C-334/05

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO JULIANE KOKOTT przedstawiona w dniu 8 marca 2007 r.(1) Sprawa C‑334/05 P Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przeciwko Shaker di L. Laudato & C. Sas Odwołanie – Wspólnotowy znak towarowy – Złożony słowno-graficzny znak towarowy »Limoncello della Costiera Amalfitana« – Sprzeciw właściciela słownego hiszpańskiego znaku towarowego »LIMONCHELO« – Odmowa rejestracji I –    Wprowadzenie 1.        W niniejszej sprawie Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (zwany dalej „OHIM” lub „Urzędem”) wnosi odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie Shaker przeciwko OHIM(2). Głównym przedmiotem sporu jest kwestia, jak należy ocenić prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy słownym a złożonym słowno-graficznym znakiem towarowym. 2.        Sąd orzekł, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd związane z obydwoma znakami towarowymi będącymi przedmiotem sprawy, ponieważ dominującym elementem złożonego znaku towarowego jest rysunek, a tym samym nie występuje wystarczające podobieństwo ze słownym znakiem towarowym. OHIM uważa natomiast, że przy całościowej ocenie – i wzięciu pod uwagę także aspektu fonetycznego i pojęciowego – istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. II – Ramy prawne 3.        Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego(3) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 40/94”) reguluje względne podstawy odmowy rejestracji ze względu na prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd: „W wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli, a)       […] b)       z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym”. 4.        Siódmy motyw wyjaśnia pojęcie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku podobieństwa towarów i usług, stanowiąc, że „prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, którego ocena zależy od wielu czynników, w szczególności rozpoznawalności znaku towarowego na rynku, mogącego powstać skojarzenia ze znakiem używanym lub zarejestrowanym, stopnia podobieństwa między znakiem towarowym i oznaczeniem,[lub] między określonymi towarami lub usługami, stanowi szczególny warunek dla takiej ochrony”. III – Okoliczności powstania sporu i wyrok Sądu 5.        Sąd przedstawia okoliczności powstania sporu w pkt 1–13 zaskarżonego wyroku w następujący sposób(4): „1      W dniu 20 października 1999 r. skarżąca [Shaker di L. Laudato & C. Sas (zwana dalej »Shaker«)] dokonała zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1) z późniejszymi zmianami (zwanego dalej »rozporządzeniem 40/94«). 2      Znakiem towarowym, którego dotyczy zgłoszenie, jest następujące oznaczenie graficzne: 3      Towary, dla których wniesiono o rejestrację znaku towarowego, należą do klas 29, 32 i 33 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków podpisanego w Nicei dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego (zwanego dalej »porozumieniem nicejskim«) i odpowiadają następującemu opisowi: –      klasa 29: »mięso, ryby, drób i dziczyzna; ekstrakty mięsne; owoce i warzywa konserwowane, suszone i gotowane; galaretki, dżemy, kompoty; jaja, mleko i wyroby z mleka; jadalne oleje i tłuszcze«; –      klasa 32: »piwo; wody mineralne i gazowane oraz inne napoje bezalkoholowe; napoje owocowe i soki owocowe; syropy i inne preparaty do produkcji napojów«; –      klasa 33: »napoje alkoholowe (z wyjątkiem piwa)«. 4      [...] 5      [...] 6      [Na żądanie] OHIM skarżąca ograniczyła swoje zgłoszenie, w zakresie towarów należących do klasy 33, do likieru pochodzącego z Wybrzeża Amalfitańskiego [i wycofała zgłoszenie w zakresie klasy 32]. 