C-315/18

POSTANOWIENIE SĘDZIEGO ORZEKAJĄCEGO W PRZEDMIOCIE ŚRODKÓW TYMCZASOWYCH z dnia 22 listopada 2018 r. ( *1 ) Odwołanie – Postanowienie o zastosowaniu środka tymczasowego – Pomoc państwa – Pomoc przyznana przez władze hiszpańskie klubom piłkarskim – Gwarancja udzielona przez podmiot publiczny w ramach kredytów na rzecz trzech klubów piłkarskich ze wspólnoty autonomicznej Walencji – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Nakaz odzyskania pomocy – Zawieszenie wykonania – Pilny charakter – Uzasadnienie – Skuteczna ochrona sądowa W sprawie C‑315/18 P(R) mającej za przedmiot odwołanie na podstawie art. 57 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wniesione w dniu 8 maja 2018 r., Valencia Club de Fútbol SAD, z siedzibą w Walencji (Hiszpania), reprezentowana przez J.R. Garcíę-Gallardę Gila-Fourniera i A. Guerrerę Righettę, abogados, strona wnosząca odwołanie, w której pozostałymi uczestnikami postępowania są: Komisja Europejska, reprezentowana przez B. Stromsky’ego i G. Luengę oraz przez P. Němečkovą, działających w charakterze pełnomocników, strona pozwana w pierwszej instancji, Królestwo Hiszpanii, interwenient w pierwszej instancji, SĘDZIA ORZEKAJĄCY W PRZEDMIOCIE ŚRODKÓW TYMCZASOWYCH, po wysłuchaniu G. Hogana, rzecznika generalnego, wydaje następujące Postanowienie W swoim odwołaniu spółka Valencia Club de Fútbol SAD (zwana dalej „Valencia CF”) wnosi o uchylenie postanowienia prezesa Sądu Unii Europejskiej z dnia 22 marca 2018 r., Valencia Club de Fútbol/Komisja (T‑732/16 R, niepublikowanego, zwanego dalej „zaskarżonym postanowieniem”, EU:T:2018:171), w którym oddalił on jej wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji (UE) 2017/365 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz Valencia Club de Fútbol [SAD], Hércules Club de Fútbol [SAD] i Elche Club de Fútbol [SAD] (Dz.U. 2017, L 55, s. 12, zwanej dalej „sporną decyzją”). Okoliczności powstania sporu Wnosząca odwołanie Valencia CF jest założonym w 1919 r. hiszpańskim zawodowym klubem piłkarskim, który bierze udział w rozgrywkach hiszpańskiej pierwszej ligi piłki nożnej. W 2012 r. i 2013 r. Komisja Europejska została powiadomiona o istnieniu domniemanej pomocy państwa, przyznanej przez Generalitat Valenciana w postaci gwarancji kredytów bankowych na rzecz trzech klubów piłkarskich ze wspólnoty autonomicznej Walencji, w tym Valencia CF. W dniu 4 lipca 2016 r. Komisja wydała sporną decyzję. W art. 1 tej decyzji Komisja stwierdziła w istocie, że Królestwo Hiszpanii przyznało bezprawnie pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym, w szczególności na rzecz Fundación Valencia Club de Fútbol (zwanej dalej „Fundación Valencia”), po pierwsze, w wysokości 19193000 EUR w postaci gwarancji publicznej udzielonej przez Instituto Valenciano de Finanzas, instytucję finansową Generalitat Valenciana, na zabezpieczenie kredytu bankowego udzielonego Fundación Valencia na zakup akcji Valencia CF w związku z podwyższeniem kapitału tej spółki, a po drugie w wysokości 1188000 EUR w celu zapłacenia zapadłych należności głównej, odsetek i kosztów związanych z rzeczonym kredytem bankowym. W art. 2–4 spornej decyzji Komisja nakazała Królestwu Hiszpanii odzyskanie w sposób natychmiastowy i skuteczny od Valencia CF wskazanej pomocy wraz z odsetkami od dnia, w którym pomoc została przekazana do jej dyspozycji, i przedstawienie Komisji informacji na temat wykonania tej decyzji. Postępowanie przed Sądem i zaskarżone postanowienie Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 20 października 2016 r. wnosząca odwołanie wniosła skargę zmierzającą w istocie do stwierdzenia nieważności spornej decyzji. Odrębnym pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 28 października 2016 r. wnosząca