C-337/09

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO JULIANE KOKOTT przedstawiona w dniu 19 stycznia 2012 r. ( ) Sprawa C-337/09 P Rada Unii Europejskiej przeciwko Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd „Odwołanie — Wspólna polityka handlowa — Dumping — Artykuł 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 384/96 — Kraje nieposiadające gospodarki rynkowej — Status przedsiębiorstw działających w warunkach rynkowych („status przedsiębiorstwa rynkowego”) — Przywóz glifosatu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej” I – Wprowadzenie 1. Niniejsza sprawa antydumpingowa ma podstawowe znaczenie dla przyszłych stosunków handlowych pomiędzy Unią Europejską a szeregiem państw wschodzących, takich jak Chińska Republika Ludowa, które znajdują się obecnie w fazie transformacji z gospodarki planowej do gospodarki rynkowej, zaliczanych jednak jeszcze do kategorii „krajów nieposiadających gospodarki rynkowej”. 2. Należy wyjaśnić, czy przedsiębiorstwa pochodzące z takich krajów i będące pod kontrolą instytucji państwowych mogą powoływać się w postępowaniach antydumpingowych na to, że działają w warunkach gospodarki rynkowej. Przyznanie tzw. statusu przedsiębiorstwa rynkowego prowadzi do tego, że przedsiębiorstwa te są uprzywilejowane w stosunku do innych producentów: dla takich przedsiębiorstw stosuje się, w odróżnieniu od regulacji obowiązujących w pozostałym zakresie dla krajów nieposiadających gospodarki rynkowej, indywidualne cła antydumpingowe na podstawie ich własnych danych finansowych. 3. W niniejszej sprawie Komisja Europejska oraz Rada Unii Europejskiej odmawiają w postępowaniu antydumpingowym dotyczącym przywozu glifosatu z Chińskiej Republiki Ludowej przyznania jednemu z producentów z siedzibą w Chinach – a mianowicie Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd (zwanemu dalej „Xinanchem”) – statusu przedsiębiorstwa rynkowego. Obie instytucje uzasadniają to tym, że Xinanchem jest podmiotem kontrolowanym przez państwo. Dokumenty przedłożone przez Xinanchem, za pomocą których przedsiębiorstwo to pragnęło wykazać, że mimo dominującej pozycji państwa w kręgu jego udziałowców jest przedsiębiorstwem rynkowym, zostały uznane przez Komisję i Radę za nieistotne z uwagi na strukturę właścicielską przedsiębiorstwa. Doprowadziło to do tego, że ostatecznie Rada w rozporządzeniu (WE) nr 1683/2004 ( ) (zwanym dalej także „spornym rozporządzeniem”), nie nałożyła na przywozy glifosatu dokonywane przez Xinanchem indywidualnego cła antydumpingowego, lecz jedynie ogólne cło antydumpingowe obliczone dla Chińskiej Republiki Ludowej. 4. Strony spierają się obecnie przed sądem zasadniczo o to, czy w odniesieniu do środków antydumpingowych można przyjąć, iż już samo istnienie państwowej kontroli nad przedsiębiorstwem jest jednoznaczne z poważną ingerencją państwową w jego ceny, koszty i nakłady, tak że takiemu przedsiębiorstwu z góry nie można przyznać statusu przedsiębiorstwa rynkowego. Oprócz tego chodzi o rolę chińskiej izby handlowej ( ) przy zatwierdzaniu zleceń oraz kontroli cen wywozowych. 5. W postępowaniu pierwszoinstancyjnym Rada oraz Komisja nie osiągnęły sukcesu ze swoim stosunkowo restrykcyjnym stanowiskiem w sprawie statusu przedsiębiorstwa rynkowego. Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2009 r. ( ) (zwanym dalej także „zaskarżonym wyrokiem”), Sąd orzekł zgodnie z wnioskiem skargi Xinanchem o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 1683/2004. Rada wspierana przez Komisję odwołuje się niniejszym od tego wyroku. Orzeczenie Trybunału rozstrzygające to odwołanie wytyczy kierunek przyszłej praktyki administracyjnej Komisji i Rady w postępowaniach antydumpingowych. II – Ramy prawne 6. Ramy prawne niniejszej sprawy określone są przez rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej ( ) (zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”). Rozporządzenie podstawowe znajduje zastosowanie w niniejszym przypadku w jego brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie (WE) nr 1972/2002 ( ). 7. Co do „zasad” europejskiego prawa antydumpingowego, art. 1 rozporządzenia podstawowego zawiera m.in. następujące wypowiedzi: „1.   Cło antydumpingowe może zostać nałożone na każdy produkt dumpingowy, którego wprowadzenie do wolnego obrotu we Wspólnocie powoduje szkodę. 2.   Produkt uznaje się za dumpingowy, jeżeli jego cena eksportowa do Wspólnoty jest niższa od porównywalnej ceny produktu podobnego ustalonej w kraju wywozu w zwykłym obrocie handlowym. [...]”. 8. Ustalenia cła antydumpingowego dokonuje się na podstawie porównania „ceny eksportowej” danego produktu z „wartością normalną” podobnego produktu. Ustalenie wartości normalnej, będące centralnym zagadnieniem prawa antydumpingowego, odbywa się na podstawie art. 2 ust. 1–7 rozporządzenia podstawowego. 9. Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego określa podstawową metodę ustalenia normalnej wartości w sposób następujący: „Podstawą obliczenia wartości normalnej są zwykle ceny uiszczone lub należne w zwykłym obrocie handlowym przez niezależnych nabywców w kraju wywozu”. 10. W odniesieniu do przywozów z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej ( ) art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego zawiera od 1998 r. regulację szczególną, która w brzmieniu obowiązującym dla niniejszej sprawy miała uwzględnić w szczególności zmienione warunki gospodarcze występujące w Rosji i Chińskiej Republice Ludowej ( ): a) W przypadku przywozu z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej [...], normalną wartość [wartość normalną] określa się w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego lub cenę z takiego kraju przeznaczoną dla innych krajów, łącznie ze Wspólnotą, a w przypadku gdy jest to niemożliwe, w oparciu o inną uzasadnioną metodę, w tym na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej we Wspólnocie za produkt podobny, gdy jest to niezbędne, odpowiednio zmodyfikowanej, tak aby uwzględniała odpowiednią marżę zysku. [...] b) W odniesieniu do postępowań antydumpingowych dotyczących przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej, Ukrainy, Wietnamu i Kazachstanu oraz z jakiegokolwiek kraju o gospodarce nierynkowej, który jest członkiem WTO w dniu rozpoczęcia postępowania, wartość normalna będzie określana zgodnie z ust. 1–6 w wypadku wykazania, na podstawie właściwie uzasadnionych wniosków przedstawianych przez jednego lub wielu producentów poddanych postępowaniu oraz zgodnie z kryteriami i procedurami określonymi w lit. c), że warunki gospodarki rynkowej przeważają w stosunku do tego producenta lub producentów pod względem produkcji i sprzedaży podobnego, odnośnego towaru. Jeśli nie zachodzi taka sytuacja, stosuje się przepisy określone w lit. a). c) Wniosek na mocy [ust. 7] lit. b) składa się w formie pisemnej oraz zawiera [on] wystarczające dowody, że producent działa w warunkach gospodarki rynkowej, to jest w takich warunkach, gdzie: — decyzje przedsiębiorstw dotyczące cen, kosztów i nakładów, włączając na przykład surowce, koszty technologii i pracy, produkcję, sprzedaż i inwestycje, podejmowane są w odpowiedzi na sygnały rynkowe odzwierciedlające podaż i popyt oraz bez poważnej ingerencji w tym zakresie ze strony państwa, a koszty ważniejszych nakładów właściwie odzwierciedlają wartości rynkowe. [...]”. 11. Poza tym należy wskazać na art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, w którego akapicie drugim określono przesłanki dla tzw. „indywidualnego traktowania” przedsiębiorstw z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej: „W przypadku gdy stosuje się art. 2 ust. 7 lit. a), ustala się jednakże indywidualne cło dla eksporterów, którzy mogą udowodnić, na podstawie należycie uzasadnionych roszczeń [wniosków], że: […] c) większość udziałów znajduje się w posiadaniu osób prywatnych i że urzędnicy państwowi znajdujący się w zarządzie lub zajmujący kluczowe stanowiska kierownicze są w mniejszości lub że spółka jest wystarczająco niezależna od interwencji państwa; [...] e) interwencja państwa nie pozwala na obejście środków antydumpingowych, jeżeli indywidualni eksporterzy korzystają z różnych stawek celnych”. 12. W międzyczasie weszło w życie nowe rozporządzenie podstawowe w postaci rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej ( ), które jednak nie może jeszcze znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie ( ). III – Okoliczności powstania sporu 13. Zgodnie z ustaleniami Sądu ( ) okoliczności powstania sporu można streścić w sposób następujący. 14. Xinanchem jest spółką prawa chińskiego notowaną na giełdzie w Szanghaju. Glifosat jest jednym z podstawowych towarów produkowanych i sprzedawanych przez Xinanchem na rynku chińskim i światowym. Jest on podstawowym herbicydem chemicznym używanym w szerokim zakresie przez rolników na całym świecie i jest dopuszczony do obrotu na terytorium Unii Europejskiej ( ). 