rozważań część piątą zarzutu pierwszego należy zatem oddalić jako bezzasadną.  W przedmiocie części szóstej zarzutu pierwszego 75      W zarzucie szczegółowym w ramach części szóstej zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie podnosi w istocie, że Sąd powinien był uznać za wykazane naruszenie zasad pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań i dobrej wiary ze względu na zastosowanie przepisów ogólnych z 2015 r. i niezgodność egzaminu polegającego na prezentacji ustnej z tymi zasadami. 76      Ponieważ argumentacja ta opiera się na założeniu o zastosowaniu do spornego konkursu przepisów ogólnych z 2015 r., które Trybunał oddalił w ramach badania części drugiej zarzutu pierwszego, również ten zarzut szczegółowy należy oddalić jako bezzasadny. 77      W drugim zarzucie szczegółowym w ramach części szóstej zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że nie zbadał z urzędu warunków wcześniejszych konkursów organizowanych przez EPSO w celu potwierdzenia, że sporny konkurs odbiegał od dotychczasowej praktyki. 78      Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że wyłącznie do Sądu należy ocena ewentualnej konieczności uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w rozpatrywanych przez niego sprawach. Walor dowodowy materiału zgromadzonego w sprawie podlega jego swobodnej ocenie, która nie podlega kontroli Trybunału w ramach rozpatrywania odwołania, z wyjątkiem przypadków przeinaczenia dowodów przedstawionych Sądowi lub wówczas, gdy z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika istotna nieścisłość ustaleń Sądu (zob. wyrok z dnia 2 października 2025 r., WV/ESDZ, C‑243/24 P, EU:C:2025:742, pkt 87 i przytoczone tam orzecznictwo). 79      Należy też przypomnieć, że w świetle art. 92 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem jedynie on jest co do zasady właściwy do oceny użyteczności środków dowodowych dla rozstrzygnięcia sporu. Do Trybunału należy jednak zbadanie, czy Sąd nie naruszył prawa, w szczególności poprzez odmowę zarządzenia żądanych środków (zob. podobnie wyrok z dnia 14 marca 2013 r., Viega/Komisja, C‑276/11 P, EU:C:2013:163, pkt 39, 40 i przytoczone tam orzecznictwo). 80      Tak jednak nie jest, a wnoszący odwołanie nie przedstawia żadnego dowodu, który pozwalałby uznać, że Sąd, nie badając z urzędu zwyczajowej praktyki EPSO w tej kwestii, naruszył jakiekolwiek prawo wnoszącego odwołanie lub że bez takiego badania sprawa nie zostałaby w wystarczający sposób zbadana. 81      W tych okolicznościach nie można zarzucać Sądowi, że nie zbadał z własnej inicjatywy zwyczajowych praktyk EPSO w odniesieniu do egzaminu ustnego. Drugi zarzut szczegółowy należy zatem oddalić jako bezzasadny. 82      W trzecim zarzucie szczegółowym w ramach części szóstej zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie podnosi w istocie, że Sąd pominął w ramach badania części szóstej zarzutu pierwszego w pierwszej instancji argumenty, które ten sformułował w odniesieniu do powodów, dla których prywatne wiadomości komisji konkursowej, informacje znajdujące się na oficjalnej stronie internetowej EPSO oraz doświadczenie zdobyte przez wnoszącego odwołanie w związku z jego udziałem w kilku konkursach organizowanych przez EPSO spowodowały powstanie u niego uzasadnionych oczekiwań co do warunków egzaminu polegającego na prezentacji ustnej, które nie odpowiadały zasadom, na podstawie których odbywał się egzamin. 83      Jak przypomniano w pkt 67 niniejszego wyroku, obowiązek uzasadnienia nie wymaga od Sądu ustosunkowania się w sposób wyczerpujący do każdego punktu rozumowania przedstawionego przez strony sporu, w związku z czym uzasadnienie Sądu może mieć charakter dorozumiany, pod warunkiem że pozwala zainteresowanym na poznanie powodów, dla których Sąd nie uwzględnił ich argumentów, a Trybunałowi na uzyskanie elementów wystarczających dla sprawowania kontroli. 84      W niniejszej sprawie należy zauważyć, że w pkt 105 zaskarżonego wyroku Sąd odniósł się do przedstawionych przez wnoszącego odwołanie dowodów, które jego zdaniem stanowiły podstawię dla jego uzasadnionych oczekiwań, takich jak prywatne wiadomości komisji konkursowej, informacje znajdujące się na oficjalnej stronie internetowej EPSO, a także doświadczenie zdobyte przez niego w związku z udziałem w kilku konkursach EPSO. Uznał on jednak w pkt 108 tego wyroku, że wnoszący odwołanie nie przedstawił, w świetle argumentów zbadanych już w częściach od pierwszej do piątej zarzutu pierwszego w pierwszej instancji, żadnego konkretnego dodatkowego dowodu pozwalającego na stwierdzenie naruszenia zasad pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań i dobrej wiary. 