C-312/07

Sprawa C‑312/07 JVC France SAS przeciwko Administration des douanes – Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’instance du XIe arrondissement de Paris) Wspólna Taryfa Celna – Klasyfikacja taryfowa – Nomenklatura Scalona – Camcordery – Uwagi wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej – Reżim prawny Streszczenie wyroku 1.        Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Pytania pozbawione w sposób oczywisty znaczenia dla sprawy (art. 234 WE; rozporządzenie Rady nr 2658/87, załącznik I) 2.        Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Camcordery, w których funkcja DV-in może zostać aktywowana po odprawie celnej 3.        Wspólna Taryfa Celna – Wykładnia 1.        Jeśli do sądu krajowego zwrócono się z wnioskiem o umorzenie należności celnych na podstawie art. 239 ust. 1 kodeksu celnego i z tego względu sąd ten musi wskazać elementy mogące stanowić szczególną sytuację wynikającą z okoliczności nieobejmujących oszustwa ani oczywistego zaniedbania ze strony importera, pytanie o reżim prawny uwag wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej jest istotne. Wynika z tego, że pytanie prejudycjalne dotyczące skutków prawnych, jakie powodują zmiany wprowadzone w tych uwagach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej, jest dopuszczalne. (por. pkt 28, 32) 2.        Klasyfikacji camcordera do podpozycji 8525 40 99 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej można dokonać wyłącznie, jeżeli funkcja rejestracji obrazów i dźwięków pochodzących ze źródeł innych niż wbudowana kamera i mikrofon (funkcja DV-in) jest uruchomiona w momencie odprawy celnej lub jeżeli – nawet w przypadku, gdy zamiarem producenta nie było podkreślanie tej właściwości – funkcja ta może zostać uruchomiona później poprzez prostą zmianę ustawień urządzenia przez użytkownika nieposiadającego specjalnych umiejętności, bez dokonywania materialnej modyfikacji camcordera. W przypadku późniejszego uruchomienia konieczne jest również, po pierwsze, aby po dokonaniu tego camcorder działał podobnie do camcordera, którego funkcja DV-in jest uruchomiona w momencie odprawy celnej oraz, po drugie, aby taki camcorder działał w sposób autonomiczny. Występowanie tych przesłanek powinno być możliwe do sprawdzenia w momencie odprawy celnej. Dokonanie oceny, czy przesłanki te zostały spełnione, należy do sądu krajowego. Jeżeli przesłanki te nie zostaną spełnione, camcordery te muszą zostać zaklasyfikowane do podpozycji 8525 40 91 Nomenklatury Scalonej. (por. pkt 25–27; pkt 1 sentencji) 3.        Uwagi wyjaśniające opublikowane w dniach 6 lipca 2001 r. i 23 października 2002 r., dotyczące podpozycji 8525 40 99 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, mają charakter interpretacyjny i nie mają wiążącej mocy prawnej. Są one zgodne z brzmieniem Nomenklatury Scalonej i nie zmieniają jej zakresu. Wynika z tego, że przyjęcie nowego rozporządzenia klasyfikacyjnego zamiast dokonywania wykładni istniejącego rozporządzenia nie było konieczne. (por. pkt 28, 37; pkt 2 sentencji) WYROK TRYBUNAŁU (siódma izba) z dnia 5 czerwca 2008 r.