C-337/22

POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) z dnia 16 listopada 2022 r. ( *1 ) Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Przyjmowanie odwołań do rozpoznania – Artykuł 170b regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wniosek wykazujący istnienie kwestii istotnej dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Przyjęcie odwołania do rozpoznania W sprawie C‑337/22 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 23 maja 2022 r., Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentują D. Gája, D. Hanf, E. Markakis i V. Ruzek, w charakterze pełnomocników, strona wnosząca odwołanie, w której drugą stroną postępowania jest: Nowhere Co. Ltd, z siedzibą w Tokio (Japonia), strona skarżąca w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania), w składzie: L. Bay Larsen, wiceprezes Trybunału, D. Gratsias (sprawozdawca) i I. Jarukaitis, sędziowie, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając wniosek sędziego sprawozdawcy i po wysłuchaniu rzecznik generalnej T. Ćapety, wydaje następujące Postanowienie W odwołaniu Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 marca 2022 r., Nowhere/EUIPO – Ye (APE TEES) (T‑281/21, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2022:139), w którym Sąd, po pierwsze, stwierdził nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2021 r. (sprawa R 2474/2017‑2) w przedmiocie postępowania w sprawie sprzeciwu między Nowhere Co. Ltd a Junguo Ye (zwanej dalej „sporną decyzją”), a po drugie, w pozostałym zakresie skargę Nowhere oddalił. W przedmiocie wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania Na mocy art. 58a akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przypadku odwołania wniesionego od orzeczenia Sądu dotyczącego decyzji niezależnej izby odwoławczej EUIPO Trybunał decyduje wcześniej o jego przyjęciu do rozpoznania. Zgodnie z art. 58a akapit trzeci tego statutu odwołanie przyjmuje się do rozpoznania, w całości lub w części, zgodnie ze szczegółowymi przepisami określonymi w regulaminie postępowania, jeżeli występuje w nim kwestia istotna dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii. Zgodnie z brzmieniem art. 170a § 1 regulaminu postępowania w sytuacjach, o których mowa w art. 58a akapity pierwszy i drugi statutu, wnoszący odwołanie załącza do niego wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania, w którym wyjaśnia, jakiej kwestii istotnej dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii ono dotyczy, i który zawiera wszystkie niezbędne elementy, aby umożliwić Trybunałowi wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie tego wniosku. Zgodnie z art. 170b §§ 1 i 3 tego regulaminu Trybunał orzeka w przedmiocie wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania w możliwie najkrótszym czasie postanowieniem z uzasadnieniem. Argumentacja wnoszącego odwołanie Na poparcie wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania EUIPO podnosi, że jedyny zarzut jego odwołania dotyczy kwestii istotnej dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii. W tym względzie w pierwszej kolejności EUIPO przytacza treść swego jedynego zarzutu i sześciu części, na które zarzut ten się dzieli. Po pierwsze, EUIPO wskazuje, że w ramach swojego jedynego zarzutu podnosi, iż Sąd naruszył art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1). W przekonaniu EUIPO Sąd z jednej strony błędnie uznał w pkt 28–31 zaskarżonego wyroku, że skoro prawo materialne mające zastosowanie ratione temporis jest określane przez datę zgłoszenia do rejestracji, a zgłoszenie spornego znaku towarowego do rejestracji zostało dokonane przed upływem okresu przejściowego ustanowionego w art. 126 i 127 (zwanego dalej „okresem przejściowym”) Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. 