C-337/22

WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba) z dnia 5 lutego 2026 r. ( *1 ) Odwołanie – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego APE TEES – Wcześniejsze niezarejestrowane graficzne krajowe znaki towarowe przedstawiające małpę, chronione w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 8 ust. 4 – Względna podstawa odmowy rejestracji – Sprzeciw – Odwołanie do izby odwoławczej – Oddalenie – Skarga do Sądu – Artykuł 50 ust. 1 i 3 TUE – Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii – Artykuły 126 i 127 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej – Okres przejściowy – Upływ – Okoliczności zaistniałe przed wydaniem spornej decyzji – Moment właściwy dla oceny istnienia wcześniejszego znaku towarowego – Zasada terytorialności – Terytorialny zakres stosowania unijnego znaku towarowego – Istnienie kolizji W sprawie C‑337/22 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 23 maja 2022 r., Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentowali D. Gája, D. Hanf, E. Markakis oraz V. Ruzek, w charakterze pełnomocników, strona wnosząca odwołanie, popierany przez: Republikę Federalną Niemiec, którą reprezentowali J. Möller, J. Heitz oraz M. Hellmann, w charakterze pełnomocników, International Trademark Association (INTA), z siedzibą w Nowym Yorku (Stany Zjednoczone), którą reprezentowali A. Lubberger, A. Wenninger-Lenz, Rechtsanwälte, N. Parrotta, avvocata, oraz M. Perraki, dikigoros, interwenienci w postępowaniu odwoławczym, w której drugą stroną postępowania jest: Nowhere Co. Ltd, z siedzibą w Tokio (Japonia), którą reprezentował R. Kunze, Rechtsanwalt, strona skarżąca w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (piąta izba), w składzie: M.L. Arastey Sahún, prezeska izby, J. Passer, E. Regan, D. Gratsias (sprawozdawca) i B. Smulders, sędziowie, rzecznik generalny: T. Ćapeta, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, po zapoznaniu się z opinią rzeczniczki generalnej na posiedzeniu w dniu 10 kwietnia 2025 r., wydaje następujący Wyrok W swoim odwołaniu Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 marca 2022 r., Nowhere/EUIPO – Ye (APE TEES) (T‑281/21, zwanego dalej zaskarżonym wyrokiem, EU:T:2022:139), w którym Sąd, po pierwsze, stwierdził nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2021 r. (sprawa R 2474/2017‑2) (zwanej dalej „sporną decyzją”) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Nowhere Co. Ltd a Junguo Ye, a po drugie, oddalił w pozostałym zakresie skargę Nowhere. Ramy prawne Umowa o wystąpieniu Akapity pierwszy i czwarty preambuły Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. 2020, L 29, s. 7, zwanej dalej „umową o wystąpieniu”), zatwierdzonej w imieniu Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (EWEA) decyzją Rady (UE) 2020/135 z dnia 30 stycznia 2020 r. (Dz.U. 2020, L 29, s. 1), która to umowa weszła w życie w dniu 1 lutego 2020 r., głoszą: „Uwzględniając, że w dniu 29 marca 2017 r. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej […], w wyniku referendum przeprowadzonego w Zjednoczonym Królestwie i podjętej przez nie suwerennej decyzji o wystąpieniu z Unii Europejskiej, notyfikowało zamiar wystąpienia z [Unii] zgodnie z art. 50 [TUE], […] Przypominając, że zgodnie z art. 50 [TUE] oraz z zastrzeżeniem uzgodnień zawartych w niniejszej umowie całość prawa Unii […] przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa od daty wejścia w życie niniejszej umowy”. Umowa o wystąpieniu zawiera część trzecią, zatytułowaną „Postanowienia dotyczące wystąpienia”. Tytuł IV tej części trzeciej, zatytułowany „Własność intelektualna”, obejmuje w szczególności art. 54 i 59 tej umowy. Artykuł 54, zatytułowany „Ciągłość ochrony zarejestrowanych lub przyznanych praw w Zjednoczonym Królestwie”, przewiduje: „1.   Uprawniony do któregokolwiek z następujących praw własności intelektualnej, które zostały zarejestrowane lub przyznane przed zakończeniem okresu przejściowego, staje się – bez konieczności ponownego rozpatrzenia –uprawnionym do porównywalnego zarejestrowanego i egzekwowalnego prawa własności intelektualnej w Zjednoczonym Królestwie na mocy prawa Zjednoczonego Królestwa: a) uprawniony do znaku towarowego Unii Europejskiej zarejestrowanego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 [z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1)] staje się uprawnionym do znaku towarowego w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do tego samego oznaczenia i tych samych towarów lub usług; […] 3.   Niezależnie od ust. 1, jeżeli prawo własności intelektualnej, o którym mowa w tym ustępie, zostanie unieważnione lub zostanie stwierdzone jego wygaśnięcie […] w Unii w wyniku postępowania administracyjnego lub sądowego, które było w toku w ostatnim dniu okresu przejściowego, odpowiadające mu prawo w Zjednoczonym Królestwie również zostaje unieważnione lub zostaje stwierdzone jego wygaśnięcie […]. Unieważnienie, wygaśnięcie lub uchylenie staje się skuteczne w Zjednoczonym Królestwie w tej samej dacie jak w Unii. W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego Zjednoczone Królestwo nie jest zobowiązane do unieważnienia lub stwierdzenia wygaśnięcia odpowiedniego prawa w Zjednoczonym Królestwie, jeżeli podstawa unieważnienia lub wygaśnięcia znaku towarowego Unii Europejskiej […] nie ma zastosowania w Zjednoczonym Królestwie. […]”. Artykuł 59 umowy o wystąpieniu, zatytułowany „Prawo pierwszeństwa w odniesieniu do wniosków oczekujących na rozpatrzenie dotyczących znaków towarowych Unii Europejskiej, wzorów wspólnotowych i wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin”, stanowi w ust. 1: „Jeżeli dana osoba dokonała zgłoszenia znaku towarowego Unii Europejskiej […] zgodnie z prawem Unii przed zakończeniem okresu przejściowego i w odniesieniu do tego zgłoszenia stwierdzono datę wpływu, osobie tej przysługuje – w zakresie tego samego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług, które są identyczne z towarami i usługami, dla których złożono zgłoszenie w Unii […] – prawo do dokonania zgłoszenia w Zjednoczonym Królestwie w ciągu 9 miesięcy od zakończenia okresu przejściowego. Uznaje się, że zgłoszenie dokonane na podstawie niniejszego artykułu ma taką samą datę wpływu i datę pierwszeństwa jak odpowiadające mu zgłoszenie w Unii i, w stosownych przypadkach, starszeństwo znaku towarowego Zjednoczonego Królestwa zastrzeżone na mocy art. 39 lub 40 rozporządzenia [2017/1001]”. Część czwarta tej umowy, zatytułowana „Okres przejściowy”, obejmuje w szczególności jej art. 126 i 127. Zgodnie z art. 126: „Obowiązuje okres przejściowy lub okres wdrażania, który rozpoczyna się z dniem wejścia w życie niniejszej umowy i kończy się w dniu 31 grudnia 2020 r.”. Artykuł 127 wspomnianej umowy, zatytułowany „Zakres okresu przejściowego”, stanowi w ust. 1, 3 i 6: „1.   O ile niniejsza umowa nie stanowi inaczej, w okresie przejściowym prawo Unii ma zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i na jego terytorium. […] 3.   W okresie przejściowym prawo Unii mające zastosowanie zgodnie z ust. 1 wywołuje takie same skutki prawne w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie, jakie wywołuje w Unii i w jej państwach członkowskich, oraz jest stosowane zgodnie z tymi samymi metodami i ogólnymi zasadami, jak te mające zastosowanie w Unii. […] 6.   O ile niniejsza umowa nie stanowi inaczej, w okresie przejściowym wszelkie odniesienia do państw członkowskich w prawie Unii mającym zastosowanie zgodnie z ust. 1, w tym wdrażanym i stosowanym przez państwa członkowskie, rozumie się jako odniesienia obejmujące również Zjednoczone Królestwo”. Artykuł 185 akapit czwarty umowy o wystąpieniu ma następujące brzmienie: „Części druga i trzecia […] mają zastosowanie od chwili zakończenia okresu przejściowego”. Rozporządzenie nr 40/94 Artykuł 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 422/2004 z dnia 19 lutego 2004 r. (Dz.U. 2004, L 70, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 40/94”), zatytułowany „Względne podstawy odmowy rejestracji”, stanowi w ust. 4: „W przypadku sprzeciwu właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie gospodarczym o znaczeniu większym niż lokalne, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się w przypadku i w zakresie, w jakim ustawodawstwo wspólnotowe lub prawo państwa członkowskiego regulują taki znak: a) prawa do tego znaku zostały nabyte przed datą wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego lub datą zastrzeżenia prawa pierwszeństwa wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego; b) oznaczenie to daje właścicielowi prawo zakazu używania kolejnego znaku towarowego”. Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 Motywy 2–4, 7, 8 i 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1) głosiły: „(2) […] W celu stworzenia […] rynku [wewnętrznego] i uczynienia go w większym stopniu rynkiem jednolitym muszą być zniesione nie tylko bariery dla swobodnego przepływu towarów i usług oraz ustanowione przepisy zapewniające, że konkurencja nie będzie zakłócona, ale dodatkowo muszą być stworzone warunki prawne, które pozwolą przedsiębiorstwom na dostosowanie ich działalności produkcyjnej oraz dystrybucyjnej lub świadczenia usług do skali wspólnotowej. W tym celu znaki towarowe pozwalające na odróżnienie towarów i usług przedsiębiorstw w ten sam sposób w całej Wspólnocie, bez względu na granice, powinny znaleźć się wśród instrumentów prawnych będących do dyspozycji przedsiębiorstw. (3) […] [W]ydaje się niezbędne ustanowienie przepisów wspólnotowych dla znaków towarowych, na podstawie których przedsiębiorstwa mogą otrzymać w ramach jednolitego postępowania wspólnotowe znaki towarowe, którym przyznano jednolitą ochronę i które wywołują jednolite skutki na całym terytorium Wspólnoty. Tak wyrażona zasada jednolitego charakteru wspólnotowego znaku towarowego […] ma mieć zastosowanie, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej. (4) Bariera terytorialności praw przyznawanych właścicielom znaków towarowych przez ustawodawstwa państw członkowskich nie może być zniesiona przez zbliżenie ustawodawstw. W celu prowadzenia nieograniczonej działalności gospodarczej na terenie całego rynku wewnętrznego z korzyścią dla przedsiębiorstw niezbędne są znaki towarowe regulowane jednolitym prawem wspólnotowym stosowanym bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich. […] (7) Prawo do wspólnotowego znaku towarowego można uzyskać wyłącznie w drodze rejestracji, a rejestracji tej odmawia się w szczególności w sytuacji, gdy znak […] narusza wcześniejsze prawa. (8) Ochrona udzielana [wspólnotowemu] znakowi towarowemu […] w szczególności ma mu zapewnić funkcję wskazania pochodzenia […]. […] (10) Nie istnieje uzasadnienie dla ochrony wspólnotowych znaków towarowych lub, ochrony przeciwko nim, wszelkich znaków zarejestrowanych przed nimi, chyba że te znaki towarowe są rzeczywiście używane”. Artykuł 1 tego rozporządzenia, zatytułowany „Wspólnotowy znak towarowy”, stanowił w ust. 2: „Wspólnotowy znak towarowy ma charakter jednolity. Wywołuje on ten sam skutek w całej Wspólnocie […]”. Artykuł 6 wspomnianego rozporządzenia, noszący tytuł „Sposób uzyskiwania wspólnotowego znaku towarowego”, stanowił: „Wspólnotowy znak towarowy uzyskuje się poprzez rejestrację”. Artykuł 8 tego rozporządzenia, zatytułowany „Względne podstawy odmowy rejestracji”, stanowił w ust. 1, 2 i 4: „1.   W wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się […] […] 2.   Do celów ust. 1 »wcześniejsze znaki towarowe« oznaczają: a) znaki towarowe następujących rodzajów, w odniesieniu do których data złożenia wniosku o rejestrację jest wcześniejsza od daty wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego, biorąc pod uwagę, w odpowiednim przypadku, prawo pierwszeństwa w odniesieniu do tych znaków towarowych: […] […] 4.   