15. Unia Europejska, działając w oparciu o rozporządzenie podstawowe, nałożyła za okres od lutego 1998 r. do grudnia 2010 r. cła antydumpingowe na przywóz glifosatu z Chińskiej Republiki Ludowej do Unii Europejskiej. W tym celu Rada, działając w ramach wspólnej polityki handlowej, przyjęła na wniosek Komisji kilka następujących po sobie rozporządzeń ze środkami antydumpingowymi, a wśród nich także rozporządzenie nr 1683/2004 ( ), będące przedmiotem sporu w niniejszym postępowaniu. 16. W toku postępowania dotyczącego wydania tego ostatniego rozporządzenia Xinanchem wystąpiła na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego do Komisji o nadanie jej statusu przedsiębiorstwa rynkowego. W tym celu Xinanchem przedłożyła Komisji przewidziany w tym celu wypełniony kwestionariusz oraz udzieliła odpowiedzi na szereg pytań dodatkowych Komisji. Komisja podjęła jednak decyzję o odmowie przyznania Xinanchem statusu przedsiębiorstwa rynkowego. 17. Odnośnie do wniosku Xinanchem o przyznanie jej statusu przedsiębiorstwa rynkowego, motywy 13–15 rozporządzenia nr 1683/2004 stanowią, co następuje: „(13) Mimo iż większość udziałów przedsiębiorstwa [Xinanchem] była w posiadaniu osób prywatnych, to z powodu dużego rozdrobnienia udziałów niebędących własnością państwa, a także wskutek tego, iż największy pakiet udziałów należał do państwa, przedsiębiorstwo to uznano za będące pod kontrolą państwa. Co więcej, zarząd przedsiębiorstwa został powołany przez udziałowców państwowych, a większość członków zarządu była albo urzędnikami państwowymi, albo przedstawicielami przedsiębiorstw państwowych. Z tego powodu uznano, iż przedsiębiorstwo to znajduje się pod znaczącą kontrolą i wpływem państwa. (14) Ponadto ustalono, że rząd ChRL powierzył Chińskiej Izbie Handlowej Importerów i Eksporterów Metali, Minerałów i Chemikaliów (China Chamber of Commerce Metals, Minerals & Chemicals Importers and Exporters – CCCMC) prawo zatwierdzania umów i weryfikowania cen eksportowych do odprawy celnej. System ten dotyczył również ustalenia minimalnej ceny wywozu glifosatu oraz pozwolił CCCMC na wstrzymanie wywozu, który nie respektował tychże cen. (15) Po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego zdecydowano więc nie obejmować przedsiębiorstwa Xinanchem traktowaniem na warunkach gospodarki rynkowej, z uwagi na to, iż przedsiębiorstwo to nie spełnia wszystkich kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego”. 18. W związku z wnioskiem ewentualnym Xinanchem o przyznanie indywidualnego traktowania, to jest o ustalenie indywidualne marginesu dumpingu w oparciu o jej własne ceny eksportowe, w motywie 17 rozporządzenia nr 1683/2004 stwierdza się, że: „W tym zakresie ustalono, iż przedsiębiorstwo Xinanchem podlega znaczącej kontroli państwa, jeśli chodzi o ustalanie cen eksportowych dla omawianego produktu, jak wyjaśniono powyżej w motywie 14. […]”. 19. Ponieważ wniosek Xinanchem o przyznanie statusu przedsiębiorstwa rynkowego został oddalony, wartość normalna została ustalona zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego na podstawie danych uzyskanych od producentów z kraju trzeciego o gospodarce rynkowej, to znaczy z Federacyjnej Republiki Brazylii ( ). 20. Zgodnie z art. 1 rozporządzenia nr 1683/2004 na przywóz glifosatu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej wprowadzono ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 29,9%. 21. Xinanchem wniosła do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 1683/2004 i zwyciężyła w pierwszej instancji. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 czerwca 2009 r. ( ) Sąd stwierdził nieważność art. 1 rozporządzenia nr 1683/2004 w zakresie, w jakim dotyczy on Xinanchem. IV – Wnioski stron oraz postępowanie przed Trybunałem 22. Pismem procesowym z dnia 17 sierpnia 2009 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 18 sierpnia 2009 r. ( ), Rada wniosła odwołanie od powyższego wyroku. 23. Rada wnosi do Sądu o: — uchylenie zaskarżonego wyroku; — oddalenie skargi w całości; — ewentualnie o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania, oraz — w każdym razie o obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania przed Sądem. 24. Komisja, która w pierwszej instancji była interwenientem ubocznym po stronie Rady, przyłącza się do wniosków Rady. 25. Xinanchem wnosi o: — oddalenie odwołania w całości; — ewentualnie o utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku przy jednoczesnym stwierdzeniu naruszenia prawa Xinanchem do obrony i o stwierdzenie na tej podstawie nieważności art. 1 spornego rozporządzenia, w zakresie w jakim dotyczy on Xinanchem; — obciążenie Rady poniesionymi przez Xinanchem kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania w pierwszej instancji. 26. Association des utilisateurs et distributeurs de l’agrochimie européenne (AUDACE), które było w pierwszej instancji interwenientem ubocznym po stronie Xinanchem, wnosi o oddalenie odwołania, w zakresie w jakim opiera się ono na pierwszym z zarzutów podnoszonych przez Radę ( ), poza tym wnosi do Trybunału o obciążenie Rady jego kosztami powstałymi w postępowaniu odwoławczym. 27. Postępowanie w sprawie odwołania toczyło się przed Trybunałem w formie pisemnej oraz w formie ustnej na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. 28. Prezes Trybunału postanowieniem z dnia 18 maja 2011 r. ( ) oddalił oparty na art. 278 TFUE i art. 279 TFUE wniosek Xinanchem z dnia 30 grudnia 2009 r. o nadanie zaskarżonemu wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności. V – Co do prawa A – Dopuszczalność odwołania 29. Xinanchem kwestionuje ogólnie dopuszczalność odwołania. Przedsiębiorstwo zarzuca Radzie, że zwraca się ona do Trybunału o nową ocenę okoliczności faktycznych i dowodów w sprawie bez określenia błędu prawnego, którym jest obarczony zaskarżony wyrok. 30. Te wywody są pozbawione podstaw. 31. Chociaż prawdą jest, że odwołanie zgodnie z art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE w związku z art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału ograniczone jest do kwestii prawnych ( ), to jednak w niniejszej sprawie Rada nie przekroczyła tych granic. 32. W swoim pierwszym zarzucie odwołania Rada podniosła dokładnie określone zagadnienie prawne, a mianowicie kwestię wykładni art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego i w sposób szczegółowy przedstawiła błąd prawny, który miał popełnić Sąd przy wykładni i stosowaniu tego przepisu. Wbrew stanowisku, które wydaje się reprezentować Xinanchem, można podnosić w postępowaniu odwoławczym zagadnienia prawne, które były rozważane w pierwszej instancji, jeżeli podmiot wnoszący odwołanie – tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – kwestionuje wykładnię lub zastosowanie przez Sąd prawa Unii ( ). Gdyby bowiem strona nie mogła oprzeć swojego odwołania na zarzutach i argumentach podniesionych już przed Sądem, postępowanie odwoławcze pozbawione byłoby częściowo sensu ( ). 33. Także zagadnienie stwierdzenia oczywistego błędu Sądu w ocenie podnoszone w ramach drugiego i trzeciego zarzutu podlega zbadaniu w postępowaniu odwoławczym. Kwestia zasięgu uprawnień dyskrecjonalnych właściwych instytucji Unii przy ocenie złożonych stosunków gospodarczych ( ) oraz granic kontroli sądowej jest zagadnieniem prawnym rozstrzyganym przez Trybunał jako instancję odwoławczą. Jeżeli w niniejszej sprawie Sąd błędnie ustalił zakres uprawnień dyskrecjonalnych Rady i Komisji i zastąpił ocenę tych instytucji własną oceną stosunków gospodarczych, zachodziłoby naruszenie prawa, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego wyroku ( ). 34. W sumie więc odwołanie jest dopuszczalne. B – Brak bezprzedmiotowości sporu 35. Przed zbadaniem zasadności odwołania należy krótko rozważyć kwestię, czy spór nie stał się w międzyczasie bezprzedmiotowy. Bowiem nawet w wypadku Rady, będącej uprzywilejowanym podmiotem wnoszącym odwołanie, który nie musi wykazać szczególnego interesu prawnego (art. 56 akapit drugi i trzeci statutu Trybunału) ( ), zawisły spór sądowy może zostać rozstrzygnięty tylko wtedy, gdy powstałe w nim zagadnienie prawne nie stało się w wyniku bezprzedmiotowości sporu zagadnieniem czysto hipotetycznym ( ). 36. Na pierwszy rzut oka za taką bezprzedmiotowością mogłaby przemawiać okoliczność, że podczas trwania postępowania odwoławczego Rada rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1187/2010 uchyliła środki antydumpingowe skierowane przeciwko przywozowi glifosatu z Chińskiej Republiki Ludowej i umorzyła postępowanie antydumpingowe. Już uprzednio sporne cło antydumpingowe zostało zawieszone, najpierw na podstawie decyzji Komisji 2009/383/WE ( ), a następnie na podstawie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 126/2010 ( ). 