C-312/25

Wydanie tymczasowe OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO RIMVYDASA NORKUSA przedstawiona w dniu 11 czerwca 2026 r.(1) Sprawa C‑312/25 P EN przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej Odwołanie – Służba publiczna – Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej – Świadczenia z zabezpieczenia społecznego – Artykuł 72 – Wspólny system ubezpieczenia chorobowego (WSUC) Unii Europejskiej – Ubezpieczenie od ryzyka „choroby” – Przejęcie kosztów medycznie wspomaganej prokreacji w związku ze stanem chorobowym lub poza kontekstem chorobowym – Rozliczenie wynagrodzenia – Składki urzędnika do WSUC – Niezmieniona stawka składki – Zarzut niezgodności z prawem – Dopuszczalność – Normy dotyczące legitymacji procesowej – Istnienie aktu, z którym wiążą się niekorzystne skutki dla urzędnika I.      Wprowadzenie 1.        W rozpatrywanym odwołaniu EN (zwany dalej „wnoszącym odwołanie”) wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 lutego 2025 r., EN/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej(2) (zwanego dalej „zaskarżonym postanowieniem”). W owym postanowieniu Sąd odrzucił wniesioną przez wnoszącego odwołanie na podstawie art. 270 TFUE skargę o stwierdzenie nieważności jego rozliczenia wynagrodzenia za grudzień 2023 r. oraz rozliczeń wynagrodzenia za wszystkie kolejne miesiące w zakresie, w jakim dotyczyły jego składki do wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego (WSUC) Unii Europejskiej, jako niedopuszczalną z uwagi na brak legitymacji procesowej. 2.        Urzędnicy zatrudnieni w instytucjach Unii są ubezpieczeni od ryzyka „choroby” w ramach WSUC i muszą opłacać składki na to ubezpieczenie. W 2023 r. WSUC został rozszerzony celem pokrycia części kosztów medycznie wspomaganej prokreacji, niezależnie od powiązania ze stanem chorobowym(3). Wnoszący odwołanie twierdzi, że biorąc pod uwagę, iż WSUC ubezpiecza swoich członków od ryzyka „choroby”, pobieranie jego składki do tego systemu w celu finansowania leczenia lub zabiegów, które są opcjonalne i nie są związane ze stanem chorobowym, jest sprzeczne między innymi z Regulaminem pracowniczym urzędników Unii Europejskiej (zwanym dalej „regulaminem pracowniczym”)(4). Wobec tego twierdzi on między innymi, że rozliczenie jego wynagrodzenia za grudzień 2023 r. stanowi akt, z którym wiążą się niekorzystne dla niego skutki – w sferze zarówno jego interesów finansowych, jak i jego interesów niematerialnych, ponieważ akt ten odzwierciedla obowiązek odprowadzania przez wnoszącego odwołanie składki do WSUC, a tym samym przyczyniania się do niezgodnych z prawem zwrotów. 3.        Sąd stwierdził między innymi, że skarga wnoszącego odwołanie nie była skierowana przeciwko aktowi, który wiązał się z niekorzystnymi skutkami dla jego finansowych i niematerialnych interesów, ponieważ pomimo wprowadzonej w 2023 r. zmiany rozszerzającej zasięg ubezpieczenia w ramach systemu wysokość składki do WSUC pozostała niezmieniona. Ponadto Sąd rozróżnił normy dotyczące zwrotu kosztów opieki medycznej od norm ustalających stawkę składki odprowadzanej przez urzędników do WSUC. Stwierdził on również, że wnoszący odwołanie nie wykazał, iż rozszerzony zasięg ubezpieczeń zagroził finansowej równowadze WSUC. 4.        Rozpatrywane odwołanie podnosi nową kwestię prawną dotyczącą legitymacji procesowej w sprawach z zakresu służby publicznej, a w szczególności istnienia aktu, z którym wiążą się niekorzystne skutki dla urzędnika w kontekście zmiany przepisów dotyczących zwrotu kosztów opieki medycznej w ramach WSUC, gdy wysokość składki odprowadzanej przez urzędnika do tego systemu pozostaje niezmieniona i wobec tego nie jest odzwierciedlona w rozliczeniu wynagrodzenia tego urzędnika. II.    Ramy prawne 5.        Artykuł 72 regulaminu pracowniczego, zatytułowany „Świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego”, który mieści się w rozdziale 2 tytułu V, stanowi w ust. 1: „Urzędnik […] [jest] ubezpiecz[ony] na wypadek choroby do wysokości 80 % poniesionych wydatków, zgodnie z przepisami przyjętymi [z zastrzeżeniem przepisów przyjętych] w drodze porozumienia między organami powołującymi instytucji Unii po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego. […] […] Na podstawie zasad wskazanych w akapicie pierwszym organy powołujące instytucji mogą przyznać jednemu z nich wykonywanie uprawnień dotyczących ustanawiania zasad rządzących zwrotem kosztów […]. Jedna trzecia składki wymaganej w celu pokrycia kosztów tego ubezpieczenia ponoszona jest przez urzędnika, przy czym kwota obciążenia nie może przekraczać 2 % jego wynagrodzenia podstawowego”. 6.        Do celów określenia warunków stosowania art. 72 regulaminu pracowniczego instytucje przyjęły przepisy wspólne dotyczące ubezpieczenia chorobowego urzędników Wspólnot Europejskich (zwane dalej „przepisami wspólnymi”)(5). 7.        Artykuł 1 przepisów wspólnych: „Zgodnie z art. 72 regulaminu pracowniczego ustanawia się wspólny system ubezpieczenia chorobowego dla instytucji Wspólnot Europejskich. [WSUC] gwarantuje osobom w nim ubezpieczonym, w granicach i na warunkach określonych w niniejszych przepisach i w ogólnych przepisach wykonawczych przyjętych na podstawie art. 52 niniejszych przepisów, zwrot kosztów poniesionych z powodu choroby, wypadku lub macierzyństwa, a także zasiłek pogrzebowy. Osobami uprawnionymi do świadczeń są: główni ubezpieczeni i osoby objęte ochroną ubezpieczeniową w ramach ubezpieczenia głównego ubezpieczonego. […]”. 8.        