C-362/05

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO JULIANE KOKOTT przedstawiona w dniu 15 lutego 2007 r.(1) Sprawa C‑362/05 P Jacques Wunenburger przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Odwołanie – Urzędnik Wspólnot – Regulamin pracowniczy – Awans – Skarga o stwierdzenie nieważności – Umorzenie postępowania – Interes prawny I –    Wprowadzenie 1.        Niniejsze postępowanie odwoławcze stwarza okazję dla omówienia problematyki mającej związek z interesem prawnym oraz umorzeniem bezprzedmiotowego postępowania w ramach skarg kwestionujących akty wydane przez organy wspólnotowe. 2.        U podstaw niniejszego postępowania leży dotyczący prawa służby publicznej spór między urzędnikiem Wspólnot J. Wunenburgerem (zwanym dalej „skarżącym”) a Komisją Wspólnot Europejskich (zwaną dalej „Komisją”), działającą w charakterze organu powołującego, którego przedmiotem jest obsadzenie stanowiska dyrektora podlegającego Komisji Urzędu Współpracy „EuropeAid”(2). 3.        Wyrokiem z dnia 5 lipca 2005 r. (zwanym dalej „zaskarżonym wyrokiem”)(3) Sąd Pierwszej Instancji oddalił jako bezzasadną skargę, w której skarżący wnosił o stwierdzenie nieważności w sumie trzech decyzji Komisji: po pierwsze odrzucenia kandydatury skarżącego na rzeczone stanowisko dyrektora, po drugie powołanie na to stanowisko innego kandydata, A. Naqviego, i w końcu oddalenie zażalenia skarżącego. 4.        W odwołaniu, które wpłynęło do sekretariatu Trybunału w dniu 23 września 2005 r., skarżący ponownie wnosi o stwierdzenie nieważności trzech powyższych decyzji. Komisja wniosła odwołanie wzajemne, w którym podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji powinien był uznać postępowanie za bezprzedmiotowe i umorzyć je, bowiem już przed wydaniem zaskarżonego wyroku opublikowane zostało nowe ogłoszenie o wakacie dotyczące spornego stanowiska dyrektora. 5.        Z uwagi na rzeczone odwołanie wzajemne należy wyjaśnić w odniesieniu do przypadku takiego, jak w niniejszej sprawie, jakie okoliczności pozwalają w ogóle na przyjęcie nadal istniejącego interesu prawnego w ramach skarg wnoszonych przez urzędników. Niniejsza kwestia ma zasadnicze znaczenie dla orzecznictwa sądów wspólnotowych w ramach rozstrzygania sporów dotyczących prawa służby publicznej, jak i w szerszym zakresie. II – Ramy prawne 6.        W niniejszej sprawie znajduje zastosowanie regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich(4) (zwany dalej „regulaminem pracowniczym”) w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004 r., w szczególności jego art. 7, 25, 29, 90 oraz 91. W niniejszej opinii rezygnuje się z przytoczenia treści tych przepisów. III – Okoliczności powstania sporu i postępowanie w pierwszej instancji 7.        Strony toczą spór dotyczący powołania na stanowisko dyrektora w byłej grupie zaszeregowania A 2 w ramach EuropeAid (Dyrekcja C „Afryka, Karaiby, Pacyfik”). W celu obsadzenia tego stanowiska odbyły się w spornym okresie w sumie dwa postępowania w sprawie naboru, które, w zakresie mającym znaczenie w niniejszej sprawie, można zwięźle przedstawić w następujący sposób.  Pierwsze postępowanie w sprawie naboru 8.        Pierwsze postępowanie w sprawie naboru rozpoczęło się publikacją wewnętrzną ogłoszenia o wakacie przez Komisję w dniu 19 września 2002 r.(5). Skarżący, urzędnik w grupie zaszeregowania A 3, był w tym czasie zatrudniony w jednostce podlegającej właściwości Dyrekcji Generalnej „Stosunki Zewnętrzne” jako szef Delegacji Komisji w Chorwacji. W dniu 27 września 2002 r. złożył on swoją kandydaturę na rzeczone stanowisko, którego dotyczyło ogłoszenie o wakacie. 9.        Po przeprowadzeniu – w niektórych przypadkach telefonicznej – rozmowy kwalifikacyjnej z każdym z dziesięciu kandydatów, dyrektor generalny EuropeAid wystosował w dniu 18 listopada 2002 r. do Dyrekcji Generalnej „Personel i administracja” notę, w której zaklasyfikował on kandydatów do dwóch grup. W pierwszej grupie wymienionych zostało sześciu kandydatów, których dyrektor generalny uznał za zdolnych do sprawowania przedmiotowej funkcji. W drugiej grupie wymienieni zostali czterej pozostali kandydaci, wśród których znajdował się także skarżący, którzy w opinii dyrektora nie posiadali wszystkich umiejętności i zdolności niezbędnych dla zajmowania wakującego stanowiska. 10.      Następnie komitet konsultacyjny ds. powoływania („Comité consultatif des nominations”, zwany dalej „CCN”) sporządził listę sześciu kandydatów, którzy mieli zostać zaproszeni do dalszych rozmów kwalifikacyjnych, przy czym osoby te odpowiadały pierwszej grupie kandydatów wskazanej przez dyrektora generalnego EuropeAid. W konsekwencji skarżący nie został zaproszony do dalszych rozmów. 11.      W dniu 8 stycznia 2003 r. na przedmiotowe stanowisko powołano A. Naqviego, konkurenta skarżącego. Pismem z dnia 11 marca 2003 r. poinformowano skarżącego, że jego kandydatura nie została wybrana. W dniu 2 kwietnia 2003 r. skarżący wniósł, na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, zażalenie na decyzję powołującą A. Naqviego. Po tym, jak Komisja oddaliła w dniu 14 lipca 2003 r. zażalenie, skarżący wniósł w dniu 5 listopada 2003 r. skargę o stwierdzenie nieważności do Sądu Pierwszej Instancji (zwanego dalej także „Sądem”).  Drugie postępowanie w sprawie naboru 12.      Drugie postępowanie w sprawie naboru na przedmiotowe stanowisko dyrektora w ramach EuropeAid zostało wszczęte po wydaniu przez Komisję na podstawie art. 50 regulaminu pracowniczego decyzji z dnia 11 marca 2004 r., wywołującej skutki od dnia 1 kwietnia 2004 r., o odwołaniu A. Naqviego z zajmowanego stanowiska oraz o ponownym ogłoszeniu wakatu(6). 13.      Następnie pismem z dnia 15 marca 2004 r., które wpłynęło do Sądu Pierwszej Instancji w dniu 16 marca 2004 r., Komisja wniosła o umorzenie jako bezprzedmiotowego zawisłego przed Sądem postępowania dotyczącego pierwszego postępowania w sprawie naboru. 14.      W maju 2004 r. skarżący złożył swoją kandydaturę na ponownie ogłoszony wakat. Jednakże pismem z dnia 2 września 2004 r. został on poinformowany o tym, że jego kandydatury nie zakwalifikowano do udziału w dalszej części postępowania w sprawie naboru. Skarżący nie podjął kroków prawnych przeciwko tej decyzji. 15.      W marcu 2005 r. Komisja wydała decyzję o reorganizacji EuropeAid. Liczba stanowisk dyrektorskich została zredukowana z ośmiu do siedmiu. Wakujące stanowisko dyrektora w Dyrekcji C zostało obsadzone w drodze przeniesienia innego dyrektora, w związku z czym drugie postępowanie w sprawie naboru zostało umorzone. IV – Zaskarżony wyrok 16.      