37. Wskazane powyżej zawieszenie tudzież uchylenie środków antydumpingowych wywołuje jednak skutki tylko na przyszłość ( ). Nie spowodowało to jednak zakwestionowania w jakikolwiek sposób ceł antydumpingowych pobranych w przeszłości. Właściwe rozporządzenia wykonawcze – w niniejszym wypadku sporne rozporządzenie nr 1683/2004 – stanowią nadal ważną podstawę prawną dla tych ceł, chyba że zostaną uznane za nieważne prawomocnym wyrokiem przez sądy Unii. 38. Co prawda w zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia nr 1683/2004, w zakresie w jakim dotyczy ono Xinanchem, jednakże Rada w terminie wniosła odwołanie od tego wyroku. Spowodowało to zgodnie z art. 60 akapit drugi statutu Trybunału, że stwierdzenie nieważności dokonane przez Sąd może stać się skuteczne dopiero po oddaleniu przez Trybunał odwołania Rady ( ). Dlatego też rozporządzenie nr 1683/2004, niezależnie od stwierdzenia nieważności jego art. 1 przez Sąd, może stanowić podczas całego okresu jego obowiązywania podstawę prawną dla poboru ceł antydumpingowych od przywozu glifosatu wyprodukowanego przez Xinanchem. 39. Tak więc z uwagi na to, że los ceł antydumpingowych pobranych w przeszłości na podstawie rozporządzenia nr 1683/2004 od przywozu glifosatu wyprodukowanego przez Xinanchem oraz zatrzymanie tych ceł w budżecie Unii w znacznym stopniu zależy od wyroku Trybunału dotyczącego niniejszego odwołania, nie ma żadnego powodu, aby uznać zawisły spór sądowy za bezprzedmiotowy. C – Zasadność odwołania 40. Odwołanie Rady skierowane jest na prawne wyjaśnienie zagadnienia, w jakich okolicznościach instytucje Unii w ramach postępowania antydumpingowego mogą uznać, że przedsiębiorstwo z kraju nieposiadającego gospodarki rynkowej prowadzi działalność pod wpływem państwa, co powoduje, że takim przedsiębiorstwom należy odmówić nadania przywileju statusu przedsiębiorstwa rynkowego. W tej kwestii Rada i Komisja z jednej strony oraz Xinanchem i AUDACE z drugiej strony reprezentują krańcowo odmienne stanowiska. 41. Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu ma art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z tym przepisem producenci z Chińskiej Republiki Ludowej mogą zostać uznani za działających w warunkach rynkowych jedynie wtedy, gdy podejmują decyzje dotyczące cen, kosztów i nakładów „w odpowiedzi na sygnały rynkowe [...] bez poważnej ingerencji w tym zakresie ze strony państwa”, przy czym producenci ci sami muszą przedłożyć wystarczający materiał dowodowy na tę okoliczność. 42. Zagadnienie znaczenia tych kryteriów, a w szczególności kryterium braku „poważnych ingerencji ze strony państwa” jest wyłącznie zagadnieniem prawnym i podlega pełnej kontroli przez sądy Unii, zaś instytucje Unii nie mogą rościć sobie w tym zakresie żadnej swobody oceny ( ). 43. Rada wspierana przez Komisję stoi na stanowisku, że Sąd dokonał błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego i opiera tę krytykę łącznie na trzech zarzutach, z których pierwszy dotyczy skutków udziału państwa w Xinanchem, jako jej zdecydowanie największego udziałowca, zaś drugi dotyczy kontroli cen eksportowych Xinanchem przez chińską izbę handlową CCCMC. Trzeci zarzut zajmuje się nieuwzględnieniem dowodów na brak poważnych ingerencji państwa przez Komisję i Radę. 44. Xinanchem i AUDACE bronią wyroku Sądu. 1. W przedmiocie wpływu udziału państwa w Xinanchem (pierwszy zarzut) 45. Pierwszy zarzut odwołania Rady skierowany jest przeciwko punktom 82–107 zaskarżonego wyroku. Sąd stwierdza tam zasadniczo, że Rada i Komisja nie były uprawnione do odmowy nadania Xinanchem statusu przedsiębiorstwa rynkowego, powołując się jedynie na dominację państwa wśród udziałowców tegoż przedsiębiorstwa ( ). Sąd wychodzi bowiem z założenia, że istnienie państwowej kontroli nad przedsiębiorstwem nie wyklucza w sposób konieczny, iż przedsiębiorstwo to mimo tego działa w warunkach gospodarki rynkowej ( ). W szczególności nie można w ocenie Sądu identyfikować istnienia państwowej kontroli o charakterze korporacyjnym – kontroli wykonywanej przez udziałowca – z poważnymi ingerencjami ze strony państwa w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego ( ). Przeciwnie, zdaniem Sądu Rada i Komisja powinny szczegółowo oceniać dowody przedłożone przez Xinanchem na okoliczność braku poważnych ingerencji państwa w decyzje handlowe przedsiębiorstwa ( ). Sąd jest zdania, że Rada i Komisja przez swoje podejście do zagadnienia stworzyły dodatkową przesłankę, a mianowicie brak państwowej kontroli w rozumieniu prawa spółek, dla przyznania statusu przedsiębiorstwa rynkowego, która wykracza poza warunki przewidziane w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego ( ). 46. Rada wspierana przez Komisję uważa, że ocena prawna art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego dokonana przez Sąd, która znalazła swój wyraz w zaskarżonym wyroku, jest błędna i podnosi łącznie pięć argumentów. Po pierwsze, Sąd zniósł wymóg braku poważnych ingerencji państwa jako samodzielne kryterium. Po drugie, rozwiązanie zastosowane przez Sąd jest sprzeczne ze znaczeniem językowym przymiotnika „poważne”. Po trzecie, wykładnia Sądu jest nie do pogodzenia z wyjątkowym charakterem statusu przedsiębiorstwa rynkowego. Po czwarte, kontekst, w którym usytuowane jest uregulowanie dotyczące statusu przedsiębiorstwa rynkowego, a w szczególności porównanie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, przemawia przeciwko stanowisku prawnemu Sądu. Po piąte, przedstawiona przez Sąd wykładnia prowadzi w konsekwencji do niepraktycznych wyników oraz do odwrócenia ciężaru dowodu, który spoczywa na przedsiębiorstwach odnośnie do kwestii zachodzenia przesłanek uzyskania statusu przedsiębiorstwa rynkowego. 47. Żaden z tych argumentów nie przekonuje. 48. Jest okolicznością bezsporną, że państwo chińskie w badanym okresie sprawowało kontrolę korporacyjną nad przedsiębiorstwem Xinanchem. Poza tym Komisja przypomniała na rozprawie, że państwo chińskie rzeczywiście wykonywało swoją kontrolę poprzez powoływanie zarządu przedsiębiorstwa ( ). 49. Sąd nie ocenił błędnie tego zagadnienia, lecz całkowicie trafnie podkreślił, że kontrola nad przedsiębiorstwem sprawowana przez państwo jako udziałowca obejmująca powoływanie jego zarządu nie jest w sposób konieczny równoznaczna z „poważnymi ingerencjami ze strony państwa” w decyzje handlowe tego przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego ( ). Dlatego też Sąd konsekwentnie zakwestionował, że Komisja i Rada w niniejszej sprawie uznały, iż przedłożone przez Xinanchem dowody na brak poważnych ingerencji państwa w jej decyzje handlowe są bez znaczenia i nie dokonał ich dokładniejszej oceny. a) W przedmiocie samodzielności kryterium „bez poważnej ingerencji w tym zakresie ze strony państwa” (argument pierwszy Rady) 50. Pierwszy argument Rady brzmi, że Sąd przez swoją wykładnię art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego zniósł jako samodzielne kryterium wymóg braku poważnych ingerencji ze strony państwa, tak jak wymóg ten został wyrażony w sformułowaniu „bez poważnej ingerencji w tym zakresie ze strony państwa”. 51. Na pierwszy rzut oka zarzut ten dziwi, ponieważ sam Sąd wprost uznał, że art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego zawiera dwie przesłanki: przepis ten „wymaga ze strony zainteresowanego producenta-eksportera wykazania, że decyzje zostały podjęte, po pierwsze, »w odpowiedzi na sygnały rynkowe«, oraz po drugie, »bez poważnej ingerencji w tym zakresie ze strony państwa«” ( ). Występowanie dwóch samodzielnych kryteriów jest wyrażone poza tym wyraźnie przez użycie spójnika „oraz” w treści spornego przepisu. 52. Odpowiednio do tego żaden z uczestników postępowania nie kwestionował, że wymóg podejmowania decyzji „na podstawie sygnałów rynkowych” oraz wymóg braku poważnych ingerencji ze strony państwa stanowią dwie odrębne przesłanki i muszą zostać spełnione kumulatywnie, aby przyznać status przedsiębiorstwa rynkowego. 53. W ocenie Rady i Komisji wykładnia wybrana przez Sąd faktycznie prowadzi jednak do tego, że drugie kryterium („bez poważnej ingerencji w tym zakresie ze strony państwa”) staje się zbyteczne. Ich argument brzmi następująco: jeżeli nie uzna się – tak jak to faworyzują uczestniczące w postępowaniu instytucje Unii – że „poważna ingerencja ze strony państwa” występuje już w wypadku istnienia kontroli państwa nad przedsiębiorstwem, lecz wymaga się – tak jak czyni to Sąd – aby występowało działanie państwa, „które może uczynić decyzje tego przedsiębiorstwa niezgodnymi z warunkami gospodarki rynkowej” ( ), to pierwsze kryterium zbiega się z drugim. 54. Argument ten jednak nie przekonuje. 55. Dokonana przez Sąd wykładnia art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego prowadzi wprawdzie do tego, że sama kontrola korporacyjna państwa nad przedsiębiorstwem wykonywana jako udziałowiec nie wystarcza do tego, aby odmówić takiemu przedsiębiorstwu statusu przedsiębiorstwa rynkowego. Przeciwnie, musi dojść do tego, że państwo wywiera konkretny wpływ na decyzje handlowe tego przedsiębiorstwa, a mianowicie w sposób niezgodny z warunkami gospodarki rynkowej ( ). 