C-362/07

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO PAOLA MENGOZZIEGO przedstawiona w dniu 17 lipca 2008 r.(1) Sprawy połączone C‑362/07 i C‑363/07 Kip Europe SA Kip (UK) Ltd Caretrex Logistiek BV Utax GmbH przeciwko Administration des douanes − Direction Générale des douanes et droits indirects i Hewlett Packard International SARL przeciwko Administration des douanes − Direction Générale des douanes et droits indirects [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance du VIIème arrondissement de Paris (Francja)] Klasyfikacja taryfowa – Urządzenia do automatycznego przetwarzania danych – Urządzenia spełniające specyficzne funkcje inne niż przetwarzanie danych – Urządzenia wielofunkcyjne I –    Wprowadzenie 1.        W niniejszej sprawie sąd krajowy zwraca się do Trybunału o wykładnię niektórych przepisów Nomenklatury Scalonej. Przedłożone szczegółowe pytania dotyczą urządzeń „wielofunkcyjnych”. Jednak zwrócono się w tym kontekście do Trybunału o udzielenie bardziej ogólnych wyjaśnień. II – Stan prawny A –    Przepisy Nomenklatury Scalonej 2.        Nomenklatura Scalona, która ma zastosowanie do okoliczności faktycznych niniejszego sporu, jest nomenklaturą z 2006 r., zawartą w rozporządzeniu nr 1719/2005 (zwaną dalej „CN 2006”)(2). 3.        Sekcja I części pierwszej CN 2006 zatytułowana „Ogólne reguły” przewiduje, że: „1.      Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami: […] 3.      Jeżeli […] towary pozornie mogą być klasyfikowane do dwu lub więcej pozycji, klasyfikacji dokonać należy w sposób następujący: a)      pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny. […] b)      do wyrobów stanowiących mieszaniny wyrobów składających się z różnych materiałów lub wytworzonych z różnych komponentów oraz wyrobów stanowiących komplety do sprzedaży detalicznej, których klasyfikacja w myśl reguły 3a) nie może być przeprowadzona, należy stosować pozycję obejmującą materiał lub komponent decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu, jeżeli takie kryterium jest możliwe do zastosowania; c)      jeżeli nie można przeprowadzić klasyfikacji według zasad określonych w regule 3a) lub b), należy stosować pozycję, która w kolejności numerycznej jest ostatnia z pozycji możliwych do zastosowania. […]”. 4.        We wstępie do sekcji XVI CN 2006 zatytułowanej „Maszyny i urządzenia mechaniczne; sprzęt elektryczny; ich części; urządzenia do rejestracji i odtwarzania dźwięku, urządzenia telewizyjne do rejestracji i odtwarzania obrazu i dźwięku oraz części i wyposażenie dodatkowe do tych artykułów” znajdują się następujące „Uwagi”: „1.      Niniejsza sekcja nie obejmuje: […] m)      artykułów objętych działem 90; […] 3.      Jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, zespoły maszyn, które składają się z dwóch lub więcej maszyn połączonych w jedną całość, oraz inne maszyny zaprojektowane do wykonywania dwóch lub więcej funkcji wzajemnie się uzupełniających, lub funkcji alternatywnych, należy klasyfikować tak, jakby składały się tylko z tej części składowej lub jako będące wyłącznie tą maszyną, która wykonuje funkcję podstawową. […]”. 5.        