W przypadku sprzeciwu właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie gospodarczym o znaczeniu większym niż lokalne, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się w przypadku i w zakresie, w jakim ustawodawstwo wspólnotowe lub prawo państwa członkowskiego regulują taki znak: a) prawa do tego znaku zostały nabyte przed datą wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego lub datą zastrzeżenia prawa pierwszeństwa wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego; b) oznaczenie to daje właścicielowi prawo zakazu używania kolejnego znaku towarowego”. Artykuł 9 rozporządzenia nr 207/2009, zatytułowany „Prawa przyznane przez wspólnotowy znak towarowy”, stanowił: „1.   Wspólnotowy znak towarowy przyznaje właścicielowi wyłączne prawa do tego znaku. Właściciel znaku jest uprawniony do zakazania wszelkim stronom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym: a) oznaczenia identycznego ze wspólnotowym znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których wspólnotowy znak towarowy jest zarejestrowany; b) oznaczenia, w przypadku którego z powodu jego identyczności lub podobieństwa do wspólnotowego znaku towarowego oraz identyczności lub podobieństwa towarów lub usług których dotyczy wspólnotowy znak towarowy i to oznaczenie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym. c) oznaczenia identycznego lub podobnego do wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano wspólnotowy znak towarowy, w przypadku gdy cieszy się on renomą we Wspólnocie i w przypadku gdy używanie tego oznaczenia bez uzasadnionej przyczyny powoduje nienależną korzyść z powodu lub jest szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy wspólnotowego znaku towarowego. […] 3.   Prawa przyznane przez wspólnotowy znak towarowy są skuteczne wobec stron trzecich z dniem opublikowania rejestracji znaku towarowego. Jednakże można dochodzić odpowiedniego odszkodowania w odniesieniu do spraw wynikłych po dacie opublikowania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, które to sprawy po opublikowaniu rejestracji znaku byłyby zakazane na mocy tej publikacji. Sąd rozpatrujący sprawę nie może wydać orzeczenia co do istoty sprawy, dopóki rejestracja nie zostanie opublikowana”. Artykuł 41 tego rozporządzenia, zatytułowany „Sprzeciw”, stanowił w ust. 1 i 3: „1.   W terminie trzech miesięcy od daty opublikowania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego może być wniesiony sprzeciw wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego, na takiej podstawie, że znak nie może być zarejestrowany na mocy art. 8: […] c) przez właścicieli wcześniejszych znaków lub oznaczeń określonych w art. 8 ust. 4 i przez osoby uprawnione na podstawie odpowiednich przepisów krajowych do wykonywania tych praw. […] 3.   Sprzeciw sporządza się w formie pisemnej i określa on podstawy, na jakich jest oparty. Sprzeciw uznaje się za prawidłowo wniesiony dopiero po uiszczeniu opłaty. W terminie wyznaczonym przez [Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)] osoba wnosząca sprzeciw przedstawia stan faktyczny, dowody i argumenty na poparcie swojego stanowiska”. Artykuł 42 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Rozpatrywanie sprzeciwu”, stanowił w ust. 2 i 3: „2.   Na wniosek zgłaszającego, właściciel wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego, który zgłosił sprzeciw, przedstawia dowód, że w okresie pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był rzeczywiście używany we Wspólnocie w odniesieniu do towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany i które on przytacza on jako uzasadnienie swojego sprzeciwu lub że istnieją usprawiedliwione powody nieużywania znaku, pod warunkiem że wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był w tym terminie zarejestrowany od co najmniej pięciu lat. Wobec braku takiego dowodu sprzeciw odrzuca się. Jeżeli wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był używany tylko dla części towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany, do celów rozpatrywania sprzeciwu uznawany jest on za zarejestrowany tylko dla tej części towarów lub usług. 3.   Ustęp 2 stosuje się do wcześniejszych krajowych znaków towarowych określonych w art. 8 ust. 2 lit. a), zastępując używanie w państwie członkowskim, w którym wcześniejszy krajowy znak towarowy jest chroniony, używaniem we Wspólnocie”. Artykuł 46 tego rozporządzenia, zatytułowany „Czas trwania rejestracji”, stanowił: „Wspólnotowy znak towarowy rejestrowany jest na okres 10 lat od daty dokonania zgłoszenia. […]”. Rozporządzenie nr 207/2009 zostało zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2424 z dnia 16 grudnia 2015 r. (Dz.U. 2015, L 341, s. 21), które weszło w życie w dniu 23 marca 2016 r. Rozporządzenie nr 207/2009 zostało następnie uchylone i zastąpione ze skutkiem od dnia 1 października 2017 r. rozporządzeniem 2017/1001. Rozporządzenie 2017/1001 Motyw 12 rozporządzenia 2017/1001 głosi: „W celu zagwarantowania pewności prawa oraz pełnej zgodności z zasadą pierwszeństwa, zgodnie z którą wcześniej zarejestrowany znak towarowy ma pierwszeństwo przed później zarejestrowanymi znakami towarowymi, należy zapewnić, aby wykonywanie praw wynikających z unijnego znaku towarowego przebiegało bez uszczerbku dla praw właścicieli nabytych przed datą zgłoszenia lub datą pierwszeństwa unijnego znaku towarowego. […]”. Artykuł 1 ust. 2, art. 8 ust. 1 i 4, art. 9 ust. 1 i art. 46 ust. 1 i 4 tego rozporządzenia mają brzmienie analogiczne do brzmienia, odpowiednio, art. 1 ust. 2, art. 8 ust. 1 i 4, art. 9 ust. 1 zdanie pierwsze oraz art. 41 ust. 1 i art. 41 ust. 3 zdanie ostatnie rozporządzenia nr 207/2009. Artykuł 9 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001, który odpowiada w istocie art. 9 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009, uściśla, że „[b]ez uszczerbku dla praw właścicieli nabytych przed datą zgłoszenia lub datą pierwszeństwa unijnego znaku towarowego” właściciel tego unijnego znaku towarowego jest uprawniony do uniemożliwienia wszelkim osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym oznaczeń wymienionych w tym art. 9 ust. 2. Artykuł 47 rozporządzenia 2017/1001, zatytułowany „Rozpatrywanie sprzeciwu”, który ma brzmienie analogiczne do brzmienia art. 42 rozporządzenia nr 207/2009, przewiduje w ust. 1 i 5: „1.   Rozpatrując sprzeciw, [EUIPO] wzywa strony, tak często jak to jest konieczne, do przedstawienia w terminie wyznaczonym przez [EUIPO] uwag dotyczących materiałów przedstawionych przez inne strony lub [EUIPO]. […] 5.   Jeżeli rozpatrywanie sprzeciwu ujawnia, że znak towarowy nie może być zarejestrowany w odniesieniu do niektórych lub wszystkich towarów lub usług, dla których zgłoszono unijny znak towarowy, zgłoszenie w odniesieniu do tych towarów lub usług odrzuca się. W przeciwnym razie sprzeciw odrzuca się”. Artykuł 51 rozporządzenia 2017/1001, noszący tytuł „Rejestracja”, stanowi w ust. 1: „[…] [G]dy wniesiony sprzeciw został ostatecznie rozstrzygnięty na skutek wycofania lub poprzez odrzucenie albo w inny sposób, znak towarowy i dane, o których mowa w art. 111 ust. 2, zamieszcza się w rejestrze. Rejestracja jest publikowana”. Artykuł 70 tego rozporządzenia, zatytułowany „Rozpatrywanie odwołań”, stanowi w ust. 2: „W trakcie rozpatrywania odwołania Izba Odwoławcza wzywa strony, tak często jak to jest konieczne, do przedstawiania w terminie wyznaczonym przez izbę odwoławczą uwag dotyczących materiałów przekazanych przez inne strony lub izbę”. Artykuł 71 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Decyzje w sprawie odwołań”, stanowi w ust. 1: „Po rozpatrzeniu odwołania co do istoty izba odwoławcza podejmuje decyzję w sprawie odwołania. Izba odwoławcza może albo skorzystać z uprawnień w granicach kompetencji posiadanych przez instancję, która podjęła zaskarżoną decyzję, albo przekazać sprawę do wspomnianej instancji w celu dalszego postępowania”. Artykuł 139 tego rozporządzenia, zatytułowany „Wniosek o zastosowanie procedury krajowej”, stanowi w ust. 1–3: „1.   Zgłaszający lub właściciel unijnego znaku towarowego może wnieść o konwersję swojego zgłoszenia unijnego znaku towarowego lub unijnego znaku towarowego na zgłoszenie krajowego znaku towarowego: a) w zakresie, w jakim zgłoszenie unijnego znaku towarowego jest odrzucone, wycofane lub uznane za wycofane; […] 2.   Konwersja nie może mieć miejsca: […] b) do celów ochrony w danym państwie członkowskim, w którym zgodnie z orzeczeniem [EUIPO] lub sądu krajowego podstawy odmowy rejestracji lub podstawy stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia mają zastosowanie do zgłoszenia unijnego znaku towarowego lub unijnego znaku towarowego. 3.   Zgłoszenie krajowego znaku towarowego wynikające z konwersji zgłoszenia unijnego znaku towarowego lub unijnego znaku towarowego korzysta, w odniesieniu do danego państwa członkowskiego, z daty zgłoszenia lub z daty pierwszeństwa tego zgłoszenia lub znaku towarowego […]”. Rozporządzenie nr 2868/95 Zasada 19 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1041/2005 z dnia 29 czerwca 2005 r. (Dz.U. 2005, L 172, s. 4) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2868/95”), zatytułowana „Uzasadnienie sprzeciwu”, stanowiła w ust. 1 i 2: „1. [OHIM] daje stronie wnoszącej sprzeciw możliwość przedstawienia faktów, dowodów i argumentów na poparcie sprzeciwu lub uzupełnienia faktów, dowodów i argumentów, które zostały już przedstawione zgodnie z zasadą 15 ust. 3, w określonym przez Urząd terminie co najmniej dwóch miesięcy od dnia uznanego za datę wszczęcia postępowania w sprawie sprzeciwu zgodnie z zasadą 18 ust. 1. 2. W okresie, o którym mowa w ust. 1, strona wnosząca sprzeciw przedkłada ponadto dowód istnienia, ważności i zakresu ochrony jej wcześniejszego znaku lub wcześniejszego prawa oraz dowód jej uprawnienia do wniesienia tego sprzeciwu. W szczególności strona wnosząca sprzeciw przedstawia następujące dowody: […] d) jeśli sprzeciw opiera się na wcześniejszym prawie, w rozumieniu art. 8 ust. 4 rozporządzenia, dowód nabycia takiego prawa, jego trwania i zakres ochrony tego prawa; […]”. Zasada 20 rozporządzenia 2868/95, zatytułowana „Rozpatrywanie sprzeciwu”, przewidywała w ust. 1: „Jeżeli do upływu terminu, o którym mowa w zasadzie 19 ust. 1, strona wnosząca sprzeciw nie przedstawi dowodu na istnienie, ważność i zakres ochrony jej wcześniejszego znaku lub wcześniejszego prawa, jak również swojego uprawnienia do wniesienia sprzeciwu, sprzeciw jest odrzucany jako bezzasadny”. Rozporządzenie delegowane (UE) 2018/625 Artykuł 80 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (Dz.U. 2018, L 104, s. 1), zatytułowany „Środki przejściowe”, ma następujące brzmienie: „Przepisy [rozporządzenia] (WE) nr 2868/95 […] stosuje się nadal do postępowań w toku, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania zgodnie z jego art. 82, do czasu zakończenia takich postępowań”. Artykuł 82 tego rozporządzenia delegowanego, zatytułowany „Wejście w życie i stosowanie”, stanowi w ust. 2: „Niniejsze rozporządzenie stosuje się od daty wejścia w życie, o której mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem następujących odstępstw: […] b) art. 7 i 8 nie stosuje się do postępowań sprzeciwowych, których sporny etap rozpoczął się przed dniem 1 października 2017 r.; […] j) tytułu V nie stosuje się do odwołań złożonych przed dniem 1 października 2017 r.; […]”. Okoliczności powstania sporu Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu, przedstawione w pkt 1–15 i 22 zaskarżonego wyroku, można podsumować w następujący sposób: W dniu 30 czerwca 2015 r. Junguo Ye dokonał w EUIPO zgłoszenia unijnego znaku towarowego. Znakiem towarowym, dla którego wystąpiono o rejestrację, jest następujące oznaczenie graficzne: Zgłoszenia dokonano dla towarów i usług należących do klas 3, 9, 14, 18, 25 i 35 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami. Zgłoszenie znaku towarowego zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 234/2015 z dnia 9 grudnia 2015 r. W dniu 8 marca 2016 r. Nowhere, strona skarżąca w pierwszej instancji, wniosła na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 207/2009 sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla wszystkich towarów i usług wskazanych w pkt 32 niniejszego wyroku. Sprzeciw opierał się w szczególności na następujących trzech wcześniejszych niezarejestrowanych graficznych znakach towarowych, używanych w obrocie handlowym w Zjednoczonym Królestwie: W uzasadnieniu sprzeciwu powołano się w odniesieniu do tych wcześniejszych znaków towarowych na podstawę odmowy rejestracji określoną w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009. Decyzją z dnia 20 września 2017 r. Wydział Sprzeciwów oddalił sprzeciw. W dniu 17 listopada 2017 r. Nowhere wniosła odwołanie od tej decyzji. Pierwszą decyzją z dnia 8 października 2018 r. Druga Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła to odwołanie. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 7 stycznia 2019 r. Nowhere wniosła skargę o stwierdzenie nieważności tej pierwszej decyzji. Decyzją z dnia 17 lipca 2019 r. [sprawa R 2474/2017‑2 (REV)] Druga Izba Odwoławcza EUIPO uchyliła wspomnianą pierwszą decyzję ze względu na oczywisty błąd, który można było przypisać EUIPO. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2019 r., Nowhere/EUIPO – Ye (APE TEES) (T‑12/19, niepublikowanym, EU:T:2019:907), Sąd stwierdził, że należy umorzyć postępowanie w przedmiocie skargi, o której mowa w pkt 40 niniejszego wyroku. Drugą decyzją, a mianowicie sporną decyzją, Druga Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła to odwołanie, o którym mowa w pkt 38 niniejszego wyroku. W szczególności, co się tyczy wcześniejszych znaków towarowych, o których mowa w pkt 35 niniejszego wyroku, stwierdziła ona w istocie, że po wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii i po upływie okresu przejściowego w dniu 31 grudnia 2020 r. prawa mogące istnieć w Zjednoczonym Królestwie nie stanowiły już podstawy do celów postępowania w sprawie sprzeciwu, opartego w szczególności na art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009. Uznała ona zatem, że Nowhere nie mogła już powoływać się na poparcie swojego sprzeciwu na system powództwa opartego na bezprawnym używaniu nazwy („action for passing off”) na podstawie prawa Zjednoczonego Królestwa na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009. Co się tyczy zatem tych wcześniejszych znaków towarowych, Druga Izba Odwoławcza EUIPO utrzymała w mocy oddalenie sprzeciwu z tego tylko powodu. Skarga do Sądu i zaskarżony wyrok Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 21 maja 2021 r. Nowhere wniosła skargę, w której domagała się stwierdzenia nieważności i zmiany spornej decyzji wyłącznie w zakresie, w jakim na mocy tej decyzji Druga Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie, o którym mowa w pkt 38 niniejszego wyroku, z powodu wskazanego w pkt 43 tego wyroku. Na poparcie skargi przed Sądem Nowhere wysunęła jeden tylko zarzut, dotyczący naruszenia art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009. W ramach tego zarzutu Nowhere twierdziła w istocie, że jedyną datą właściwą dla ustalenia istnienia wcześniejszego prawa, na którym został oparty sprzeciw wobec rejestracji unijnego znaku towarowego, jest data dokonania zgłoszenia tego znaku do rejestracji. Ze swej strony EUIPO podniosło, że takie wcześniejsze prawo powinno istnieć nie tylko w tym dniu, ale również w dniu, w którym wydało ono ostateczną decyzję w sprawie sprzeciwu, czyli w niniejszym przypadku w dniu wydania spornej decyzji. W pierwszej kolejności w pkt 24 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że chociaż zgodnie z art. 50 ust. 3 TUE prawo Unii przestało mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa z chwilą wejścia w życie umowy o wystąpieniu zawartej na podstawie art. 50 ust. 2 TUE, czyli w dniu 1 lutego 2020 r., to jednak z art. 126 w związku z art. 127 ust. 1 zdanie pierwsze umowy o wystąpieniu wynika, że o ile nie postanowiono inaczej, prawo Unii było nadal stosowane w tym państwie i na jego terytorium w okresie przejściowym rozpoczynającym się w dniu wejścia w życie wspomnianej umowy i kończącym się w dniu 31 grudnia 2020 r. (zwanym dalej „okresem przejściowym”). Ponadto w pkt 25 tego wyroku wskazał on, że postanowienia art. 54–61 umowy o wystąpieniu, zawarte w tytule IV części trzeciej tej umowy, dotyczącym własności intelektualnej, „milczą” w kwestii sposobu postępowania ze sprzeciwem wniesionym przed wejściem w życie umowy o wystąpieniu na podstawie wcześniejszego prawa chronionego w Zjednoczonym Królestwie. W drugiej kolejności w pkt 26 i 27 wspomnianego wyroku Sąd zauważył, że w niniejszej sprawie jedynym dokumentem zawartym w aktach administracyjnych mającym znaczenie dla toczącej się przed nim sprawy, który został sporządzony po zakończeniu okresu przejściowego, była sporna decyzja, ponieważ wszystkie pozostałe akty dotyczące postępowania przed EUIPO od chwili dokonania zgłoszenia do rejestracji zgłoszonego znaku towarowego zostały wydane przed wejściem w życie umowy o wystąpieniu, a zatem w każdym razie przed zakończeniem okresu przejściowego. W trzeciej kolejności Sąd stwierdził przede wszystkim w pkt 28 tego wyroku, że podobnie jak w orzecznictwie Trybunału wynikającym z wyroków z dnia 8 maja 2014 r., Bimbo/OHIM (C‑591/12 P, EU:C:2014:305, pkt 12), i z dnia 18 czerwca 2020 r., Primart/EUIPO (C‑702/18 P, EU:C:2020:489, pkt 2 i przytoczone tam orzecznictwo), przytoczonych w pkt 18 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym to w istocie data zgłoszenia unijnego znaku towarowego do rejestracji, wobec której wniesiono sprzeciw, jest rozstrzygająca dla celów określenia właściwego prawa materialnego, z „utrwalonego już” orzecznictwa Sądu, wyrażonego między innymi w wyroku z dnia 30 stycznia 2020 r., Grupo Textil Brownie/EUIPO – The Guide Association (BROWNIE) (T‑598/18, zwanego dalej orzecznictwem w sprawie BrownieEU:T:2020:22, pkt 19), wynika, że istnienie względnej podstawy odmowy rejestracji należy badać w dacie dokonania zgłoszenia unijnego znaku towarowego do rejestracji, wobec której wniesiono sprzeciw. W pkt 29 zaskarżonego wyroku Sąd przypomniał, że zgodnie z orzecznictwem w sprawie Brownie okoliczność, że wcześniejszy znak towarowy mógłby utracić status znaku towarowego zarejestrowanego w państwie członkowskim w dacie po dokonaniu zgłoszenia unijnego znaku towarowego do rejestracji, w szczególności w następstwie ewentualnego wystąpienia danego państwa członkowskiego z Unii, jest co do zasady bez znaczenia dla wyniku postępowania w przedmiocie sprzeciwu. Następnie, nadal opierając się na tym orzecznictwie, w pkt 30 wspomnianego wyroku Sąd wywnioskował z powyższych rozważań, że okoliczność, iż sprzeciw wniesiony na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 opierał się na wcześniejszych niezarejestrowanych znakach towarowych używanych w obrocie handlowym w Zjednoczonym Królestwie oraz na przewidzianym w prawie Zjednoczonego Królestwa prawie dotyczącym bezprawnego używania nazwy, jest bez znaczenia dla sprzeciwu wniesionego wobec zgłoszenia do rejestracji unijnego znaku towarowego dokonanego przed datami wejścia w życie umowy o wystąpieniu i upływu okresu przejściowego. Wreszcie, w pkt 31 tego wyroku Sąd stwierdził, że ze względu na to, iż w niniejszym wypadku zgłoszenie do rejestracji wnioskowanego znaku towarowego zostało dokonane przed tymi datami, te wcześniejsze niezarejestrowane znaki towarowe, w zakresie, w jakim były używane w obrocie handlowym w Zjednoczonym Królestwie, mogły co do zasady stanowić podstawę sprzeciwu w niniejszej sprawie, co Druga Izba Odwoławcza EUIPO powinna była uwzględnić przy dokonywaniu swojej oceny. W czwartej kolejności Sąd uznał, że argumenty podniesione przed nim przez EUIPO nie mogą podważyć tego wniosku. Po pierwsze, w pkt 34 zaskarżonego wyroku Sąd oddalił argument EUIPO dotyczący używania czasu teraźniejszego trybu oznajmującego w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, wskazując z jednej strony, że samo użycie trybu oznajmującego czasu teraźniejszego w przepisie nie pozwala na wyciągnięcie żadnych wniosków co do jego wykładni, a z drugiej strony, że w świetle sformułowania „[w] przypadku sprzeciwu właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego”, od którego rozpoczyna się ów art. 8 ust. 4, nie można wykluczyć, że używanie to odnosi się raczej do daty wniesienia sprzeciwu niż do daty wydania spornej decyzji. Po drugie, co się tyczy przywołanych przez EUIPO przepisów zasady 19 ust. 2 lit. d) i zasady 20 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95, Sąd wskazał w pkt 36 tego wyroku, że z brzmienia tej ostatniej zasady wynika, iż dowód istnienia, ważności i zakresu ochrony wcześniejszego prawa należało przedstawić przed upływem terminu, o którym mowa w pierwszej z tych zasad. Tymczasem Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie termin ten upłynął w dniu, który miał miejsce przed dniem wejścia w życie umowy o wystąpieniu i dniem upływu okresu przejściowego. W pkt 37 wspomnianego wyroku Sąd doszedł na tej podstawie do wniosku, że „przynajmniej w niniejszym przypadku” przepisy te stoją na przeszkodzie tezie EUIPO, zgodnie z którą datą właściwą dla ustalenia istnienia rozpatrywanych praw wcześniejszych jest data wydania spornej decyzji. Po trzecie, w odpowiedzi na argument EUIPO dotyczący art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 Sąd podkreślił w pkt 38 i 39 tego wyroku, że rozpatrzenie sprzeciwu nie wymaga systematycznego badania rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego, ponieważ rozpatrzenie to może mieć miejsce wyłącznie na wniosek zgłaszającego, oraz że w każdym razie art. 42 ust. 2 tego rozporządzenia odnosi się do pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia unijnego znaku towarowego, a nie do okresu kończącego się w dniu, w którym EUIPO wydaje ostateczną decyzję w sprawie sprzeciwu. Po czwarte, w pkt 40 zaskarżonego wyroku Sąd oddalił odesłania EUIPO do przepisów i orzecznictwa dotyczącego wniosków o unieważnienie prawa do znaku, wskazując, że niekoniecznie mają one znaczenie w ramach sporu dotyczącego postępowania w sprawie sprzeciwu. Po piąte, w odpowiedzi na argument EUIPO, zgodnie z którym w istocie od końca okresu przejściowego nie może wystąpić żadna kolizja między zgłoszonym znakiem towarowym a wcześniejszymi niezarejestrowanymi znakami towarowymi używanymi w obrocie handlowym w Zjednoczonym Królestwie, Sąd wskazał w pkt 41 zaskarżonego wyroku, że zgodnie z art. 51 rozporządzenia 2017/1001 zgłoszony znak towarowy jest zarejestrowany, gdy wniesiony sprzeciw został ostatecznie rozstrzygnięty na skutek odrzucenia sprzeciwu, i że z art. 52 tego rozporządzenia wyraźnie wynika, iż rejestracja obowiązuje od daty dokonania zgłoszenia, a nie dopiero od dnia ostatecznego odrzucenia ewentualnego sprzeciwu. W pkt 42 tego wyroku Sąd wywiódł z tego, że nawet przy założeniu, iż po zakończeniu okresu przejściowego kolizja między rozpatrywanymi znakami towarowymi nie mogłaby już wystąpić, nie zmienia to faktu, że w przypadku rejestracji zgłoszonego znaku towarowego taka kolizja mogłaby jednak istnieć w okresie między datą dokonania zgłoszenia unijnego znaku towarowego a upływem okresu przejściowego. Tymczasem Sąd zauważył, że trudno jest zrozumieć, dlaczego Nowhere należałoby odmówić ochrony jej wcześniejszych niezarejestrowanych znaków towarowych używanych w obrocie handlowym w Zjednoczonym Królestwie również w tym okresie, i że należało zatem uznać, iż skarżąca miała uzasadniony interes w uwzględnieniu jej sprzeciwu w odniesieniu do wspomnianego okresu. Po szóste, w pkt 44 i 45 wspomnianego wyroku Sąd stwierdził, że należy również oddalić argument EUIPO dotyczący tego, że na podstawie art. 139 rozporządzenia 2017/1001 zgłaszający rozpatrywany unijny znak towarowy jest w stanie dokonać konwersji swojego zgłoszenia unijnego znaku towarowego na zgłoszenia krajowych znaków towarowych we wszystkich państwach członkowskich Unii, a tym samym uzyskać ochronę tego samego znaku towarowego na tym samym terytorium w sposób uciążliwy i kosztowny, podczas gdy przeszkoda w rejestracji nie istniałaby już w Unii. Sąd zauważył bowiem z jednej strony, że takie rozważania odnoszą się co do zasady do każdego postępowania w sprawie sprzeciwu, a z drugiej strony, że ponieważ na podstawie art. 139 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001 zgłoszenie krajowego znaku towarowego wynikające z konwersji zgłoszenia unijnego znaku towarowego korzysta w odniesieniu do danego państwa członkowskiego z daty tego ostatniego zgłoszenia, zatem w okresie między datą dokonania zgłoszenia unijnego znaku towarowego a upływem okresu przejściowego mogłaby istnieć kolizja. W świetle powyższego w pkt 46 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że żaden z argumentów wysuniętych przez EUIPO nie może stanowić poparcia dla jego stanowiska, zgodnie z którym data wydania spornej decyzji, „będąca jedyną okolicznością w niniejszej sprawie, która nastąpiła po upływie okresu przejściowego”, była datą właściwą dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu, i że należało uwzględnić jedyny zarzut Nowhere i stwierdzić nieważność spornej decyzji. Natomiast ze względów przedstawionych w pkt 47 i 48 tego wyroku Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie. Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron w postępowaniu odwoławczym Pismem złożonym w dniu 23 maja 2022 r. EUIPO wniosło, na podstawie art. 170a § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, o przyjęcie odwołania do rozpoznania, zgodnie z art. 58a akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2022 r., EUIPO/Nowhere (C‑337/22 P, EU:C:2022:908), odwołanie zostało przyjęte do rozpoznania. Decyzją prezesa Trybunału z dnia 21 marca 2023 r. Republikę Federalną Niemiec dopuszczono do sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania EUIPO. Postanowieniem prezesa Trybunału z dnia 27 kwietnia 2023 r., EUIPO/Nowhere (C‑337/22 P, EU:C:2023:409), International Trademark Association (INTA) została dopuszczona do sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania EUIPO. Decyzją prezesa Trybunału z dnia 3 października 2023 r. postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone do czasu ogłoszenia wyroku z dnia 20 czerwca 2024 r., EUIPO/Indo European Foods (C‑801/21 P, EU:C:2024:528). W następstwie tego ogłoszenia postępowanie to zostało podjęte decyzją prezesa Trybunału z dnia 20 czerwca 2024 r. W odwołaniu EUIPO wnosi do Trybunału o: – uchylenie w całości zaskarżonego wyroku; – oddalenie w całości skargi wniesionej przez Nowhere na sporną decyzję oraz – obciążenie Nowhere kosztami niniejszego postępowania i postępowania przed Sądem. Nowhere wnosi do Trybunału o: – oddalenie odwołania oraz – obciążenie EUIPO kosztami postępowania odwoławczego. Republika Federalna Niemiec popiera żądania EUIPO. INTA wnosi do Trybunału o: – uchylenie zaskarżonego wyroku oraz – postanowienie, że ma ono pokryć związane z tym koszty własne. W przedmiocie odwołania Na poparcie odwołania EUIPO podnosi jedyny zarzut. W zarzucie tym podnosi ono w istocie, że ustalenie Sądu, zgodnie z którym Druga Izba Odwoławcza EUIPO była zobowiązana uwzględnić w ramach swojej oceny rozpatrywanego sprzeciwu wcześniejsze niezarejestrowane znaki towarowe w zakresie, w jakim były one używane w obrocie handlowym w Zjednoczonym Królestwie, jest niewystarczająco uzasadniony i narusza prawo. Zarzut ten dzieli się na trzy części, z których pierwsza dotyczy naruszenia przez Sąd ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia ze względu na brak przedstawienia w sposób wystarczający pod względem prawnym powodów, dla których poprzez to ustalenie odszedł on od swojego utrwalonego orzecznictwa, druga – naruszenia prawa w zakresie wykładni art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, a trzecia – nieuwzględnienia skutków prawnych art. 50 ust. 3 TUE oraz art. 126 i 127 umowy o wystąpieniu, a także naruszenia zasady terytorialności, o której mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009. Na poparcie żądań tego odwołania Republika Federalna Niemiec podnosi również, że skarga Nowhere do Sądu powinna była zostać oddalona ze względu na brak interesu prawnego, z uwagi na utratę („zniknięcie”) praw z tych wcześniejszych znaków towarowych w toku postępowania odwoławczego przed EUIPO. W przedmiocie dopuszczalności Nowhere kwestionuje dopuszczalność odwołania w istocie ze względu na to, że nie porusza ono kwestii istotnej dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii w rozumieniu art. 58a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ponieważ sporna decyzja narusza zasadę dobrej administracji ustanowioną w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”) i w tych okolicznościach powinna była ona zostać w każdym razie uchylona, a sentencja zaskarżonego wyroku powinna była opierać się na tym uzasadnieniu. W tym względzie, po pierwsze, należy zauważyć, że Trybunał dopuścił odwołanie do rozpoznania w całości, uznając, iż złożony przez EUIPO zgodnie z art. 170a § 1 regulaminu postępowania wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania wykazuje w sposób wystarczający pod względem prawnym, że odwołanie dotyczy kwestii istotnej dla jedności, spójności i rozwoju prawa Unii (postanowienie z dnia 16 listopada 2022 r., EUIPO/Nowhere,C‑337/22 P, EU:C:2022:908, pkt 41, 42). Po drugie, kwestia, czy sentencję zaskarżonego wyroku można oprzeć na innych podstawach prawnych niż te zawarte w tym wyroku, nie ma wpływu na dopuszczalność odwołania. Argumentację Nowhere należy zatem odrzucić. W przedmiocie argumentacji Republiki Federalnej Niemiec dotyczącej braku interesu prawnego Nowhere przed Sądem Należy przypomnieć, że strona, która na podstawie art. 40 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest dopuszczona do sprawy w charakterze interwenienta w sporze przed Trybunałem, nie może zmieniać przedmiotu sporu, tak jak został on zakreślony przez żądania i zarzuty stron głównych. Wynika stąd, że dopuszczalne są jedynie te argumenty interwenienta, które wpisują się w ramy wyznaczone przez te żądania i zarzuty (wyrok z dnia 10 listopada 2016 r., DTS Distribuidora de Televisión Digital/Komisja, C‑449/14 P, EU:C:2016:848, pkt 114 i przytoczone tam orzecznictwo). Jednakże podnosząc bezwzględną przeszkodę procesową, która może, a wręcz powinna zostać podniesiona z urzędu przez sąd Unii, interwenient nie wykracza poza ramy zawisłego przed tym sądem sporu (zob. podobnie wyrok z dnia 2 grudnia 2009 r., Komisja/Irlandia i in., C‑89/08 P, EU:C:2009:742, pkt 34, 35 i przytoczone tam orzecznictwo). W ramach odwołania tego rodzaju bezwzględną przeszkodę procesową stanowi każda okoliczność związana z dopuszczalnością wniesionej do Sądu skargi o stwierdzenie nieważności, a w szczególności z interesem strony, która wniosła tę skargę, w stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu (zob. podobnie wyrok z dnia 15 czerwca 2023 r., Silver i in./Rada, C‑499/21 P, EU:C:2023:479, pkt 38, 40 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie w uwagach interwenienta na poparcie żądań odwołania Republika Federalna Niemiec podnosi w szczególności, że skarga Nowhere do Sądu powinna była zostać oddalona ze względu na brak interesu prawnego, ponieważ w związku ze „zniknięciem” wcześniejszego znaku towarowego powołanego na poparcie sprzeciwu w trakcie postępowania odwoławczego przed Izbą Odwoławczą skarga ta nie mogła już przynieść Nowhere żadnych korzyści. Tymczasem w świetle tego, co zostało wskazane w pkt 78 niniejszego wyroku, chociaż w ramach odwołania EUIPO nie powołało się na brak interesu prawnego Nowhere w odniesieniu do wszczęcia postępowania przeciwko spornej decyzji, to dotycząca tej kwestii argumentacja Republiki Federalnej Niemiec jest dopuszczalna. Co się tyczy istoty sprawy, należy przypomnieć, iż istnienie interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu zakłada, że rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi może przynieść korzyść osobie, która ją wniosła. Kwestię istnienia takiej korzyści należy oceniać w sposób konkretny w świetle wszystkich konsekwencji mogących wyniknąć ze stwierdzenia ewentualnej niezgodności z prawem decyzji będącej przedmiotem tej skargi oraz charakteru szkody, jaka miała zostać poniesiona (zob. podobnie wyrok z dnia 20 czerwca 2024 r., EUIPO/Indo European Foods, C‑801/21 P, EU:C:2024:528, pkt 80, 81 i przytoczone tam orzecznictwo). Sporna decyzja utrzymuje w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów oddalającą sprzeciw Nowhere na tej podstawie, że od dnia upływu okresu przejściowego Nowhere nie mogła już powoływać się na korzystanie ze swoich wcześniejszych niezarejestrowanych w Zjednoczonym Królestwie znaków towarowych na poparcie tego sprzeciwu. Nowhere mogła zatem odnieść korzyść ze stwierdzenia niezgodności z prawem tej podstawy i ze stwierdzenia nieważności spornej decyzji. Argumentację Republiki Federalnej Niemiec dotyczącą braku interesu prawnego Nowhere przed Sądem należy zatem oddalić jako bezzasadną. Co do istoty Na wstępie należy zauważyć, że ponieważ zgłoszenie unijnego znaku towarowego rozpatrywanego w niniejszym sporze zostało dokonane w dniu 30 czerwca 2015 r., spór ten podlega, po pierwsze, przepisom materialnym rozporządzenia nr 207/2009 obowiązującym w tym dniu, a po drugie, przepisom proceduralnym rozporządzenia 2017/1001 (zob. analogicznie wyrok z dnia 20 czerwca 2024 r., EUIPO/Indo European Food, C‑801/21 P, EU:C:2024:528, pkt 50 i przytoczone tam orzecznictwo). W przedmiocie części drugiej jedynego zarzutu, dotyczącej naruszenia prawa w zakresie wykładni art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 – Argumentacja stron W części drugiej jedynego zarzutu, którą należy rozpatrzyć w pierwszej kolejności, EUIPO, popierane przez Republikę Federalną Niemiec i INTA, podnosi, że w ramach zarówno postępowań w sprawie sprzeciwu, jak i postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku właściciel wcześniejszego prawa jest zobowiązany udowodnić istnienie, ważność i zakres tego prawa nie tylko w dniu dokonania zgłoszenia lub pierwszeństwa zgłoszenia danego unijnego znaku towarowego, w celu wykazania pierwszeństwa wspomnianego prawa w stosunku do tego zgłoszenia, lecz również w dniu, w którym EUIPO orzeka, aby ustalić dalsze istnienie tego prawa. Utrata („zniknięcie”) ex nunc tego prawa w toku postępowania przed EUIPO, w szczególności w przypadku upływu okresu ochrony, stwierdzeniu wygaśnięcia lub zrzeczenia się, nieuchronnie pociąga za sobą oddalenie danego sprzeciwu lub danego wniosku o unieważnienie prawa do znaku. Takie ogólne zasady zostały uznane przez Sąd w pkt 30–34 wyroku z dnia 13 września 2006 r., MIP Metro/OHIM – Tesco Stores (METRO) (T‑191/04, zwanego dalej wyrokiem Metro, EU:T:2006:254), i potwierdzone w późniejszym orzecznictwie. Zdaniem EUIPO zasady te wynikają z brzmienia art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, a w szczególności z zastosowania trybu oznajmującego czasu teraźniejszego i struktury gramatycznej tego brzmienia, z jego kontekstu, w szczególności z brzmienia zasady 19 ust. 2 lit. d) i zasady 20 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 oraz z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009, a także z ogólnego celu postępowania w sprawie sprzeciwu, jakim jest ochrona interesów właścicieli wcześniejszych praw poprzez zachowanie podstawowej funkcji tych praw przed kolizjami z unijnymi znakami towarowymi wynikającymi z jednoczesnego istnienia dwóch ważnych i egzekwowalnych praw. Tymczasem z jednej strony EUIPO zarzuca Sądowi, że w pkt 28–31 zaskarżonego wyroku „ustanowił” on nową zasadę ogólną, zgodnie z którą wydarzenia dotyczące wcześniejszego znaku towarowego, które nastąpiły po dacie dokonania zgłoszenia unijnego znaku towarowego do rejestracji, nie mają znaczenia dla wyniku sprzeciwu wobec tej rejestracji. W tym względzie Sąd oparł się na rozważaniach dotyczących prawa materialnego mającego zastosowanie ratione temporis i oceny istnienia względnej podstawy odmowy rejestracji w dniu dokonania zgłoszenia do rejestracji wnioskowanego unijnego znaku towarowego, a także na orzecznictwie Sądu, które nie mają znaczenia dla sprawy. Sąd błędnie wywiódł z tego, że EUIPO ma obowiązek uwzględnienia wcześniejszych praw chronionych w