7      Zgłoszenie wyżej wspomnianego wspólnotowego znaku towarowego zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 30/2000 z dnia 17 kwietnia 2000 r. 8      W dniu 1 czerwca 2000 r. Limiñana y Botella, SL (zwana dalej »stroną wnoszącą sprzeciw«) wniosła sprzeciw na podstawie art. 42 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego. 9      W uzasadnieniu tego sprzeciwu wskazano na prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, o którym mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, pomiędzy zgłoszonym znakiem towarowym w zakresie, w jakim dotyczy towarów należących do klasy 33 porozumienia nicejskiego, a słownym znakiem towarowym strony wnoszącej sprzeciw, również obejmującym towary należące do klasy 33, zarejestrowanym w 1996 r. w Oficina Española de Patentes y Marcas du Ministerio de ciencia y tecnología (hiszpański urząd patentów i znaków towarowych), który brzmi: »LIMONCHELO«. 10      Decyzją z dnia 9 września 2002 r. Wydział Sprzeciwów OHIM uwzględnił sprzeciw i w rezultacie odmówił rejestracji zgłoszonego znaku towarowego [dla towarów z klasy 33]. 11      Wydział Sprzeciwów uzasadnił swoją decyzję, wskazując zasadniczo, że na rynku hiszpańskim istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, pomiędzy zgłoszonym znakiem towarowym a wcześniejszym znakiem towarowym, zważywszy na identyczność towarów i podobieństwo między znakami. Wydział Sprzeciwów doszedł w tej ostatniej kwestii do takiego wniosku po analizie podobieństw wizualnych, fonetycznych i koncepcyjnych występujących w sprawie znaków towarowych, z której wynika według OHIM, że istnieją podobieństwa wizualne i fonetyczne pomiędzy elementem dominującym zgłoszonego znaku towarowego, którym jest wyraz »limoncello«, a wcześniejszym znakiem towarowym. 12      W dniu 7 listopada 2002 r. skarżąca wniosła, na podstawie art. 57–62 rozporządzenia nr 40/94, odwołanie do OHIM od decyzji Wydziału Sprzeciwów. 13      Decyzją z dnia 24 października 2003 r. (zwaną dalej »zaskarżoną decyzją«) Druga Izba Odwoławcza OHIM odrzuciła zgłoszenie skarżącej. W istocie uznawszy, że towary oznaczone wcześniejszym znakiem towarowym pokrywają się z towarami oznaczonymi zgłoszonym znakiem towarowym, Izba Odwoławcza oceniła, że elementem dominującym zgłoszonego znaku towarowego jest wyraz »limoncello« i że zgłoszony znak towarowy oraz wcześniejszy znak towarowy są wizualnie i fonetycznie sobie tak bliskie, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy oboma znakami towarowymi”. 6.        Sąd stwierdził nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 października 2003 r. i orzekł, że odwołanie wniesione przez skarżącą do OHIM zostaje uwzględnione i w rezultacie sprzeciw zostaje oddalony. 7.        Sąd wychodzi z założenia, że towary będące przedmiotem sprawy są identyczne. 8.        W kwestii podobieństwa kolidujących oznaczeń Sąd wyjaśnił, że należy mieć na uwadze szczególną okoliczność niniejszej sprawy, polegającą na tym, iż złożony znak słowno-graficzny koliduje ze znakiem słownym. Złożony znak towarowy, w ramach którego jeden ze składników jest identyczny lub podobny do innego znaku towarowego, może być uznany za podobny do tego drugiego znaku towarowego tylko wówczas, gdy ten składnik stanowi element dominujący w całościowym wrażeniu wywoływanym przez złożony znak towarowy. 9.        Wyobrażenie okrągłego talerza ozdobionego cytrynami musi być w sposób oczywisty uznane za dominujący składnik zgłoszonego znaku towarowego. Nie ma on nic wspólnego z wcześniejszym znakiem towarowym. Z tego względu nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd miarodajnego kręgu odbiorców hiszpańskich co do tych znaków towarowych. Nic nie zmienia w tym względzie podobieństwo graficzne, fonetyczne lub znaczeniowe wyrazów „limoncello” lub „limonchelo” zawartych w obydwu znakach towarowych. 10.      Ponieważ nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy dwoma omawianymi znakami towarowymi, analiza charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego jest zbędna. IV – Odwołanie 11.      OHIM na poparcie swojego odwołania podniósł pierwotnie dwa zarzuty: 12.      Po pierwsze, zarzuca Sądowi Pierwszej Instancji, że błędnie zinterpretował i zastosował art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, stwierdzając brak występowania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd wyłącznie na podstawie analizy zgłoszonego znaku towarowego na płaszczyźnie wizualnej. 