C-319/24

Wydanie tymczasowe OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO ANDREI BIONDIEGO przedstawiona w dniu 5 lutego 2026 r.(1) Sprawa C‑319/24 P Komisja Europejska przeciwko Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd, Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd, Central-China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd Odwołanie – Dumping – Przywóz niektórych (poli)alkoholi winylowych pochodzących z Chin – Ostateczne cło antydumpingowe – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/1336 – Brak współpracy – Artykuł 18 ust. 1 i 6 rozporządzenia (UE) 2016/1036 – Obiektywne porównanie na tym samym poziomie handlu – Konstruowanie wartości normalnej w przypadku znaczących zakłóceń w kraju wywozu – Artykuł 2 ust. 6a i 10 rozporządzenia (UE) 2016/1036 – Dostosowania – Jeden podmiot gospodarczy – Artykuł 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia (UE) 2016/1036 – VAT niepodlegający zwrotowi – Artykuł 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia 2016/1036 Spis treści I. Wprowadzenie II. W przedmiocie odwołania A. W przedmiocie zarzutu pierwszego odwołania – naruszenie art. 18 rozporządzenia podstawowego 1. Kontekst kwestii spornej 2. Zwięzłe streszczenie argumentów stron 3. Analiza a) W przedmiocie dopuszczalności zarzutu pierwszego odwołania oraz właściwości Trybunału b) Co do istoty 1) Artykuł 18 rozporządzenia podstawowego 2) Zastosowanie w niniejszej sprawie B. W przedmiocie zarzutu drugiego odwołania – naruszenie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego i zasady dobrej administracji 1. Kontekst kwestii spornej 2. Zwięzłe streszczenie argumentów stron 3. Analiza a) Konstruowanie wartości normalnej na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego b) Obowiązek dokonania obiektywnego porównania na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego 1) Obiektywne porównanie na tym samym poziomie handlu 2) Obiektywne porównanie w przypadku konstruowania wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego 3) Ciężar i standard dowodu w kontekście dostosowań c) W przedmiocie części pierwszej zarzutu drugiego odwołania d) W przedmiocie części drugiej zarzutu drugiego odwołania 1) Zarzut przeinaczenia okoliczności faktycznych 2) Standard dowodu wymagany na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego 3) Zarzut naruszenia zasady dobrej administracji C. W przedmiocie zarzutu trzeciego odwołania – wykładnia art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego 1. Kontekst kwestii spornej 2. Zwięzłe streszczenie argumentów stron 3. Analiza a) Dostosowanie na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego b) W przedmiocie części pierwszej zarzutu trzeciego odwołania c) W przedmiocie części drugiej zarzutu trzeciego odwołania 1) W przedmiocie dopuszczalności 2) Co do istoty III. W przedmiocie odwołania wzajemnego A. W przedmiocie dopuszczalności i skuteczności odwołania wzajemnego B. W przedmiocie zarzutu pierwszego odwołania wzajemnego C. W przedmiocie zarzutu drugiego odwołania wzajemnego D. W przedmiocie zarzutu trzeciego odwołania wzajemnego E. W przedmiocie zarzutu czwartego odwołania wzajemnego IV. W przedmiocie skargi przed Sądem V. W przedmiocie kosztów VI. Wnioski I.      Wprowadzenie 1.        Niniejsza sprawa porusza istotne kwestie dotyczące dochodzeń antydumpingowych prowadzonych przez Komisję Europejską. 2.        Do Trybunału po raz pierwszy zwrócono się o wykładnię stosowania nowej metodyki określonej w art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego(2), która jest wykorzystywana do konstruowania wartości normalnej w przypadku wywozu z krajów, na których rynkach wewnętrznych istnieją znaczące zakłócenia. Wyrok Trybunału będzie miał daleko idące konsekwencje dla prowadzenia przez Komisję w przyszłości dochodzeń z zastosowaniem tej metodyki. Niniejsze postępowanie stwarza również Trybunałowi okazję do doprecyzowania zakresu uprawnień dyskrecjonalnych Komisji przy wykorzystywaniu faktów dostępnych zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego w przypadku braku współpracy zainteresowanych stron, a także zakresu dostosowań na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) i k) rozporządzenia podstawowego. 3.        Przedmiotem niniejszej sprawy jest odwołanie wniesione przez Komisję i odwołanie wzajemne wniesione przez trzy spółki należące do Sinopec Group(3) – jednej z największych chińskich grup kapitałowych – które były skarżącymi w postępowaniu w pierwszej instancji. Odwołanie i odwołanie wzajemne zostały wniesione od wyroku Sądu(4) (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), w którym Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych (poli)alkoholi winylowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej(5) (zwanego dalej „spornym rozporządzeniem”). 4.        Zasadniczo spornym rozporządzeniem Komisja nałożyła w szczególności ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 17,3 % na przywóz niektórych produktów PVA wytwarzanych przez Sinopec. 5.        Komisja, stwierdziwszy istnienie w Chinach „znaczących zakłóceń”(6), skonstruowała wartość normalną zgodnie z metodyką określoną w art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego(7), w ramach której to wartości uwzględniła ona kwotę, którą uznała za niezniekształconą i odpowiednią kwotę kosztów administracyjnych, kosztów sprzedaży i kosztów ogólnych (zwanych dalej „kosztami ASO”) oraz zysków(8). 6.        W tym kontekście, po pierwsze, w odniesieniu do Sinopec Ningxia, Komisja zidentyfikowała kilka poważnych braków w przekazanych danych dotyczących jej kosztów produkcji. Z tego względu przy konstruowaniu wartości normalnej w przypadku tego przedsiębiorstwa Komisja wykorzystała „fakty dostępne” zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego(9). Komisja postanowiła, dla każdego rodzaju produktu objętego postępowaniem, wykorzystać najwyższą skonstruowaną wartość normalną spośród wartości pozostałych współpracujących producentów eksportujących(10). 7.        Po drugie, Komisja dokonała dostosowań w dół ceny eksportowej, odliczając od niej koszty ubezpieczenia, frachtu, opłaty za przeładunek i załadunek, koszty kredytu i opłaty bankowe (zwane dalej „spornymi kosztami”)(11). Po trzecie, Komisja dokonała dostosowania w dół ceny eksportowej na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego(12). Po czwarte, Komisja dokonała dostosowania w górę wartości normalnej na podstawie art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego(13). 8.        W zaskarżonym wyroku Sąd, po pierwsze, uznał, że Komisja naruszyła art. 18 rozporządzenia podstawowego w zakresie, w jakim obliczyła wartość normalną Sinopec Ningxia, przyjmując dla każdego rodzaju produktu najwyższą wartość normalną spośród wartości normalnych pozostałych producentów eksportujących(14). Po drugie, Sąd stwierdził, że Komisja naruszyła spoczywający na niej na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego obowiązek dokonania obiektywnego porównania na tym samym poziomie handlu ceny eksportowej z wartością normalną w zakresie, w jakim Komisja odliczyła „sporne koszty” od ceny eksportowej. Sąd doszedł również do wniosku, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji, ponieważ zobowiązała Sinopec do przedstawienia niewspółmiernego dowodu(15). Po trzecie, Sąd uznał, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego w zakresie, w jakim stwierdziła, iż Sinopec Central-China wykonywała funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji(16). 9.        Ze względu na to, że Komisja dopuściła się powyższych naruszeń, Sąd stwierdził nieważność spornego rozporządzenia w odniesieniu do Sinopec. W pozostałym zakresie skarga została oddalona. 10.      Komisja i Sinopec wniosły do Trybunału odpowiednio odwołanie i odwołanie wzajemne. II.    W przedmiocie odwołania 11.      W drodze odwołania Komisja, popierana przez Kuraray Europe GmbH (zwaną dalej „Kuraray”), będącą interwenientem w postępowaniu w pierwszej instancji, wnosi do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku i obciążenie Sinopec kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania odwoławczego. 12.      Sinopec, popierana przez Wegochem Europe BV (zwaną dalej „Wegochem”), będącą interwenientem w postępowaniu w pierwszej instancji, zasadniczo zwraca się do Trybunału o oddalenie odwołania oraz, tytułem żądania ewentualnego, o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania i obciążenie Komisji kosztami postępowania. 13.      Na poparcie odwołania Komisja podnosi trzy zarzuty, w których wskazuje, że Sąd popełnił błąd, gdy stwierdził istnienie każdego z naruszeń wymienionych w pkt 8 niniejszej opinii. A.      W przedmiocie zarzutu pierwszego odwołania – naruszenie art. 18 rozporządzenia podstawowego 14.      Zarzut pierwszy odwołania wniesionego przez Komisję dotyczy ustaleń Sądu zawartych w pkt 211–221 zaskarżonego wyroku. W tych punktach Sąd uwzględnił zarzut, w ramach którego Sinopec argumentowała, iż Komisja naruszyła art. 18 rozporządzenia podstawowego. 15.      Odpowiednie przepisy art. 18 rozporządzenia podstawowego mają następujące brzmienie: „1.      Jeżeli zainteresowana strona odmawia dostępu lub w inny sposób nie zapewnia niezbędnych informacji w terminach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, albo znacznie utrudnia dochodzenie, ustalenia tymczasowe lub ostateczne, pozytywne bądź negatywne, mogą zostać dokonane w oparciu o fakty dostępne. […] 5.      Jeżeli ustalenia, w tym dotyczące wartości normalnej, przyjęto w oparciu o przepisy ust. 1, łącznie z informacjami zawartymi we wniosku o wszczęcie postępowania, sprawdza się je, o ile to możliwe i z uwzględnieniem terminów postępowania, poprzez odniesienie do informacji pochodzących z innych dostępnych niezależnych źródeł, takich jak opublikowane cenniki, urzędowe statystyki dotyczące przywozu i deklaracje celne lub informacji uzyskanych od innych zainteresowanych stron podczas dochodzenia. […] 6.      Jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje lub współpracuje jedynie częściowo, tak że odpowiednie informacje pozostają nieujawnione, wynik dochodzenia może być mniej korzystny dla tej strony niż ten, który miałby miejsce w przypadku pełnej współpracy”. 1.      Kontekst kwestii spornej  16.      W motywach 327–329 spornego rozporządzenia Komisja, stwierdziwszy znaczące braki w sprawozdawczości w zakresie kosztów produkcji ponoszonych przez Sinopec Ningxia, postanowiła wykorzystać w odniesieniu do obliczania wartości normalnej Sinopec Ningxia „fakty dostępne” zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. W związku z tym wartość normalną w przypadku tego przedsiębiorstwa skonstruowano, na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego, z wykorzystaniem informacji przekazanych przez pozostałych współpracujących producentów eksportujących. W szczególności w odniesieniu do każdego rodzaju produktu zgłoszonego przez to przedsiębiorstwo Komisja wykorzystała najwyższą skonstruowaną wartość normalną pozostałych współpracujących producentów eksportujących. 17.      W motywie 333 spornego rozporządzenia Komisja odrzuciła twierdzenia, jakoby to podejście było represyjne. Komisja uznała, że skoro „nie była w stanie zweryfikować i w związku z tym wykorzystać danych dostarczonych przez Sinopec Ningxia do skonstruowania wartości normalnej, nie ma dowodów wskazujących na to, że wartość normalna Sinopec Ningxia dla danego rodzaju produktu byłaby niższa od najwyższej wartości normalnej dla danego rodzaju produktu pozostałych współpracujących producentów, którzy stosują podobne surowce”. 18.      W zaskarżonym wyroku Sąd uznał, że w spornym rozporządzeniu Komisja zastosowała domniemanie, zgodnie z którym wartość normalna Sinopec Ningxia dla danego rodzaju produktu nie była niższa od najwyższej z wartości normalnych pozostałych współpracujących producentów eksportujących. Sąd stwierdził, że prawodawca Unii nie zamierzał wprowadzić, na podstawie art. 18 rozporządzenia podstawowego, takiego domniemania prawnego, które zwalniałoby instytucje Unii z wszelkich wymogów dowodowych. Sąd zauważył, że podczas przeprowadzonej przed nim rozprawy Komisja przyznała, iż zastosowała domniemanie, oraz że instytucja ta wyjaśniła, w odpowiedzi na zadane jej pytanie szczegółowe, iż okolicznością w aktach, na której się oparła w celu metodycznego zastosowania najwyższej wartości normalnej spośród wartości normalnych pozostałych współpracujących producentów eksportujących, był brak współpracy ze strony Sinopec Ningxia. Sąd doszedł do wniosku, że Komisja, z racji tego, iż zastosowała takie domniemanie, naruszyła art. 18 rozporządzenia podstawowego. 2.      Zwięzłe streszczenie argumentów stron 19.      W ramach zarzutu pierwszego odwołania Komisja, popierana przez Kuraray, podnosi, że w zaskarżonym wyroku Sąd naruszył prawo przy wykładni i stosowaniu art. 18 rozporządzenia podstawowego. Komisja utrzymuje, że – wbrew temu, co orzekł Sąd – nie zastosowała w motywach 329 i 333 spornego rozporządzenia żadnego „domniemania” opartego na braku współpracy ze strony Sinopec Ningxia. Komisja po prostu wywiodła z faktu, że Sinopec Ningxia wielokrotnie nie przekazała brakujących danych, iż jej wartości normalne musiały się znajdować co najmniej na poziomie najwyższych wartości normalnych dla tego samego rodzaju produktów wytwarzanych przez pozostałych współpracujących producentów eksportujących. Komisja uznała, że w ten sposób nie „ukarała” Sinopec Ningxia, lecz jedynie wykorzystała zawarte w aktach dane dotyczące tych pozostałych producentów eksportujących. Ponadto Komisja nie uczyniła wzmianki o takim domniemaniu w żadnym piśmie złożonym w postępowaniu w pierwszej instancji. W związku z tym Sąd w zniekształcony sposób przedstawił tok jej rozumowania zawarty w motywie 333 spornego rozporządzenia. 20.      Na wstępie Wegochem podnosi, że zarzut pierwszy odwołania wniesionego przez Komisję jest niedopuszczalny, ponieważ zmierza do podważenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd w zaskarżonym wyroku. Według Wegochem Sąd stwierdził, że Komisja zastosowała domniemanie oraz że ukarała Sinopec Ningxia. Komisja zwraca się zatem do Trybunału o ponowną ocenę dowodów i okoliczności faktycznych leżących u podstaw tego ustalenia. 21.      Sinopec, popierana przez Wegochem, podnosi zasadniczo, po pierwsze, że Komisja nie przeprowadziła wnioskowania, lecz zastosowała domniemanie. Komisja, oprócz wywodu zaprezentowanego w motywie 333, nie przedstawiła żadnego dowodu ani argumentu przemawiającego za metodycznym wyborem najwyższej uzyskanej wartości normalnej dla danego rodzaju produktu. Sąd słusznie wskazał, że jedyną okolicznością, na której oparła się Komisja, był brak współpracy. W związku z tym prawidłowo stwierdził on, że Komisja zastosowała domniemanie. Po drugie, nawet gdyby Komisja przeprowadziła wnioskowanie, nie uprawniałoby jej to do wyboru konkretnej okoliczności faktycznej w celu wymierzenia kary za brak współpracy. Z orzecznictwa Światowej Organizacji Handlu (WTO) wynika, że jeżeli pewne informacje nie zostały przekazane, organ nie może po prostu założyć, iż brakujące informacje są z konieczności obciążające, oraz nie może interpretować brakujących informacji w najbardziej niekorzystny ze sposobów. Po trzecie, obawy Komisji, że podejście przyjęte przez Sąd może zachęcać producentów eksportujących do wybiórczej odmowy współpracy, są przesadzone. Artykuł 18 ust. 6 rozporządzenia podstawowego nie wymaga, aby wynik był mniej korzystny. Komisja mogła posłużyć się innymi wartościami, takimi jak średnia ważona wartości normalnych pozostałych eksporterów, które również mogły być „mniej korzystne”. Tymczasem Komisja zadbała o to, aby wybrane fakty zastępcze były możliwie jak najbardziej niekorzystne dla Sinopec. 3.      Analiza a)      W przedmiocie dopuszczalności zarzutu pierwszego odwołania oraz właściwości Trybunału 22.      Co się tyczy zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Wegochem, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że interwenient nie ma legitymacji do podniesienia zarzutu niedopuszczalności, jeżeli zarzut ten nie został podniesiony w żądaniach strony pozwanej(17). 23.      W niniejszej sprawie Sinopec nie podniosła żadnego zarzutu odnoszącego się do dopuszczalności zarzutu pierwszego odwołania. Z powyższego wynika, że Wegochem nie była uprawniona do podniesienia zarzutu niedopuszczalności, w związku z czym Trybunał nie jest zobowiązany do rozpatrzenia takiego zarzutu. 24.      Niemniej jednak kwestia właściwości Trybunału do rozpoznania sprawy i wydania orzeczenia wchodzi w zakres bezwzględnych przeszkód procesowych, która może zostać zbadana przez Trybunał na każdym etapie postępowania, także z urzędu(18). 25.      W związku z tym, ponieważ zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunał nie jest właściwy do ustalania okoliczności faktycznych w postępowaniu odwoławczym(19), z wyjątkiem przypadków przeinaczenia tych okoliczności(20), zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Wegochem dotyczy kwestii właściwości Trybunału, którą Trybunał powinien zbadać z urzędu. 26.      Niemniej jednak w niniejszej sprawie zarzut pierwszy odwołania nie ma na celu podważenia ustaleń faktycznych. Dotyczy on natomiast kwestii prawnej związanej z wykładnią art. 18 rozporządzenia podstawowego, w szczególności zaś zakresu swobodnego uznania przysługującego Komisji przy podejmowaniu decyzji o uwzględnieniu „faktów dostępnych” w przypadku braku współpracy zainteresowanej strony. Ponadto Komisja kwestionuje dokonaną w zaskarżonym wyroku wykładnię motywu 333 spornego rozporządzenia i twierdzi, że Sąd przeinaczył sens tego motywu. Trybunał jest zatem właściwy do rozpatrzenia zarzutu pierwszego odwołania wniesionego przez Komisję. b)      Co do istoty 1)      Artykuł 18 rozporządzenia podstawowego 27.      Jeżeli chodzi o argument Komisji, że w zaskarżonym wyroku Sąd naruszył prawo przy wykładni i stosowaniu art. 18 rozporządzenia podstawowego, należy na wstępie przypomnieć, iż rozporządzenie podstawowe nie nadaje Komisji uprawnień pozwalających na przymuszenie zainteresowanych stron do udziału w postępowaniu lub do udzielenia informacji. Komisja jest zatem uzależniona od dobrowolnej współpracy tych stron w celu uzyskania przez nią niezbędnych dla niej informacji(21). 28.      Prawodawca Unii przewidział więc w art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, że jeżeli zainteresowana strona nie zapewnia niezbędnych informacji albo znacznie utrudnia dochodzenie, ustalenia mogą zostać dokonane w oparciu o „fakty dostępne”(22). Ponadto zgodnie z art. 18 ust. 6 tego rozporządzenia, jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje, wynik dochodzenia może być mniej korzystny dla tej strony niż ten, który miałby miejsce w przypadku pełnej współpracy. 29.      Jak wynika z motywu 27 rozporządzenia podstawowego, jego art. 18 odzwierciedla przyświecający prawodawcy Unii zamiar ułatwienia Komisji podjęcia decyzji w przypadku napotkania przez nią przeszkód o charakterze materialnym wynikających z braku współpracy zainteresowanych stron(23). W związku z tym Trybunał uznał, że celem art. 18 rozporządzenia podstawowego jest umożliwienie Komisji prowadzenia dochodzenia, nawet wówczas gdy zainteresowane strony odmawiają współpracy lub nie współpracują w wystarczającym stopniu(24). 30.      W tym kontekście zainteresowane strony są zobowiązane do pełnej współpracy; powinny one dostarczyć wszelkie informacje, którymi dysponują i które instytucje Unii uważają za niezbędne do dokonania swoich ustaleń(25). Ponadto zagrożenie, że w przypadku braku współpracy zainteresowanych stron w dochodzeniu instytucje mogą uwzględnić „fakty dostępne”, które mogą być mniej korzystne zgodnie z art. 18 ust. 1 i 6 rozporządzenia podstawowego, wiąże się nieodłącznie z postępowaniem antydumpingowym i ma zachęcać do lojalnej i starannej współpracy ze strony takich przedsiębiorstw(26). 31.      W trosce o skuteczność i sprawność postępowania antydumpingowego należy zapewnić, aby zainteresowane strony rzeczywiście i w pełni współpracowały w dochodzeniu, dokładając wszelkich starań i nie przeszkadzając w dochodzeniu. Negatywne skutki, na jakie może zostać narażona zainteresowana strona w przypadku wadliwej lub niepełnej współpracy – mianowicie ryzyko, że może się ona znaleźć w mniej korzystnej sytuacji, niż gdyby w pełni współpracowała w dochodzeniu – mają pełnić funkcję zachęty do pełnej i nieograniczonej współpracy w dochodzeniu(27). Każde inne podejście groziłoby unicestwieniem skuteczności środków obrony handlowej Unii za każdym razem, gdy instytucje Unii spotykałyby się z odmową współpracy w ramach dochodzenia(28). 32.      Należy również podkreślić, że w obszarze wspólnej polityki handlowej, a w szczególności w dziedzinie środków ochrony handlowej, instytucje Unii dysponują szerokim zakresem swobodnego uznania ze względu na złożoność sytuacji gospodarczych, politycznych i prawnych, których oceny muszą dokonać(29). W tym kontekście w sytuacji, w której Komisja opiera swoje ustalenia na „faktach dostępnych”, gdy przedłożone dane są niepełne, instytucji tej przysługuje szeroki zakres swobodnego uznania przy wyborze najbardziej odpowiednich faktów dostępnych w aktach sprawy, przy czym nie jest ona zobowiązana do wyjaśnienia, pod jakim względem wykorzystane fakty dostępne były najbardziej odpowiednie, gdyż taki obowiązek nie wynika ani z art. 18 rozporządzenia podstawowego, ani też z orzecznictwa(30). 