56. Prowadzi to do tego, że w ramach drugiego kryterium (czyli w odniesieniu do braku poważnych ingerencji ze strony państwa) dokonuje się rozważań, które mają także znaczenie w ramach pierwszego kryterium (decyzje przedsiębiorstw dotyczące cen, kosztów i nakładów podejmowane na podstawie sygnałów rynkowych). W tym zakresie dochodzi do pewnego zbliżenia treści uregulowań zawartych w obu kryteriach. 57. To zbliżenie jest jednak zamierzone przez prawodawcę unijnego, co podkreśla użycie słów „w tym zakresie” w brzmieniu art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego („bez poważnej ingerencji w tym zakresie ze strony państwa”) ( ). Pokazuje to wyraźnie, że zarówno pierwsze, jak i drugie kryterium z art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego odnoszą się w konsekwencji do decyzji handlowych przedsiębiorstwa dotyczących cen, kosztów i nakładów. 58. W konsekwencji nie można opierać odmowy przyznania statusu przedsiębiorstwa rynkowego przy stosowaniu drugiego kryterium jedynie na okoliczności, że przedsiębiorstwo jest narażone na „poważne ingerencje państwa”, lecz muszą zachodzić poważne ingerencje państwa w decyzje przedsiębiorstwa dotyczące cen, kosztów i nakładów. 59. Mimo związku zachodzącego pomiędzy obydwoma kryteriami z art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego nie następuje jednak ich całkowite stopienie, przeciwnie, każde z tych kryteriów zachowuje odrębną treść, co powoduje, że należy odmówić przyznania statusu przedsiębiorstwa rynkowego już wtedy, gdy jedno z tych dwóch kryteriów nie jest spełnione. 60. W szczególności można sobie wyobrazić, że jakieś przedsiębiorstwo z uwagi na długotrwałe ustalone stosunki handlowe z klientami i dostawcami w systemie gospodarki planowej – podejmując decyzje dotyczące cen, kosztów i nakładów, nie jest w istotnym stopniu poddane wzajemnemu oddziaływaniu podaży i pobytu i dlatego w swoich działaniach nie reaguje w pierwszej kolejności na sygnały rynkowe. W takim wypadku spełnione jest pierwsze kryterium uzasadniające odmowę przyznania statusu przedsiębiorstwa rynkowego, nawet jeżeli w ramach drugiego kryterium nie występowałaby państwowa kontrola czy też poważne ingerencje ze strony państwa w konkretne decyzje handlowe. 61. Można sobie wyobrazić także odwrotny wypadek: w państwie znajdującym się w okresie przejściowym z gospodarki planowej do rynkowej mogą istnieć przedsiębiorstwa, które zasadniczo podejmują swoje decyzje dotyczące cen, kosztów i nakładów na podstawie sygnałów rynkowych, podlegają jednak mniej lub bardziej intensywnemu nadzorowi i interwencjom ze strony państwa. Takim przedsiębiorstwom nie można być może odmówić statusu przedsiębiorstwa rynkowego z uwagi na pierwsze kryterium z art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego (decyzje podejmowane „w odpowiedzi na sygnały rynkowe”), można to jednak uczynić na podstawie drugiego kryterium (z uwagi na występowanie „poważnej ingerencji w tym zakresie ze strony państwa”). 62. Ostatecznie to właśnie pogląd prawny Rady i Komisji bardziej niż stanowisko prawne Sądu prowadzi do tego, że jedno z dwóch kryteriów z art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego staje się zbędne. Gdyby podzielić stanowisko Rady i Komisji co do drugiego kryterium, oznaczałoby to, że zakłady państwowe lub też zakłady kontrolowane przez państwo już z uwagi na istniejący udział państwa nigdy nie mogłyby otrzymać statusu przedsiębiorstwa rynkowego, i to niezależnie od tego, czy w odniesieniu do pierwszego kryterium swoje decyzje handlowe podejmują w oparciu o sygnały rynkowe, czy też nie. 63. Takie podejście nie odpowiadałoby realiom gospodarczym, gdyż tak jak to stwierdza sama Rada, sytuacja w Chińskiej Republice Ludowej „odeszła od [wcześniejszych] okoliczności gospodarczych” ( ). W państwach wschodzących, takich jak Chińska Republika Ludowa, znajdujących się w fazie transformacji do gospodarki rynkowej, mogą istnieć przedsiębiorstwa państwowe, które podejmują swoje decyzje handlowe na podstawie sygnałów rynkowych, ponieważ państwo jako udziałowiec ogranicza się do roli, która w znacznym stopniu odpowiada roli inwestora w systemie gospodarki rynkowej. Nawet jeżeli taki rodzaj udziału państwa w krajach bez wieloletniej tradycji rynkowej nie jest jeszcze regułą, to jego istnienie nie może zostać – wbrew stanowisku Rady i Komisji – kategorycznie wykluczone. 64. Faworyzowana przez Radę i Komisję wykładnia art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego – odmowa przyznania statusu przedsiębiorstwa rynkowego jedynie z uwagi na istnienie korporacyjnej kontroli państwa – wykraczałaby poza to, co jest konieczne do zapewnienia, aby status przedsiębiorstwa rynkowego przyznać tylko takim przedsiębiorstwom z państw wschodzących, które w istotnym zakresie działają w warunkach rynkowych ( ). Taka sytuacja może występować także w wypadku zakładów państwowych lub też w wypadku zakładów kontrolowanych przez państwo jako udziałowca. 65. Uwzględniając powyższe, należy odrzucić pierwszy argument Rady. b) W przedmiocie znaczenia przymiotnika „poważne” (drugi argument Rady) 66. Drugi argument Rady oparty jest na znaczeniu przymiotnika „poważne” w art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego. Rada wychodzi z założenia, iż pojęcie „poważne” odnosi się jedynie do rozmiaru ingerencji państwa w decyzje handlowe danego przedsiębiorstwa, nie zaś do rodzaju ingerencji państwa, ich skutków lub motywów, z których te działania wynikają. 67. Także ten argument jest nietrafny. 68. Co prawda należy zgodzić się z Radą, że użycie pojęcia „poważne” wskazuje w pierwszej kolejności na rozmiar ewentualnych ingerencji państwa, gdyż przez użycie tego sformułowania dano wyraz stanowisku, iż nieznaczne ingerencje ze strony państwa, które nie są odpowiednie, aby w sposób odczuwalny wpływać na decyzje danego przedsiębiorstwa dotyczące cen, kosztów i nakładów, nie wyłączają przyznania statusu przedsiębiorstwa rynkowego. Tak jak to słusznie podkreślił Sąd, wolą prawodawcy unijnego było zezwolenie na określony stopień wpływu państwa na działalność przedsiębiorstwa lub na jego udział w procesie decyzyjnym, który nie będzie miał jakiegokolwiek wpływu na sposób, w jaki zostają podjęte decyzje dotyczące cen, kosztów i nakładów ( ). Przez takie ujęcie uwzględniono, że art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego znajduje zastosowanie do państw wschodzących, znajdujących się w fazie przejściowej z gospodarki planowej do gospodarki rynkowej. 69. Rada myli się jednak, gdy z użycia pojęcia „poważne” pragnie wyprowadzić wniosek, że w ramach art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego znaczenie ma jedynie rozmiar ingerencji ze strony państwa, a nie rodzaj i możliwe skutki państwowej interwencji. 70. Celem tego przepisu jest bowiem przyznanie statusu przedsiębiorstwa rynkowego takim producentom z państw wschodzących, którzy przy produkcji i sprzedaży swoich towarów w przeważającej mierze poddani są oddziaływaniu warunków rynkowych ( ). Stosownie do tego ingerencje ze strony państwa w prowadzenie przedsiębiorstwa stanowią przeszkodę dla przyznania statusu przedsiębiorstwa rynkowego tylko wtedy, gdy powodują one, iż decyzje handlowe tegoż przedsiębiorstwa nie są podejmowane w odpowiedzi na sygnały rynkowe. Decydujące znaczenie ma, używając tu trafnego sformułowania Sądu, czy wspomniane decyzje zainteresowanych producentów-eksporterów kierują się czysto handlowymi względami, właściwymi przedsiębiorstwu działającemu w warunkach gospodarki rynkowej, czy też zostały one zakłócone innymi względami, właściwymi dla gospodarek państwowych ( ). 71. Tak więc ingerencja ze strony państwa nie tylko pod względem ilościowym, ale także pod względem jakościowym musi być odpowiednia, aby uniemożliwić danemu przedsiębiorstwu działanie w warunkach rynkowych, tak że brak byłoby uzasadnienia dla przyznania temu przedsiębiorstwu statusu przedsiębiorstwa rynkowego na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego. 72. Argumentacja Rady nie może zostać uwzględniona, gdyż jest jednostronnie skierowana na element ilościowy w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego [„poważn(a) ingerencj(a) [...] ze strony państwa”] i nie uwzględnia w wystarczający sposób elementu jakościowego („że producent działa w warunkach gospodarki rynkowej”). c) W przedmiocie wyjątkowego charakteru statusu przedsiębiorstwa rynkowego (trzeci argument Rady) 73. W trzecim argumencie Rada zarzuca Sądowi, że dokonując swojej wykładni, nie uwzględnił, iż art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego stanowi wyjątek od uregulowania zawartego w art. 2 ust. 7 lit. a) tegoż rozporządzenia. 74. Nie mogę podzielić tego argumentu. 