13.      Dodatkowo, jako drugi zarzut odwołania podniesiono oczywistą wewnętrzną sprzeczność i „brak logiki” wyroku. Zarzut ten odnosił się do fragmentu włoskiej wersji językowej wyroku, w którym w związku z błędem w tłumaczeniu zawarte było wewnętrznie sprzeczne sformułowanie. Po sprostowaniu postanowieniem z dnia 26 stycznia 2006 r., na podstawie art. 84 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, „oczywistej omyłki” w tym punkcie wyroku na żądanie Trybunału Urząd cofnął odwołanie w zakresie obejmującym drugi zarzut. 14.      OHIM wnosi o: 1.      uchylenie zaskarżonego wyroku; 2.      obciążenie spółki Shaker di L. Laudato & C. Sas kosztami postępowania. 15.      Shaker zwraca natomiast uwagę na to, że ocena faktów spoczywa wyłącznie na Sądzie Pierwszej Instancji, który dokonał trafnej oceny. Shaker wnosi zatem o: 1.      oddalenie odwołania; 2.      obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami postępowania. V –    Ocena 16.      Urząd podnosi szereg zarzutów przeciwko zaskarżonemu wyrokowi. Decydujące znaczenie wydaje się jednak mieć krytyka porównania obydwu znaków towarowych dokonanego przez Sąd. 17.      Z motywu siódmego rozporządzenia nr 40/94 wynika, że występowanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd zależy od „wielu czynników, w szczególności rozpoznawalności znaku towarowego na rynku, mogącego powstać skojarzenia ze znakiem używanym lub zarejestrowanym, stopnia podobieństwa między znakiem towarowym i oznaczeniem,[lub] między określonymi towarami lub usługami”. Występowanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd należy zatem oceniać całościowo, przy uwzględnieniu wszystkich istotnych czynników występujących w danym przypadku(5). 18.      W pkt 49 zaskarżonego wyroku Sąd uznał za konieczne dokonanie obszernego porównania obydwu znaków towarowych,, jednak w pkt 50 stwierdził, że: „złożony znak towarowy, w ramach którego jeden ze składników jest identyczny lub podobny do innego znaku towarowego, może być uznany za podobny do tego drugiego znaku towarowego, tylko gdy ten składnik stanowi element dominujący w całościowym wrażeniu wywoływanym przez złożony znak towarowy”. 19.      To założenie Sąd przyjął w wyroku w sprawie MATRATZEN(6) i stosował od tego czasu w szeregu orzeczeń(7). Wywołuje ono jednak pytanie, jak należy postępować, jeżeli znak towarowy nie zawiera składnika dominującego lub jeżeli wiele składników wywiera istotny wpływ. 20.      Dlatego Sąd już w wyroku w sprawie MATRATZEN uznał swoje założenie za względne. Nie należy ograniczać się do uwzględnienia wyłącznie jednego ze składników znaku złożonego i porównania z innym znakiem. Wręcz przeciwnie, porównanie takie należy przeprowadzić, badając znaki w ich całościowym ujęciu. Tym nie mniej nie wyklucza to, iż całościowe wrażenie, jakie znak złożony pozostawia w pamięci właściwego kręgu odbiorców, może w pewnych okolicznościach zostać zdominowane przez jeden lub kilka jego składników(8). 21.      Na tych względnych założeniach oparł się również Trybunał, oddalając odwołanie w sprawie MATRATZEN(9). Założenie, iż podobieństwo znaków towarowych jest możliwe jedynie wówczas, gdy istnieje zgodność pod względem dominującego składnika, opisuje tylko określoną kategorię sytuacji(10). Kategoria ta zostaje uściślona poprzez definicję dominującego składnika znaku towarowego zawartą w pkt 50 zaskarżonego wyroku. Składnik ten musi być w stanie „sam zdominować wrażenie tego znaku towarowego, jakie właściwy krąg odbiorców zachowuje w pamięci, tak że wszystkie inne składniki tego znaku towarowego są bez znaczenia w całościowym wrażeniu przez niego wywołanym”. Tylko wtedy, gdy wszystkie pozostałe składniki znaku towarowego są bez znaczenia, ocena podobieństwa może zależeć wyłącznie od dominującego składnika. 22.      