Artykuł 2 przepisów wspólnych, zatytułowany „Uczestnictwo w systemie”, stanowi: „1.      Tym ubezpieczeniem objęci są: –        urzędnicy […]”. 9.        Artykuł 3 przepisów wspólnych, zatytułowany „Składka”, stanowi: „1.      Wysokość składki [do WSUC] wynosi 5,1 % wynagrodzenia podstawowego […]; przy czym w jednej trzeciej jest ona pokrywana przez ubezpieczonego i w dwóch trzecich przez odpowiednie instytucje i organy. […]”. 10.      Artykuł 52 ust. 1 przepisów wspólnych stanowi: „Zgodnie z art. 72 ust. 1 akapit trzeci regulaminu pracowniczego instytucje przekazują Komisji [Europejskiej], na mocy ogólnych przepisów wykonawczych, uprawnienia dotyczące określania zasad regulujących zwrot kosztów w celu zachowania równowagi finansowej [WSUC] i poszanowania zasady zabezpieczenia społecznego leżącej u podstaw art. 72 ust. 1 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego”. 11.      W dniu 2 lipca 2007 r. Komisja przyjęła decyzję C(2007) 3195 ustalającą ogólne przepisy wykonawcze dotyczące zwrotu kosztów opieki medycznej (zwaną dalej „decyzją OPW”). Rozdział 7 tytułu II decyzji OPW, zatytułowany „Ciąża, poród i niepłodność”, w pkt 3 stanowił między innymi, że zwrot niektórych kosztów opieki medycznej i zabiegów dotyczących niepłodności związanej ze stanem chorobowym osoby ubezpieczonej w WSUC lub jego współmałżonka lub partnera przysługuje pod pewnymi określonymi warunkami. 12.      W dniu 17 listopada 2023 r. Komisja przyjęła decyzję 7673. Artykuł 1 tej decyzji stanowi: „Załącznik do [decyzji OPW] zostaje zmieniony w sposób następujący: a)      W tytule II rozdziału 7 tytuł zostaje zastąpiony następująco: »Rozdział 7 – Ciąża, poród i leczenie płodności (w tym [medycznie wspomagana] prokreacja)« b)      W tytule II rozdziału 7 pkt 3 zostaje zastąpiony następująco: »3.      Leczenie i usługi dotyczące leczenia płodności (w tym [medycznie wspomagana] prokreacja) Koszty leczenia i usług dotyczących leczenia płodności i medycznie wspomaganej prokreacji w związku ze stanem chorobowym lub poza kontekstem chorobowym mogą podlegać zwrotowi po spełnieniu warunków określonych w niniejszej sekcji oraz o ile nie dotyczą procedury dobrowolnej sterylizacji, której jedno z potencjalnych rodziców mogło poddać się w przeszłości. […] [«] […]”. III. Stan faktyczny i postępowanie przed Sądem 13.      Wnoszący odwołanie, EN, jest urzędnikiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwanego dalej „drugą stroną postępowania”). 14.      W dniu 26 lutego 2024 r. wnoszący odwołanie złożył zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, żądając stwierdzenia nieważności rozliczenia swego wynagrodzenia za grudzień 2023 r. i za kolejne miesiące w zakresie, w jakim dotyczyły one jego składki do WSUC. W uzasadnieniu zażalenia wnoszący odwołanie podniósł zarzut niezgodności z prawem w odniesieniu do decyzji 7673, w szczególności jej art. 1 lit. b), oraz pomocniczo do art. 72 ust. 1 akapit czwarty regulaminu pracowniczego i art. 3 ust. 1 akapit pierwszy przepisów wspólnych. 15.      W swoim zażaleniu wnoszący odwołanie twierdził, że art. 1 lit. b) decyzji 7673, stanowiący o zwrocie niektórych kosztów niezależnie od braku stanu chorobowego, narusza art. 72 ust. 1 regulaminu pracowniczego oraz wiąże się z niekorzystnymi skutkami dla jego interesów finansowych i niematerialnych. Wnoszący odwołanie utrzymywał, że zgodnie z art. 72 ust. 1 regulaminu pracowniczego WSUC i składki, które są do niego odprowadzane, mają na celu ubezpieczenie od ryzyka „choroby”. Tytułem ewentualnym wnoszący odwołanie twierdził, że art. 1 lit. b) decyzji 7673 powoduje nierówne traktowanie, został niewystarczająco uzasadniony, stanowi oczywisty błąd w ocenie i narusza art. 1, 2, art. 3 ust. 2 lit. b) i art. 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”). Dodatkowo wnoszący odwołanie twierdził, że Komisja przekroczyła swoje uprawnienia. 16.      W dniu 19 kwietnia 2024 r. komitet ds. zażaleń Trybunału Sprawiedliwości stwierdził, że zażalenie nie było skierowane przeciwko aktowi, z którym wiążą się niekorzystne skutki dla wnoszącego odwołanie, i dlatego odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne. 17.      W drodze pisma złożonego w sekretariacie Sądu w dniu 17 lipca 2024 r. wnoszący odwołanie wniósł skargę o stwierdzenie nieważności rozpatrywanego rozliczenia wynagrodzenia oraz decyzji komitetu ds. zażaleń Trybunału oddalającej zażalenie. 18.      Odrębnym pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 29 września 2024 r. druga strona postępowania podniosła zarzut niedopuszczalności oparty na dwóch podstawach. Druga strona postępowania twierdziła, po pierwsze, że nie istnieje akt, z którym wiążą się niekorzystne skutki dla wnoszącego odwołanie w rozumieniu art. 90 ust. 2 i art. 91 regulaminu pracowniczego, a po drugie, że wnoszący odwołanie nie miał interesu prawnego we wszczęciu postępowania. 19.      Zaskarżonym postanowieniem Sąd oddalił wniesioną przez wnoszącego odwołanie skargę na podstawie pierwszej podstawy zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez drugą stronę postępowania. Sąd zatem orzekł, że skarga wnoszącego odwołanie nie została wniesiona na akt, z którym wiążą się dla niego niekorzystne skutki. 20.      W dniu 30 kwietnia 2025 r. wnoszący odwołanie przedłożył rozpatrywane odwołanie do sekretariatu Trybunału. IV.    Żądania 21.      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o: –        uchylenie zaskarżonego postanowienia; –        obciążenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej kosztami postępowania. 