(*) Wspólna Taryfa Celna – Klasyfikacja taryfowa – Nomenklatura Scalona – Camcordery – Uwagi wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej – Reżim prawny W sprawie C‑312/07, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez tribunal d’instance du XIe arrondissement de Paris (Francja) postanowieniem z dnia 23 stycznia 2007 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 6 lipca 2007 r., w postępowaniu: JVC France SAS przeciwko Administration des douanes – Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières, TRYBUNAŁ (siódma izba), w składzie: U. Lõhmus, prezes izby, J. Klučka i P. Lindh (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: V. Trstenjak, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 6 marca 2008 r., rozważywszy uwagi przedstawione: –        w imieniu JVC France SAS przez F. Goguela oraz F. Foucaulta, avocats, –        w imieniu rządu francuskiego przez G. de Bergues’a oraz A.L. During, działających w charakterze pełnomocników, –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez J.P. Keppennego oraz S. Schønberga, działających w charakterze pełnomocników, podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok 1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni podpozycji 8525 40 91 i 8525 40 99 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1), zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2261/98 z dnia 26 października 1998 r. (Dz.U. L 292, s. 1), rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2204/1999 z dnia 12 października 1999 r. (Dz.U. L 278, s. 1), rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2388/2000 z dnia 13 października 2000 r. (Dz.U. L 264, s. 1 oraz sprostowanie, Dz.U. L 276, s. 92) oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. (Dz.U. L 279, s. 1) (zwanej dalej „CN”) jak też reżimu prawnego uwag wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (dalej zwanych „uwagami wyjaśniającymi”) opublikowanymi zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 2658/87. 2        Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu między spółką JVC France SAS (dalej zwaną „JVC”) a francuską administracją celną dotyczącego należności celnych, których administracja ta zażądała od JVC w związku z przywozem pochodzących z Japonii i Singapuru cyfrowych camcorderów.  Ramy prawne  Kodeks celny 3        Artykuł 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy [k]odeks [c]elny (Dz.U. L 302, s. 1, zwanego dalej „kodeksem celnym”) ma następujące brzmienie: „Jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). Termin ten może zostać przedłużony zgodnie z art. 219”. 4        Artykuł 239 tego kodeksu stanowi: „1. Należności celne przywozowe lub należności celne wywozowe podlegają zwrotowi lub umorzeniu w sytuacjach innych niż te określone w art. 236–238: –        określonych zgodnie z procedurą Komitetu; –        wynikających z okoliczności niespowodowanych świadomym działaniem [oszustwem] ani ewidentnym [oczywistym] zaniedbaniem osoby zainteresowanej. Przypadki, w których można zastosować ten przepis, jak również tryb postępowania, określane są zgodnie z procedurą Komitetu. Dokonanie zwrotu lub umorzenia może zostać uzależnione od szczególnych warunków. 2. Należności są zwracane lub umarzane z powodów określonych w ust. 1 na pisemny wniosek dłużnika, złożony we właściwym urzędzie celnym w terminie dwunastu miesięcy, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach. Jednakże organy celne mogą w należycie uzasadnionych, wyjątkowych przypadkach zezwolić na przekroczenie tego terminu”.  