C-339/17

WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba) z dnia 5 lipca 2018 r. ( *1 ) Odesłanie prejudycjalne – Nazewnictwo włókien tekstylnych i odnośne wymogi w dziedzinie etykietowania i oznakowywania – Rozporządzenie (UE) nr 1007/2011 – Artykuły 7 i 9 – Czyste wyroby włókiennicze – Wyroby włókiennicze składające się z wielu włókien – Sposoby etykietowania lub oznakowywania W sprawie C‑339/17 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Landgericht Köln (sąd okręgowy w Kolonii, Niemcy) postanowieniem z dnia 18 maja 2017 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 7 czerwca 2017 r., w postępowaniu: Verein für lauteren Wettbewerb eV przeciwko Princesport GmbH, TRYBUNAŁ (piąta izba), w składzie: J.L. da Cruz Vilaça, prezes izby, E. Levits, A. Borg Barthet, M. Berger (sprawozdawca) i F. Biltgen, sędziowie, rzecznik generalny: N. Wahl, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, rozważywszy uwagi przedstawione: – w imieniu Verein für lauteren Wettbewerb eV przez I. Siegfried, Rechtsanwältin, – w imieniu Princesport GmbH przez M. Liesena, Rechtsanwalt, – w imieniu rządu niemieckiego przez T. Henzego oraz S. Eisenberg, działających w charakterze pełnomocników, – w imieniu rządu czeskiego przez M. Smolka, J. Vláčila i A. Kasalicką, działających w charakterze pełnomocników, – w imieniu Komisji Europejskiej przez K. Petersen oraz D. Kukovca, działających w charakterze pełnomocników, podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 7 ust. 1 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1007/2011 z dnia 27 września 2011 r. w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych, a także uchylenia dyrektywy Rady 73/44/EWG oraz dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 96/73/WE i 2008/121/WE (Dz.U. 2011, L 272, s. 1). Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu pomiędzy Verein für lauteren Wettbewerb eV, stowarzyszeniem, którego celem jest zwalczanie nieuczciwej konkurencji, a spółką Princesport GmbH w przedmiocie wymogów w zakresie etykietowania lub znakowania przy promocji i dystrybucji przez Princesport wyrobów włókienniczych w Internecie. Ramy prawne Prawo Unii Motyw 10 rozporządzenia nr 1007/2011 stanowi: „Dla zapewnienia dostępności prawidłowych i jednolitych informacji dla wszystkich konsumentów w Unii obowiązkowe powinno być podanie składu surowcowego na etykiecie lub oznakowaniu. Niniejsze rozporządzenie nie powinno jednak zabraniać podmiotom gospodarczym podawania dodatkowo informacji o obecności niewielkich ilości włókien wymagających szczególnej uwagi, aby zachować pierwotną jakość wyrobu włókienniczego. W przypadku wyrobów włókienniczych, których skład surowcowy w chwili produkcji jest z przyczyn technicznych trudny do wskazania, możliwe powinno być podanie na etykiecie lub oznakowaniu wyłącznie włókien znanych w chwili produkcji, pod warunkiem że stanowią one określoną zawartość procentową składników wyrobu gotowego”. Artykuł 1 tego rozporządzenia ma następujące brzmienie: „Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy dotyczące stosowania nazw włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych, […] mające na celu poprawę funkcjonowania rynku wewnętrznego i umożliwienie dostarczania konsumentom dokładnych informacji”. Artykuł 4 wskazanego rozporządzenia, zatytułowany „Ogólny wymóg dotyczący udostępniania na rynku wyrobów włókienniczych”, stanowi: „Wyroby włókiennicze udostępnia się na rynku wyłącznie pod warunkiem, że są one opatrzone etykietą, oznakowaniem lub towarzyszą im dokumenty handlowe zgodnie z niniejszym rozporządzeniem”. Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011: „Do opisu składu surowcowego na etykietach i oznakowaniach wyrobów włókienniczych używa się wyłącznie nazw włókien tekstylnych wymienionych w załączniku I”. Artykuł 7 tego rozporządzenia, zatytułowany „Czyste wyroby włókiennicze”, stanowi: „1.   Etykieta lub oznakowanie »100%«, »czysty« lub »wykonany w całości z« mogą być stosowane wyłącznie do wyrobów włókienniczych składających się w całości z tego samego włókna. Takich lub podobnych określeń nie można stosować do innych wyrobów włókienniczych. 2.   