22.      Druga strona postępowania wnosi do Trybunału o: –        oddalenie odwołania jako bezpodstawnego; –        obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami postępowania. 23.      W odwołaniu wnoszący je podnosi jeden zarzut. Utrzymuje, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa, gdy orzekł, że rozliczenie wynagrodzenia za grudzień 2023 r. nie wiąże się dla wnoszącego odwołanie z niekorzystnymi skutkami(6). 24.      Jedyny zarzut odwołania dzieli się na szereg argumentów. W świetle wniosku Trybunału opinia w niniejszej sprawie zostanie w znacznym stopniu ograniczona do głównego argumentu jedynego zarzutu odwołania podniesionego przez wnoszącego odwołanie, który jest skierowany przeciwko pkt 31–35, 38 i 41 zaskarżonego postanowienia. Dla kompletności wywodu odniosę się krótko do argumentów wysuniętych przez wnoszącego odwołanie w stosunku do pkt 42 zaskarżonego postanowienia. V.      Ocena A.      Argumenty stron 25.      Wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa, gdy orzekł, że wnoszący odwołanie nie miał legitymacji procesowej do wniesienia skargi kwestionującej rozliczenie jego wynagrodzenia za grudzień 2023 r. Według wnoszącego odwołanie „centralna teza Sądu” w zaskarżonym postanowieniu(7) jest następująca: biorąc pod uwagę to, że wysokość jego składki do WSUC pozostała niezmieniona i rozliczenie jego wynagrodzenia za grudzień 2023 r. nie odzwierciedla jakiejkolwiek zmiany, owo rozliczenie nie stanowi aktu, z którym wiążą się dla niego niekorzystne skutki. 26.      Wnoszący odwołanie twierdzi między innymi, że okoliczność, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem urzędnik ma interes w wytoczeniu postępowania, jeśli środek jasno wynika z treści rozliczenia wynagrodzenia(8), nie może uzasadniać – w drodze rozumowania a contrario – wniosku, że ów urzędnik nie ma legitymacji procesowej do zakwestionowania niezgodnego z prawem pobrania składki, jeśli jej wysokość pozostała niezmieniona. 27.      Wnoszący odwołanie uważa, że z pkt 41 zaskarżonego postanowienia wynika, iż dopóki wysokość składki do WSUC pozostaje niezmieniona, dopóty Komisja może przyjmować decyzje odnoszące się do zakresu wydatków podlegających zwrotowi, w tym decyzję stanowiącą o zwrocie kosztów za zabiegi, które są opcjonalne, bez ryzyka zaskarżenia jej przez odprowadzających składki. Według wnoszącego odwołanie centralna teza Sądu jest sprzeczna z utrwalonym orzecznictwem Trybunału(9), ponieważ stawia formę ponad treść i prowadzi do częściowego nadużycia składek przeznaczonych na wypadek choroby na korzyść zabiegów, które są opcjonalne. 28.      Wnoszący odwołanie twierdzi, że w przeciwieństwie do rozumowania Sądu w pkt 42 zaskarżonego postanowienia legitymacja procesowa w niniejszej sprawie nie wymaga udowodnienia przez niego, że finansowa równowaga WSUC została zagrożona w drodze decyzji 7673 lub że owa decyzja może mieć wpływ na przyszłe składki lub na zwrot innych kosztów opieki medycznej. Okoliczność, że poprzez swoje składki wnoszący odwołanie musi finansować niezgodne z prawem zwroty kosztów, jest wystarczająca. W każdym razie rozszerzenie ubezpieczenia w ramach WSUC na leczenie, które jest opcjonalne, z pewnością będzie miało negatywny wpływ na budżet przeznaczony na wydatki związane z chorobą. 29.      Druga strona postępowania twierdzi, że Sąd słusznie stwierdził, że nie istniał akt wiążący się z niekorzystnymi skutkami dla wnoszącego odwołanie, ponieważ wysokość składki do WSUC pozostała niezmieniona po wejściu w życie decyzji 7673. Owa decyzja nie spowodowała jakichkolwiek finansowych implikacji dla wnoszącego odwołanie, które zostałyby odzwierciedlone w rozliczeniu wynagrodzenia. Zdaniem drugiej strony postępowania decyzja 7673 nie wpływa na wysokość składki do WSUC, a raczej zmienia decyzję OPW, która ustanawia ogólne przepisy wykonawcze w zakresie zwrotu kosztów opieki medycznej. Decyzja 7673 nie wywołuje wobec tego wiążących skutków prawnych, które bezpośrednio i natychmiastowo mogą wpłynąć na interesy wnoszącego odwołanie, zmieniając znacząco jego sytuację prawną odzwierciedloną w rozliczeniu wynagrodzenia. B.      Analiza 30.      Zgodnie z art. 270 TFUE urzędnik Unii musi wnieść spór zawisły między nim a Unią do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w granicach i na warunkach określonych w regulaminie pracowniczym. Jeśli chodzi o przepisy dotyczące legitymacji procesowej, art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego stanowi, że każda osoba, wobec której zastosowanie znajduje regulamin pracowniczy, może złożyć do organu powołującego zażalenie na akt, z którym wiążą się niekorzystne dla niej skutki. Artykuł 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego uściśla, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy w zakresie rozstrzygania wszelkich sporów pomiędzy Unią a taką osobą w przedmiocie zgodności z prawem aktu, z którym wiążą się niekorzystne dla tej osoby skutki w rozumieniu owego art. 90 ust. 2. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału aktami, z którymi wiążą się niekorzystne skutki w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, mogą być jedynie akty lub przepisy wywołujące wiążące skutki prawne mogące naruszyć bezpośrednio i natychmiastowo interesy skarżącego poprzez znaczącą zmianę jego sytuacji prawnej(10). 31.      