odwołanie złożyła wniosek, po pierwsze, o zastosowanie środka tymczasowego w postaci zawieszenia wykonania art. 3 i 4 spornej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazała w nich odzyskanie od niej rozpatrywanej pomocy państwa, następnie, tytułem ewentualnym, o uzależnienie zawieszenia wykonania od złożenia zabezpieczenia na rzecz Instituto Valenciano de Finanzas, i, wreszcie, tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, o przyjęcie wszelkich innych środków w postaci zawieszenia na warunkach, jakie Sąd uzna za właściwe. W dniu 4 listopada 2016 r. prezes Sądu zadał wnoszącej odwołanie pytania na piśmie, na które udzieliła ona odpowiedzi w dniu 7 listopada 2016 r. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2016 r. prezes Sądu zgodnie z art. 157 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem tymczasowo przyznał zawieszenie wykonania do momentu wydania postanowienia kończącego postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego. W dniu 5 grudnia 2016 r. Fundación Valencia wniosła o dopuszczenie jej do niniejszego postępowania w przedmiocie środków tymczasowych w charakterze interwenienta popierającego żądania wnoszącej odwołanie. Wniosek ten został oddalony przez prezesa Sądu postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r., Valencia Club de Fútbol/Komisja (T‑732/16 R, niepublikowanym, EU:T:2017:272). W dniu 11 grudnia 2017 r. prezes Sądu wezwał wnoszącą odwołanie „do udzielenia aktualnych informacji na temat jej sytuacji finansowej, popartych odpowiednimi dowodami z dokumentów, w tym ostatnim poddanym audytowi sprawozdaniem finansowym, a także – wszelkich innych istotnych informacji dotyczących zmian, które miały miejsce po złożeniu wniosku o zastosowanie środków tymczasowych”. Wnosząca odwołanie zastosowała się do tego wezwania w dniu 21 grudnia 2017 r. W dniu 18 stycznia 2018 r. Komisja przedstawiła swe stanowisko w przedmiocie odpowiedzi przekazanych przez wnoszącą odwołanie. W dniu 24 stycznia 2018 r. wnosząca odwołanie zwróciła się o możliwość przedstawienia śródokresowego sprawozdania finansowego obejmującego okres do dnia 31 grudnia 2017 r. i możliwość zajęcia stanowiska w sprawie dwóch argumentów podniesionych przez Komisję w jej stanowisku z dnia 18 stycznia 2018 r. Dokument ten został dołączony do akt sprawy, a wnoszącej odwołanie umożliwiono przedstawienie jej śródokresowego sprawozdania finansowego, co uczyniła w dniu 5 lutego 2018 r. W dniu 22 marca 2018 r. prezes Sądu wydał zaskarżone postanowienie, w którym oddalił wniosek o zastosowanie środka tymczasowego. Prezes Sądu zbadał bowiem na wstępie, czy spełniona została przesłanka dotycząca pilnego charakteru. W związku z tym w pkt 39 zaskarżonego postanowienia przypomniał on w szczególności, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału w przypadku złożenia wniosku o zawieszenie wykonania aktu Unii zastosowanie wnioskowanego środka tymczasowego jest uzasadnione tylko wtedy, gdy dany akt stanowi decydującą przyczynę podniesionej poważnej i nieodwracalnej szkody. W pkt 41 tego postanowienia dodał, że jeżeli podniesiona szkoda ma charakter finansowy, wnioskowane środki tymczasowe są uzasadnione, jeśli okaże się, że brak tych środków przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie co do istoty sprawy mógłby zagrozić stabilności finansowej strony, która o nie wnosi, lub istotnie i bezpowrotnie zmienić jej udział w rynku, zwłaszcza z uwagi na rozmiar jej przedsiębiorstwa i osiąganych przez nie obrotów oraz, w stosownych przypadkach, charakterystykę grupy, do której należy. Jak wynika z pkt 47 zaskarżonego postanowienia, w celu wykazania pilnego charakteru wniosku o zawieszenie wykonania wnosząca odwołanie wskazała, że natychmiastowe