Bez uszczerbku dla art. 8 ust. 3 wyrób włókienniczy zawierający włókna obce w ilości nie większej niż 2% jego masy również może zostać uznany za składający się w całości z tego samego włókna, pod warunkiem że ilość ta jest uzasadniona jako technicznie nieunikniona według dobrej praktyki wytwarzania oraz że włókna te nie są dodawane rutynowo. Wyrób włókienniczy poddany procesowi zgrzeblania również może zostać uznany za składający się w całości z tego samego włókna, jeżeli zawiera on włókna obce w ilości nie większej niż 5% jego masy, pod warunkiem że ilość ta jest uzasadniona jako technicznie nieunikniona według dobrej praktyki wytwarzania oraz że włókna te nie są dodawane rutynowo”. Artykuł 9 ust. 1 i 5 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Wyroby włókiennicze składające się z wielu włókien”, stanowi: „1.   Wyrób włókienniczy opatruje się etykietą lub oznakowuje nazwą i zawartością procentową w masie całkowitej wszystkich włókien składowych w porządku malejącym. […] 5.   W drodze odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu włókna jeszcze niewymienione w załączniku I można określić wyrażeniem »inne włókna«, tuż przed lub tuż po którym podana jest ich łączna zawartość procentowa w całkowitej masie wyrobu”. W art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011 wskazano: „[…] Udostępniane na rynku wyroby włókiennicze opatruje się etykietą lub oznakowuje, aby poinformować o ich składzie surowcowym. Etykiety i oznakowanie wyrobów włókienniczych muszą być trwałe, czytelne, widoczne i łatwo dostępne, a w przypadku etykiet – starannie przymocowane”. Artykuł 16 tego rozporządzenia stanowi: „1.   Udostępniając wyrób włókienniczy na rynku, w katalogach i prospektach, na opakowaniach, etykietach i oznakowaniach podaje się opisy składu surowcowego, o których mowa w art. 5, 7, 8 i 9, w sposób czytelny, widoczny, jasny oraz przy użyciu druku jednolitego pod względem rozmiaru, stylu i czcionki. Informacje te są wyraźnie widoczne dla konsumenta przed dokonaniem zakupu, w tym również w przypadku dokonywania zakupu drogą elektroniczną. 2.   Znaki towarowe lub nazwę przedsiębiorstwa można podawać bezpośrednio przed lub po opisach składu surowcowego, o których mowa w art. 5, 7, 8 i 9. […] Inne informacje podaje się zawsze oddzielnie. 3.   Etykiety lub oznakowanie sporządza się w języku urzędowym lub językach urzędowych państwa członkowskiego, na którego terytorium wyroby włókiennicze są udostępniane konsumentom, chyba że zainteresowane państwo członkowskie postanowi inaczej. […]”. Prawo niemieckie Z postanowienia odsyłającego wynika, że Verein für lauteren Wettbewerb stawia zarzut naruszenia niektórych przepisów Gesetz gegen den unlauteren Wettbewerb (ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zwanej dalej „UWG”) zarówno w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 grudnia 2015 r. (zwanym dalej „dawnym brzmieniem”), jak i w brzmieniu obowiązującym od tej daty (zwanym dalej „nowym brzmieniem”). Paragraf 4 pkt 11 UWG (w dawnym brzmieniu) stanowił: „Czyn nieuczciwej konkurencji popełnia w szczególności ten, kto: […] 11.   narusza przepis ustawy, którego celem jest między innymi regulowanie, w interesie uczestników rynku, zachowania na rynku”. Paragraf 4 pkt 11 UWG został zastąpiony przez § 3a UWG (w nowym brzmieniu). Przepis ten stanowi: „W sposób nieuczciwy działa ten, kto postępuje niezgodnie z przepisem ustawy, który również służy, w interesie uczestników, regulowaniu zachowania na rynku, i jeżeli naruszenie może odczuwalnie naruszyć interesy konsumentów, innych uczestników rynku lub podmiotów konkurujących”. Zgodnie z § 8 UWG: „(1)   Od osoby, która stosuje niedozwolone praktyki handlowe, o których mowa w § 3 lub § 7, można żądać usunięcia ich skutków, a w wypadku groźby ponowienia praktyk – ich zaprzestania. Zaprzestania można żądać już wtedy, gdy istnieje groźba tego rodzaju naruszenia § 3 lub § 7. […] (3)   Prawa z ust. 1 przysługują: […] 2. posiadającym osobowość prawną stowarzyszeniom działającym na rzecz wspierania interesów handlowych lub własnych zawodowych, o ile ich członkiem jest znacząca liczba przedsiębiorstw sprzedających towary lub świadczących usługi