C-326/25

Wydanie tymczasowe WYROK TRYBUNAŁU (szósta izba) z dnia 4 czerwca 2026 r.(*) Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Współpraca policyjna – System informacyjny Schengen – Decyzja 2007/533/WSiSW – Rozporządzenie (UE) 2018/1862 – Wpis dotyczący pojazdu silnikowego podlegającego zajęciu lub przeznaczonego do wykorzystania jako dowód w postępowaniu karnym – Nakaz wydania pojazdu objętego wpisem w systemie informacyjnym Schengen – Uregulowania krajowe wykluczające udział osoby, która była w posiadaniu przedmiotu objętego wpisem, w postępowaniu administracyjnym i sądowym dotyczącym zwrotu przedmiotu do państwa członkowskiego dokonującego wpisu W sprawie C‑326/25 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Varhoven administrativen sad (najwyższy sąd administracyjny, Bułgaria) postanowieniem z dnia 9 maja 2025 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 13 maja 2025 r., w postępowaniu: CY przeciwko Vremenno prenaznachen na dlazhnost nachalnik na 03 Rayonno upravlenie na Stolichna direktsia na vatreshnite raboti, TRYBUNAŁ (szósta izba), w składzie: I. Ziemele, prezeska izby, A. Kumin i M. Bošnjak (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: D. Spielmann, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, rozważywszy uwagi, które przedstawili: –        w imieniu Komisji Europejskiej – N. Schaeffer i I. Zaloguin, w charakterze pełnomocników, podjąwszy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok 1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 1, art. 38 ust. 1 i art. 39 ust. 1 decyzji Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (Dz.U. 2007, L 205, s. 63; sprostowanie Dz.U. 2014, L 299, s. 33, zwanej dalej „decyzją SIS II”) w świetle ochrony praw podstawowych przyznanej w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”). 2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy CY, obywatelem bułgarskim zarejestrowanym zgodnie z prawem bułgarskim jako prawowity właściciel pojazdu zajętego w następstwie wpisu wprowadzonego do systemu informacyjnego Schengen (zwanego dalej „SIS”) przez Republikę Federalną Niemiec, a Vremenno prenaznachen na dlazhnost nachalnik na 03 Rayonno upravlenie pri Stolichna direktsia na vatreshnite raboti (pełniącym obowiązki naczelnika trzeciego urzędu rejonowego stołecznej dyrekcji spraw wewnętrznych, Bułgaria) w przedmiocie zgodności z prawem wydanego przez ten ostatni organ nakazu zwrotu wspomnianego pojazdu do Niemiec.  Ramy prawne  Prawo Unii  Decyzja SIS II 3        Motyw 34 decyzji SIS II głosił: „Niniejsza decyzja nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w [Karcie]”. 4        Artykuł 1 tej decyzji przewidywał: „1.      Niniejszym utworzony zostaje system informacyjny Schengen drugiej generacji (»SIS II«). 2.      Zgodnie z niniejszą decyzją celem SIS II jest zapewnienie przy wykorzystaniu informacji przekazywanych za pośrednictwem tego systemu, wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Unii Europejskiej, w tym utrzymywanie bezpieczeństwa publicznego oraz porządku publicznego oraz zagwarantowanie bezpieczeństwa na terytorium państw członkowskich, a także stosowanie postanowień tytułu IV części trzeciej traktatu WE odnoszących się do przepływu osób na terytorium państw członkowskich”. 5        Artykuł 38 wspomnianej decyzji, zatytułowany „Cele i warunki dokonywania wpisów”, stanowił: „1.      Dane dotyczące przedmiotów poszukiwanych w celu ich zajęcia lub wykorzystania jako dowód w postępowaniu karnym są wprowadzane do SIS II. 2.      Wprowadza się następujące kategorie łatwych do zidentyfikowania przedmiotów: a)      pojazdy silnikowe o pojemności skokowej przekraczającej 50 cm3, jednostki pływające i statki powietrzne; […]”. 6        Zgodnie z art. 39 tej decyzji, zatytułowanym „Wykonanie działania na podstawie wpisu”: „1.      Jeżeli wyszukiwanie w systemie wykaże istnienie wpisu dotyczącego przedmiotu, który został znaleziony, organ, który stwierdził zgodność wpisu z przedmiotem, zgłasza ten fakt organowi, który dokonał wpisu, tak by ustalić konieczne działania. W tym celu dopuszcza się także przekazywanie danych osobowych zgodnie z niniejszą decyzją. 2.      Informacje, o których mowa w ust. 1, są przekazywane w ramach wymiany informacji uzupełniających. 3.      Państwo członkowskie, które odnalazło dany przedmiot, podejmuje działania zgodnie z prawem krajowym”.  Rozporządzenie (UE) 2018/1862 7        Motywy 1, 7, 38 i 72 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1862 z dnia 28 listopada 2018 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen (SIS) w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych, zmiany i uchylenia decyzji Rady 2007/533/WSiSW oraz uchylenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1986/2006 i decyzji Komisji 2010/261/UE (Dz.U. 2018, L 312, s. 56; sprostowanie Dz.U. 2019, L 316 I, s. 4), brzmią następująco: „(1) System informacyjny Schengen (SIS) stanowi zasadnicze narzędzie stosowania postanowień dorobku Schengen, który został włączony w ramy Unii Europejskiej. SIS jest jednym z głównych środków kompensacyjnych, które przyczyniają się do utrzymania wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Unii