Zjednoczonym Królestwie, na które powołano się przeciwko zgłoszeniu unijnego znaku towarowego dokonanemu przed zakończeniem okresu przejściowego. Z drugiej strony EUIPO twierdzi, że w pkt 34–42 tego wyroku Sąd dokonał wykładni art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 z pominięciem brzmienia, kontekstu i celów tego przepisu, oddalając dotyczące ich argumenty przedstawione przez EUIPO w celu wykazania istnienia zasad, o których mowa w pkt 85 niniejszego wyroku. Co się tyczy, po pierwsze, brzmienia art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, Sąd w pkt 34 zaskarżonego wyroku zinterpretował jego argumentację w sposób nieprawidłowy i źle zrozumiał strukturę gramatyczną wspomnianego przepisu. Po drugie, co się tyczy kontekstu tego przepisu, w pkt 36 i 37 tego wyroku Sąd zminimalizował swoją rolę, uznając, że zasada 19 ust. 1 i zasada 20 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 nie odsyłają do daty wydania decyzji w sprawie sprzeciwu. Ponadto w pkt 38 i 39 wspomnianego wyroku Sąd niesłusznie oddalił argumentację EUIPO dotyczącą przesłanek rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego, mimo że owe przesłanki ilustrują istnienie mechanizmu uniemożliwiającego odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego w braku kolizji w dniu wydania decyzji w przedmiocie sprzeciwu. Wreszcie, w pkt 40 tego wyroku Sąd niesłusznie odmówił uznania za istotne stosowania przepisów prawa Unii i orzecznictwa dotyczącego postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku. Po trzecie, co się tyczy celów postępowań w sprawie sprzeciwu, EUIPO utrzymuje, że wniosek Sądu zawarty w pkt 42 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym Nowhere miała uzasadniony interes w uwzględnieniu jej sprzeciwu, opiera się na błędnych rozważaniach. Z jednej strony stwierdzenie Sądu dotyczące istnienia potencjalnej kolizji w przypadku rejestracji opiera się na pomyleniu daty zgłoszenia lub pierwszeństwa zgłoszenia unijnego znaku towarowego, której zasadniczą rolą jest określenie porządku chronologicznego praw, zgodnie z zasadą pierwszeństwa, z dniem opublikowania rejestracji tego znaku towarowego, od której to daty unijne znaki towarowe stają się skuteczne wobec osób trzecich. Z drugiej strony z orzecznictwa Trybunału wynika w szczególności, że powództwa o naruszenie prawa do znaku towarowego i postępowania administracyjne różnią się między sobą celem i skutkami. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom Sądu, stanowisko EUIPO nie sprowadza się do odmówienia Nowhere ochrony jej wcześniejszych niezarejestrowanych w Zjednoczonym Królestwie znaków towarowych w okresie między datą dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego a datą upływu okresu przejściowego. Nowhere uważa, że argumentacja EUIPO jest bezzasadna. W tym względzie z jednej strony podnosi ona, że wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii nie ma wpływu na ochronę, z której korzystają jej prawa wcześniejsze, ponieważ jedyną datą właściwą do rozpatrzenia wniesionego przez nią sprzeciwu jest data dokonania zgłoszenia do rejestracji wnioskowanego znaku towarowego, czyli dzień, w którym Zjednoczone Królestwo było jeszcze państwem członkowskim Unii. Ponadto twierdzi ona, że w dniu wniesienia sprzeciwu rozpatrywany wcześniejszy znak towarowy korzystał z ochrony terytorialnej na mocy prawa znaków towarowych w Unii. Z drugiej strony utrzymuje ona, że EUIPO opiera się na założeniu nieznajdującym żadnej podstawy w odpowiednich przepisach rozporządzenia nr 207/2009, zgodnie z którym każde ustanie ważności wcześniejszego prawa, które nastąpiło w toku postępowania w sprawie sprzeciwu, przed wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie sprzeciwu, powinno prowadzić do oddalenia sprzeciwu. Twierdzi ona bowiem, po pierwsze, że Sąd słusznie orzekł, iż samo użycie trybu oznajmującego czasu teraźniejszego w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 nie potwierdza tego założenia. Po drugie, z odpowiednich przepisów rozporządzenia nr 207/2009, w szczególności z art. 41 tego rozporządzenia, nie wynika, że w dniu wydania spornej decyzji rozpatrywane wcześniejsze prawa powinny nadal być kwalifikowane jako takie. Istotne jest jedynie to, czy w dacie zgłoszenia lub pierwszeństwa zgłoszenia rozpatrywanego unijnego znaku towarowego dane wcześniejsze znaki towarowe były „prawami wcześniejszymi”. Po trzecie, powołanie się przez EUIPO na wyrok Metro odnosi się do sytuacji innej niż sytuacja będąca przedmiotem niniejszego sporu, jak podkreślił Sąd w pkt 35 zaskarżonego wyroku, ponieważ przedłużenia prawa z rejestracji znaku towarowego nie można utożsamiać z wydarzeniem politycznym niezależnym od stron. Po czwarte, rozumowanie EUIPO dotyczące wymogów wynikających z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 pomija liczne przypadki, w których skoro wcześniejszy znak towarowy nie był zarejestrowany od pięciu lat, nie bierze się pod uwagę rzeczywistego używania tego znaku. – Ocena Trybunału Aby stwierdzić w pkt 31 zaskarżonego wyroku, że wcześniejsze niezarejestrowane w Zjednoczonym Królestwie znaki towarowe, na które powołała się Nowhere na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, mogły co do zasady uzasadniać jej sprzeciw, Sąd oparł się na swoim orzecznictwie w sprawie Brownie, przypomnianym w pkt 28–30 tego wyroku. Orzecznictwo to opiera się na założeniu, że ponieważ istnienie względnej podstawy odmowy rejestracji powołanej na poparcie sprzeciwu wobec rejestracji unijnego znaku towarowego należy oceniać w dniu dokonania zgłoszenia dotyczącego tej rejestracji, okoliczność, że wcześniejszy znak towarowy powołany na poparcie tego sprzeciwu traci po tej dacie status znaku towarowego zarejestrowanego lub chronionego w państwie członkowskim, nie ma co do zasady wpływu na wynik wspomnianego sprzeciwu. Tymczasem, jak twierdzi w istocie EUIPO w ramach drugiej części swojego jedynego zarzutu, takie założenie nie znajduje oparcia ani w brzmieniu i kontekście art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, ani, bardziej ogólnie, w celach postępowania w sprawie sprzeciwu. W tym względzie w pierwszej kolejności, zgodnie z art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, „zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje siꔄ[w] przypadku sprzeciwu właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie gospodarczym o znaczeniu większym niż lokalne”, „w przypadku i w zakresie, w jakim” oznaczenie to spełnia, zgodnie z obowiązującym prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego, dwie przesłanki, a mianowicie, po pierwsze, zgodnie z art. 8 ust. 4 lit. a) tego rozporządzenia, że „prawa do tego oznaczenia zostały nabyte przed datą wniosku o rejestrację [unijnego] znaku towarowego lub datą zastrzeżenia prawa pierwszeństwa [tego wniosku]”, a po drugie, że zgodnie ze wspomnianym art. 8 ust. 4 lit. b) „oznaczenie to daje właścicielowi prawo zakazania używania kolejnego znaku towarowego”. Co się tyczy przesłanki określonej w art. 8 ust. 4 lit. a) tego rozporządzenia, jak podkreśla użycie czasu przeszłego złożonego i przyimka „przed”, odnosi się ona wyraźnie do kryterium czasowego pierwszeństwa nabycia praw do znaku, na który powołano się w sprzeciwie, w świetle daty dokonania zgłoszenia danego unijnego znaku towarowego lub, w stosownym przypadku, daty pierwszeństwa powołanej na poparcie tego zgłoszenia. Natomiast o ile przesłanka przewidziana w art. 8 ust. 4 lit. b) wspomnianego rozporządzenia stosuje również to kryterium pierwszeństwa, wymagając, aby oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie, przyznawało właścicielowi na mocy obowiązujących w stosunku do niego przepisów „prawo zakazania używania kolejnego znaku towarowego”, o tyle należy zauważyć, że została ona zredagowana w czasie teraźniejszym trybu oznajmującego i że nie odnosi się ona do żadnej daty, w której miałaby zostać spełniona. Podobnie należy podkreślić, że we wspomnianym art. 8 ust. 4 wyrażenie „zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się”, które odnosi się do decyzji EUIPO uwzględniającej sprzeciw i odrzucającej zgłoszenie unijnego znaku towarowego, jest również zredagowane w czasie teraźniejszym trybu oznajmującego. Z brzmienia tego przepisu wynika, że prawdą jest, iż nabycie wcześniejszego prawa, na które powołano się na poparcie sprzeciwu opartego na tym przepisie, należy oceniać w świetle daty dokonania zgłoszenia danego unijnego znaku towarowego lub, w stosownym przypadku, daty pierwszeństwa. Jednakże z powyższego wynika również, że aby sprzeciw ten mógł zostać uwzględniony, konieczne jest, aby to wcześniejsze prawo przyznawało jego właścicielowi „prawo zakazania używania kolejnego znaku towarowego” na mocy przepisów państwa członkowskiego lub prawa Unii nie tylko w tym dniu, lecz również w późniejszym terminie, w którym wniesiono ten sprzeciw, aż do dnia, w którym podjęto decyzję, że „zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się”. W drugiej kolejności za taką wykładnią przemawia kontekst, w jaki wpisuje się art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009. Po pierwsze, należy zauważyć, że podobnie jak brzmienie tego przepisu, brzmienie art. 8 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, którego struktura jest porównywalna, sugeruje w odniesieniu do sprzeciwów opartych na wcześniejszych zarejestrowanych znakach towarowych, do których stosuje się ten ostatni przepis, że o ile data dokonania zgłoszenia unijnego znaku towarowego do rejestracji ma znaczenie dla oceny pierwszeństwa tych wcześniejszych zarejestrowanych znaków towarowych, o tyle istnienie tych wcześniejszych znaków towarowych do dnia wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie sprzeciwu jest wymagane do uwzględnienia tego sprzeciwu. I tak, podczas gdy art. 8 ust. 2 definiuje „wcześniejsze znaki towarowe” do celów wspomnianego art. 8 ust. 1 jako oznaczające w szczególności „znaki towarowe […], w odniesieniu do których data złożenia wniosku o rejestrację jest wcześniejsza od daty wniosku o rejestrację [unijnego] znaku towarowego, biorąc pod uwagę, w odpowiednim przypadku, prawo pierwszeństwa w odniesieniu do tych znaków towarowych”, art. 8 ust. 1 stanowi, że „[w] wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się”, jeżeli spełnione są określone w tym ostatnim przepisie przesłanki. Po drugie, z orzecznictwa Trybunału wynika, że do izb odwoławczych należy sprawdzenie, czy wcześniejsze prawo, przywołane na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94, nie zostało unieważnione prawomocnym orzeczeniem sądowym, które nie podlega zaskarżeniu w dniu, w którym dana izba odwoławcza orzeka w przedmiocie odwołania od decyzji Wydziału Sprzeciwów, w celu upewnienia się, że prawo to nadal wywołuje skutki wymagane przez ten przepis (zob. podobnie wyrok z dnia 29 marca 2011 r., Anheuser-Busch/Budějovický Budvar, C‑96/09 P, EU:C:2011:189, pkt 95–97, 205). Ponadto z orzecznictwa tego wynika, że w braku takiego prawomocnego orzeczenia sądowego, i ponieważ rozpatrywane wcześniejsze prawo nadal istnieje w dniu, w którym EUIPO wydało ostateczne orzeczenie w sprawie sprzeciwu, do EUIPO należy zbadanie, czy wnoszący sprzeciw wykazał, że rozpatrywane oznaczenie jest objęte zakresem stosowania przepisów prawa państwa członkowskiego, na które się powołano, i czy przepisy te pozwalają na zakazanie używania kolejnego znaku towarowego (zob. podobnie wyrok z dnia 29 marca 2011 r., Anheuser-Busch/Budějovický Budvar, C‑96/09 P, EU:C:2011:189, pkt 95–97, 205–207). Z powyższych rozważań wynika zatem, że kwestię, czy nadal istnieje skutecznie chronione wcześniejsze prawo, należy oceniać w dniu, w którym EUIPO wydało ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie sprzeciwu, w celu wydania decyzji, że „zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się”, w tym na etapie odwołania do izby odwoławczej. Chodzi tu o kwestię wstępną, którą urząd ten powinien rozstrzygnąć przed sprawdzeniem, czy wnoszący sprzeciw udowodnił, że to wcześniejsze prawo spełniało ponadto materialne przesłanki