85      Wynika z tego, że Sąd nie pominął argumentów wnoszącego odwołanie. 86      Ponadto w zakresie, w jakim Sąd w jasny sposób orzekł w ramach badania pięciu pierwszych części zarzutu pierwszego w pierwszej instancji, a w szczególności w ramach badania pierwszej z tych części, dotyczącej naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, po pierwsze, że niektóre źródła, na których opierał się wnoszący odwołanie, nie były zgodne ze spornym ogłoszeniem o konkursie, a po drugie, że ramy prawne spornego konkursu zostały wyznaczone przez ogłoszenie o konkursie, Sąd mógł, nie naruszając prawa, oddalić, tak jak to uczynił, argumenty wnoszącego odwołanie. Trzeci zarzut szczegółowy jest zatem bezzasadny. 87      Ponieważ wszystkie części podniesione na poparcie zarzutu pierwszego zostały oddalone, zarzut pierwszy należy oddalić w całości.  W przedmiocie zarzutu drugiego  Argumentacja stron 88      Zarzut drugi składa się z czterech części. 89      W ramach części pierwszej zarzutu drugiego, dotyczącej naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, wnoszący odwołanie w pierwszym zarzucie szczegółowym zarzuca Sądowi naruszenie prawa w pkt 126 zaskarżonego wyroku poprzez stwierdzenie, że sporne ogłoszenie o konkursie i załączniki do niego stanowią jedyne ramy prawne spornego konkursu i że zostało to potwierdzone w zaproszeniu z dnia 31 maja 2022 r. Wnoszący odwołanie podtrzymuje swoje stanowisko w przedmiocie stosowania przepisów ogólnych z 2015 r. i uważa również, że pismo to nie mogło stanowić odstępstwa od stosowania tych przepisów. 90      W drugim zarzucie szczegółowym wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd zaprzeczył sam sobie, uznając w pkt 127 zaskarżonego wyroku, że przekazane mu informacje były precyzyjne, bezwarunkowe i spójne, a jednocześnie stwierdził inaczej w pkt 62 tego wyroku. Uważa on, że wniosek Sądu co do precyzyjności informacji dotyczących egzaminu ustnego jest błędny zarówno ze względu na fakt, że struktura tego egzaminu została opisana w różny sposób w przepisach ogólnych z 2015 r., na stronie internetowej EPSO i w różnych opisach przedstawiających treść tego egzaminu, jak i ze względu na fakt, że egzamin ten był przedstawiony na tej stronie internetowej i w niektórych z tych opisów jako trwający 20 minut. 91      W trzecim zarzucie szczegółowym wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że naruszył prawo, odmawiając w pkt 128 zaskarżonego wyroku uznania mocy prawnej strony internetowej EPSO, w szczególności witryny „Przykłady testów” w ramach tej strony internetowej. Podnosi on, że opublikowane na wspomnianej stronie internetowej informacje dotyczące opisu i czasu trwania egzaminu ustnego były zgodne z ogólnymi przepisami z 2015 r. i z informacjami wskazanymi w opisach. 92      W części drugiej niniejszego zarzutu, dotyczącej naruszenia zasady dobrej administracji, wnoszący odwołanie, po powtórzeniu swojego stanowiska, zgodnie z którym EPSO naruszyło tę zasadę, zarzuca Sądowi, po pierwsze, że w pkt 133 zaskarżonego wyroku popełnił błąd, odmawiając uznania wartości interpretacyjnej rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 9 czerwca 2016 r., mimo że taka wartość interpretacyjna nie musi zostać wykazana. 93      Po drugie, Sąd naruszył prawo w pkt 134 tego wyroku, stwierdzając, że wnoszący odwołanie nie przedstawił żadnego dowodu pozwalającego na wykazanie istnienia naruszenia prawa do dobrej administracji w związku z niespójnościami w opisie egzaminu polegającego na prezentacji ustnej. Uważa on, że w świetle wskazanych sprzeczności dotyczących opisu i czasu trwania tego egzaminu naruszenie wspomnianej zasady jest wystarczająco istotne. 