Jeżeli wyjściowe założenie ograniczy się w ten sposób do sytuacji, w których na złożone znaki towarowe ma wpływ wyłącznie składnik dominujący z wyłączeniem wszystkich innych składników, to nie stoi ono w sprzeczności z wydanym w późniejszym okresie wyrokiem Trybunału w sprawie Medion(11). W wyroku tym Trybunał wywiódł prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd z występowania składnika, który nie jest dominujący. 23.      Wyrok ten dotyczy złożonego znaku towarowego będącego połączeniem wcześniejszego znaku towarowego (LIFE) oraz nazwy producenta (THOMSON LIFE), przy czym nazwę producenta uznano za dominujący składnik złożonego znaku towarowego. W takim przypadku, w szczególności gdy nazwa producenta jest powszechnie znana, istnieje prawdopodobieństwo, że odbiorcy przypiszą towarom oznaczonym wcześniejszym znakiem towarowym pochodzenie towarów oznaczonych znakiem złożonym(12). Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd uznane za możliwe w wyroku w sprawie Medion wynikało zatem z faktu, że obok składnika dominującego dostrzeżono inny element identyczny z wcześniejszym znakiem towarowym. Ten drugi element był zatem istotny z uwagi na całościowe wrażenie wywoływane przez znak towarowy. W takim przypadku założenie zawarte w pkt 50 zaskarżonego wyroku nie miałoby zatem zastosowania. 24.      W niniejszej sprawie jest zatem czynnikiem decydującym, czy Sąd rzeczywiście ustalił na podstawie własnej definicji co jest dominującym składnikiem zgłoszonego znaku towarowego, w stosunku do którego wszystkie inne składniki są bez znaczenia. Takiego ustalenia Sąd jednak nie dokonał. 25.      Przeciwnie, Sąd w pkt 57 zaskarżonego wyroku opisał talerz jako element dominujący nad innymi składnikami i stwierdził w pkt 58, że wypełnia on większość dwóch trzecich w dolnej części zgłoszonego znaku towarowego, podczas gdy wyraz „Limoncello” zajmuje jedynie większość jednej trzeciej w górnej części. Dokonując porównania różnych składników zgłoszonego znaku towarowego w pkt 60 i nn. zaskarżonego wyroku, Sąd ogranicza się do odrzucenia tezy o dominującej pozycji pozostałych składników. Żaden z etapów tej analizy nie prowadzi jednak do wniosku, że talerz w taki sposób dominuje w zgłoszonym znaku towarowym, iż wszystkie pozostałe składniki są bez znaczenia. 26.      W konsekwencji zgłoszony znak towarowy, zgodnie z ustaleniami Sądu, nie zawiera składnika, który w świetle metody wypracowanej przez Sąd uzasadniałby ograniczenie porównania obydwu znaków towarowych w zakresie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd do tego składnika. Przeciwnie, obydwa znaki towarowe powinny były zostać poddane całościowej ocenie pod względem takiego prawdopodobieństwa. Ponieważ nie miało to miejsca, zaskarżony wyrok jest niezgodny z prawem i należy go uchylić. VI – W przedmiocie skutków uchylenia zaskarżonego wyroku 27.      Zgodnie z art. 61 ust. 1 zdanie drugie statutu Trybunału w przypadku uchylenia orzeczenia Sądu Trybunał może wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala. W przeciwnym razie kieruje on sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd. 28.      Gdyby Trybunał chciał wydać orzeczenie w niniejszym sporze, musiałby bez podstawy w zaskarżonym wyroku dokonać własnej oceny okoliczności faktycznych, a mianowicie porównania obu znaków towarowych. Ocena faktów spoczywa jednak na Sądzie. Ponadto strony nie przedstawiły Trybunałowi swojego stanowiska w sprawie tych okoliczności faktycznych. Trybunał mógłby co najwyżej uwzględnić ich pisemną argumentację przedstawioną w pierwszej instancji bez możliwości odwołania się do ewentualnych odpowiedzi na pytania udzielonych w trakcie rozprawy przed Sądem. Uważam zatem, że stan postępowania w niniejszej sprawie nie pozwala na wydanie orzeczenia przez Trybunał. W konsekwencji Trybunał powinien skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd. VII – W przedmiocie kosztów 29.      Jeżeli Trybunał przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd, nie jest możliwe rozstrzygnięcie o kosztach na podstawie art. 122 regulaminu. Powinno ono nastąpić w końcowym wyroku. 30.      