przewidziane w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, a w szczególności czy przyznawało ono właścicielowi prawo zakazania używania kolejnego znaku towarowego. W trzeciej kolejności wykładnia ta znajduje potwierdzenie w celach postępowania w sprawie sprzeciwu. W tym względzie należy zauważyć, że kryteria pierwszeństwa ustanowione w art. 8 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w odniesieniu do wcześniejszych zarejestrowanych znaków towarowych i w art. 8 ust. 4 tego rozporządzenia w odniesieniu do niezarejestrowanych znaków towarowych wprowadzają zasadę pierwszeństwa, o której mowa w motywie 12 rozporządzenia 2017/1001. Zgodnie z tą zasadą wyłączne prawo przyznane przez te rozporządzenia właścicielowi unijnego znaku towarowego przysługuje temu, kto jako pierwszy zarejestrował lub nabył dany znak towarowy. W tym względzie, jak wynika z art. 46 rozporządzenia nr 207/2009, decydująca jest data dokonania zgłoszenia do rejestracji tego znaku towarowego lub, w stosownym wypadku, data pierwszeństwa powołana na poparcie tego zgłoszenia. W przypadku kolizji między dwoma znakami towarowymi domniemywa się, że znak nabyty lub zarejestrowany jako pierwszy spełnia przesłanki wymagane dla uzyskania ochrony przed unijnym znakiem towarowym zarejestrowanym w drugiej kolejności (zob. podobnie wyrok z dnia 21 lutego 2013 r., Fédération Cynologique Internationale, C‑561/11, EU:C:2013:91, pkt 39, 40 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym kontekście postępowanie w sprawie sprzeciwu, należące do mechanizmów uprzedniej kontroli dostępnych w ramach procedury rejestracji unijnych znaków towarowych, służy celowi prewencyjnemu polegającemu na unikaniu rejestracji unijnych znaków towarowych mogących kolidować z innymi znakami towarowymi lub innymi oznaczeniami używanymi w obrocie handlowym poprzez umożliwienie właścicielowi wcześniejszego znaku towarowego zapobieżenia rejestracji oznaczenia mogącego naruszać prawa do tego znaku, bez uszczerbku dla przysługującej temu właścicielowi na mocy rozporządzenia nr 207/2009 możliwości wniesienia powództwa o naruszenie prawa do znaku w związku z używaniem późniejszego znaku towarowego lub złożenia wniosku o unieważnienie prawa do tego znaku po jego zarejestrowaniu (zob. podobnie wyrok z dnia 21 lutego 2013 r., Fédération Cynologique Internationale, C‑561/11, EU:C:2013:91, pkt 42, 43, 45, 48). Ponadto ogólnym celem rozporządzenia nr 207/2009 jest wyważenie z jednej strony interesów właściciela znaku towarowego w zachowaniu podstawowej funkcji tego znaku, polegającej na zagwarantowaniu konsumentowi lub końcowemu odbiorcy określenia pochodzenia towaru lub usługi oznaczonej tym znakiem towarowym, umożliwiając mu – bez ryzyka wprowadzenia w błąd – odróżnienie tego towaru lub tej usługi od towarów lub usług mających inne pochodzenie, a z drugiej strony interesów innych uczestników obrotu gospodarczego w dysponowaniu oznaczeniami mogącymi określać ich towary i usługi (zob. podobnie wyroki: z dnia 30 maja 2018 r., Tsujimoto/EUIPO, C‑85/16 P i C‑86/16 P, EU:C:2018:349, pkt 90 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 16 lipca 2020 r., ACTC/EUIPO, C‑714/18 P, EU:C:2020:573, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo). Aby zatem ten znak towarowy mógł spełniać swoją podstawową funkcję, rozporządzenie nr 207/2009 przyznaje właścicielowi tego znaku pewien szereg praw, ograniczając je zarazem do tego, co jest ściśle niezbędne do zapewnienia tej funkcji, w szczególności poprzez stosowanie reguł dotyczących „rzeczywistego używania” w rozumieniu art. 42 ust. 2 zdanie pierwsze tego rozporządzenia (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lipca 2020 r., ACTC/EUIPO, C‑714/18 P, EU:C:2020:573, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym względzie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009, w brzmieniu mającym zastosowanie do niniejszego sporu, przewiduje, że zgłaszający unijny znak towarowy może zażądać od właściciela wcześniejszego znaku towarowego przedstawienia dowodu, iż znak ten był „rzeczywiście używany” w Unii w okresie pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia znaku towarowego, którego dotyczy sprzeciw. Ponadto jeżeli wcześniejszy znak towarowy był używany tylko dla części towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany, to „uznaje się go – na potrzeby rozpatrywania sprzeciwu” – za zarejestrowany tylko dla tej części towarów lub usług. A zatem przepisy te odzwierciedlają, w konkretnym kontekście postępowań w sprawie sprzeciwu, ogólny cel tych rozporządzeń polegający na równowadze między utrzymaniem i ochroną praw wyłącznych przyznanych właścicielowi wcześniejszego znaku towarowego a ich ograniczeniem w celu uwzględnienia interesów osób trzecich (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lipca 2020 r., ACTC/EUIPO, C‑714/18 P, EU:C:2020:573, pkt 33, 38, 39). Stwierdziwszy powyższe, jak wskazano w pkt 101 niniejszego wyroku, z pkt 28–30 zaskarżonego wyroku wynika, że zgodnie z orzecznictwem w sprawie Brownie, w przypadku gdy wcześniejszy znak towarowy przestaje być chroniony na właściwym terytorium po dacie dokonania zgłoszenia unijnego znaku towarowego, a zatem również przed wydaniem przez EUIPO rozstrzygnięcia w przedmiocie sprzeciwu wobec rejestracji tego ostatniego znaku, na etapie postępowania w sprawie sprzeciwu lub postępowania odwoławczego, EUIPO nie powinno uwzględniać tej okoliczności celem ustalenia, czy sprzeciw ten należy uwzględnić. Wykładnia ta nieuchronnie skutkuje tym, że EUIPO może być zobowiązane do odmowy rejestracji unijnego znaku towarowego ze względu na potencjalną kolizję z wcześniejszym znakiem towarowym, podczas gdy w dniu wydania tej decyzji odmownej ten ostatni znak towarowy nie jest już chroniony na tym terytorium na mocy mających do niego zastosowanie przepisów ustawowych lub postanowień umownych. Jednakże w sytuacji, gdy wcześniejszy znak towarowy nie korzysta już z takiej ochrony, rejestracja unijnego znaku towarowego nie może już zagrażać podstawowej funkcji tego znaku, ponieważ taki wcześniejszy znak towarowy nie jest już w stanie spełniać tej podstawowej funkcji. W konsekwencji wykładnia rozporządzenia nr 207/2009, na której opiera się ustalenie zawarte w pkt 31 zaskarżonego wyroku, jest sprzeczna z ogólnym celem tego rozporządzenia polegającym na wyważeniu interesów właściciela wcześniejszego znaku towarowego i interesów osób trzecich w dysponowaniu oznaczeniami mogącymi określać ich towary i usługi. Z całości powyższych rozważań wynika, że Sąd naruszył prawo, opierając się w pkt 28–30 zaskarżonego wyroku na założeniu, zgodnie z którym istnienie względnej podstawy odmowy rejestracji powołanej na poparcie sprzeciwu wobec rejestracji unijnego znaku towarowego należy oceniać wyłącznie w dacie dokonania zgłoszenia dotyczącego tej rejestracji. Co się tyczy pkt 42 zaskarżonego wyroku, w którym Sąd, w odpowiedzi na argument EUIPO dotyczący braku kolizji między wcześniejszymi znakami towarowymi Nowhere a zgłoszonym znakiem towarowym po zakończeniu okresu przejściowego, stwierdził, że kolizja może istnieć przynajmniej w okresie między datą dokonania zgłoszenia unijnego znaku towarowego a upływem okresu przejściowego, w związku z czym spółka ta miała uzasadniony interes w uwzględnieniu jej sprzeciwu, należy, po pierwsze, zauważyć, że postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku i w sprawie sprzeciwu różnią się ze względu na ich przedmiot i skutki od postępowań o naruszenie prawa do znaku. Z orzecznictwa wynika zatem, że możliwość wniesienia przez właściciela wcześniejszego unijnego znaku towarowego powództwa o naruszenie prawa do znaku towarowego przeciwko właścicielowi późniejszego unijnego znaku towarowego nie może pozbawiać sensu ani wniesienia do EUIPO wniosku o unieważnienie prawa do znaku, ani mechanizmów uprzedniej kontroli dostępnych w ramach procedury rejestracji unijnych znaków towarowych, w tym postępowań w sprawie sprzeciwu (zob. podobnie wyrok z dnia 21 lutego 2013 r., Fédération Cynologique Internationale, C‑561/11, EU:C:2013:91, pkt 48). Odpowiednio, wniesienie sprzeciwu, które może zostać odrzucone przez EUIPO bez rozpatrywania go co do istoty, nie pozbawia przedmiotu powództwa o naruszenie prawa do znaku towarowego mającego na celu zakazanie używania w obrocie handlowym oznaczeń identycznych z wcześniejszym znakiem towarowym lub do niego podobnych, w tym w odniesieniu do późniejszego unijnego znaku towarowego (zob. analogicznie wyrok z dnia 21 lutego 2013 r., Fédération Cynologique Internationale, C‑561/11, EU:C:2013:91, pkt 45, 46, 52), a zatem tym bardziej w odniesieniu do oznaczenia, które – podobnie jak oznaczenie rozpatrywane w niniejszej sprawie – jest przedmiotem będącego wciąż w toku postępowania w sprawie zgłoszenia unijnego znaku towarowego. Rozumowanie to ma zastosowanie mutatis mutandis do wcześniejszego niezarejestrowanego znaku towarowego takiego jak ten, o którym mowa w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, który zgodnie z brzmieniem tego przepisu „daje właścicielowi prawo zakazu używania kolejnego znaku towarowego”. W konsekwencji, wbrew założeniu, na którym opiera się rozumowanie Sądu zawarte w pkt 42 zaskarżonego wyroku, oddalenie sprzeciwu Nowhere z tego powodu, że po upływie okresu przejściowego nie może dojść do kolizji między rozpatrywanymi znakami towarowymi, nie skutkuje tym, że spółce tej należy odmówić ochrony jej wcześniejszych niezarejestrowanych znaków towarowych używanych w obrocie handlowym w Zjednoczonym Królestwie przed tą datą, w szczególności w odniesieniu do ewentualnej kolizji związanej z używaniem unijnego znaku towarowego. W istocie w zakresie, w jakim Nowhere rzeczywiście dysponowała na mocy ustawodawstwa Zjednoczonego Królestwa prawem zakazu używania kolejnego znaku towarowego w rozumieniu art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, spółka ta była w tym okresie uprawniona do wytoczenia przed sądami Zjednoczonego Królestwa powództwa o naruszenie jej praw wniesionego przeciwko używaniu unijnego znaku towarowego będącego przedmiotem rozpatrywanego zgłoszenia do rejestracji, przy czym późniejsza rejestracja tego ostatniego znaku towarowego nie mogłaby w żadnym razie stać na przeszkodzie temu powództwu. Po drugie, należy zauważyć, że w odróżnieniu od postępowań w sprawie naruszenia prawa do znaku towarowego, postępowania w sprawie sprzeciwu nie dotyczą kolizji związanej z faktycznym używaniem znaków towarowych w obrocie handlowym, lecz potencjalnej kolizji, uzależnionej od wnioskowanej rejestracji i związanego ze współistnieniem dwóch konkurencyjnych praw własności intelektualnej, które są równie ważne i egzekwowalne. W tym kontekście, jak przypomniał Sąd w pkt 41 zaskarżonego wyroku, zgodnie z art. 46 rozporządzenia nr 207/2009 unijny znak towarowy rejestrowany jest na okres 10 lat od daty dokonania zgłoszenia. Jednakże, w przeciwieństwie do tego, co Sąd wydaje się stąd wnioskować w pkt 42 tego wyroku, nie wynika z tego, że od tej daty istnieje ryzyko kolizji między tym znakiem towarowym a wcześniejszym znakiem towarowym. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 na unijny znak towarowy można powoływać się wobec osób trzecich dopiero od dnia opublikowania rejestracji tego ostatniego znaku towarowego. W szczególności wynika stąd, że wyłączne prawo, które unijny znak towarowy przyznaje jego właścicielowi, pozwalające mu w szczególności na zakazanie osobom trzecim używania danego znaku w drodze wytoczonego na podstawie art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009 powództwa o naruszenie prawa do znaku towarowego, może odnosić się tylko do działań osoby trzeciej podjętych po opublikowaniu rejestracji tego unijnego znaku towarowego (zob. podobnie wyrok z dnia 22 czerwca 2016 r., Nikolajeva, C‑280/15, EU:C:2016:467, pkt 37). Tymczasem w sytuacji przywołanej przez EUIPO przed Sądem i rozważanej w pkt 42 zaskarżonego wyroku, a mianowicie sytuacji, w której wcześniejsze znaki towarowe chronione w Zjednoczonym Królestwie nie byłyby już chronione w Unii po zakończeniu okresu przejściowego, niewątpliwie istniałoby prawdopodobieństwo potencjalnej kolizji między tymi wcześniejszymi znakami towarowymi a unijnym znakiem towarowym w przypadku rejestracji tego ostatniego znaku towarowego przed upływem tego okresu. Jednakże z uwagi na to, że w niniejszej sprawie w tym dniu postępowanie w sprawie sprzeciwu Nowhere było w toku, a Druga Izba Odwoławcza EUIPO nie wydała jeszcze spornej decyzji, do wspomnianej daty sprzeciw ten umożliwił Nowhere ochronę podstawowej funkcji rozpatrywanych wcześniejszych znaków towarowych, uniemożliwiając tę rejestrację. Natomiast przy założeniu, że hipoteza, o której mowa w pkt 132 niniejszego wyroku, znajdzie potwierdzenie, gdyż w dniu upływu okresu przejściowego zgłoszony unijny znak towarowy nie był jeszcze zarejestrowany, znak ten mógłby zostać zarejestrowany w każdym razie jedynie dopiero po tym, jak te wcześniejsze znaki towarowe przestałyby wywoływać skutki. W konsekwencji w przypadku rejestracji ten unijny znak towarowy stałby się ważny i można by było się na niego powoływać dopiero w dniu, w którym nie istniałaby żadna, nawet potencjalna, kolizja ze wspomnianymi wcześniejszymi znakami towarowymi. Zatem biorąc pod uwagę cel postępowania w sprawie sprzeciwu wskazany w pkt 116 niniejszego wyroku, którym jest właśnie uniknięcie wystąpienia takiej potencjalnej kolizji, nie można stwierdzić, wbrew temu, co wynika z pkt 42 zaskarżonego wyroku, że Nowhere zachowałaby w takiej sytuacji „uzasadniony interes” w odmowie rejestracji zgłoszonego znaku towarowego. Wynika z tego, że w tym punkcie zaskarżonego wyroku Sąd oddalił argumentację EUIPO dotyczącą braku kolizji między wcześniejszymi znakami towarowymi a zgłoszonym znakiem towarowym po zakończeniu okresu przejściowego, opierając się na błędnych założeniach. Co się tyczy naruszeń prawa, jakich miał dopuścić się Sąd w pkt 34–40 zaskarżonego wyroku, w których Sąd oddalił argumenty EUIPO dotyczące, po pierwsze, brzmienia art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, po drugie, znaczenia zasady 19 ust. 2 lit. d) oraz zasady 20 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95, po trzecie, wagi, jaką należy przypisać przesłankom dotyczącym rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego, a po czwarte, orzecznictwa Sądu dotyczącego postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku, wystarczy zauważyć, że w świetle ustaleń dokonanych w pkt 102–136 niniejszego wyroku istnienie lub brak tych naruszeń prawa nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie drugiej części jedynego zarzutu. W świetle całości powyższych rozważań i bez konieczności badania pozostałych argumentów podniesionych przez EUIPO na poparcie drugiej części jedynego zarzutu należy stwierdzić, że tę drugą część zarzutu należy uwzględnić. Argumenty podniesione przez Nowhere i opierające się w istocie na tym samym założeniu, na którym oparł się sam Sąd w pkt 28–31 zaskarżonego wyroku, a które zostało odrzucone w pkt 102–122 niniejszego wyroku, nie są w stanie podważyć tego wniosku. Ponadto, co się tyczy istotności odniesienia się przez EUIPO do wyroku Metro, kwestionowanej przez Nowhere, należy stwierdzić, po pierwsze, że – jak zauważył ten urząd w replice – w zaskarżonym wyroku Sąd zastosował do okoliczności faktycznych niniejszego sporu ogólne zasady dotyczące daty właściwej dla oceny istnienia praw wcześniejszych, nie biorąc pod uwagę faktu, że wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii stanowi, w odróżnieniu w szczególności od nieprzedłużenia rejestracji wcześniejszego znaku towarowego, okoliczność niezależną od woli stron. Po drugie, jak wynika w szczególności z pkt 121 niniejszego wyroku, kwestia, czy dla celów rozpatrzenia sprzeciwu istotny jest fakt, że wcześniejsze prawo przestało korzystać z ochrony przyznanej mu przez prawo Unii ze względu na okoliczność niezależną od woli jego właściciela, nie ma decydującego znaczenia, ponieważ w każdym razie w takiej sytuacji rejestracja zgłoszonego znaku towarowego nie może już zagrażać podstawowej funkcji tego wcześniejszego prawa. W przedmiocie części trzeciej jedynego zarzutu, dotyczącej nieuwzględnienia skutków prawnych art. 50 ust. 3 TUE oraz art. 126 i 127 umowy o wystąpieniu, a także naruszenia zasady terytorialności, o której mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 – Argumentacja stron W części trzeciej jedynego zarzutu, którą należy rozpatrzyć w drugiej kolejności, EUIPO podnosi na wstępie, że ogólne zasady, o których mowa w pkt 85 niniejszego wyroku, mają zastosowanie w przypadku, gdy wcześniejszy znak towarowy nie jest już ważny i nie można już się na niego powoływać w Unii ze względu na faktyczne wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii po zakończeniu okresu przejściowego. Na poparcie tego twierdzenia, po pierwsze, EUIPO zauważa, że umowa o wystąpieniu nie zawiera wyraźnego postanowienia przewidującego, w drodze odstępstwa od tych zasad ogólnych, odmienne traktowanie ustania skutku wcześniejszych praw i znaków towarowych chronionych w Zjednoczonym Królestwie niż traktowanie mające zastosowanie do wszelkich wcześniejszych praw. Wynikałoby z tego, że w pkt 25 zaskarżonego wyroku Sąd bezskutecznie wskazał, iż umowa o wystąpieniu nie zawierała postanowień regulujących kwestię sprzeciwu wniesionego na podstawie wcześniejszego prawa chronionego w Zjednoczonym Królestwie przed dniem wejścia w życie umowy o wystąpieniu, ponieważ okoliczność ta nie mogła uzasadniać odstąpienia przez Sąd od wspomnianych zasad ogólnych. Ponadto okoliczność, że – jak stwierdził Sąd w pkt 26 i 27 tego wyroku – sporna decyzja jest jedynym istotnym dokumentem, którego data jest późniejsza niż data zakończenia okresu przejściowego, jest pozbawiona znaczenia. Po drugie, zdaniem EUIPO nie można dochodzić żadnego rozsądnego odszkodowania na podstawie art. 9 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 w oparciu o zgłoszony unijny znak towarowy za zdarzenia, które miały miejsce w Zjednoczonym Królestwie, ponieważ Zjednoczone Królestwo nie było państwem członkowskim w dniu opublikowania rejestracji tego znaku towarowego. Okoliczność ta przemawia również za brakiem potencjalnej kolizji po upływie okresu przejściowego i potwierdza, że pkt 42 zaskarżonego wyroku narusza w tym względzie prawo. Po trzecie, EUIPO podnosi, że w przypadku rejestracji zgłoszonego unijnego znaku towarowego będzie on ważny i skuteczny w 27 obecnych państwach członkowskich Unii z zachowaniem daty pierwszeństwa zgłoszenia do rejestracji tego znaku towarowego. Tymczasem w przypadku odmowy rejestracji i w przypadku konwersji tego zgłoszenia na 27 zgłoszeń krajowych znaków towarowych zgłaszający mógłby uzyskać krajowe znaki towarowe we wszystkich tych państwach członkowskich, nadal korzystając z tej daty. Ponadto ów zgłaszający miałby następnie możliwość dokonania nowego zgłoszenia unijnego znaku towarowego, powołując się, na podstawie art. 139 rozporządzenia 2017/1001, na uzyskane w ten sposób krajowe znaki towarowe, a w konsekwencji uzyskać jednolity znak towarowy na szczeblu Unii, podobny do unijnego znaku towarowego zgłoszonego w niniejszej sprawie. Nowhere nie ma zatem żadnego interesu w odrzuceniu zgłoszenia rozpatrywanego unijnego znaku towarowego, które mogłoby być „prawnie obchodzone” poprzez konwersję tego ostatniego zgłoszenia wywołującą te same skutki. Co się tyczy terytorium Zjednoczonego Królestwa, Nowhere nadal miałaby w stosownym wypadku możliwość zakwestionowania na podstawie swoich wcześniejszych niezarejestrowanych w tym państwie znaków towarowych ewentualnej rejestracji zgłoszenia znaku towarowego, którego zgłaszający dany znak towarowy dokonałby w Zjednoczonym Królestwie, w terminie dziewięciu miesięcy od upływu okresu przejściowego na podstawie art. 59 ust. 1 umowy o wystąpieniu. Możliwość ta jest jednak niezwiązana z postępowaniem w sprawie sprzeciwu przed EUIPO. W konsekwencji EUIPO twierdzi, że wbrew wskazaniom zawartym w pkt 45 zaskarżonego wyroku przedstawione przez niego przed Sądem rozważania dotyczące konwersji rozpatrywanego zgłoszenia unijnego znaku towarowego na zgłoszenia krajowych znaków towarowych nie odnoszą się do każdego postępowania w sprawie sprzeciwu, ponieważ w „normalnej” sytuacji, w której wcześniejsze prawo jest chronione prawem państwa członkowskiego Unii, zgłaszający unijny znak towarowy nie uzyskałby, w przypadku konwersji, ochrony równoważnej ochronie, jaką zapewniałaby rejestracja zgłoszonego znaku towarowego będącego przedmiotem niniejszego sporu. Ponadto EUIPO podnosi, że wbrew temu, co stwierdził Sąd w tym punkcie, ze względu na zasadę terytorialności praw własności intelektualnej, o której mowa w motywie 5 rozporządzenia 2017/1001, nie może istnieć żaden kolizji między krajowym znakiem towarowym wynikającym z takiej konwersji a wcześniejszym niezarejestrowanym w Zjednoczonym Królestwie znakiem towarowym w okresie poprzedzającym upływ okresu przejściowego. Wreszcie, EUIPO twierdzi, że Sąd nie uwzględnił wyrażonej w motywie pierwszym rozporządzenia nr 40/94 woli prawodawcy Unii, aby stworzyć jednolite prawo własności intelektualnej na szczeblu Unii jako alternatywę dla krajowych znaków towarowych. Nowhere uważa, że argumentacja EUIPO jest bezzasadna. Po pierwsze, podnosi ona, że należy uwzględnić chronologię wydarzeń przy badaniu zasady proporcjonalności zgodnie z art. 17 ust. 2 i art. 52 ust. 1 Karty w ramach postępowania wszczętego przed wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii, a nawet przed przeprowadzeniem referendum w sprawie tego wystąpienia, czyli w dniu, w którym nic nie wskazywało na to wystąpienie. Po drugie, zauważając, że umowa o wystąpieniu nie zawiera żadnego wyraźnego postanowienia dotyczącego ustania skutku w obrębie Unii praw chronionych w Zjednoczonym Królestwie, Nowhere powołuje się na art. 6 ust. 3 lit. a) European Union (Withdrawal) Act 2018 (ustawy wystąpieniu z Unii Europejskiej z 2018 r.), na mocy którego sądy właściwe w sprawach znaków towarowych znajdujące się w Zjednoczonym Królestwie są zobowiązane do stosowania prawa krajowego wywodzącego się z prawa Unii zgodnie z prawem Unii, w brzmieniu obowiązującym na koniec okresu przejściowego. Ponadto na podstawie systemu przepisów przejściowych Trade Marks (Amendment etc.) (EU Exit) Regulations 2019 [rozporządzeń w sprawie znaków towarowych z 2019 r. (poprawki itp.) (wyjście z Unii Europejskiej)] uznano, że rejestracja unijnego znaku towarowego stanowiąca formalną podstawę postępowania w sprawie sprzeciwu nadal będzie stanowić prawo właściwe w ramach tego postępowania. Tak więc urząd ds. własności intelektualnej Zjednoczonego Królestwa jest zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie danego sprzeciwu, opierając się na prawie obowiązującym w dniu złożenia wniosku. Nowhere wnioskuje stąd, że w celu zastosowania zasady proporcjonalności i zapewnienia wzajemności prawa należałoby uwzględnić te przepisy, które pozwoliłyby złagodzić konsekwencje ustania skutku w obrębie Unii praw chronionych w Zjednoczonym Królestwie. – Ocena Trybunału W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 50 ust. 3 TUE traktaty przestały mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa w dniu wejścia w życie w dniu 1 lutego 2020 r. umowy o wystąpieniu, co oznacza, że od tego też dnia wspomniane państwo utraciło status państwa członkowskiego (wyrok z dnia 9 czerwca 2022 r., Préfet du Gers i Institut national de la statistique et des études économiques, C‑673/20, EU:C:2022:449, pkt 55 i przytoczone tam orzecznictwo). Jednakże w motywie czwartym preambuły do tej umowy wskazano, że całość prawa Unii przestanie mieć zastosowanie do tego państwa od daty wejścia w życie tej umowy „z zastrzeżeniem uzgodnień zawartych” w tej umowie. Tymczasem wspomniana umowa przewiduje w art. 126 i 127 okres przejściowy rozpoczynający się z dniem jej wejścia w życie i kończący się w dniu 31 grudnia 2020 r., w trakcie którego to okresu, o ile umowa ta nie stanowi inaczej, prawo Unii ma zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i na