75. W kilku miejscach zaskarżonego wyroku Sąd podkreśla, że regulacja dotycząca statusu przedsiębiorstwa rynkowego stanowi uregulowanie mające charakter wyjątku. I tak Sąd uznaje wprost, że metoda ustalona w art. 2 ust. 7 lit. b) jest podlegającym ścisłej wykładni „wyjątkiem” w stosunku do uregulowanej w art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego metody obliczania wartości normalnej w krajach nieposiadających gospodarki rynkowej ( ). Wskazuje też na „szczególne traktowanie” przywozów z określonych krajów wschodzących w odniesieniu do określania wartości normalnej i podkreśla, że aż do wykazania, iż jest inaczej, należy przyjmować, że warunki, w których przedsiębiorstwa działają w tych krajach, nie są porównywalne z warunkami istniejącymi w państwach z gospodarką rynkową ( ). 76. Powyższe wypowiedzi Sądu nie są jedynie gołosłownymi twierdzeniami co do wyjątkowego charakteru statusu przedsiębiorstwa rynkowego, ponieważ także w odniesieniu do meritum zagadnienia można pogodzić praktykowaną przez Sąd wykładnię i stosowanie art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego z zamierzoną przez prawodawcę relacją zachodzącą pomiędzy regułą a wyjątkiem. Status przedsiębiorstwa rynkowego nie staje się zamiast wyjątku regułą tylko dlatego, że z zakresu jego stosowania nie wyłącza się generalnie przedsiębiorstw kontrolowanych przez państwo. Przeciwnie, także przedsiębiorstwa kontrolowane przez państwo muszą wypełniać, tak jak wszystkie inne, ogólne kryteria wynikające z art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego. 77. Ostatecznie nie chodzi tu głównie o zagadnienie, czy art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego powinien być interpretowany ściśle, lecz głównie o kwestię, jak ściśle powinien być on interpretowany. Należy to ocenić, uwzględniając cel przepisów o statusie przedsiębiorstw rynkowych. 78. Jak już wspomniano, celem art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego jest przyznanie statusu przedsiębiorstwa rynkowego takim przedsiębiorcom z krajów wschodzących, którzy przy produkcji i sprzedaży swoich towarów w przeważającej mierze poddani są oddziaływaniu warunków rynkowych ( ). Faworyzowana przez Radę i Komisję wykładnia, zgodnie z którą należy z góry odmówić przyznania statusu przedsiębiorstwa rynkowego wszystkim przedsiębiorstwom kontrolowanym przez państwo jako udziałowca, nie jest w wystarczającym stopniu zgodna ze wskazanym wyżej celem. Taka wykładnia wydaje się zbyt restrykcyjna i może prowadzić do tego, że producentom z krajów wschodzących będzie odmawiać się przyznania statusu przedsiębiorstwa rynkowego jedynie z uwagi na strukturę właścicielską, mimo że w rzeczywistości działają oni w warunkach rynkowych. Jest to sprzeczne zarówno ze szczególnym celem prawodawcy unijnego polegającym na uwzględnieniu zasadniczo zmienionych warunków gospodarczych w państwach wschodzących ( ), jak i z ogólnym celem rozporządzenia podstawowego, polegającym na stworzeniu w interesie wszystkich uczestników sprawiedliwej możliwości porównania pomiędzy cenami eksportowymi oraz wartością normalną ( ). 79. W związku z powyższym należy odrzucić także trzeci argument Rady. d) W przedmiocie porównania z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego (czwarty argument Rady) 80. Po czwarte, Rada podnosi, że wykładnia art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego dokonana przez Sąd jest nieprawidłowa pod względem systematycznym. Jest ona bowiem sprzeczna z przesłankami, na podstawie których instytucje Unii zapewniają producentom z krajów trzecich tzw. „indywidualne traktowanie” na podstawie art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Jako że mniej daleko idące uregulowanie z art. 9 ust. 5 w ocenie Rady całkowicie wyklucza przedsiębiorstwa kontrolowane przez państwo, to tym bardziej powinno to obowiązywać jej zdaniem w zakresie statusu przedsiębiorstwa rynkowego z art. 2 ust. 7 lit. b) i c). 81. Wprawdzie istnieje związek pomiędzy uregulowaniem dotyczącym statusu przedsiębiorstwa rynkowego w art. 2 ust. 7 lit. b) i c), a tym dotyczącym indywidualnego traktowania na podstawie art. 9 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego. Obie regulacje umożliwiają ustalenie indywidualnego cła antydumpingowego dla producentów z państw wschodzących, przy czym w ramach statusu przedsiębiorstwa rynkowego ustala się dla każdego producenta osobno zarówno wartość normalną, jak i cenę eksportową, zaś w ramach indywidualnego traktowania jedynie cenę eksportową. 82. Związek pomiędzy obydwoma przepisami podkreśla też brzmienie art. 9 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego w swoim sformułowaniu wstępnym „[w] przypadku gdy stosuje się art. 2 ust. 7 lit. a) [...]”. Stosownie do tego indywidualne traktowanie jest możliwe jedynie wtedy, gdy dotyczy to producenta z państwa nieposiadającego gospodarki rynkowej, który nie korzysta z przywileju statusu przedsiębiorstwa rynkowego, a więc dotyczy go ogólne uregulowanie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Uwzględniając powyższe, wielu eksporterów z państw wschodzących składa wnioski o traktowanie indywidualne w trybie ewentualnym, na wypadek gdyby nie przyznano im korzystniejszego statusu przedsiębiorstwa rynkowego. Rada i Komisja trafnie wskazują na tę okoliczność. 83. Wskazany właśnie związek zachodzący pomiędzy statusem przedsiębiorstwa rynkowego oraz indywidualnym traktowaniem przemawia z pewnością za tym, aby przy wykładni art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego w miarę możliwości zwracać uwagę na uniknięcie sprzeczności z art. 9 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego. 84. Wbrew stanowisku Rady i Komisji nie oznacza to jednak w sposób konieczny, że należy automatycznie odmawiać wszystkim przedsiębiorstwom kontrolowanym przez państwo jako udziałowca przyznania statusu przedsiębiorstwa rynkowego w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego, gdyż także art. 9 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego zezwala na przyznanie przywileju indywidualnego traktowania wobec określonych przedsiębiorstw kontrolowanych przez państwo: wprawdzie indywidualne traktowanie przyznaje się tylko takim przedsiębiorstwom, w których większość udziałów znajduje się w posiadaniu osób prywatnych [art. 9 ust. 5 akapit drugi lit. c) zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego], nie wyklucza to jednak, aby państwo mimo to odgrywało w takich przedsiębiorstwach znaczną, a nawet dominującą rolę jako udziałowiec. Tak jak to pokazuje niniejsza sprawa, także silny udział mniejszościowy może de facto umożliwiać państwu sprawowanie kontroli nad przedsiębiorstwem, jeżeli pozostała część udziałów w spółce znajduje się w rozproszonym posiadaniu prywatnym ( ). 85. Przyznanie indywidualnego traktowania na podstawie art. 9 ust. 5 akapit drugi lit. c) zdanie drugie rozporządzenia podstawowego nie jest kategorycznie wykluczone nawet w wypadku, gdy organy zarządzające przedsiębiorstwa oraz kluczowe stanowiska kierownicze obsadzone są w większości przez przedstawicieli państwa. Wystarczające jest bowiem, że dane przedsiębiorstwo „[mimo tego]”, to znaczy mimo zajmowania większości stanowisk przez państwowych przedstawicieli w zarządzie i na stanowiskach kluczowych, „jest [w udokumentowany sposób] wystarczająco niezależn[e] od interwencji państwa” ( ). 86. Artykuł 9 ust. 5 akapit drugi lit. c) rozporządzenia pozwala nawet przedsiębiorstwu, które jest de facto kontrolowane przez silnego mniejszościowego udziałowca państwowego na wykazanie, że „[mimo to] jest wystarczająco niezależn[e] od interwencji państwa” ( ). 87. W sumie więc przedsiębiorstwo takie jak Xinanchem, którego udziały w większości znajdują się w posiadaniu podmiotów prywatnych, nie byłoby automatycznie wyłączone z zakresu stosowania indywidualnego traktowania zgodnie z art. 9 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego, mimo że państwo posiada dominującą pozycję w kręgu jego udziałowców. 88. Przenosząc powyższe na art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego oznacza to, że w niniejszej sprawie wbrew stanowisku Rady i Komisji brak jest koniecznego systemowego powodu, aby takiemu przedsiębiorstwu jak Xinanchem z góry odmówić statusu przedsiębiorstwa rynkowego. 89. W konsekwencji należy odrzucić także czwarty argument Rady. 90. Jako że argument Rady wspierający się na art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego i tak nie okazał się nośny, zbędne jest badanie, czy argument ten nie został dodatkowo osłabiony przez sprawozdanie w postępowaniu o rozwiązanie sporu pomiędzy Chińską Republiką Ludową a Unią Europejską przyjęte ostatnio przez organ Światowej Organizacji Handlu (WTO) do spraw rozwiązywania sporów ( ). W szczególności może zostać dla niniejszej sprawy kwestią otwartą, jakie znaczenie ma to sprawozdanie wewnątrz Unii Europejskiej i czy przedsiębiorstwa takie jak Xinanchem w ogóle mogą się na nie powoływać ( ). e) W przedmiocie ciężaru dowodu spoczywającego na przedsiębiorstwach oraz uprawnień dyskrecjonalnych instytucji Unii (piąty argument Rady) 91. W swoim piątym i ostatnim argumencie Rada podnosi, że wykładnia art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego dokonana przez Sąd prowadzi do niepraktycznych rezultatów oraz faktycznego odwrócenia ciężaru dowodu. 