Pojęcie „aktu, z którym wiążą się niekorzystne [dla urzędnika] skutki” w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego należy interpretować szeroko i rozumieć jako oznaczające każdy akt, który może mieć bezpośredni wpływ na określoną sytuację prawną. W celu ustalenia, czy akt wywołuje takie skutki, należy brać pod uwagę jego treść, a wiążące skutki prawne aktu należy oceniać na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak jego treść, z uwzględnieniem, w razie potrzeby, kontekstu jego wydania oraz uprawnień instytucji, która go wydała(11). 32.      Niewielki, o ile jakikolwiek, akcent kładzie się na obowiązek wykazania znaczącej zmiany w sytuacji prawnej urzędnika, gdy ma on wykazać interes we wniesieniu skargi. W tym względzie, jeśli sytuacja prawna urzędnika ulega zmianie, ciężar lub zakres tej zmiany jest bez znaczenia. Maksyma prawna de minimis non curat lex nie ma w tym kontekście zastosowania, a w tym zakresie ciężar dowodu w ustaleniu legitymacji procesowej jest niewielki. 33.      W konkretnym obszarze rozliczeń wynagrodzenia, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, rozliczenie wynagrodzenia może stanowić środek, z którym wiążą się niekorzystne skutki dla urzędnika w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, i stąd może być przedmiotem zażalenia i potencjalnej skargi(12). Środki indywidualne i generalne, z którymi wiążą się niekorzystne skutki dla urzędnika, mogą wpierw wynikać z rozliczenia wynagrodzenia urzędnika po wdrożeniu tych środków. 34.      Co się tyczy środków generalnych, urzędnicy często kwestionują swoje rozliczenia wynagrodzenia za konkretny miesiąc i posiłkowo podnoszą zarzut niezgodności z prawem stosownie do art. 277 TFUE w odniesieniu do tych środków w celu zapewnienia między innymi, że wymagane terminy przedawnienia do złożenia zażalenia i wniesienia skargi(13) nie upłynęły(14). W takich wypadkach kwestią do rozstrzygnięcia nie jest zgodność z prawem rozliczenia wynagrodzenia per se, ale jego zgodność z prawem w zakresie, w jakim stosuje ono środek o charakterze generalnym do jednostki(15). W rezultacie, aby taka skarga była dopuszczalna, podważane rozliczenie wynagrodzenia musi wyrażać decyzję organu powołującego o zastosowaniu środka o charakterze generalnym do urzędnika(16) po raz pierwszy(17). 35.      Zgodnie z art. 277 TFUE każda ze stron może, w postępowaniu dotyczącym aktu o zasięgu ogólnym przyjętego przez instytucję, organ lub jednostkę organizacyjną Unii, podnieść zarzuty określone w art. 263 akapit drugi TFUE w celu powołania się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej na niemożność stosowania tego aktu. Artykuł 277 TFUE stanowi wyraz ogólnej zasady przyznającej każdej stronie postępowania prawo do zakwestionowania, w celu uzyskania stwierdzenia nieważności skierowanej do niej decyzji, ważności aktów o charakterze generalnym stanowiących podstawę prawną tej decyzji. Z uwagi na fakt, że art. 277 TFUE nie ma na celu umożliwienia danej stronie podważenia możliwości stosowania aktu o charakterze generalnym w każdym przypadku, zaskarżony akt powinien znajdować zastosowanie, w sposób bezpośredni albo pośredni, w sprawie, która jest przedmiotem skargi. W tym kontekście, przy okazji rozpatrywania skarg o stwierdzenie nieważności decyzji indywidualnych, Trybunał przyjął, że przedmiotem zarzutu niezgodności z prawem są przepisy aktu o charakterze generalnym stanowiące podstawę prawną wspomnianych decyzji lub pozostające w bezpośrednim związku prawnym z takimi decyzjami(18). 36.      Biorąc jednak pod uwagę posiłkowy charakter zarzutu niezgodności z prawem na podstawie art. 277 TFUE, stwierdzenie, że leżąca u jego podstaw skarga – w niniejszej sprawie skarga na podstawie art. 90 ust. 2 i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego – jest niedopuszczalna, prowadzi do niedopuszczalności zarzutu niezgodności z prawem(19). W rezultacie zasadność zarzutu niezgodności z prawem nie rozstrzygnie dopuszczalności skargi na podstawie regulaminu pracowniczego. 37.      W kontekście skargi o stwierdzenie nieważności między innymi rozliczenia wynagrodzenia za grudzień 2023 r. wnoszący odwołanie podniósł zarzut niezgodności z prawem w odniesieniu do decyzji 7673, w szczególności jej art. 1 lit. b), oraz posiłkowo do art. 72 ust. 1 akapit czwarty regulaminu pracowniczego i art. 3 ust. 1 akapit pierwszy przepisów wspólnych(20). 38.      Zajmę się teraz dopuszczalnością skargi wnoszącego odwołanie na podstawie art. 90 ust. 2 i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego. 39.      Z pkt 31–35, 38 i 41 zaskarżonego postanowienia i z orzecznictwa w nich przytoczonego(21) jasno wynika, że Sąd stwierdził, iż wnoszący odwołanie nie ma legitymacji procesowej z uwagi na między innymi brak aktu, z którym wiążą się niekorzystne dla niego skutki, ponieważ decyzja 7673 nie spowodowała zmiany w wysokości składki do WSUC, co zostało odzwierciedlone w rozliczeniu wynagrodzenia za grudzień 2023 r. W swojej ocenie Sąd odniósł się do orzecznictwa, w którym stwierdził, że urzędnik ma legitymacje procesową do podważenia swojego pierwszego rozliczenia wynagrodzenia po wejściu w życie aktu o charakterze generalnym zmieniającym prawa o charakterze finansowym abstrakcyjnej kategorii urzędników, jeśli owo rozliczenie materializuje wykonanie tego aktu. Zgodnie z orzecznictwem rozpatrywane rozliczenie wynagrodzenia z konieczności stanowi w odniesieniu do swego adresata przyjęcie decyzji administracyjnej o indywidualnym charakterze wywołującej wiążące skutki prawne takiego rodzaju, że naruszają one bezpośrednio i natychmiastowo interesy danego urzędnika(22). 40.      