W zaskarżonym wyroku Sąd Pierwszej Instancji stwierdza na wstępie, że w przeciwieństwie do stanowiska Komisji spór nie stał się bezprzedmiotowy i że skarżący nadal ma interes prawny w wydaniu orzeczenia(7). Co do istoty Sąd oddala wniesioną przez skarżącego skargę o stwierdzenie nieważności jako bezzasadną. 17.      Sąd stwierdził, że zarzut pierwszy, w ramach którego skarżący w istocie podniósł naruszenie obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 25 ust. 2 zdanie drugie regulaminu pracowniczego, należy oddalić, bowiem decyzja Komisji o oddaleniu zażalenia była dostatecznie uzasadniona(8). 18.      W ramach zarzutu drugiego skarżący podniósł w szczególności naruszenie art. 7, art. 29 ust. 1 lit. a) oraz art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego(9) i twierdził, że powołanie jego konkurenta A. Naqviego stanowiło naruszenie prawa. Sąd oddalił również ten zarzut, bowiem w ramach obsadzania wakujących stanowisk organ powołujący dysponuje szerokim zakresem uznania, a A. Naqvi faktycznie spełnił wszystkie wymogi sformułowane w ogłoszeniu o wakacie(10). V –    Odwołanie 19.      Odwołanie wniesione przez skarżącego opiera się na dwóch zarzutach. –        W ramach zarzutu pierwszego skarżący kwestionuje zasadniczo oddalenie zarzutu pierwszego podniesionego przez niego w pierwszej instancji. Przy tym podnosi on, że Sąd naruszył prawo i przeinaczył stan faktyczny. Ponadto uważa on, że uzasadnienie wyroku jest w tym zakresie sprzeczne i niewystarczające. –        W ramach zarzutu drugiego skarżący kwestionuje oddalenie zarzutu drugiego podniesionego przez niego w pierwszej instancji. Skarżący podnosi, że także w tym względzie Sąd przeinaczył stan faktyczny i naruszył prawo. 20.      Komisja wniosła odwołanie wzajemne, w którym kwestionuje nieuwzględnienie przez Sąd złożonego przez nią w piśmie z dnia 15 marca 2004 r. wniosku o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. 21.      Konkretnie skarżący wnosi o: 1)      stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania oraz uchylenie zaskarżonego wyroku; 2)      wydanie orzeczenia co do istoty sprawy i stwierdzenie nieważności następujących decyzji Komisji: –        decyzji organu powołującego z dnia 11 marca 2003 r. o odrzuceniu kandydatury skarżącego; –        decyzji organu powołującego z dnia 8 stycznia 2003 r. o powołaniu A. Naqviego; –        decyzji organu powołującego z dnia 14 lipca 2003 r. o oddaleniu zażalenia skarżącego nr R/147/03; 3)      odrzucenie odwołania wzajemnego wniesionego przez Komisję jako niedopuszczalnego albo w każdym razie jego oddalenie jako bezzasadnego; 4)      obciążenie Komisji kosztami postępowania. 22.      Komisja wnosi o: 1)      w charakterze żądania głównego, –        stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania wzajemnego i uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd oddalił żądanie Komisji dotyczące umorzenia postępowania oraz –        wydanie stosownego rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów; 2)      ewentualnie, –        odrzucenie odwołania wniesionego przez skarżącego jako niedopuszczalnego albo w każdym razie oddalenie go jako bezzasadnego oraz –        obciążenie skarżącego kosztami postępowania odwoławczego. VI – Ocena prawna 23.      W niniejszej sprawie należy w pierwszej kolejności zbadać odwołanie wzajemne wniesione przez Komisję. W odwołaniu tym podjęto bowiem kwestię, czy w wyniku zdarzenia, które nastąpiło po wniesieniu skargi, spór stał się w międzyczasie bezprzedmiotowy. W sytuacji gdyby tak było, to pozbawione byłyby znaczenia stwierdzenia Sądu podważone przez skarżącego w odwołaniu, które dotyczą zasadności skargi wniesionej przez niego w pierwszej instancji. A –    Odwołanie wzajemne wniesione przez Komisję 24.      W odwołaniu wzajemnym Komisja podnosi przede wszystkim, że Sąd nie powinien był rozstrzygać co do istoty sporu, lecz powinien był umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. 1.      Dopuszczalność odwołania wzajemnego 25.      Skarżący podnosi, iż odwołanie wniesione przez Komisję jest niedopuszczalne, bowiem zaskarżony wyrok nie powoduje dla niej niekorzystnych skutków. Jego zdaniem oddalając wniesioną przez skarżącego skargę o stwierdzenie nieważności, Sąd wydał bowiem w efekcie rozstrzygnięcie korzystne dla Komisji. 26.      Zgodnie z art. 56 ust. 2 zdanie pierwsze statutu Trybunału, odwołanie może zostać wniesione przez każdą stronę, której wnioski nie zostały uwzględnione w całości lub w części. Rozstrzygnięcie jest niekorzystne w rozumieniu tego przepisu także w sytuacji, gdy strona wprawdzie wygrała sprawę co do istoty, jednak przegrała sprawę w kwestii incydentalnej dotyczącej dopuszczalności. W orzecznictwie przyjmuje się istnienie decyzji niekorzystnej, a tym samym posiadanie legitymacji czynnej, jeżeli we wniosku w odrębnym piśmie złożonym zgodnie z art. 114 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji podniesiono zarzut niedopuszczalności, jednakże Sąd uznał skargę za dopuszczalną, a następnie oddalił ją jako bezzasadną(11). Trybunał nie stwierdza natomiast istnienia decyzji niekorzystnej dla wnoszącego odwołanie w sytuacji, gdy Sąd uznał dopuszczalność skargi jedynie za niewymagającą rozstrzygnięcia, a skargę oddalił jako bezzasadną(12). Powyższe znajduje zastosowanie także w sytuacji, gdy w pierwszej instancji nie podniesiono odrębnego zarzutu niedopuszczalności, a pozwany powoływał się na istnienie przeszkód procesowych jedynie w piśmie ogólnym, w którym przedstawiał on swoje stanowisko także w przedmiocie zasadności skargi(13). 27.      W niniejszej sprawie odrębnym pismem z dnia 15 marca 2004 r. Komisja jednoznacznie wniosła o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Wprawdzie nie powołała się ona w tym względzie wyraźnie na art. 114 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, jednakże nie zmienia to faktu, że Komisja złożyła w swoim piśmie odrębny wniosek w przedmiocie dopuszczalności skargi. Wniosek ten uzasadniała ona tym, że A. Naqvi został odwołany ze stanowiska ze skutkiem od dnia 1 kwietnia 2004 r., a w związku z tym skarżący nie posiada interesu w dalszym prowadzeniu sporu. 28.      Sąd stwierdził jednak, że skarżący nadal ma interes prawny i wyraźnie oddalił wniosek Komisji(14). Zatem w pierwszej instancji Komisja przegrała sprawę w kwestii incydentalnej, a tym samym była uprawniona do wniesienia odwołania. 