92. Także ta obawa jest w mojej ocenie nieuzasadniona. 93. W zaskarżonym wyroku Sąd wyraźnie podkreślił i uznał, że ciężar dowodu do wykazania istnienia przesłanek dla przyznania statusu przedsiębiorstwa rynkowego zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego spoczywa zawsze na danym przedsiębiorstwie ( ). 94. Sama okoliczność, iż Sąd nie wyłącza z góry przedsiębiorstw kontrolowanych przez państwo jako udziałowca z zakresu stosowania statusu przedsiębiorstwa rynkowego, nie oznacza jeszcze odwrócenia ciężaru dowodu. Także zgodnie z rozwiązaniem zaproponowanym przez Sąd dane przedsiębiorstwo powinno samo wykazać, że podejmuje decyzje dotyczące cen, kosztów i nakładów na podstawie sygnałów rynkowych, bez poważnej ingerencji w tym zakresie ze strony państwa. Komisja i Rada nie muszą zaś wykazywać, czy przedsiębiorstwo kontrolowane przez państwo działa w warunkach rynkowych, czy też nie. 95. Z pewnością doszłoby do znacznego zmniejszenia nakładów administracyjnych, gdyby Komisja i Rada były uprawnione do automatycznej odmowy przyznania statusu przedsiębiorstwa rynkowego przedsiębiorstwom kontrolowanym przez państwo, bez szczegółowego badania konkretnego przypadku. Ramy prawne określające przyznawanie statusu przedsiębiorstwa rynkowego, stworzone przez samą Radę jako prawodawcę Unii w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, nie zezwalają jednak na taki sposób postępowania. W przepisie tym żąda się od zainteresowanych przedsiębiorstw przedłożenia „wystarczając[ych] dowod[ów]” na okoliczność, że działają „w warunkach gospodarki rynkowej”. W takiej sytuacji na instytucjach Unii przeprowadzających postępowania antydumpingowe spoczywa nieodzowny obowiązek dokonania wystarczającej oceny przedłożonego materiału dowodowego. Nie można bowiem z jednej strony żądać od zainteresowanych przedsiębiorstw przedłożenia materiału dowodowego, a z drugiej strony z góry uznać ten materiał dowodowy za nieistotny. 96. Ocena przedłożonego materiału dowodowego jest związana – inaczej niż ma to miejsce w wypadku wykładni koncepcji „poważnych ingerencji ze strony państwa” ( ) – z osądem złożonych stosunków gospodarczych, w ramach którego Komisji i Radzie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przysługuje szeroki zakres swobody oceny („uznanie”) ( ). W ramach tej swobody Komisja i Rada niewątpliwie mogą przyjąć istnienie wzruszalnego domniemania, że w kraju nieposiadającym gospodarki rynkowej przedsiębiorstwo kontrolowane przez państwo jako udziałowca nie produkuje i nie sprzedaje swoich towarów w warunkach rynkowych, lecz z reguły narażone jest na poważne ingerencje ze strony państwa dotyczące cen, kosztów i nakładów ( ). 97. Jednakże przyjęcie niewzruszalnego domniemania istnienia poważnych ingerencji ze strony państwa, tak jak to sobie zdają wyobrażać Komisja i Rada, byłoby rozwiązaniem niewspółmiernym. Bowiem właśnie dlatego, że właściwym w zakresie postępowania antydumpingowego instytucjom Unii przysługuje wskazana swoboda oceny, instytucje te są zobowiązane do dokładnego i bezstronnego zbadania wszystkich istotnych punktów danej sprawy ( ). W zakres tych obowiązków wchodzi także ocena materiału dowodowego przedłożonego przez zainteresowane przedsiębiorstwo, z którego ma wynikać, że dane przedsiębiorstwo mimo sprawowania kontroli nad nim przez państwo jako udziałowca działa w warunkach rynkowych. Komisja i Rada nie mogą uznać takich dowodów a limine, bez bliższego ich zbadania, za nieistotne. 98. Współistnienie i wzajemne oddziaływanie swobody oceny, wzruszalnego domniemania oraz obowiązku oceny przedłożonych dowodów prowadzi w ramach art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego do zrównoważenia interesów, w ramach którego można uwzględnić zarówno interes gospodarczy zainteresowanego przedsiębiorstwa, jak i interes uczestniczących w postępowaniu instytucji Unii w należytym przeprowadzeniu postępowania antydumpingowego. 99. W tym kontekście także piąty argument Rady nie powinien zostać uwzględniony. f) Wniosek wstępny 100. W sumie więc Sąd słusznie zinterpretował art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego w ten sposób, że nie można automatycznie odmówić przyznania statusu przedsiębiorstwa rynkowego przedsiębiorstwu kontrolowanemu przez państwo jako udziałowca, takiemu jak Xinanchem. Sąd nie popełnił też błędu prawnego, uznając, iż przedłożony przez takie przedsiębiorstwo materiał dowodowy, z którego ma wynikać, że działa ono w warunkach rynkowych, powinien zostać oceniony przez instytucje Unii i nie może zostać uznany a limine za nieistotny. Z powyższego wynika zatem, że pierwszy zarzut Rady nie jest uzasadniony. 2. W przedmiocie kontroli cen eksportowych Xinanchem przez CCCMC (drugi zarzut) 101. Drugi zarzut Rady skierowany jest przeciwko pkt 137–159 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W tych fragmentach wyroku Sąd zajmuje się rolą izby handlowej CCCMC i jej wpływem na ustalanie cen eksportowych glifosatu przez chińskich producentów i stwierdza w tym zakresie oczywiste błędy w ocenie popełnione przez Komisję i Radę ( ). Rada wspierana przez Komisję odpowiedziała na to, zarzucając ze swej strony Sądowi, iż przekroczył granice sądowej kontroli, naruszył swobodę oceny obydwu instytucji Unii w postępowaniu antydumpingowym oraz dokonał odwrócenia ciężaru dowodu. 102. Kontekstem tego zarzutu jest okoliczność, iż obie instytucje Unii przyjęły w postępowaniu antydumpingowym, że CCCMC ustala „minimalną cenę” eksportową glifosatu i egzekwuje ją we współpracy z organami celnymi za pomocą systemu wizowania umów wywozowych. Obie instytucje Unii uznały tę okoliczność za istotną wskazówkę na to, że ceny eksportowe dla omawianego towaru nie zostały ustalone w warunkach rynkowych, a Xinanchem znajdowała się stosownie do tego pod znacznym wpływem państwa i z tego też powodu nie przyznały jej statusu przedsiębiorstwa rynkowego ( ). Także w postępowaniu sądowym, włącznie z rozprawą przed Trybunałem, Rada i Komisja opierały całą argumentację na tej wersji stanu faktycznego. 103. Jednakże założony przez Radę i Komisję stan faktyczny nie pokrywa się w kilku decydujących punktach z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd. W odróżnieniu do tych instytucji Sąd przyjmuje bowiem, że w badanym okresie dla eksportu glifosatu z Chińskiej Republiki Ludowej nie obowiązywała wiążąca cena minimalna, a jedynie niewiążąca cena referencyjna ( ), ustalona poza tym przez producentów glifosatu będących członkami CCCMC ( ), a nie przez CCCMC, i to w znacznej mierze w celu ułatwienia przestrzegania reguł antydumpingowych obowiązujących w państwach, do których skierowany był eksport ( ). CCCMC, niebędąca instytucją państwową ( ), wydawała zaświadczenia wizowania także w tych wypadkach, w których cena została ustalona poniżej ceny referencyjnej ( ). Nie istniały też żadne mechanizmy umożliwiające państwu chińskiemu oddziaływanie w tym zakresie ( ). 104. Jako że Rada, podobnie jak i Komisja, nie zarzucała w postępowaniu odwoławczym przeinaczenia dowodów przez Sąd i tym bardziej nie podnosiła żadnych konkretnych okoliczności wskazujących na takie przeinaczenie, miarodajny jest jedynie stan faktyczny ustalony przez Sąd ( ). Obie instytucje Unii muszą zaakceptować ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd i przyjąć je za podstawę dla dokonania kontroli zaskarżonego wyroku. 105. Na podstawie okoliczności faktycznych ustalonych przez Sąd w zaskarżonym wyroku wychodzi się z założenia, iż zalecenie cenowe dla glifosatu ustalone w ramach CCCMC nie miało w rzeczywistości ograniczającego wpływu na eksport Xinanchem ( ), a obie instytucje Unii bezprawnie odmówiły temu przedsiębiorstwu przyznania statusu przedsiębiorstwa rynkowego ( ). 106. Rada i Komisja zarzucają Sądowi, że w ten sposób przekroczył granice kontroli sądowej środków antydumpingowych i zastąpił ocenę zastrzeżoną dla właściwych instytucji Unii oceną własną. 107. Ten wywód jest chybiony. 108. Bez wątpienia instytucjom Unii przysługuje w postępowaniu antydumpingowym szeroki zakres swobody oceny („uznanie”) w osądzie złożonych stosunków gospodarczych ( ). 109. Istnienie takiej swobody oceny w zakresie kwestii ekonomicznych nie oznacza jednak, iż sądy Unii są pozbawione jakiejkolwiek kontroli co do wykładni danych ekonomicznych dokonywanych przez Komisję i Radę. Przeciwnie, sądy Unii są uprawnione do sprawdzania materialnoprawnej legalności środków antydumpingowych pod kątem prawidłowego przedstawienia stanu faktycznego i ewentualnych oczywistych błędów w ocenie ( ). W tym względzie nie tylko mogą one badać prawidłowość przedstawionych dowodów, ich wartość i spójność, lecz także kontrolować, czy dowody te stanowią wszystkie istotne dane, które należy przeanalizować przy dokonywaniu oceny złożonej sytuacji i czy uzasadniają one wysnute wnioski ( ). 