odzyskanie rozpatrywanych kwot zagroziłoby jej stabilności finansowej i zmieniłoby w sposób znaczący i nieodwracalny jej pozycję na rynku klubów piłkarskich. W tym względzie prezes Sądu stwierdził w pkt 48 zaskarżonego postanowienia, że szkoda podnoszona przez wnoszącą odwołanie ma charakter pieniężny. Po przeprowadzeniu analizy dowodów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie prezes Sądu uznał, iż przedsiębiorstwo to nie znajdowało się w sytuacji, w której jego stabilność finansowa byłaby zagrożona, ani też nie wisiała nad nią groźba zmiany jej udziałów w rynku w znaczący i nieodwracalny sposób. Prezes Sądu w konsekwencji oddalił złożony przez wnoszącą odwołanie wniosek o zastosowanie środka tymczasowego i uchylił postanowienie z dnia 10 listopada 2016 r. Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron W swoim odwołaniu wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o: – uchylenie zaskarżonego postanowienia; – nakazanie zawieszenia wykonania spornej decyzji; – tytułem żądania ewentualnego – przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania, oraz – obciążenie Komisji kosztami postępowania. Odrębnym pismem, złożonym w sekretariacie Trybunału w tym samym dniu, wnosząca odwołanie złożyła wniosek o zastosowanie środka tymczasowego. Ponieważ wiceprezes i prezes pierwszej izby Trybunału nie mogli uczestniczyć w dalszym postępowaniu, do pełnienia obowiązków sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych zgodnie z art. 13 regulaminu postępowania przed Trybunałem został wyznaczony w dniu 4 czerwca 2018 r. prezes drugiej izby Trybunału. Postanowieniem prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 13 czerwca 2018 r., Valencia Club de Fútbol/Komisja [C‑315/18 P(R)-R, niepublikowanym, EU:C:2018:443], wydanym bez wysłuchania pozostałych stron postępowania zgodnie z art. 160 § 7 regulaminu postępowania przed Trybunałem, wykonanie spornej decyzji zawieszono do czasu wydania albo postanowienia kończącego postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego, albo postanowienia w przedmiocie niniejszego odwołania, zależnie od tego, które zostanie wydane najwcześniej. W odpowiedzi na odwołanie, złożonej w sekretariacie Trybunału w dniu 18 czerwca 2018 r., Komisja wnosi o: – oddalenie odwołania oraz – obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami związanymi z postępowaniem. W przedmiocie odwołania W przedmiocie dopuszczalności Komisja kwestionuje dopuszczalność odwołania, gdyż jej zdaniem opiera się ono jedynie na odmiennych stanowiskach w przedmiocie dokonanej przez prezesa Sądu oceny okoliczności faktycznych. Należy stwierdzić, że w swoim odwołaniu wnosząca odwołanie podnosi w istocie, że prezes Sądu, po pierwsze, nie ustosunkował się do niektórych argumentów podniesionych przez nią w pierwszej instancji, a po drugie, odmówił uwzględnienia dowodu – mimo, że został on przez nią zapowiedziany – który miał zostać przedstawiony w późniejszym terminie. W ten sposób jej zdaniem prezes Sądu naruszył zasadę skutecznej ochrony sądowej. W tym względzie wystarczy stwierdzić, że jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału, w ramach postępowania odwoławczego przeprowadzana przezeń kontrola ma na celu w szczególności zbadanie tego, czy Sąd odpowiedział w sposób wymagany prawem na wszystkie argumenty przedstawione przez skarżącego [postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 14 czerwca 2016 r., Chemtura Netherlands/EFSA, C‑134/16 P(R), niepublikowane, EU:C:2016:442, pkt 46; zobacz także podobnie wyrok z dnia 26 maja 2016 r., Rose Vision/Komisja, C‑224/15 P, EU:C:2016:358, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo] z poszanowaniem ogólnych zasad prawa i przepisów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego (zob. podobnie wyrok z dnia 21 września 2006 r., Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied/Komisja, C‑105/04 P, EU:C:2006:592, pkt 70 i przytoczone tam orzecznictwo). Wynika stąd, że odwołanie jest dopuszczalne. Co do istoty Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty. W przedmiocie zarzutu pierwszego W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie zarzuca prezesowi Sądu, że nie przeprowadził badania kryterium pilnego charakteru w odniesieniu do szkód niemających charakteru pieniężnego ani finansowego, mimo tego, iż we włączonych do akt sprawy Sądu pismach procesowych i dokumentach przedstawionych przez nią w dniach 24 stycznia i 5 lutego 2018 r. opisała ona inne szkody, takie jak naruszenie wizerunku stuletniego klubu piłkarskiego oraz inne szkody o charakterze sportowym. Nie analizując tego aspektu sprawy, prezes Sądu dokonał częściowej analizy pilnego charakteru, naruszając tym samym zasadę skutecznej ochrony sądowej. Komisja kwestionuje argumenty przedstawione przez wnoszącą odwołanie. Na wstępie należy zauważyć, że chociaż w odwołaniu wnosząca odwołanie podnosi naruszenie zasady skutecznej ochrony sądowej, trzeba stwierdzić, iż argumenty podniesione przez nią na poparcie tego zarzutu zmierzają w istocie do wykazania, że pomimo przedstawienia przez nią argumentów w pismach z dni 24 stycznia i 5 lutego 2018 r. prezes Sądu nie zajął stanowiska w przedmiocie kryterium pilnego charakteru w odniesieniu do szkód niemających charakteru majątkowego. W tym względzie należy przypomnieć, że zarzut dotyczący braku ustosunkowania się przez Sąd do argumentów podniesionych w pierwszej instancji sprowadza się w istocie do podniesienia naruszenia obowiązku uzasadnienia, który wynika z art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, mającego zastosowanie do Sądu na mocy art. 53 akapit pierwszy tego statutu i art. 119 regulaminu postępowania przed Sądem [postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 14 czerwca 2016 r., Chemtura Netherlands/EFSA, C‑134/16 P(R), niepublikowane, EU:C:2016:442, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo]. W pkt 34 zaskarżonego postanowienia prezes Sądu przypomniał, że po pierwsze, zawieszenie wykonania oraz inne środki tymczasowe mogą zostać przyznane przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych, jeżeli zostanie wykazane, że ich przyznanie jest zasadne prima facie z faktycznego i prawnego punktu widzenia (fumus boni iuris) oraz są one pilne w tym sensie, że w celu uniknięcia poważnej i nieodwracalnej szkody dla interesów strony, która o nie występuje, konieczne jest ich ustanowienie i wywołanie przez nie skutków przed rozstrzygnięciem w postępowaniu głównym, a po drugie, że przesłanki te mają charakter kumulatywny, co oznacza, iż wnioski o zastosowanie środka tymczasowego winny zostać oddalone, gdy którakolwiek z nich nie jest spełniona, a prezes Sądu zbadał na wstępie, czy spełniona jest przesłanka dotycząca pilnego charakteru. W pkt 47 zaskarżonego postanowienia podkreślił on, że w celu wykazania pilnego charakteru wniosku o zawieszenie wykonania wnosząca odwołanie podała, iż natychmiastowe odzyskanie rozpatrywanych kwot zagroziłoby jej stabilności finansowej oraz w sposób znaczący i nieodwracalny zmieniło jej pozycję na rynku klubów piłkarskich. W tym względzie prezes Sądu w odniesieniu do kwoty głównej w wysokości 20381000 EUR i kwoty 2949523,62 EUR z tytułu odsetek narosłych do dnia 5 listopada 2016 r., będących przedmiotem nakazu odzyskania pomocy, stwierdził w pierwszej kolejności, w pkt 48 zaskarżonego postanowienia, że szkoda podnoszona przez wnoszącą odwołanie ma charakter pieniężny. W drugiej kolejności, w odniesieniu do kwestii tego, czy