jego terytorium, a wszelkie odniesienia do państw członkowskich w tym prawie rozumie się jako odniesienia obejmujące również to państwo. Natomiast, jak stwierdził w istocie Sąd w pkt 25 zaskarżonego wyroku, art. 54–61 umowy o wystąpieniu, które znajdują się w tytule IV części trzeciej tej umowy, zatytułowanym „Własność intelektualna”, i które mają zastosowanie od chwili zakończenia okresu przejściowego, zgodnie z art. 185 akapit czwarty tej umowy, nie wskazują, w jaki sposób należy postępować w przypadku sprzeciwu wniesionego przed datą wejścia w życie wspomnianej umowy na podstawie wcześniejszego prawa chronionego w Zjednoczonym Królestwie, w sytuacji gdy postępowanie w sprawie sprzeciwu pozostaje w toku pod koniec tego okresu. Jednakże, stwierdzając brak takiej wskazówki, Sąd uznał, że ustalenie to przemawia za możliwością powołania się, również po upływie okresu przejściowego, na znaki towarowe chronione w Zjednoczonym Królestwie, na podstawie których wniesiono sprzeciw przed datą wejścia w życie umowy o wystąpieniu, jak wynika z uwzględnienia wspomnianego ustalenia w rozumowaniu przedstawionym w pkt 24–31 zaskarżonego wyroku. Czyniąc tak, Sąd naruszył prawo. Po pierwsze bowiem, jak wskazano w pkt 154 niniejszego wyroku, z motywu czwartego preambuły umowy o wystąpieniu wynika, że z zastrzeżeniem uzgodnień zawartych w tej umowie prawo Unii przestaje mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa od daty wejścia w życie tej umowy. Po drugie, zgodnie z art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 znak towarowy lub wcześniejsze prawo, o którym mowa w tym przepisie, powinny w szczególności w zakresie, w jakim „prawo państwa członkowskiego reguluje [taki znak lub takie prawo]”, dawać właścicielowi „prawo zakazu używania kolejnego znaku towarowego”. Od zakończenia zaś okresu przejściowego prawo Zjednoczonego Królestwa, na które powołała się Nowhere na poparcie swojego sprzeciwu, nie stanowiło już, w braku jakichkolwiek odmiennych postanowień w umowie o wystąpieniu, „prawa państwa członkowskiego”. Sąd błędnie zatem stwierdził w pkt 25 zaskarżonego wyroku, że w umowie o wystąpieniu brak jest wyraźnych postanowień dotyczących sposobu postępowania ze sprzeciwem wniesionym przed datą wejścia w życie tej umowy, nie wyciągając jednak z tego odpowiednich konsekwencji prawnych w odniesieniu do możliwości powołania się, po zakończeniu okresu przejściowego, na wcześniejsze znaki towarowe chronione w Zjednoczonym Królestwie, na których opiera się ten sprzeciw. W drugiej kolejności, zgodnie z zasadą terytorialności, przypomnianą w motywach 2–4 rozporządzenia nr 207/2009 i zastosowaną w odniesieniu do unijnego znaku towarowego w art. 1 ust. 2 zdanie drugie tego rozporządzenia, skutki prawne znaku towarowego są ograniczone do terytorium, na którym jest on chroniony (zob. podobnie wyroki: z dnia 22 czerwca 1994 r., IHT Internationale Heiztechnik i Danzinger, C‑9/93, EU:C:1994:261, pkt 22; a także z dnia 19 grudnia 2012 r., Leno Merken, C‑149/11, EU:C:2012:816, pkt 38, 40, 41). A zatem zgodnie z tą zasadą, do celów stosowania art. 8 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia, to jedynie na terytorium ochrony danego oznaczenia prawo właściwe przyznaje temu oznaczeniu wyłączne prawa, które mogą kolidować z unijnym znakiem towarowym (zob. podobnie wyrok z dnia 29 marca 2011 r., Anheuser-Busch/Budějovický Budvar, C‑96/09 P, EU:C:2011:189, pkt 162). Tymczasem z art. 54–61 umowy o wystąpieniu nie wynika, że strony tej umowy przewidziały, w drodze odstępstwa od wspomnianej zasady terytorialności, przyznanie unijnemu znakowi towarowemu zarejestrowanemu po upływie okresu przejściowego skutku na terytorium Zjednoczonego Królestwa, w tym w odniesieniu do okresu ważności tego znaku towarowego poprzedzającego tę datę. W szczególności w artykułach tych nie ustanawia się żadnego związku między rezultatem postępowania w sprawie zgłoszenia unijnego znaku towarowego będącego w toku w tym dniu a rezultatem postępowania w sprawie analogicznego zgłoszenia dokonanego do organów Zjednoczonego Królestwa na podstawie art. 59 ust. 1 tej umowy. Wynika stąd, że – jak wskazało w istocie EUIPO w ramach części trzeciej jedynego zarzutu – nie może być mowy o kolizji między wcześniejszymi znakami towarowymi chronionymi w Zjednoczonym Królestwie a unijnym znakiem towarowym w przypadku rejestracji tego ostatniego po upływie okresu przejściowego, zważywszy, że ten ostatni znak towarowy będzie wywierał w takiej sytuacji skutki na terytorium innym niż terytorium, na którym chronione są te wcześniejsze znaki towarowe. Jednakże, odnosząc się w pkt 42 i 45 zaskarżonego wyroku do potencjalnej kolizji między z jednej strony wcześniejszymi znakami towarowymi chronionymi w Zjednoczonym Królestwie a z drugiej strony zgłoszonym unijnym znakiem towarowym lub – w stosownym wypadku, w sytuacji odmowy rejestracji tego ostatniego – zgłoszeniem krajowego znaku towarowego będącego wynikiem konwersji zgłoszenia unijnego znaku towarowego, Sąd oparł się w sposób dorozumiany, lecz konieczny na założeniu, że jeżeli zgłoszenie unijnego znaku towarowego zostało dokonane przed upływem okresu przejściowego, to ten ostatni znak towarowy, zarejestrowany po tej dacie, lub co najmniej krajowy znak towarowy będący wynikiem konwersji tego ostatniego zgłoszenia, mógłby wywoływać skutki na terytorium Zjednoczonego Królestwa. Takie zaś założenie wiązałoby się z istnieniem w umowie o wystąpieniu wyraźnych postanowień umożliwiających, w drodze odstępstwa od zasady terytorialności znaków towarowych, przedłużenie takich skutków po wspomnianej dacie, co nie ma miejsca. Wynika z tego, że opierając się w pkt 42 i 45 zaskarżonego wyroku na istnieniu takiej potencjalnej kolizji, Sąd naruszył prawo, ponieważ nie uwzględnił prawidłowo skutków prawnych zakończenia okresu przejściowego i zasady terytorialności znaków towarowych w odniesieniu do sprzeciwu rozpatrywanego w niniejszym sporze. W związku z tym należy uwzględnić część trzecią jedynego zarzutu, bez konieczności badania pozostałych argumentów podniesionych przez EUIPO na jej poparcie. Wniosku tego nie podważają argumenty Nowhere dotyczące zasad proporcjonalności i wzajemności. Skoro bowiem Sąd nie oparł się na tych zasadach w zaskarżonym wyroku, nie mogą one stanowić poparcia dla rozumowania, na którym opiera się ten wyrok. Zakładając, że poprzez te argumenty Nowhere zamierza zwrócić się do Trybunału o zastąpienie podstaw, na których opiera się ten wyrok, innymi podstawami, wystarczy zauważyć z jednej strony, że okoliczność, iż sprzeciw został wniesiony w dniu, w którym wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii nie było przewidywalne, nie ma znaczenia, ponieważ w każdym razie, jak wynika z pkt 102–122 niniejszego wyroku, aby sprzeciw mógł zostać uwzględniony, wcześniejszy znak towarowy objęty ochroną na mocy prawa Unii musi nadal istnieć do dnia wydania ostatecznej decyzji rozstrzygającej w przedmiocie tego sprzeciwu. Z drugiej strony, co się tyczy powołania się przez Nowhere na przepisy prawa Zjednoczonego Królestwa dotyczące sprzeciwów opartych na unijnych znakach towarowych, przyjętych w perspektywie wystąpienia tego państwa z Unii, należy, po pierwsze, przypomnieć, że system unijnych znaków towarowych jest systemem autonomicznym, tworzonym przez zbiór norm i zmierzającym do osiągnięcia szczególnych dla niego celów, przy czym jego stosowanie jest niezależne od wszystkich systemów krajowych (wyrok z dnia 6 czerwca 2018 r., Apcoa Parking Holdings/EUIPO, C‑32/17 P, EU:C:2018:396, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo). Po drugie, jak stwierdzono w pkt 161 niniejszego wyroku, z art. 54–61 umowy o wystąpieniu nie wynika, że strony tej umowy przewidziały, w drodze odstępstwa od zasady terytorialności, nadanie unijnemu znakowi towarowemu zarejestrowanemu po upływie okresu przejściowego skutku na terytorium Zjednoczonego Królestwa. W tych okolicznościach, nawet gdyby przyjąć, że zasada wzajemności byłaby w niniejszym wypadku istotna, nie może ona w żadnym razie prowadzić EUIPO do przyznania, że można nadal powoływać się na wcześniejsze prawo chronione w Zjednoczonym Królestwie w ramach sprzeciwu wobec rejestracji takiego znaku towarowego po tej dacie. W świetle całości powyższych rozważań i bez konieczności badania części pierwszej jedynego zarzutu odwołania należy uwzględnić odwołanie i uchylić zaskarżony wyrok. W przedmiocie skargi do Sądu Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przypadku uchylenia orzeczenia Sądu Trybunał może wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala, lub skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd. W niniejszej sprawie stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia. W tym względzie, jak wskazano w pkt 45 niniejszego wyroku, Nowhere podniosła na poparcie odwołania jedyny zarzut, dotyczący naruszenia art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, w ramach którego utrzymuje ona w istocie, że jedyną datą właściwą dla ustalenia istnienia wcześniejszego prawa, na którym opiera się sprzeciw wobec rejestracji unijnego znaku towarowego, jest data dokonania zgłoszenia tego znaku do rejestracji. Tymczasem ze względów przedstawionych w pkt 102–137 niniejszego wyroku zarzut ten należy oddalić, ponieważ to wcześniejsze prawo musi nadal istnieć do dnia, w którym EUIPO orzeknie w przedmiocie sprzeciwu opartego na wspomnianym prawie, w tym na etapie odwołania przed izbą odwoławczą, co nie miało miejsca w przypadku znaku towarowego, na który powołała się Nowhere na poparcie sprzeciwu. W ramach niniejszego odwołania Nowhere twierdzi, że podniosła ponadto zarzut dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji ustanowionej w art. 41 Karty. Jednakże, jak wynika z treści skargi wszczynającej postępowanie, chociaż Nowhere utrzymywała, że ze względu na nieuwzględnienie w spornej decyzji jej wcześniejszych praw chronionych w Zjednoczonym Królestwie poniosła szkodę, za którą wyłączną odpowiedzialność ponosi EUIPO, w szczególności ze względu na uchylenie pierwszej decyzji Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 października 2018 r., o której mowa w pkt 39 niniejszego wyroku, to argumentacja ta została przedstawiona na poparcie jedynego zarzutu Nowhere, dotyczącego naruszenia art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, a nie odrębnego i autonomicznego zarzutu dotyczącego naruszenia zasady dobrej administracji. Wynika stąd, że skargę Nowhere należy oddalić. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania, jeżeli odwołanie jest zasadne i Trybunał wydaje orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, rozstrzyga on również o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ w niniejszej sprawie EUIPO wniosło o obciążenie Nowhere kosztami postępowania, a Nowhere przegrała sprawę, należy obciążyć ją jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez EUIPO w niniejszym postępowaniu odwoławczym i w postępowaniu w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 140 § 1 regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie jego art. 184 § 1, Republika Federalna Niemiec, która przystąpiła do tej sprawy w charakterze interwenienta, pokrywa własne koszty. Artykuł 140 § 3 tego regulaminu, mający również zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, stanowi, że Trybunał może zdecydować, że interwenient inny niż państwo członkowskie lub instytucja pokrywa własne koszty. W niniejszej sprawie należy orzec, że INTA pokrywa własne koszty.   Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:   1) Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 marca 2022 r., Nowhere/EUIPO – Ye (APE TEES) (T‑281/21, EU:T:2022:139) zostaje uchylony.   2) Skarga Nowhere Co. Ltd zostaje oddalona.   3) Nowhere Co. Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) w związku z niniejszym postępowaniem odwoławczym i postępowaniem w pierwszej instancji.   4) Republika Federalna Niemiec i International Trademark Association (INTA) pokrywają własne koszty.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.