We wstępie do działu 84 zatytułowanego „Reaktory jądrowe, kotły, maszyny i urządzenia mechaniczne; ich części” znajdującego się w sekcji XVI zawarto następujące „Uwagi”: „[…] 5. […] B)      Maszyny do automatycznego przetwarzania danych mogą mieć postać systemów, składających się ze zmiennej liczby odrębnych urządzeń. Zgodnie z punktem E) poniżej, urządzenie należy uważać za część kompletnego systemu, jeżeli spełnia wszystkie następujące warunki: a) jest w rodzaju stosowanych wyłącznie lub zasadniczo w systemie automatycznego przetwarzania danych; b) może być przyłączane do jednostki centralnej bezpośrednio lub za pośrednictwem jednego lub więcej innych urządzeń; c) jest zdolne do przyjmowania lub dostarczania danych w takiej postaci (kodów lub sygnałów), które mogą być wykorzystane przez ten system. […] D)      Drukarki, klawiatury, urządzenia wejściowe X‑Y i urządzenia pamięci dyskowej, które spełniają warunki punktów (B)(b) i (B)(c) powyżej, należy w każdym przypadku klasyfikować jako urządzenia objęte pozycją 8471. E)      Maszyny spełniające specyficzne funkcje inne niż przetwarzanie danych i zawierające lub współpracujące z maszyną do automatycznego przetwarzania danych należy klasyfikować do pozycji odpowiednich do ich indywidualnych funkcji lub, jeśli nie ma takiej możliwości, do pozycji pozostałych. […]”. 6.        Pozycja 8471 CN 2006 ma następujące brzmienie: „8471 Maszyny do automatycznego przetwarzania danych i urządzenia do tych maszyn; czytniki magnetyczne lub optyczne, maszyny do zapisywania zakodowanych danych na nośnikach danych oraz maszyny do przetwarzania takich danych, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone: […] 8471 60 − Urządzenia wejściowe lub wyjściowe, nawet zawierające w tej samej obudowie urządzenia pamięci: 8471 60 20 − Drukarki 8471 60 60 − Klawiatury 8471 60 80 − Pozostałe […]”. 7.        Sekcja XVIII CN 2006 zatytułowana „Przyrządy i aparatura, optyczne, fotograficzne, pomiarowe, kontrolne, precyzyjne, medyczne lub chirurgiczne; zegary i zegarki; instrumenty muzyczne; ich części i akcesoria” obejmuje w dziale 90 następujące pozycje: „9009 Fotokopiarki optyczne, kopiarki stykowe lub termokopiarki: − Fotokopiarki elektrostatyczne […] 9009 12 00 − Przenoszące obraz oryginału na kopię za pośrednictwem dodatkowego nośnika (w procesie pośrednim)”. B –    Rozporządzenie nr 400/2006 8.        W rozporządzeniu nr 400/2006(3), w którym Komisja ustaliła, w jakich pozycjach Nomenklatury Scalonej należy klasyfikować niektóre towary, określony poniżej produkt zaklasyfikowano – w istotnej w niniejszym przypadku części – do pozycji 9009 12 00: „Wielofunkcyjne urządzenie pełniące następujące funkcje: –      skanowanie, –      drukowanie laserowe, –      kopiowanie laserowe (proces pośredni). Urządzenie, wyposażone w kilka kaset podawania papieru, może reprodukować do 40 stron A4 na minutę. Urządzenie działa albo samodzielnie (jako kopiarka), albo w połączeniu z maszyną do automatycznego przetwarzania danych lub w sieci komputerowej (jako drukarka, skaner i kopiarka)”. 9.        Powyższy wybór uzasadniono w następujący sposób: „Klasyfikacja jest wyznaczona przez reguły 1, 3c) i 6 ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej, uwagę 5E do działu 84 oraz brzmienie kodów CN 9009 i 9009 12 00. Urządzenie to posiada kilka funkcji, z których żadnej nie uważa się za nadającą produktowi zasadniczy charakter”. III – Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne 10.      Obie sprawy przed sądem krajowym, w których zostały przedstawione pytania prejudycjalne, o których zbadanie zwrócono się do Trybunału, dotyczą, w pierwszym przypadku, urządzenia „KIP 3000”, w drugim zaś trzech różnych modeli wielofunkcyjnych drukarek Hewlett‑Packard (zwanych dalej „HP”) (laserjet CM 1015 MFP, laserjet M 1017 MFP i laserjet M 1005 MFP). 