2020, L 29, s. 7; zwanej dalej „umową o wystąpieniu”), która została zawarta w dniu 17 października 2019 r. i weszła w życie w dniu 1 lutego 2020 r., to Izba Odwoławcza powinna była wziąć pod uwagę wcześniejsze brytyjskie niezarejestrowane znaki towarowe, na które powoływała się strona skarżąca w pierwszej instancji. Z drugiej strony Sąd niesłusznie odrzucił w pkt 46 tego wyroku tezę, zgodnie z którą datą właściwą dla rozstrzygnięcia rozpatrywanego sporu jest data wydania spornej decyzji. Po drugie, EUIPO podaje, że w części pierwszej jedynego zarzutu zarzuca Sądowi pomylenie, w pkt 28–31 zaskarżonego wyroku, kwestii wstępnej dotyczącej określenia prawa właściwego ratione temporis z kwestią proceduralną i materialną dotyczącą ważności prawa wcześniejszego w dniu wydania decyzji w sprawie sprzeciwu. Po trzecie, EUIPO wskazuje, że w części drugiej jedynego zarzutu twierdzi ono, iż w pkt 29 i 30 zaskarżonego wyroku Sąd niesłusznie oparł się na orzecznictwie niemającym zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ dotyczącym potencjalnego wygaśnięcia prawa wcześniejszego po wydaniu decyzji będącej przedmiotem skargi do Sądu, które to wygaśnięcie nie ma wpływu na zgodność z prawem tej decyzji. Po czwarte, EUIPO wskazuje, że w części trzeciej jedynego zarzutu zarzuca Sądowi, iż niesłusznie oparł się on na braku w umowie o wystąpieniu jakiegokolwiek postanowienia dotyczącego sprzeciwów wniesionych przed końcem okresu przejściowego, zamiast zastosować zasadę ogólną, zgodnie z którą prawo wcześniejsze powinno być ważne w chwili wydania ostatecznej decyzji w sprawie sprzeciwu. Po piąte, EUIPO wskazuje, że w części czwartej jedynego zarzutu podnosi, iż Sąd pominął orzecznictwo Trybunału dotyczące rozróżnienia między powództwami o stwierdzenie naruszenia a postępowaniami administracyjnymi dotyczącymi unijnych znaków towarowych, wynikającego w szczególności z pkt 47 wyroku z dnia 21 lutego 2013 r., Fédération Cynologique Internationale (C‑561/11, EU:C:2013:91) oraz z pkt 61 i 62 wyroku z dnia 21 lipca 2016 r., Apple and Pear Australia i Star Fruits Diffusion/EUIPO (C‑226/15 P, EU:C:2016:582), zakładając błędnie, że odmowa zarejestrowania spornego unijnego znaku towarowego zapewni ochronę praw wcześniejszych przed niezgodnym z prawem wykorzystaniem tego znaku w okresie między dniem zgłoszenia tego znaku towarowego do rejestracji a końcem okresu przejściowego. W konsekwencji zdaniem EUIPO to naruszenie prawa doprowadziło Sąd do błędnego stwierdzenia w pkt 42 zaskarżonego wyroku z jednej strony – że między wspomnianym zgłoszeniem unijnego znaku towarowego do rejestracji a brytyjskimi rozpatrywanymi prawami wcześniejszymi istniała w tym okresie kolizja, a z drugiej strony – że strona skarżąca w pierwszej instancji miała uzasadniony interes w uwzględnieniu jej sprzeciwu. Po szóste, EUIPO podaje, że w części piątej jedynego zarzutu zarzuca Sądowi nieuwzględnienie woli prawodawcy Unii, odzwierciedlonej w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, oraz zasady terytorialności praw własności intelektualnej z tego względu, że uznał on w pkt 45 zaskarżonego wyroku, iż ewentualna konwersja spornego zgłoszenia unijnego znaku towarowego do rejestracji w zgłoszenia krajowych znaków towarowych nie miałaby wpływu na interes strony skarżącej w pierwszej instancji w uwzględnieniu tego sprzeciwu ani na istnienie kolizji między wcześniejszymi prawami brytyjskimi i unijnym znakiem towarowym, którego dotyczy to zgłoszenie, ani też między tymi prawami a ewentualnymi krajowymi znakami towarowymi uzyskanymi w wyniku konwersji wspomnianego zgłoszenia. Po siódme, EUIPO podaje, że w części szóstej jedynego zarzutu zarzuca Sądowi, iż w pkt 30, 31, 34 i 36–39 zaskarżonego wyroku nie dokonał wykładni art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 w świetle jego brzmienia, kontekstu i celów, wbrew