29.      Kwestia utraty interesu prawnego przez skarżącego w trakcie postępowania w pierwszej instancji, a w związku z tym to, czy spór stał się bezprzedmiotowy, z całą pewnością może być przedmiotem postępowania odwoławczego przed Trybunałem. Wprawdzie zgodnie z art. 225 ust. 1 WE oraz art. 58 ust. 1 statutu Trybunału odwołanie jest ograniczone do kwestii prawnych(15), czyli że wyłącznie Sąd jest właściwy do dokonywania ustaleń i oceny istotnych okoliczności faktycznych. Co się zaś tyczy interesu prawnego i kwestii uznania sprawy głównej za bezprzedmiotową, to chodzi tu o kwalifikację prawną okoliczności ustalonych przez Sąd. Trybunał z całą pewnością jest uprawniony do kontroli tej kwalifikacji prawnej w postępowaniu odwoławczym(16). 30.      W związku z powyższym odwołanie wzajemne jest dopuszczalne. 2.      Zasadność odwołania wzajemnego 31.      Co do istoty należy zatem zbadać, czy Sąd naruszył prawo, nie umarzając postępowania wbrew wnioskowi Komisji złożonemu w postępowaniu w pierwszej instancji. Ocena tej kwestii zależy od tego, czy istniejący na początku interes prawny skarżącego przestał istnieć jeszcze przed wydaniem zaskarżonego wyroku. a)      Główne argumenty stron 32.      Komisja jest zdania, że w wyniku odwołania A. Naqviego ze stanowiska oraz przeprowadzenia drugiego postępowania w sprawie naboru skarżący utracił interes prawny i postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Skarga wniesiona przez skarżącego mogła bowiem doprowadzić co najwyżej do powtórzenia pierwszego postępowania w sprawie naboru. Jednakże w międzyczasie przeprowadzone zostało drugie postępowanie w sprawie naboru, w którym skarżący ponownie uczestniczył jako kandydat. 33.      Zdaniem Komisji rozstrzygnięcie niniejszego sporu nie może też przynieść skarżącemu żadnej korzyści na przyszłość. To, czy w przyszłości skarżący będzie się ubiegać o porównywalne stanowiska, jest kwestią czysto hipotetyczną. Ewentualnie ma on możliwość wniesienia skargi na przyszłe decyzje o powołaniu. Z uwagi na udział różnych kandydatów postępowania dotyczące powoływania urzędników nie są też porównywalne, a zatem wyrok w niniejszej sprawie nie może mieć wpływu na przyszłe decyzje o powołaniu. 34.      Skarżący odpiera ten zarzut, podnosząc, że nadal posiada on interes w rozstrzygnięciu niniejszego sporu. Po pierwsze należy przeciwdziałać wydawaniu niezgodnych z prawem decyzji Komisji w przyszłości. Po drugie decyzja o odrzuceniu kandydatury skarżącego może mieć negatywny wpływ na powodzenie jego kandydatury w przyszłych postępowaniach w sprawie naboru przeprowadzanych w celu obsadzania porównywalnych stanowisk. Ostatecznie wyrok w niniejszej sprawie ma znaczenie ze względu na przysługujące skarżącemu ewentualne roszczenie odszkodowawcze. b)      Ocena prawna 35.      Wymóg istnienia interesu prawnego zapewnia na płaszczyźnie procesowej, aby do sądów nie wnoszono o opiniodawcze wyjaśnienie kwestii prawnych mających charakter czysto hipotetyczny. Interes prawny stanowi zatem bezwzględnie obowiązującą przesłankę dopuszczalności, która może mieć znaczenie na różnych etapach postępowania. Niewątpliwie interes prawny musi istnieć już w momencie wniesienia danej skargi. Ponadto musi on istnieć także po wniesieniu skargi aż do momentu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd(17). 36.      W sytuacji, gdy interes prawny przestał istnieć dopiero w trakcie zawisłego postępowania sądowego, wydanie przez sąd rozstrzygnięcia w sprawie jest co prawda nieuzasadnione. Jednakże nie można również wymagać od skarżącego, aby zaakceptował, że jego początkowo dopuszczalna skarga zostanie ostatecznie po prostu odrzucona i że zostanie on obciążony kosztami postępowania(18). W takiej sytuacji jedynym stosownym rozwiązaniem jest umorzenie postępowania w sprawie(19), co z jednej strony uwzględnia fakt, że podstawa skargi przestała istnieć dopiero po jej wniesieniu, a z drugiej strony pozwala uniknąć negatywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia w sprawie kosztów. 37.      W ramach postępowań przed sądami wspólnotowymi kwestia interesu prawnego ma znaczenie z reguły w sytuacjach, gdy podważane są akty, które wprawdzie istnieją jeszcze w sensie formalnym, jednak w międzyczasie przestał istnieć ich pierwotny przedmiot. W orzecznictwie przyjmuje się, że może istnieć interes w przeprowadzeniu kontroli sądowej takich aktów. Jednakże warunkiem jest, aby stwierdzenie nieważności zaskarżonego działania mogło jeszcze wywołać skutki prawne(20) bądź przynieść skarżącemu inną korzyść(21). 38.      Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie w momencie wniesienia skargi do Sądu Pierwszej Instancji skarżący miał jeszcze interes prawny. W szczególności samo wykonanie zaskarżonej decyzji nie mogło doprowadzić do tego, że jego interes prawny przestał istnieć(22). Z tego względu w pkt 19 zaskarżonego wyroku Sąd słusznie wychodzi z założenia, że zaskarżone decyzje wywołują skutki także po dniu powołania na stanowisko A. Naqviego. 39.      Ponadto zaskarżone decyzje nie zostały formalnie uchylone przez organ powołujący. W tym zakresie skarżący słusznie wskazuje na to, że odwołania A. Naqviego ze stanowiska, które nastąpiło po wniesieniu skargi, nie należy stawiać na równi ze stwierdzeniem nieważności spornej tu pierwotnej decyzji o jego powołaniu(23). 40.      Jednakże niniejszą sprawę charakteryzuje cecha szczególna, a mianowicie to, że w wyniku odwołania A. Naqviego z zajmowanego przez niego stanowiska wszczęto drugie postępowanie w sprawie naboru na sporne stanowisko. W wyniku wszczęcia tego drugiego postępowania bezskuteczne stały się decyzje wydane w ramach pierwszego postępowania w sprawie naboru, w odniesieniu do których skarżący domagał się stwierdzenia niezgodności z prawem w momencie wniesienia skargi przed Sądem Pierwszej Instancji. 41.      W pkt 19 zaskarżonego wyroku Sąd przeoczył ten aspekt, który był mu znany(24), wywodząc, że decyzja w sprawie odrzucenia kandydatury skarżącego w pierwszym postępowaniu w sprawie naboru nadal wywołuje skutki. W mojej opinii decyzja o powołaniu konkurenta skarżącego oraz decyzja o odrzuceniu kandydatury skarżącego stanowią dwie strony tego samego medalu. Obie decyzje dzielą swój los prawny. Obie decyzje przestają wywoływać skutki z momentem rozpoczęcia nowego postępowania w sprawie naboru na sporne stanowisko wszczętego w wyniku odwołania A. Naqviego z tego stanowiska. W ten sposób bezskuteczna stała się również zaskarżona decyzja w sprawie oddalenia zażalenia, bowiem nie mogła ona wywoływać skutków prawnych wykraczających poza zakres skutków obu potwierdzonych nią decyzji organu powołującego. 