Nomenklatura Scalona 5        Nomenklatura Scalona, wprowadzona rozporządzeniem nr 2658/87, oparta jest na światowym Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów (dalej zwanym „HS”), opracowanym przez Radę Współpracy Celnej, obecnie Światową Organizację Celną i wprowadzonym w życie międzynarodową konwencją zawartą w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. i zatwierdzoną w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 87/369/EWG z dnia 7 kwietnia 1987 r. (Dz.U. L 198, s. 1). Nomenklatura Scalona przejęła z tego systemu pozycje i sześciocyfrowe podpozycje, a jedynie siódma i ósma cyfra wprowadza dodatkowe podpodziały charakterystyczne dla CN. 6        Część druga CN obejmuje sekcję XVI, która zawiera dział 85 noszący tytuł „Maszyny i urządzenia elektryczne oraz ich części; rejestratory i odtwarzacze dźwięku, rejestratory i odtwarzacze obrazu i dźwięku oraz części i akcesoria do tych artykułów”. 7        Pozycja 8525 40 nosząca tytuł „Kamery wideo ze stop-klatką i pozostałe rejestrujące kamery wideo; kamery cyfrowe” zawiera podpozyzję 8525 40 91 noszącą tytuł „pozostałe rejestrujące kamery wideo: zdolne jedynie do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjną” oraz podpozycję 8525 40 99 noszącą tytuł „pozostałe rejestrujące kamery wideo: pozostałe”. 8        Należy zaznaczyć, że w rozporządzeniach nr 2261/98, nr 2204/1999, nr 2263/2000 oraz nr 2031/2001 brzmienie podpozycji 8525 40 91 i 8525 40 99 jest identyczne. 9        Camcordery zaklasyfikowane do podpozycji 8525 40 91 obłożone są stawką celną w wysokości 4,9 %, natomiast te, które zostały objęte podpozycją 8525 40 99 stawką celną w wysokości 14 %.  Uwagi wyjaśniające 10      Komisja Wspólnot Europejskich publikuje, w regularnych odstępach czasu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej uwagi wyjaśniające do CN. 11      Uwagi wyjaśniające przyjęte w dniu 15 września 1998 r. (Dz.U. C 287, s. 1) oraz w dniu 13 lipca 2000 r. (Dz.U. C 199, s. 1) w odniesieniu do podpozycji 8525 40 99 stanowią: „Pozostałe Podpozycja ta obejmuje zespoły urządzeń, składające się z kamery wizyjnej i aparatów do rejestracji lub odtwarzania wizyjnego (tzw. »camcordery« — kamera wizyjna zespolona z magnetowidem i magnetofonem) do nagrywania nie tylko obrazu rejestrowanego przez kamerę, ale także programów telewizyjnych. Obrazy w ten sposób zarejestrowane, mogą być odtworzone za pomocą zewnętrznego telewizyjnego odbiornika. Jednak »camcordery«, [w] których tylko obrazy nagrywane przez kamerę mogą być rejestrowane i odtwarzane za pomocą zewnętrznego odbiornika telewizyjnego, objęte są podpozycją 8525 40 91”. [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty uwag wyjaśniających poniżej]. 12      Uwagi wyjaśniające zostały zmienione w następstwie komunikatu Komisji z dnia 6 lipca 2001 r. (Dz.U. C 190, s. 10). W odniesieniu do podpozycji 8525 40 99, zachowane zostało brzmienie wersji poprzedniej, natomiast dodany został akapit drugi: „Podpozycja ta obejmuje również »camcordery«, w których wejście wizyjne jest zasłonięte płytką lub w inny sposób lub, w których interfejs wizyjny może być później aktywowany za pomocą oprogramowania jako wejście wizyjne. Niemniej jednak urządzenie jest przeznaczone do nagrywania programów telewizyjnych i innych pochodzących z zewnątrz sygnałów wizyjnych”. 13      W następstwie komunikatu Komisji z dnia 23 października 2002 r. (Dz.U. C 256, s. 1) ostatnie zdanie tego akapitu zostało nieznacznie zmienione: „[...] programów telewizyjnych lub innych pochodzących z zewnątrz sygnałów wizyjnych”.  Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne 14      W wyniku dochodzenia administracja celna zakwestionowała klasyfikację taryfową, przyjętą przez JVC przy przywozie dwóch kategorii cyfrowych camcorderów pochodzących z Japonii i Singapuru. 