wymogom orzecznictwa Trybunału, a w szczególności że naruszył wyrażony w tym przepisie cel ochrony interesów właścicieli praw wcześniejszych poprzez zachowanie podstawowej funkcji tych praw w odniesieniu do kolizji z ewentualnymi późniejszymi unijnymi znakami towarowymi. W drugiej kolejności EUIPO wskazuje, że w odwołaniu podniesiono kwestię wpływu ustania ex nunc prawa wcześniejszego, w toku postępowania administracyjnego, na cel postępowania w sprawie sprzeciwu, na interes wnoszącej sprzeciw w jego uwzględnieniu oraz na obowiązek uwzględnienia przez nią tego prawa, przy czym kwestia ta jest istotna dla jedności, spójności i rozwoju prawa Unii w rozumieniu art. 58a akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W tym względzie, po pierwsze, EUIPO twierdzi, że w odwołaniu podniesiono kwestię horyzontalną, to znaczy kwestię, czy podstawowa przesłanka interesu prawnego i interesu w dalszym prowadzeniu postępowania przed sądem Unii, określona w szczególności w pkt 42 wyroku z dnia 7 czerwca 2007 r., Wunenburger/Komisja (C‑362/05 P, EU:C:2007:322) i przypomniana w pkt 63–68 opinii rzecznika generalnego V. Pitruzzelli w sprawie Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych/Komisja (C‑560/18 P, EU:C:2019:1052) znajduje zastosowanie do wykładni przepisów, takich jak art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, które regulują postępowania administracyjne dotyczące unijnych znaków towarowych. Ponadto kwestia ta dotyczy zdaniem EUIPO celu postępowania w sprawie sprzeciwu w świetle podstawowej funkcji prawa wcześniejszego, która stanowi jeden z fundamentów praw własności intelektualnej i reżimu unijnego znaku towarowego. Po drugie, EUIPO twierdzi, że kwestia podniesiona w odwołaniu wykracza poza same motywy odwołania, tak że udzielenie przez Trybunał wyjaśnień jest konieczne zarówno dla jednostek, jak i dla właściwych organów krajowych. Przede wszystkim kwestia ta nie jest bowiem wyłącznie związana z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii, lecz obejmuje wszelkie inne przypadki ustania ex nunc prawa wcześniejszego w toku postępowania administracyjnego, w szczególności w ramach częstych przypadków wygaśnięcia tego prawa lub zrzeczenia się go w toku tego postępowania. Następnie wspomniana kwestia nie ogranicza się zdaniem EUIPO do wykładni art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 czy do ustania praw z wcześniejszych niezarejestrowanych znaków towarowych, lecz rozciąga się na wszystkie względne podstawy odmowy rejestracji i unieważnienia przewidziane w art. 8 i 53 tego rozporządzenia, jak również na ustanie wszelkiego prawa wcześniejszego, na które powołano się z tytułu tych motywów, ponieważ owo prawo wcześniejsze może być prawem o zasięgu nie tylko lokalnym, unijnym znakiem towarowym, krajowym znakiem towarowym, prawem autorskim, wzorem lub patentem. Wreszcie ta sama kwestia dotyczy nie tylko postępowań przed EUIPO, ale wszystkich postępowań przed krajowymi organami administracyjnymi lub sądowymi dotyczących względnych podstaw odmowy rejestracji i motywów unieważnienia opartych na prawach wcześniejszych, zgodnie z przepisami krajowymi transponującymi dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 z dnia 16 grudnia 2015 r. mającą na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 2015, L 336, s. 1), a w szczególności jej art. 5. Po trzecie, EUIPO uważa, że kwestia podniesiona w odwołaniu dotyczy analizowanej już przez Trybunał problematyki zasadniczej różnicy między postępowaniami administracyjnymi dotyczącymi unijnych znaków towarowych a powództwami o stwierdzenie naruszenia, czego Sąd nie wziął pod uwagę w zaskarżonym wyroku. Po czwarte, EUIPO utrzymuje, że wspomniana kwestia dotyczy podstawowej zasady terytorialności praw własności intelektualnej, której Sąd nie uwzględnił, stwierdzając