94      Część trzecia zarzutu drugiego dotyczy naruszenia kodeksu dobrego postępowania administracyjnego. Wnoszący odwołanie, odsyłając do argumentów przedstawionych w ramach części piątej zarzutu pierwszego, przedstawionych w pkt 34 niniejszego wyroku, twierdzi, że Sąd naruszył prawo, orzekając w pkt 138 zaskarżonego wyroku, że kodeks ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie i że nie przedstawił on dowodów wystarczających do stwierdzenia naruszenia zasady spójności. Wnoszący odwołanie jest zdania, że sam fakt istnienia sprzeczności w opisie i wskazówkach dotyczących czasu trwania egzaminu wystarcza do wykazania, że doszło do naruszenia tej zasady. Dodaje, że Sąd mógł z urzędu zwrócić się do Komisji o przedstawienie informacji na temat poprzednich konkursów organizowanych przez EPSO w celu wykazania, że organizacja spornego konkursu odbiegała od wcześniejszej praktyki tej agencji. 95      W części czwartej zarzutu drugiego, dotyczącej naruszenia zasad pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań i dobrej wiary, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo w pkt 142 zaskarżonego wyroku, orzekając, że nie przedstawił on żadnego dowodu świadczącego o naruszeniu tych zasad. W tym względzie uważa on, że sam fakt istnienia sprzeczności między szeregiem udostępnionych mu informacji dotyczących opisu i czasu trwania egzaminu świadczy o tym, że zasady te zostały naruszone. 96      Komisja uważa, że zarzut drugi jest niedopuszczalny, a w każdym razie bezskuteczny.  Ocena Trybunału  W przedmiocie części pierwszej zarzutu drugiego 97      W pierwszym zarzucie szczegółowym części pierwszej zarzutu drugiego wnoszący odwołanie powtarza w istocie swoją argumentację dotyczącą zastosowania przepisów ogólnych z 2015 r. do spornego konkursu. 98      W tym względzie w ramach badania części drugiej zarzutu pierwszego stwierdzono, że Sąd nie naruszył prawa, stwierdzając, iż przepisy ogólne z 2015 r. nie mają zastosowania do spornego konkursu. Założenie tego zarzutu szczegółowego jest zatem błędne, w związku z czym należy go oddalić jako bezzasadny. 99      W drugim zarzucie szczegółowym wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że w pkt 62 i 127 zaskarżonego wyroku zajął sprzeczne stanowisko. Jego zdaniem podczas gdy w pkt 127 Sąd uznał, że informacje przekazane wnoszącemu odwołanie były precyzyjne, bezwarunkowe i zgodne, w pkt 62 stwierdził on inaczej. 100    Należy jednak zauważyć, że wnoszący odwołanie powtarza w istocie argumentację przedstawioną już na poparcie części pierwszej zarzutu pierwszego, która została już odrzucona przez Trybunał w pkt 51 niniejszego wyroku. 101    W trzecim zarzucie szczegółowym wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo w pkt 128 zaskarżonego wyroku, uznając, że witryna „Przykłady testów” w ramach strony internetowej EPSO nie ma żadnej mocy prawnej, oraz nie uwzględniając jej w pkt 127 zaskarżonego wyroku jako informacji, którymi dysponował wnoszący odwołanie. 102    W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że w świetle prawidłowego wniosku Sądu, zgodnie z którym prawnie wiążące zasady konkursu składały się ze spornego ogłoszenia o konkursie i załączników do niego, Sąd nie był zobowiązany do oceny argumentów wnoszącego odwołanie w świetle informacji przedstawionych w witrynie internetowej zatytułowanej „Przykłady testów”. Sąd nie naruszył zatem prawa, stwierdzając, że witryna internetowa, do której odnosił się wnoszący odwołanie, nie ma mocy prawnej, lecz co najwyżej ma charakter orientacyjny. 103    W związku z tym ten zarzut szczegółowy należy oddalić jako bezzasadny, a tym samym całą pierwszą część drugiego zarzutu należy oddalić.  W przedmiocie części drugiej zarzutu drugiego 104    Część druga zarzutu drugiego dotyczy naruszenia zasady dobrej administracji. 105    Co się tyczy naruszenia tej zasady, wnoszący odwołanie ogranicza się przede wszystkim do powtórzenia swoich zastrzeżeń wobec EPSO, nie odnosząc się jednak do żadnego punktu zaskarżonego wyroku. Z tego względu rozważania te są niedopuszczalne. 106    Ponadto należy przypomnieć stwierdzenie zawarte w pkt 68 i 69 niniejszego wyroku, zgodnie z którym powołanie się przez wnoszącego odwołanie na naruszenie zasady dobrej administracji opiera się na błędnym założeniu, zgodnie z którym prawnie wiążące zasady konkursu nie ograniczały się do spornego ogłoszenia o konkursie. 107    Jeśli chodzi o zarzut wnoszącego odwołanie dotyczący odmowy uznania przez Sąd, w pkt 133 zaskarżonego wyroku, wartości interpretacyjnej rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 9 czerwca 2016 r., wystarczy zauważyć, że wnoszący odwołanie nie wyjaśnia, w jaki sposób zarzut ten, zakładając, że byłby zasadny, mógłby pociągać za sobą uchylenie zaskarżonego wyroku. 