poprzez wspomaganie współpracy operacyjnej między właściwymi organami krajowymi, w szczególności strażą graniczną, policją, organami celnymi, organami imigracyjnymi oraz organami odpowiadającymi za zapobieganie przestępstwom, ich wykrywanie, prowadzenie w ich sprawie postępowań przygotowawczych lub ich ściganie lub za wykonywanie kar. […] (7)      Wpisy w SIS zawierają wyłącznie informacje niezbędne do zidentyfikowania osób lub przedmiotów i do podjęcia działań. Państwa członkowskie powinny zatem w razie potrzeby przeprowadzać wymianę informacji uzupełniających związanych z wpisami. […] (38)      W przypadku wpisów dotyczących przedmiotów podlegających zajęciu lub przeznaczonych do wykorzystania jako dowód w postępowaniu karnym, dany przedmiot powinien zostać zajęty zgodnie z prawem krajowym, które określa, czy przedmiot ma zostać zajęty i pod jakimi warunkami, w szczególności jeśli znajduje się on w posiadaniu prawowitego właściciela. […] (72)      Niniejsze rozporządzenie respektuje prawa podstawowe i jest zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w [Karcie] […]”. 8        Zgodnie z art. 1 rozporządzenia 2018/1862, zatytułowanym „Cel ogólny SIS”: „Celem SIS jest zapewnienie – przy wykorzystaniu informacji przekazywanych za pośrednictwem tego systemu – wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Unii, w tym utrzymywanie bezpieczeństwa publicznego i porządku publicznego oraz zagwarantowanie bezpieczeństwa na terytorium państw członkowskich, a także zapewnienie stosowania postanowień rozdziału 4 i rozdziału 5 tytułu V części trzeciej TFUE w odniesieniu do przepływu osób na terytorium państw członkowskich”. 9        Artykuł 2 tego rozporządzenia, zatytułowany „Przedmiot”, stanowi w ust. 1: „Niniejsze rozporządzenie określa warunki i procedury wprowadzania do SIS i przetwarzania wpisów w SIS dotyczących osób i przedmiotów oraz wymiany informacji uzupełniających i danych dodatkowych w celach związanych ze współpracą policyjną i współpracą wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych”. 10      Artykuł 3 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Definicje”, ma następujące brzmienie: „Na użytek niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: 1)      »wpis« oznacza zestaw danych wprowadzonych do SIS, które umożliwiają właściwym organom zidentyfikowanie osoby lub przedmiotu w celu podjęcia konkretnego działania; 2)      »informacje uzupełniające« oznaczają informacje, które nie są częścią danych zawartych we wpisach przechowywanych w SIS, ale są związane z wpisami w SIS, i które podlegają wymianie za pośrednictwem biur SIRENE: […] b)      w celu umożliwienia podjęcia odpowiedniego działania po uzyskaniu trafienia; […] 7)      »trafienie« oznacza dopasowanie, które spełnia następujące kryteria: a)      zostało potwierdzone przez: (i)      użytkownika końcowego; lub (ii)      właściwy organ zgodnie z procedurami krajowymi, w przypadku gdy dane dopasowanie opierało się na porównaniu danych biometrycznych; oraz b)      wymagane jest podjęcie dalszych działań; […] 9)      »państwo członkowskie dokonujące wpisu« oznacza państwo członkowskie, które wprowadziło wpis do SIS; 10)      »wykonujące państwo członkowskie« oznacza państwo członkowskie, które podejmuje lub podjęło wymagane działania po uzyskaniu trafienia; […]”. 11      Artykuł 7 tego rozporządzenia, zatytułowany „Urząd N.SIS i biuro SIRENE”, przewiduje w ust. 2 akapit pierwszy: „Każde państwo członkowskie wyznacza organ krajowy, który działa przez 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu, oraz zapewnia wymianę i dostępność wszelkich informacji uzupełniających (zwany »biurem SIRENE«) zgodnie z podręcznikiem SIRENE. Każde biuro SIRENE pełni w swoim państwie członkowskim rolę jedynego punktu kontaktowego właściwego do wymiany informacji uzupełniających dotyczących wpisów oraz do ułatwiania podejmowania wymaganych działań, w przypadku gdy do SIS wprowadzono wpisy dotyczące osób lub przedmiotów, które następnie zostały zlokalizowane po uzyskaniu trafienia”. 12      Artykuł 38 rozporządzenia 2018/1862, zatytułowany „Cele i warunki wprowadzania wpisów”, stanowi w ust. 1 i 2: „1.      Państwa członkowskie wprowadzają do SIS wpisy dotyczące przedmiotów poszukiwanych w celu ich zajęcia lub w celu ich wykorzystania jako dowód w postępowaniu karnym. 2.      Wpisy wprowadza się w następujących kategoriach łatwych do zidentyfikowania przedmiotów: a)      pojazdy silnikowe niezależnie od układu napędowego; […]”. 13      Zgodnie z art. 39 tego rozporządzenia, zatytułowanym „Wykonanie działania na podstawie wpisu”: „1.      Jeżeli wyszukiwanie wykaże istnienie wpisu dotyczącego przedmiotu, który został zlokalizowany, właściwy organ zajmuje ten przedmiot zgodnie ze swoim prawem krajowym i kontaktuje się z organem państwa członkowskiego dokonującego wpisu, tak aby ustalić środki, które należy zastosować. W tym celu dopuszcza się także przekazywanie danych osobowych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. 2.      Informacje, o których mowa w ust. 1, są przekazywane w drodze wymiany informacji uzupełniających. 3.      