tego samego rodzaju lub podobne na tym samym rynku, jeżeli w szczególności poprzez osobowe, rzeczowe i finansowe zasoby są w stanie rzeczywiście realizować swoje statutowe zadania polegające na wspieraniu interesów handlowych lub własnych zawodowych i o ile naruszenie wpływa na interesy ich członków; 3. upoważnionym podmiotom, które wykażą, że są wpisane na listę upoważnionych podmiotów, o której mowa w § 4 Unterlassungsklagengesetz [niemieckiej ustawy w sprawie powództw o zaniechanie] lub w wykazie Komisji Europejskiej, o którym mowa art. 4 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/22/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów (Dz.U. 2009, L 110, s. 30); […]”. W postanowieniu odsyłającym Landgericht Köln (sąd okręgowy w Kolonii, Niemcy) wyjaśnił, że zgodnie z orzecznictwem Bundesgerichtshof (federalnego trybunału sprawiedliwości, Niemcy) przepisy rozporządzenia nr 1007/2011, dotyczące etykietowania wyrobów włókienniczych, mają na celu ochronę konsumentów, a tym samym stanowią przepisy, które regulują zachowanie na rynku w rozumieniu § 3a UWG (w nowym brzmieniu) i § 4 pkt 11 UWG (w dawnym brzmieniu). Postępowanie główne i pytania prejudycjalne Uznawszy, że spółka Princesport nie spełnia wymogów w zakresie etykietowania lub oznakowywania przy promocji i dystrybucji w Internecie swych wyrobów włókienniczych składających się wyłącznie z tego samego włókna, a co za tym idzie, narusza niektóre przepisy UWG, a także art. 5 ust. 1, art. 9 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011, Verein für lauteren Wettbewerb wniósł skargę przeciwko tej spółce. W dniu 5 lipca 2016 r. przeciwko spółce Princesport został wydany wyrok zaoczny. Spółka ta wniosła od tego wyroku apelację do sądu odsyłającego. W tym kontekście Princesport twierdzi w istocie, że art. 7 rozporządzenia nr 1007/2011 nie nakłada obowiązku oznaczania czystych wyrobów włókienniczych określeniami „czysty” lub „wykonany w całości z”, lecz jedynie wyjaśnia, że tylko takie produkty mogą być oznaczane wskazanymi określeniami. Verein für lauteren Wettbewerb uważa natomiast, że konieczne jest oznakowywanie czystych wyrobów włókienniczych jako takich. Aby tego dokonać, można jedynie wybrać którąś z trzech alternatywnych form prezentacji, wymienionych w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011, a mianowicie określenia „100%”, „czysty” lub „wykonany w całości z”. Poza tym, przewidziany w art. 9 rozporządzenia nr 1007/2011 obowiązek podania zawartości procentowej użytych w wyrobach włókien ma zastosowanie także do wyrobów, które składają się tylko z jednego włókna. Ponadto określenie „czysty” powinno być stosowane nie łącznie z oznaczeniem „100%”, lecz jedynie zamiast tego drugiego. W tych okolicznościach Landgericht Köln (sąd okręgowy w Kolonii) postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy art. 7 ust. 1 [rozporządzenia nr 1007/2011] należy interpretować w ten sposób, że konieczne jest podanie informacji, iż chodzi o czysty wyrób włókienniczy składający się w całości z tego samego włókna? 2) Czy użycie jednego z trzech określeń wymienionych w art. 7 [rozporządzenia nr 1007/2011] »100%«, »czysty« lub »wykonany w całości z« jest bezwzględnie obowiązujące, czy ma charakter tylko opcjonalny w przypadku takich wyrobów, ale nie jest obowiązkiem? 3) Czy zobowiązanie wynikające z art. 9 ust. 1 [rozporządzenia nr 1007/2011], zgodnie z którym wyrób włókienniczy opatruje się etykietą lub oznakowuje nazwą i zawartością procentową w masie całkowitej wszystkich włókien składowych, znajduje zastosowanie również do czystych wyrobów włókienniczych, o których mowa w art. 7 rozporządzenia [nr 1007/2011]?”