11.      Chodzi raczej o różne produkty. W szczególności KIP 3000 jest wielkoformatową drukarką/skanerem, przeznaczoną głównie do użytku profesjonalnego dla architektów i inżynierów i w skład której wchodzi również cały komputer z systemem Windows. Z kolei produkty HP są przeznaczone głównie do użytku domowego lub w małych biurach. 12.      Wspólną cechą wymienionych produktów jest to, iż posiadają one jednocześnie funkcję skanowania i drukowania. Takie połączenie drukarki i skanera pozwala produktom na wykonywanie, oprócz funkcji drukowania i skanowania, również funkcji kopiowania. W szczególności funkcja kopiowania może być wykonywana bez potrzeby podłączania urządzeń do komputera. 13.      Francuskie organy celne umieściły omawiane urządzenia w pozycji 9009 12 00 CN, uznając zasadniczo, iż chodzi o prawdziwe fotokopiarki. Należy w tej kwestii zauważyć, że taka klasyfikacja wiąże się z poborem cła w wysokości 6%. Z drugiej strony klasyfikacja w pozycji 8471 60, która została zasugerowana przez spółki będące importerami, nie wiąże się z poborem żadnych należności celnych. Zniesienie ceł na produkty „informatyczne” jest konsekwencją porozumienia, które zostało zawarte na forum Światowej Organizacji Handlu (WTO), oraz wynika z deklaracji ministerialnej z dnia 13 grudnia 1996 r. w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej. Porozumienie to zostało zatwierdzone przez Radę decyzją 97/359/WE z dnia 24 marca 1997 r. dotyczącą zniesienia ceł na produkty technologii informacyjnej(4). 14.      W związku z napotkanym problemem sąd krajowy przedstawił Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne(5): „1)      Czy funkcja kopiowania wielofunkcyjnego urządzenia określonego w tym postępowaniu typu, przeznaczonego do działania w połączeniu bezpośrednim lub w sieci z jednym lub większą liczbą komputerów, lecz przystosowanego, jedynie w odniesieniu do funkcji kopiowania, do działania samodzielnego, stanowi „niepolegającą na przetwarzaniu danych specyficzną funkcję” w rozumieniu uwagi 5E do działu 84 Nomenklatury Scalonej? 2)      W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy istnienie takiej specyficznej funkcji, w odniesieniu do której wyraźnie stwierdzono, że nie nadaje ona towarowi jego zasadniczego charakteru, jest w stanie wykluczyć możliwość zaklasyfikowania go do działu 84 ze względu na zastosowanie uwagi 5E, pomimo istnienia związanych z przetwarzaniem danych funkcji drukowania i skanowania? 3)      Czy w takim przypadku i w odniesieniu do sprzętu składającego się z trzech fizycznie odrębnych modułów (drukarka, skaner i komputer) nie należałoby zastosować klasyfikacji na podstawie ogólnej reguły 3b)? 4)      Ujmując rzecz bardziej ogólnie, czy prawidłowa wykładnia Systemu Zharmonizowanego i Nomenklatury Scalonej musi pociągnąć za sobą zaklasyfikowanie drukarek określonego w tym postępowaniu typu do pozycji 8471 60 lub 9009 12 00? 5)      Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 400/2006 z dnia 8 marca 2006 r. jest nieważne, w szczególności ze względu na to, że jest ono sprzeczne z Systemem Zharmonizowanym, z Nomenklaturą Scaloną oraz należącymi do Ogólnych Reguł Interpretacji Systemu Zharmonizowanego i Nomenklatury Scalonej regułami 1 i 3b) w zakresie, w jakim opiera się ono na pojęciu „funkcji nadającej urządzeniu jego zasadniczy charakter” i skutkowałoby zaklasyfikowaniem drukarek określonego tu typu w pozycji 9009 12 00?”