42.      Jednak z tego, że po wniesieniu skargi zaskarżone decyzje przestały wywoływać skutki prawne, nie wynika jeszcze, że na Sądzie spoczywa obowiązek umorzenia postępowania. Należy raczej zbadać, czy mimo bezskuteczności zaskarżonych decyzji skarżący nadal miał interes prawny. W przypadku, gdy interes ten nadal istniał, to pozbawienie skarżącego prawa do rozstrzygnięcia sprawy sprzeciwiałoby się fundamentalnemu dla wspólnoty prawa wymogowi kontroli sądowej działań organów wspólnotowych(25). 43.      Zgodnie z orzecznictwem istnienie interesu prawnego skarżącego może wynikać po pierwsze z niebezpieczeństwa powtórzenia się (rzekomo) bezprawnego aktu wydanego przez instytucję Wspólnoty(26), także i właśnie ze względu na ponowne podjęcie środków przez właściwą instytucję Wspólnoty w myśl art. 233 akapit pierwszy WE(27). Po drugie interes prawny może nadal istnieć, gdy rozstrzygnięcie w sprawie wniesionej skargi o stwierdzenie nieważności ma znaczenie dla ewentualnych roszczeń odszkodowawczych skarżącego(28). Po trzecie w określonych przypadkach, w szczególności w ramach sporów z zakresu prawa dotyczącego służby publicznej, skarżący może mieć interes prawny w eliminacji pejoratywnych wypowiedzi o jego osobie w celu rehabilitacji na przyszłość(29). 44.      Zaskarżony wyrok dotyczy wyłącznie pierwszego z wyżej wymienionych wariantów, tzn. niebezpieczeństwa powtórzenia się (rzekomo) bezprawnego aktu wydanego przez organ powołujący. Przy tym w pkt 20 wyroku Sąd opiera się na zarzucie skarżącego, jakoby sposób, w jaki dyrektor generalny(30) EuropeAid wziął udział w postępowaniu w sprawie naboru, uchybiał zasadom proceduralnym. Zdaniem Sądu nie było wykluczone, że dyrektor generalny w jednym z przyszłych postępowań w sprawie naboru mógłby odgrywać rolę podobną do tej, jaką odegrał on w pierwszym postępowaniu w sprawie naboru na sporne stanowisko dyrektora. Z tego niebezpieczeństwa powtórzenia się danej sytuacji Sąd wywodzi dalsze istnienie interesu prawnego skarżącego. 45.      Przeciwko przyjęciu takiego niebezpieczeństwa powtórzenia się danej sytuacji mógłby co prawda na podstawie wstępnej analizy przemawiać fakt, że decyzje dotyczące powoływania urzędników pomimo częstości ich wydawania nigdy nie są powtarzane w mechaniczny sposób(31). Choć bowiem podobne postępowania są w instytucjach Wspólnoty na porządku dziennym, to jednak każda decyzja o wyborze danego kandydata podejmowana przez organ powołujący jest jedyna w swoim rodzaju. Po pierwsze, całościowej oceny cech wszystkich kandydatów dokonuje się w odniesieniu do stawianych im wymagań dotyczących wakującego stanowiska. Po drugie, w zależności od konkretnego przypadku mogą zaistnieć istotne różnice zarówno co do osoby i kwalifikacji kandydatów, jak również stawianych im wymagań. Na ten aspekt słusznie wskazała Komisja, a nawet sam skarżący przyznał, że w niniejszej sprawie drugie postępowanie w sprawie naboru nie jest porównywalne z pierwszym postępowaniem w sprawie naboru, gdyż dokonywano w nich wyboru między różnymi kandydatami. 46.      Niniejszą sprawę charakteryzuje jednak pewna cecha szczególna, a mianowicie to, że w skardze o stwierdzenie nieważności skarżący nie kwestionuje jedynie merytorycznej treści decyzji o wyborze kandydata, lecz jednocześnie również przebieg postępowania, które doprowadziło do jej wydania. Wnoszący odwołanie podnosi mianowicie, że samo postępowanie jako takie było dyskryminujące, gdyż nie wszystkie kandydatury zostały ocenione jednakowo wnikliwie, a tym samym nie wszyscy kandydaci byli jednakowo traktowani(32). Dyrektor generalny urzędu EuropeAid, w ramach którego obsadzano sporne stanowisko dyrektora, dokonał mianowicie wstępnej selekcji, którą następnie w znacznym stopniu pokierowały się CCN oraz organ powołujący, rezygnując z dokonania ponownej, własnej i dogłębnej oceny kwalifikacji i zdolności wszystkich kandydatów, łącznie z kandydatami, którzy nie zostali zaproponowani przez dyrektora generalnego. 47.      W przeciwieństwie do oceny merytorycznej różnych kandydatur sam przebieg postępowania w sprawie naboru, w ramach którego rzeczowo właściwy dyrektor generalny dokonuje preselekcji, którą następnie w znacznym stopniu kierują się CCN oraz organ powołujący, nie wyróżnia się niczym szczególnym. Taki tryb postępowania może się raczej powtarzać również w związku z obsadzaniem innych stanowisk dyrektorskich. Skarżący kwestionował zatem nie tylko przypadek indywidualny, lecz problem o charakterze strukturalnym. Z obiektywnego punktu widzenia wyjaśnienie kwestii, czy wyżej przedstawione postępowanie w sprawie naboru jest zgodne z prawem, mogło z całą pewnością mieć znaczenie dla skarżącego w obliczu jego kandydatur składanych ewentualnie w przyszłości na stanowiska dyrektorskie. 48.      W odróżnieniu od opinii Komisji nie uważam, że ubieganie się przez skarżącego o powołanie na inne stanowisko dyrektora jest możliwością czysto hipotetyczną. Z akt sprawy wynika mianowicie, że już przed rozpoczęciem spornego postępowania w sprawie naboru skarżący ubiegał się o powołanie na podobne stanowisko. Należy dodać, że o powołanie na sporne w niniejszej sprawie stanowisko skarżący ubiegał się nawet dwukrotnie. 49.      W konsekwencji w niniejszej sprawie istniały wystarczające powody dla przyjęcia przez Sąd, że w momencie wydania zaskarżonego wyroku skarżący nadal miał interes prawny. 50.      Biorąc pod uwagę powyższe rozważania dochodzę do wniosku, że Sąd nie naruszył prawa, oddalając w pkt 21 zaskarżonego wyroku żądanie Komisji dotyczące umorzenia postępowania. Z uwagi na nadal istniejący interes prawny skarżącego, na Sądzie spoczywał nawet obowiązek rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. 51.      Odwołanie wzajemne Komisji należy zatem oddalić jako bezzasadne. B –    Odwołanie skarżącego 52.      Z uwagi na powyższy wniosek dotyczący odwołania wzajemnego Komisji w następnej kolejności należy dokonać analizy odwołania wniesionego przez skarżącego. 53.      Na wstępie należy przypomnieć, że w ramach postępowania odwoławczego Trybunał może badać z urzędu, czy skarżący ma interes prawny we wniesieniu lub w podtrzymywaniu odwołania(33). 54.      