. W przedmiocie pytań prejudycjalnych Uwagi wstępne Należy stwierdzić, że sytuacja taka jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której wyroby włókiennicze są sprzedawane za pomocą internetowego katalogu, wchodzi w zakres stosowania rozporządzenia nr 1007/2011. W art. 16 ust. 1 tego rozporządzenia wyraźnie wskazano bowiem, że przy udostępnianiu wyrobu włókienniczego na rynku opisy składu surowcowego, o których mowa w art. 5, 7, 8 i 9 tego rozporządzenia, są podawane w szczególności w katalogach, w sposób czytelny, widoczny i jasny. Wskazany przepis stanowi ponadto, że informacje te powinny być wyraźnie widoczne dla konsumenta przed dokonaniem zakupu, w tym również w przypadku dokonywania zakupu drogą elektroniczną. Wynika stąd, że wymogi w zakresie etykietowania i oznakowywania, określone w szczególności w art. 7 i 9 rozporządzenia nr 1007/2011, mają zastosowanie w odniesieniu do promocji i sprzedaży wyrobów włókienniczych w Internecie. W przedmiocie pytania pierwszego Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011 należy interpretować w ten sposób, że wymaga on sprecyzowania na etykiecie lub oznaczeniu wyrobu włókienniczego, takiego jak wyrób oferowany do sprzedaży w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym, iż jest to czysty wyrób włókienniczy składający się w całości z tego samego włókna. Zagadnienie to dotyczy istnienia ogólnego obowiązku etykietowania lub oznakowywania czystych wyrobów włókienniczych w celu podania ich składu surowcowego. W tym względzie należy stwierdzić, że art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011, zgodnie z którym „[e]tykieta lub oznakowanie »100%«, »czysty« lub »wykonany w całości z« mogą być stosowane wyłącznie do wyrobów włókienniczych składających się w całości z tego samego włókna”, nie zawiera w swej treści tego rodzaju ogólnego obowiązku, a tym samym nie dostarcza odpowiedzi na pytanie pierwsze. Przepis ten z jednej strony określa bowiem, co pozwala uznać dany wyrób za czysty wyrób włókienniczy – jest to mianowicie fakt, że składa się on w całości z tego samego włókna – a z drugiej strony wskazuje szczegółowe zasady oznakowania lub etykietowania takiego wyrobu. Należy jednak zbadać, czy rozporządzenie nr 1007/2011 poddaje czyste wyroby włókiennicze ogólnemu obowiązkowi etykietowania lub oznakowywania w celu podania składu surowcowego. W istocie, nawet jeśli formalnie sąd odsyłający ograniczył swe pytanie do wykładni art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011, to okoliczność ta nie stanowi przeszkody dla dostarczenia mu przez Trybunał wszystkich elementów wykładni prawa Unii, które mogą być użyteczne dla rozstrzygnięcia zawisłej przed nim sprawy, bez względu na to, czy sąd ten zawarł owe kwestie w treści tego pytania (zob. podobnie wyrok z dnia 16 czerwca 2016 r., Lesar, C‑159/15, EU:C:2016:451, pkt 22; z dnia 18 stycznia 2017 r., Wortmann, C‑365/15, EU:C:2017:19, pkt 33). W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że ogólny wymóg etykietowania lub oznakowywania wyrobów włókienniczych, w tym czystych wyrobów włókienniczych, w celu podania ich składu surowcowego, wynika jednoznacznie z art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011 w związku z motywem 10 tego rozporządzenia. Artykuł 4 rzeczonego rozporządzenia stanowi bowiem przede wszystkim, że na rynku mogą być udostępniane wyłącznie wyroby włókiennicze, które są opatrzone etykietą, oznakowaniem lub którym towarzyszą dokumenty handlowe zgodnie z tym rozporządzeniem. Ponadto art. 14 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1007/2011 przewiduje wyraźnie, że „[u]dostępniane na rynku wyroby włókiennicze opatruje się etykietą lub oznakowuje, aby poinformować o ich składzie surowcowym”. Wreszcie, w motywie 10 tego rozporządzenia podkreślono, że etykietowanie lub oznakowanie dotyczące składu surowcowego „[powinno być] obowiązkowe”. W drugiej kolejności należy stwierdzić, że obowiązek wskazywania na etykiecie lub oznakowaniu włókien, z których złożony jest dany wyrób włókienniczy, pozwala zapewnić, aby konsumentom przekazywane były dokładne i poprawne informacje. Tymczasem przekazywanie takich informacji wszystkim konsumentom w Unii Europejskiej stanowi – zgodnie z art. 1 rozporządzenia nr 1007/2011 w związku z jego motywem 10 – jeden z celów tego rozporządzenia. Mając na względzie powyższe rozważania, na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że art. 4 oraz art. 14 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1007/2011 w związku z motywem 10 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że nakładają one ogólny obowiązek etykietowania lub oznakowywania w celu podania składu surowcowego