. IV – W przedmiocie pytań prejudycjalnych A –    Uwagi wstępne 15.      Należy zauważyć, że klasyfikacja celna urządzeń wielofunkcyjnych, takich jak będące przedmiotem niniejszego postępowania prejudycjalnego, nie powinna już w przyszłości stwarzać problemów, ponieważ w wersji 2007 CN nie ma już pozycji 9009, a sporne produkty należy klasyfikować do pozycji 8443, która obejmuje dzisiaj „maszyny drukarskie stosowane do drukowania […]; pozostałe drukarki, urządzenia kopiujące i telekopiarki, połączone lub nie”. W szczególności pozycja 8443 31 obejmuje, w wersji aktualnie obowiązującej na 2008 r.(6), „maszyny, które wykonują dwie lub więcej funkcji drukowania, kopiowania lub transmisji telefaksowej, nadające się do podłączenia do maszyny do automatycznego przetwarzania danych lub do sieci”. 16.      Należy jednak zauważyć, że jeden z głównych problemów znajdujących się w centrum niniejszej sprawy, a mianowicie wykładnia uwagi 5E do działu 84 CN, pozostaje aktualny, ponieważ przepis ten w dalszym ciągu znajduje się w tekście CN. B –    W przedmiocie czterech pierwszych pytań dotyczących wykładni CN 1.      Uwagi wstępne 17.      Uważam, że cztery pierwsze pytania podniesione przez sąd krajowy mogą zostać zbadane łącznie. Zadając te pytania, sąd zwraca się w istocie do Trybunału o dokonanie wykładni przepisów CN, które mają znaczenie w niniejszej sprawie, w celu umożliwienia mu dokonania klasyfikacji opisanych wyżej urządzeń. 18.      Bardziej szczegółowo, problem polega po pierwsze na określeniu, jakie przepisy interpretacyjne CN należy w tym przypadku stosować, a po drugie w jaki sposób należy je rozumieć. 2.      Argumenty stron 19.      Spółki KIP Europe SA i HP, strony skarżące w sprawach przed sądem krajowym, reprezentowane przez tych samych adwokatów, złożyły uwagi identycznej treści mające wykazać, że sporne urządzenia należy zaklasyfikować do pozycji 8471 60. 20.      Skarżące spółki utrzymują po pierwsze, że klasyfikowanie do pozycji 8471 60 powinno odbywać się na podstawie ogólnej reguły 3b) przy uwzględnieniu faktu, że moduł drukowania (lub ewentualnie oba moduły drukowania i skanowania razem) jest elementem, który decyduje o „zasadniczym charakterze” tych urządzeń. 21.      Zdaniem stron skarżących, nie można natomiast uwzględniać „funkcji”, jaką pełnią urządzenia, ponieważ tego rodzaju kryteria nie są ujęte w treści ogólnej reguły 3b). Kryterium związane z „funkcją podstawową” jest w istocie zawarte tylko w uwadze 3 do sekcji XVI, a uwagi tej nie można zastosować, jeżeli produkty zasadniczo mogą również być klasyfikowane do pozycji nieobjętych sekcją XVI (jak to ma miejsce w tym przypadku)(7). 22.      Skarżące spółki uważają w tej kwestii, że w wyroku w sprawie Rank Xerox(8) Trybunał popełnił błąd, przyjmując kryterium „funkcji” zamiast kryterium „materiału” lub „komponentu” w celu zastosowania ogólnej reguły 3b)(9). 23.      Następnie co do uwagi 5E do działu 84 CN, która stała się podstawą rozumowania francuskiej administracji celnej, to została ona zastosowana w sposób błędny. Celem tego przepisu było po prostu uniemożliwienie zaklasyfikowania jako produktów informatycznych całkowicie różnych urządzeń, które nie są przeznaczone do przetwarzania danych, ale ze względów konstrukcyjnych lub użytkowych zawierają komputer lub mogą być podłączone do komputera(10). 