Na początku należy podkreślić, że Sąd nie oparł się na orzecznictwie przytoczonym w pkt 32 i 33 zaskarżonego postanowienia, aby automatycznie wykluczyć możliwość istnienia aktu lub środka, z którym wiążą się niekorzystne skutki w sferze finansowych interesów urzędnika(23), nawet jeśli rozpatrywane rozliczenie wynagrodzenia nie ujawnia jasno ich istnienia po raz pierwszy. Poprzez odniesienie się do tego orzecznictwa Sąd przypomniał jedynie „klasyczny scenariusz”, na którym może opierać się legitymacja procesowa, jeśli skutki aktu o charakterze generalnym są odzwierciedlone w rozliczeniu wynagrodzenia urzędnika(24). Z pkt 34 i 35 zaskarżonego postanowienia jasno wynika, że Sąd stwierdził, iż ów scenariusz faktyczny nie zaistniał w niniejszej sprawie. 41.      Co więcej, w przeciwieństwie do argumentu wnoszącego odwołanie przedstawionego w pkt 25–27 niniejszej opinii Sąd nie oparł swej oceny braku legitymacji procesowej jedynie na okoliczności, że wysokość składki (wnoszącego odwołanie) do WSUC nie uległa zmianie po wejściu w życie decyzji 7673(25). 42.      Należy podkreślić, że chociaż Sąd nie rozwinął tej kwestii bardziej szczegółowo w pkt 41 zaskarżonego postanowienia, to jednak przekonująco przedstawił prawne powody, dla których brak zmiany w wysokości składki do WSUC po przyjęciu decyzji 7673 miał szczególne znaczenie w niniejszej sprawie i dla rozstrzygnięcia Sądu o braku legitymacji procesowej. 43.      Sąd przypisał brak zmiany wysokości składki do WSUC po przyjęciu decyzji 7673 przepisom prawnym, na których opiera się WSUC, a w szczególności rozróżnieniu pomiędzy z jednej strony normami ustanowionymi w art. 72 ust. 1 akapit czwarty regulaminu pracowniczego i w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy przepisów wspólnych, dotyczącymi wysokości składki do WSUC(26), a z drugiej strony normami odnoszącymi się do definicji wydatków podlegających zwrotowi w ramach WSUC. Z rozróżnienia dokonanego przez Sąd w odniesieniu do tych odmiennych norm(27) jasno wynika, że ów sąd odniósł się między innymi zarówno do treści decyzji 7673, jak i do kontekstu prawnego, w jakim została ona przyjęta(28). 44.      Z pkt 41 zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd przyjął, iż nie ma bezpośredniej korelacji prawnej pomiędzy wysokością składki urzędnika do WSUC a zakresem zwrotu kosztów zgodnie z decyzją OPW(29). W tym względzie bezsporne jest, że składka odprowadzana przez wnoszącego odwołanie do WSUC nie uległa zmianie po przyjęciu decyzji 7673. Aktualna wysokość składki na WSUC jest ustalona na 5,1 % podstawowego wynagrodzenia urzędnika, z czego jedną trzecią (1,7 %) opłaca urzędnik. Mimo że wysokość składki na podstawie art. 72 ust. 1 akapit czwarty regulaminu pracowniczego, którą zostaje obciążony urzędnik, nie może przekraczać 2 %, to została ona ustalona na 1,7 % przez przepisy wspólne, które weszły w życie w dniu 1 grudnia 2005 r. i od tego czasu nie zostały zmienione. 45.      Dodatkowo zgodnie z kontekstem prawnym, w który wpisuje się niniejsza sprawa, zmiana wysokości składki urzędnika do WSUC ponad stawkę 1,7 % i maksymalnie do wysokości 2 % wymagałaby zmiany przepisów wspólnych, natomiast zmiana wysokości składki urzędników do systemu ponad stawkę 2 % wymagałaby zmiany regulaminu pracowniczego. Takie zmiany nie mogłyby zostać wprowadzone jedynie w drodze zmiany – jak to uczyniono decyzją 7673 – przepisów dotyczących zwrotu kosztów na podstawie decyzji OPW. Wobec tego, w braku jakiejkolwiek bezpośredniej korelacji prawnej pomiędzy wysokością składki urzędnika do WSUC a zakresem prawa do zwrotu kosztów opieki medycznej na podstawie decyzji OPW, uważam, że Sąd słusznie orzekł, iż wnoszący odwołanie nie wykazał istnienia aktu, z którym wiążą się dla niego niekorzystne skutki. 46.      W uproszczeniu: decyzja 7673 nie mogła bezpośrednio i natychmiastowo naruszać interesów wnoszącego odwołanie poprzez znaczącą zmianę jego sytuacji prawnej. Aby doszło do takiej zmiany, musiałyby zostać przyjęte inne przepisy zmieniające przepisy wspólne lub regulamin pracowniczy. 47.      Skutki decyzji 7673 względem sytuacji prawnej wnoszącego odwołanie, czy to finansowe, czy niematerialne, są wobec tego zbyt odległe lub pośrednie, aby mogły spełniać przesłanki dopuszczalności określone w art. 90 ust. 2 i art. 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego. W związku z tym uważam, że Sąd nie dopuścił się naruszenia prawa w pkt 31–35, 38 i 41 zaskarżonego postanowienia, gdy orzekł, że decyzja 7673 nie stanowi aktu, z którym wiążą się niekorzystne skutki dla wnoszącego odwołanie. 48.      Uważam również, że Sąd słusznie odrzucił w pkt 42 zaskarżonego postanowienia argument wnoszącego odwołanie(30), zgodnie z którym ma on legitymację procesową w związku z podnoszonym negatywnym przyszłym wpływem na WSUC zwrotu kosztów leczenia rozpatrywanych w niniejszej sprawie, ponieważ nie przedstawił on żadnego dowodu na poparcie tego twierdzenia, a zamiast tego oparł się na przypuszczeniu lub hipotetycznych skutkach. Moim zdaniem wnoszący odwołanie nie może po prostu twierdzić, bez jakiegokolwiek dowodu, że rozszerzenie ubezpieczenia na to leczenie zpewnością zadziała na niekorzyść budżetu przeznaczonego na leczenie chorób. 49.      