wnoszącej odwołanie udało się wykazać, że podnoszona szkoda miała poważny i nieodwracalny charakter, prezes Sądu na podstawie przedstawionego przez wnoszącą odwołanie i poddanego audytowi sprawozdania finansowego za rok budżetowy 2016/2017, kończący się w dniu 30 czerwca 2017 r., stwierdził w pkt 50 zaskarżonego postanowienia, iż ze wspomnianego sprawozdania finansowego wynika, po pierwsze, że wnosząca odwołanie utworzyła rezerwę odpowiadającą kwotom będącym przedmiotem nakazu odzyskania pomocy, po drugie, że w tamtym czasie dysponowała ona jeszcze dwiema liniami kredytowymi ze strony swojego większościowego akcjonariusza, pierwszej w wysokości 12000000 EUR, a drugiej – w wysokości 42000000 EUR, i, po trzecie, że większościowy akcjonariusz zobowiązał się w tamtym czasie do udzielenia wsparcia finansowego w celu umożliwienia wnoszącej odwołanie kontynuowania działalności. Prezes Sądu dodał, po czwarte, że wnosząca odwołanie nie stwierdziła, iż rzeczone linie kredytowe były już nieaktualne, ani też że ten większościowy akcjonariusz wycofał się z zobowiązania do zapewnienia wsparcia finansowego niezbędnego do zapewnienia kontynuacji działalności. W trzeciej kolejności, w pkt 51 zaskarżonego postanowienia, prezes Sądu zaznaczył, że w świetle powyższych elementów wnosząca odwołanie powinna była wykazać, dlaczego znajdowała się w sytuacji, w której jej stabilność finansowa byłaby zagrożona lub istniałoby ryzyko, że jej udziały w rynku ulegną zmianie w sposób trwały i nieodwracalny. Podkreślił jednak, w czwartej kolejności, w pkt 52 zaskarżonego postanowienia, że wnosząca odwołanie nie wspomniała w argumentacji dotyczącej jej sytuacji finansowej o liniach kredytowych w wysokości 54000000 EUR ani o pomocy finansowej udzielonej przez jej większościowego akcjonariusza; nie wyjaśniła też powodów, dla których należałoby stwierdzić, że pomimo tego wsparcia jej stabilność finansowa jest zagrożona. W piątej kolejności prezes Sądu stwierdził w pkt 54 i 55 zaskarżonego postanowienia, że jeśli chodzi o podnoszone ryzyko, iż należące do wnoszącej odwołanie udziały w rynku ulegną zmianie w sposób znaczący i nieodwracalny, jej argumentacja opiera się zasadniczo na założeniu, że jej trudna sytuacja finansowa nie pozwala na zapłatę kwot określonych w nakazie odzyskania pomocy bez wywołania bardzo poważnych konsekwencji dla jej zdolności przeprowadzenia transferów zawodników i jej pozycji na stanowiącym punkt odniesienia rynku klubów piłkarskich. Jednakże wnosząca odwołanie pominęła fakt istnienia linii kredytowych i wsparcia ze strony większościowego akcjonariusza, o których mowa w pkt 37 [tego] postanowienia. Jak zatem wynika z powyższych rozważań – z zastrzeżeniem argumentu, zgodnie z którym wnosząca odwołanie nie była w stanie przeprowadzić transferu zawodników, do czego prezes Sądu ustosunkował się w pkt 55 zaskarżonego postanowienia, przypomnianym w poprzednim punkcie niniejszego postanowienia – prezes Sądu, wbrew temu, co twierdzi w odwołaniu wnosząca je, nie zajął konkretnego stanowiska w przedmiocie ewentualnych innych szkód niemających charakteru majątkowego, które zostały przywołane w pismach z dni 24 stycznia i 5 lutego 2018 r. Należy przypomnieć, że z utrwalonego orzecznictwa wynika, iż decyzje Sądu powinny być uzasadnione w stopniu wystarczającym, aby Trybunał mógł przeprowadzić kontrolę sądową. W tym względzie wystarcza, by rozumowanie było jasne i zrozumiałe, a ponadto by mogło uzasadniać wniosek, który ma wspierać [zob. podobnie postanowienie prezesa Trybunału z dnia 18 października 2002 r., Komisja/Technische Glaswerke Ilmenau, C‑232/02 P(R), EU:C:2002:601, pkt 56; postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 19 grudnia 2013 r., Komisja/Niemcy, C‑426/13 P(R), EU:C:2013:848, pkt 