33.      Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem kontrola sądowa takiej oceny musi zatem ograniczać się do weryfikacji poszanowania zasad proceduralnych, prawidłowości ustaleń okoliczności faktycznych, braku oczywistego błędu w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy(31). 34.      Niemniej jednak to właśnie z uwagi na zakres swobodnego uznania, jakim dysponuje Komisja, wnikliwa, aczkolwiek sprawowana w przedstawionych powyżej granicach, kontrola sądowa odgrywa rolę kluczową. W szczególności złożony charakter ocen gospodarczych i prawnych dokonywanych przez Komisję nie powinien uniemożliwiać sądom badania, czy dowody, na których się ona oparła, są faktycznie trafne, rzetelne i spójne, czy dowody te obejmują wszystkie istotne informacje, które należy wziąć pod uwagę w celu oceny złożonej sytuacji oraz czy są one w stanie potwierdzić wyciągnięte na ich podstawie wnioski(32). 2)      Zastosowanie w niniejszej sprawie 35.      W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Sinopec Ningxia nie przedstawiła wiarygodnych danych dotyczących jej kosztów produkcji, w związku z czym, ze względu na brak współpracy z jej strony, Komisja mogła wykorzystać „fakty dostępne” zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w celu skonstruowania wartości normalnej tego przedsiębiorstwa. 36.      W pkt 218 zaskarżonego wyroku Sąd uznał jednak, że Komisja, w motywach 329 i 333 spornego rozporządzenia, w wyniku stwierdzenia braku współpracy, zastosowała domniemanie, zgodnie z którym wartość normalna Sinopec Ningxia dla danego rodzaju produktu nie jest niższa od najwyższej z wartości normalnych dla danego rodzaju produktu pozostałych producentów eksportujących. 37.      Domniemanie można zdefiniować ogólnie jako zabieg prawniczy polegający na wyprowadzeniu faktu niepewnego (lub zbioru faktów niepewnych) z faktu pewnego lub zbioru faktów pewnych(33). 38.      Mając na uwadze, że zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego możliwe jest dokonywanie ustaleń na podstawie „faktów dostępnych” w aktach oraz traktowanie strony, która nie współpracuje lub współpracuje jedynie częściowo, w sposób mniej korzystny niż w przypadku, gdyby strona ta współpracowała, instytucje Unii mogą wywieść bezpośrednio z ustaleń, dokonanych na podstawie faktów będących w ich posiadaniu, dowód pośredni wskazujący na okoliczności nieznane z powodu braku współpracy stron. Inaczej mówiąc, art. 18 rozporządzenia podstawowego pozwala instytucjom Unii oprzeć się na domniemaniach, gdy istnieje logiczne i racjonalne powiązanie między ustalonym stanem faktycznym a okolicznościami nieznanymi. Zakazanie tym instytucjom opierania się na takich domniemaniach oznaczałoby stworzenie nieuzasadnionych przeszkód dla przyjęcia środków obrony handlowej Unii za każdym razem, gdy instytucje Unii spotykają się z odmową współpracy w ramach dochodzenia(34). 39.      Sporne rozporządzenie nie zawiera jednak żadnej wzmianki o tym, że Komisja zastosowała domniemanie. Ponadto Komisja kwestionuje dokonaną przez Sąd wykładnię spornego rozporządzenia i argumentuje, że Sąd przeinaczył sens motywu 333, gdy stwierdził, iż zastosowano w nim domniemanie. Komisja zaprzecza również, jakoby przyznała, że zastosowała domniemanie. 40.      Z uważnej lektury motywu 333 spornego rozporządzenia – którego brzmienie przywołano w pkt 17 niniejszej opinii – wynika, że w tym motywie Komisja nie ustaliła ani nie wywiodła faktu lub prawdopodobieństwa jego zaistnienia z innego faktu. W motywie tym Komisja ograniczyła się do odrzucenia jako nieudowodnionego przytoczonego przez Sinopec argumentu dotyczącego represyjnego charakteru dokonanego przez nią wyboru, spomiędzy „faktów dostępnych”, dla każdego rodzaju produktu, najwyższej wartości normalnej spośród wartości normalnych pozostałych współpracujących producentów eksportujących. Komisja stwierdziła jedynie, że nie ustalono, iż to podejście było represyjne, gdyż w aktach nie znajdował się żaden element świadczący o tym, że wartość normalna Sinopec Ningxia dla danego rodzaju produktu byłaby niższa od najwyższej wartości normalnej dla danego rodzaju produktu pozostałych współpracujących producentów eksportujących, którzy stosują podobne surowce. 41.      W związku z tym, po pierwsze, ponieważ Komisja nie wyprowadziła faktu (niepewnego) z innego faktu (pewnego), nie można moim zdaniem uznać, iż instytucja ta zastosowała domniemanie. Komisja nie ustaliła ani nie wydedukowała wartości normalnej Sinopec Ningxia. Odnotowała ona po prostu brak jakichkolwiek dowodów potwierdzających rzekomo represyjny charakter metodycznego wyboru przez nią najwyższej wartości normalnej spośród wartości normalnych pozostałych współpracujących producentów eksportujących. 42.      Po drugie, ponieważ wykazano, że Sinopec Ningxia nie przedstawiła wiarygodnych danych pozwalających na ustalenie jej wartości normalnych, zawarte w motywie 333 spornego rozporządzenia twierdzenie o braku dowodów umożliwiających Komisji ocenę, czy te wartości będą niższe niż wybrane wartości, jest prawidłowe i nie jest obarczone żadnym oczywistym błędem w ocenie. 43.      W tym względzie samo istnienie możliwości powołania się na alternatywne dane lub fakty dostępne w aktach sprawy nie wystarcza do stwierdzenia oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez Komisję. Jak przypomniano powyżej, celem art. 18 rozporządzenia podstawowego jest umożliwienie Komisji zakończenia prowadzonego przez nią dochodzenia bez względu na tymczasowe ograniczenia, z jakimi może musieć się mierzyć, w tym sytuacje braku współpracy, w których Komisji przysługuje szeroki zakres swobodnego uznania w odniesieniu do badania i oceny „faktów dostępnych”. 44.      Przy korzystaniu z przysługującego jej zakresu swobodnego uznania Komisja, jak wynika z pkt 32 niniejszej opinii, musi wybrać „fakty dostępne”, które, stanowiąc elementy znajdujące się w aktach sprawy oraz elementy o wystarczająco potwierdzającym charakterze, zapewniają skuteczność i efektywność środków obrony handlowej Unii również w przypadkach braku współpracy. Komisja nie może wybrać „faktów dostępnych”, które mogłyby premiować brak współpracy w dochodzeniu. W związku z tym Sinopec, w przypadku gdy brak współpracy z jej strony skutkuje tym, że w aktach nie znajdują się wiarygodne dane dotyczące ponoszonych przez nią kosztów, nie może twierdzić, iż należy wykorzystać wartości alternatywne, takie jak średnia wartości normalnych pozostałych współpracujących producentów eksportujących, ponieważ mogłoby to nagradzać brak współpracy. Jak słusznie zauważyła Komisja, wykorzystanie takiej wartości może wywołać niepożądany skutek w postaci zachęcenia producentów eksportujących do odmawiania współpracy w sposób wybiórczy we wszystkich obszarach, co do których wiedzieliby oni, że w porównaniu z pozostałymi eksporterami ponoszą koszty powyżej średniej. W każdym wypadku Sinopec nijak nie wyjaśniła, dlaczego Komisja powinna była zastosować tę wartość zamiast najwyższej wartości normalnej dla danego rodzaju produktu pozostałych współpracujących producentów eksportujących. 45.      Ponadto nie wykazano, że Komisja, poprzez dobór takiej wartości normalnej, wybrała najbardziej niekorzystne „fakty dostępne”, a tym samym ukarała Sinopec Ningxia. W rzeczywistości dane dotyczące pozostałych współpracujących producentów eksportujących nie są jedynymi faktami dostępnymi, jakie Komisja mogła wziąć pod uwagę w obliczu braku współpracy ze strony Sinopec Ningxia. Jak wynika z art. 18 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, „fakty dostępne” mogą obejmować również informacje przekazane przez producentów europejskich w złożonym przez nich wniosku o wszczęcie postępowania oraz dane pochodzące z niezależnych źródeł, takie jak opublikowane cenniki, urzędowe statystyki i rejestry celne. Mając na uwadze te różne źródła, które także mogły zostać uwzględnione, nie wykazano, że Komisja, z racji tego, iż oparła się na najwyższej wartości normalnej dla danego rodzaju produktu pozostałych współpracujących producentów eksportujących, zadbała o to, by dane zastępcze były jak najbardziej niekorzystne dla Sinopec Ningxia. Twierdzenie o rzekomo represyjnym charakterze tego wyboru nie jest zatem uzasadnione. 46.      W każdym wypadku, jak wspomniano powyżej, zagrożenie, że w sytuacjach braku współpracy wykorzystane „fakty dostępne” mogą doprowadzić do mniej korzystnego wyniku na podstawie art. 18 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, wiąże się nieodłącznie z procedurą antydumpingową, zaś Sinopec Ningxia powinna była być świadoma tego zagrożenia. 47.      Podsumowując, z całości powyższych rozważań wynika, że w pkt 211–221 zaskarżonego wyroku Sąd przeinaczył sens motywu 333 spornego rozporządzenia oraz dopuścił się naruszenia prawa w postaci naruszenia art. 18 rozporządzenia podstawowego. Uważam zatem, że należy uwzględnić zarzut pierwszy odwołania wniesionego przez Komisję. B.      W przedmiocie zarzutu drugiego odwołania – naruszenie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego i zasady dobrej administracji 48.      W ramach zarzutu drugiego odwołania wniesionego przez Komisję podniesiono istotne kwestie dotyczące relacji między spoczywającym na Komisji obowiązkiem dokonania obiektywnego porównania na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego a konstruowaniem wartości normalnej na podstawie art. 2 ust. 6a tego rozporządzenia w przypadku wywozu z państwa, na którego rynku wewnętrznym wykazano występowanie znaczących zakłóceń. Poruszono w nim również doniosłe zagadnienia związane z ciężarem i standardem dowodu w kontekście dostosowań niezbędnych do zapewnienia takiego obiektywnego porównania. 49.      Artykuł 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego stanowi: „w przypadku stwierdzenia, przy stosowaniu niniejszego lub innego odpowiedniego przepisu [rozporządzenia podstawowego], że ze względu na istnienie w kraju wywozu znaczących zakłóceń w rozumieniu lit. b) nie jest właściwe stosowanie cen i kosztów krajowych w tym kraju, wartość normalną konstruuje się wyłącznie na podstawie kosztów produkcji i sprzedaży odzwierciedlających niezniekształcone ceny lub wartości odniesienia, zgodnie z poniższymi zasadami. Źródła, które Komisja może wykorzystać, obejmują: –        stosowne koszty produkcji i sprzedaży w odpowiednim reprezentatywnym kraju o podobnym poziomie rozwoju gospodarczego jak kraj wywozu, o ile stosowne dane na temat kosztów są łatwo dostępne; […] –        jeżeli uzna to za stosowne – niezniekształcone międzynarodowe ceny, koszty lub wartości odniesienia; lub –        koszty krajowe, ale tylko jeśli zostanie potwierdzone, że nie są zniekształcone, w oparciu o dokładne i odpowiednie dowody […] […] Skonstruowana wartość normalna obejmuje niezniekształconą i odpowiednią kwotę kosztów administracyjnych, kosztów sprzedaży i kosztów ogólnych oraz zyski”. 50.      Artykuł 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego ma następujące brzmienie: „Dokonuje się obiektywnego porównania ceny eksportowej z wartością normalną. Porównania dokonuje się na tym samym poziomie handlu, w odniesieniu do sprzedaży dokonanych w jak najbardziej zbliżonych okresach oraz z należytym uwzględnieniem różnic wpływających na porównywalność cen. W przypadku gdy nie jest możliwe porównanie ustalonej wartości normalnej i ceny eksportowej na takiej podstawie, uwzględnia się, w formie dostosowania i oceniając każdy przypadek z osobna, różnice stwierdzonych czynników, które zostały zgłoszone i co do których wykazano, że mogą wpłynąć na ceny oraz ich porównywalność. […] W przypadku spełnienia określonych warunków, czynniki, co do których można dokonać dostosowania, są [wskazane w lit. a)–k)] […]”. 51.      Zarzut drugi odwołania wniesionego przez Komisję dotyczy ustaleń Sądu zawartych w pkt 124–139 zaskarżonego wyroku, w których Sąd stwierdził, że Komisja, z racji tego, iż odjęła „sporne koszty” (mianowicie koszty ubezpieczenia, frachtu, opłaty za przeładunek i załadunek, koszty kredytu i opłaty bankowe) od ceny eksportowej, naruszyła spoczywający na niej na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego obowiązek dokonania obiektywnego porównania na tym samym poziomie handlu, ponieważ takie koszty najpewniej nie zostały odjęte od skonstruowanej wartości normalnej. 1.      Kontekst kwestii spornej  52.      W spornym rozporządzeniu(35) Komisja skonstruowała wartość normalną zgodnie z metodą przewidzianą w art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego, która jest stosowana w przypadku istnienia znaczących zakłóceń w kraju wywozu. Skonstruowana wartość normalna została ustalona na podstawie niezniekształconych wartości dotyczących przyjętego reprezentatywnego kraju (Turcji), powiększonych o 17,6 % z tytułu kosztów ASO i 4 % z tytułu zysków. Koszty ASO zostały obliczone na podstawie danych odnoszących się do producenta tureckiego, mianowicie spółki Ilkalem Ticaret Ve Sanayi A.S. (zwanej dalej „Ilkalem”)(36). W motywie 341 spornego rozporządzenia Komisja doszła do wniosku, że wartość normalna została skonstruowana dla każdego rodzaju produktu na podstawie ceny „ex-works”. 53.      Aby uzyskać cenę eksportową na tym samym poziomie handlu co wartość normalna, mianowicie na poziomie odpowiadającym cenie „ex-works”, Komisja odjęła „sporne koszty” od ceny eksportowej(37). 54.      W uwagach dotyczących ostatecznego ujawnienia Sinopec zakwestionowała fakt, że Komisja odliczyła od ceny eksportowej „sporne koszty”, natomiast kosztów tych jakoby nie usunięto z kosztów ASO producenta w reprezentatywnym kraju(38). 55.      Komisja odniosła się do tej kwestii w motywie 314 spornego rozporządzenia, który ma następujące brzmienie: „Komisja nie zgodziła się z tym twierdzeniem. Komisja zauważyła, że nic nie wskazuje na to, że takie koszty uwzględniono w kosztach sprzedaży, kosztach ogólnych i administracyjnych zgłoszonych w przypadku producenta w reprezentatywnym kraju. Ponadto producenci eksportujący objęci próbą nie przedstawili żadnych dowodów prowadzących do przeciwnych wniosków. W związku z tym powyższy argument został odrzucony”. 56.      W postępowaniu przed Sądem Sinopec zakwestionowała ten wniosek i utrzymywała, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. 57.      Sąd uwzględnił ten zarzut. Po pierwsze, w pkt 124–127 zaskarżonego wyroku uznał on, że dostosowania mające na celu uzyskanie ceny eksportowej na poziomie ceny „ex-works” są konieczne do zapewnienia „obiektywnego porównania”, jak wymaga tego art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, wyłącznie jeżeli wartość normalna również jest obliczona na poziomie ceny „ex-works”. Sąd stwierdził zatem, że z orzecznictwa wynika, iż to do Komisji, która zdecydowała się dokonać odnośnego porównania na poziomie ceny „ex-works”, należało wykazanie, że te dostosowania były konieczne, aby porównanie było obiektywne. 58.      Po drugie, w pkt 128–139 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że w każdym razie, zakładając, iż ciężar dowodu spoczywał na Sinopec, a nie na Komisji, Sinopec należycie uzasadniła swój wniosek o dostosowania. Sąd doszedł do wniosku, że przy obliczaniu kosztów ASO Komisja oparła się na danych dotyczących Ilkalem, które znajdowały się w „bazie Orbis” i które nie były na tyle dokładne, aby można było wykluczyć, iż obejmowały „sporne koszty”. W związku z tym Sąd uznał, że Komisja, która nie dysponowała bardziej szczegółowym podziałem kosztów ASO Ilkalem, nie mogła racjonalnie wymagać od Sinopec, aby mocniej poparła swój wniosek o dostosowanie wartości normalnej poprzez przedstawienie danych dotyczących podmiotu trzeciego bardziej szczegółowych niż dane, którymi dysponowała sama Komisja. Dlatego też zdaniem Sądu w motywie 314 spornego rozporządzenia Komisja postawiła Sinopec przed wymogiem przedstawienia niewspółmiernego dowodu. Ponadto Sąd uznał, że – inaczej niż miało to miejsce w sprawie, w której wydano wyrok Changmao(39) – Komisja nie przekazała Sinopec danych, które umożliwiłyby jej staranniejsze poparcie jej wniosku o dostosowanie. 2.      Zwięzłe streszczenie argumentów stron 59.      Zarzut drugi odwołania wniesionego przez Komisję dzieli się na dwie części. 60.      W części pierwszej Komisja, popierana przez Kuraray, kwestionuje pkt 126 i 127 zaskarżonego wyroku. Komisja twierdzi, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego i odwrócił utrwalone zasady ciężaru dowodu w odniesieniu do dostosowań. Zdaniem Komisji Sąd pomieszał obowiązki, jakie spoczywają na niej na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego, z obowiązkami ciążącymi na niej na podstawie art. 2 ust. 10 tego rozporządzenia. 61.      W części drugiej Komisja kwestionuje pkt 128–139 zaskarżonego wyroku. Po pierwsze, Komisja twierdzi, że Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne, gdy orzekł, iż Sinopec, w uwagach dotyczących ostatecznego ujawnienia, podniosła, iż koszty ASO wykorzystane do konstruowania wartości normalnej „według wszelkiego prawdopodobieństwa” obejmowały „sporne koszty”. W rzeczywistości w uwagach dotyczących ostatecznego ujawnienia nie przeprowadzono analizy prawdopodobieństwa. Ten argument został przytoczony jedynie przez Wegochem w ramach interwencji tego przedsiębiorstwa w postępowaniu przed Sądem. Po drugie, Sąd błędnie zastosował standard dowodu określony w art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Sąd ograniczył się do stwierdzenia, że nie można „wykluczyć”, iż dane dotyczące Ilkalem, które zostały wykorzystane do ustalenia konstruowanych kosztów ASO, obejmują „sporne koszty”. Sąd nie ustalił zatem w sposób właściwy, że skonstruowana wartość normalna faktycznie lub choćby prawdopodobnie obejmowała „sporne koszty”. Po trzecie, Sąd błędnie zastosował zasadę dobrej administracji, gdy doszedł do wniosku, że Komisja nałożyła na Sinopec niewspółmierny ciężar dowodu, mimo ujawnienia wszystkich danych, którymi dysponowała w odniesieniu do żądanego dostosowania. 62.      Co się tyczy części pierwszej, Wegochem utrzymuje tytułem wstępnym, że jest ona bezskuteczna, ponieważ pkt 126 i 127 zaskarżonego wyroku nie potwierdzają sentencji tego orzeczenia. Następnie Sinopec, popierana przez Wegochem, podnosi, po pierwsze, że ta część opiera się na błędnym założeniu, iż w przypadku kosztów objętych „procesem kompensowania” nie ma potrzeby wykazywać, iż stanowią one czynniki wpływające na porównywalność cen, podczas gdy taki obowiązek istnieje w przypadku kosztów nieobjętych „procesem kompensowania”. To podejście stoi jednak w sprzeczności z prawem i orzecznictwem zarówno Unii, jak i WTO. Na Komisji spoczywa ciężar udowodnienia istnienia różnicy wpływającej na porównywalność cen w odniesieniu do każdego dokonywanego przez nią dostosowania. Po drugie – oraz w każdym wypadku – Sinopec twierdzi, że rozumowanie Komisji dotyczące „kompensowania” ceny eksportowej do poziomu ceny „ex-works” było obarczone błędem, ponieważ nie istniały dowody potwierdzające, iż wartość normalna obliczona zgodnie z art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego również znajdowała się na poziomie ceny „ex-works”. Zawarte w spornym rozporządzeniu twierdzenie, że wartość normalna została skonstruowana na poziomie ceny „ex-works”, jest nieuzasadnione. 63.      W odniesieniu do części drugiej Sinopec kwestionuje, po pierwsze, zarzucane przeinaczenie okoliczności faktycznych. W uwagach dotyczących ostatecznego ujawnienia Sinopec wspomniała – niezależnie od Wegochem – o prawdopodobieństwie porównywania ceny eksportowej „ex-works” z wartością normalną na różnym poziomie handlu. Po drugie, wniosek o dostosowanie był należycie uzasadniony, a Sąd zastosował prawidłowy standard dowodu. Nie jest konieczne ustalenie w sposób pozytywny, że w kwocie kosztów ASO ujęte są „sporne koszty”. Zgodnie ze spójnym orzecznictwem sądów Unii wystarczy, że nie można tego wykluczyć. Po trzecie, co się tyczy błędnego zastosowania zasady dobrej administracji, sytuacja analizowana w wyroku Changmao różniła się od sytuacji w niniejszej sprawie. 3.      Analiza  64.      Mając na uwadze, że w zarzucie drugim odwołania podniesiono kwestię relacji między art. 2 ust. 6a i art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, uważam za właściwe, aby najpierw doprecyzować kontekst tych przepisów w świetle dotychczasowego orzecznictwa (lit. a) i b)), a następnie przeanalizować obie części zarzutu drugiego odwołania (lit. c) i d)). a)      Konstruowanie wartości normalnej na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego 65.      Artykuł 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego – którego brzmienie przywołano w pkt 49 niniejszej opinii – wprowadza szczególny system ustanawiający zasady ustalania wartości normalnej w przypadku wywozu z państwa, na którego rynku wewnętrznym wykazano występowanie znaczących zakłóceń zdefiniowanych w tymże przepisie. Ten specjalny system został ustanowiony rozporządzeniem (UE) 2017/2321(40), którym art. 2 rozporządzenia podstawowego zmieniono w ten sposób, że dodano do niego nowy ust. 6a oraz zmodyfikowano dotychczasowy ust. 7, który – przed tą zmianą – wprowadzał specjalny system obliczania wartości normalnej w przypadku przywozu z „krajów nieposiadających gospodarki rynkowej”. 66.      