istnienie potencjalnej kolizji między brytyjskimi prawami wcześniejszymi a krajowymi znakami towarowymi uzyskanymi w wyniku ewentualnej konwersji spornego zgłoszenia unijnego znaku towarowego do rejestracji. Po piąte, EUIPO uważa, że ta sama kwestia jest traktowana w orzecznictwie Sądu w sposób niejednolity. Do niedawna bowiem z wyroków Sądu, a w szczególności z wyroków: z dnia 13 września 2006 r., MIP Metro/OHIM – Tesco Stores (METRO) (T‑191/04, EU:T:2006:254, pkt 30–34 i przytoczone tam orzecznictwo), z dnia 2 czerwca 2021 r., Style & Taste/EUIPO – The Polo/Lauren Company (Przedstawienie gracza w polo) (T‑169/19, EU:T:2021:318, pkt 22–32 i przytoczone tam orzecznictwo) oraz z postanowienia z dnia 20 lipca 2021 r., Coravin/EUIPO – Cora (CORAVIN) (T‑500/19, niepublikowanego, EU:T:2021:493, pkt 32–47 i przytoczone tam orzecznictwo) wynikało w sposób spójny, że prawo wcześniejsze powinno być ważne w chwili wydania przez EUIPO rozstrzygnięcia w sprawie sprzeciwu lub w sprawie wniosku o unieważnienie. Sąd odszedł natomiast od tej linii orzecznictwa w szeregu wyroków wydanych w kontekście wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii, w szczególności w wyrokach z dnia 30 stycznia 2020 r., Grupo Textil Brownie/EUIPO – The Guide Association (BROWNIE) (T‑598/18, EU:T:2020:22) oraz z dnia 23 września 2020 r., Bauer Radio/EUIPO – Weinstein (MUSIKISS) (T‑421/18, EU:T:2020:433), z których wynika w przekonaniu EUIPO co do zasady, że istotna jest tylko ważność tego prawa wcześniejszego w dniu zgłoszenia unijnego znaku towarowego do rejestracji. Tymczasem w zaskarżonym wyroku Sąd pominął istnienie tych rozbieżnych linii orzecznictwa i nie wyjaśnił podejścia przyjętego w tym wyroku, co samo w sobie stanowi kwestię istotną dla jedności, spójności i rozwoju prawa Unii. Po szóste, EUIPO twierdzi, że odwołanie dotyczy podstawowej zasady jedności unijnego znaku towarowego, która odzwierciedla wolę prawodawcy Unii, by ustanowić jednolity system unijnych znaków towarowych – jako alternatywę dla krajowych znaków towarowych – dla przedsiębiorstw pragnących rozwijać działalność na poziomie Unii, i podnosi kwestię podziału kompetencji między władzą ustawodawczą a władzą sądowniczą, ponieważ Sąd zastąpił nową regułą ogólną zasadę, zgodnie z którą prawo wcześniejsze powinno być ważne w chwili wydania przez EUIPO ostatecznej decyzji w sprawie sprzeciwu. Po siódme, EUIPO utrzymuje, że podejście Sądu zawarte w zaskarżonym wyroku wiąże się z ryzykiem braku pewności prawa i braku wzajemności, ponieważ narusza ono skutki art. 50 ust. 3 TUE oraz art. 126 i 127 umowy o wystąpieniu i nakłada na niego obowiązek zbadania względnej podstawy odmowy rejestracji w odniesieniu do terytorium, na którym sporny unijny znak towarowy nie będzie korzystał z żadnej ochrony. Takie podejście mogłoby bowiem stworzyć niesprawiedliwą nierównowagę na korzyść praw brytyjskich, lepiej chronionych w Unii niż unijne znaki towarowe w Zjednoczonym Królestwie. Ocena Trybunału Na wstępie należy stwierdzić, że to na wnoszącym odwołanie spoczywa ciężar wykazania, że kwestie podnoszone w odwołaniu są istotne dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii (postanowienie z dnia 10 grudnia 2021 r., EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo). Poza tym, jak wynika z art. 58a akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w związku z art. 170a § 1 i art. 170b § 4 regulaminu postępowania, wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi zawierać wszystkie niezbędne elementy, aby umożliwić Trybunałowi rozstrzygnięcie w przedmiocie przyjęcia odwołania do rozpoznania oraz określenie, w przypadku częściowego przyjęcia tego odwołania, zarzutów lub części odwołania, których powinna dotyczyć odpowiedź na odwołanie. Skoro bowiem wstępny mechanizm przyjmowania odwołań do rozpoznania przewidziany