66]. Jak wynika ponadto z równie utrwalonego orzecznictwa Trybunału, obowiązek ów nie wymaga, by Sąd przedstawił wyjaśnienia odpowiadające w sposób wyczerpujący na każdy punkt rozumowania zaprezentowanego przez strony sporu, a zatem uzasadnienie Sądu może być dorozumiane, pod warunkiem że pozwala zainteresowanym na poznanie powodów, dla których Sąd nie przychylił się do ich argumentów, Trybunał zaś dysponuje wystarczającymi elementami dla sprawowania kontroli [postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 14 czerwca 2016 r., Chemtura Netherlands/EFSA, C‑134/16 P(R), niepublikowane, EU:C:2016:442, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo]. W niniejszej sprawie należy zaznaczyć, że wszystkie szkody podnoszone przez wnoszącą odwołanie w pismach z dni 24 stycznia i 5 lutego 2018 r. opierają się, jak wskazał w istocie Sąd w pkt 54 i 55 zaskarżonego postanowienia, na założeniu, zgodnie z którym w związku z zapłatą kwot wskazanych w nakazie odzyskania pomocy będzie ona zmuszona do złożenia wniosku o wszczęcie zapobiegawczego postępowania restrukturyzacyjnego lub przynajmniej nie będzie w stanie spłacić swoich zobowiązań wobec zawodników i techników, organów regulacyjnych, a nawet klubów należących do zawodowej ligi piłki nożnej. W piśmie z dnia 24 stycznia 2018 r. wnosząca odwołanie wskazała bowiem, po pierwsze, że wniosek o wszczęcie zapobiegawczego postępowania restrukturyzacyjnego „mógłby doprowadzić do administracyjnego obniżenia kategorii w rozgrywkach krajowych” lub skutkować utratą statusu członka w wyniku wykreślenia organizacji sportowej, co zmusiłoby klub niewywiązujący się ze swoich zobowiązań do uczestniczenia w rozgrywkach „niezawodowych”. Dodała, że złożenie takiego wniosku mogłoby uniemożliwić jej uzyskanie licencji Unii Europejskich Związków Piłkarskich (UEFA). Wnosząca odwołanie wyjaśniła następnie, że najważniejsze skutki majątkowe wynikające dla niej z takiej sytuacji polegałyby na utracie dochodów z rozgrywek krajowych i międzynarodowych, „zawodników drużyny A” w zamian za zerowe lub niskie koszty transferu, przychodów z tytułu praw do transmisji telewizyjnej, przychodów z reklam oraz przychodów z oznaczania towarów marką klubu. Wnosząca odwołanie podkreśliła wreszcie, że prawdopodobieństwo braku udziału w rozgrywkach zawodowych w ciągu jednego lub dwóch sezonów miałoby dla niej katastrofalne skutki, spowodowałoby bowiem nieodwracalny uszczerbek na wizerunku klubu, pociągnęłoby za sobą masowe odejścia „zawodników drużyny A” oraz wielomilionowy (w EUR) spadek regularnych przychodów klubu. W piśmie z dnia 5 lutego 2018 r. wnosząca odwołanie podniosła również, że zgodnie z regulaminem zawodowej ligi piłki nożnej popadnięcie w zwłokę ze spłatą zobowiązań wobec zawodników i techników, organów regulacyjnych lub klubów członkowskich jest uznawane za bardzo poważne naruszenie zasad, które może prowadzić do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i nałożenia surowych kar, takich jak degradacja do niższej kategorii, utrata statusu członka lub utrata licencji. Zatem sam fakt złożenia wniosku o rozpoczęcie procedury restrukturyzacji zapobiegawczej mógłby uniemożliwić wnoszącej odwołanie w krótkim terminie wywiązanie się z zobowiązań finansowych, a przez to – udział w rozgrywkach zawodowych w kolejnym sezonie, co miałoby katastrofalne konsekwencje majątkowe i gospodarcze i doprowadziłoby do powstania nieodwracalnego uszczerbku na wizerunku klubu. Tymczasem prawdziwość przesłanki, o której mowa w pkt 42 niniejszego postanowienia, nie została przez wnoszącą odwołanie wykazana przed Sądem. Jak bowiem stwierdził prezes Sądu w pkt 48–55 zaskarżonego postanowienia w ramach swej suwerennej oceny okoliczności faktycznych, której nieprawidłowość