Wykonujące państwo członkowskie stosuje środki, o które wniesiono, zgodnie z prawem krajowym”. 14      Artykuł 55 tego rozporządzenia, zatytułowany „Usuwanie wpisów”, przewiduje w ust. 5: „Wpisy dotyczące przedmiotów podlegających zajęciu lub przeznaczonych do wykorzystania jako dowód w postępowaniu karnym na podstawie art. 38 usuwa się w następstwie: a)      zajęcia przedmiotu lub podjęcia równoważnego środka po przeprowadzeniu niezbędnych działań następczych w zakresie wymiany informacji uzupełniających między odpowiednimi biurami SIRENE lub po tym, jak przedmiot zostanie objęty inną procedurą prowadzoną przez organy wymiaru sprawiedliwości lub procedurą administracyjną; b)      wygaśnięcia wpisu zgodnie z art. 53; lub c)      decyzji o ich usunięciu podjętej przez właściwy organ państwa członkowskiego dokonującego wpisu”. 15      Artykuł 68 tego rozporządzenia, zatytułowany „Środki ochrony prawnej”, stanowi w ust. 1: „Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących środków ochrony prawnej zawartych w [rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1)] i [dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.U. 2016, L 119, s. 89)] każdej osobie przysługuje prawo do wniesienia do właściwego organu, w tym sądu, na mocy prawa krajowego państwa członkowskiego żądania o dostęp do informacji, ich sprostowanie, ich usunięcie lub ich uzyskanie lub o zapłatę odszkodowania w związku z wpisem dotyczącym tej osoby”. 16      Artykuł 78 rozporządzenia 2018/1862, zatytułowany „Uchylenie”, stanowi w akapicie pierwszym: „Rozporządzenie (WE) 1986/2006 oraz decyzje 2007/533/WSiSW i 2010/261/UE uchyla się z dniem rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, określonym w jego art. 79 ust. 5 akapit pierwszy”. 17      Artykuł 79 tego rozporządzenia, zatytułowany „Wejście w życie, rozpoczęcie eksploatacji i rozpoczęcie stosowania”, przewiduje w ust. 2 i 5: „2.      Nie później niż dnia 28 grudnia 2021 r. Komisja [Europejska] przyjmie decyzję określającą datę rozpoczęcia eksploatacji SIS zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, po zweryfikowaniu, czy spełnione są następujące warunki: a)      przyjęto akty wykonawcze niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia; b)      państwa członkowskie powiadomiły Komisję o zakończeniu niezbędnych technicznych i prawnych przygotowań do przetwarzania danych SIS i wymiany informacji uzupełniających zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; oraz […] […] 5.      Niniejsze rozporządzenie stosuje się od daty określonej zgodnie z ust. 2”.  Decyzja wykonawcza C(2021) 92 18      Artykuł 1 decyzji wykonawczej Komisji C(2021) 92 final z dnia 15 stycznia 2021 r. ustanawiającej przepisy techniczne niezbędne do wprowadzania, aktualizowania i usuwania i wyszukiwania danych w systemie informacyjnym Schengen (SIS) oraz inne środki wykonawcze w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych (zwanej dalej „decyzją wykonawczą C(2021) 92”), zatytułowany „Przedmiot”, stanowi: „Niniejsza decyzja ustanawia przepisy techniczne niezbędne do zapewnienia jednolitego wdrożenia [SIS] w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych, w szczególności: […] b)      przepisy, w tym dotyczące jakości danych i umieszczania zastrzeżeń, regulujące wprowadzanie, aktualizowanie, usuwanie i wyszukiwanie danych dotyczących osób i przedmiotów w SIS; […]”. 19      Artykuł 3 decyzji wykonawczej C(2021) 92, zatytułowany „Mechanizmy kontroli jakości danych na potrzeby wprowadzania danych alfanumerycznych do SIS”, przewiduje w ust. 1: „SIS musi zawierać następujące mechanizmy kontroli jakości danych na potrzeby wprowadzania danych alfanumerycznych: a)      stosowanie tabel kodów w celu zapewnienia jednolitego wprowadzania danych, jak określono w art. 4; […]”. 20      Artykuł 4 tej decyzji wykonawczej, zatytułowany „Tabele kodów”, stanowi w ust. 1: „Tabele kodów dotyczące »podstawy wpisu«, »działania, które należy podjąć« oraz »rodzaju przestępstwa« zostały określone w częściach A i B załącznika I do niniejszej decyzji”. 21      Artykuł 5 wspomnianej decyzji wykonawczej, zatytułowany „Korelacja między »podstawą wpisu« a »działaniem, które należy podjąć«”, przewiduje w ust. 1: „W odniesieniu do każdej »podstawy wpisu« określonej w pierwszej kolumnie tabeli w części A załącznika I, wymagane »działanie, które należy podjąć« musi stanowić jedno z odpowiadających działań określonych w drugiej kolumnie tej tabeli”. 22      Załącznik I do tej decyzji wykonawczej jest zatytułowany „Tabele kodów”. Część A tego załącznika, opatrzona nagłówkiem „Podstawa wpisu” i „Działanie, które należy podjąć”, opisuje w szczególności działanie, które należy podjąć w przypadku trafienia odnoszącego się do wpisu dotyczącego przedmiotów podlegających zajęciu lub przeznaczonych do wykorzystania jako dowód w postępowaniu karnym. Załącznik ten ma następujące brzmienie: „Podstawa wpisu Działanie, które należy podjąć […] […] Wpis dotyczący przedmiotu dokonany do celów jego zajęcia – art. 38 rozporządzenia (UE) 2018/1862 Zgodnie z przepisami prawa krajowego należy: - zająć przedmiot lub zastosować wszelkie niezbędne środki ochronne; - ustalić tożsamość osoby będącej w posiadaniu przedmiotu; - skontaktować się z krajowym biurem SIRENE. Wpis dotyczący przedmiotu dokonany do celów jego wykorzystania jako dowód w postępowaniu karnym – art. 38 rozporządzenia (UE) 2018/1862 Zgodnie z przepisami prawa krajowego należy: - zająć przedmiot lub zastosować wszelkie niezbędne środki ochronne; - zadbać o to, aby dowody do celów czynności dochodzeniowo-śledczych w postępowaniu karnym nie uległy zniszczeniu; - ustalić tożsamość osoby będącej w posiadaniu przedmiotu; - skontaktować się z krajowym biurem SIRENE”.  