w art. 58a tego statutu ma na celu ograniczenie kontroli sprawowanej przez Trybunał do kwestii istotnych dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, jedynie zarzuty podnoszące takie kwestie i wykazane przez wnoszącego odwołanie mogą podlegać badaniu przez Trybunał w ramach procedury odwoławczej (postanowienia: z dnia 10 grudnia 2021 r., EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, pkt 21; z dnia 7 czerwca 2022 r., Magic Box Int. Toys/EUIPO, C‑194/22 P, niepublikowane, EU:C:2022:463, pkt 14). Wobec powyższego wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi w każdym wypadku w sposób jasny i precyzyjny wskazywać zarzuty, na których odwołanie się opiera, z taką samą precyzją i jasnością określać kwestię prawną podnoszoną w każdym zarzucie, uściślać, czy ta kwestia jest istotna dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, i podawać w sposób konkretny powody, dla których wspomniana kwestia jest istotna w świetle przywołanego kryterium. Co się tyczy w szczególności zarzutów odwołania, wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi określać przepis prawa Unii lub orzecznictwo, które mogły zostać naruszone przez zaskarżony wyrok lub postanowienie, przedstawiać w sposób zwięzły naruszenie, którego miał się dopuścić Sąd, i wskazywać, w jakiej mierze wpłynęło ono na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku lub postanowieniu. W sytuacji gdy przywołane naruszenie prawa wynika z naruszenia orzecznictwa, wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi przedstawiać w sposób zwięzły, lecz jasny i precyzyjny, po pierwsze, gdzie występuje zarzucana sprzeczność, poprzez wskazanie zarówno punktów zaskarżonego wyroku lub postanowienia, które wnoszący odwołanie podważa, jak i punktów orzeczenia Trybunału lub Sądu, które miały nie zostać uwzględnione, a po drugie, konkretne powody, dla których taka sprzeczność powoduje powstanie kwestii istotnej dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii (postanowienie z dnia 10 grudnia 2021 r., EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym wypadku z przytoczonych przez EUIPO pkt 28–31 zaskarżonego wyroku wynika, że zdaniem Sądu z jego „utrwalonego już” orzecznictwa wynika, że podobnie jak w orzecznictwie Trybunału, zgodnie z którym to data zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego, wobec którego wniesiono sprzeciw, jest rozstrzygająca dla celów określenia mającego zastosowanie prawa materialnego, istnienie względnej podstawy odmowy rejestracji należy oceniać w chwili dokonania tego zgłoszenia. W konsekwencji okoliczność, że wcześniejszy znak towarowy mógłby utracić status znaku towarowego w państwie członkowskim po dokonaniu zgłoszenia unijnego znaku towarowego do rejestracji, w szczególności w następstwie ewentualnego wystąpienia danego państwa członkowskiego z Unii, jest pozbawiona znaczenia. Sąd wywiódł z tego, po pierwsze, że ze względu na to, iż zgłoszenie spornego znaku towarowego do rejestracji zostało dokonane przed upływem okresu przejściowego, a nawet przed wejściem w życie umowy o wystąpieniu, wcześniejsze niezarejestrowane znaki towarowe, na które powołano się w uzasadnieniu sprzeciwu wniesionego wobec tego zgłoszenia, w zakresie, w jakim były używane w obrocie handlowym w Zjednoczonym Królestwie, mogły co do zasady uzasadniać taki sprzeciw, a po drugie, że Izba Odwoławcza powinna była uwzględnić go w chwili dokonywania oceny, czego jednak odmówiła z tego tylko powodu, że w chwili wydania wspomnianej decyzji okres przejściowy już upłynął. Ponadto w pkt 42 zaskarżonego wyroku, również przytoczonym przez EUIPO, Sąd stwierdził, że nawet założenie, iż po zakończeniu okresu przejściowego kolizja między rozpatrywanymi znakami towarowymi nie mogłaby już wystąpić, nie zmienia faktu, że w przypadku rejestracji zgłoszonego