O ile zgodnie z poprzednio obowiązującą wersją art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego wartość normalna w przypadku krajów nieposiadających gospodarki rynkowej była określana w oparciu o faktyczną cenę i koszty współpracującego producenta w państwie trzecim z gospodarką rynkową, o tyle w myśl metodyki opisanej w nowym art. 2 ust. 6a wartość normalna producentów eksportujących jest konstruowana na podstawie hipotetycznych niezniekształconych kosztów produkcji i odpowiednich kwot kosztów ASO oraz zysków. 67.      Jak wyjaśniła Komisja, w ramach stosowania metodyki opisanej w art. 2 ust. 6a najpierw zwraca się ona do producentów eksportujących o przekazanie informacji wskazujących czynniki produkcji oraz ilości wykorzystywane do wytworzenia każdego rodzaju produktu objętego postępowaniem, a następnie określa niezniekształcone wartości dla zastosowanych czynników produkcji w oparciu o „łatwo dostępne” informacje, tak jak przewidziano to w art. 2 ust. 6a lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego, i zastępuje zniekształcone ceny i koszty tymi wartościami w celu ustalenia niezniekształconych kosztów produkcji. 68.      W odniesieniu do kosztów ASO, które są przedmiotem rozpatrywanego zarzutu odwołania, art. 2 ust. 6a lit. a) akapit ostatni rozporządzenia podstawowego stanowi, że skonstruowanie wartości normalnej opartej na kosztach niezniekształconych wymaga uwzględnienia „niezniekształconej i odpowiedniej” kwoty kosztów ASO oraz zysków. 69.      Celem art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego jest zapobieganie temu, aby na potrzeby dochodzeń antydumpingowych były wykorzystywane zniekształcone dane dotyczące cen i kosztów w kraju wywozu(41). 70.      Ponadto, podobnie jak miało to miejsce w przypadku poprzednio obowiązującej wersji art. 2 ust. 7, która dotyczyła „krajów nieposiadających gospodarki rynkowej”, art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego również wyraża wolę prawodawcy Unii przyjęcia podejścia właściwego dla porządku prawnego Unii poprzez ustanowienie specjalnego systemu szczegółowych przepisów dotyczących obliczania wartości normalnej w stosunku do przywozu w sytuacjach, w których w kraju wywozu istnieją znaczące zakłócenia. W związku z tym, jak słusznie zauważył Sąd(42), zgodnie z zasadami wypracowanymi w orzecznictwie odnoszącym się do poprzednio obowiązującej wersji art. 2 ust. 7, art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego nie można uznać za środek przeznaczony do zapewnienia w porządku prawnym Unii wykonania szczególnego obowiązku przyjętego w ramach WTO. W istocie prawo WTO nie przewidywało zasad obliczania wartości normalnej w stosunku do przywozu w przypadku istnienia znaczących zakłóceń w kraju wywozu(43). 71.      W podobnym duchu orzecznictwo dotyczące poprzednio obowiązującej wersji art. 2 ust. 7, zgodnie z którym instytucje Unii dysponują szerokim zakresem swobodnego uznania przy określaniu wartości normalnej w odniesieniu do krajów nieposiadających gospodarki rynkowej(44), należy uznać za mające zastosowanie również do określania wartości normalnej na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego. 72.      W tym względzie ustalenie uzasadnionej marży dla kosztów ASO nie stanowi wyjątku w ramach stosowania tego orzecznictwa. Ponadto art. 2 ust. 6a lit. a) akapit ostatni rozporządzenia podstawowego nie określa żadnej konkretnej metodyki ustalania tych marż. Dlatego też Komisji przysługuje znaczny zakres swobodnego uznania w obrębie dwóch podanych parametrów („niezniekształcona” i „odpowiednia”). To samo tyczy się także bazy danych wykorzystywanej do gromadzenia stosownych danych na potrzeby konstruowania wartości normalnej i kosztów ASO(45). 73.      W związku z tym to strona zamierzająca zakwestionować wiarygodność danych wykorzystanych przez Komisję w celu obliczenia kosztów ASO powinna poprzeć swe twierdzenia dowodami mogącymi wzbudzać w konkretny sposób wątpliwość co do wiarygodności metody lub danych wykorzystanych przez tę instytucję(46). b)      Obowiązek dokonania obiektywnego porównania na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego 74.      Zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego – którego brzmienie przywołano w pkt 50 niniejszej opinii – należy dokonać, na tym samym poziomie handlu, obiektywnego porównania ceny eksportowej z wartością normalną. W przypadku gdy nie jest możliwe obiektywne porównanie wartości normalnej z ceną eksportową, uwzględnia się, w formie dostosowania, różnice stwierdzonych czynników, które zostały zgłoszone i co do których wykazano, że mogą wpłynąć na ceny oraz ich porównywalność. 75.      Przepis art. 2 ust. 10 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego jest wyraźnie oparty na art. 2.4. zdanie pierwsze porozumienia antydumpingowego w zakresie, w jakim użyto w nim zasadniczo tych samych sformułowań(47). Można stąd zatem wysnuć wniosek, że – przynajmniej w odniesieniu do obowiązku dokonania „obiektywnego porównania” ceny eksportowej z wartością normalną na tym samym poziomie handlu – brzmienie tego przepisu odzwierciedla wyraźną wolę prawodawcy Unii zapewnienia w prawie Unii wykonania szczególnego obowiązku wyrażonego w art. 2.4 porozumienia antydumpingowego(48). 1)      Obiektywne porównanie na tym samym poziomie handlu 76.      Artykuł 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego wymaga, aby obiektywne porównanie zostało dokonane na tym samym poziomie handlu, natomiast nie precyzuje, na jakim poziomie powinno się go dokonać. To zatem do Komisji należy wybór odpowiedniego poziomu handlu w ramach przysługującego jej zakresu swobodnego uznania(49). Chociaż porównanie na tym samym poziomie handlu nie wyczerpuje obowiązku dokonania obiektywnego porównania(50), stanowi ono jeden z podstawowych czynników „przyczyniających się do osiągnięcia celu, jakim jest obiektywne porównanie”(51). W związku z tym porównania wartości normalnej z ceną eksportową, które zostało dokonane na różnych poziomach handlu, nie można nigdy uznać za obiektywne. 77.      Do porównania wartości normalnej z ceną eksportową na tym samym poziomie handlu konieczne może się okazać dostosowanie tych wartości, tak aby wyeliminować elementy lub koszty, które nie zostały poniesione na poziomie handlu wybranym na potrzeby porównania(52). W istocie porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej prowadziłoby do zachwiania równowagi, gdyby na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego nie dokonano dostosowań polegających na odjęciu od ceny eksportowej (lub, alternatywnie, od wartości normalnej) kosztów nieuwzględnionych przy obliczaniu wartości normalnej (lub, alternatywnie, ceny eksportowej) na poziomie handlu wybranym na potrzeby porównania(53). 78.      Proces ten jest znany jako „kompensowanie” wartości normalnej i ceny eksportowej do tego samego poziomu handlu. Polega on na wyeliminowaniu z obu wartości elementów zewnętrznych dla poziomu handlu wybranego na potrzeby porównania. W rzeczywistości celem dostosowań na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego jest przywrócenie symetrii między wartością normalną a ceną eksportową(54), w szczególności na tym samym poziomie handlu. 79.      W związku z tym zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów Unii zarówno z brzmienia, jak i z systematyki art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego wynika, że dostosowanie ceny eksportowej lub wartości normalnej może zostać dokonane wyłącznie w celu uwzględnienia różnic dotyczących czynników wpływających na obydwie ceny i mających wpływ na ich porównywalność, tak aby zapewnić, iż porównania dokonano na tym samym poziomie handlu(55). 2)      Obiektywne porównanie w przypadku konstruowania wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego 80.      Ustanowiony w art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego obowiązek dokonania obiektywnego porównania na tym samym poziomie handlu oraz odnoszące się do niego orzecznictwo niewątpliwie mają zastosowanie również wówczas, gdy wartość normalna jest konstruowana zgodnie z art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego. Niemniej jednak w tym przypadku przyjmuje się zazwyczaj nieco inną perspektywę niż przy określaniu wartości normalnej na zwykłych zasadach. W istocie gdy wartość normalna jest konstruowana na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego, Komisja opiera się na hipotetycznych niezniekształconych kosztach produkcji i odpowiednich kwotach kosztów ASO oraz zyskach. Komisja, zamiast eliminowania w drodze procedury „kompensowania” kosztów, które nie przynależą do poziomu handlu wybranego na potrzeby porównania, powinna więc najpierw skonstruować wartość normalną na wybranym poziomie handlu, od razu wykorzystując „łatwo dostępne” dane, które nie obejmują tego rodzaju kosztów. 81.      W tym względzie, jak zasadniczo zauważono w wydanym przez Sąd wyroku CCCME, o ile praktyka w zakresie dostosowań może okazać się konieczna na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego dla uwzględnienia różnic istniejących pomiędzy ceną eksportową a wartością normalną, które mają wpływ na ich porównywalność, o tyle nie można stosować pewnych odliczeń od wartości, która została skonstruowana, a zatem nie jest rzeczywista. Na wartość tę co do zasady nie mają wpływu elementy mogące szkodzić jej porównywalności, ponieważ została ona sztucznie ustalona poprzez dodanie różnych elementów, wśród których nie ma elementów podlegających odliczeniu(56). 82.      Podsumowując, ilekroć Komisja konstruuje wartość normalną na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego w oparciu o „łatwo dostępne” dane na poziomie handlu wybranym na potrzeby porównania (w tym koszty ASO określone, w ramach przysługującego jej szerokiego zakresu swobodnego uznania, jako „niezniekształcone i odpowiednie” na tym poziomie handlu), tylekroć nie ma powodu, by dokonywać dostosowań w celu dalszego kompensowania wartości normalnej, chyba że zostanie wykazane, iż taka wartość (lub związane z nią koszty ASO) zawiera elementy zewnętrzne dla tego poziomu handlu. 83.      W tym kontekście, co się tyczy obiektywnego porównania wartości normalnej skonstruowanej zgodnie z art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego i ceny eksportowej, należy zauważyć, że Trybunał stwierdził, odnosząc się konkretnie do kosztów ASO, iż określenie wartości normalnej oraz ceny eksportowej podlega odrębnym zasadom, zaś koszty sprzedaży, wydatki administracyjne oraz inne koszty ogólne nie muszą koniecznie być traktowane w taki sam sposób w jednym i drugim wypadku(57). 3)      Ciężar i standard dowodu w kontekście dostosowań 84.      Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że jeżeli strona na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego wnosi o dostosowanie mające zapewnić porównywalność wartości normalnej i ceny eksportowej do celów określenia marginesu dumpingu, powinna ona przedstawić dowód, iż jej żądanie jest uzasadnione. Tym samym ciężar dowodu, że należy dokonać szczególnych dostosowań, spoczywa na tych, którzy powołują się na tę okoliczność, niezależnie od tego, kim są. Z powyższego wynika, że to na stronie, która zamierza skorzystać z takiego dostosowania, spoczywa obowiązek wykazania, iż czynnik, z którego tytułu wnosi o to dostosowanie, może wpłynąć na ceny, a tym samym na ich porównywalność(58). 85.      A zatem, w przypadku gdy producent żąda dokonania dostosowania, co do zasady w dół, wartości normalnej lub, co za tym idzie – w górę, cen eksportowych, na podmiocie tym spoczywa obowiązek wskazania i wykazania, że warunki dokonania takiego dostosowania zostały spełnione. Jeżeli natomiast Komisja utrzymuje, że należy dokonać dostosowania w dół ceny eksportowej, na tej instytucji spoczywa obowiązek przedstawienia co najmniej zbieżnych poszlak wskazujących spełnienie przesłanki wymaganej do dokonania dostosowania(59). 86.      Trybunał potwierdził niedawno, że zasada, zgodnie z którą to do strony wnoszącej o dostosowanie z tytułu jednego z czynników, o których mowa w art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, należy wykazanie, iż czynnik ten może wpłynąć na ceny, a tym samym ich porównywalność, obowiązuje niezależnie od metody, na podstawie której wartość normalna została ustalona(60). 87.      W związku z tym okoliczność, że wartość normalna jest skonstruowana na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego, a zatem na podstawie danych producentów eksportujących z odpowiedniego reprezentatywnego kraju, nie może złagodzić ciężaru dowodu wynikającego z orzecznictwa przytoczonego w pkt 84 niniejszej opinii(61). c)      W przedmiocie części pierwszej zarzutu drugiego odwołania 88.      Na wstępie pragnę zauważyć, że nie uważam, wbrew temu, co twierdzi Wegochem, iż część pierwsza zarzutu drugiego odwołania jest bezskuteczna. Sformułowany przez Sąd – w pkt 139 zaskarżonego wyroku – wniosek, że należy uwzględnić zarzut Sinopec, jest oparty na dwóch alternatywnych schematach rozumowania(62). Część pierwsza jest wymierzona przeciwko pierwszemu z tych schematów rozumowania (przedstawionemu w pkt 124–127 zaskarżonego wyroku i przywołanemu w pkt 57 niniejszej opinii). Gdyby ta część wyroku została utrzymana w mocy, ostałby się sformułowany przez Sąd wniosek, że zarzut Sinopec powinien zostać uwzględniony, co uczyniłoby zbyteczną analizę części drugiej. Część pierwsza jest zatem skuteczna. 89.      Część pierwsza zarzutu drugiego odwołania dotyczy zasadniczo kwestii ciężaru dowodu w kontekście dostosowań polegających na odjęciu od ceny eksportowej „spornych kosztów”. Komisja kwestionuje zawarty w pkt 127 zaskarżonego wyroku wniosek Sądu, zgodnie z którym to do Komisji należało „wykazanie, że te dostosowania były konieczne, aby porównanie ceny eksportowej i wartości normalnej było obiektywne”. 90.      Przy rozważaniu tej kwestii fundamentalne znaczenie ma to, aby mieć na uwadze okoliczności faktyczne opisane w pkt 52–55 niniejszej opinii. W niniejszej sprawie Komisja skonstruowała wartość normalną zgodnie z art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego. W motywie 341 spornego rozporządzenia Komisja doszła do wniosku, że wartość normalna została skonstruowana na podstawie ceny „ex-works”. 91.      W celu zapewnienia obiektywnego porównania na tym samym poziomie handlu, jak wymaga tego art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, Komisja musiała ustalić cenę eksportową na tym samym poziomie handlu, mianowicie na poziomie ceny „ex-works”. Aby uzyskać cenę eksportową na tym poziomie handlu, Komisja odjęła „sporne koszty” od ceny eksportowej, przeprowadzając tym samym „proces kompensowania”, o którym wspomniano w pkt 77 i 78 niniejszej opinii. 92.      Nie ulega wątpliwości, że „spornych kosztów” nie można przypisać do wybranego przez Komisję poziomu handlu, mianowicie poziomu ceny „ex-works”, oraz że w związku z tym odliczenie tych kosztów było konieczne do uzyskania ceny eksportowej na poziomie ceny „ex-works”. 93.      W rzeczywistości Sinopec, zarówno w postępowaniu przed Komisją, jak i przed Sądem, nie zanegowała konieczności odjęcia tych kosztów od ceny eksportowej w celu uzyskania ceny eksportowej na poziomie ceny „ex-works”. Sinopec zakwestionowała natomiast obiektywny charakter porównania ceny eksportowej ze skonstruowaną wartością normalną w zakresie, w jakim twierdziła, iż „sporne koszty” mogły być włączone do skonstruowanej wartości normalnej. Sinopec otwarcie podała w wątpliwość, czy wartość normalna została skonstruowana na poziomie ceny „ex works”. 94.      W związku z tym to Sinopec zwróciła się o dostosowanie skonstruowanej wartości normalnej w celu zapewnienia obiektywnego porównania. Alternatywnie, z tego samego powodu (mianowicie dlatego, że według Sinopec wartość normalna nie została skonstruowana na poziomie ceny „ex works”), Sinopec zaproponowała, aby Komisja nie odejmowała „spornych kosztów” od ceny eksportowej. Taką interpretację faktów w sposób wyraźny potwierdza zarówno brzmienie pkt 128 zaskarżonego wyroku, jak i uwagi przedstawione przez Sinopec i Wegochem. 95.      W tym kontekście należy poczynić dwa zastrzeżenia. 96.      Po pierwsze, uważam, że w niniejszej sprawie Komisja wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru dowodu (jak wymaga tego orzecznictwo przytoczone w pkt 84 i 85 niniejszej opinii) dotyczącego konieczności dokonania dostosowania w dół ceny eksportowej w celu uzyskania ceny eksportowej na poziomie handlu wybranym na potrzeby obiektywnego porównania, mianowicie na poziomie ceny „ex works”. 97.      Ponieważ z akt sprawy wynikało, że cena eksportowa obejmowała elementy („sporne koszty”), które nie przynależały do tego poziomu handlu, konieczność ich odliczenia była oczywista (in re ipsa)(63). W istocie, jak przypomniano w pkt 76 niniejszej opinii, porównanie dokonane na różnych poziomach handlu nigdy nie może być obiektywne. Wbrew temu, co twierdzą Sinopec i Wegochem, nie było potrzeby dalszego dowodzenia, że te koszty stanowiły czynniki wpływające na porównywalność cen. Ponieważ koszty te nie należały do poziomu handlu wybranego na potrzeby porównania, z definicji wpływały one na porównywalność cen(64). 98.      Oczywiście Komisja, ze względu na ciążący na niej na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego obowiązek zagwarantowania obiektywnego porównania, musiała zapewnić, że wartość normalna również została skonstruowana na tym samym poziomie handlu, mianowicie na poziomie ceny „ex-works”. Jest to jednak kwestia dotycząca ustalania wartości normalnej, a nie kompensowania ceny eksportowej. W motywie 341 spornego rozporządzenia Komisja stwierdziła, że wartość normalna została skonstruowana na poziomie ceny „ex-works”. O ile nie zostanie ustalone, że ten wniosek był błędny oraz że wartość normalna nie została skonstruowana na tym poziomie – co, jak wskażę poniżej, nie zostało dowiedzione – o tyle kwestia ta nie będzie dotyczyć kompensowania ceny eksportowej na poziomie handlu wybranym na potrzeby porównania. 99.      Po drugie, jak wynika z pkt 93 niniejszej opinii, to Sinopec utrzymywała, wbrew wnioskowi sformułowanemu przez Komisję, że wartość normalna nie została skonstruowana na poziomie ceny „ex-works”, w związku z czym zwróciła się ona o dostosowanie wartości normalnej w celu zapewnienia obiektywnego porównania. Dlatego też zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 84 i 85 niniejszej opinii, to na Sinopec spoczywał ciężar dowodu w zakresie wykazania konieczności dokonania dostosowania wartości normalnej w celu osiągnięcia poziomu ceny „ex works” lub, alternatywnie, braku konieczności odliczenia „spornych kosztów” w związku z kompensowaniem ceny eksportowej na poziomie handlu wybranym na potrzeby porównania. 100. W związku z tym Sąd naruszył prawo, gdy stwierdził zasadniczo, w pkt 126 i 127 zaskarżonego wyroku, że Komisja popełniła błąd, gdy nie wykazała, iż odjęcie „spornych kosztów” od ceny eksportowej „był[o] konieczne, aby porównanie […] było obiektywne”. W rzeczywistości Komisja wykazała konieczność dostosowania w dół ceny eksportowej w celu uzyskania ceny eksportowej na poziomie handlu wybranym na potrzeby obiektywnego porównania. To natomiast Sinopec argumentowała, że wartość normalna nie została skonstruowana na tym poziomie handlu, przez co zachodziła konieczność jej dostosowania w celu zapewnienia obiektywnego porównania. W związku z tym to Sinopec powinna była uzasadnić swoje twierdzenia. 101. Tego wniosku nie podważa przytoczony przez Sinopec argument, zgodnie z którym nie istniały dowody, że wartość normalna skonstruowana zgodnie z art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego znajdowała się również na poziomie ceny „ex-works”. 102. Prawdą jest, jak utrzymuje Sinopec, że wartość normalna skonstruowana z wykorzystaniem metodyki określonej w art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego nie jest koniecznie oraz z definicji ustalana na poziomie ceny „ex-works”. Skonstruowana wartość normalna znajduje się natomiast na poziomie ceny „ex-works”, jeżeli Komisja, przy jej konstruowaniu, uwzględnia wyłącznie elementy znajdujące się na tym poziomie handlu. 103. Ostatecznie gdy Komisja ustala wartość normalną na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego, to kwestia, czy taka wartość normalna jest konstruowana na poziomie ceny „ex-works”, czy też nie, zależy od danych wykorzystanych do jej skonstruowania. Jak wynika z pkt 80–82 niniejszej opinii, Komisja nie powinna wykorzystywać, do obliczania kosztów ASO, które zostaną włączone do skonstruowanej wartości normalnej na poziomie ceny „ex-works”, danych obejmujących koszty, które nie zostały poniesione na tym poziomie handlu. W przypadku gdy Komisja wykorzystuje takie dane, musi ona dostosować skonstruowaną wartość normalną w drodze odliczenia tych kosztów. 104. Wszelako tak w istocie argumentowała Sinopec i właśnie to powinna ona była wykazać, aby możliwe było dokonanie wnioskowanego dostosowania skonstruowanej wartości normalnej. Jest to kwestia dotycząca zasadności części drugiej, która odnosi się do standardu dowodu. Pozostaje ona bez wpływu na kwestię, na kim spoczywa ciężar dowodu, mianowicie – w niniejszej sprawie – na Sinopec, która podważała skonstruowanie wartości normalnej na poziomie handlu odpowiadającym poziomowi ceny „ex-works” i zwróciła się o dokonanie dostosowania. 