110. Dlatego też w niniejszej sprawie Sąd słusznie w szczególności badał, czy obie instytucje Unii uwzględniły wszystkie istotne dowody i czy stan faktyczny wynikający z akt postępowania uzasadniał wnioski wyciągnięte przez obie instytucje Unii w odniesieniu do podnoszonego wpływu państwa na ustalanie cen eksportowych glifosatu. 111. W żaden sposób Sąd nie zastąpił oceny dokonanej przez Komisję i Radę własną oceną danych gospodarczych. Przeciwnie, stwierdził jedynie, że obie instytucje Unii pominęły niektóre istotne okoliczności i nie mogły opierać wyciągniętych przez nie wniosków na stanie faktycznym wynikającym z akt sprawy ( ). 112. W ten sposób Sąd nie tylko nie przekroczył swoich uprawnień, ale wręcz przeciwnie – wykonał powierzone mu w traktatach zadanie oceny zgodności z prawem aktów prawnych Unii w ramach skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej zgodnie z art. 263 akapit pierwszy TFUE. 113. Nie należy do zadań Trybunału, aby w postępowaniu odwoławczym, przekraczając granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, zastępować własnym osądem ustalonego stanu faktycznego ocenę dokonaną przez Sąd. Taki jest jednak ostateczny cel drugiego zarzutu i dlatego też nie można uznać go za uzasadniony. 114. W sumie więc także drugi zarzut podnoszony przez Radę jest bezzasadny. 3. W przedmiocie nieuwzględnienia dowodów dotyczących braku poważnych ingerencji ze strony państwa (trzeci zarzut) 115. Trzeci zarzut Rady skierowany jest konkretnie przeciwko pkt 160 zaskarżonego wyroku, w którym Sąd podsumowująco stwierdza, iż Rada i Komisja nie uwzględniły wszystkich istotnych dowodów przedłożonych przez Xinanchem w postępowaniu antydumpingowym w celu udowodnienia, że jej działalność była wolna od poważnych ingerencji ze strony państwa. Sąd podkreśla, że błędy stwierdzone w innym miejscu dotyczą również ogólnego wniosku przyjętego przez Radę. 116. W ramach trzeciego zarzutu Rada nie podnosi żadnych specyficznych zastrzeżeń skierowanych przeciwko zaskarżonemu wyrokowi. Trzeci zarzut nie posiada żadnej własnej treści w porównaniu do zbadanych już dwóch pierwszych zarzutów. Zarzut ten nie wykracza poza to, co zostało już rozpatrzone. 117. Uwzględniając powyższe, nie występuje potrzeba dokonywania dalszych wywodów. Przeciwnie, trzeci zarzut należy odrzucić z tych samych powodów, z których zostały odrzucone zarzuty pierwszy i drugi. 4. Podsumowanie 118. Ze względu na to, że żaden z zarzutów nie może zostać uwzględniony, należy oddalić odwołanie Rady w całości. W takiej sytuacji nie zachodzi potrzeba odniesienia się do wywodów Rady dotyczących dalszych zarzutów podnoszonych przez Xinanchem w pierwszej instancji w ramach skargi o stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia, które nie stały się przedmiotem rozważań ze strony Sądu. VI – Koszty 119. Jeżeli odwołanie zostanie, jak proponuję w niniejszym wypadku, oddalone, o kosztach rozstrzyga Trybunał (art. 122 § 1 regulaminu postępowania), przy czym szczegóły wynikają z art. 69 w związku z art. 118 regulaminu postępowania. 120. Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Jako że Rada przegrała sprawę, a Xinanchem oraz Audace jako dalszy uczestnik postępowania złożyły odpowiednie wnioski, należy obciążyć Radę kosztami postępowania. 121. Co zaś się tyczy Komisji, należy stwierdzić, iż wspierała ona Radę swoimi wnioskami jako dalszy uczestnik postępowania i dlatego także ona przegrała sprawę. W związku z tym właściwym jest, aby stosując w drodze analogii art. 69 § 4 akapit pierwszy regulaminu postępowania, obciążyć ją jej własnymi kosztami. VII – Wnioski 122. W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał orzekł w następujący sposób: 1) Odwołanie zostaje oddalone. 2) Rada Unii Europejskiej ponosi swoje własne koszty postępowania, a także koszty poniesione przez Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd oraz przez Association des utilisateurs et distributeurs de l’agrochimie européenne. 3) Komisja Europejska ponosi swoje własne koszty. ( ) Język oryginału: niemiecki. ( ) Rozporządzenie z dnia 24 września 2004 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz glifosatu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 303, s. 1). ( ) China Chamber of Commerce Metals, Minerals & Chemicals Importers and Exporters. ( ) Zobacz wyrok z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie T-498/04 Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II-1969. ( ) Dz.U. L 56, s. 1. ( ) Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 5 listopada 2002 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 305, s. 1). ( ) Do krajów tych należą zgodnie z przypisem do art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego: Albania, Armenia, Azerbejdżan, Białoruś, Gruzja, Korea Północna, Kirgistan, Republika Mołdawii, Mongolia, Tadżykistan, Turkmenistan, Uzbekistan. ( ) Zobacz motywy czwarty i piąty rozporządzenia Rady (WE) nr 905/98 z dnia 27 kwietnia 1998 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z państw niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 128, s. 18), w którym po raz pierwszy wprowadzono do rozporządzenia podstawowego art. 2 ust. 7 lit. b), c). ( ) Dz.U. L 343, s. 51. ( ) Jak to wynika z jego art. 24, rozporządzenie nr 1225/2009 weszło w życie dopiero w dniu 11 stycznia 2009 r., czyli ponad cztery lata po przyjęciu spornych w niniejszym postępowaniu środków antydumpingowych. ( ) Zobacz odnośnie do tego zagadnienia pkt 4–10, 12–15 zaskarżonego wyroku. ( ) Dopuszczenie do obrotu na terytorium Unii Europejskiej nastąpiło na podstawie załącznika I pkt 25 do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1) w brzmieniu ustalonym przez dyrektywę Komisji 2010/77/UE z dnia 10 listopada 2010 r. (Dz.U. L 293, s. 48). ( ) Ze skutkiem od dnia 17 grudnia 2010 r. sporne środki antydumpingowe zostały znowu uchylone; zobacz odnośnie do tego zagadnienia rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1187/2010 z dnia 13 grudnia 2010 r. w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu glifosatu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 332, s. 31). ( ) Zobacz motywy 23–30 rozporządzenia nr 1683/2004, pkt 14 zaskarżonego wyroku. ( ) Wyżej wymieniony wyrok w przypisie 4. ( ) Oryginał wniesionego za pomocą faksu odwołania został złożony w sekretariacie Trybunału w dniu 20 sierpnia 2009 r. ( ) AUDACE nie ustosunkowało się do drugiego i trzeciego zarzutu odwołania Rady. AUDACE nie wzięło udziału w rozprawie. ( ) Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 18 maja 2011 r. w sprawie C-337/09 P-R Rada przeciwko Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group i in., niepublikowane w Zbiorze. ( ) Zobacz na przykład wyroki: z dnia 1 czerwca 1994 r. w sprawie C-136/92 P Komisja przeciwko Brazzelli Lualdi i in., Rec. s. I-1981, pkt 47–49; z dnia 16 lipca 2009 r. w sprawie C-440/07 P Komisja przeciwko Schneider Electric, Zb.Orz. s. I-6413, pkt 103, 104; z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie C-352/09 P ThyssenKrupp Nirosta (dawniej ThyssenKrupp Stainless) przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-2359, pkt 179, 180. ( ) Zobacz wyroki: z dnia 4 lipca 2000 r. w sprawie C-352/98 P Bergaderm i Goupil przeciwko Komisji, Rec. s. I-529, pkt. 35, 36; z dnia 12 września 2006 r. w sprawie C-131/03 P Reynolds Tobacco i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-7795, pkt 51; z dnia 23 marca 2004 r. w sprawie C-234/02 P Bürgerbeauftragter przeciwko Lamberts, Rec. s. I-2803, pkt 75; z dnia 21 września 2010 r. w sprawach połączonych C-514/07 P, C-528/07 P i C-532/07 P Szwecja przeciwko API i Komisji, Zb.Orz. s. I-8533, pkt 116. ( ) Zobacz ww. w przypisie 20 wyroki: w sprawie Reynolds Tobacco i in. przeciwko Komisji, pkt 51, w sprawie Bürgerbeauftragter przeciwko Lamberts, pkt 75; w sprawach połączonych Szwecja przeciwko API i Komisji, pkt 116. ( ) Odnośnie do uprawnień dyskrecjonalnych w ramach ustalenia podstawy faktycznej hipotezy normy prawnej (tudzież „uznania”) instytucji Unii w przypadku nakładania środków ochronnych o charakterze handlowo-politycznym zobacz wyroki: z dnia 7 maja 1987 r. w sprawie 255/84 Nachi Fujikoshi przeciwko Radzie, Rec. s. 1861, pkt 21; z dnia 22 października 1991 r. w sprawie C-16/90 Nölle, Rec. s. I-5163, pkt 11; z dnia 27 września 2007 r. w sprawie C-351/04 Ikea Wholesale, Zb.Orz. s. I-7723, pkt 40; z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie C-398/05 AGST Draht- und Biegetechnik, Zb.Orz. s. I-1057, pkt 33; z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie C-373/08 Hoesch Metals