Inne rozstrzygnięcie o kosztach wydaje się co do zasady możliwe jedynie w odniesieniu do drugiego zarzutu odwołania. Urząd wycofał ten zarzut, ponieważ opierał się on na błędzie w tłumaczeniu wyroku Sądu Pierwszej Instancji, który został skorygowany dopiero po wniesieniu odwołania postanowieniem z dnia 26 stycznia 2006 r. na podstawie art. 84 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji. Zatem można by zadać pytanie, czy koszty związane z tym zarzutem mogą być w sposób zasadny nałożone na jedną ze stron. W niniejszej sprawie zarzut ten ma jednak tak znikome znaczenie, że nie należy go odrębnie uwzględniać z punktu widzenia kosztów. VIII – Wnioski 31.      Proponuję zatem Trybunałowi, by wydał następujące rozstrzygnięcie: 1.      Uchyla się wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie T‑7/04 Shaker di L. Laudato & C. Sas przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Zb.Orz. str. II‑2305. 2.      Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich. 3.      Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. 1 – Język oryginału: niemiecki. 2 – T‑7/04, Zb.Orz. str. II‑2305. 3 – Dz.U. 1994, L 11, str. 1. 4 – Dokonałam skreśleń i uzupełnień w pkt 1, 4-6 i 10. 5 – Wyrok z dnia 11 listopada 1997 r. w sprawie C‑251/95 SABEL, Rec. str. I‑6191, pkt 22. 6 – Wyrok Sądu z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T‑6/01 Matratzen Concord przeciwko OHIM – Hukla Germany (MATRATZEN), Rec. str. II‑4335, pkt 33. 7 – Wyroki Sądu z dnia 8 marca 2005 r. w sprawie T‑32/03 Leder & Schuh przeciwko OHIM – Schuhpark Fascies (JELLO SCHUHPARK), Zb.Orz. str. II‑1, pkt 39, z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie T‑359/02 Chum przeciwko OHIM – Star TV (STAR TV), Zb.Orz. str. II‑1515, pkt 44, z dnia 11 maja 2005 r. w sprawie T‑390/03 CM Capital Markets przeciwko OHIM – Caja de Ahorros de Murcia (CM), Zb.Orz. str. II‑1699, pkt 46, oraz w sprawie T‑31/03 Grupo Sada przeciwko OHIM [GRUPO SADA], Zb.Orz. str. II‑1667, pkt 49, z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie T‑352/02 Creative Technology przeciwko OHIM - Vila Ortiz (PC WORKS), Zb.Orz. str. II‑1745, pkt 34, z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie T‑385/03 Miles International przeciwko OHIM [BIKER MILES], Zb.Orz. str. II‑2665, pkt 39, z dnia 13 lipca 2005 r. w sprawie T‑40/03 Murúa Entrena przeciwko OHIM – Bodegas Murúa (Julián Murúa Entrena), Zb.Orz. str. II‑2831, pkt 52, z dnia 24 listopada 2005 r. w sprawie T‑135/04 GfK przeciwko OHIM – BUS (Online Bus), Zb.Orz. str. II‑4865, pkt 59, oraz w sprawie T‑3/04 Simonds Farsons Cisk przeciwko OHIM- Spa Monopole (KINJI by SPA), Zb.Orz. str. II‑4837, pkt 46, z dnia 21 lutego 2006 r. w sprawie T‑214/04 Royal County of Berkshire Polo Club przeciwko OHIM –Polo/Lauren (ROYAL COUNTY OF BERKSHIRE POLO CLUB), Zb.Orz. str. II‑239, pkt 39, z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie T‑194/03 Il Ponte Finanziaria przeciwko OHIM – Marine Enterprise Projects (BAINBRIDGE), Zb.Orz. str. II‑445, pkt 94, z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie T‑35/04 Athinaiki Oikogeniaki Artopoiia przeciwko OHIM–Ferrero (FERRÓ), Zb.Orz. str. II‑785, pkt 48, oraz z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawie T‑153/03 Inex przeciwko OHIM-Wiseman (Kuhhaut), Zb.Orz. str. II‑1677, pkt 27. 8 – Wyrok Sądu w sprawie Matratzen (cytowany w przypisie 6, pkt 34). Zobacz także wyrok Sądu z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie T‑112/03 L'Oréal przeciwko OHIM - Revlon (FLEXI AIR), Zb.Orz. str. II‑949, pkt 79. 9 – Postanowienie z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie C‑3/03 P Matratzen Concord przeciwko OHIM (MATRATZEN), Rec. str. I‑3657, pkt 32. 10 – Podobnie rzecznik generalny F.G. Jacobs w swojej opinii przedstawionej w dniu 9 czerwca 2005 r. w sprawie C‑120/04 Medion, Zb.Orz. str. I‑8551, pkt 33. 11 – Wyrok z dnia 6 października 2005 r. w sprawie C‑120/04 Medion, Zb.Orz. str. I‑8551, pkt 32 i nn. 12 – Wyrok w sprawie Medion (cytowany w przypisie 11, pkt 31 i 34).