105. W świetle całości powyższych rozważań stwierdzam, że należy uwzględnić część pierwszą zarzutu drugiego odwołania wniesionego przez Komisję. d)      W przedmiocie części drugiej zarzutu drugiego odwołania 106. Część druga zarzutu drugiego odwołania jest wymierzona przeciwko pkt 128–139 zaskarżonego wyroku, w których Sąd przeanalizował scenariusz alternatywny, w którym ciężar dowodu w odniesieniu do spornych dostosowań spoczywał na Sinopec(65). W ramach tego zarzutu podniesiono trzy kwestie dotyczące: po pierwsze, zarzucanego Sądowi przeinaczenia okoliczności faktycznych (śródtytuł 1); po drugie, standardu dowodu w przypadku wnioskowanego przez Sinopec dostosowania wartości normalnej (śródtytuł 2); oraz, po trzecie, zarzucanego Komisji naruszenia zasady dobrej administracji, przejawiającego się w żądaniu przedstawienia niewspółmiernego dowodu (śródtytuł 3). 1)      Zarzut przeinaczenia okoliczności faktycznych 107. Po pierwsze, należy się odnieść do argumentu Komisji, która twierdzi, że Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne, gdy uznał, w pkt 128 zaskarżonego wyroku, iż w uwagach dotyczących ostatecznego ujawnienia Sinopec podniosła, że wartość normalna została skonstruowana z uwzględnieniem, „według wszelkiego prawdopodobieństwa”, „spornych kosztów”. 108. W orzecznictwie ustanowiono wysoki próg dla wykazania zniekształcenia okoliczności faktycznych. Sąd musiałby dokonać ustaleń faktycznych, których niezgodność z faktami wynika z akt sprawy. Przeinaczenie musi w oczywisty sposób wynikać z tych dokumentów, zaś Sąd musi wyraźnie przekroczyć granice rozsądnej oceny dowodów(66). 109. W niniejszej sprawie z treści uwag Sinopec dotyczących ostatecznego ujawnienia wynika, że w tym dokumencie Sinopec utrzymywała, iż chociaż „sporne koszty” zostały odjęte od ceny eksportowej w celu uzyskania ceny eksportowej na poziomie ceny „ex-works”, to takiego samego zabiegu nie dokonano w odniesieniu do skonstruowanej wartości normalnej. Sinopec podniosła zatem, że Komisja porównywała cenę eksportową „ex-works” ze skonstruowaną wartością normalną, przy czym nie było jasne, na jakim poziomie handlu została ustalona ta skonstruowana wartość normalna. W związku z tym wartość normalna została ustalona „przypuszczalnie na poziomie ceny dostawy”. 110. Analiza językowa uwag dotyczących ostatecznego ujawnienia pokazuje, że – jak podnosi Komisja – pismo Sinopec nie zawierało żadnej konkretnej „analizy prawdopodobieństwa”. Z akt sprawy przed Trybunałem wynika, że scenariusz prawdopodobieństwa został w istocie przedstawiony po raz pierwszy przez Wegochem w postępowaniu przed Sądem. 111. Poza tym przedstawiony przez Sąd w pkt 128 zaskarżonego wyroku opis twierdzenia Sinopec nie jest niezgodny z faktami. W sposób wyraźny zaprezentowano istotę tego twierdzenia (odjęcie „spornych kosztów” od ceny eksportowej, a nie od skonstruowanej wartości normalnej). Ponadto użycie terminu „przypuszczalnie” – który wyraża mniejszy stopień pewności niż sformułowanie „według wszelkiego prawdopodobieństwa” – implikuje pewną analizę prawdopodobieństwa. 112. W związku z tym nie uważam, że w niniejszej sprawie osiągnięty został wysoki próg dla wykazania zniekształcenia okoliczności faktycznych. Niemniej jednak zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zgodność z prawem aktu Komisji powinna być oceniana w oparciu o informacje, którymi Komisja dysponowała w momencie jego wydania(67). Oceny co do istoty, czy Sinopec należycie uzasadniła wniosek o dostosowanie spornej wartości normalnej, należy zatem dokonać wyłącznie na podstawie jej pisma przywołanego w pkt 109 niniejszej opinii, a nie na podstawie późniejszych argumentów uzupełniających to pismo. 2)      Standard dowodu wymagany na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego 113. Po drugie, należy zbadać argument Komisji, zgodnie z którym Sąd błędnie zastosował standard dowodu w odniesieniu do dostosowań na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. 114. Jeżeli chodzi o standard dowodu wymagany w odniesieniu do dostosowań na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, w orzecznictwie przytoczonym w pkt 85 niniejszej opinii wyjaśniono, że w przypadku gdy producent żąda dokonania dostosowania, co do zasady w dół, wartości normalnej, na podmiocie tym spoczywa obowiązek wskazania i wykazania, iż warunki dokonania takiego dostosowania zostały spełnione. 115. Co się tyczy konkretnie kosztów ASO konstruowanych na podstawie art. 2 ust. 6a lit. a) akapit ostatni rozporządzenia podstawowego, zgodnie z orzecznictwem Sądu przywołanym w pkt 73 niniejszej opinii to strona zamierzająca zakwestionować wiarygodność danych wykorzystanych przez Komisję powinna poprzeć swe twierdzenia dowodami mogącymi wzbudzać w konkretny sposób wątpliwość co do wiarygodności metody lub danych wykorzystanych przez Komisję. 116. W pkt 128 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że Sinopec należycie uzasadniła swój wniosek o dokonanie dostosowania wartości normalnej, w szczególności kosztów ASO, w celu zapewnienia obiektywnego porównania. W pkt 132 zaskarżonego wyroku Sąd doszedł również do wniosku, że nie można wykluczyć, iż dane dotyczące tureckiego przedsiębiorstwa Ilkalem, które pochodziły z bazy Orbis wykorzystywanej przez Komisję na potrzeby ustalenia kosztów ASO, obejmują „sporne koszty”. Ustalił on, że te dane nie były na tyle dokładne lub szczegółowe, aby móc z pewnością stwierdzić, czy obejmowały one „sporne koszty”(68). 117. Pierwszy wniosek, jaki można wyciągnąć bezpośrednio z zaskarżonego wyroku, jest tego rodzaju, że nie zostało ostatecznie ustalone, ani w dochodzeniu prowadzonym przez Komisję, ani też w postępowaniu przed Sądem, iż dane wykorzystane przez Komisję do skonstruowania kosztów ASO na podstawie art. 2 ust. 6a lit. a) akapit ostatni rozporządzenia podstawowego faktycznie obejmowały „sporne koszty”. Gdyby Sinopec wykazała, że te dane obejmowały takie koszty, z pkt 80 i 82 niniejszej opinii wynika, iż Komisja powinna była dokonać dostosowania skonstruowanej wartości normalnej w celu usunięcia tych elementów, które byłyby zewnętrzne dla poziomu handlu wybranego na potrzeby obiektywnego porównania. Ewidentnie nie było tak jednak w tym przypadku. 118. W tym kontekście nie sądzę, aby można było uznać, że, we wniosku o dostosowania, o którym mowa w pkt 109 niniejszej opinii, Sinopec wykazała, iż warunki dokonania takiego dostosowania zostały spełnione, tak jak wymaga tego orzecznictwo przytoczone w pkt 114 niniejszej opinii. Było to oczywiście szczególnie trudne zadanie, ponieważ stosowne dane dotyczyły podmiotu trzeciego, mianowicie tureckiego producenta Ilkalem, zaś sama Komisja nie dysponowała danymi pozwalającymi jej ustalić, czy owe dane obejmowały „sporne koszty”(69). 119. W tym kontekście nadal można się zastanawiać, po pierwsze, czy, w świetle wątpliwości wyrażonych przez Sinopec w uwagach dotyczących ostatecznego ujawnienia, Komisja nie powinna była mimo wszystko pominąć danych z bazy Orbis, gdyż nie były one na tyle szczegółowe, aby można było rozstrzygnąć, czy skonstruowane koszty ASO będą obejmowały „sporne koszty”. 120. W tym względzie należy jednak zauważyć, że w motywie 215 spornego rozporządzenia Komisja wskazała, iż dane dostępne dla Ilkalem mają „zasadniczo ten sam poziom szczegółowości co wszelkie publicznie dostępne dane finansowe zwykle wykorzystywane przez Komisję w dochodzeniach [antydumpingowych]. W związku z tym poziom szczegółowości obecnie dostępnych danych dotyczących tego przedsiębiorstwa obejmuje wszystkie niezbędne informacje i nie czyni przedsiębiorstwa nieodpowiednim do celów niniejszego dochodzenia”. Sinopec nie podważyła tych twierdzeń. Nie zakwestionowała ona, że te dane są odpowiednie do skonstruowania kosztów ASO. W związku z tym Komisja nie miała powodu, aby pominąć te dane. 121. Po drugie, można również zadać sobie pytanie, czy, w świetle wątpliwości wyrażonych przez Sinopec w uwagach dotyczących ostatecznego ujawnienia, Komisja nie powinna była mimo wszystko poszukać bardziej szczegółowych danych w celu zapewnienia obiektywnego porównania na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. 122. W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego Komisja konstruuje wartość normalną na podstawie „łatwo dostępnych danych”. 123. Wymóg „łatwej dostępności” daje pewność, że przy konstruowaniu wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego Komisja wykorzystuje dane, które można szybko uzyskać i zweryfikować(70). Pozwala on również zapewnić, że w ramach konstruowania wartości normalnej Komisja korzysta z danych, które są publicznie dostępne lub mogą zostać w inny sposób zweryfikowane przez zainteresowane strony (przy poszanowaniu poufności danych), które mogą tym samym formułować uwagi na ich temat w toku dochodzenia. Ma to kluczowe znaczenie dla rzetelności procesu konstruowania wartości normalnej oraz sprawiedliwości proceduralnej(71). 124. Z pewnością to na Komisji spoczywa obowiązek zapewnienia obiektywnego charakteru porównania na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, w tym również w przypadku konstruowania wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 6a tego rozporządzenia na podstawie „łatwo dostępnych” danych. Jak jednak przypomniano w pkt 27 niniejszej opinii, uprawnienia dochodzeniowe Komisji w dochodzeniach antydumpingowych są ograniczone w ten sposób, że rozporządzenie podstawowe nie nadaje Komisji prerogatyw dochodzeniowych pozwalających jej na przymuszenie przedsiębiorstw do udziału w postępowaniu lub do udzielenia informacji. 125. W tym kontekście w motywie 238 spornego rozporządzenia Komisja stwierdziła, że „dalsz[y] [podział] kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych [Ilkalem] nie [był] łatwo dostępn[y]”. W tym samym motywie Komisja słusznie zauważyła, że rozporządzenie podstawowe stanowi, iż Komisja musi korzystać z „łatwo dostępnych” informacji, i nie przewiduje możliwości występowania z jakimikolwiek wnioskami do producentów w reprezentatywnym kraju. Wskazała ona również, że nawet jeżeli zwrócenie się do tych producentów z wnioskiem o przekazanie takich informacji i ich zweryfikowanie okazałoby się możliwe, zgromadzone w ten sposób dane najpewniej byłyby poufne. Sinopec nie zakwestionowała tych twierdzeń. Ponadto zarówno Sinopec, jak i Wegochem nie doprecyzowały w swoich uwagach, jak lub gdzie Komisja mogłaby natrafić na bardziej szczegółowe dane. 126. W ujęciu bardziej ogólnym nie można wykluczyć, że w niektórych przypadkach „łatwo dostępne dane”, które są wykorzystywane przez Komisję do konstruowania wartości normalnej, nie są na tyle szczegółowe, aby możliwe było oddalenie wniosków o dostosowanie, które – tak jak w niniejszej sprawie – nie są wystarczająco uzasadnione. 127. Nie oznacza to jednak, że w takich przypadkach Komisja nie może posłużyć się tymi danymi do skonstruowania wartości normalnej. Jest tak tym bardziej wówczas, gdy odpowiedni charakter wykorzystanych danych sam w sobie nie jest kwestionowany(72). Orzecznictwo Trybunału potwierdza, że ustalanie wartości normalnej na podstawie takich danych nie jest ani nieracjonalne, ani niewłaściwe(73). 128. Ponadto, jak przypomniano w pkt 72 niniejszej opinii, Komisji przysługuje szeroki zakres swobodnego uznania przy określaniu niezniekształconej i odpowiedniej kwoty kosztów ASO wykorzystywanych do konstruowania wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego. Dlatego też w tym przypadku kryterium kontroli sądowej jest oczywisty błąd w ocenie(74). Wynika stąd, że elementy, na które powołuje się skarżący w celu podważenia tej oceny, muszą być wystarczające do pozbawienia analizy waloru wiarygodności. W niniejszej sprawie tak się nie stało. 129.  Podsumowując, z całości powyższych rozważań można wyprowadzić dwa wnioski. 130. Z jednej strony Sąd naruszył prawo w odniesieniu do standardu dowodu wymaganego w przypadku dostosowań na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, gdy skonstatował, że w uwagach dotyczących ostatecznego ujawnienia Sinopec należycie uzasadniła swój wniosek o dostosowanie skonstruowanej wartości normalnej. 131. Z drugiej strony chociaż w zaskarżonym wyroku Sąd nie stwierdził wyraźnie, że w następstwie złożonego przez Sinopec wniosku o dostosowanie Komisja powinna była, w celu zapewnienia obiektywnego porównania, dokonać żądanego dostosowania wartości normalnej, można to wywnioskować z faktu, iż Sąd uwzględnił zarzut Sinopec dotyczący naruszenia art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. 132. Niemniej jednak o ile, jak zauważono w pkt 92 niniejszej opinii, w przypadku ceny eksportowej nie ulegało wątpliwości, że zachodzi konieczność odliczenia „spornych kosztów”, a to dlatego, iż nie przynależały one do poziomu handlu wybranego na potrzeby porównania, o tyle w przypadku skonstruowanej wartości normalnej nie wskazano w sposób dokładny ani nie wykazano, jak ustalił to sam Sąd, że dane wykorzystane do skonstruowania kosztów ASO faktycznie obejmowały te „sporne koszty”(75). Dokładnie to stwierdziła Komisja w motywie 314 zdanie pierwsze spornego rozporządzenia(76), które w tym względzie nie jest zatem obarczone błędem. 133. W związku z tym Sąd, z racji tego, że uwzględnił zarzut Sinopec i uznał zasadniczo, iż warunki dokonania spornych dostosowań wartości normalnej zostały spełnione w niniejszej sprawie, po raz kolejny naruszył prawo w odniesieniu do standardu dowodu wymaganego w przypadku dostosowań na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. 3)      Zarzut naruszenia zasady dobrej administracji 134. Wreszcie należy ocenić argument Komisji odnoszący się do rzekomo błędnego stwierdzenia przez Sąd naruszenia zasady dobrej administracji. 135. Ten ostatni argument przytoczony w ramach części drugiej zarzutu drugiego odwołania dotyczy dwóch sformułowanych przez Sąd zarzutów. Po pierwsze, w pkt 134 i 135 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że Komisja, z racji tego, iż domagała się od Sinopec mocniejszego poparcia wniosku o dostosowanie poprzez przedstawienie danych dotyczących podmiotu trzeciego bardziej szczegółowych niż dane, którymi sama dysponowała, wymagała przedstawienia niewspółmiernego dowodu. Po drugie, w pkt 138 zaskarżonego wyroku Sąd zarzucił również Komisji, że nie przekazała Sinopec danych, które umożliwiłyby jej staranniejsze poparcie wniosku o dostosowanie. 136. Przede wszystkim, jak słusznie zauważył Sąd, art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego nie powiela wyraźnie brzmienia przepisu art. 2.4 zdanie ostatnie porozumienia antydumpingowego, zgodnie z którym „[w]ładze wskażą zainteresowanym stronom, jakie informacje są niezbędne do zapewnienia rzetelnej porównywalności, i nie będą narzucać stronom obowiązku ponoszenia nieuzasadnionych ciężarów dowodowych”(77). Przepis ten nie wydaje się być wyraźnie odzwierciedlony w żadnym innym artykule rozporządzenia podstawowego. W związku z tym ani z art. 2 ust. 10, ani z żadnego innego przepisu tego rozporządzenia nie można wywnioskować wyraźnego zamiaru prawodawcy Unii wdrożenia szczególnego obowiązku wynikającego z przepisu art. 2.4 zdanie ostatnie porozumienia antydumpingowego(78). 137. O ile art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego jako taki nie przewiduje żadnego pozytywnego obowiązku udzielenia zainteresowanym stronom przez instytucje Unii konkretnych informacji dotyczących ewentualnych dostosowań mających na celu zapewnienie obiektywnego porównania, o tyle nie oznacza to jednak, że w rozporządzeniu podstawowym nie zostały uwzględnione wymogi wyrażone w art. 2.4 zdanie ostatnie porozumienia antydumpingowego. Wymogi te należy postrzegać w systemie proceduralnym stworzonym przez prawodawcę Unii w ramach postępowań antydumpingowych prowadzonych przez instytucje na mocy tego rozporządzenia, interpretowanego w świetle zasady dobrej administracji potwierdzonej w art. 41 Karty praw podstawowych(79). 138. Jeżeli chodzi o pierwszy zarzut Sądu, który dotyczy nałożenia niewspółmiernego ciężaru dowodu, odnosi się on do motywu 314 spornego rozporządzenia (którego brzmienie przywołano w pkt 55 niniejszej opinii). 139. W tym motywie Komisja stwierdziła, po pierwsze, że nic nie wskazuje na to, iż „sporne koszty” zostały uwzględnione w kosztach ASO zgłoszonych w przypadku producenta tureckiego, oraz, po drugie, że „ponadto” Sinopec „nie przedstawi[ła] żadnych dowodów prowadzących do przeciwnych wniosków”. W tym motywie Komisja zasadniczo oddaliła zatem jako nieuzasadniony wniosek Sinopec o dostosowanie wartości normalnej, zawarty w jej uwagach dotyczących ostatecznego ujawnienia (przywołanych w pkt 109 niniejszej opinii). 140. Jak przypomniano w pkt 112 niniejszej opinii, zgodność z prawem tego oddalenia należy badać w świetle informacji przekazanych przez Sinopec, a nie na podstawie kolejnych i sformułowanych na późniejszym etapie argumentów. W tym względzie argumenty przytoczone w postępowaniu przed Sądem, zwłaszcza przez Wegochem, świadczą o tym, że wniosek Sinopec bez wątpienia mógłby być lepiej uzasadniony, tak aby wzbudzić więcej wątpliwości co do wykorzystanych przez Komisję danych zawartych w bazie Orbis. W związku z tym argument odnoszący się do ciężaru dowodu rzekomo niemożliwego do przeprowadzenia nie jest w stanie zaradzić temu, że wniosek o dostosowanie skonstruowanej wartości normalnej nie był wystarczająco uzasadniony. 141.  W każdym wypadku nawet jeżeli wykazanie przez Sinopec, zgodnie z wymogami orzecznictwa przytoczonego w pkt 114 niniejszej opinii, że zawarte w bazie Orbis dane dotyczące Ilkalem obejmują „sporne koszty”, byłoby nadmiernie trudne, z pkt 125 i 126 niniejszej opinii wynika, iż w braku definitywnej pewności co do niektórych podnoszonych okoliczności odnoszących się do „łatwo dostępnych” informacji wykorzystywanych do konstruowania wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego Komisja mogła wykorzystać te dane do skonstruowania wartości normalnej, nawet jeżeli nie były one na tyle szczegółowe, aby ostatecznie oddalić nieuzasadniony wniosek o dostosowanie. 142. W tym względzie należy również zauważyć, w szerszym ujęciu strategicznym, że, w kontekście metodyki określonej w art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego, uwzględnienie wniosków o dostosowanie skonstruowanej wartości normalnej, które nie są uzasadnione zgodnie ze standardem prawnym wymaganym na gruncie orzecznictwa przytoczonego w pkt 114 i 115 niniejszej opinii, wiązałoby się z ryzykiem podważenia całej metodyki opartej na łatwo dostępnych danych. 143. Drugi zarzut Sądu dotyczy faktu, że Komisja nie przekazała Sinopec danych, które umożliwiłyby jej mocniejsze poparcie wniosku. 144. W tym względzie o ile, jak zauważono w pkt 137 niniejszej opinii, stworzony rozporządzeniem podstawowym system proceduralny postępowań antydumpingowych, rozpatrywany w świetle zasady dobrej administracji, zapewnia stronom pewne prawa procesowe w odniesieniu do informacji niezbędnych do dokonania obiektywnego porównania na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, o tyle nigdzie nie zapisano, że Komisja powinna przekazać zainteresowanym stronom informacje, które nie znajdują się w jej posiadaniu. Może to oznaczać jedną z dwóch rzeczy – albo strony argumentują, że Komisja nie zgromadziła wystarczających danych i w związku z tym zarzucają jej naruszenie obowiązku dochowania należytej staranności podczas prowadzenia dochodzenia, przy czym – jak wynika z pkt 119–128 niniejszej opinii – nie jest tak w niniejszej sprawie, albo też nie mogą one podnosić naruszenia zasady dobrej administracji z tego powodu, iż nie otrzymały informacji, które nie znajdują się w aktach sprawy. 145. Gdy zostanie ustalone, że Komisja przekazała stronom wszystkie odpowiednie i nadające się do udostępnienia informacje zawarte w aktach sprawy, nie może być mowy o jakimkolwiek naruszeniu zasady dobrej administracji tylko z tej przyczyny, iż Komisja nie przekazała zainteresowanej stronie danych, które umożliwiłyby jej mocniejsze poparcie wniosku. Ten wniosek potwierdza wyrok Changmao, w którym Trybunał doszedł do wniosku, że w takiej sytuacji strona skarżąca nie może skutecznie zarzucać Komisji, iż nie działała zgodnie z zasadą dobrej administracji i naruszyła jej prawo do obrony w drodze nałożenia na nią nierozsądnego ciężaru dowodu(80). 146. Ze wszystkich powyższych rozważań wynika, że argument trzeci sformułowany w ramach zarzutu drugiego odwołania moim zdaniem również powinien zostać uwzględniony, co oznacza, iż zarzut drugi odwołania wniesionego przez Komisję powinien zostać uwzględniony w całości. C.      W przedmiocie zarzutu trzeciego odwołania – wykładnia art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego 147. Zarzut trzeci odwołania wniesionego przez Komisję dotyczy ustaleń Sądu zawartych w pkt 65–113 zaskarżonego wyroku, w których Sąd orzekł, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego, ponieważ dokonała dostosowania w dół ceny eksportowej na podstawie tego przepisu. 148. Zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego „[d]okonuje się dostosowania ze względu na różnice w prowizjach naliczanych przy danej sprzedaży. Pojęcie »marże« należy rozumieć również jako obejmujące narzut uzyskiwany przez podmiot gospodarczy od produktu lub od produktu podobnego, jeżeli funkcje takiego podmiotu gospodarczego są podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji”. 1.      Kontekst kwestii spornej 149. Jak wynika z motywów 365–374 spornego rozporządzenia, Komisja uznała, że dostosowanie w dół ceny eksportowej na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego było uzasadnione. 