W trosce o kompletność wywodu dodam również, że w motywie 6 decyzji 7673 Komisja stwierdziła, iż ograniczona liczba beneficjentów zwrotu kosztów medycznie wspomaganej prokreacji poza kontekstem chorobowym nie zagrozi równowadze finansowej budżetu WSUC. Dodatkowo w motywie 5 owej decyzji Komisja wskazała administracyjne oszczędności, które można byłoby osiągnąć, zawierając takie zwroty kosztów w WSUC(31). Owe motywy jasno wskazują, że Komisja przyjęła bardzo ostrożne i wyważone podejście w rozszerzeniu ubezpieczenia w ramach WSUC na medycznie wspomaganą prokreację poza kontekstem chorobowym(32), i podkreślają ograniczony, o ile w ogóle jakikolwiek, rzeczywisty koszt tych zwrotów. Ponadto w przeciwieństwie do argumentów wnoszącego odwołanie, nic nie wskazuje na to, że ubezpieczenie w ramach WSUC zostanie rozszerzone w przyszłości na przykład na „opcjonalne zabiegi chirurgii plastycznej” lub że koszty związane z medycznie wspomaganą prokreacją poza kontekstem chorobowym będą podlegały zwrotowi ze szkodą dla zwrotu innych kosztów opieki medycznej. Wobec tego nie istnieją dowody na to, że decyzja 7673 mogłaby służyć jako precedens dla takich rozszerzeń. 50.      Poza tym, nawet jeśli nie można wykluczyć, że ogólny wzrost kosztów medycznych podlegających zwrotowi w ramach WSUC mógłby ewentualnie spowodować w jakimś czasie w przyszłości zmianę przepisów dotyczących wysokości składki do tego systemu, to taka ewentualność nie ma bezpośredniego lub natychmiastowego znaczenia i nie przyznaje obecnie legitymacji procesowej wnoszącemu odwołanie na podstawie art. 90 ust. 2 i art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego celem podważenia decyzji 7673(33). Dodatkowo, powołując się na rzekomy przyszły wpływ zwrotu kosztów w związku z medycznie wspomaganą prokreacją poza kontekstem chorobowym na WSUC, wnoszący odwołanie w sposób dorozumiany przyznaje, że jego interesy nie mogą być bezpośrednio i natychmiastowo naruszone. 51.      W odniesieniu do pkt 42 zaskarżonego postanowienia wnoszący odwołanie twierdzi również(34), że skoro wymaga się od niego finansowania niezgodnych z prawem zwrotów, nie musi on udowadniać, że równowaga finansowa WSUC jest zagrożona(35), aby wykazać legitymację procesową. 52.      Należy podkreślić, że w swoich pismach procesowych wnoszący odwołanie kwestionuje okoliczność, że z zaskarżonego postanowienia wynika, iż jeżeli stawka jego składki do WSUC nie ulegnie zwiększeniu, to nie może on kwestionować niezgodnego z prawem pobrania tej składki(36). To ogólne twierdzenie – i bardziej szczególny argument podniesiony w odniesieniu do pkt 42 zaskarżonego postanowienia – wyraźnie prowadzi do pomieszania zasadności skargi z jej dopuszczalnością. W zaskarżonym postanowieniu Sąd zbadał dopuszczalność skargi wnoszącego odwołanie po podniesieniu przez Trybunał zarzutu niedopuszczalności. W takich wypadkach, dopiero jeśli skarga zostanie uznana za dopuszczalną, bada się jej zasadność, a zatem, w niniejszej sprawie, kwestię zgodności z prawem decyzji 7673(37). 53.      Nieprzezwyciężenie pierwszej przeszkody w postaci dopuszczalności sprawia co do zasady, że badanie zasadności staje się bezprzedmiotowe. Brak takiego badania nie stanowi niepożądanej konsekwencji norm dotyczących legitymacji procesowej ani odmowy zapewnienia skutecznej ochrony prawnej, lecz wynika raczej z rozmyślnego wyboru prawodawcy Unii(38), aby zapewnić wystarczająco bliski związek pomiędzy podsądnym a przedmiotem sporu i w ten sposób uniknąć postępowań sądowych, które w sposób oczywisty nie służą żadnemu celowi użytecznemu dla ochrony praw i interesów podsądnego. Gdyby normy dotyczące legitymacji procesowej, za którymi opowiada się wnoszący odwołanie(39), zastosowano zgodnie z ich logicznym wnioskiem, mogłoby to potencjalnie utorować drogę do skarg w interesie publicznym lub actio popularis wniesionych przez urzędników Unii, którzy opłacają składki do budżetu Unii w drodze podatku dochodowego lub zabezpieczenia społecznego(40) i którzy chcieliby zakwestionować zgodność z prawem wydatków budżetowych Unii. Artykuły 90 i 91 regulaminu pracowniczego oraz odnoszące się do nich orzecznictwo jednoznacznie wykluczają taką możliwość. Ponadto, chociaż nie zgadzam się z twierdzeniem wnoszącego odwołanie, że owe normy dotyczące legitymacji procesowej ograniczają prawo do skutecznej ochrony sądowej gwarantowanej w art. 47 Karty(41), to uważam, że niemniej są one zgodne z art. 52 ust. 1 Karty, ponieważ zostały przewidziane ustawą(42) i szanują istotę tego prawa,(43) a także zasadę proporcjonalności. VI.    Wnioski 54.      W świetle powyższego uważam, że argumenty wnoszącego odwołanie skierowane przeciwko pkt 31–35, 38, 41 i 42 postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 lutego 2025 r., EN/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (T‑366/24, EU:T:2025:164), należy oddalić jako bezzasadne. 1      Język oryginału: angielski. 2      T‑366/24, EU:T:2025:164. 3      Decyzja Komisji C(2023) 7673 final z dnia 17 listopada 2023 r. zmieniająca decyzję Komisji C(2007)3195 ustalającą ogólne przepisy wykonawcze dotyczące zwrotu kosztów opieki medycznej (zwana dalej „decyzją 7673”). 4      Według wnoszącego odwołanie decyzja 7673 „przyznaje również jakiejkolwiek płodnej i zdrowej osobie prawo do przejęcia przez WSUC kosztów pobrania i długoterminowego przechowywania gamet w celu przyszłej medycznie wspomaganej prokreacji”. 