Podręcznik SIRENE (Policja) 23      Artykuł 1, zatytułowany „Przedmiot – Podręcznik SIRENE (Policja)”, decyzji wykonawczej Komisji C(2021) 7901 final z dnia 18 listopada 2021 r. określającej szczegółowe zasady dotyczące zadań biur SIRENE oraz zasady wymiany informacji uzupełniających dotyczących wpisów w systemie informacyjnym Schengen w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych („Podręcznik SIRENE – Policja”) [zwanej dalej „podręcznikiem SIRENE (Policja)”] stanowi: „W niniejszej decyzji ustanawia się podręcznik SIRENE, określający: a)      zasady dotyczące zadań biur SIRENE w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych; b)      zasady i procedury regulujące dwustronną lub wielostronną wymianę informacji uzupełniających między biurami SIRENE w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych; c)      zasady i procedury regulujące wymianę informacji uzupełniających pomiędzy biurami SIRENE a Agencją Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol) w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych; oraz d)      zasady dotyczące zgodności i ustalania priorytetu wpisów w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych”. 24      Artykuł 50 podręcznika SIRENE (Policja), zatytułowany „Procedury dotyczące wymiany informacji uzupełniających po uzyskaniu trafienia odnoszącego się do wpisu dotyczącego przedmiotu podlegającego zajęciu lub przeznaczonego do wykorzystania jako dowód w postępowaniu karnym”, wskazuje kroki, jakie powinny podjąć, odpowiednio, państwo członkowskie dokonujące wpisu i wykonujące państwo członkowskie w razie uzyskania trafienia odnoszącego się do wpisu wprowadzonego do SIS na podstawie art. 38 rozporządzenia 2018/1862, określając formularze, które należy zastosować do tych celów.  Załącznik do zalecenia Komisji C(2023) 2152 25      Podsekcja 6.5, zatytułowana „Przepisy szczegółowe dotyczące działań, które należy podjąć (według kategorii wpisów)”, załącznika do zalecenia Komisji C(2023) 2152 z dnia 31 marca 2023 r. ustanawiającego Praktyczny podręcznik przeznaczony do stosowania przez właściwe organy i biura SIRENE państw członkowskich przy wykonywaniu zadań związanych z systemem informacyjnym Schengen („Podręcznik SIS”) ma następujące brzmienie: „[…] 6.5.7. Wpisy dotyczące przedmiotów podlegających zajęciu lub przeznaczonych do wykorzystania jako dowód. […] Zwrot przedmiotów Zwrot przedmiotów (pojazdów, statków powietrznych, jednostek pływających, kontenerów itd.) to procedura, w ramach której dany przedmiot przekazuje się prawowitemu właścicielowi lub przemieszcza z państwa członkowskiego, w którym został znaleziony, do państwa członkowskiego, w którym przeprowadzono postępowanie przygotowawcze. Procedura ta ma miejsce po uzyskaniu trafienia w SIS i po ewentualnym przeprowadzeniu postępowania urzędowego. Biura SIRENE zasadniczo nie odpowiadają za wymianę informacji w trakcie procedur zwrotu (ponieważ nie wchodzi to w zakres procedury SIS) […]. […]”.  Prawo bułgarskie  Konstytucja Republiki Bułgarii 26      Artykuł 120 Konstytucji Republiki Bułgarii przewiduje: „1.      Sądy badają zgodność z prawem aktów i czynności organów administracyjnych. 2.      Obywatele i osoby prawne mogą zaskarżyć wszystkie dotyczące ich akty administracyjne z wyjątkiem aktów wyraźnie określonych przez ustawę”.  Ustawa o ministerstwie spraw wewnętrznych 27      Artykuł 84 Zakon za Ministerstvoto na vatreshnite raboti (ustawy o ministerstwie spraw wewnętrznych) z dnia 28 maja 2014 r. (DV nr 53 z dnia 27 czerwca 2014 r., s. 2), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym, stanowi: „1.      Organy policji mogą tymczasowo zająć przedmiot wpisany jako poszukiwany w SIS lub w bazach danych Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej (Interpolu). 2.      Osobę, u której znajduje się poszukiwany przedmiot w rozumieniu ust. 1, wzywa się do jego dobrowolnego wydania. Sporządza się protokół dobrowolnego wydania przedmiotu, podpisany przez osobę wydającą wykryty przedmiot. Osoba ta otrzymuje kopię. […] 5.      […] W czasie tymczasowego zajęcia przedmiot jest przechowywany we właściwej jednostce terytorialnej Glavna Direktsia »Granichna politsia« [generalnej dyrekcji »Policja graniczna«, Bułgaria], komisariacie policji granicznej, bazie statków policji granicznej lub komisariacie rejonowym dyrekcji regionalnej ministerstwa spraw wewnętrznych, w której został on wydany lub zajęty. 6.      […] Protokół, o którym mowa w ust. 2 lub 3, przedkłada się do zatwierdzenia niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin, kierownikowi jednostki terytorialnej generalnej dyrekcji policji granicznej, komisariatu policji granicznej, bazy statków policji granicznej lub komisariatu rejonowego dyrekcji regionalnej ministerstwa spraw wewnętrznych, w której przedmiot jest przechowywany. O wydaniu lub zajęciu powiadamia się państwo członkowskie, które dokonało wpisu o poszukiwaniu w SIS lub w bazie danych Interpolu. 7.      Powiadomienie państwa członkowskiego, które dokonało wpisu o poszukiwaniu w SIS lub w bazie danych Interpolu, jest dokonywane przez właściwy wyspecjalizowany organ ministerstwa spraw wewnętrznych. 8.      […] Jeżeli państwo członkowskie, które dokonało wpisu, wnosi o zwrot poszukiwanego przedmiotu w ciągu 60 dni, zostaje on zwrócony osobie wymienionej we wniosku w ciągu 7 dni na mocy decyzji właściwego kierownika zgodnie z ust. 6. 9.      […] Jeżeli państwo członkowskie, które dokonało wpisu, nie wniesie o zwrot poszukiwanego przedmiotu w ciągu 60 dni, zostanie on zwrócony osobie, od której go odebrano lub u której zajęto, w ciągu 7 dni na mocy decyzji właściwego kierownika zgodnie z ust. 6. 10.      […] Sporządza się protokół zwrotu zgodnie z ust. 8 i 9. […]”.  Postępowanie główne i pytania prejudycjalne 28      W dniu 6 czerwca 2024 r. CY został poddany kontroli policyjnej, podczas gdy kierował pojazdem oznaczonym bułgarską tablicą rejestracyjną, który nabył od podmiotu zajmującego się sprzedażą pojazdów (zwanym dalej „rozpatrywanym pojazdem”). 29      Kontrola ta pozwoliła stwierdzić, że numer podwozia rozpatrywanego pojazdu jest identyczny z numerem widniejącym we wpisie wprowadzonym do SIS przez organy niemieckie w dniu 14 maja 2024 r., dotyczącym pojazdu poszukiwanego w celu wykorzystania jako dowodu w postępowaniu karnym. 30      W dniu 7 czerwca 2024 r. niemieckie biuro SIRENE zostało poinformowane o dobrowolnym przekazaniu przez CY rozpatrywanego pojazdu organom bułgarskim. 31      W swojej odpowiedzi niemieckie biuro SIRENE poinformowało bułgarskie biuro SIRENE, że w jego krajowych bazach danych rozpatrywany pojazd został wpisany jako poszukiwany w związku z przestępstwem bezprawnego przywłaszczenia popełnionym w dniu 13 sierpnia 2022 r. i zgłoszonym niemieckim organom policji w dniu 14 maja 2024 r. Niemieckie biuro SIRENE wskazało również, że AutoEuropa Ldnk, spółka będąca również prawowitym właścicielem rozpatrywanego pojazdu, wyraziła życzenie, aby pojazd ten został jej zwrócony, i że na mocy kolejnych upoważnień to KL reprezentuje wspomnianą spółkę w Bułgarii do celów doprowadzenia do zwrotu tego pojazdu. 32      Nakazem wydanym na podstawie art. 84 ust. 8 ustawy o ministerstwie spraw wewnętrznych, w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym, pełniący obowiązki naczelnika trzeciego urzędu rejonowego stołecznej dyrekcji spraw wewnętrznych zarządził zwrot rozpatrywanego pojazdu KL. 33      CY zakwestionował zgodność z prawem tego nakazu zwrotu przed Administrativen sad Sofia-grad (sądem administracyjnym w Sofii, Bułgaria), który odmówił rozpoznania skargi. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem krajowym sąd ten uznał, że CY nie jest adresatem wspomnianego nakazu, jako że uregulowania bułgarskie, w szczególności przepisy art. 120 ust. 2 konstytucji Republiki Bułgarii, uzależniają prawo zaskarżenia nie od formalnego statusu adresata danego aktu administracyjnego, lecz od istnienia naruszenia praw podmiotowych zainteresowanego. 34      CY wniósł do Varhoven administrativen sad (najwyższego sądu administracyjnego, Bułgaria), który jest sądem odsyłającym, środek odwoławczy od tego orzeczenia. 35      Sąd odsyłający zastanawia się nad zgodnością z decyzją SIS II uregulowań państwa członkowskiego niezezwalających osobie zarejestrowanej w tym państwie członkowskim w charakterze właściciela rzeczy, której dotyczył wpis w SIS dokonany przez inne państwo członkowskie, na udział w postępowaniu administracyjnym i sądowym mającym na celu zastosowanie środków odnoszących się do zwrotu tej rzeczy do państwa członkowskiego dokonującego wpisu. 36      W tych okolicznościach Varhoven administrativen sad (najwyższy sąd administracyjny) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1)      Czy art. 39 i art. 38 ust. 1 [decyzji SIS II] w związku z motywem 34 tej decyzji należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu nieprzewidującemu udziału zarejestrowanego zgodnie z prawem krajowym właściciela przedmiotu, o którym mowa w art. 38 ust. 1 tej decyzji, w postępowaniu administracyjnym i sądowym w sprawie zastosowania środków (które go dotyczą) odnoszących się do zwrotu przedmiotu w następstwie wpisu dokonanego na podstawie art. 39 ust. 1 [wspomnianej] decyzji, w świetle ochrony praw podstawowych przyznanej w [Karcie] i zagwarantowanej także w motywie 34 [tej] decyzji? 2)      Czy cel [SIS] wskazany w art. 1 [decyzji SIS II] wyklucza stosowanie skutecznej ochrony sądowej przewidzianej w art. 47 Karty, jeżeli środki podjęte zgodnie z prawem krajowym przez organy państwa członkowskiego, w którym wykryto przedmiot, prowadzą do naruszenia praw i uzasadnionych interesów osoby, u której przedmiot ten znaleziono?”.  