150. W szczególności w motywie 373 tego rozporządzenia Komisja stwierdziła, że, mając na uwadze całą Sinopec Group oraz działalność Sinopec Central-China, czyli przedsiębiorstwa powiązanego dokonującego całej sprzedaży eksportowej odpowiednich produktów Sinopec do Unii, Sinopec Central-China „nie można uznać za pełniące funkcję wewnętrznego działu sprzedaży i należy traktować je jako podmiot gospodarczy w rozumieniu art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego”. Aby dojść do tego wniosku, Komisja uwzględniła w swojej analizie pięć elementów(81): –        po pierwsze, Sinopec Central-China poszukiwała klientów i nawiązywała z nimi kontakt; –        po drugie, Sinopec Chongqing, czyli producent odpowiednich produktów, prowadziła bezpośrednią sprzedaż eksportową; –        po trzecie, Sinopec Chongqing i Sinopec Ningxia, czyli inny producent odpowiednich produktów, prowadziły bezpośrednią sprzedaż w Chinach; –        po czwarte, Sinopec Chongqing i Sinopec Ningxia ponosiły koszty sprzedaży; –        po piąte, Sinopec Central-China sprzedawała również produkty wytwarzane przez producentów innych niż Sinopec Chongqing i Sinopec Ningxia. 151. W postępowaniu przed Sądem Sinopec zakwestionowała powyższe ustalenie. 152. W zaskarżonym wyroku Sąd, po pierwsze, odrzucił argument Komisji, zgodnie z którym dostosowanie na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego co do zasady powinno być dokonane, jeżeli przedsiębiorstwo tworzy powiązaną spółkę w celu dokonania sprzedaży eksportowej(82). 153. Po drugie, Sąd zgodził się z Komisją, że ze względu na sprawowanie wspólnej kontroli konieczne było sprawdzenie, czy wszystkie istotne fakty wskazują na istnienie „jednego podmiotu gospodarczego” oraz, w związku z tym, czy funkcje wykonywane przez powiązany podmiot gospodarczy były zbliżone do funkcji wykonywanych przez wewnętrzny dział sprzedaży. Sąd zbadał zatem, czy Komisja przedstawiła wystarczającą ilość zbieżnych poszlak wykazujących, że mimo sprawowania wspólnej kontroli nie można było uznać, iż Sinopec Central-China działała jako wewnętrzny dział sprzedaży, tak że konieczne było dokonanie spornego dostosowania(83). 154. W związku z tym Sąd przeanalizował każdy z wyżej wymienionych pięciu elementów. Doszedł on do wniosku: że elementy pierwszy i piąty nie są istotne do celów ustalenia, czy Sinopec Central-China stanowi wewnętrzny dział sprzedaży lub jest przedstawicielem(84); że elementy drugi i trzeci nie stanowią poszlak świadczących o tym, iż Sinopec Central-China nie może być uznana za wewnętrzny dział sprzedaży(85); oraz że element czwarty nie może prowadzić do zmiany oceny w odniesieniu do elementu drugiego i trzeciego(86). 155. W świetle tych rozważań Sąd stwierdził, że elementy drugi i trzeci nie wystarczają do tego, aby stanowić zbiór zbieżnych poszlak świadczący o tym, iż funkcje Sinopec Central-China były podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji, lub stojący na przeszkodzie uznaniu jej za wewnętrzny dział sprzedaży. W związku z tym zdaniem Sądu Komisja nie wywiązała się ze spoczywającego na niej zgodnie z orzecznictwem ciężaru dowodu i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, gdy uznała, że Sinopec Central-China wykonywała funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji(87). 2.      Zwięzłe streszczenie argumentów stron 156. Zarzut trzeci odwołania wniesionego przez Komisję dzieli się na dwie części. 157. W części pierwszej Komisja, popierana przez Kuraray, kwestionuje pkt 65–79 zaskarżonego wyroku. Komisja twierdzi, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa przy wykładni art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego i nie uwzględnił wynikającej z odpowiedniego orzecznictwa zasady ciężaru dowodu w odniesieniu do dostosowań. W niniejszej sprawie Komisja należycie wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru dowodu. Dowody przedstawione przez Komisję powinny były doprowadzić do przeniesienia ciężaru dowodu na Sinopec, tak aby mogła ona udowodnić, że dostosowanie na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego nie było uzasadnione. Wynika stąd, że pkt 69 i 70 zaskarżonego wyroku są rzekomo obarczone naruszeniem prawa. 158. W części drugiej Komisja, po pierwsze, podnosi, że Sąd, ponieważ przeanalizował oddzielnie każdy z elementów dowodowych wymienionych w pkt 150 niniejszej opinii, naruszył prawo przy stosowaniu art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z orzecznictwem znaczenie tych elementów można rozpatrywać jedynie całościowo, a nie w drodze uwzględnienia każdego z nich z osobna. Te elementy mogą mieć znaczenie wyłącznie wówczas, gdy są brane pod uwagę jako całościowy zbiór poszlak potwierdzający wniosek sformułowany w spornym rozporządzeniu. Komisja twierdzi, że Sąd nie zastosował tego kryterium. Po drugie, Komisja kwestionuje wnioski Sądu dotyczące każdego z pięciu elementów wymienionych w pkt 150 niniejszej opinii. W szczególności w odniesieniu do elementu trzeciego Komisja zarzuca Sądowi naruszenie obowiązku uzasadnienia. 159. Jeżeli chodzi o część pierwszą, Sinopec, popierana przez Wegochem, kwestionuje argumenty Komisji. 160. Co się tyczy części drugiej, Wegochem podnosi na wstępie, że jest ona niedopuszczalna, ponieważ stanowi próbę podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd. Sinopec i Wegochem kwestionują następnie argumenty Komisji dotyczące każdego z wyżej wymienionych pięciu elementów. 3.      Analiza a)      Dostosowanie na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego 161. Zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego można dokonać dostosowania ze względu na różnice w prowizjach naliczanych przy danej sprzedaży. W zdaniu drugim tego przepisu wskazano, że pojęcie „marży” należy rozumieć również jako obejmujące narzut uzyskiwany przez podmiot gospodarczy od produktu lub od produktu podobnego, jeżeli funkcje takiego podmiotu gospodarczego są podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji. 162. Zdanie drugie zostało dodane do art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1972/2002(88). Z motywu 6 tego rozporządzenia wynika, że ratio legis decyzji o dodaniu tego zdania było wyjaśnienie, zgodnie ze stałą praktyką instytucji, iż takie dostosowania powinny być również dokonywane, jeżeli strony nie działają na zasadzie relacji zleceniodawca-przedstawiciel, lecz osiągają ten sam wynik ekonomiczny, działając jako nabywca i sprzedawca. W związku z tym art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego zezwala na dokonanie dostosowania nie tylko ze względu na różnice w prowizjach naliczanych przy danej sprzedaży, lecz także ze względu na narzut uzyskiwany przez podmioty gospodarcze od produktu, jeżeli podmioty te wykonują funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji. 163. Jak jednak słusznie zauważył Sąd w pkt 60 i nast. zaskarżonego wyroku, z orzecznictwa wynika, że dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego nie można dokonać, gdy producent i powiązany z nim dystrybutor odpowiedzialny za wywóz do Unii tworzą jeden podmiot gospodarczy(89). 164. W rzeczywistości okoliczność, że działalność produkcyjna i handlowa są rozdzielone w obrębie grupy złożonej z odrębnych pod względem prawnym spółek, nie może zmienić faktu, iż grupa ta stanowi jeden podmiot gospodarczy. Taka grupa po prostu organizuje wewnętrznie całość swej działalności, która w innych przypadkach byłaby wykonywana przez jeden podmiot prawny. Uzasadnieniem gospodarczym uznania istnienia jednego podmiotu gospodarczego jest niedopuszczenie do sztucznego wyłączenia kosztów sprzedaży z wyceny produktu tylko dlatego, że grupa korzysta z odrębnej spółki zależnej, a nie z wewnętrznego działu sprzedaży. Obie te struktury korporacyjne są równoważne pod względem gospodarczym(90). 165. Z powyższego wynika, że nie można uznać, iż dystrybutor tworzący jeden podmiot gospodarczy z producentem mającym siedzibę w państwie trzecim wykonuje funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji w rozumieniu art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego(91). 166. Jeden podmiot gospodarczy istnieje wówczas, gdy producent powierza zadania zwykle należące do wewnętrznego działu sprzedaży spółce dystrybuującej jego produkty, którą kontroluje pod względem gospodarczym(92). W konsekwencji chociaż sprawowanie przez producenta kontroli nad powiązanym podmiotem gospodarczym lub istnienie kontroli wspólnej dla obu tych przedsiębiorstw stanowi niezbędny warunek istnienia jednego podmiotu gospodarczego, można uznać, że taki podmiot istnieje tylko wówczas, gdy funkcje wykonywane przez powiązany podmiot gospodarczy są podobne do funkcji wykonywanych przez wewnętrzny dział sprzedaży(93). 167. W związku z tym przeprowadzana analiza opiera się na podejściu funkcjonalnym. Istotna jest nie forma, lecz treść. W ramach analizy istnienia jednego podmiotu gospodarczego obejmującego producenta i powiązanego z nim dystrybutora decydujące znaczenie ma rozważenie rzeczywistości gospodarczej stosunków pomiędzy tym producentem i tym dystrybutorem. Ze względu na wymóg stwierdzenia odzwierciedlającego rzeczywistość gospodarczą stosunków pomiędzy rzeczonym producentem i rzeczonym dystrybutorem instytucje Unii mają obowiązek uwzględnić „ogół istotnych czynników” pozwalających ustalić, czy dystrybutor ów wykonuje funkcje zintegrowanego działu sprzedaży tego producenta(94). 168. W szczególności konieczne jest dokonanie oceny funkcji wykonywanej przez powiązany podmiot gospodarczy w ramach grupy, do której należy. W związku z tym Komisja powinna zbadać całokształt funkcji wykonywanych przez to przedsiębiorstwo w zakresie marketingu i wywozu produktu objętego postępowaniem, a także innych produktów, zarówno w ramach grupy, jak i w relacjach z niezależnymi producentami zewnętrznymi(95). 169. Wymóg rozważenia rzeczywistości gospodarczej stosunków pomiędzy producentem i powiązanym z nim dystrybutorem wiąże się z analizą elementów takich jak poziom autonomii powiązanego dystrybutora(96), podział ryzyka, struktura wynagradzania spółki powiązanej, wyłączny charakter stosunku lub możliwość reprezentowania innych niepowiązanych producentów(97). b)      W przedmiocie części pierwszej zarzutu trzeciego odwołania 170. W części pierwszej zarzutu trzeciego odwołania Komisja kwestionuje zasadniczo pkt 69 i 70 zaskarżonego wyroku. W tych punktach Sąd odrzucił argument Komisji o istnieniu „ogólnej zasady”, w myśl której dostosowanie na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego co do zasady powinno być dokonane, jeżeli przedsiębiorstwo tworzy powiązaną spółkę handlową w celu dokonania sprzedaży eksportowej. 171. Ta dokonana przez Sąd ocena nie jest jednak obarczona naruszeniem prawa i – wbrew twierdzeniom Komisji – nie pomija wynikającej z odpowiedniego orzecznictwa zasady ciężaru dowodu w odniesieniu do dostosowań. 172. Jak słusznie zauważył Sąd w pkt 65–68 zaskarżonego wyroku oraz jak wynika z pkt 84 niniejszej opinii, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ciężar dowodu w przypadku szczególnych dostosowań wymienionych w art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego ponosi strona, która powołuje się na ten dowód. W związku z tym jeżeli Komisja twierdzi, że należy dokonać dostosowania w dół ceny eksportowej z tego względu, iż związana z producentem spółka zajmująca się sprzedażą, którą w niniejszym przypadku jest Sinopec Central-China, wykonuje funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji, na tej instytucji spoczywa obowiązek przedstawienia co najmniej zbieżnych poszlak wykazujących, że ta przesłanka jest spełniona(98). 173. Dopiero gdy Komisja przedstawi zbieżne poszlaki, że dana spółka zajmująca się sprzedażą wykonywała funkcje podobne do tych, które wykonuje przedstawiciel pracujący na zasadzie prowizji, do tej spółki lub powiązanego z nią producenta należy przedstawienie dowodu, iż dostosowanie na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego nie jest uzasadnione, na przykład poprzez wykazanie, że tworzą oni jeden podmiot gospodarczy(99). 174. Wynika stąd, po pierwsze, że orzecznictwo nie przewiduje żadnej ogólnej zasady nakazującej dokonanie dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego jedynie z tego względu, iż przedsiębiorstwo tworzy powiązaną spółkę handlową w celu dokonania sprzedaży eksportowej. 175. Komisja powinna przedstawić zbieżne poszlaki wykazujące, że, mimo sprawowania przez producenta kontroli nad powiązanym podmiotem gospodarczym lub istnienia kontroli wspólnej dla obu tych przedsiębiorstw, związana z producentem spółka zajmująca się sprzedażą (powiązany dystrybutor) wykonuje funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji. 176. Niemniej jednak w niniejszej sprawie kwestia, czy Komisja przedstawiła dowody wystarczające do stwierdzenia, że Sinopec Central-China, mimo statusu powiązanego dystrybutora, wykonywała te funkcje, stanowi przedmiot części drugiej rozpatrywanego zarzutu odwołania. 177. Po drugie, do przeniesienia na Sinopec ciężaru dowodu, o którym Komisja wspomina w swoim odwołaniu i o którym jest mowa w pkt 173 niniejszej opinii, dojdzie jedynie wówczas, gdy Komisja przedstawi takie zbieżne poszlaki. 178. Oznacza to, że należy oddalić część pierwszą zarzutu trzeciego odwołania. c)      W przedmiocie części drugiej zarzutu trzeciego odwołania 1)      W przedmiocie dopuszczalności 179. W przypadku części drugiej zarzutu trzeciego odwołania zachodzi najpierw konieczność ustosunkowania się do podniesionego przez Wegochem zarzutu niedopuszczalności. Jak wyjaśniono w pkt 22–25 niniejszej opinii, do których pragnę się w tym miejscu odwołać, Wegochem nie jest uprawniona do podniesienia takiego zarzutu. Ponieważ jednak dotyczy on kwestii właściwości Trybunału, Trybunał powinien zbadać go z urzędu. 180. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunał nie jest właściwy do ustalania okoliczności faktycznych ani też zasadniczo do badania dowodów, które Sąd dopuścił na poparcie tych okoliczności(100). W związku z tym w zakresie, w jakim część druga zarzutu trzeciego odwołania wniesionego przez Komisję zmierza do uzyskania ponownego zbadania dowodów, na których oparł się Sąd, gdy doszedł do wniosku, że Komisja nie wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru dowodu w celu wykazania, iż Sinopec Central-China wykonywała funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji, Trybunał nie jest właściwy do rozpatrzenia tego zarzutu, chyba że doszło do przeinaczenia dowodów(101). 181. Niemniej jednak kwestia, czy Sąd zastosował właściwe kryterium w toku oceny dowodów, stanowi kwestię prawną, w odniesieniu do której Trybunałowi przysługuje właściwość(102). Podobnie istotny charakter elementów uwzględnianych przy Komisję przy ustalaniu, czy powiązany dystrybutor wykonuje funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji, lub też przy rozstrzyganiu o istnieniu jednego podmiotu gospodarczego na potrzeby stosowania art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego, również stanowi okoliczność prawną, która może zostać zbadana na etapie postępowania odwoławczego(103). 2)      Co do istoty 182. Odnosząc się do istoty sprawy, Komisja kwestionuje przede wszystkim zastosowane przez Sąd kryterium oceny dowodów. 183. W tym względzie zgadzam się z Komisją, że zgodnie z orzecznictwem pięciu elementów wymienionych w pkt 150 niniejszej opinii, które stanowią zbiór poszlak, nie można oceniać pod kątem ich indywidualnego znaczenia, lecz należy je wziąć pod uwagę łącznie, jako całościowy zbiór poszlak potwierdzający wniosek sformułowany w spornym rozporządzeniu. 184. W istocie, jak wynika z orzecznictwa przytoczonego w pkt 167 i 168 niniejszej opinii, przy rozstrzyganiu, czy dostosowanie na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego jest uzasadnione, czy też nie, gdyż producent i powiązany z nim dystrybutor odpowiedzialny za wywóz do Unii tworzą jeden podmiot gospodarczy, pod uwagę należy wziąć „wszystkie istotne czynniki” odnoszące się do rzeczywistości gospodarczej stosunków pomiędzy tym producentem i tym dystrybutorem. 185. Niemniej jednak w niniejszej sprawie Sąd dokonał całościowej oceny wszystkich czynników potwierdzających wniosek sformułowany przez Komisję w spornym rozporządzeniu. Przeanalizowawszy indywidualnie – w pkt 82–111 zaskarżonego wyroku – każdy z pięciu elementów, Sąd doszedł do ostatecznego wniosku w pkt 112 i wyraźnie przywołał wszystkie pięć elementów składających się na zbiór poszlak. Sąd stwierdził, że jedyne dwa elementy, które uznał za istotne – mianowicie elementy drugi i trzeci – nie wystarczają do tego, aby stanowić zbiór zbieżnych poszlak świadczący o tym, iż funkcje Sinopec Central-China były podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji. W związku z tym należy oddalić zarzut Komisji dotyczący zastosowania przez Sąd błędnego kryterium oceny. 186. Następnie Komisja kwestionuje dokonaną przez Sąd analizę każdego z pięciu elementów wymienionych w pkt 150 niniejszej opinii, które stanowią zbiór poszlak potwierdzający wniosek sformułowany przez nią w spornym rozporządzeniu. 187. W tym względzie pragnę zauważyć, że wniosek, do którego Sąd doszedł w pkt 112 zaskarżonego wyroku po dokonaniu całościowej oceny dowodów, zasadzał się wyłącznie na dwóch z pięciu elementów, na których Komisja oparła się w spornym rozporządzeniu, ponieważ Sąd odrzucił dwa elementy (pierwszy i piąty) jako pozbawione znaczenia, zaś trzeci z nich (element czwarty) uznał za niemogący prowadzić do zmiany dokonanej przez niego oceny pozostałych dwóch elementów. 188. W związku z tym nawet jeżeli Sąd zastosował prawidłowe kryterium oceny w pkt 112 zaskarżonego wyroku, to w przypadku ustalenia, że jego ocena całościowa opierała się jedynie na częściowym zbiorze przesłanek – ze względu na naruszenie prawa przy ocenie istotnego charakteru niektórych elementów – cała ocena byłaby wadliwa. 189. W odniesieniu do pierwszego z pięciu elementów wymienionych w pkt 150 niniejszej opinii, który dotyczył tego, że Sinopec Central-China poszukiwała klientów i nawiązywała z nimi kontakt, Sąd, w pkt 82–84 zaskarżonego wyroku, uznał tę okoliczność za pozbawioną znaczenia. Sąd stwierdził, że ponieważ poszukiwanie klientów i nawiązywanie kontaktów z nimi stanowi działalność, która może być wykonywana zarówno przez wewnętrzny dział sprzedaży, jak i przez przedstawiciela w zakresie sprzedaży, element ten jest pozbawiony znaczenia dla analizy. 190. Komisja kwestionuje tę analizę, która – w zakresie, w jakim odnosi się do istotnego charakteru elementu uwzględnianego przy rozstrzyganiu o istnieniu jednego podmiotu gospodarczego – dotyczy kwestii prawnej(104). 191. Jak przypomniano powyżej(105), aby ustalić istnienie jednego podmiotu gospodarczego, należy zbadać całokształt funkcji wykonywanych przez powiązanego dystrybutora w zakresie marketingu i wywozu produktu objętego postępowaniem w świetle rzeczywistości gospodarczej jego stosunków z producentem. 192. W tym kontekście zgadzam się z Sądem, że poszukiwaniem klientów i nawiązywaniem z nimi kontaktów może się zajmować, w braku zewnętrznego przedstawiciela w zakresie sprzedaży, wewnętrzny dział sprzedaży. Uważam zatem, że Sąd nie popełnił błędu, gdy uznał, iż element pierwszy nie jest decydujący dla ustalenia, czy powiązany dystrybutor działa jako wewnętrzny dział sprzedaży, czy też jako przedstawiciel w zakresie sprzedaży. 193. Niemniej jednak okoliczność, że dany element niekoniecznie jest decydujący, nie oznacza, iż jest on pozbawiony znaczenia. 194. Fakt, że powiązany dystrybutor poszukuje klientów i nawiązuje z nimi kontakty, stanowi czynnik istotny dla zrozumienia całokształtu funkcji wykonywanych przez podmiot powiązany w świetle jego stosunków gospodarczych z producentem. Ustalenie, że podmiot powiązany nie poszukiwał klientów i nie nawiązywał z nimi bezpośrednio kontaktów, byłoby wyraźnym sygnałem, iż taki podmiot nie wykonuje funkcji podobnych do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji. W rzeczywistości z orzecznictwa wynika, że Sąd uznał, iż okoliczność, że dystrybutor powiązany wprowadza produkty na rynek, utrzymuje kontakty z dotychczasowymi i potencjalnymi klientami i stara się o nowe zlecenia i je otrzymuje oraz prowadzi negocjacje dotyczące sprzedaży, stanowi element istotny dla ustalenia, czy taki podmiot działa jako przedstawiciel(106). 195. W związku z tym Sąd naruszył prawo, gdy stwierdził w pkt 84 zaskarżonego wyroku, że element pierwszy jest pozbawiony znaczenia przy rozstrzyganiu, czy Sinopec Central-China działała jako przedstawiciel pracujący na zasadzie prowizji w rozumieniu art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego. 196. Jeżeli chodzi o drugi z elementów wymienionych w pkt 150 niniejszej opinii, który odnosi się do okoliczności, że Sinopec Chongqing prowadziła bezpośrednią sprzedaż eksportową, Komisja nie podnosi żadnego konkretnego naruszenia prawa w analizie dokonanej przez Sąd w pkt 85–94 zaskarżonego wyroku. Twierdzi ona, że Sąd nie powiązał oceny sprzedaży bezpośredniej z analizą jej znaczenia dla stosunków gospodarczych łączących Sinopec Chongqing i Sinopec Central-China. Niemniej jednak w zakresie, w jakim wniosek Komisji należy rozumieć jako zmierzający do uzyskania ponownej oceny dowodów przeprowadzonej przez Sąd, jest on niedopuszczalny w postępowaniu odwoławczym. W zakresie, w jakim zarzut Komisji należy rozumieć jako wymierzony przeciwko zastosowanemu przez Sąd kryterium oceny, zarzut ten został już oddalony w pkt 182–185 niniejszej opinii. 