15      W pierwszym protokole z dnia 11 października 2002 r. funkcjonariusze celni stwierdzili, że między dniem 29 czerwca 1999 r. i 23 lipca 2001 r. JVC dokonała przywozu camcorderów wyposażonych w uruchomiony port wejście-wyjście, zwany „DV-in/out”. Ten rodzaj camcorderów pozwala na zapis obrazu i dźwięku, ale również rejestrację zewnętrznego sygnału dzięki specjalnemu złączu. Camcorder może być połączony bezpośrednio z komputerem lub odbiornikiem telewizyjnym w celu przesłania utrwalonych przez niego cyfrowych obrazów wideo (funkcja DV-out) oraz może również rejestrować cyfrowe sekwencje pochodzące z każdego źródła przetworzone przez komputer (funkcja DV-in). 16      Funkcjonariusze celni uznali, że odpowiednią klasyfikacją taryfową była podpozycja 8525 40 99 a nie klasyfikacja przyjęta przez JVC, czyli podpozycja 8525 40 91. 17      JVC nie zakwestionowała tej klasyfikacji i zapłaciła kwotę odpowiadającą pominiętym należnościom celnym. Jednakże spółka ta wniosła o umorzenie należności celnych na podstawie art. 239 kodeksu celnego podnosząc, że błąd wynikał ze zmiany praktyki wspólnotowej. Wniosek ten został oddalony na mocy pierwszej decyzji z dnia 16 grudnia 2004 r. 18      W drugim protokole z dnia 11 października 2002 r. funkcjonariusze celni stwierdzili, że JVC między dniem 22 czerwca 1999 r. i 28 sierpnia 2002 r. dokonała przywozu cyfrowych camcorderów, które posiadały wyłącznie uruchomioną funkcję DV-out, podczas gdy funkcja DV-in mogła być uruchomiona po odprawie celnej. 19      Funkcjonariusze celni stwierdzili również, że odpowiednią klasyfikacją taryfową była podpozycja 8525 40 99 a nie klasyfikacja przyjęta przez JVC, czyli podpozycja 8525 40 91 oraz sporządzili wezwanie do zapłaty datowane 6 stycznia 2004 r. JVC po pierwsze, zakwestionowała to wezwanie i po drugie, wniosła o umorzenie należności celnych. Ten ostatni wniosek został oddalony na mocy drugiej decyzji z dnia 16 grudnia 2004 r. 20      JVC wniosła w związku z tym do tribunal d’instance du XIe arrondissement de Paris [sądu pierwszej instancji w XI dzielnicy Paryża] dwie skargi. 21      W pierwszej skardze wniesionej w dniu 7 marca 2005 r. JVC zażądała stwierdzenia nieważności wezwania do zapłaty z dnia 6 stycznia 2004 r., twierdząc, że te camcordery powinny być zaklasyfikowane do podpozycji 8525 40 91. 22      W drugiej skardze, wniesionej w dniu 2 lutego 2006 r., JVC zażądała stwierdzenia nieważności dwóch decyzji z dnia 16 grudnia 2004 r. oddalających wnioski o umorzenie należności celnych. JVC podniosła, że przystąpienie do pokrycia należności celnych jest wynikiem zmiany praktyki wspólnotowej z powodu opublikowania zmienionych wersji uwag wyjaśniających do CN. Zmiana ta stanowiłaby zatem szczególną okoliczność w rozumieniu art. 239 kodeksu celnego. 23      Przed sądem, JVC twierdziła, że przed 2001 r. importerzy i służby celne klasyfikowały camcordery posiadające uruchomioną w chwili ich przywozu wyłącznie funkcję DV-out do podpozycji 8525 40 91. Dopiero po zmianie uwag wyjaśniających w komunikacie Komisji z dnia 6 lipca 2001 r., praktyka celna uległa zmianie. Zdaniem JVC, jeżeli niemiecki lub brytyjskie organy celne zadecydowały o stosowaniu tej nowej wykładni wyłącznie w stosunku do przywozów dokonanych po dniu 6 lipca 2001 r., francuskie organy celne postanowiły stosować tę wykładnię retroaktywnie, co jest sprzeczne z kodeksem celnym. 