24.      Zastosowanie uwagi 5E w niniejszym przypadku oznaczałoby uznanie, że jedynie funkcja kopiowania jest determinująca, z pominięciem funkcji drukowania i skanowania, co do których ustalono, że są właśnie funkcjami przetwarzania danych. Zdaniem spółek skarżących w sprawach przed sądem krajowym, uwaga 5E została wprowadzona wyłącznie w związku z urządzeniami, które spełniają tylko jedną funkcję(11). 25.      Podążając za logiką francuskich organów celnych, można by zdaniem skarżących spółek dojść do absurdu, klasyfikując komputer jako zegar, ponieważ spełnia on również funkcję zegara(12). 26.      Skarżące spółki zauważają ponadto, że samą funkcję kopiowania można by uznać za formę przetwarzania danych, wykluczając w ten sposób automatycznie możliwość zastosowania uwagi 5E do działu 84(13). 27.      Z kolei rząd francuski, rząd niderlandzki i rząd polski oraz Komisja opowiadają się za klasyfikacją w pozycji 9009 12 00. 28.      Chociaż przedstawiły one różne argumenty, to ich tok rozumowania co do meritum można by oddać w następujący sposób. 29.      Klasyfikacja do pozycji 9009 12 00 wynika, po pierwsze, z zastosowania uwagi 5E do działu 84 CN. Fakt, że omawiane urządzenia wielofunkcyjne mogą w sposób autonomiczny spełniać funkcję kopiowania, nawet nie będąc podłączone do komputera, wystarczy do zastosowania wspomnianego przepisu, a zatem do zaklasyfikowania produktów do pozycji odpowiadającej tej specyficznej funkcji (a mianowicie właśnie pozycji 9009 12 00 CN 2006)(14). 30.      Alternatywnie taka sama klasyfikacja może odbyć się na podstawie ogólnej reguły 3c), ponieważ ogólna reguła 3b) nie mogłaby zostać zastosowana ze względu na brak możliwości określenia elementu nadającego produktom ich „zasadniczy charakter”(15). 3.      Ocena a)      Uwagi ogólne 31.      Uważam, że szczególne znaczenie niniejszej sprawy wyraża się w tym, że zadanie Trybunału w tym przypadku polega w mniejszym stopniu na dostarczeniu konkretnej wskazówki na temat sposobu klasyfikacji konkretnego produktu, a bardziej na wypowiedzeniu się na temat wykładni niektórych podstawowych reguł obowiązujących w zakresie klasyfikacji celnej. W szczególności chodzi tu, jak to wykażą jasno przedstawione poniżej argumenty, o uwagę 5 do działu 84 CN oraz o ogólną regułę 3 CN. 32.      Zaznaczam również, że – jak powszechnie wiadomo – prawem właściwym dla rozpoznawanej sprawy są przepisy, które wynikają częściowo z podpisanych przez Wspólnotę porozumień międzynarodowych. 33.      Mam tu oczywiście na myśli, po pierwsze, System Zharmonizowany stworzony w ramach Światowej Organizacji Celnej, na którym oparta jest CN(16). Po drugie, nie można pominąć ewentualnego znaczenia dla rozpoznawanej sprawy porozumienia WTO w sprawie handlu produktami technologii informatycznej(17). W dalszej części niniejszej opinii zbadam dokładniej możliwe znaczenie międzynarodowych przepisów w rozpatrywanej sprawie(18). 34.      Należy również przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, klasyfikacja celna towarów musi zostać dokonana z zastosowaniem jak najbardziej obiektywnych kryteriów, poprzez odniesienie do treści pozycji CN oraz obiektywnych właściwości i cech towarów, które mają zostać zaklasyfikowane(19). Ponadto noty wyjaśniające opracowane przez Radę Współpracy Celnej i Komisję stanowią bardzo ważny element przy dokonywaniu wykładni, chociaż nie są one prawnie wiążące(20). 