W niniejszej sprawie nie istnieje jednak żadna podstawa dla przyjęcia, że interes prawny skarżącego, który istniał aż do wydania zaskarżonego wyroku(34), przestał istnieć w okresie po wydaniu tego wyroku. Nadal istnieje niebezpieczeństwo powtórzenia się kwestionowanego przez skarżącego naruszenia proceduralnego w ramach postępowania w sprawie naboru. W postępowaniu przed Trybunałem nie zostały ujawnione żadne nowe okoliczności uzasadniające dokonanie ponownej oceny interesu prawnego. W konsekwencji na Trybunale spoczywa obowiązek wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania skarżącego. 1.      W przedmiocie zarzutu pierwszego 55.      W ramach zarzutu pierwszego skarżący podnosi, że w pkt 32 oraz 33 zaskarżonego wyroku Sąd przeinaczył stan faktyczny, naruszył prawo oraz uzasadnił swój wyrok w sposób wewnętrznie sprzeczny i niewystarczający. W szczególności skarżący wydaje się wychodzić z założenia, że z uwagi na notę dyrektora generalnego EuropeAid z dnia 18 listopada 2002 r.(35) Sąd powinien był podważyć zaskarżone decyzje organu powołującego w zakresie, w jakim zostało w nich stwierdzone, że wybrany kandydat, A. Naqvi, jest „kandydatem, który najlepiej odpowiada wszystkim wymaganiom określonym w ogłoszeniu o wakacie”(36). a)      Część pierwsza zarzutu pierwszego: przeinaczenie stanu faktycznego 56.      Część pierwsza zarzutu pierwszego dotyczy przeinaczenia stanu faktycznego. 57.      Skarżący podnosi, że za podstawę oceny Sąd obrał nieprawidłowy stan faktyczny. Jego zdaniem Sąd nie wziął pod uwagę, że sporne stanowisko dyrektora wymagało ugruntowanego doświadczenia w zakresie zarządzania zasobami ludzkimi oraz wykazania kompetencji w zakresie zarządzania, motywowania i nadzorowania dużej ekipy pracowników(37). Jego zdaniem wynikało to z noty dyrektora generalnego EuropeAid. Z noty tej wynika również, że ocena umiejętności wybranego kandydata A. Naqviego w tym zakresie pozwoliła na przyznanie mu tylko jednego punktu z trzech możliwych, podczas gdy trzem innym kandydatom przyznano w tym zakresie maksymalną ilość punktów. Ponadto w nocie tej stwierdzono, że atutami A. Naqviego są raczej dziedziny „myślenia koncepcyjnego, wnioskowania i analizy” niż dziedziny „reorganizacji i kierowania dużą ekipą pracowników”. 58.      W myśl utrwalonego orzecznictwa podnoszone przeinaczenie faktów musi w oczywisty sposób wynikać z udostępnionych Sądowi akt sprawy bez konieczności dokonywania nowej oceny faktów i dowodów(38). Po przejrzeniu rzeczonej noty dyrektora generalnego EuropeAid nie dostrzegam żadnych okoliczności świadczących o przeinaczeniu stanu faktycznego przez Sąd. 59.      W rzeczonej nocie zaświadczono wyraźnie, że kandydat A. Naqvi spełnia wymogi określone w ogłoszeniu o wakacie(39). Ponadto w nocie tej A. Naqvi został zaklasyfikowany do tej grupy kandydatów, którzy zdaniem dyrektora generalnego EuropeAid byli zdolni do sprawowania funkcji dyrektora na przedmiotowym stanowisku. W rezultacie niniejsza nota nie stanowi podstawy dla przyjęcia, że dyrektor generalny EuropeAid uznał kwalifikacje A. Naqviego za niewystarczające dla zajmowania spornego stanowiska. 60.      Co prawda słuszne jest, że w rzeczonej nocie dyrektor generalny EuropeAid przyjął taki sposób porównania kandydatów, że przez pryzmat wymagań dotyczących stanowiska ocenił on poszczególnych kandydatów lepiej, niż innych. Znajduje to wyraz w szczególności w tabeli zawartej w załączniku do noty, w której dyrektor generalny, w skali od jednego do trzech punktów, ocenił kompetencje poszczególnych kandydatów, m.in. także w zakresie zarządzania zasobami ludzkimi, oraz w ramach ogólnej oceny dokonał dalszego zróżnicowania między kandydatami. Ponadto dyrektor generalny dokonał tego zróżnicowania nie tylko między obiema grupami kandydatów, lecz także między poszczególnymi kandydatami w ramach grupy, którą zaproponował on ostatecznie CCN oraz organowi powołującemu jako grupę odpowiednich kandydatów. Przy tym ostatecznie wybrany kandydat, A. Naqui, został przez dyrektora generalnego EuropeAid oceniony bezsprzecznie mniej korzystnie od innych kandydatów. 61.      Należy jednak mieć na uwadze, że rzeczona nota dyrektora generalnego EuropeAid nie stanowiła jedynej podstawy podjęcia decyzji przez CCN oraz przez organ powołujący. Znajduje to wyraz już w fakcie, że sześciu konkurentów zaproponowanych w tej nocie, a wśród nich A. Naqvi, zostało zaproszonych do odbycia dalszych rozmów kwalifikacyjnych przed CCN. Dopiero na tej podstawie CCN i organ powołujący uzyskali ostateczny obraz i dokonali wyboru A. Naqviego na przedmiotowe stanowisko dyrektora. 62.      W konsekwencji na Sądzie Pierwszej Instancji nie spoczywał również obowiązek przyjęcia oceny różnych kandydatów dokonanej przez dyrektora generalnego EuropeAid za istotną lub nawet wyłączną podstawę wyroku. To, jaką rolę należało przypisać rzeczonej nocie na tle innych dowodów – mianowicie tych określonych w pkt 65 zaskarżonego wyroku(40) – stanowiło raczej kwestię oceny okoliczności faktycznych i dowodów, która należy wyłącznie do Sądu Pierwszej Instancji i nie może być zastąpiona oceną własną Trybunału w ramach postępowania odwoławczego(41). 63.      Należy wobec tego stwierdzić, że część pierwsza zarzutu pierwszego nie może zostać uwzględniona. b)      Część druga zarzutu pierwszego: brak uzasadnienia 64.      W części drugiej zarzutu pierwszego skarżący podnosi, że Sąd uzasadnił swój wyrok w sposób wewnętrznie sprzeczny i niewystarczający. Jego zdaniem w pkt 28–35 zaskarżonego wyroku niesłusznie oddalono pierwszy zarzut skargi. 65.      Zgodnie z art. 36 zdanie pierwsze w związku z art. 53 ust. 1 statutu Trybunału, orzeczenia Sądu muszą być uzasadnione. Celem tego obowiązku uzasadnienia jest z jednej strony umożliwienie osobie, której dotyczy wyrok, poznania przyczyn rozstrzygnięcia Sądu, a z drugiej strony dostarczenie Trybunałowi informacji wystarczających do dokonania przez niego kontroli sądowej(42). 66.      W niniejszej sprawie, w pkt 28–35 zaskarżonego wyroku, Sąd dokonał dogłębnej oceny w szczególności decyzji Komisji oddalającej zażalenie i wyjaśnił w sposób szczegółowy, dlaczego w jego ocenie Komisja wypełniła spoczywający na niej obowiązek uzasadnienia. W tym zakresie nie można dostrzec wewnętrznych sprzeczności w motywach uzasadnienia. W szczególności, jak wykazano powyżej(43), ocena różnych okoliczności faktycznych i dowodów w ramach badania zaskarżonych decyzji w miejsce przyjęcia oceny różnych kandydatów dokonanej przez dyrektora generalnego EuropeAid za istotną lub nawet wyłączną podstawę wyroku, nie była nielogiczna lub wewnętrznie sprzeczna, jak wydaje się twierdzić skarżący. 