197. Co się tyczy trzeciego z elementów wymienionych w pkt 150 niniejszej opinii, Sąd orzekł w pkt 97 i 98 zaskarżonego wyroku, że choć występowanie bezpośredniej sprzedaży wewnętrznej dokonywanej przez Sinopec Chongqing i Sinopec Ningxia świadczy o dysponowaniu przez te spółki niezbędną infrastrukturą umożliwiającą prowadzenie działalności bez korzystania z usług pośredników, to producenci mogą zgodnie z prawem wykorzystywać w działalności eksportowej działy wewnętrzne lub podmioty powiązane inne niż w działalności na rynku krajowym. Sąd doszedł zatem do wniosku, że element trzeci nie stanowi poszlaki mogącej stać na przeszkodzie uznaniu Sinopec Central-China za wewnętrzny dział sprzedaży. 198. Wbrew temu, co twierdzi Komisja, nie dostrzegam żadnej sprzeczności w tym rozumowaniu. W związku z tym nie można uwzględnić twierdzenia o naruszeniu przez Sąd obowiązku uzasadnienia. W zakresie, w jakim Komisja wnosi do Trybunału o ponowną analizę oceny dowodów przeprowadzonej przez Sąd i sformułowanie wniosku odmiennego niż ten zawarty w zaskarżonym wyroku, wniosek ten jest niedopuszczalny w postępowaniu odwoławczym. 199. Jeżeli chodzi o czwarty z elementów wymienionych w pkt 150 niniejszej opinii, mianowicie, że Sinopec Chongqing i Sinopec Ningxia ponosiły koszty sprzedaży, Sąd, w pkt 100–102 zaskarżonego wyroku, powiązał go z elementami drugim i trzecim oraz stwierdził, iż nie może on prowadzić do zmiany oceny tych elementów. 200. Komisja sama wiąże swój zarzut skierowany przeciwko tej części wyroku z niezgodnością z prawem analiz mających za przedmiot elementy drugi i trzeci. Niemniej jednak z poprzednich punktów niniejszej opinii wynika, że należy oddalić zarzuty odnoszące się do analizy dotyczącej elementów drugiego i trzeciego. W związku z tym nie można także uwzględnić zarzutu Komisji skierowanego przeciwko dokonanej przez Sąd analizie mającej za przedmiot element czwarty. 201. Co się wreszcie tyczy piątego z elementów wymienionych w pkt 150 niniejszej opinii, który odnosi się do okoliczności, że Sinopec Central-China sprzedawała również produkty innych producentów niż Sinopec Chongqing i Sinopec Ningxia, Sąd doszedł do wniosku, w pkt 111 zaskarżonego wyroku, iż jest on pozbawiony znaczenia do celów wykazania, iż Sinopec Central-China wykonywała funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji. Analiza, która doprowadziła do sformułowania tego wniosku, składa się z dwóch części. Po pierwsze, w pkt 106–108 Sąd, przypomniawszy odpowiednie orzecznictwo, uznał, że, ponieważ Komisja nie oceniła w ramach całkowitego obrotu Sinopec Central-China skali sprzedaży produktów, niezależnie od ich rodzaju, jakie zakupiła ona od spółek innych niż Sinopec Chongqing i Sinopec Ningxia, nie mogła ona się oprzeć na piątym elemencie, aby wysuwać argument o nieistnieniu jednego podmiotu gospodarczego. Po drugie, w pkt 109 i 110 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że w każdym wypadku, zakładając nawet, iż Komisja miała prawo ograniczyć się do zbadania obrotu Sinopec Central-China osiągniętego w związku ze sprzedażą PVA, zostało ustalone, że dokonane przez Sinopec Central-China zakupy PVA produkowanych przez niepowiązanych producentów stanowiły wyłącznie 2 % jej zakupów PVA od Sinopec Chongqing i Sinopec Ningxia oraz że PVA zakupione przez nią od niepowiązanych producentów zostały w każdym przypadku sprzedane w Chinach „powiązanej spółce”. 202. Komisja kwestionuje tę analizę, która – tak samo jak miało to miejsce w przypadku elementu pierwszego – w zakresie, w jakim odnosi się do istotnego charakteru elementu uwzględnianego przy rozstrzyganiu o istnieniu jednego podmiotu gospodarczego – dotyczy kwestii prawnej(107). 203. W odniesieniu do części pierwszej analizy, na której Sąd oparł swój wniosek zawarty w pkt 111 zaskarżonego wyroku, pragnę zauważyć, że analiza przedstawiona w pkt 106 i 107 tego wyroku jest zgodna z przywołanym w nich orzecznictwem. Z kolei sformułowany w pkt 108 tego wyroku wniosek, że Komisja w ogóle nie mogła posłużyć się elementem piątym jako istotnym czynnikiem, ponieważ nie oceniła w ramach całkowitego obrotu skali sprzedaży produktów, niezależnie od ich rodzaju, jakie zostały zakupione od spółek innych niż Sinopec Chongqing i Sinopec Ningxia, jest moim zdaniem błędny. 204. Jak przypomniano powyżej(108), zgodnie z orzecznictwem instytucje Unii są uprawnione wziąć pod uwagę, w celu rozstrzygnięcia o istnieniu jednego podmiotu gospodarczego, „wszystkie istotne czynniki” odnoszące się do rzeczywistości gospodarczej stosunków między producentem a powiązanym z nim dystrybutorem. W związku z tym czynniki te nie muszą koniecznie ograniczać się do oceny w ramach całkowitego obrotu skali sprzedaży produktów, niezależnie od ich rodzaju, przez powiązanego dystrybutora. Skala sprzedaży produktu objętego postępowaniem również może stanowić istotny czynnik, jaki instytucje Unii są uprawnione wziąć pod uwagę w toku analizy(109). Sąd naruszył zatem prawo, gdy stwierdził w pkt 111 zaskarżonego wyroku, że element piąty jest pozbawiony znaczenia, ponieważ Komisja nie dokonała oceny w ramach całkowitego obrotu skali sprzedaży produktów, niezależnie od ich rodzaju, przez Sinopec Central-China. 205. Jeżeli chodzi o drugą część analizy, która znajduje się w pkt 109 i 110 zaskarżonego wyroku, Sąd dokonał jej „w każdym razie”, a więc w charakterze obiter dictum. W tych punktach Sąd, choć nie stwierdza tego w sposób wyraźny, wydaje się zasadniczo utrzymywać, że okoliczność, iż w związku ze sprzedażą (wyłącznie) produktu objętego postępowaniem pochodzącego od innych niepowiązanych producentów Sinopec Central-China osiągnęła bardzo niewielką część obrotu (który został wzięty pod uwagę przez Komisję), oznacza, że element piąty nie stanowi wystarczającej poszlaki pozwalającej uznać, iż to przedsiębiorstwo wykonywało funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji. 206. Należy jednak zauważyć, że ów (dorozumiany) wniosek dotyczący elementu piątego nie został w ogóle przytoczony w pkt 112 zaskarżonego wyroku, w którym Sąd dokonuje całościowej oceny pięciu elementów. W związku z tym Sąd nijak nie uwzględnił w tej całościowej ocenie elementu piątego, ponieważ (błędnie) uznał ten element za pozbawiony znaczenia. 207. Podsumowując, uważam, że Sąd dopuścił się dwóch naruszeń prawa, gdy uznał, iż elementy pierwszy i piąty są pozbawione znaczenia dla analizy mającej na celu ustalenie, czy Sinopec Central-China, mimo statusu spółki powiązanej, wykonywała funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji. 208. Dlatego też z racji tego, że całościowa ocena dowodów dokonana przez Sąd w pkt 112 zaskarżonego wyroku zasadzała się wyłącznie na elementach drugim i trzecim, gdyż Sąd błędnie pominął elementy pierwszy i piąty jako pozbawione znaczenia, należy stwierdzić, iż ta całościowa ocena jest obarczona naruszeniami prawa. 209. Proponuję zatem, aby Trybunał uwzględnił część drugą zarzutu trzeciego odwołania wniesionego przez Komisję. III. W przedmiocie odwołania wzajemnego 210. Odwołanie wzajemne wniesione przez Sinopec dotyczy pkt 141–159 zaskarżonego wyroku. W tych punktach Sąd oddalił zarzut, w ramach którego Sinopec zakwestionowała dokonany przez Komisję wybór przeprowadzenia dostosowania w górę wartości normalnej na podstawie art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego w celu odzwierciedlenia różnicy między stawką podatku od wartości dodanej (VAT) do zapłaty a stawką zwrotu podatku VAT od sprzedaży eksportowej. 211. W odwołaniu wzajemnym Sinopec zwraca się do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim utrzymano w nim w mocy dostosowanie wartości normalnej z tytułu VAT niepodlegającego zwrotowi, stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia w zakresie, w jakim dokonano w nim tego dostosowania i o obciążenie Komisji kosztami postępowania; tytułem żądania ewentualnego Sinopec zwraca się do Trybunału o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania i orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. 212. Komisja, popierana przez Kuraray, wnosi do Trybunału o oddalenie odwołania wzajemnego i obciążenie Sinopec kosztami postępowania. Kuraray zwraca się również do Trybunału o uznanie odwołania wzajemnego za niedopuszczalne. 213. Na poparcie odwołania wzajemnego Sinopec podnosi cztery zarzuty. 214. W pkt 141–159 zaskarżonego wyroku Sąd utrzymał w mocy dokonany przez Komisję wybór, opisany w motywach 387 i 388 spornego rozporządzenia, przeprowadzenia dostosowania skonstruowanej wartości normalnej w celu uwzględnienia VAT niepodlegającego zwrotowi zawartego w cenie eksportowej. Sąd stwierdził, że chociaż brzmienie spornego rozporządzenia nie jest łatwe do zrozumienia, to kontekst oraz dowody zawarte w aktach administracyjnych świadczą o tym, iż Komisja wykazała w sposób wystarczający, po pierwsze, że cena eksportowa obejmowała VAT niepodlegający zwrotowi, podczas gdy wartość normalna była konstruowana z wykorzystaniem danych dotyczących reprezentatywnego kraju zgodnie z art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego z wyłączeniem VAT oraz, po drugie, że w konsekwencji ta asymetria uzasadniała dostosowanie w górę wartości normalnej w celu zapewnienia obiektywnego porównania tej wartości z ceną eksportową(110). 215. Sąd orzekł jednak, że Komisja popełniła błąd, gdy powołała art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego jako podstawę prawną tego dostosowania, ponieważ przepis ten nie obejmuje wyraźnie konstruowanych wartości normalnych opartych na danych dotyczących reprezentatywnego kraju. Sąd stwierdził, że ten błąd nie miał jednak decydującego znaczenia, gdyż art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego zezwala Komisji na dokonanie dostosowań z tytułu innych czynników wpływających na porównywalność cen, w tym VAT niepodlegającego zwrotowi(111). A.      W przedmiocie dopuszczalności i skuteczności odwołania wzajemnego 216. Po pierwsze, Kuraray podnosi, że odwołanie wzajemne jest niedopuszczalne w całości. Kuraray utrzymuje, że Sinopec ani nie wyjaśniła, ani nie wykazała, jaką korzyść miałoby jej przynieść odwołanie wzajemne. 217. W ramach podniesionego zarzutu niedopuszczalności Kuraray kwestionuje w istocie interes Sinopec we wniesieniu odwołania wzajemnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem istnienie interesu prawnego po stronie wnoszącego odwołanie wiąże się z przyjęciem założenia, że w razie jego uwzględnienia przyniesie ono korzyść stronie, która je wniosła. Ponadto Trybunał może z urzędu orzec o braku interesu jednej ze stron we wniesieniu lub utrzymaniu odwołania(112). 218. Jak wyjaśniono w pkt 22–25 niniejszej opinii, ponieważ Kuraray jest interwenientem, nie jest ona uprawniona do podniesienia takiego zarzutu niedopuszczalności. Niemniej jednak z racji tego, że zarzut ten dotyczy kwestii właściwości Trybunału, Trybunał powinien zbadać go z urzędu. 219. Moim zdaniem nie ulega wątpliwości, że Sinopec ma interes we wniesieniu odwołania wzajemnego. Jeżeli odwołanie wzajemne zostanie uwzględnione, a Trybunał orzeknie, że Sąd popełnił błąd, gdy uznał, iż dostosowanie na podstawie art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego mogło zostać dokonane, wartość normalna wykorzystana w celu określenia marginesu dumpingu Sinopec zostanie obniżona, co pociągnie za sobą obniżenie nałożonego na nią cła antydumpingowego. Niewątpliwie stanowiłoby to korzyść dla Sinopec. 220. Po drugie, Komisja, nie podnosząc zarzutu niedopuszczalności, uważa, że ze względu na brak odwołania wzajemnego skierowanego przeciwko pkt 160–164 zaskarżonego wyroku, odwołanie wzajemne jest w całości bezskuteczne. W szczególności Sinopec nie zakwestionowała pkt 160 tego wyroku, w którym Sąd, z racji tego, że użył słowa „konieczne”, potwierdził jakoby potrzebę dokonania dostosowania. Punkt ten stoi zatem w sprzeczności z argumentami przytoczonymi przez Sinopec w odwołaniu wzajemnym. 221. Punkt 160 zaskarżonego wyroku stanowi jedynie podsumowanie argumentów przytoczonych przez Sinopec w drugim zarzucie szczegółowym podniesionym na poparcie części trzeciej zarzutu drugiego sformułowanego w postępowaniu w pierwszej instancji. Nie stanowi on ustalenia Sądu. Niezakwestionowanie w konkretny sposób tego punktu nijak nie wpływa na skuteczność odwołania wzajemnego. B.      W przedmiocie zarzutu pierwszego odwołania wzajemnego 222. W ramach zarzutu pierwszego odwołania wzajemnego Sinopec podnosi, że Sąd, z racji tego, iż w zaskarżonym wyroku zmienił, z art. 2 ust. 10 lit. b) na art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego, podstawę prawną dostosowania z tytułu VAT niepodlegającego zwrotowi, dokonał błędnej wykładni formuły wprowadzającej art. 2 ust. 10 i art. 2 ust. 10 lit. k) tego rozporządzenia. 223. Sinopec twierdzi, że w niniejszej sprawie Komisja nie wykazała, iż warunki określone w art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego zostały spełnione, ponieważ w spornym rozporządzeniu zastosowała nie ten przepis, lecz art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego. To nie do Sądu, lecz do Komisji należało dokonanie dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego i wykazanie, że spełnione były warunki zastosowania tego przepisu. Rola Sądu ogranicza się do badania zgodności z prawem aktów Komisji, natomiast nie polega na korygowaniu błędów prawnych popełnionych przez tę instytucję. Nieprawidłowe zastąpienie przez Sąd podstawy prawnej umożliwiło utrzymanie dostosowania w mocy mimo niewywiązania się przez Komisję ze spoczywającego na niej ciężaru dowodu. 224. Komisja, popierana przez Kuraray, kwestionuje argumenty Sinopec. 225. W pkt 153–156 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że Komisja stwierdziła, iż cena eksportowa uwzględnia kwotę odpowiadającą VAT niepodlegającemu zwrotowi, podczas gdy wartość normalna była konstruowana z wyłączeniem VAT, oraz iż, w konsekwencji, ta asymetria uzasadniała dostosowanie w górę wartości normalnej w celu zapewnienia obiektywnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową. 226. Sinopec nie kwestionuje tych punktów zaskarżonego wyroku ani zawartych w nich ustaleń. W szczególności Sinopec nie podważa konieczności dokonania dostosowania w górę wartości normalnej w celu zapewnienia obiektywnego porównania na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, z uwagi na wspomnianą wyżej asymetrię, która niewątpliwie wpływała na porównywalność cen. 227. W pkt 157 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że Komisja naruszyła prawo, gdy uznała, iż podstawę prawną dostosowania w górę wartości normalnej stanowi art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Sąd orzekł jednak, że błąd ten nie uzasadnia stwierdzenia nieważności spornego rozporządzenia, ponieważ nie miał on decydującego wpływu na ocenę dokonaną przez Komisję, skoro warunki zastosowania art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego były w każdym wypadku spełnione. W ramach tego zarzutu odwołania wzajemnego kwestionowane jest, jak określa to Sinopec, „zastąpienie podstawy prawnej” dostosowania. 228. Dokonane przez Sąd ustalenie, zawarte w pkt 157 zaskarżonego wyroku, nie jest jednak moim zdaniem obarczone naruszeniem prawa. 229. Po pierwsze, Sąd nie popełnił błędu, gdy stwierdził, że spełnione zostały warunki zastosowania art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego. 230. Zgodnie z tym przepisem „[d]ostosowania można […] dokonać z tytułu różnic czynników, nieprzewidzianych w [art. 2 ust. 10 lit. a)–j) rozporządzenia podstawowego], jeżeli zostanie wykazane, że wpływają one na porównywalność cen […], w szczególności jeżeli klienci płacą różne ceny na rynku krajowym wskutek różnicy tych czynników”. 231. Stanowi on przepis domykający o charakterze klauzuli generalnej, który został wprowadzony do unijnego prawa antydumpingowego(113) w celu umożliwienia dokonywania dostosowań z tytułu „innych czynników” nieprzewidzianych wyraźnie w art. 2 ust. 10 lit. a)–j) rozporządzenia podstawowego, a tym samym w celu wyeliminowania wyłącznego charakteru tego przepisu w stosunku do dostosowań(114). 232. Jak zauważyłem w pkt 225 i 226 niniejszej opinii, nie ulega wątpliwości, że uwzględnienie w cenie eksportowej kwoty odpowiadającej VAT niepodlegającemu zwrotowi oraz konstruowanie wartości normalnej z wyłączeniem VAT stanowiło różnicę czynników wpływających na ceny i porównywalność cen, co uzasadniało dostosowanie w górę wartości normalnej na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego w celu zapewnienia obiektywnego porównania. W związku z tym warunek określony w zdaniu pierwszym tego przepisu jest spełniony. 233. Jeżeli chodzi o część drugą art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego – w której posłużono się sformułowaniem „w szczególności jeżeli klienci płacą różne ceny na rynku krajowym wskutek różnicy tych czynników” – użycie słów „w szczególności” wskazuje na to, że nie wprowadza ona dodatkowego wymogu. Ma ona natomiast na celu zilustrowanie sytuacji, w której warunek – mianowicie wykazanie, że dany czynnik wpływa na porównywalność cen – jest spełniony. 234. Dlatego też, z racji tego, że Sąd stwierdził, iż zostało wykazane, że dotycząca VAT asymetria między skonstruowaną wartością normalną a ceną eksportową wpływała na porównywalność cen, nie popełnił on błędu, gdy doszedł do wniosku, iż warunki zastosowania art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego zostały spełnione. 235. Po drugie, w sytuacji, w której ustalono, że dostosowanie było konieczne w celu zapewnienia obiektywnego porównania na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego oraz że warunki zastosowania art. 2 ust. 10 lit. k) tego rozporządzenia zostały spełnione, naruszenie przez Komisję prawa polegające na zakwalifikowaniu dostosowania do art. 2 ust. 10 lit. b) tego rozporządzenia miało charakter czysto formalny. W rzeczywistości ten błąd co do kwalifikacji prawnej dostosowania nie miał decydującego wpływu ani na przeprowadzoną przez Komisję ocenę konieczności dokonania dostosowania, ani na wysokość dostosowania i wynikający z niej margines dumpingu. Jak słusznie orzekł Sąd, błąd, który ma znaczenie jedynie formalne, w szczególności odnoszący się do podstawy prawnej, nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności aktu Unii(115). 236. Po trzecie, co się tyczy zarzucanego Sądowi przekroczenia granic wyznaczonej mu roli, która ogranicza się do badania zgodności z prawem aktów Komisji, nie wydaje mi się, aby Sąd wykroczył poza swoje kompetencje kontrolne w drodze zastąpienia oceny Komisji swoją własną oceną. W rzeczywistości aby sformułować swój wniosek, Sąd oparł się na czynnikach stanowiących integralną część rozumowania Komisji zawartego w spornym rozporządzeniu, zaś rezultat przeprowadzonej przezeń oceny jest zgodny z częścią normatywną tego aktu(116). Sąd nie dokonał nowej oceny okoliczności faktycznych zastępującej ocenę Komisji, a tym samym nie naruszył szerokiego zakresu swobodnego uznania przysługującego tej instytucji w dziedzinie polityki handlowej, który to zakres jest uzasadniony złożonością sytuacji gospodarczych, politycznych i prawnych, których oceny Komisja musi dokonać(117). 237. W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał oddalił jako bezzasadny zarzut pierwszy odwołania wzajemnego wniesionego przez Sinopec. C.      W przedmiocie zarzutu drugiego odwołania wzajemnego 238. Zarzut drugi odwołania wzajemnego wniesionego przez Sinopec jest skierowany przeciwko pkt 158 zaskarżonego wyroku. Sinopec podnosi, że Sąd, gdy stwierdził, iż skonstruowana wartość normalna „zastępuje” cenę produktu objętego postępowaniem w kraju wywozu, dokonał błędnej wykładni art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego. Zdaniem Sinopec o ile wartość normalna konstruowana zgodnie z metodyką określoną w art. 2 ust. 3–6 rozporządzenia podstawowego ma w założeniu stanowić wskaźnik zastępczy dla ceny sprzedaży krajowej, o tyle nie jest tak w przypadku art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego, który zobowiązuje Komisję do całkowitego pominięcia sprzedaży krajowej. Tymczasem według Sinopec wykazanie, że „klienci płacą różne ceny na rynku krajowym wskutek różnicy tych czynników”, jest niezbędnym warunkiem dokonania dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego. 239. Komisja, popierana przez Kuraray, kwestionuje argumenty Sinopec. Kuraray twierdzi ponadto, że zarzut drugi odwołania wzajemnego jest niedopuszczalny, ponieważ nie jest zrozumiały i precyzyjny w stopniu umożliwiającym Trybunałowi przeprowadzenie kontroli. W związku z tym według Kuraray nie spełnia on wymogów określonych w art. 169 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem. 240. Jeżeli chodzi w pierwszej kolejności o dopuszczalność zarzutu drugiego odwołania wzajemnego, uważam że, nawet przy założeniu, iż Trybunał powinien z urzędu zbadać zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Kuraray, która, jako interwenient, jak wynika to z pkt 22–25 niniejszej opinii, nie jest uprawniona do jego podniesienia, zarzut ten nie jest niedopuszczalny. W rzeczywistości w tym zarzucie odwołania wzajemnego precyzyjnie wskazano zakwestionowane elementy wyroku, którego uchylenia domaga się Sinopec (mianowicie pkt 158 zaskarżonego wyroku), a także argumenty prawne, które stanowią konkretne uzasadnienie tego zarzutu (mianowicie zarzucane Sądowi naruszenie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego)(118). 