znaku towarowego taka kolizja mogłaby jednak istnieć w okresie między datą dokonania zgłoszenia unijnego znaku towarowego a upływem okresu przejściowego. Sąd wywiódł z tego, jak przywołuje to EUIPO, że skarżąca w pierwszej instancji miała uzasadniony interes w uwzględnieniu jej sprzeciwu w odniesieniu do tego okresu. W związku z tym, w kontekście wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii i upływu okresu przejściowego w toku postępowania administracyjnego przed EUIPO, Sąd orzekł w pkt 46 zaskarżonego wyroku, jak przypomina EUIPO, że żaden z argumentów przez niego wysuniętych nie może stanowić poparcia dla jego stanowiska, zgodnie z którym data wydania zaskarżonej decyzji, będąca jedyną okolicznością w niniejszej sprawie, która nastąpiła po upływie okresu przejściowego, była właściwą datą dla rozstrzygnięcia sporu i że w konsekwencji należało uwzględnić jedyny zarzut i stwierdzić nieważność spornej decyzji, zgodnie z pierwszym żądaniem skarżącej w pierwszej instancji. Należy zauważyć, w pierwszej kolejności, że EUIPO opisuje swój jedyny zarzut dotyczący naruszenia art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 w sposób precyzyjny i jasny, uściślając najpierw, że Sąd pomylił kwestię wstępną dotyczącą ustalenia prawa mającego zastosowanie ratione temporis z kwestią proceduralną i materialną dotyczącą ważności prawa wcześniejszego w dniu wydania decyzji w sprawie sprzeciwu, następnie – że Sąd nie uwzględnił dokonanego w orzecznictwie Trybunału rozróżnienia między powództwami o stwierdzenie naruszenia a postępowaniami administracyjnymi dotyczącymi unijnych znaków towarowych, zakładając, że odmowa zarejestrowania spornego unijnego znaku towarowego zapewni ochronę praw wcześniejszych przed niezgodnym z prawem wykorzystaniem tego znaku w okresie między dniem zgłoszenia tego znaku towarowego do rejestracji a końcem okresu przejściowego, i wreszcie – że Sąd, z naruszeniem orzecznictwa Trybunału, nie uwzględnił wyrażonego w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 celu ochrony interesów właścicieli praw wcześniejszych poprzez zachowanie podstawowej funkcji tych praw w odniesieniu do kolizji z ewentualnymi późniejszymi unijnymi znakami towarowymi. W szczególności jeśli chodzi między innymi o argumenty, zgodnie z którymi Sąd pominął orzecznictwo Trybunału dotyczące rozróżnienia między powództwami o stwierdzenie naruszenia a postępowaniami administracyjnymi dotyczącymi unijnych znaków towarowych, wynikające z wyroków z dnia 21 lutego 2013 r., Fédération Cynologique Internationale (C‑561/11, EU:C:2013:91, pkt 47) i z dnia 21 lipca 2016 r., Apple and Pear Australia i Star Fruits Diffusion/EUIPO (C‑226/15 P, EU:C:2016:582, pkt 61, 62), utrwalone orzecznictwo Sądu w przedmiocie skutków ustania prawa wcześniejszego w toku postępowań przed EUIPO w sprawie sprzeciwu i w sprawie unieważnienia prawa do znaku, wynikające z wyroków z dnia 13 września 2006 r., MIP Metro/OHIM – Tesco Stores (METRO) (T‑191/04, EU:T:2006:254, pkt 30–34) i z dnia 2 czerwca 2021 r., Style & Taste/EUIPO – The Polo/Lauren Company (Przedstawienie gracza w polo) (T‑169/19, EU:T:2021:318, pkt 22–32 i przytoczone tam orzecznictwo), oraz cel art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 polegający na ochronie zasadniczej funkcji wcześniejszego znaku towarowego, należy stwierdzić, że EUIPO określiło zarówno istotne dla tej kwestii punkty zaskarżonego wyroku, jak i jednostki redakcyjne orzeczeń i przepisów, których naruszenie podnosi. W drugiej kolejności – EUIPO zarzuca w szczególności Sądowi, iż w pkt 31 zaskarżonego wyroku uznał, że wcześniejsze niezarejestrowane brytyjskie znaki towarowe mogły co do zasady uzasadniać sprzeciw skarżącej w pierwszej instancji i że w konsekwencji Izba Odwoławcza powinna była wziąć go pod uwagę przy przeprowadzaniu swojej