67.      Z samej okoliczności, że w odniesieniu do kwalifikacji A. Naqviego dotyczących spornego stanowiska dyrektora Sąd pod względem merytorycznym doszedł do innego wniosku niż skarżący, nie wynika w każdym razie, że zaskarżony wyrok jest dotknięty brakiem uzasadnienia. 68.      Należy wobec tego stwierdzić, że również część druga zarzutu pierwszego nie może zostać uwzględniona. 2.      W przedmiocie zarzutu drugiego 69.      W ramach zarzutu drugiego skarżący podnosi, że nie stwierdzając nieważności zaskarżonych decyzji Komisji ze względu na naruszenie art. 7, 29 ust. 1 lit. a) oraz art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego, Sąd przeinaczył fakty i wypaczył dowody oraz naruszył prawo. a)      Część pierwsza zarzutu drugiego 70.      W części pierwszej zarzutu drugiego skarżący podnosi, że w ramach wyboru między kandydatami na sporne stanowisko dyrektora nie należało uwzględnić związanych z tym stanowiskiem „wyzwań”(44) bądź „wyczucia w kwestiach związanych z reformą”(45). Zdaniem skarżącego powyższe kryteria nie zostały sformułowane w ogłoszeniu o wakacie. Jednak w rzeczywistości odegrały one decydującą rolę w ramach postępowania w sprawie naboru, a w szczególności w nocie dyrektora generalnego EuropeAid. Zdaniem skarżącego w zaskarżonym wyroku Sąd nie uwzględnił tego aspektu w wystarczającej mierze i w ten sposób przeinaczył stan faktyczny i wypaczył dowody. 71.      W odróżnieniu od stanowiska skarżącego nie dostrzegam żadnych podstaw dla przyjęcia przeinaczenia stanu faktycznego i wypaczenia dowodów przez Sąd. Z pkt 55–58 zaskarżonego wyroku jasno wynika, że Sąd z całą pewnością dokonał analizy problemu „wyzwań”, jakim musi podołać dyrektor, oraz wymaganego od niego „wyczucia w kwestiach związanych z reformą”. W tym zakresie Sąd w swoim wyroku nie zignorował argumentów skarżącego czy też elementów stanu faktycznego. 72.      Co do istoty sprawy Sąd zauważa, że pojęciu „wyzwań” nie należy przypisywać nadmiernego znaczenia i że należy postrzegać je w kontekście osobistej opinii dyrektora generalnego EuropeAid o kandydatach(46). Co się tyczy „wyczucia w kwestiach związanych z reformą”, Sąd wskazuje ponadto, że kryterium to odpowiada opisowi zawartemu w ogłoszeniu o wakacie(47). 73.      Oceniając niniejszą sprawę w powyższy sposób, Sąd wyraźnie nie wykracza poza zakres rozsądnej oceny faktów i dowodów. Sama okoliczność, że ocena Sądu nie pokrywa się z oceną skarżącego, nie prowadzi jeszcze do przyjęcia zniekształcenia stanu faktycznego. 74.      W rzeczywistości omawiana część zarzutu ma na celu nie tyle napiętnowanie zniekształcenia faktów i wypaczenia dowodów dokonanego przez Sąd, co raczej sprowokowanie Trybunału do dokonania własnej oceny faktów i dowodów w miejsce oceny dokonanej przez Sąd. W postępowaniu odwoławczym jest to jednak niedopuszczalne(48). 75.      Mając na względzie powyższe, część pierwsza zarzutu drugiego nie może zostać uwzględniona. b)      Część druga zarzutu drugiego: naruszenie prawa w związku z udziałem właściwego rzeczowo dyrektora generalnego w postępowaniu w sprawie naboru 76.      W części drugiej zarzutu drugiego skarżący podnosi, że w pkt 54 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie ocenił wpływ preselekcji dokonanej przez właściwego rzeczowo dyrektora generalnego na dalszy przebieg postępowania w sprawie naboru przed CCN. Jego zdaniem CCN jest de facto związany preselekcją dokonaną przez dyrektora generalnego. Znajduje to wyraz również w niniejszej sprawie, w której CCN zaprosił do dalszych rozmów jedynie kandydatów wybranych przez dyrektora generalnego EuropeAid. 77.      W tym względzie należy stwierdzić, że odwołanie może wprawdzie ponownie poruszać kwestie prawne rozstrzygnięte już w postępowaniu w pierwszej instancji(49), w niniejszej sprawie na przykład zgodność z prawem przebiegu postępowania w sprawie naboru, a w szczególności zgodność z prawem udziału w procedurze właściwego rzeczowo dyrektora generalnego(50). Jednakże w takim przypadku należy wyraźnie sformułować argumenty prawne, które uzasadniają to żądanie; odwołanie nie spełnia tego wymogu m.in. wówczas, gdy jedynie powtarza lub dosłownie odtwarza ono zarzuty i argumenty podniesione już przed Sądem i nie zawiera nawet argumentacji mającej na celu identyfikację naruszenia prawa, które miałby zawierać zaskarżony wyrok(51). 78.      Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie: w odwołaniu skarżący nie formułuje wyraźnie zarzutów dotyczących zaskarżonego wyroku, które zamierza on podnieść w odniesieniu do roli dyrektora generalnego EuropeAid w postępowaniu w sprawie naboru. Wnoszący odwołanie jedynie ogólnie powtarza tezę sformułowaną już w pierwszej instancji dotyczącą de facto wiążącego wpływu dokonanej przez dyrektora generalnego preselekcji na dalszy przebieg postępowania w sprawie naboru(52). 79.      Część druga zarzutu drugiego jest zatem niedopuszczalna i również nie może zostać uwzględniona. 3.      Wniosek wstępny 80.      Należy wobec tego stwierdzić, że odwołanie wniesione przez skarżącego jest częściowo niedopuszczalne, a częściowo bezzasadne i w związku z tym należy je w części odrzucić, a w części oddalić. VII – Koszty 81.      Zgodnie z art. 122 w związku z art. 118 oraz art. 69 § 2 regulaminu Trybunału, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 82.      Do odwołania wniesionego przez skarżącego zastosowanie znajduje wprawdzie art. 122 akapit drugi regulaminu Trybunału, w myśl którego Trybunał, w drodze odstępstwa od art. 69 § 2, może rozstrzygnąć o podziale kosztów między stronami, w zakresie wymaganym względami słuszności. Jednakże w niniejszej sprawie nie wydaje się, aby takie względy słuszności istniały, a co więcej, nie zostały też one podniesione przez skarżącego. Z tego względu stoję na stanowisku, że skarżący, który przegrał wniesioną przez siebie sprawę, zgodnie z żądaniem Komisji powinien zostać obciążony kosztami postępowania w sprawie wniesionego przez siebie odwołania. 83.      Co się tyczy odwołania wzajemnego wniesionego przez Komisję, to już z art. 122 ust. 2 w związku z art. 70 regulaminu Trybunału wynika, że Komisja pokrywa poniesione przez siebie koszty. Ze względu na to, że odwołanie wzajemne Komisji nie zostało poza tym uwzględnione, Komisję należy, zgodnie z żądaniem skarżącego, obciążyć także kosztami poniesionymi przez niego w związku z odwołaniem wzajemnym. Komisję należy zatem obciążyć całością kosztów postępowania w przedmiocie odwołania wzajemnego. VIII – Wnioski 84.      