24      W tej sytuacji tribunal d’instance du XIe arrondissement de Paris, po połączeniu obu skarg, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1)      Czy camcorder, który w chwili przywozu nie jest zdolny do zapisu sygnału wideofonicznego ze źródła zewnętrznego należy sklasyfikować do podpozycji 8525 40 99, jeżeli możliwe jest późniejsze przystosowanie interfejsu wideo jako wejścia wideo, przy użyciu oprogramowania lub przewodu do aktywacji (modułu), gdyż urządzenie to jest wyposażone w obwody elektroniczne, które po przystosowaniu umożliwiają mu zapis zewnętrznego sygnału wideofonicznego, mimo że producent i sprzedawca nie wskazują na istnienie tej możliwości, ani jej nie popierają? 2)      Czy, w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, w zakresie w jakim następujące po sobie poprawki do uwag wyjaśniających powodują zmianę wspólnotowej praktyki klasyfikacji camcorderów i stanowią wyjątek względem zasady, zgodnie z którą klasyfikacja towarów powinna być dokonywana na podstawie ich istotnych cech w chwili odprawy celnej, Komisja [...] mogła zgodnie z prawem dokonać tej zmiany nie poprzez przyjęcie rozporządzenia klasyfikacyjnego znajdującego zastosowanie wyłącznie w przyszłości, ale wprowadzając poprawki do uwag wyjaśniających, stosowane z mocą wsteczną?”.  W przedmiocie pytań prejudycjalnych  W przedmiocie pytania pierwszego 25      W pytaniu pierwszym sąd krajowy dąży w istocie do ustalenia, czy w celu klasyfikacji camcorderów można lub należy uwzględnić możliwość uruchomienia funkcji DV-in, jeżeli jej uruchomienie nie miało miejsca w momencie odprawy celnej, lecz może nastąpić później poprzez zmianę ustawień lub dodanie oprogramowania. Sąd ten rozważa ponadto znaczenie jakie posiada fakt, że producent ani nie wskazał, ani nie poparł tej możliwości w momencie odprawy celnej. 26      W wyroku z dnia 27 września 2007 r. w sprawach połączonych C‑208/06 i C‑209/06 Medion i Canon Deutschland (Zb.Orz., s. I‑7963), Trybunał udzielił odpowiedzi na pytanie identyczne jak pytanie przedłożone przez sąd krajowy. W rezultacie, należy udzielić na to pytanie takiej samej odpowiedzi. 27      Na pytanie pierwsze należy zatem odpowiedzieć, że można dokonać klasyfikacji camcordera do podpozycji CN 8525 40 99 wyłącznie, jeżeli funkcja rejestracji obrazów i dźwięków pochodzących ze źródeł innych niż wbudowana kamera i mikrofon jest uruchomiona w momencie odprawy celnej lub jeżeli – nawet w przypadku, gdy zamiarem producenta nie było podkreślanie tej właściwości – funkcja ta może zostać uruchomiona później poprzez prostą zmianę ustawień urządzenia przez użytkownika nieposiadającego specjalnych umiejętności, bez dokonywania materialnej modyfikacji camcordera. W przypadku późniejszego uruchomienia konieczne jest również, po pierwsze, aby po dokonaniu tego camcorder działał podobnie do camcordera, którego funkcja rejestracji obrazów i dźwięków pochodzących ze źródeł innych niż wbudowana kamera i mikrofon jest uruchomiona w momencie odprawy celnej oraz, po drugie, aby camcorder taki działał w sposób autonomiczny. Występowanie tych przesłanek powinno być możliwe do sprawdzenia w momencie odprawy celnej. Dokonanie oceny, czy przesłanki te zostały spełnione należy do sądu krajowego. Jeżeli przesłanki te nie zostaną spełnione, camcordery te muszą zostać zaklasyfikowane do podpozycji CN 8525 40 91.  W przedmiocie pytania drugiego 28      W pytaniu drugim sąd krajowy dąży do ustalenia, jakie skutki prawne powodują zmiany wprowadzone w uwagach wyjaśniających do CN, w szczególności w odniesieniu do klasyfikacji towarów będących przedmiotem postępowania przed sądem krajowym i rozważa, czy Komisja nie powinna była raczej przyjąć nowego rozporządzenia klasyfikacyjnego zamiast dokonywać wykładni istniejącego rozporządzenia.  