ani przeinaczenie nie zostały w żaden sposób podniesione przed Trybunałem, należy uznać, że wnosząca odwołanie, która zgodnie z ustaleniami prezesa Sądu dysponuje liniami kredytowymi w wysokości 54000000 EUR i pomocą finansową udzieloną przez większościowego akcjonariusza, nie wyjaśniła powodów, dla których należałoby dojść do wniosku, że pomimo istnienia wspomnianych linii kredytowych i pomocy jej stabilność finansowa jest zagrożona. W sytuacji, gdy brak jest takiego zagrożenia, a zapobiegawcze postępowanie restrukturyzacyjne nie zostało wszczęte, prezes Sądu nie naruszył przy oddalaniu wniosku o zastosowanie środka tymczasowego obowiązku uzasadnienia wskutek tego, że nie zajął stanowiska konkretnie w przedmiocie argumentów wnoszącej odwołanie dotyczących niemających charakteru majątkowego lub finansowego szkód, które miałyby wyniknąć z wszczęcia takiego postępowania. Z powyższego wynika, że zarzut pierwszy należy oddalić. W przedmiocie zarzutu drugiego W zarzucie drugim wnosząca odwołanie podnosi, że w odpowiedzi na pytanie zadane przez prezesa Sądu w celu uzyskania aktualnych informacji na temat jej sytuacji finansowej poinformowała go o tym, że firma audytorska wkrótce zakończy badanie jej śródokresowego sprawozdania finansowego na dzień 31 grudnia 2017 r. W tym względzie w pismach z dni 21 grudnia 2017 r., 24 stycznia i 5 lutego 2018 r. podkreśliła ona znaczenie przedstawienia tego kompletnego śródokresowego sprawozdania finansowego i wyników ww. audytu jeszcze przed wydaniem przez prezesa Sądu rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o zastosowanie środka tymczasowego. Poszanowanie zasady skutecznej ochrony sądowej wymagałoby zaś, aby prezes Sądu wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o zastosowanie środka tymczasowego dopiero po podaniu mu do wiadomości tych dokumentów. Komisja twierdzi, że zarzut drugi jest bezpodstawny. Na wstępie należy zauważyć, że w piśmie z dnia 21 grudnia 2017 r. wnosząca odwołanie poinformowała prezesa Sądu, że może przesłać mu w dniu 7 lutego 2018 r. projekt śródokresowego sprawozdania finansowego na dzień 31 grudnia 2017 r. i – w przypadku, gdyby prezes Sądu uznał to za właściwe – wyniki częściowego badania śródokresowego sprawozdania finansowego wraz z załącznikiem do niego, po uzyskaniu w dniu 31 marca 2018 r. wyników audytu przeprowadzonego przez firmę audytorską, o której mowa w pkt 48 niniejszego postanowienia. W piśmie z dnia 24 stycznia 2018 r. wnosząca odwołanie wystąpiła również z wnioskiem o umożliwienie jej przedstawienia swojego śródokresowego sprawozdania finansowego na dzień 31 grudnia 2017 r., co jej zdaniem umożliwiłoby prezesowi Sądu zapoznanie się przed wydaniem postanowienia z możliwie najbardziej aktualnym obrazem ogólnej sytuacji finansowej. Ponieważ prezes Sądu uwzględnił ów wniosek, wnosząca odwołanie przedstawiła rzeczone śródokresowe sprawozdanie finansowe w dniu 5 lutego 2018 r. W piśmie dołączonym do tego sprawozdania wnosząca odwołanie zwróciła się do prezesa Sądu o możliwość przedłożenia, „ze względu na ich wagę”, pełnego śródokresowego sprawozdania finansowego oraz wyników przeprowadzonego przez firmę audytorską badania, które to wyniki zostaną sfinalizowane w dniu 31 marca 2018 r. W tym względzie bezsporne jest, że prezes Sądu nie uwzględnił tego wniosku i w dniu 22 marca 2018 r. wydał zaskarżone postanowienie. Zajmując takie stanowisko, Sąd nie dopuścił się naruszenia prawa. Należy bowiem przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wniosek o zastosowanie środka tymczasowego powinien sam w sobie pozwolić stronie pozwanej na przygotowanie uwag, a sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych – rozpoznanie wniosku, jeśli to możliwe, bez dodatkowych