Proponuję zatem Trybunałowi, by wydał następujące rozstrzygnięcie: 1)      Odwołanie wzajemne zostaje oddalone, a odwołanie główne zostaje w części odrzucone, a w części oddalone. 2)      Każda strona ponosi koszty postępowania w sprawie wniesionego przez siebie odwołania. 1 – Język oryginału: niemiecki. 2 – EuropeAid został utworzony w dniu 1 stycznia 2001 r. na podstawie decyzji Komisji w ramach reformy administracji pomocy zewnętrznej. Urząd ten odpowiada za wykorzystanie instrumentarium Komisji w zakresie pomocy zewnętrznej (pomoc rozwojowa) finansowanego z budżetu Wspólnoty Europejskiej jak również z Europejskiego Funduszu Rozwoju. 3 – Wyrok z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie T‑370/03 Wunenburger przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. I‑A‑189 i II‑853. 4 – Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników tych Wspólnot, obowiązujący od dnia 5 marca 1968 r., ustanowiony na mocy art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. (Dz.U. L 56, str. 1), w brzmieniu nadanym mu przez rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 1473/72 z dnia 30 czerwca 1972 r. (Dz.U. L 160, str. 1). 5 – Ogłoszenie o wakacie COM/138/02. 6 – Ogłoszenie o wakacie COM/142/04 z dnia 28 maja 2004 r. 7 – Punkty 19–21 zaskarżonego wyroku. 8 – Punkty 28–35 zaskarżonego wyroku. 9 – Ponadto podniesione zostało również naruszenie zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, równości traktowania oraz ekspektatywy rozwoju kariery. 10 – Punkty 51–83 zaskarżonego wyroku. 11 – Wyroki z dnia 26 lutego 2002 r. w sprawie C‑23/00 P Rada przeciwko Boehringerowi, Rec. str. I‑1873, pkt 50, oraz z dnia 22 lutego 2005 r. w sprawie C‑141/02 P Komisja przeciwko max.mobil, Zb.Orz. str. I‑1283, pkt 50 i 51. Podobnie również, pośrednio, wyrok z dnia 21 stycznia 1999 r. w sprawie C‑73/97 P Francja przeciwko Comafrica i in., Rec. str. I‑185, zob. w szczególności opinię rzecznika generalnego Mischa z dnia 25 czerwca 1998 r. w tej sprawie, Rec. str. I‑185, pkt 11 i nast. 12 – Wyrok w sprawie Rada przeciwko Boehringerowi, ww. w przypisie 11, pkt 52. 13 – W ten sposób, w ramach postępowania o przyznanie tymczasowej ochrony prawnej, postanowienie z dnia 17 grudnia 1998 r. w sprawie C‑363/98 P (R) Emesa Sugar przeciwko Radzie, Rec. str. I‑8787, pkt 43 i nast. 14 – Punkty 19–21 zaskarżonego wyroku. 15 – Zobacz chociażby wyrok z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawach połączonych C‑204/00 P, C‑205/00 P, C‑211/00 P, C‑213/00 P, C‑217/00 P i C‑219/00 P Aalborg Portland i in. przeciwko Komisji, Rec. str. I‑123, pkt 47–49, jak również wyroki z dnia 21 września 2006 r. w sprawie C‑105/04 P Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. I‑8725, pkt 69 i 70, oraz w sprawie C‑113/04 P Technische Unie przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. I‑8831, pkt 82 i 83, wraz z dalszymi odniesieniami. 16 – Wyroki z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie C‑551/03 P General Motors przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. I‑3173, pkt 51, w sprawie Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied przeciwko Komisji, ww. w przypisie 15, pkt 69, oraz w sprawie Technische Unie przeciwko Komisji, ww. w przypisie 15, pkt 82, wraz z dalszymi odniesieniami. 17 – Wyroki z dnia 24 kwietnia 2001 r. w sprawie T‑159/98 Torre i in. przeciwko Komisji, RecFP str. I‑A‑83 i II‑395, pkt 30, oraz z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie T‑131/99 Shaw i Falla przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2023, pkt 29, jak również postanowienie z dnia 17 października 2005 r. w sprawie T‑28/02 First Data przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. II‑4119, pkt 35–37. 18 – W tym kontekście niezrozumiały jest wyrok z dnia 19 października 1995 r. wydany w postępowaniu odwoławczym w sprawie C‑19/93 P Rendo i in. przeciwko Komisji, Rec. str. I‑3319, pkt 13, w którym Trybunał wywodzi, że w przypadku braku interesu prawnego we wniesieniu lub podtrzymaniu odwołania może on „z tego względu uznać odwołanie za niedopuszczalne bądź bezprzedmiotowe”. Moim zdaniem powyższe stwierdzenie należy w rzeczywistości rozumieć w ten sposób, że odwołanie należy uznać za niedopuszczalne, jeżeli interes prawny nie istniał już w momencie jego wniesienia, podczas gdy odwołanie należy uznać za bezprzedmiotowe, jeżeli interes prawny przestał istnieć dopiero w okresie późniejszym. 19 – Wyroki z dnia 6 lipca 1999 r. w sprawach połączonych T‑112/96 i T‑115/96 Séché przeciwko Komisji, RecFP str. I‑A‑115 i II‑623, pkt 37, oraz w sprawie Torre i in. przeciwko Komisji, ww. w przypisie 17, pkt 31, jak i postanowienie w sprawie First Data i in. przeciwko Komisji, ww. w przypisie 17, pkt 53. 20 – Wyroki z dnia 24 czerwca 1986 r. w sprawie 53/85 Akzo Chemie i in. przeciwko Komisji, Rec. str. 1965, pkt 21, z dnia 14 września 1995 r. w sprawie T‑480/93 i T‑483/93 Antillean Rice Mills i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2305, pkt 59, oraz z dnia 7 czerwca 2006 r. w sprawie T‑213/01 i T‑214/01 Österreichische Postsparkasse i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. II‑1601, pkt 53. 21 – Wyroki w sprawie Rendo i in. przeciwko Komisji, ww. w przypisie 18, pkt 13, oraz z dnia 13 lipca 2000 r. w sprawie C‑174/99 P Parlament przeciwko Richardowi, Rec. str. I‑6189, pkt 33; podobnie wyrok z dnia 24 listopada 2005 r. w sprawie C‑138/03, C‑324/03 i C‑431/03 Włochy przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. I‑10043, pkt 23–25. 22 – Wyroki z dnia 6 marca 1979 r. w sprawie 92/78 Simmenthal przeciwko Komisji, Rec. str. 777, pkt 32, oraz w sprawie Akzo Chemie i in. przeciwko Komisji, ww. w przypisie 20, pkt 21. 23 – Zgodnie z art. 50 regulaminu pracowniczego, „retrait de l’emploi” danego urzędnika nie oznacza tego samego, co „retrait de la décision”, na mocy której urzędnik ten został powołany. 24 – Zobacz np. pkt 2 dupliki Komisji z dnia 30 czerwca 2004 r. wystosowanej w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji (sprawa T‑370/03). 