35.      W niniejszej sprawie sąd krajowy ma rozstrzygnąć, czy opisane powyżej urządzenia wielofunkcyjne należy zaklasyfikować do pozycji 8471 CN (która znajduje się w dziale 84 w sekcji XVI), czy do pozycji 9009 (która jest częścią działu 90 w sekcji XVIII). 36.      Ogólnie biorąc, przepisy zawarte w CN jasno wskazują, że przy dokonywaniu wykładni należy w pierwszej kolejności dokładnie zbadać przepisy szczególne, a z przepisów ogólnych korzystać tylko w przypadku gdy klasyfikacja na podstawie tych pierwszych nie jest możliwa. Wynika to w szczególności z ogólnej reguły 1 stosowanej przy interpretacji CN, która przewiduje przede wszystkim, że rzeczone ogólne reguły stosuje się wyłącznie w przypadku konieczności i w każdym razie z zastrzeżeniem treści poszczególnych pozycji CN i uwag poprzedzających sekcje lub działy. Ponadto ogólna reguła 3 przewiduje w lit. a), że „pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny”. 37.      Podążając za tą logiką, uważam, że w niniejszej sprawie konieczne jest zatem, po pierwsze, przeanalizowanie uwagi 5, która poprzedza dział 84 CN, w celu ustalenia jej zakresu i możliwości zastosowania. Po drugie, w niektórych przypadkach trzeba będzie zastosować uwagę 3 poprzedzającą sekcję XVI oraz ewentualnie regułę ogólną 3. b)      W przedmiocie uwagi 5 do działu 84 CN 38.      Jak zauważono, uwaga 5E do działu 84 przewiduje, że „maszyny spełniające specyficzne funkcje inne niż przetwarzanie danych i zawierające lub współpracujące z maszyną do automatycznego przetwarzania danych należy klasyfikować w pozycjach odpowiednich do ich indywidualnych funkcji lub, jeśli nie ma takiej możliwości, do pozycji pozostałych”. 39.      W niniejszej sprawie to w szczególności rządy francuski i niderlandzki utrzymywały, że na podstawie wyżej wymienionego przepisu omawiane produkty nie są objęte działem 84, ponieważ możliwość wykonywania przez nie fotokopii bez konieczności podłączania do komputera powoduje sklasyfikowanie ich w dziale 90. 40.      Ocena dotycząca możliwości zastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie musi zostać podzielona na trzy kolejne etapy. Najpierw należy ustalić, czy wspomniana powyżej uwaga 5E może być w oderwaniu od konkretnej sytuacji stosowana w celu zaklasyfikowania danego produktu do działu innego niż dział, który uwaga ta poprzedza, to jest poza działem 84. W przypadku odpowiedzi twierdzącej należy następnie sprawdzić, czy funkcja fotokopiarki w przypadku produktów będących przedmiotem naszego zainteresowania stanowi „specyficzną funkcję inną niż przetwarzanie danych”. Wreszcie jeśli odpowiedź na to pytanie jest twierdząca, trzeba zadać sobie pytanie, czy uwaga ta może mieć zastosowanie konkretnie w niniejszej sprawie. i)      W przedmiocie możliwości zastosowania uwagi 5E in abstracto 41.      Po pierwsze, należy rozważyć możliwość zastosowania uwagi 5E do klasyfikowania produktów poza działem 84, który poprzedza tę uwagę. 42.      W tej kwestii warto zauważyć, że co do zasady uwagi poprzedzające poszczególne działy CN mogą być stosowane wyłącznie w ramach części, w których zostały umieszczone(21). 43.      Uważam jednak, że powyższy argument nie jest wystarczający, aby wykluczyć możliwość zastosowania in abstracto w niniejszym przypadku uwagi 5E. 44.      