informacji; istotne okoliczności faktyczne i prawne, na których oparto wniosek, muszą wynikać z samej jego treści (postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 6 września 2016 r., Inclusion Alliance for Europe/Komisja, C‑378/16 P-R, niepublikowane, EU:C:2016:668, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo). W świetle wymogu szybkiego działania, który z definicji charakteryzuje postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego, od strony, która wnioskuje o zastosowanie środków tymczasowych, można rozsądnie wymagać przedstawienia już na etapie składania wniosku – poza wyjątkowymi przypadkami – wszystkich dostępnych dowodów na jego poparcie, tak aby sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych mógł na tej podstawie ocenić zasadność rzeczonego wniosku (postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 6 września 2016 r., Inclusion Alliance for Europe/Komisja, C‑378/16 P-R, niepublikowane, EU:C:2016:668, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo). Nawet przy założeniu, że dowód, jak w niniejszej sprawie, może być dostępny jedynie po złożeniu wniosku o zastosowanie środka tymczasowego, z orzecznictwa wynika, że wyłącznie do prezesa Sądu należy ocena ewentualnej konieczności uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w rozpatrywanych przez niego sprawach [zob. podobnie wyrok z dnia 28 czerwca 2005 r., Dansk Rørindustri i in./Komisja, C‑189/02 P, C‑202/02 P, od C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P, EU:C:2005:408, pkt 67; a także postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 17 maja 2018 r., Stany Zjednoczone Ameryki/Apple Sales International i in., C‑12/18 P(I), niepublikowane, EU:C:2018:330, pkt 22]. W niniejszej sprawie prezes Sądu w pkt 36 zaskarżonego postanowienia uznał, że, mając na uwadze zawarte w aktach sprawy dowody, dysponuje wszystkimi informacjami niezbędnymi do tego, aby orzec w przedmiocie wniosku o zastosowanie środka tymczasowego. Ponadto przeprowadzana przez Sąd wyłączna ocena waloru dowodowego materiału zgromadzonego w sprawie nie podlega kontroli Trybunału w ramach postępowania odwoławczego z wyjątkiem przypadków przeinaczenia dowodów przedstawionych Sądowi lub wówczas, gdy z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika istotna nieścisłość ustaleń Sądu (wyroki: z dnia 16 lipca 2009 r., Der Grüne Punkt Duales System Deutschland/Komisja, C‑385/07 P, EU:C:2009:456, pkt 163; z dnia 19 marca 2015 r., Dole Food i Dole Fresh Fruit Europe/Komisja, C‑286/13 P, EU:C:2015:184, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym odwołaniu nie podniesiono jednak takich nieścisłości czy też przeinaczeń. Przeciwnie, wnosząca je podkreśliła w nim, że wyniki dokonanego przez firmę audytorską częściowego badania śródokresowego sprawozdania finansowego, ostatecznie udostępnione jej w dniu 23 marca 2018 r., jedynie „potwierdziły sytuację finansową klubu, zobrazowaną przez wstępne sprawozdanie finansowe klubu na dzień 31 grudnia 2017 r.”. Z powyższego wynika, że należy oddalić drugi zarzut, jak również odwołanie w całości. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania, a ta ostatnia przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami poniesionymi w ramach niniejszego postępowania odwoławczego oraz postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych w sprawie C‑315/18 P(R)-R.   Z powyższych względów sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych postanawia, co następuje:   1) Odwołanie zostaje oddalone.   2) Valencia Club de Fútbol SAD ponosi koszty postępowania odwoławczego oraz postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych w sprawie C‑315/18 P(R)-R.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: hiszpański.