W przedmiocie dopuszczalności pytania 29      Komisja uważa, że pytanie jest niedopuszczalne, ponieważ jest hipotetyczne i zbędne dla rozstrzygnięcia sporu. Jej zdaniem wprowadzenie zmian w uwagach wyjaśniających do CN nie stanowi zmiany w stosunku do poprzedniej sytuacji prawnej. Uwagi te nie mają bowiem skutku prawnego jako takiego. Ich zmiana nie wpływa zatem na prawa podmiotów gospodarczych. Ponadto, postanowienie odsyłające zawiera zbyt mało informacji dotyczących okoliczności faktycznych, aby Trybunał mógł rozwinąć pytanie i ewentualnie je przeformułować. 30      W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, to do rozstrzygającego spór sądu krajowego, który winien wziąć odpowiedzialność za wyrok, który ma być wydany, należy ocena – w świetle szczególnych okoliczności sprawy – zarówno konieczności wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym dla potrzeb wydania przezeń orzeczenia jak i istotności zadawanych Trybunałowi pytań (zob. w szczególności wyroki: z dnia 15 grudnia 1995 r. w sprawie C-415/93 Bosman, Rec. s. I-4921, pkt 59; z dnia 15 czerwca 2006 r. w sprawie C-466/04 Acereda Herrera, Zb.Orz., s. I‑5341, pkt 47). 31      Trybunał może odmówić rozpatrzenia wniosku sądu krajowego jedynie jeśli oczywiste jest, że wykładnia lub ocena ważności normy wspólnotowej, o które zwrócił się sąd krajowy nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym czy przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym lub gdy problem ma charakter hipotetyczny (zob. ww. wyroki w sprawie Bosman pkt 61 i w sprawie Acereda Herrera, pkt 48). 32      W sprawie przed sądem krajowym do sądu tego zwrócono się z wnioskiem o umorzenie należności celnych na podstawie art. 239 ust. 1 kodeksu celnego i z tego względu sąd ten musi wskazać elementy mogące stanowić szczególną sytuację wynikającą z okoliczności nie obejmujących oszustwa ani oczywistego zaniedbania ze strony JVC. W tym kontekście, pytanie o reżim prawny uwag wyjaśniających do CN wydaje się istotne. Pytanie jest zatem dopuszczalne.  Co do istoty 33      Przede wszystkim należy przypomnieć, że z utrwalonego orzecznictwa wynika, iż w celu zagwarantowania pewności prawa i łatwości kontroli identyfikacja decydującego kryterium klasyfikacji taryfowej produktów powinna zasadniczo opierać się na ich obiektywnych właściwościach i charakterystyce, określonych brzmieniem pozycji CN i uwag do sekcji i działów (zob. w szczególności wyroki: z dnia 26 września 2000 r. w sprawie C‑42/99 Eru Portuguesa, Rec. s. I‑7691, pkt 13; z dnia 15 września 2005 r. w sprawie C‑495/03 Intermodal Transports, Zb.Orz., s. I‑8151, pkt 47; z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C‑445/04 Possehl Erzkontor, Zb.Orz., s. I‑10721, pkt 19; z dnia 16 lutego 2006 r. w sprawie C‑500/04 Proxxon, Zb.Orz. s. I‑1545, pkt 21). 34      Następnie, Trybunał orzekł już, iż uwagi wyjaśniające do CN oraz noty wyjaśniające do HS przyczyniają się w istotny sposób do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji taryfowych, nie mają jednakże wiążącej mocy prawnej. Uwagi te powinny być w związku z tym zgodne z postanowieniami CN i nie mogą modyfikować ich zakresu (ww. wyroki w sprawie Intermodal Transports, pkt 48, w sprawie Possehll Erzkontor, pkt 20; w sprawie Proxxon, pkt 22). Jeżeli okaże się, że są one sprzeczne z brzmieniem pozycji CN i uwag do sekcji lub działów, uwagi wyjaśniające do CN powinny być pominięte (zob. wyrok z dnia 19 kwietnia 2007 r. w sprawie C‑229/06 Sunshine Deutschland Handelsgesellschaft, Zb.Orz., s. I‑3251, pkt 31). 