C-35/14

POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (trzecia izba) z dnia 12 lutego 2015 r. ( *1 ) „Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Odwołanie wniesione przez „drugą stronę w postępowaniu przed izbą odwoławczą”, która nie złożyła odpowiedzi na skargę przed Sądem — Brak statusu interwenienta przed Sądem — Oczywista niedopuszczalność odwołania” W sprawie C‑35/14 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 22 stycznia 2014 r., Enercon GmbH, z siedzibą w Aurich (Niemcy), reprezentowana przez J. Eberhardta, Rechtsanwalt, wnosząca odwołanie, w której drugą stroną postępowania są: Gamesa Eólica SL, z siedzibą w Sarriguren (Hiszpania), reprezentowana przez E. Armija Chávarriego, abogado, strona skarżąca w pierwszej instancji, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowany przez A. Folliarda-Monguirala, działającego w charakterze pełnomocnika, strona pozwana w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (trzecia izba), w składzie: M. Ilešič (sprawozdawca), prezes izby, A. Ó Caoimh, C. Toader, E. Jarašiūnas i C.G. Fernlund, sędziowie, rzecznik generalny: Y. Bot, sekretarz: A. Calot Escobar, podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o orzeczeniu w drodze postanowienia z uzasadnieniem, zgodnie z art. 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem, wydaje następujące Postanowienie W swym odwołaniu Enercon GmbH (zwana dalej „Enercon”) wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej w sprawie Gamesa Eólica/OHIM – Enercon (Wycieniowanie kolorów zielonych) (T‑245/12, EU:T:2013:588, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), na mocy którego Sąd stwierdził nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 1 marca 2012 r. (sprawa R 260/2011‑1) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Gamesa Eólica SL a Enercon (zwanej dalej „sporną decyzją”). Ramy prawne Artykuł. 56 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej stanowi: „Odwołanie […] może zostać wniesione przez każdą stronę, której wnioski nie zostały uwzględnione w całości lub w części. Jednakże interwenienci niebędący ani państwami członkowskimi, ani instytucjami Unii, mogą wnieść takie odwołanie jedynie wtedy, gdy orzeczenie Sądu dotyczy ich bezpośrednio”. Artykuł 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem przewiduje: „Strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, inne niż strona skarżąca, mogą uczestniczyć w postępowaniu przed Sądem w charakterze interwenientów, wnosząc odpowiedź na skargę w przewidzianej formie i w przewidzianym terminie”. Artykuł 135 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem ma następujące brzmienie: „Urząd oraz strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, inne niż strona skarżąca, wnoszą odpowiedzi na skargę w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia skargi”. Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) stanowi: „Nie są rejestrowane: […] b) znaki towarowe, które pozbawione są jakiegokolwiek odróżniającego charakteru; […]”. Okoliczności powstania sporu i sporna decyzja W dniu 30 stycznia 2003 r. Enercon uzyskała w OHIM rejestrację pod numerem 2346542 następującego oznaczenia jako wspólnotowego znaku towarowego (zwanego dalej „spornym znakiem towarowym): Towary, dla których uzyskano rejestrację, należą do klasy 7 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają następującemu opisowi: „przetworniki energii wietrznej i ich części”. Wspomniany znak towarowy został zakwalifikowany w formularzu zgłoszenia do rejestracji jako „kolorowy znak towarowy”. W dniu 26 marca 2009 r. Gamesa Eólica SL (zwana dalej „Gamesą”) złożyła wniosek o unieważnienie prawa do spornego znaku towarowego. Wniosek ten został uwzględniony przez Wydział Unieważnień OHIM w dniu 8 grudnia 2010 r. na podstawie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia. Na mocy spornej decyzji Pierwsza Izba Odwoławcza OHIM uwzględniła wniesione przez Enercon odwołanie od wspomnianej decyzji o unieważnieniu prawa do znaku, między innymi, ze względu na to, że sporny znak towarowy składał się ze złożonego z kolorów oznaczenia graficznego o dwuwymiarowym kształcie i miał wystarczający charakter odróżniający. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 4 czerwca 2012 r. Gemesa wniosła skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji. Na poparcie swej skargi podniosła ona trzy zarzuty. Zarzut pierwszy dotyczył naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na to, że Pierwsza Izba Odwoławcza OHIM dokonała błędnego przekwalifikowania spornego znaku towarowego, który jest kolorowym znakiem towarowym, na graficzny znak towarowy i uznała, że ten znak ma charakter odróżniający. Zarzut drugi dotyczył naruszenia art. 62 rozporządzenia nr 207/2009 oraz zasady ciągłości funkcjonalnej. Zarzut trzeci dotyczył naruszenia art. 52 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia ze względu na to, że Izba ta nie wzięła pod uwagę dowodu na to, że Enercon działała w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia spornego znaku towarowego. Po odrzuceniu podniesionego przez Gamesę zarzutu drugiego Sąd stwierdził nieważność spornej decyzji, uwzględniając zarzut pierwszy na tej podstawie, że Izba Odwoławcza oparła się na błędnym postrzeganiu charakteru i cech spornego znaku towarowego oraz że popełniła ona błąd w ocenie, uznając, iż sporny znak towarowy nie był kolorowym znakiem towarowym, lecz złożonym z kolorów graficznym dwuwymiarowym znakiem towarowym. Po stwierdzeniu tego błędu w ocenie dotyczącego charakteru spornego znaku towarowego Sąd nie przystąpił już do zbadania jego charakteru