wszystkich wyrobów włókienniczych, w tym wyrobów włókienniczych, które zdefiniowano w art. 7 wskazanego rozporządzenia. W przedmiocie pytania drugiego Poprzez pytanie drugie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011 należy interpretować w ten sposób, że wymaga on, aby na etykiecie lub oznakowaniu czystego wyrobu włókienniczego umieszczone było jedno z trzech wskazanych w tym przepisie określeń, a mianowicie „100%”, „czysty” lub „wykonany w całości z”. W tym względzie należy przypomnieć, że art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011 stanowi, że „[e]tykieta lub oznakowanie »100%«, »czysty« lub »wykonany w całości z« mogą być stosowane wyłącznie do wyrobów włókienniczych składających się w całości z tego samego włókna”. Tak więc jedynie czyste produkty włókiennicze składające się w całości z tego samego włókna „mogą” posiadać oznakowanie lub etykietę, które zawierają jedno ze wskazanych w tym przepisie określeń. Użycie słowa „może” w tym przepisie jasno wskazuje, że stosowanie określeń „100%”, „czysty” lub „wykonany w całości z” nie jest obowiązkowe, lecz tylko fakultatywne. Przepis ten pozwala zatem na wskazanie na etykiecie lub oznakowaniu danego czystego wyrobu włókienniczego nazwy włókna tekstylnego, z którego wyrób ten się składa, bez posługiwania się którymś z tych trzech określeń. Ponadto, jak wynika z wykładni a contrario art. 7 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1007/2011, określenia „podobne” do tych, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy tego artykułu, mogą być stosowane w odniesieniu do czystych wyrobów włókienniczych. Określenia „100%”, „czysty” lub „wykonany w całości z” stanowią zatem jedynie przykłady określeń, które mogą być zamieszczane na etykiecie lub oznakowaniu w celu wyjaśnienia, że dany wyrób włókienniczy składa się z tego samego włókna. Taka interpretacja art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011 odpowiada ponadto realizowanemu przez to rozporządzenie celowi, o którym wspomniano w pkt 32 niniejszego wyroku. Etykieta lub oznakowanie, które zawiera nazwę jednego włókna tekstylnego, umożliwia bowiem konsumentowi uzyskanie prawidłowej i dokładnej informacji na temat składu surowcowego danego wyrobu włókienniczego. Z postanowienia odsyłającego wynika, że w ramach pytania drugiego sąd odsyłający zmierza także do ustalenia, czy art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie możliwości stosowania trzech wskazanych w tym przepisie określeń w połączeniu ze sobą. W tym względzie należy zaznaczyć, po pierwsze, że samo brzmienie art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011 nie sprzeciwia się posługiwaniu się tymi określeniami w połączeniu ze sobą. Po drugie, taka wykładnia tego przepisu odpowiada również realizowanemu przez to rozporządzenie celowi, o którym wspomniano w pkt 32 niniejszego wyroku. W każdym razie należy stwierdzić, że możliwość umieszczenia na etykiecie lub na oznakowaniu danego wyrobu włókienniczego trzech wymienionych w tym przepisie określeń w połączeniu ze sobą jest ograniczona, ponieważ określenia te, stosowane w celu wyjaśnienia, że ów wyrób włókienniczy składa się w całości z tego samego włókna, stanowią synonimy, co sprawia, że jakiekolwiek łączenie ze sobą ich prawdopodobnie okaże się zbędne. Ponadto z przedłożonych Trybunałowi akt sprawy nie wynika, że praktyka taka jak rozpatrywana w postępowaniu głównym stanowi nieuczciwą lub wprowadzającą w błąd praktykę handlową zakazaną przez dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywę o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. 