W przedmiocie przepisów mających zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym 37      Na wstępie należy przypomnieć, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym należy badać w świetle wszystkich postanowień traktatów i przepisów prawa pochodnego, które mogą mieć znaczenie dla przedstawionego problemu. Okoliczność, iż sąd odsyłający zadał pytanie, powołując się na określone przepisy prawa Unii, nie stoi zatem na przeszkodzie temu, by Trybunał udzielił temu sądowi wszelkich wskazówek dotyczących wykładni, które mogą być pomocne w rozstrzygnięciu rozpatrywanej przezeń sprawy, niezależnie od tego, czy sąd ten powołał się na nie w treści pytań (zob. podobnie wyrok z dnia 16 czerwca 2022 r., Obshtina Razlog, C‑376/21, EU:C:2022:472, pkt 51). 38      We wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym sąd odsyłający odnosi się do art. 1, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 1 i motywu 34 decyzji SIS II. Tymczasem, co się tyczy stosowania ratione temporis tych przepisów, należy zauważyć, że decyzja ta została uchylona rozporządzeniem 2018/1862, zgodnie z jego art. 78 akapit pierwszy, i że z art. 79 ust. 2 i 5 tego rozporządzenia wynika, że uchylenie to stało się skuteczne w dniu 7 marca 2023 r. w następstwie przyjęcia decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2023/201 z dnia 30 stycznia 2023 r. określającej datę rozpoczęcia eksploatacji systemu informacyjnego Schengen zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1861 i rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1862 (Dz.U. 2023, L 27, s. 29). 39      Z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że wpis dotyczący rozpatrywanego pojazdu został wprowadzony w SIS w dniu 14 maja 2024 r., czyli po dniu, w którym uchylenie odnośnych przepisów decyzji SIS II stało się skuteczne. W konsekwencji to rozporządzenie 2018/1862 ma zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym. 40      Należy jednak zauważyć, że brzmienie art. 1, 38 i 39 decyzji SIS II odpowiada w istocie, z kilkoma zmianami, które nie mają znaczenia w niniejszej sprawie, odpowiednio, art. 1, 38 i 39 rozporządzenia 2018/1862. To samo dotyczy, odpowiednio, motywu 34 decyzji SIS II i motywu 72 tego rozporządzenia. 41      Należy również podkreślić, że 14 maja 2024 r., czyli w dniu wprowadzenia wpisu dotyczącego rozpatrywanego pojazdu do SIS, zastosowanie miała decyzja wykonawcza C(2021) 92. 42      Wreszcie podręcznik SIRENE (Policja) mający zastosowanie ratione temporis do sporu w postępowaniu głównym to podręcznik wynikający z decyzji wykonawczej Komisji C(2021) 7901 final, która została następnie uchylona decyzją wykonawczą Komisji C(2025) 3011 final z dnia 21 maja 2025 r. określającą szczegółowe zasady dotyczące zadań biur SIRENE oraz zasady wymiany informacji uzupełniających dotyczących wpisów w systemie informacyjnym Schengen w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych („Podręcznik SIRENE – Policja”) oraz uchylającą decyzję wykonawczą C(2024) 290 i decyzję wykonawczą C(2021) 7901 final. 43      Wynika z tego, że na niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym należy udzielić odpowiedzi w świetle art. 1, 38 i 39 rozporządzenia 2018/1862 oraz odnośnych przepisów decyzji wykonawczej C(2021) 92 i podręcznika SIRENE (Policja).  W przedmiocie pytania pierwszego 44      Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 38 i 39 rozporządzenia 2018/1862 w świetle Karty należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego nieprzyznającym osobie mającej w tym państwie członkowskim status prawnego właściciela rzeczy, której dotyczył wpis w SIS dokonany przez właściwe organy innego państwa członkowskiego, prawa do udziału w postępowaniach administracyjnym i sądowym dotyczących zwrotu tej rzeczy do tego innego państwa członkowskiego. 45      Aby odpowiedzieć na to pytanie, należy przede wszystkim ustalić, czy takie ograniczenie prawne w wykonującym państwie członkowskim dotyczące procedury zwrotu rzeczy objętej wpisem do SIS w celu zajęcia lub wykorzystania jako dowodu w postępowaniu karnym w państwie członkowskim dokonującym wpisu, jest objęte zakresem stosowania art. 39 rozporządzenia 2018/1862. 46      O ile art. 38 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 2018/1862 rzeczywiście przewiduje, że pojazdu silnikowego, takiego jak rozpatrywany pojazd, może dotyczyć wpis w SIS, o tyle działanie, jakie państwa członkowskie powinny podjąć w związku z takim wpisem, jest regulowane w art. 39 tego rozporządzenia. 47      W odniesieniu do tego przepisu należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy brać pod uwagę nie tylko jego brzmienie, ale także w stosownym przypadku jego kontekst oraz cele regulacji, której część on stanowi (wyroki: z dnia 17 listopada 1983 r., Merck, 292/82, EU:C:1983:335, pkt 12; a także z dnia 26 marca 2026 r., Isergartler, C‑618/24, EU:C:2026:251, pkt 29). 48      Co się tyczy w pierwszej kolejności brzmienia art. 39 rozporządzenia 2018/1862, przepis ten przewiduje, że jeżeli wyszukiwanie ujawni istnienie wpisu dotyczącego przedmiotu, który został zlokalizowany, właściwy organ zajmuje ten przedmiot zgodnie ze swoim prawem krajowym i kontaktuje się z organem państwa członkowskiego dokonującego wpisu, tak aby ustalić środki, które należy zastosować. Nie ma jednak żadnej wzmianki o charakterze lub treści tych środków, ponieważ art. 39 rozporządzenia 2018/1862 ogranicza się do wskazania w ust. 3, że wykonujące państwo członkowskie stosuje środki, o które wniosło państwo członkowskie dokonujące wpisu, zgodnie z prawem krajowym. 