odróżniającego. Żądania stron Enercon wnosi do Trybunału o: — uchylenie zaskarżonego wyroku; oraz — obciążenie Gamesy kosztami postępowania. OHIM wnosi do Trybunału o: — uwzględnienie odwołania; — uchylenie zaskarżonego wyroku; oraz — obciążenie Gamesy kosztami postępowania. Gamesa wnosi do Trybunału o: — odrzucenie odwołania; oraz — obciążenie Enercon kosztami postępowania. W przedmiocie odwołania Zgodnie z art. 181 regulaminu postepowania jeżeli odwołanie, główne lub wzajemne, jest w całości lub w części oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne, Trybunał może w każdej chwili, na wniosek sędziego sprawozdawcy i po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, odpowiednio odrzucić lub oddalić to odwołanie w całości lub w części w drodze postanowienia z uzasadnieniem. Wnosząca odwołanie przedstawia w uzasadnieniu swego odwołania dwa zarzuty. Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia jej praw własności z uwagi na brak zgodnego z prawem postepowania sądowego oraz naruszenie zasad postępowania. Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. W przedmiocie dopuszczalności odwołania Argumentacja stron Gamesa podnosi, że niniejsze odwołanie jest niedopuszczalne, zważywszy, że nie wnosząc odpowiedzi na skargę wszczynającą postępowanie, Enercon zrezygnowała z możliwości wystąpienia przed Sądem jako interwenient. Enercon twierdzi, iż fakt wniesienia odpowiedzi na tę skargę zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem nie stanowi jedynego sposobu, w jaki strona może przystąpić do toczącego się przed Sądem postępowania w charakterze interwenienta. Jej zdaniem należałoby wziąć pod uwagę fakt akceptacji przez Enercon języka postępowania oraz przedłożenie przed Sądem pełnomocnictwa udzielonego jej przedstawicielowi. Enercon podkreśla, że Sąd wymienił ją jako jedną ze stron w zaskarżonym wyroku, że OHIM odniósł się również do niej w jego żądaniach oraz że wymiana korespondencji między nią samą a Trybunałem od momentu wniesienia niniejszego odwołania świadczy o tym, że ten ostatni uznaje to odwołanie za dopuszczalne. OHIM nie sformułował w sposób wyraźny uwag w przedmiocie dopuszczalności niniejszego odwołania. Podkreślił on jednak w kontekście zarzutu dotyczącego naruszenia prawa do obrony, że wnosząca odwołanie umyślnie wybrała opcję niewniesienia odpowiedzi na skargę przewidzianej w art. 134 § 1 wspomnianego regulaminu postępowania. Ocena Trybunału Zgodnie z art. 56 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości odwołanie może zostać wniesione przez każdą stronę, której wnioski nie zostały uwzględnione w całości lub w części. Jednakże interwenienci niebędący ani państwami członkowskimi, ani instytucjami Unii, mogą wnieść takie odwołanie jedynie wtedy, gdy orzeczenie Sądu dotyczy ich bezpośrednio. Z brzmienia art. 134 § 1 regulaminu postępowania wynika, że aby posiadać status interwenienta przed Sądem, strona postępowania przed izbą odwoławczą OHIM, inna niż strona skarżąca, winna wnieść odpowiedź na skargę w przewidzianej formie i w przewidzianym terminie. Zgodnie z art. 135 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem OHIM oraz strony postępowania przed izbą odwoławczą, inne niż strona skarżąca, wnoszą odpowiedzi na skargę w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia skargi. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że wnosząca odwołanie nie wniosła do Sądu odpowiedzi na skargę, mimo iż skarga ta została jej doręczona, oraz to, że Enercon ograniczyła się do przekazania temu sądowi pełnomocnictwa udzielonego jej adwokatowi oraz pisma w sprawie akceptacji języka postępowania. Nie można zatem uznać, iż wniosła ona odpowiedź na skargę w przewidzianej formie i w przewidzianym terminie. Ponadto została ona wymieniona w wyroku Sądu jedynie w charakterze „drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą OHIM”. Należy zatem uznać, że Enercon nie uczestniczyła w postępowaniu przed Sądem w rozumieniu art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed tym sądem, w szczególności ze względu na to, że ani nie przedstawiła własnych żądań, ani nie wskazała, że przyłącza się do żądań jednej lub drugiej strony. Nie uzyskała ona zatem statusu interwenienta przed Sądem i nie może w konsekwencji na podstawie art. 56 akapit drugi statutu Trybunału wnieść odwołania od zaskarżonego wyroku. W tym względzie należy podkreślić, że wymiana korespondencji miedzy służbami Trybunału a wnoszącym odwołanie nie może w żaden sposób przesądzić o dopuszczalności wniesionego przez niego odwołania. Wynika z tego, że niniejsze odwołanie jest oczywiście niedopuszczalne. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 137 regulaminu postępowania przed Trybunałem, który znajduje zastosowanie do postępowania odwoławczego na mocy art. 184 § 1 tegoż regulaminu, Trybunał orzeka o kosztach w wyroku lub w postanowieniu kończącym postępowanie. Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym na podstawie jego art. 184 § 1 zastosowanie do postępowania odwoławczego, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Gamesa wniosła o obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania, a ta przegrała sprawę, należy obciążyć ją, poza jej własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Gamesę. W konsekwencji OHIM pokrywa własne koszty.   Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) postanawia, co następuje:   1) Odwołanie zostaje odrzucone.   2) Enercon GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Gamesa Eólica SL.   3) Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) pokrywa własne koszty.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.