25 – Podobnie w wyraźny sposób wyrok z dnia 28 września 2004 r. w sprawie T‑310/00 MCI przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. II‑3253, pkt 46 oraz 61. Na podobnym założeniu opiera się w końcu wyrok z dnia 14 października 1999 r. w sprawie T‑191/96 i T‑106/97 CAS Succhi di Frutta przeciwko Komisji, Rec. str. II‑3181, pkt 63. Zobacz także fundamentalny wyrok z dnia 31 marca 1971 r. w sprawie 22/70 Komisja przeciwko Radzie, zwany wyrokiem w sprawie „AETR”, Rec. str. 263, pkt 40, zgodnie z którym skarga na podstawie art. 230 WE „ma służyć, w myśl postanowienia [art. 220 akapit pierwszy WE], zapewnieniu czuwania nad poszanowaniem prawa w wykładni i stosowaniu niniejszego traktatu”, oraz wyrok z dnia 23 kwietnia 1986 r. w sprawie 294/83 Les Verts przeciwko Parlamentowi, Rec. str. 1339, pkt 23, zgodnie z którym „akty wydawane przezpaństwa członkowskie oraz instytucje Wspólnoty podlegają kontroli zgodności z aktem zasadniczym, jakim jest Traktat”. W przedmiocie wymogu kontroli sądowej w ramach wspólnoty prawa zob. również wydany ostatnio wyrok z dnia 25 lipca 2002 r. w sprawie C‑50/00 P Unión de Pequeños Agricultores, Rec. str. I‑6677, pkt 38. 26 – W ten sposób niedawno w przedmiocie kontroli łączenia przedsiębiorstw wyrok w sprawie MCI przeciwko Komisji, ww. w przypisie 25, pkt 55 oraz 63. Zobacz ponadto wyroki w sprawie 92/78 Simmenthal przeciwko Komisji, ww. w przypisie 22, pkt 32, w sprawie 53/85 Akzo Chemie i in. przeciwko Komisji, ww. w przypisie 20, pkt 21, z dnia 26 kwietnia 1988 r. w sprawie 207/86 Apesco przeciwko Komisji, Rec. str. 2151, pkt 16, z dnia 24 września 1996 r. w sprawie T‑182/94 Marx Esser i in. przeciwko Parlamentowi, RecFP str. I‑A‑411, str. II‑1197, pkt 41, w sprawie CAS Succhi di Frutta przeciwko Komisji, ww. w przypisie 25, pkt 63, oraz w sprawie Österreichische Postsparkasse i in. przeciwko Komisji, ww. w przypisie 20, pkt 54. 27 – Wyroki w sprawie Simmenthal przeciwko Komisji, ww. w przypisie 22, pkt 32, z dnia 5 marca 1980 r. w sprawie 76/79 Koenecke przeciwko Komisji, Rec. str. 665, pkt 9, w sprawie Antillean Rice Mills i in. przeciwko Komisji, ww. w przypisie 20, pkt 60, w sprawie CAS Succhi di Frutta przeciwko Komisji, ww. w przypisie 25, pkt 63, w sprawie MCI przeciwko Komisji, ww. w przypisie 25, pkt 46, oraz w sprawie Österreichische Postsparkasse i in. przeciwko Komisji, ww. w przypisie 20, pkt 54. 28 – Wyroki w sprawie Koenecke przeciwko Komisji, ww. w przypisie 27, pkt 9, z dnia 31 marca 1998 r. w sprawie C‑68/94 i C‑30/95 Francja i in. przeciwko Komisji, Rec. str. I‑1375, pkt 74, w sprawie Parlament przeciwko Richardowi, ww. w przypisie 21, pkt 33 oraz 34, jak i z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie T‑131/99 Shaw i Falla przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2023, pkt 29. 29 – Zobacz na przykład wyrok z dnia 10 czerwca 1980 r. w sprawie 155/78 M. przeciwko Komisji, Rec. str. 1797, pkt 6. 30 – „la manière dont le directeur général a présélectionné les candidats”. 31 – Niewątpliwie jest to cecha odróżniająca niniejsze postępowanie od spraw takich, jak np. sprawa Apesco przeciwko Komisji, ww. w przypisie 26. 32 – Zobacz na przykład streszczenie argumentów skarżącego w pkt 37 oraz 38 zaskarżonego wyroku. 33 – Wyrok w sprawie Rendo i in. przeciwko Komisji, ww. w przypisie 18, pkt 13. 34 – Zobacz w tym zakresie uwagi w przedmiocie odwołania wzajemnego, w szczególności pkt 38–51 niniejszej opinii. 35 – Zobacz w tym zakresie pkt 9 niniejszej opinii. 36 – W wersji francuskiej: „le candidat qui répondait le mieux à l’ensemble des exigences mentionnées dans l’avis de vacance”, zob. pkt 32 zaskarżonego wyroku. 37 – W wersji francuskiej: „solide expérience de management de personnel [et] capacité de gestion, mobilisation et supervision de grandes équipes”. 38 – Wyroki z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie C‑551/03 P General Motors przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. I‑3173, pkt 54, oraz z dnia 21 września 2006 r. w sprawie C‑167/04 P JCB przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. I‑8935, pkt 108; podobnie wyrok z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C‑229/05 P PKK i KNK przeciwko Radzie, Zb.Orz. str. I‑439, pkt 37. 39 – Tabela w załączniku do noty z dnia 18 listopada 2002 r. w rubryce „commentaires” zawiera uwagę końcową dotyczącą osoby A. Naqviego: „La candidature satisfait aux critères énoncés dans la description du poste”. 40 – W tym miejscu Sąd wywodzi, że wychodząc z założenia, że A. Naqvi spełnia wymogi w zakresie zarządzania zasobami ludzkimi, organ powołujący nie popełnił żadnego oczywistego błędu w ocenie. Sąd powołuje się w szczególności na formularz oceny kandydata, z którego wynika, że A. Naqvi posiada udokumentowane doświadczenie w zakresie zarządzania, które nabył jako kierownik wydziału, jak również jako szef delegacji, i że wydaje się być osobą kompetentną w dziedzinie motywowania ekipy pracowników. Ponadto Sąd odsyła do obu opinii służbowych dotyczących A. Naqviego sporządzonych przed wszczęciem postępowania w sprawie naboru. 41 – Zobacz w tym zakresie pkt 29 niniejszej opinii oraz orzecznictwo powołane w przypisie 15. 42 – Podobnie wyrok z dnia 18 maja 2006 r. w sprawie C‑397/03 P Archer Daniels Midland i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. I‑4429, pkt 60, jak również wyroki wymienione w przypisie 15 w sprawie Aalborg Portland i in. przeciwko Komisji, pkt 372, w sprawie Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied przeciwko Komisji, pkt 72, oraz w sprawie Technische Unie przeciwko Komisji, pkt 85. 43 – Zobacz pkt 58–62 niniejszej opinii. 44 – W wersji francuskiej: „enjeux du poste”. 45 – W wersji francuskiej: „sensibilité pour la réforme”. 46 – Punkt 55 zaskarżonego wyroku. 47 – Punkty 56–58 zaskarżonego wyroku. 48 – Zobacz w tym zakresie pkt 29 niniejszej opinii oraz orzecznictwo powołane w przypisie 15. 49 – Wyrok z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C‑68/05 P Koninklijke Coöperatie Cosun przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. I‑10367, pkt 54, wraz z dalszymi odesłaniami. 50 – Jak wskazano powyżej w związku z odwołaniem wzajemnym wniesionym przez Komisję, skarżący podnosił przed Sądem Pierwszej Instancji niezgodność z prawem przebiegu postępowania w sprawie naboru ze względu na to, że właściwy rzeczowo dyrektor generalny dokonał preselekcji, którą następnie w istotny sposób pokierowały się CCN oraz organ powołujący, w tym zakresie zob. pkt 46 oraz 47 niniejszej opinii. 51 – Wyrok w sprawie Koninklijke Coöperatie Cosun przeciwko Komisji, ww. w przypisie 49, pkt 55. 52 – Zobacz w tym zakresie podsumowanie przytoczonych przez niego argumentów w pkt 39 zaskarżonego wyroku.