49      Z brzmienia art. 39 rozporządzenia 2018/1862 wynika zatem, że prawodawca Unii zamierzał nałożyć na właściwe organy wykonującego państwa członkowskiego obowiązek zajęcia rzeczy, której dotyczy wpis, i skontaktowania się z organami państwa dokonującego wpisu w celu ustalenia środków, jakie należy następnie podjąć, pozostawiając państwom członkowskim szeroki zakres swobody w tym ostatnim względzie. 50      Jak wskazano w pkt 40 niniejszego wyroku, brzmienie art. 40 rozporządzenia 2018/1862 odpowiada w istocie brzmieniu art. 39 decyzji SIS II, w odniesieniu do którego Trybunał orzekł już, że ogranicza się on do ogólnego opisu sposobu, w jaki właściwe organy wykonującego państwa członkowskiego powinny nadać dalszy bieg trafieniu dotyczącemu wpisu w SIS II, dokonanemu na podstawie art. 38 tej decyzji, i że decydując się na niewyszczególnienie w art. 39 tej decyzji konkretnych środków, jakie państwa członkowskie powinny zastosować w celu wykonania czynności wymaganej wpisem wprowadzonym do SIS II na podstawie art. 38 wspomnianej decyzji, prawodawca Unii zamierzał pozostawić im szeroki zakres uznania w tym względzie [zob. podobnie wyrok z dnia 15 grudnia 2022 r., Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministerija (Rejestracja pojazdu będącego przedmiotem wpisu), C‑88/21, EU:C:2022:982, pkt 37, 38]. 51      Co się tyczy w drugiej kolejności kontekstu, w jaki wpisuje się art. 39 rozporządzenia 2018/1862, należy wskazać, że żaden inny przepis tego rozporządzenia nie uściśla rodzaju środków, jakie państwo członkowskie, które odnalazło przedmiot objęty wpisem, powinno zastosować, poza zajęciem tego przedmiotu. 52      Ponadto, o ile na mocy art. 55 ust. 1 rozporządzenia 2018/1862 wpisy mające doprowadzić do aresztowania osób w celu ich wydania lub ekstradycji, dokonane zgodnie z art. 26 tego rozporządzenia, usuwa się z systemu dopiero po wydaniu lub ekstradycji, o tyle art. 55 ust. 5 lit. a) wspomnianego rozporządzenia przewiduje, że wpis wprowadzony do SIS na podstawie art. 38 tego rozporządzenia usuwa się w następstwie zajęcia przedmiotu po przeprowadzeniu niezbędnych działań następczych w zakresie wymiany informacji uzupełniających między odpowiednimi biurami SIRENE. Wobec tego należy rozumieć, że ze względu na samą tę wymianę wpis oparty na art. 38 rozporządzenia 2018/1862 osiągnął swój cel i że w konsekwencji zwrot przedmiotu objętego wpisem nie jest objęty zakresem wykonania działania, jakie na mocy tego rozporządzenia powinien podjąć właściwy organ państwa członkowskiego, w którym przedmiot ten został zlokalizowany. 53      Ponadto decyzja wykonawcza C(2021) 92, której celem jest w szczególności to, by użytkownicy końcowi wprowadzający wpis do SIS wybierali odpowiednie działania, które należy podjąć w związku z podstawą wpisu, nie przewiduje, by w przypadku wpisu opartego na art. 38 rozporządzenia 2018/1862 działanie to obejmowało zwrot rzeczy objętej wpisem. Zgodnie z art. 5 decyzji wykonawczej C(2021) 92 w związku z częścią A załącznika I do tej decyzji działanie państwa członkowskiego, na którego terytorium znaleziono rzecz objętą wpisem, polega na jej zajęciu, zastosowaniu niezbędnych środków ochronnych służących zabezpieczeniu jej w celu wykorzystania jako dowodu w postępowaniu karnym, ustaleniu tożsamości osoby będącej w posiadaniu tej rzeczy oraz skontaktowaniu się z biurem SIRENE państwa członkowskiego dokonującego wpisu. 54      Podręcznik SIRENE (Policja), która określa zasady dotyczące zadań biur SIRENE w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych, również nie zawiera przepisu ani formularza dotyczącego wymiany informacji mających na celu zwrot przedmiotu objętego wpisem lub praktycznych aspektów takiego zwrotu. 55      Do tych rozważań należy dodać, że „podręcznik SIS”, zawarty w załączniku do zalecenia C(2023) 2152, który, choć pozbawiony mocy wiążącej, stanowi pomoc przy wykładni art. 39 rozporządzenia 2018/1862, pod nagłówkiem „Zwrot przedmiotów” uściśla, że taki zwrot „ma miejsce po uzyskaniu trafienia w SIS i po ewentualnym przeprowadzeniu postępowania urzędowego” oraz że „biura SIRENE zasadniczo nie odpowiadają za wymianę informacji w trakcie procedur zwrotu (ponieważ nie wchodzi to w zakres procedury SIS)”. 