5      Przepisy wspólne, które w imieniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zostały podpisane przez prezesa i sekretarza tej instytucji w dniu 24 listopada 2005 r., weszły w życie w dniu 1 grudnia 2005 r. 6      W pkt 17–25 zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził między innymi, że jedynie rozliczenie wynagrodzenia wnoszącego odwołanie za grudzień 2023 r. mogło stanowić przedmiot rozpatrywanej przez niego skargi. Poza tym sąd ów stwierdził, że kolejne rozliczenia wynagrodzenia wnoszącego odwołanie były jedynie aktami potwierdzającymi i wobec tego nie mogły stanowić przedmiotu skargi o stwierdzenie nieważności. Sąd orzekł również, że decyzja komitetu ds. zażaleń Trybunału z dnia 19 kwietnia 2024 r. oddalająca zażalenie wnoszącego odwołanie nie stanowi aktu, z którym wiążą się dla niego niekorzystne skutki. W rozpatrywanym odwołaniu wnoszący je kwestionuje orzeczenie Sądu o niedopuszczalności jego skargi w odniesieniu do kolejnych rozliczeń wynagrodzenia po grudniu 2023 r. Jednak zgadza się on z zawartymi w pkt 18–20, 23 i 24 zaskarżonego postanowienia stwierdzeniami Sądu, że orzeczenie Sądu o niedopuszczalności tych rozliczeń wynagrodzenia nie wpływa na jego prawa i interesy. Odwołanie wnoszącego odwołanie jest zatem skierowane przeciwko pkt 28–51 zaskarżonego postanowienia i odnosi się do rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie rozliczenia wynagrodzenia jedynie za grudzień 2023 r. 7      Zobacz pkt 31–35 i 38 zaskarżonego postanowienia. 8      Zobacz orzecznictwo przytoczone w pkt 32 zaskarżonego postanowienia. 9      Wyroki: z dnia 15 grudnia 2022 r., Picard/Komisja (C‑366/21 P, EU:C:2022:984, pkt 96 i przytoczone tam orzecznictwo); z dnia 12 grudnia 2024 r., DD/FRA (C‑130/22 P, EU:C:2024:1018, pkt 73 i przytoczone tam orzecznictwo). 10      Wyrok z dnia 27 listopada 2025 r., Heßler/Komisja (C‑137/24 P, EU:C:2025:918, pkt 30, 31 i przytoczone tam orzecznictwo). Środek jest kwalifikowany jako „akt, z którym wiążą się niekorzystne […] skutki” dla urzędnika nie tylko wtedy, gdy narusza on lub wpływa na przysługujące urzędnikowi prawo podmiotowe, lecz, bardziej ogólnie, gdy zmienia w znaczący sposób jego sytuację prawną (wyrok z dnia 18 czerwca 2020 r., Komisja/RQ, C‑831/18 P, EU:C:2020:481, pkt 49). W wyroku tym Trybunał stwierdził, że decyzja o uchyleniu immunitetu chroniącego osobę będącą urzędnikiem Unii przed krajowym postępowaniem karnym stanowi „akt, z którym wiążą się niekorzystne dla niej skutki” w rozumieniu regulaminu pracowniczego. Trybunał stwierdził, że kwestia tego, czy środek przyznaje danej osobie prawo podmiotowe, nie miała znaczenia dla tej kwalifikacji. 11      Wyrok z dnia 12 grudnia 2024 r., DD/FRA (C‑130/22 P, EU:C:2024:1018, pkt 73 i przytoczone tam orzecznictwo). 12      Wyrok z dnia 25 maja 2000 r., Kögler/Trybunał Sprawiedliwości (C‑82/98 P, EU:C:2000:282, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo). Zobacz także wyrok z dnia 19 stycznia 1984 r., Andersen i in./Parlament (262/80, EU:C:1984:18, pkt 4). 13      Zobacz art. 90 ust. 2 i art. 91 ust. 3 regulaminu pracowniczego. Zobacz także wyrok z dnia 23 kwietnia 2008 r., Pickering/Komisja (F‑103/05, EU:F:2008:45, pkt 75, 76). 14      W wyroku z dnia 18 kwietnia 2024 r., Dumitrescu i in./Komisja i Trybunał Sprawiedliwości(od C‑567/22 P do C‑570/22 P, EU:C:2024:336), Trybunał na podstawie zarzutu niezgodności z prawem stwierdził nieważność decyzji instytucji Unii określających uprawnienie niektórych urzędników do zryczałtowanej wypłaty kosztów podróży zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit drugi załącznika VII do regulaminu pracowniczego. Trybunał również stwierdził nieważność ich rozliczeń wynagrodzenia za miesiące czerwiec i lipiec 2014 r., ponieważ rozpatrywane decyzje zostały odzwierciedlone w tych rozliczeniach wynagrodzenia po raz pierwszy. Dla dalszych wyjaśnień zob. wyrok z dnia 15 czerwca 2022 r., Dumitrescu i Schwarz/Komisja(T‑531/16, EU:T:2022:362, pkt 8, 21, 25). 15      Wyrok z dnia 12 grudnia 2019 r., Tàpias/Rada (T‑527/16, EU:T:2019:856, pkt 35, 36 i przytoczone tam orzecznictwo). Zobacz także wyrok z dnia 23 kwietnia 2008 r., Pickering/Komisja (F‑103/05, EU:F:2008:45, pkt 72–76). 16      Wyrok z dnia 19 stycznia 1984 r., Andersen i in./Parlament (262/80, EU:C:1984:18, pkt 4). 17      Wyrok z dnia 12 grudnia 2019 r., Tàpias/Rada (T‑527/16, EU:T:2019:856, pkt 37, 38, 51–53 i przytoczone tam orzecznictwo). 18      Wyrok z dnia 27 kwietnia 2023 r., HC/Komisja (C‑102/22 P, EU:C:2023:351, pkt 63–66 i przytoczone tam orzecznictwo). Zobacz także wyrok z dnia 16 marca 2023 r., Komisja/Calhau Correia de Paiva(C‑511/21 P, EU:C:2023:208, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo). W kontekście rozliczeń wynagrodzenia zob. wyrok z dnia 4 października 2018 r., Tataram/Komisja (T‑546/16, EU:T:2018:644, pkt 49). Trybunał odrzucił niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzenia urzędnika między innymi z tym uzasadnieniem, że zarzut niezgodności z prawem został podniesiony w odniesieniu do aktu, który nie miał na celu rozstrzygnięcia sporu i nie miał z nim bezpośredniego związku prawnego. 19      Wyrok z dnia 12 grudnia 2019 r., Tàpias/Rada (T‑527/16, EU:T:2019:856, pkt 50 i przytoczone tam orzecznictwo). Zobacz analogicznie: wyrok z dnia 5 marca 2020 r., Credito Fondiario/SRB (C‑69/19 P, EU:C:2020:178, pkt 64 i przytoczone tam orzecznictwo); postanowienie z dnia 28 czerwca 1993 r., Donatab i in./Komisja(C‑64/93, EU:C:1993:266, pkt 19, 20 i przytoczone tam orzecznictwo). 