241. Uważam jednak, że ten zarzut odwołania wzajemnego jest bezskuteczny. Jak zauważyłem w pkt 233 niniejszej opinii, część druga art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego nie wprowadza dodatkowego wymogu. Wskazuje ona natomiast konkretną sytuację, w której warunek określony w części pierwszej – mianowicie wykazanie, że różnica rozpatrywanych czynników wpływa na porównywalność cen – jest spełniony. W pkt 153–157 zaskarżonego wyroku Sąd ustalił, że ponieważ warunek ten był spełniony, Komisja mogła dokonać dostosowania w górę wartości normalnej. W związku z tym nawet gdyby, jak twierdzi Sinopec, pkt 158 tego wyroku był obarczony błędem co do wykładni art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego w związku z częścią drugą art. 2 ust. 10 lit. k) tego rozporządzenia, taki błąd nie podważałby wniosku, że w niniejszej sprawie dokonanie dostosowania było uzasadnione. 242. W każdym wypadku zarzut drugi odwołania wzajemnego opiera się również na błędnym rozumieniu zaskarżonego wyroku. W rzeczywistości Sąd, gdy stwierdził w pkt 128 zaskarżonego wyroku, że skonstruowana wartość normalna „zastępuje” cenę produktu objętego postępowaniem w kraju wywozu, nie miał na myśli, jak wynika to z argumentu przytoczonego przez Sinopec, iż przy konstruowaniu wartości normalnej Komisja powinna wziąć pod uwagę sprzedaż wewnętrzną. Sądowi chodziło raczej o to, że wartość normalna skonstruowana na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego zastępuje, w ramach obiektywnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową, wartość normalną zdefiniowaną zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. 243. W związku z tym proponuję, aby Trybunał oddalił także zarzut drugi odwołania wzajemnego wniesionego przez Sinopec. D.      W przedmiocie zarzutu trzeciego odwołania wzajemnego 244. W ramach zarzutu trzeciego odwołania wzajemnego Sinopec podnosi, że Sąd przeinaczył przedstawione mu dowody, ponieważ nie przeanalizował znaczenia orzeczenia Court of International Trade (sądu ds. handlu międzynarodowego, Stany Zjednoczone), w którym potwierdzono, iż dostosowania z tytułu VAT niepodlegającego zwrotowi są niezgodne z prawem nie tylko w kontekście obiektywnego porównania, lecz także w przypadku konstruowania wartości normalnej. Według Sinopec Sąd przeinaczył dowody, gdyż w żaden sposób nie odniósł się do tego orzeczenia w zaskarżonym wyroku, a tym samym nie zbadał jego znaczenia dla sprawy. Sinopec twierdzi, że to przeinaczenie ma wpływ na wniosek sformułowany w pkt 156 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym Komisja wykazała konieczność dokonania dostosowania z tytułu VAT niepodlegającego zwrotowi. 245. Komisja, popierana przez Kuraray, kwestionuje argumenty Sinopec. Kuraray utrzymuje również, że zarzut trzeci odwołania wzajemnego jest niedopuszczalny, ponieważ Sinopec nie przedstawiła żadnych elementów na poparcie zarzucanego przeinaczenia dowodów. W związku z tym według Kuraray zarzut ten nie spełnia wymogów określonych w art. 169 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem. 246. Ponownie jeżeli chodzi w pierwszej kolejności o podniesiony przez Kuraray zarzut niedopuszczalności, uważam że, nawet przy założeniu, iż Trybunał powinien z urzędu zbadać ten zarzut, do którego podniesienia Kuraray, jako interwenient, nie jest uprawniona(119), zarzut trzeci odwołania wzajemnego nie jest niedopuszczalny. W zarzucie trzecim odwołania wzajemnego, podobnie jak w poprzednim zarzucie tego odwołania, precyzyjnie wskazano zakwestionowane elementy wyroku, którego uchylenia domaga się Sinopec (mianowicie pkt 156 zaskarżonego wyroku), a także argumenty prawne, które stanowią konkretne uzasadnienie tego zarzutu (mianowicie zarzucane Sądowi przeinaczenie dowodów przyjmujące postać nieuwzględnienia wspomnianego powyżej orzeczenia Court of International Trade (sądu ds. handlu międzynarodowego)). 247. Uważam jednak, że zarzut trzeci odwołania wzajemnego należy oddalić co do istoty. 248. Po pierwsze, zgadzam się z Komisją, że spójność praktyki instytucji Unii z podejściem organów Stanów Zjednoczonych jest pozbawiona znaczenia. Orzeczenie Court of International Trade (sądu. ds. handlu międzynarodowego) stanowi przykład praktyki stosowanej w innej jurysdykcji, która może być inspiracją dla przyjęcia określonej wykładni unijnego prawa antydumpingowego, ale nie może zostać zakwalifikowana jako „dowód”. Skoro zatem nie ma dowodu, nie może być mowy o „przeinaczeniu dowodów”. 249. Po drugie oraz w każdym wypadku, brak oceny dowodów nie może prowadzić do ich zniekształcenia. Z orzecznictwa wynika, że zarzut oparty na przeinaczeniu dowodów wymaga od wnoszącego odwołanie nie tylko dokładnego wskazania dowodów, które miały zostać przeinaczone przez Sąd, lecz także wykazania błędów w analizie, które w jego ocenie doprowadziły Sąd do tego przeinaczenia(120). 250. Oznacza to, że aby mogło dojść do przeinaczenia dowodów, muszą one zostać ocenione w sposób wyraźnie sprzeczny z ich treścią. Sinopec nie twierdzi jednak, że Sąd zniekształcił ocenę orzeczenia Court of International Trade (sądu ds. handlu międzynarodowego), którą przedstawiła ona w postępowaniu przed Sądem. Utrzymuje ona natomiast, że Sąd w ogóle nie uwzględnił tego dowodu w ramach swojej oceny. To twierdzenie stanowi w istocie zarzut braku uzasadnienia. 251. Twierdzenie Sinopec powinno jednak zostać odrzucone, nawet jeżeli należałoby je tak właśnie rozumieć. Brak w zaskarżonym wyroku wzmianki o przedmiotowym orzeczeniu Court of International Trade (sądu ds. handlu międzynarodowego) z konieczności oznacza w sposób dorozumiany, że Sąd uznał to orzeczenie za pozbawione znaczenia. Brak takiej wzmianki w tym wyroku w żadnym wypadku nie uniemożliwia Sinopec podniesienia zarzutów wobec zaskarżonego wyroku ani nie stoi na przeszkodzie temu, by Trybunał zbadał te zarzuty. 252. W związku z tym proponuję, aby Trybunał oddalił także zarzut trzeci odwołania wzajemnego wniesionego przez Sinopec. E.      W przedmiocie zarzutu czwartego odwołania wzajemnego 253. W ramach zarzutu czwartego odwołania wzajemnego Sinopec kwestionuje pkt 150–156 zaskarżonego wyroku. Twierdzi ona, że doszło do naruszenia prawa do bycia wysłuchanym i obowiązku uzasadnienia. 254. Po pierwsze, Sinopec podnosi, że ponieważ podstawa prawna dostosowania z tytułu VAT niepodlegającego zwrotowi została zmieniona z art. 2 ust. 10 lit. b) na art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego, Sinopec nie miała możliwości przedstawienia dowodów na to, iż warunki zastosowania drugiego z tych przepisów nie zostały spełnione. Sinopec przyznaje, że w postępowaniu przed Sądem miała możliwość wypowiedzenia się w kwestii, czy spełnione zostały warunki zastosowania art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego. Niemniej jednak prawo do bycia wysłuchanym w postępowaniu przed Komisją, która jest autorem aktu, różni się od możliwości bycia wysłuchanym w postępowaniu przed Sądem. Sinopec argumentuje, że gdyby dano jej możliwość przedstawienia swoich argumentów, w szczególności dotyczących warunku określonego w części drugiej art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego, Komisja mogłaby podjąć inną decyzję. 255. Po drugie, Sinopec utrzymuje, że pomimo zgłaszanych przez nią wniosków Komisja nie wyjaśniła, dlaczego dokonanie spornego dostosowania było konieczne w przypadku, gdy wartość normalna opierała się na danych pochodzących z państwa trzeciego. Takie wyjaśnienie Komisja przedstawiła dopiero w postępowaniu przed Sądem. Tymczasem zezwolenie Komisji na to, by mogła wyjaśnić, dlaczego przyjęła konkretne podejście, dopiero na etapie postępowania sądowego przed sądami Unii, w szczególności w przypadku gdy o takie wyjaśnienia wyraźnie wnioskowano w postępowaniu administracyjnym oraz gdy sądy Unii stwierdziły, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa, może doprowadzić do sytuacji, w której obowiązek uzasadnienia i prawo zainteresowanych stron do bycia wysłuchanymi zostaną pozbawione sensu. 256. Komisja, popierana przez Kuraray, kwestionuje argumenty Sinopec. 257. W odniesieniu do zarzucanego naruszenia prawa do bycia wysłuchanym pragnę odnotować, że argument Sinopec koncentruje się na warunku określonym w części drugiej art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego. Jak jednak zauważyłem w pkt 232 i 241 niniejszej opinii, część druga tego przepisu nie wprowadza dodatkowego wymogu, lecz jedynie wskazuje konkretną sytuację, w której spełniony jest warunek określony w części pierwszej. Dlatego też w takiej sytuacji, w której warunek określony w części pierwszej jest spełniony, z czego wynika, że dostosowanie jest uzasadnione, nawet gdyby było prawdą, iż Sinopec nie miała możliwości przedstawienia swoich argumentów odnoszących się do warunku określonego w części drugiej, okoliczność ta nie miałaby żadnego wpływu na sporne dostosowanie. Uważam zatem, że ten zarzut odwołania jest bezskuteczny. 258. W każdym wypadku zgodnie z utrwalonym orzecznictwem o ile nie można zobowiązać strony skarżącej do wykazania, że decyzja Komisji miałaby inną treść, lecz jedynie że ewentualności tej nie można całkowicie wykluczyć, ponieważ wspomniana strona miałaby możliwość lepszego zagwarantowania swej obrony w braku tego uchybienia, o tyle jednak występowanie uchybienia w zakresie prawa do obrony może prowadzić do stwierdzenia nieważności danego aktu jedynie wtedy, gdy istnieje możliwość, iż z powodu tego uchybienia postępowanie administracyjne potencjalnie doprowadziło do innego wyniku, a więc uchybienie to w konkretny sposób wpłynęło na prawo do obrony(121). 259. W niniejszej sprawie Sinopec nie przedstawiła jednak żadnego elementu świadczącego o tym, że w sytuacji, w której – jak wskazano w pkt 225 i 226 niniejszej opinii – dostosowanie było uzasadnione, postępowanie administracyjne mogło doprowadzić do innego wyniku. 260. Jeżeli chodzi o część drugą zarzutu czwartego odwołania wzajemnego, Sąd słusznie stwierdził w pkt 152 zaskarżonego wyroku, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału „rozporządzenie nakładające cła antydumpingowe powinno zawierać istotę rozumowania przeprowadzonego przez Komisję, ale nie musi zawierać szczególnego uzasadnienia dla każdego z licznych argumentów faktycznych podniesionych przez zainteresowane strony” oraz że „Sąd może zatem zwrócić się do Komisji o dodatkowe wyjaśnienia i uwzględnić je w ramach swojej kontroli, pod warunkiem że oparte są na okolicznościach zawartych w aktach Komisji”. 261. Sinopec nie podważa tego orzecznictwa ani nie kwestionuje, że dodatkowe wyjaśnienia przedstawione przez Komisję były oparte na okolicznościach zawartych w aktach sprawy Komisji. W tym kontekście część druga tego zarzutu również nie może zostać uwzględniona. 262. W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał oddalił także zarzut czwarty odwołania wzajemnego wniesionego przez Sinopec, a w konsekwencji całe to odwołanie wzajemne. IV.    W przedmiocie skargi przed Sądem 263. Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jeżeli Trybunał uchyla orzeczenie Sądu, może on wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala. 264. Uważam, że tak jest w przypadku, po pierwsze, drugiego zarzutu szczegółowego podniesionego na poparcie zarzutu trzeciego sformułowanego przez Sinopec w postępowaniu przed Sądem, który dotyczy rzekomo niekorzystnego charakteru źródła faktów dostępnych. Z pkt 35–46 niniejszej opinii wynika bowiem, że Komisja nie dopuściła się żadnego oczywistego błędu w ocenie w motywach 329 i 333 spornego rozporządzenia, gdy skonstruowała wartość normalną Sinopec Ningxia zgodnie z art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego, z wykorzystaniem informacji dostarczonych przez pozostałych współpracujących producentów eksportujących na podstawie art. 18 tego rozporządzenia oraz, w szczególności, w odniesieniu do każdego rodzaju produktu zgłoszonego przez to przedsiębiorstwo, z zastosowaniem najwyższej wartości normalnej spośród wartości normalnych pozostałych współpracujących producentów eksportujących. W związku z tym należy oddalić w całości wspomniany powyżej drugi zarzut szczegółowy podniesiony na poparcie zarzutu trzeciego sformułowanego przez Sinopec. 265. Po drugie, uważam, że Trybunał może również wydać orzeczenie ostateczne w sprawie zarówno w przedmiocie części pierwszej, jak i części drugiej zarzutu drugiego podniesionego przez Sinopec w postępowaniu przed Sądem, który dotyczy naruszenia art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. 266. Jeżeli chodzi o zarzut szczegółowy odnoszący się do naruszenia obowiązku dokonania obiektywnego porównania na tym samym poziomie handlu, na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, ceny eksportowej z wartością normalną skonstruowaną zgodnie z art. 2 ust. 6a tego rozporządzenia, w odniesieniu do „spornych kosztów”, z pkt 64–146 niniejszej opinii wynika, że Komisja nie dopuściła się w tym względzie w spornym rozporządzeniu żadnego oczywistego błędu w ocenie. Należy zatem oddalić ten zarzut szczegółowy, który sformułowano w ramach części drugiej zarzutu drugiego podniesionego w postępowaniu w pierwszej instancji. 267. W odniesieniu do zarzutu szczegółowego dotyczącego naruszenia art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego z pkt 161–169, a także z pkt 184 niniejszej opinii wynika, że w celu ustalenia, czy dostosowanie na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego jest uzasadnione, ponieważ powiązany podmiot gospodarczy wykonuje funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji, bądź nieuzasadnione, gdyż producent i powiązany z nim dystrybutor odpowiedzialny za wywóz do Unii tworzą jeden podmiot gospodarczy, pod uwagę należy wziąć „wszystkie istotne czynniki” odnoszące się do rzeczywistości gospodarczej stosunków pomiędzy tym producentem i tym dystrybutorem. 268. W niniejszej sprawie konieczne jest zatem przeanalizowanie pięciu elementów wymienionych w pkt 150 niniejszej opinii, które stanowią zbiór poszlak potwierdzający sformułowany przez Komisję w spornym rozporządzeniu wniosek, że dostosowanie było uzasadnione. Należy zweryfikować, czy Komisja przedstawiła co najmniej zbieżne poszlaki wykazujące, że spełnione zostały warunki dokonania dostosowania(122). 269. Jeżeli chodzi o element pierwszy, mianowicie, że Sinopec Central-China poszukiwała klientów i nawiązywała z nimi kontakt, z pkt 189–194 niniejszej opinii wynika, iż ta działalność ma znaczenie dla ustalenia, że podmiot powiązany wykonuje funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji, natomiast nie jest decydująca dla oceny, czy powiązany dystrybutor działa jako wewnętrzny dział sprzedaży, czy też jako przedstawiciel w zakresie sprzedaży. 270. W odniesieniu do elementu drugiego, który dotyczy okoliczności, że Sinopec Chongqing dokonywała bezpośredniej sprzedaży eksportowej do Stanów Zjednoczonych, odsyłam do analizy zawartej w pkt 88–93 zaskarżonego wyroku, w ramach której prawidłowo zastosowano odpowiednie orzecznictwo. Dlatego też ten element ma znaczenie dla analizy, ale – mając na uwadze ograniczoną w ujęciu porównawczym wielkość sprzedaży oraz specyfikę niniejszej sprawy – nie stanowi on sam w sobie poszlaki świadczącej o spełnieniu warunków dokonania dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego. 271. Co się tyczy elementu trzeciego, mianowicie okoliczności, że Sinopec Chongqing i Sinopec Ningxia prowadziły bezpośrednią sprzedaż w Chinach, odsyłam do analizy zawartej w pkt 95–99 zaskarżonego wyroku, w ramach której prawidłowo zastosowano odpowiednie orzecznictwo. W związku z tym, mimo że ów element również ma znaczenie dla analizy, sam w sobie nie stanowi on poszlaki świadczącej o spełnieniu warunków dokonania dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego. 272. To samo odnosi się do czwartego z elementów wymienionych w pkt 150 niniejszej opinii, który dotyczy okoliczności, że Sinopec Chongqing i Sinopec Ningxia ponosiły koszty sprzedaży. Ponieważ nie ulega wątpliwości, że Sinopec Chongqing i Sinopec Ningxia ponosiły koszty wyłącznie w związku ze sprzedażą na chińskim rynku krajowym, a w odniesieniu do Sinopec Chongqing w związku z bezpośrednią sprzedażą eksportową do Stanów Zjednoczonych, występowanie tych kosztów sprzedaży jest związane odpowiednio z elementem drugim i trzecim. 273. Jeżeli chodzi wreszcie o element piąty, który dotyczy okoliczności, że Sinopec Central-China sprzedawała również produkty wytwarzane przez producentów innych niż Sinopec Chongqing i Sinopec Ningxia, ustalono, iż w aktach sprawy nie znajdują się dane na temat skali sprzedaży w ramach całkowitego obrotu produktów, niezależnie od ich rodzaju, jakie zostały zakupione od spółek innych niż Sinopec Chongqing i Sinopec Ningxia. Z akt sprawy wynika jednak, że dokonane przez Sinopec Central-China zakupy PVA produkowanych przez niepowiązanych producentów stanowiły wyłącznie 2 % jej zakupów PVA od Sinopec Chongqing i Sinopec Ningxia. Obrót Sinopec Central-China uzyskany z dokonanej przez nią sprzedaży PVA pochodzi z PVA, które zakupiła ona prawie w całości od Sinopec Chongqing i Sinopec Ningxia. Ponadto nie ulega wątpliwości, że PVA, jakie Sinopec Central-China zakupiła od niepowiązanych producentów, nie były przedmiotem wywozu do Unii, ale zostały sprzedane w Chinach powiązanej spółce, w związku z czym te operacje sprzedaży stanowiły transakcje wewnątrz grupy. W tym kontekście o ile okoliczność, że powiązany podmiot gospodarczy sprzedaje produkty wytwarzane przez producentów innych niż powiązany producent, jest ważnym elementem, który jest brany pod uwagę przy dokonywaniu analizy, o tyle w konkretnych okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż element piąty nie stanowi wystarczającej poszlaki pozwalającej uznać, że ten powiązany podmiot gospodarczy wykonywał funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji. 274. W świetle całości powyższych rozważań dotyczących elementów od pierwszego do piątego uważam, że – w świetle konkretnych okoliczności niniejszej sprawy – te elementy w ujęciu łącznym nie stanowią wystarczającego zbioru zbieżnych poszlak świadczącego o tym, iż Sinopec Central-China wykonywała funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że Komisja nie wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru dowodu, iż warunki dokonania dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego zostały spełnione. W związku z tym należy uwzględnić część pierwszą zarzutu drugiego podniesionego przez Sinopec. V.      W przedmiocie kosztów 275. Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest zasadne i Trybunał wydaje orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, rozstrzyga on również o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1 i § 3 tego regulaminu, które mają zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę, zaś w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań każdej ze stron każda z nich pokrywa własne koszty. Jednakże jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, Trybunał może orzec, że jedna ze stron pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona również częścią kosztów poniesionych przez stronę przeciwną. Zgodnie z art. 140 § 3 tego regulaminu, który ma zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, Trybunał może zdecydować, że interwenient pokrywa własne koszty. 276. Jeżeli Trybunał zgodzi się z moją oceną odwołania wniesionego przez Komisję i odwołania wzajemnego wniesionego przez Sinopec, Sinopec przegra sprawę. W tych okolicznościach, zważywszy że Komisja i Kuraray wniosły o obciążenie kosztami Sinopec, proponuję, aby Trybunał obciążył Sinopec kosztami poniesionymi przez Komisję i Kuraray w postępowaniu odwoławczym i w postępowaniu dotyczącym odwołania wzajemnego. 277. Niemniej jednak zgodnie z przedstawioną przeze mnie propozycją orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie w pierwszej instancji Sinopec wygra sprawę w odniesieniu do jednego z trzech podniesionych w tym postępowaniu zarzutów, które stanowiły przedmiot odwołania, natomiast skarga zostanie oddalona w pozostałym zakresie, w tym w odniesieniu do zarzutu stanowiącego przedmiot odwołania wzajemnego. Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie Sinopec kosztami postępowania w pierwszej instancji, proponuję, aby Trybunał orzekł, że Sinopec pokrywa 75 % własnych kosztów postępowania w pierwszej instancji oraz 75 % kosztów poniesionych przez Komisję w postępowaniu w pierwszej instancji, a także że Komisja pokrywa 25 % własnych kosztów postępowania w pierwszej instancji oraz 25 % kosztów poniesionych przez Sinopec w postępowaniu w pierwszej instancji. VI.    