56      W trzeciej kolejności, co się tyczy celu, któremu służy rozporządzenie 2018/1862, z jego art. 1 i 2 w związku z jego motywem 1 wynika, że rozporządzenie to ma zasadniczo na celu przyczynienie się do utrzymania wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Unii, a w szczególności ustanowienie w tym celu zasad umożliwiających funkcjonowanie SIS i wymianę informacji między organami państw członkowskich, poprzez wspomaganie współpracy operacyjnej między policją i organami wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych przy wykorzystaniu informacji przekazywanych za pośrednictwem SIS. 57      Wykładnia art. 39 rozporządzenia 2018/1862 w ten sposób, że nie zobowiązuje on państw członkowskich do podjęcia wcześniej określonych środków, lecz pozostawia im szeroki zakres swobody w celu uzgodnienia środków, które należy zastosować w odniesieniu do rzeczy objętej wpisem po jej zajęciu, nie jest zaś sprzeczna z tym celem i chroni wkład we wzmocnienie poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Unii, który wiąże się z przekazywaniem informacji dotyczących przedmiotów podlegających zajęciu lub przeznaczonych do wykorzystania jako dowód w postępowaniu karnym oraz prowadzeniem wymiany między zainteresowanymi państwami członkowskimi w celu uzgodnienia niezbędnych środków [zob. podobnie wyrok z dnia 15 grudnia 2022 r., Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministerija (Rejestracja pojazdu będącego przedmiotem wpisu), C‑88/21, EU:C:2022:982, pkt 42]. 58      W tych okolicznościach należy uznać, że w odniesieniu do rzeczy, których dotyczy wpis w SIS dokonany na podstawie art. 38 rozporządzenia 2018/1862, z art. 39 tego rozporządzenia nie wynika żaden obowiązek co do środków, jakie należy podjąć, innych niż środki dotyczące zajęcia przedmiotu objętego wpisem i nawiązania kontaktu między właściwymi organami wykonującego państwa członkowskiego i państwa członkowskiego dokonującego wpisu. W konsekwencji art. 39 rozporządzenia 2018/1862 nie reguluje decyzji o zwrocie rzeczy, której dotyczy taki wpis, ani nie określa przepisów proceduralnych dotyczących wydania takiej decyzji, które to przepisy podlegają prawu krajowemu. 59      W świetle całości powyższych rozważań na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, iż art. 39 rozporządzenia 2018/1862 należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe odnoszące się do przyjęcia środka dotyczącego zwrotu przedmiotu objętego wpisem w SIS na podstawie art. 38 tego rozporządzenia w drodze decyzji właściwych organów wykonującego państwa członkowskiego wydanej w odpowiedzi na wniosek państwa członkowskiego dokonującego wpisu nie są objęte zakresem stosowania wspomnianego rozporządzenia.  W przedmiocie pytania drugiego 60      Poprzez pytanie drugie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy cel SIS, określony w art. 1 rozporządzenia 2018/1862, powinien mieć pierwszeństwo przed zasadą skutecznej ochrony sądowej ustanowioną w art. 47 Karty, w sytuacji gdy w następstwie wpisu w SIS środki podjęte zgodnie z prawem wykonującego nakaz państwa członkowskiego mogą naruszać w tym państwie członkowskim prawa i uzasadnione interesy osoby będącej w posiadaniu rzeczy, której dotyczył ten wpis. 61      Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 51 ust. 1 Karty jej postanowienia mają zastosowanie do państw członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii. W tym względzie Trybunał uściślił, że pojęcie „stosowania prawa Unii” wymaga istnienia powiązania określonego stopnia, które wykracza poza bliskość odnośnych dziedzin lub pośredni wpływ jednej dziedziny na drugą (wyroki: z dnia 6 marca 2014 r., Siragusa, C‑206/13, EU:C:2014:126, pkt 24; a także z dnia 5 marca 2026 r., AESTE, C‑210/24, EU:C:2026:145, pkt 66). 62      Wynika z tego, że prawa podstawowe chronione w porządku prawnym Unii znajdują zastosowanie we wszystkich sytuacjach podlegających prawu Unii, ale nie poza takimi sytuacjami (wyroki: z dnia 26 lutego 2013 r., Åkerberg Fransson, C‑617/10, EU:C:2013:105, pkt 19; a także z dnia 15 stycznia 2026 r., Imballaggi Piemontesi, C‑588/24, EU:C:2026:14, pkt 37). 63      Tak więc, w sytuacji gdy przepisy prawa Unii w danej dziedzinie nie regulują określonego aspektu i nie nakładają na państwa członkowskie żadnego szczególnego obowiązku w odniesieniu do danej sytuacji, przepis krajowy regulujący taki aspekt przez państwo członkowskie sytuuje się poza zakresem stosowania Karty, a danej sytuacji nie można oceniać w świetle jej postanowień. 64      W niniejszej sprawie z odpowiedzi na pytanie pierwsze wynika, że nie można uznać, iż uregulowania krajowe rozpatrywane w postępowaniu głównym mają na celu stosowanie prawa Unii w rozumieniu art. 51 ust. 1 Karty. 65      W rezultacie nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na pytanie drugie.  W przedmiocie kosztów 66      Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi. Z powyższych względów Trybunał (szósta izba) orzeka, co następuje: Artykuł 39 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1862 z dnia 28 listopada 2018 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen (SIS) w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych, zmiany i uchylenia decyzji Rady 2007/533/WSiSW oraz uchylenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1986/2006 i decyzji Komisji 2010/261/UE należy interpretować w ten sposób, że: przepisy krajowe odnoszące się do przyjęcia środka dotyczącego zwrotu przedmiotu objętego wpisem w systemie informacyjnym Schengen na podstawie art. 38 tego rozporządzenia w drodze decyzji właściwych organów wykonującego państwa członkowskiego wydanej w odpowiedzi na wniosek państwa członkowskiego dokonującego wpisu nie są objęte zakresem stosowania wspomnianego rozporządzenia. Podpisy *      Język postępowania: bułgarski.