and Alloys, Zb.Orz. s. I-951, pkt 61. ( ) Zobacz na przykład wyroki: z dnia 22 listopada 2007 r. w sprawie C-525/04 P Hiszpania przeciwko Lenzing, Zb.Orz. s. I-9947, pkt 57 in fine; z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie C-441/07 Komisja przeciwko Alrosa, Zb.Orz. s. I-5949, w szczególności pkt 67, 68; z dnia 2 września 2010 r. w sprawie C-290/07 P Komisja przeciwko Scott, Zb.Orz. s. I-7763, pkt 66 in initio. ( ) Podobnie wyrok z dnia 8 lipca 1999 r. w sprawie C-49/92 P Komisja przeciwko Anic Partecipazioni, Rec. s. I-4125, pkt 171. ( ) Zobacz podobnie np. moja opinia z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie C-413/06 P Bertelsmann i Sony Corporation of America przeciwko Impala, Zb.Orz. s. I-4951, pkt 74. ( ) Decyzja Komisji 2009/383/WE z dnia 14 maja 2009 r. zawieszająca ostateczne cła antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1683/2004 na przywóz glifosatu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 120, s. 20). ( ) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 126/2010 z dnia 11 lutego 2010 r. przedłużające zawieszenie ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem (WE) nr 1683/2004 na przywóz glifosatu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 40, s. 1). ( ) Jak to wynika z art. 2 rozporządzenia wykonawczego nr 1187/2010, weszło ono w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, czyli w dniu 17 grudnia 2010 r. ( ) Stanowisku temu nie można zarzucić, że rozporządzenia nakładające środki antydumpingowe są jedynie rozporządzeniami wykonawczymi o charakterze administracyjnym. Artykuł 60 akapit drugi statutu Trybunału zgodnie z jego jednoznacznym brzmieniem oraz celem znajduje zastosowanie do wszystkich rozporządzeń, niezależnie od tego, czy są to akty prawodawcze lub wykonawcze, gdyż w każdym razie takie rozporządzenia nadają się do tego i są też w tym celu wydane, aby regulować nieokreśloną ilość przypadków – w niniejszej sprawie nieokreśloną ilość przypadków przywozu domniemanych produktów dumpingowych. Tak więc wymogi pewności prawa nakazują, aby skutki ewentualnego stwierdzenia nieważności przez Sąd nastąpiły dopiero po kontroli wyroku pierwszej instancji przez Trybunał lub też po bezskutecznym upływie terminu do wniesienia środka odwoławczego. Z treści art. 60 akapit drugi statutu Trybunału nie można wyprowadzić zróżnicowania pomiędzy różnymi typami rozporządzeń – na przykład takimi o charakterze prawodawczym oraz takimi o wyłącznie „wykonawczym charakterze” (zobacz odnośnie do tej kwestii z jednej strony art. 263 akapit czwarty TFUE oraz art. 289 ust. 3 TFUE z drugiej strony). ( ) Inaczej przedstawia się sytuacja w odniesieniu do konkretnej oceny danych gospodarczych, na podstawie których Komisja i Rada mają ocenić, czy występują poważne ingerencje ze strony państwa. W tym zakresie obu instytucjom Unii przysługuje szeroki zakres swobody oceny (zob. w tym zakresie pkt 96, 108, 109 niniejszej opinii). ( ) Zobacz pkt 92, 96–98; 107 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 91, 98 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 92, 107 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 97, 99, 106 in fine, 107 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 82, 97, 105, 107 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz do całości tego zagadnienia motyw 13 spornego rozporządzenia oraz pkt 12, 79, 80 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 91, 93 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 84 zaskarżonego wyroku (podkreślenia jedynie w tekście opinii). ( ) Zobacz pkt 85 zaskarżonego wyroku. ( ) Podobnie pkt 85, 86 zaskarżonego wyroku. ( ) Podkreślenie jedynie w treści opinii. ( ) Zobacz motyw czwarty rozporządzenia nr 905/98, w którym specjalnie wprowadzono możliwość przyznania statusu przedsiębiorstwa rynkowego dla przedsiębiorstw z Rosji i Chińskiej Republiki Ludowej. ( ) Zgodnie z motywem piątym rozporządzenia nr 905/98 jest wystarczające, że „warunki rynkowe mają pierwszeństwo […], z zastrzeżeniem dokonania oceny produkcji i sprzedaży danego wyrobu”. ( ) Punkt 86 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz motyw piąty rozporządzenia nr 905/98. ( ) Zobacz pkt 88 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 107 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 89 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz powyżej pkt 70 niniejszej opinii. ( ) Zobacz motywy czwarty, piąty rozporządzenia nr 905/98. ( ) Zobacz motyw 9 rozporządzenia nr 384/96. ( ) Zobacz w tym względzie motyw 13 spornego rozporządzenia. ( ) Okoliczność, iż w związku z przyznawaniem indywidualnego traktowania toleruje się w pewnej mierze wpływ państwa na procesy decyzyjne w przedsiębiorstwie, pokazuje też art. 9 ust. 5 akapit drugi lit. e) rozporządzenia podstawowego [„interwencja państwa nie pozwala na [...]”]. Podkreślenie jedynie w treści opinii. ( ) Podobnie przytoczony już powyżej art. 9 ust. 5 akapit drugi lit. e) rozporządzania podstawowego. ( ) Sprawozdanie Stałego Organu Odwoławczego WTO z dnia 15 lipca 2011 r. (WT/DS397/AB/R, European Communities – Definitive Anti-Dumping Measures on Certain Iron or Steel Fasteners from China, z którym można zapoznać się na stronie internetowej WTO www.wto.org), w którym uznano art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego „jako taki” za niezgodny z różnymi przepisami prawa WTO. Sprawozdanie to zostało przyjęte w dniu 28 lipca 2011 r. przez organ WTO do spraw rozwiązywania sporów (Dispute Settlement Body). ( ) Zobacz wyrok z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie C-377/02 Van Parys, Zb.Orz. s. I-1465, w szczególności pkt 39, 40; ww. w przypisie 22 wyrok w sprawie Ikea Wholesale, w szczególności pkt 29, 30. ( ) Zobacz pkt 89, 90 in fine zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz w tym względzie pkt 42 niniejszej opinii. ( ) Zobacz w tym względzie orzecznictwo przytoczone w przypisie 22. ( ) Podobnie też Sąd w pkt 90 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz wyroki: z dnia 21 listopada 1991 r. w sprawie C-269/90 Technische Universität München, Rec. s. I-5469, pkt 14; z dnia 6 listopada 2008 r. w sprawie C-405/07 P Niderlandy przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-8301, pkt 56; z dnia 9 marca 2010 r. w sprawach połączonych C-379/08 i C-380/08 ERG i in., Zb.Orz. s. I-2007, pkt 61. ( ) Zobacz pkt 158, 159 zaskarżonego wyroku (zobacz także pkt 151 zdanie drugie tegoż wyroku). ( ) Zobacz motywy 14, 15 spornego rozporządzenia; pkt 139 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 146, 149, 150, 155 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 151, 153 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 156 w związku z pkt 141 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 153 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 148–150 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 157 zaskarżonego wyroku. ( ) Już podczas postępowania w pierwszej instancji Rada nie zaprzeczyła decydującym twierdzeniom faktycznym Xinanchem, zobacz w tym względzie w szczególności pkt 149, 151, 155 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 151, 157 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 158, 159 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz w tym względzie orzecznictwo przytoczone w przypisie 22, pkt 96 niniejszej opinii. ( ) Utrwalone orzecznictwo. Zobacz przykładowo ww. w przypisie 22 wyroki: w sprawie Nachi Fujikoshi, pkt 21; w sprawie Ikea Wholesale, pkt 41 z dalszymi odesłaniami; w sprawie Hoesch Metals and Alloys, pkt 62. Z wyroków tych wynika, iż środki antydumpingowe mogą być kontrolowane pod względem występowania błędów proceduralnych lub nadużycia uznania, co jednak w związku z niniejszą sprawą jest bez znaczenia. ( ) Zobacz podobnie wyroki: z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie C-12/03 P Komisja przeciwko Tetra Laval, Zb.Orz. s. I-987, pkt 39; z dnia 10 lipca 2008 r. w sprawie C-413/06 P Bertelsmann i Sony Corporation of America przeciwko Impala, Zb.Orz. s. I-4951, pkt 145. Orzecznictwo to powstałe w związku z kontrolą połączeń nabrało w międzyczasie znaczenia w zakresie znacznie przekraczającym tę dziedzinę prawa i może znaleźć zastosowanie zawsze w tych przypadkach, w których decyzje instytucji Unii badane są pod kątem występowania oczywistych błędów w ocenie; zobacz ww. w przypisie 23 wyrok w sprawie Hiszpania przeciwko Lenzing, pkt 57; ww. w przypisie 61 wyrok w sprawie Niderlandy przeciwko Komisji, pkt 55; ww. w przypisie 23 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Scott, pkt 65. W swojej opinii z dnia 14 kwietnia 2011 r. w sprawach połączonych C-191/09 P i C-200/09 P Rada i in. przeciwko Interpipe i in., , pkt 103–108, rzecznik generalny P. Mengozzi zastosował to orzecznictwo w odniesieniu do postępowania antydumpingowego. ( ) Zobacz pkt 158 zaskarżonego wyroku.