Wnioski 278. W świetle powyższych rozważań proponuję, by Trybunał: –        uchylił wyrok Sądu z dnia 21 lutego 2024 r., Sinopec Chongqing SVW Chemical i in./Komisja (T‑762/20, EU:T:2024:113), w zakresie, w jakim stwierdzono w nim nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1336 z dnia 25 września 2020 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych (poli)alkoholi winylowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w odniesieniu do Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd, Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd oraz Central-China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd. Obliczając stawki cła antydumpingowego nałożonego na przywóz do Unii Europejskiej (poli)alkoholi winylowych produkowanych i sprzedawanych przez wskazane spółki Komisja Europejska dokonała dostosowań w dół ceny eksportowej, na podstawie art. 2 ust. 10 lit. e), g), i) i k) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej; –        stwierdził nieważność rozporządzenia wykonawczego 2020/1336 w odniesieniu do Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd, Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd oraz Central-China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd ze względu na to, że obliczając stawki cła antydumpingowego nałożonego na przywóz do Unii Europejskiej (poli)alkoholi winylowych produkowanych i sprzedawanych przez wskazane spółki Komisja dokonała dostosowań w dół ceny eksportowej na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia 2016/1036; –        w pozostałym zakresie oddalił skargę w pierwszej instancji; –        oddalił odwołanie wzajemne wniesione przez Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd, Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd oraz Central-China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd; –        obciążył Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd, Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd oraz Central-China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd poniesionymi przez Komisję i Kuraray Europe GmbH kosztami postępowania odwoławczego i postępowania dotyczącego odwołania wzajemnego; –        orzekł, że Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd, Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd oraz Central-China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd pokrywa 75 % własnych kosztów postępowania w pierwszej instancji oraz 75 % kosztów poniesionych przez Komisję w postępowaniu w pierwszej instancji, a także że Komisja pokrywa 25 % własnych kosztów postępowania w pierwszej instancji oraz 25 % kosztów poniesionych przez te spółki w postępowaniu w pierwszej instancji; –        orzekł, że Wegochem Europe BV pokrywa własne koszty; –        orzekł, że Kuraray Europe GmbH pokrywa własne koszty postępowania w pierwszej instancji. 1      Język oryginału: angielski. 2      Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21; zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”). Artykuł 2 ust. 6a został wprowadzony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2321 z dnia 12 grudnia 2017 r. zmieniającym rozporządzenie podstawowe oraz rozporządzenie (UE) 2016/1037 w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 338, s. 1). 3      Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd (zwaną dalej „Sinopec Chongqing”), Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd (zwaną dalej „Sinopec Ningxia”) i Central-China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd (zwaną dalej „Sinopec Central-China”) (zwane dalej łącznie „Sinopec”). 4      Wyrok z dnia 21 lutego 2024 r., Sinopec Chongqing SVW Chemical i in./Komisja, T‑762/20, EU:T:2024:113. 5      Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/1336 z dnia 25 września 2020 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych (poli)alkoholi winylowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2020, L 315, s. 1). 6      W rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego. Zobacz motywy 91, 170, 171 spornego rozporządzenia. Komisja oparła się w szczególności na sprawozdaniu dotyczącym sytuacji w Chinach z dnia 20 grudnia 2017 r., które opublikowała zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. c) rozporządzenia podstawowego. 7      Zobacz brzmienie tego artykułu przytoczone w pkt 49 niniejszej opinii. 8      Zobacz odpowiednio: motywy 172, 222 spornego rozporządzenia; motyw 87 tego rozporządzenia. 9      Zobacz brzmienie tego artykułu przytoczone w pkt 15 niniejszej opinii. 10      Motywy 327–333 spornego rozporządzenia. 11      Motywy 313, 314, 357 spornego rozporządzenia. 12      Motywy 358, 373 spornego rozporządzenia. 13      Motyw 388 spornego rozporządzenia. 14      Punkty 211–221 zaskarżonego wyroku. 15      Punkty 125–139 zaskarżonego wyroku. 16      Punkty 65–113 zaskarżonego wyroku. 17      Zobacz wyrok z dnia 28 marca 2019 r., River Kwai International Food Industry/AETMD, C‑144/18 P, EU:C:2019:266, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo. 18      Zobacz wyroki: z dnia 24 marca 1993 r., CIRFS i in./Komisja, C‑313/90, EU:C:1993:111, pkt 23; z dnia 6 października 2020 r., Bank Refah Kargaran/Rada, C‑134/19 P, EU:C:2020:793, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo. 19      Zobacz w szczególności wyrok z dnia 14 grudnia 2017 r., EBMA/Giant (China), C‑61/16 P, EU:C:2017:968, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo. 20      Zobacz w szczególności postanowienie z dnia 13 lutego 2025 r., RS/EBI, C‑614/24 P, EU:C:2025:103, pkt 12 i przytoczone tam orzecznictwo. 21      Zobacz wyrok z dnia 14 grudnia 2017 r., EBMA/Giant (China), C‑61/16 P, EU:C:2017:968, pkt 54 i przytoczone tam orzecznictwo. 22      Zobacz wyrok z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:2154, pkt 33. Jak wynika z samego brzmienia art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, przepis ten należy traktować jako środek transpozycji do prawa Unii art. 6.8 porozumienia w sprawie stosowania art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (Dz.U. 1994, L 336, s. 103) (zwanego dalej „porozumieniem antydumpingowym”), w świetle którego, w miarę możliwości, należy dokonywać jego wykładni. Zobacz opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego w sprawie EBMA/Rada (C‑61/16 P, EU:C:2017:615, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo). 23      Zobacz podobnie opinia rzecznika generalnego Y. Bota w sprawie Simon, Evers & Co. (C‑21/13, EU:C:2014:261, pkt 65). 24      Zobacz podobnie wyrok z dnia 14 grudnia 2017 r., EBMA/Giant (China), C‑61/16 P, EU:C:2017:968, pkt 55. Zobacz także pkt 181 zaskarżonego wyroku. 25      Zobacz wyrok z dnia 14 grudnia 2017 r., EBMA/Giant (China), C‑61/16, EU:C:2017:968, pkt 56. 26      Zobacz także podobnie wyrok Sądu z dnia 2 października 2024 r., CCCME i in./Komisja T‑263/22, EU:T:2024:663, pkt 227 i przytoczone tam orzecznictwo Sądu (zwany dalej „wydanym przez Sąd wyrokiem CCCME”). 27      Zobacz podobnie opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego w sprawie EBMA/Rada (C‑61/16 P, EU:C:2017:615, pkt 53). 28      Zobacz analogicznie wyroki: z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:2154, pkt 37; z dnia 26 stycznia 2017 r., Maxcom/City Cycle Industries, C‑248/15 P, C‑254/15 P i C‑260/15 P, EU:C:2017:62, pkt 67. 29      Zobacz w szczególności wyrok z dnia 2 grudnia 2021 r., Komisja i GMB Glasmanufaktur Brandenburg/Xinyi PV Products (Anhui) Holdings, C‑884/19 P i C‑888/19 P, EU:C:2021:973, pkt 117 i przytoczone tam orzecznictwo. 30      Zobacz podobnie wydany przez Sąd wyrok CCCME, pkt 213 i przytoczone tam orzecznictwo Sądu. Zobacz także pkt 188 zaskarżonego wyroku. 31      Zobacz w szczególności wyrok z dnia 20 stycznia 2022 r., Komisja/Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2022:38, pkt 35, 36 i przytoczone tam orzecznictwo. 32      Zobacz analogicznie moje opinie w sprawach: ABLV Bank/SRB (C‑602/22 P, EU:C:2025:347, pkt 73); Deutsche Lufthansa/Ryanair i in. (C‑457/23 P, EU:C:2025:802, pkt 16, 17). 33      Zobacz: opinia rzecznika generalnego Y. Bota w sprawie Anbouba/Rada (C‑605/13 P i C‑630/13 P, EU:C:2015:2, pkt 50); opinia rzecznika generalnego M. Bobeka w sprawie W i in. (C‑621/15, EU:C:2017:176, pkt 32). 34      Zobacz podobnie opinia rzecznika generalnego Y. Bota w sprawie Simon, Evers & Co. (C‑21/13, EU:C:2014:261, pkt 69). 35      Zobacz motywy 335–341 spornego rozporządzenia. 36      Zobacz: motywy 338, 339 spornego rozporządzenia; zob. także motywy 213–220 tego rozporządzenia. 37      Zobacz motyw 357 spornego rozporządzenia. 38      Zobacz: motyw 313 spornego rozporządzenia; pkt 128 zaskarżonego wyroku. 39      Wyrok z dnia 28 kwietnia 2022 r., Changmao Biochemical Engineering/Komisja, C‑666/19 P, EU:C:2022:323 (zwany dalej „wyrokiem Changmao”). 40      Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2017 r. zmieniające rozporządzenie (UE) 2016/1036 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej oraz rozporządzenie (UE) 2016/1037 w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 338, s. 1). 41      Sąd słusznie zwrócił na to uwagę w pkt 32 zaskarżonego wyroku. 42      Zobacz pkt 41–43 zaskarżonego wyroku. 43      Zobacz podobnie wyrok z dnia 16 lipca 2015 r., Komisja/Rusal Armenal, C‑21/14 P, EU:C:2015:494, pkt 47–50. 44      Zobacz wyrok z dnia 27 października 2011 r., Dongguan Nanzha Leco Stationery/Rada, C‑511/09 P, EU:C:2011:696, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo. Zobacz także pkt 32 niniejszej opinii. 45      Zobacz podobnie wydany przez Sąd wyrok CCCME, pkt 96 i przytoczone tam orzecznictwo Sądu. 46      Zobacz podobnie wydany przez Sąd wyrok CCCME, pkt 97 i przytoczone tam orzecznictwo Sądu. 47      Zobacz podobnie opinia rzecznika generalnego G. Pitruzzelli w sprawie Donex Shipping and Forwarding (C‑104/19, EU:C:2020:159, pkt 43, 44). 48      Zobacz podobnie wyrok z dnia 16 lipca 2015 r., Komisja/Rusal Armenal, C‑21/14 P, EU:C:2015:494, pkt 47–50. 49      Należy przy tym pamiętać, że art. 2.4 porozumienia antydumpingowego stanowi, iż takiego porównania należy dokonywać „zwykle na poziomie cen loco fabryka”, co odpowiada poziomowi cen „ex-works”. 50      Aby porównanie było obiektywne, musi ono być neutralne, bezstronne i sprawiedliwe; zob. podobnie sprawozdanie Organu Apelacyjnego WTO z dnia 5 września 2017 r. pt. „European Union – Anti-dumping measures on imports of certain fatty Alcohols from Indonesia”, WT/DS442/AB/R, pkt 5.21. 51      Ibidem. 52      Zobacz podobnie opinia rzecznika generalnego Y. Bota w sprawie Dongguan Nanzha Leco Stationery/Rada (C‑511/09, EU:C:2011:35, pkt 90). 53      Zobacz podobnie wyrok z dnia 27 października 2011 r., Dongguan Nanzha Leco Stationery/Rada, C‑511/09 P, EU:C:2011:696, pkt 36. 54      Zobacz wyrok z dnia 19 września 2013 r., Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials/Rada, C‑15/12, EU:C:2013:572, pkt 29. Zobacz także wyrok z dnia 10 marca 2009 r., Interpipe Niko Tube i Interpipe NTRP/Rada, T‑249/06, EU:T:2009:62, pkt 194, 195. Zobacz także podobnie pkt 157 in fine zaskarżonego wyroku. 55      Zobacz wyrok Changmao, pkt 138 i przytoczone tam orzecznictwo. 56      Zobacz wydany przez Sąd wyrok CCCME, pkt 188; w odniesieniu do poprzednio obowiązującej wersji art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego zob. wyrok z dnia 18 marca 2009 r., Shanghai Excell M&E Enterprise i Shanghai Adeptech Precision/Rada, T‑299/05, EU:T:2009:72, pkt 266. 57      Wyrok z dnia 16 lutego 2012 r., Rada i Komisja/Interpipe Niko Tube i Interpipe NTRP, C‑191/09 P i C‑200/09 P, EU:C:2012:78, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo. 58      Zobacz wyrok Changmao, pkt 139 i przytoczone tam orzecznictwo. 59      Wyroki: z dnia 16 lutego 2012 r., Rada i Komisja/Interpipe Niko Tube i Interpipe NTRP, C‑191/09 P i C‑200/09 P, EU:C:2012:78, pkt 61; z dnia 26 października 2016 r., PT Musim Mas/Rada, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, pkt 84. 60      Zobacz wyrok Changmao, pkt 151. 61      Zobacz wydany przez Sąd wyrok CCCME, pkt 197. 62      Wynika to wyraźnie z użycia w pkt 128 zaskarżonego wyroku sformułowania „w każdym razie”. 63      Zostało to potwierdzone przez Trybunał, który stwierdził, że okoliczność, iż skonstruowana wartość normalna oraz cena eksportowa są określane na dwóch różnych poziomach handlu, uzasadnia dokonanie dostosowania. Zobacz wyrok z dnia 27 października 2011 r., Dongguan Nanzha Leco Stationery/Rada, C‑511/09, EU:C:2011:696, pkt 39. Zobacz podobnie a contrario wyrok z dnia 10 marca 1992 r., Sharp Corporation/Rada, C‑179/87, EU:C:1992:113, pkt 15–19. 64      Dlatego właśnie uważam, że – omawiane przez strony – rozróżnienie między dostosowaniami na podstawie odnoszącego się do „procesu kompensowania” art. 2 ust. 10 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego (w przypadku których nie ma potrzeby wykazywania, iż stanowią one czynniki wpływające na porównywalność cen) a dostosowaniami na podstawie zdania trzeciego tego samego przepisu (w przypadku których taki obowiązek istnieje) jest swego rodzaju „fałszywą antynomią”. W rzeczywistości wszystkie dostosowania muszą pozostawać w związku z czynnikami wpływającymi na porównywalność cen (zob. orzecznictwo przytoczone w pkt 79 niniejszej opinii). Niemniej jednak czynniki, które nie przynależą do poziomu handlu wybranego na potrzeby obiektywnego porównania, z definicji wpływają na porównywalność cen. 65      Moim zdaniem nie ulega wątpliwości, że – wbrew twierdzeniom Komisji – Trybunał będzie musiał przeanalizować część drugą zarzutu drugiego nawet w przypadku uwzględnienia części pierwszej tego zarzutu. Jak wskazano w pkt 88 niniejszej opinii, wniosek sformułowany w tym względzie przez Sąd opiera się na dwóch alternatywnych schematach rozumowania. 66      Zobacz w szczególności wyrok z dnia 27 czerwca 2024 r., Servier i in./Komisja, C‑201/19 P, EU:C:2024:552, pkt 60, 61 i przytoczone tam orzecznictwo. 67      Zobacz podobnie między innymi wyrok z dnia 1 lipca 2008 r., Chronopost i La Poste/UFEX i in., C‑341/06 P i C‑342/06 P, EU:C:2008:375, pkt 90 i przytoczone tam orzecznictwo. 68      Zobacz pkt 132 in fine, pkt 134 in fine zaskarżonego wyroku. 69      W odniesieniu do tej kwestii zob. pkt 134 i nast. niniejszej opinii. 70      Komisja, z racji tego, że ma możliwość wykorzystania „łatwo dostępnych” danych, powinna być w stanie szybko uzyskać i zweryfikować dane dotyczące kosztów (pochodzące z reprezentatywnego kraju), które są niezbędne do skonstruowania wartości normalnej, a tym samym obliczyć margines dumpingu w ścisłych ramach czasowych dochodzeń antydumpingowych. 71      Zobacz podobnie wyrok z dnia 21 lutego 2024 r., Inner Mongolia Shuangxin Environment-Friendly Material/Komisja, T‑763/20, EU:T:2024:114, pkt 86 i nast.; w szczególności pkt 98 i nast. Ten wyrok, który wydano w tym samym dniu co zaskarżony wyrok, również dotyczy spornego rozporządzenia. 72      W tym względzie mimo że władze „muszą podjąć kroki, tak aby uzyskać jasność co do żądanego dostosowania, a następnie ustalić, czy i w jakim zakresie takie dostosowanie jest uzasadnione”, to „obowiązek dokonania obiektywnego porównania nie oznacza, iż władze powinny uwzględnić każdy wniosek o dostosowanie”. Zobacz sprawozdanie Organu Apelacyjnego WTO z dnia 15 lipca 2011 r. pt. „European Communities – Definitive anti-dumping measures on certain iron or steel fasteners from China”, WT/DS397/AB/R, pkt 488. 73      Zobacz analogicznie, w odniesieniu do poprzednio obowiązującej wersji art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, wyrok Changmao (pkt 107), w którym Trybunał potwierdził, że Komisja mogła dokonać ustalenia wartości normalnej bez uprzedniego zażądania bardziej szczegółowych informacji dotyczących konkretnych danych. 74      Zobacz pkt 33, 34 niniejszej opinii. 75      To rozwiązanie jest spójne ze sprawozdaniem Organu Apelacyjnego WTO z dnia 18 stycznia 2016 r. pt. „European Communities – Definitive anti-dumping measures on certain iron or steel fasteners from China”, WT/DS397/AB/RW, pkt 5.163 (z dalszymi odesłaniami), zgodnie z którym „jeżeli wobec władz nie zostanie wykazane istnienie różnicy wpływającej na porównywalność cen, nie dochodzi do aktualizacji obowiązku dokonania dostosowania”. 76      Którego brzmienie przywołano w pkt 55 niniejszej opinii. 77      Zobacz pkt 129 zaskarżonego wyroku. Zobacz także opinia rzecznika generalnego G. Pitruzzelli w sprawie Donex Shipping and Forwarding (C‑104/19, EU:C:2020:159, pkt 46). 78      Opinia rzecznika generalnego G. Pitruzzelli w sprawie Donex Shipping and Forwarding (C‑104/19, EU:C:2020:159, pkt 48). 79      Ibidem, pkt 51, 56. 80      Zobacz wyrok Changmao, pkt 152. 81      Zobacz pkt 80 zaskarżonego wyroku. 82      Punkt 69 i nast. zaskarżonego wyroku. 83      Punkt 79 i nast. zaskarżonego wyroku. 84      Punkty 84, 111 zaskarżonego wyroku. 85      Punkty 94, 99 zaskarżonego wyroku. 86      Punkt 102 zaskarżonego wyroku. 87      Punkt 112 zaskarżonego wyroku. 88      Rozporządzenie z dnia 5 listopada 2002 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2002, L 305, s. 1). 89      Zobacz podobnie wyrok z dnia 26 października 2016 r., PT Musim Mas/Rada, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, pkt 39. 90      Zobacz podobnie ibidem, pkt 40, 41. 91      Ibidem, pkt 42. 92      Zobacz podobnie wyroki: z dnia 5 października 1988 r., Canon i in./Rada, 277/85 i 300/85, EU:C:1988:467, pkt 39; z dnia 10 marca 1992 r., Ricoh/Rada, C‑174/87, EU:C:1992:108, pkt 14. Zobacz także wyrok z dnia 25 czerwca 2015 r., PT Musim Mas/Rada, T‑26/12, EU:T:2015:437, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo. 93      Zobacz podobnie wyrok z dnia 25 czerwca 2015 r., PT Musim Mas/Rada, T‑26/12, EU:T:2015:437, pkt 48. 94      Podobnie wyrok z dnia 26 października 2016 r., PT Musim Mas/Rada, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, pkt 43. 95      Zobacz podobnie wyrok z dnia 25 czerwca 2015 r., PT Musim Mas/Rada, T‑26/12, EU:T:2015:437, pkt 51. 96      Działy wewnętrzne zazwyczaj postępują według ściśle określonych protokołów korporacyjnych. Nie mają one kompetencji do negocjowania cen w zakresie wykraczającym poza wąsko wyznaczone ramy oraz korzystają z wewnętrznych systemów producenta, podczas gdy przedstawiciele zewnętrzni cieszą się zazwyczaj większą autonomią handlową, gdy chodzi o ustalanie lokalnych cen sprzedaży i strategii marketingowych, a także działają na podstawie upoważnienia, a nie w realiach bezpośredniego stosunku podległości. 97      Działy wewnętrzne pracują wyłącznie dla powiązanej grupy i nie mogą reprezentować innych producentów, podczas gdy przedstawiciele zewnętrzni mogą reprezentować wielu producentów i zazwyczaj dysponują własnym portfelem klientów. 98      Zobacz wyrok z dnia 26 października 2016 r., PT Musim Mas/Rada, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, pkt 83, 84 i przytoczone tam orzecznictwo. 99      Ibidem, pkt 85. 100      Zobacz w szczególności wyrok z dnia 26 października 2016 r., PT Musim Mas/Rada, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo. 101      Zobacz podobnie ibidem, pkt 28. 102      Zobacz w szczególności wyrok z dnia 10 lipca 2008 r., Bertelsmann i Sony Corporation of America/Impala, C‑413/06 P, EU:C:2008:392, pkt 117 i przytoczone tam orzecznictwo. 103      Zobacz podobnie wyrok z dnia 26 października 2016 r., PT Musim Mas/Rada, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, pkt 36 i nast. 104      Zobacz pkt 181 niniejszej opinii. 105      Zobacz pkt 167, 168 niniejszej opinii. 106      Zobacz wyrok z dnia 25 czerwca 2015 r., PT Musim Mas/Rada, T‑26/12, EU:T:2015:437, pkt 80. 107      Zobacz pkt 181 niniejszej opinii. 108      Zobacz pkt 167, 168 niniejszej opinii. 109      Zobacz podobnie a contrario wyrok z dnia 26 października 2016 r., PT Musim Mas/Rada, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, pkt 44, 45. 110      Punkty 149–156 zaskarżonego wyroku. 111      Punkty 157, 158 zaskarżonego wyroku. 112      Zobacz między innymi postanowienie prezesa Trybunału z dnia 27 października 2011 r., Inuit Tapiriit Kanatami i in./Rada i Parlament, C‑605/10 P(R), EU:C:2011:710, pkt 15 i przytoczone tam orzecznictwo. 113      Przepis ten został dodany do poprzedniej wersji rozporządzenia podstawowego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2331/96 z dnia 2 grudnia 1996 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1999, L 317, s. 1). Przepis ten został przyjęty w następstwie sprawozdania zespołu orzekającego GATT z dnia 28 kwietnia 1995 r. w sprawie GD/253 („EEC – Imposition of Anti-dumping Duties on Imports of Audio Cassettes from Japan”), w którym uznał on, że obowiązujące wówczas prawodawstwo Wspólnoty było nazbyt restrykcyjne, ponieważ zawężało możliwość dokonania dostosowań do konkretnych i wymienionych w sposób wyczerpujący przypadków (zob. uzasadnienie wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia Rady (WE) zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 384/96, COM(96) 145 wersja ostateczna (Dz.U. 1996, C 159, s. 6)). 114      Zobacz motyw drugi rozporządzenia nr 2331/96. 115      Zobacz podobnie wyroki: z dnia 3 grudnia 1996 r., Portugalia/Rada, C‑268/94, EU:C:1996:461, pkt 79; z dnia 23 lutego 1988 r., Zjednoczone Królestwo/Rada. 131/86, EU:C:1988:86, pkt 11. Zobacz także podobnie orzecznictwo przytoczone przez Sąd w pkt 157 zaskarżonego wyroku. 116      Zobacz podobnie wyrok z dnia 8 grudnia 2011 r., France Télécom/Komisja, C‑81/10 P, EU:C:2011:811, pkt 33. 117      Zobacz podobnie wyrok z dnia 16 lutego 2012 r., Rada i Komisja/Interpipe Niko Tube i Interpipe NTRP, C‑191/09 P i C‑200/09 P, EU:C:2012:78, pkt 68. 118      Zobacz podobnie wyrok z dnia 28 września 2023 r., Changmao Biochemical Engineering/Komisja, C‑123/21 P, EU:C:2023:708, pkt 87. 119      Zobacz pkt 22–25, 218 niniejszej opinii 120      Zobacz podobnie w szczególności wyrok z dnia 24 października 2024 r., Komisja/Intel Corporation, C‑240/22 P, EU:C:2024:915, pkt 228 i przytoczone tam orzecznictwo. 121      Zobacz w szczególności wyrok z dnia 5 maja 2022 r., Zhejiang Jiuli Hi-Tech Metals/Komisja, C‑718/20 P, EU:C:2022:362, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo. 122      Zobacz wyrok z dnia 26 października 2016 r., PT Musim Mas/Rada, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, pkt 83, 84 i przytoczone tam orzecznictwo. Zobacz także pkt 172 niniejszej opinii.