oceny, niezależnie od faktu, że w chwili wydania spornej decyzji okres przejściowy już upłynął, a w pkt 42 tego wyroku, w odpowiedzi na argument EUIPO, wyjaśnił, że skarżąca ta miała uzasadniony interes w uwzględnieniu jej sprzeciwu w odniesieniu do okresu między dniem zgłoszenia spornego unijnego znaku towarowego do rejestracji a dniem upływu okresu przejściowego. Jak przypomina EUIPO, to właśnie na podstawie między innymi tych rozważań Sąd stwierdził nieważność spornej decyzji. Tak więc z wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania jasno wynika, że przyjęta przez Sąd wykładnia wymogów proceduralnych i materialnych mających zastosowanie do postępowań w sprawie sprzeciwu przed EUIPO, której niesłuszność podnosi się w odwołaniu, miała decydujący wpływ na rozstrzygnięcie przyjęte w zaskarżonym wyroku. W trzeciej kolejności, zgodnie z ciężarem dowodu, który spoczywa na autorze wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania, wnoszący odwołanie powinien wykazać, że niezależnie od kwestii prawnych, na które powołuje się w odwołaniu, podnosi on jedną lub kilka kwestii istotnych dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, przy czym zakres tego kryterium wykracza poza ramy zaskarżonego wyroku, i ostatecznie poza zakres jego odwołania (postanowienie z dnia 10 grudnia 2021 r., EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, pkt 27). Wykazanie takie samo w sobie wymaga ustalenia zarówno istnienia, jak i znaczenia takich kwestii za pomocą konkretnych i swoistych dla danego przypadku dowodów, a nie tylko argumentów o charakterze ogólnym (postanowienie z dnia 10 grudnia 2021 r., EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, pkt 28). Tymczasem w niniejszej sprawie EUIPO określa kwestię podniesioną w swoim jedynym zarzucie, która sprowadza się zasadniczo do określenia daty i okoliczności, jakie należy uwzględnić w celu dokonania oceny uzasadnionego interesu właściciela wcześniejszego prawa w uwzględnieniu sprzeciwu wobec zgłoszenia unijnego znaku towarowego do rejestracji i spoczywającego na EUIPO obowiązku uwzględnienia wspomnianego prawa wcześniejszego, w sytuacji gdy, po pierwsze, wniesiony do Sądu spór dotyczy decyzji wydanej po zakończeniu postępowania w sprawie sprzeciwu opartego na prawie wcześniejszym chronionym wyłącznie w Zjednoczonym Królestwie, a po drugie, w chwili wydania tej decyzji okres przejściowy już upłynął. Bardziej ogólnie rzecz ujmując – kwestia ta dotyczy zdaniem EUIPO wpływu ustania ex nunc prawa wcześniejszego w toku prowadzonych przed EUIPO postępowań w sprawie sprzeciwu lub unieważnienia prawa do znaku na wynik tych postępowań. Ponadto EUIPO przedstawia konkretne powody, dla których kwestia ta jest istotna z punktu widzenia jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii. W szczególności EUIPO uściśla, że wspomniane pytanie dotyczy możliwości zastosowania do postępowań administracyjnych odnoszących się do unijnych znaków towarowych podstawowej przesłanki interesu prawnego i interesu w dalszym prowadzeniu postępowania oraz zasad stanowiących filary prawa własności intelektualnej, a mianowicie zasady terytorialności, zasady jednolitego charakteru unijnego znaku towarowego i podstawowego pojęcia zasadniczej funkcji znaku towarowego w kontekście zakończenia okresu przejściowego. Poza tym taka kwestia dotyczy ustanowionej w orzecznictwie zasadniczej różnicy między – z jednej strony – postępowaniami administracyjnymi dotyczącymi unijnych znaków towarowych a – z drugiej strony – powództwami o stwierdzenie naruszenia. W tym względzie przede wszystkim EUIPO podkreśla horyzontalny charakter kwestii, czy przesłanka interesu prawnego i interesu w dalszym prowadzeniu postępowania, mająca zostawanie do postępowań sądowych przed Sądem i Trybunałem, jest przekładalna na grunt postępowań administracyjnych