W istocie, po pierwsze, uwaga ta nie ma na celu wskazania konkretnej klasyfikacji dla określonych produktów, ale po prostu wykluczenie określonej klasyfikacji. W szczególności celem uwagi jest uniknięcie możliwości zaklasyfikowania produktu jako produktu „informatycznego” tylko ze względu na fakt, że zawiera on komputer lub działa podłączony do komputera, chociaż sam wykonuje całkowicie odmienne funkcje. Oczywiste jest, że „informatyczna” klasyfikacja omawianych produktów dokonywana jest w ramach działu 84 CN 2006, ponieważ produkty informatyczne włączone są do tego działu. Wobec powyższego uwaga, która ma w tych przypadkach wykluczyć klasyfikację „informatyczną”, nie mogłaby znaleźć się w innym miejscu niż to, które zostało wybrane, to jest na początku działu 84. Zresztą jeżeli produkty, które zawierają komputer lub działają podłączone do komputera, ale wykonują funkcje „nieinformatyczne”, powinny być klasyfikowane w którymkolwiek innym dziale CN, alternatywnym rozwiązaniem dla lokalizacji omawianej uwagi na początku działu 84 byłoby umieszczenie jej wśród ogólnych reguł klasyfikacyjnych, co uwzględniając ich bardzo abstrakcyjny charakter, byłoby, szczerze mówiąc, mało odpowiednie. 45.      Po drugie, chciałbym zwrócić uwagę, że w jedynym znanym mi przypadku, w którym Trybunał uznał, że przesłanki zastosowania wspomnianej uwagi 5E były spełnione, możliwa alternatywna klasyfikacja dla klasyfikacji w dziale 84 została dokonana w innym dziale, a mianowicie w dziale 85(22). Gdyby Trybunał uznał, że uwaga 5E może być zastosowana wyłącznie w celu umożliwienia „nieinformatycznej” klasyfikacji w dziale 84, musiałby we wskazanej sprawie powstrzymać się od zastosowania tej uwagi. 46.      Zatem moim zdaniem, w interesującym nas przypadku można in abstracto zastosować uwagę 5E. ii)    W przedmiocie „specyficznych funkcji innych niż przetwarzanie danych” 47.      Należy teraz zbadać, czy funkcja fotokopiowania w produktach wielofunkcyjnych, stanowiąca przedmiot niniejszego sporu, może być uznana za „specyficzną funkcję inną niż przetwarzanie danych” w rozumieniu wspomnianej uwagi 5E. 48.      Uważam, że w tej kwestii nie można mieć wątpliwości, iż na powyższe pytanie należy odpowiedzieć twierdząco. 49.      W istocie, przynajmniej w ramach CN 2006, funkcja fotokopiarki była na pewno „specyficzną funkcją inną niż przetwarzanie danych”, ponieważ wchodziła ona w zakres innego działu (i innej sekcji) CN. Mam tu oczywiście na myśli dział 90, w którym Komisja i państwa członkowskie, które zgłosiły uwagi, chcą klasyfikować sporne produkty. iii) W przedmiocie możliwości zastosowania uwagi 5E do niniejszego przypadku 50.      Jednakże okoliczność, że uwaga 5E może ewentualnie znaleźć zastosowanie i że funkcja kopiowania jest „specyficzną funkcją inną niż przetwarzanie danych”, nie oznacza moim zdaniem, że uwaga 5E powinna być zastosowana w niniejszym przypadku. 51.      Uważam w istocie, że po pierwsze, wspomniany przepis może być z pewnością stosowany, bez konieczności przeprowadzania dodatkowych weryfikacji, w sytuacji gdy „specyficzna funkcja inna niż przetwarzanie danych” jest w rzeczywistości jedyną funkcją spełnianą przez produkty, które należy zaklasyfikować. 52.       Po drugie, jeżeli natomiast ten sam produkt łączy funkcje przetwarzania danych z innymi funkcjami, możliwość zastosowania omawianego przepisu jest o wiele bardziej wątpliwa. 53.      Taka sytuacja ma miejsce w niniejszym przypadku. 54.      