108    Co się tyczy przedstawionej przez wnoszącego odwołanie krytyki twierdzenia Sądu zawartego w pkt 134 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym nie przedstawił on żadnego dowodu pozwalającego wykazać naruszenie zasady dobrej administracji, należy zauważyć, że krytyka ta ponownie opiera się na założeniu, zgodnie z którym opis egzaminu ustnego był niespójny. 109    Tymczasem, jak słusznie wskazał Sąd w tym pkt 134, jak wynika w istocie w pkt 61 i 62 niniejszego wyroku, wnoszący odwołanie został należycie poinformowany w spornym ogłoszeniu o konkursie i w zaproszeniu z dnia 31 maja 2022 r. o prawnie wiążących zasadach konkursu oraz o warunkach przebiegu egzaminu ustnego. 110    Część drugą zarzutu drugiego należy zatem oddalić.  W przedmiocie części trzeciej zarzutu drugiego 111    W części trzeciej zarzutu drugiego wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd popełnił błąd w pkt 138 zaskarżonego wyroku, stwierdzając, że kodeks dobrego postępowania administracyjnego nie ma zastosowania do jego sytuacji. Stoi on na stanowisku, że naruszenie zasady spójności ustanowionej w tym kodeksie wynika bezpośrednio z istnienia sprzeczności między kilkoma dostępnymi mu źródłami informacji na temat opisu i czasu trwania egzaminu polegającego na prezentacji ustnej. Ponownie zarzuca on też Sądowi, że nie zobowiązał on Komisji z urzędu do przedstawienia informacji na temat jej praktyk stosowanych w przedmiocie egzaminów polegających na prezentacji ustnej we wcześniejszych konkursach. 112    Należy stwierdzić, że ta część zarzutu drugiego opiera się na podwójnym założeniu, zgodnie z którym, po pierwsze, kodeks dobrego postępowania administracyjnego ma zastosowanie do sytuacji wnoszącego odwołanie, i zgodnie z którym, po drugie, opis egzaminu polegającego na prezentacji ustnej był niespójny. 113    Co się tyczy pierwszego założenia, jak wskazano już w pkt 73 niniejszego wyroku, ocena dokonana przez Sąd w pkt 37 zaskarżonego wyroku i przypomniana w pkt 136 tego wyroku w żaden sposób nie narusza prawa. Co się tyczy drugiego założenia, wnoszący odwołanie ogranicza się do powtórzenia swojej argumentacji dotyczącej niespójnego – jak twierdzi – opisu egzaminu ustnego. Tymczasem argumentacja ta została oddalona z powodów wskazanych w szczególności w pkt 62 i 62 niniejszego wyroku. 114    Ponadto, co się tyczy podnoszonego przez Sąd obowiązku zasięgnięcia z urzędu informacji na temat praktyk EPSO w ramach organizacji wcześniejszych konkursów, z pkt 77–81 niniejszego wyroku wynika, że w niniejszej sprawie Sąd w ogóle nie miał takiego obowiązku i że był w stanie uznać, iż stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia w sprawie bez takich informacji. 115    Należy zatem oddalić część trzecią zarzutu drugiego jako bezzasadną.  W przedmiocie części czwartej zarzutu drugiego 116    W części czwartej zarzutu drugiego wnoszący odwołanie twierdzi, że sam fakt istnienia sprzeczności między szeregiem udostępnionych mu informacji dotyczących opisu i czasu trwania egzaminu polegającego na prezentacji ustnej świadczy o naruszeniu zasad pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań i dobrej wiary oraz że Sąd popełnił błąd w pkt 142 zaskarżonego wyroku, nie stwierdzając naruszenia tych zasad. 117    Należy stwierdzić, że w tej części zarzutu wnoszący odwołanie ogranicza się w istocie do powtórzenia argumentacji przedstawionej w odwołaniu, dotyczącej niespójnego – jak twierdzi – opisu części ustnej egzaminu, która to argumentacja została już oddalona. 118    W związku z tym część czwartą zarzutu drugiego należy oddalić, a w konsekwencji zarzut drugi należy oddalić w całości. 119    Ponieważ żaden z zarzutów podniesionych przez wnoszącego odwołanie na poparcie odwołania nie został uwzględniony, odwołanie należy oddalić w całości.  W przedmiocie kosztów 120    Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającego zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 ust. 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 121    Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami postępowania, a wnoszący odwołanie przegrał sprawę, należy orzec, że pokryje on własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję. Z powyższych względów Trybunał (dziesiąta izba) orzeka, co następuje: 1)      Odwołanie zostaje oddalone. 2)      Yavor Markov pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską. Podpisy *      Język postępowania: angielski.