2005, L 149, s. 22). Mając na względzie powyższe rozważania, na pytanie drugie należy udzielić odpowiedzi, że art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011 należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga on, aby na etykiecie lub oznakowaniu czystego wyrobu włókienniczego umieszczone było jedno z trzech wskazanych w tym przepisie określeń, a mianowicie „100%”, „czysty” lub „wykonany w całości z”. W wypadku posłużenia się tymi określeniami mogą one być ze sobą łączone. W przedmiocie pytania trzeciego Poprzez pytanie trzecie sąd odsyłający zasadniczo dąży do ustalenia, czy art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011 należy interpretować w ten sposób, że obowiązek wskazywania na etykiecie lub oznakowaniu nazwy i zawartości procentowej w masie całkowitej wszystkich włókien, z których składa się dany wyrób włókienniczy, ma również zastosowanie do czystego wyrobu włókienniczego. W tym względzie należy stwierdzić, że art. 9 rozporządzenia nr 1007/2011 ma zastosowanie do „[w]yrob[ów] włókiennicz[ych] składając[ych] się z wielu włókien”, podczas gdy art. 7 tego rozporządzenia dotyczy „[c]zyst[ych] wyrob[ów] włókiennicz[ych]”. Każdy z tych artykułów ogranicza zatem swój zakres zastosowania do konkretnej kategorii wyrobów włókienniczych. Wynika stąd, że czyste wyroby włókiennicze nie mogą być objęte zakresem zastosowania art. 9 wskazanego rozporządzenia, wobec czego wymogi, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, nie mogą być stosowane do wyrobów tego rodzaju. Ponadto, ponieważ czysty wyrób włókienniczy z definicji składa się w całości z tego samego włókna, obowiązek wskazania zawartości procentowej w masie całkowitej „wszystkich włókien składowych w porządku malejącym” nie może mieć zastosowania do takiego wyrobu. Ponadto należy podkreślić, że gdyby przewidziany w art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011 obowiązek podawania zawartości procentowej w masie całkowitej wszystkich włókien, które wchodzą w skład wyrobu włókienniczego, miał zastosowanie do czystych wyrobów włókienniczych, to art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia, który – jak wynika z pkt 43 niniejszego wyroku – należy interpretować w ten sposób, że stosowanie oznaczeń „100%”, „czysty” lub „wykonany w całości z” stanowi tylko jedną z możliwości, nie miałby już racji bytu. Ponadto należy zaznaczyć, że ograniczenie zakresu zastosowania art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011 nie ma wpływu na cel, jakim jest ochrona konsumentów, realizowany przez to rozporządzenie zgodnie z jego art. 1 w związku z motywem 10 tego aktu prawnego. Z pkt 33 niniejszego wyroku wynika bowiem, że podawanie na etykiecie lub oznakowaniu nazwy włókna wchodzącego w skład danego czystego wyrobu włókienniczego jest w każdym przypadku obowiązkowe. Mając na względzie powyższe rozważania, na pytanie trzecie należy udzielić odpowiedzi, że art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011 należy interpretować w ten sposób, że obowiązek wskazywania na etykiecie lub oznakowaniu nazwy i zawartości procentowej w masie całkowitej wszystkich włókien, z których składa się dany wyrób włókienniczy, nie ma zastosowania do czystego wyrobu włókienniczego. W przedmiocie kosztów Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.   Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:   1) Artykuł 4 oraz art. 14 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1007/2011 z dnia 27 września 2011 r. w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych, a także uchylenia dyrektywy Rady 73/44/EWG oraz dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 96/73/WE i 2008/121/WE w związku z motywem 10 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że nakładają one ogólny obowiązek etykietowania lub oznakowywania w celu podania składu surowcowego wszystkich wyrobów włókienniczych, w tym wyrobów włókienniczych, które zdefiniowano w art. 7 wskazanego rozporządzenia.   2) Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011 należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga on, aby na etykiecie lub oznakowaniu czystego wyrobu włókienniczego umieszczone było jedno z trzech wskazanych w tym przepisie określeń, a mianowicie „100%”, „czysty” lub „wykonany w całości z”. W wypadku posłużenia się tymi określeniami mogą one być ze sobą łączone.   3) Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011 należy interpretować w ten sposób, że obowiązek wskazywania na etykiecie lub oznakowaniu nazwy i zawartości procentowej w masie całkowitej wszystkich włókien, z których składa się dany wyrób włókienniczy, nie ma zastosowania do czystego wyrobu włókienniczego.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: niemiecki.