35      W odniesieniu do podpozycji CN, istotnej w sprawie przed sądem krajowym, należy zauważyć, że brzmienie podpozycji 8525 40 99 ogranicza się wyłącznie do zwrotu „pozostałe”. Ta podpozycja obejmuje zatem wszystkie kamery wideo rejestrujące inne niż te „zdolne jedynie do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjną”, (funkcja DV-out), które objęte są podpozycją 8525 40 91. Komisja była zatem zmuszona do dokonania wykładni w uwagach wyjaśniających do CN, treści podpozycji 8525 40 99. Rzeczone uwagi wyjaśniające, od dnia 15 września 1998 r. stanowiły, że camcordery, o których mowa w podpozycji 8525 40 99 to te posiadające funkcję Dv-in i funkcję DV-out. W dniu 6 lipca 2001 r. Komisja dokonała ponownie zmiany uwag wyjaśniających do CN, stanowiąc, że podpozycja 8525 40 99 obejmuje również camcordery wyposażone w funkcję DV-in, w których funkcja ta nie jest uruchomiona w momencie odprawy celnej. 36      Należy stwierdzić, że w świetle brzmienia odpowiednio podpozycji 8525 40 91 i 8525 40 99 uwagi wyjaśniające do CN dotyczące tej ostatniej podpozycji są zgodne z przepisami CN i nie zmieniają ich zakresu. 37      Z całości powyższych rozważań wynika, że na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że uwagi wyjaśniające do CN dotyczące podpozycji 8525 40 99, opublikowane w dniach 6 lipca 2001 r. i 23 października 2002 r. mają charakter interpretacyjny i nie mają wiążącej mocy prawnej. Są one zgodne z brzmieniem CN i nie zmieniają jej zakresu. Wynika z tego, że przyjęcie nowego rozporządzenia klasyfikacyjnego nie było konieczne.  W przedmiocie kosztów 38      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi. Z powyższych względów Trybunał (siódma izba) orzeka, co następuje: 1)      Klasyfikacji camcordera do podpozycji 8525 40 99 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2261/98 z dnia 26 października 1998 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2204/1999 z dnia 12 października 1999 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2388/2000 z dnia 13 października 2000 r. oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r., można dokonać wyłącznie, jeżeli funkcja rejestracji obrazów i dźwięków pochodzących ze źródeł innych niż wbudowana kamera i mikrofon jest uruchomiona w momencie odprawy celnej lub jeżeli – nawet w przypadku, gdy zamiarem producenta nie było podkreślanie tej właściwości – funkcja ta może zostać uruchomiona później poprzez prostą zmianę ustawień urządzenia przez użytkownika nieposiadającego specjalnych umiejętności, bez dokonywania materialnej modyfikacji camcordera. W przypadku późniejszego uruchomienia, konieczne jest również, po pierwsze, aby po dokonaniu tego camcorder działał podobnie do camcordera, którego funkcja rejestracji obrazów i dźwięków pochodzących ze źródeł innych niż wbudowana kamera i mikrofon jest uruchomiona w momencie odprawy celnej oraz, po drugie, aby taki camcorder działał w sposób autonomiczny. Występowanie tych przesłanek powinno być możliwe do sprawdzenia w momencie odprawy celnej. Dokonanie oceny, czy przesłanki te zostały spełnione należy do sądu krajowego. Jeżeli przesłanki te nie zostaną spełnione, camcordery te muszą zostać zaklasyfikowane do podpozycji 8525 40 91 tej Nomenklatury Scalonej. 2)      Uwagi wyjaśniające do wskazanej Nomenklatury Scalonej dotyczące podpozycji 8525 40 99, opublikowane w dniach 6 lipca 2001 r. i 23 października 2002 r. mają charakter interpretacyjny i nie mają wiążącej mocy prawnej. Są one zgodne z brzmieniem Nomenklatury Scalonej i nie zmieniają jej zakresu. Wynika z tego, że przyjęcie nowego rozporządzenia klasyfikacyjnego nie było konieczne. Podpisy * Język postępowania: francuski.