20      W odpowiedzi na niniejsze postępowanie odwoławcze wnoszący odwołanie twierdził, że druga strona postępowania i Sąd niewłaściwie zinterpretowali treść skargi. Podkreślił on, że zarzut niezgodności z prawem dotyczy nie tyle decyzji 7673, ile kombinacji owej decyzji, art. 72 ust. 1 akapit czwarty regulaminu pracowniczego i art. 3 ust. 1 akapit pierwszy przepisów wspólnych. Należy jednak podkreślić, że wnoszący odwołanie w swoich pismach przed Sądem utrzymywał, że zarzucana niezgodność z prawem wynikała jedynie z decyzji 7673, a nie z regulaminu pracowniczego czy z przepisów wspólnych. W tym względzie wnoszący odwołanie stwierdził, że rozszerzył zarzut niezgodności z prawem celem objęcia tych środków jedynie „z ostrożności”. W pkt 49 zaskarżonego postanowienia Sąd przyjął, że nawet gdyby rozszerzenie zarzutu niezgodności z prawem na art. 72 ust. 1 akapit czwarty regulaminu pracowniczego i art. 3 ust. 1 akapit pierwszy przepisów wspólnych było dopuszczalne, to owo rozszerzenie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie Sądu w pkt 34, 35 i 41 zaskarżonego postanowienia. 21      Postanowienie z dnia 26 września 2022 r., OO/EBI (T‑134/22, EU:T:2022:616, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo); wyroki: z dnia 12 grudnia 2019 r., Tàpias/Rada (T‑527/16, EU:T:2019:856, pkt 37); z dnia 28 czerwca 2006 r., Grünheid/Komisja (F‑101/05, EU:F:2006:58, pkt 43). 22      Zobacz w szczególności wyrok z dnia 12 grudnia 2019 r., Tàpias/Rada(T‑527/16, EU:T:2019:856, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo). 23      Z pkt 36 i 37 zaskarżonego postanowienia jasno wynika, że rozumowanie Sądu odnośnie do interesów majątkowych wnoszącego odwołanie stosuje się mutatis mutandis do jego interesów niematerialnych. O ile wnoszący odwołanie w swoim odwołaniu utrzymuje, że rozumowanie Sądu w tych punktach jest błędne, o tyle nie wyraża on sprzeciwu per se wobec okoliczności, że ów sąd potraktował oba rodzaje interesów podobnie. 24      Nie można wykluczyć istnienia aktu, z którym wiążą się niekorzystne skutki dla jednostki, tylko dlatego, że orzecznictwo przytoczone w pkt 32 i 33 zaskarżonego postanowienia nie znajduje zastosowania do okoliczności faktycznych. Zobacz w tym względzie twierdzenie wnoszącego odwołanie w pkt 26 niniejszej opinii. Należy przypomnieć, że rozstrzygającym kryterium dla oceny legitymacji procesowej w sprawach z zakresu służby publicznej jest to, czy podważany akt lub środek wywołuje wiążące skutki prawne, które mogą bezpośrednio i natychmiastowo naruszyć interesy jednostki poprzez znaczącą zmianę jej sytuacji prawnej. 25      Oraz na okoliczności, że wobec tego rozliczenie wynagrodzenia wnoszącego odwołanie nie wykazuje żadnej widocznej zmiany. 26      „[…] co może mieć wpływ na podział kwot zawartych w rozliczeniu wynagrodzenia”; zob. pkt 41 zaskarżonego postanowienia. 27      Do których odniesiono się również w pkt 34 zaskarżonego postanowienia. 28      Gdyby Sąd oparł swoje rozumowanie o braku legitymacji procesowej wyłącznie na braku widocznej zmiany w wysokości składki, która skutkowałaby z kolei zmianą w rozliczeniu wynagrodzenia wnoszącego odwołanie, to moim zdaniem pominąłby on zbadanie możliwości, że finansowe i niematerialne interesy wnoszącego odwołanie mogłyby zostać bezpośrednio i natychmiastowo naruszone w inny sposób poprzez jego ubezpieczenie w WSUC. W sprawie takiej jak niniejsza kapitalne znaczenie dla kwestii legitymacji procesowej ma nie tylko sama okoliczność, że wysokość składki odprowadzanej przez urzędnika do WSUC nie zmieniła się, ale także – o wiele bardziej – powód, dla którego nie uległa zmianie. Sąd poruszył tę kwestię, która odnosi się do kontekstu prawnego przyjęcia decyzji 7673, w pkt 41 zaskarżonego postanowienia. 29      Zobacz również pkt 40 zaskarżonego postanowienia. 30      Zobacz pkt 28 niniejszej opinii. 31      Motyw ten stanowi, że „obecne przepisy muszą zostać uproszczone poprzez usunięcie wstępnego warunku wystąpienia stanu chorobowego dla uzyskania dostępu do [medycznie wspomaganej] prokreacji w przypadkach, w których jest to uzasadnione, w celu ograniczenia związanych z tym trudności administracyjnych i zażaleń dotyczących zwrotu kosztów. […]”. 32      W świetle „zmian społecznych, które sprzyjają szerokiemu dostępowi do rodzicielstwa”; zob. motyw 3 decyzji 7673. 33      Doszłoby do tego najprawdopodobniej w kontekście ogólnej oceny rentowności finansowej WSUC. 34      Zobacz pkt 28 niniejszej opinii. 35      Lub że wpłynie to na wysokość składki lub zwrot kosztów medycznych w przyszłości. 36      Zobacz w szczególności pkt 18 odwołania. 37      Chyba że dopuszczalność skargi jest połączona z zasadnością. Sądy Unii są również upoważnione do oceny, w zależności od okoliczności właściwych dla każdej sprawy, czy należyte sprawowanie wymiaru sprawiedliwości uzasadnia oddalenie skargi co do istoty bez wcześniejszego orzekania o jej dopuszczalności. Zobacz w tym względzie wyrok z dnia 26 lutego 2002 r., Rada/Boehringer (C‑23/00 P, EU:C:2002:118, pkt 51,52). Żaden z tych środków proceduralnych nie został przyjęty w niniejszej sprawie przez Sąd. 38      Poprzez przyjęcie norm dotyczących legitymacji procesowej w ramach postępowań, w których uczestniczą urzędnicy Unii objęci regulaminem pracowniczym. 39      Wnoszący odwołanie zasadniczo opowiada się za normami dotyczącymi legitymacji procesowej, które pozwoliłyby mu na wniesienie skargi celem zbadania zgodności z prawem wszelkich aspektów sposobu wydatkowania jego składek do WSUC. 40      Których kwota widnieje na rozliczeniu wynagrodzenia. 41      Należy podkreślić, że wnoszący odwołanie nie kwestionuje norm dotyczących dopuszczalności określonych w regulaminie pracowniczym per se, lecz kwestionuje raczej ich zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. 42      Zapewniając w ten sposób pewność prawa i równość wobec prawa. 43      Ze względu na ich szeroki zakres.