dotyczących unijnych znaków towarowych i czy ostatecznie uzasadniony interes w uwzględnieniu odwołania administracyjnego powinien być brany pod uwagę do celów wykładni art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 i szerzej – do celów wykładni innych przepisów tego rozporządzenia dotyczących takich postępowań. Następnie EUIPO uściśla, że udzielenie przez Trybunał wyjaśnień jest konieczne zarówno dla użytkowników reżimu unijnego znaku towarowego, jak i dla sądów krajowych, w szczególności w świetle faktu, że podniesiona kwestia dotyczy nie tylko skutku wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii, ale również wszystkich – częstych w dziedzinie własności intelektualnej – sytuacji ustania prawa wcześniejszego w toku postępowania administracyjnego, w szczególności w przypadku wygaśnięcia tego prawa. W tym względzie, co się tyczy kwestii, czy prawo wcześniejsze powinno być ważne w chwili wydania ostatecznej decyzji EUIPO, czy też jedynie w dniu dokonania zgłoszenia spornego unijnego znaku towarowego do rejestracji, EUIPO przedstawia sprzeczne orzecznictwo Sądu w tej dziedzinie i podkreśla związek między tą kwestią a kwestią ustania ex nunc takiego prawa wcześniejszego w toku postępowania sądowego, podkreślając, że podniosło tę ostatnią kwestię w ramach zawisłej przed Trybunałem sprawy. Wreszcie EUIPO zauważa co do istoty, że podniesiona przez nie kwestia dotyczy podstawowej zasady jednolitego charakteru unijnego znaku towarowego, zamierzonego przez prawodawcę Unii przy wprowadzaniu tego znaku towarowego do porządku prawnego Unii, w kontekście, w którym – w braku szczególnych przepisów przewidzianych w rozporządzeniu nr 207/2009 lub w umowie o wystąpieniu – Sąd ustanowił w zaskarżonym wyroku zasadę, która – z pominięciem skutków art. 50 ust. 3 TUE oraz art. 126 i 127 umowy o wystąpieniu – nakłada na EUIPO obowiązek zbadania względnej podstawy odmowy rejestracji w odniesieniu do terytorium, na którym sporny unijny znak towarowy nie będzie korzystał z żadnej ochrony. EUIPO dodaje, że – z pominięciem ryzyka, jakie to podejście stwarza w świetle zasady pewności prawa – wspomniane podejście stanowi również ryzyko w świetle zasady wzajemności, ponieważ może prowadzić do nierównowagi między ochroną wcześniejszych praw brytyjskich w Unii a ochroną unijnych znaków towarowych w Zjednoczonym Królestwie. Tak więc z wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania wynika, że kwestia podniesiona w niniejszym odwołaniu wykracza poza ramy zaskarżonego wyroku, a ostatecznie także poza ramy odwołania. Biorąc pod uwagę elementy przedstawione przez EUIPO, należy stwierdzić, że przedłożony przez nie wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania wykazuje w sposób wymagany prawem, że odwołanie podnosi kwestie istotne dla jedności, spójności i rozwoju prawa Unii. W świetle powyższych rozważań odwołanie należy przyjąć do rozpoznania w całości. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 170b § 4 regulaminu postępowania jeżeli odwołanie zostanie przyjęte do rozpoznania w całości lub w części, zgodnie z kryteriami określonymi w art. 58a akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, postępowanie toczy się zgodnie z art. 171–190a tego regulaminu. Zgodnie z art. 137 regulaminu postępowania, który znajduje zastosowanie do postępowania odwoławczego na mocy art. 184 § 1 tego regulaminu, o kosztach rozstrzyga się w wyroku lub postanowieniu kończącym postępowanie w sprawie. Ponieważ wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania zostaje uwzględniony, rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.   Z powyższych względów Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) postanawia, co następuje:   1) Odwołanie zostaje przyjęte do rozpoznania.   2) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.