W istocie mamy do czynienia z urządzeniami łączącymi funkcje przetwarzania danych, które bez wątpienia wchodzą w zakres właściwego działu CN (w niniejszej sprawie funkcje drukarki i skanera), oraz funkcje niezwiązane z tą dziedziną (w niniejszym przypadku funkcje fotokopiarki). 55.      Gdyby samo występowanie jednej funkcji niezwiązanej z opracowywaniem danych było wystarczające, aby w sposób bezwzględny wykluczyć klasyfikację danych produktów jako produktów „informatycznych” w dziale 84 CN, mielibyśmy do czynienia z sytuacją, moim zdaniem paradoksalną, klasyfikowania produktu na podstawie funkcji, która mogłaby być również funkcją całkowicie drugorzędną, jeśli nie pozbawioną znaczenia. 56.      Szczególnie trudne byłoby również zaklasyfikowanie produktów, w których funkcje inne niż przetwarzanie danych nie są ograniczone do jednej funkcji: weźmy na przykład wcale nie teoretyczny przypadek produktów wielofunkcyjnych, które oprócz funkcji drukowania, skanowania i kopiowania posiadają również funkcje telefaksu. 57.      Nie wydaje mi się, że orzecznictwo Trybunału dotyczące uwagi 5E jest sprzeczne z wykładnią, którą chciałbym zaproponować. 58.      Po pierwsze, w istocie Trybunał orzekł, że uwaga 5E ma zastosowanie, wziąwszy pod uwagę, że rozpatrywany produkt spełnia „specyficzną funkcję” inną niż przetwarzanie danych, w przypadku gdy sam produkt, mimo iż zawierał komputer, był skonfigurowany i prezentowany jako urządzenie do nadzoru za pomocą kamery wideo. Innymi słowy chodziło o produkt, dla którego przetwarzanie danych nie jest jedyną funkcją praktyczną(23). 59.      Po drugie, Trybunał w różnych wyrokach stwierdzał, że warunki umożliwiające uznanie, że urządzenie spełnia „specyficzną funkcję” inną niż przetwarzanie danych, nie zostały spełnione(24). 60.      W przypadku szczególnie zbliżonym do tego, który jest przedmiotem naszego zainteresowania i który dotyczył urządzeń wielofunkcyjnych łączących drukarkę, skaner i telefaks, nie zwrócono się niestety do Trybunału o rozstrzygnięcie w sprawie dokładnej klasyfikacji danego produktu, ponieważ przedstawione mu pytanie prejudycjalne dotyczyło wyłącznie ważności rozporządzenia klasyfikacyjnego(25). 61.      Natomiast w niniejszej sprawie zostało wykazane, że funkcja kopiowania stanowi wyłącznie jedną z funkcji, które mogą spełniać sporne urządzenia, i że faktycznie nie chodzi nawet o funkcję dominującą: bezwzględne wykluczenie już na samym wstępie ich klasyfikacji jako urządzeń informatycznych ze względu na to, że mogą one również wykonywać fotokopie, groziłoby rzeczywistym wypaczeniem CN. 62.      Uważam zatem, że w celu uniknięcia oczywistych nieprawidłowości w klasyfikacji celnej wspomnianą uwagę 5E do działu 84 CN należy stosować tylko w przypadku, gdy specyficzna funkcja produktu jest jedyną funkcją, jaką ten produkt wykonuje. W pozostałych przypadkach inne przepisy CN powinny umożliwić ustalenie klasyfikacji. 63.      Zaznaczam, że fakt, iż w konkretnym przypadku uwaga 5E nie znajduje zastosowania, nie musi naturalnie pociągać za sobą klasyfikacji do produktów informatycznych, jeżeli zastosowanie innych przepisów z dziedziny klasyfikacji mogłoby również prowadzić do odmiennych wniosków. 64.      Ponieważ funkcja kopiowania nie jest jedyną funkcją spornych produktów i poza tym nie jest nawet funkcją podstawową, nie można zastosować uwagi 5E do działu 84. Nie można zatem na samym wstępie i bezwzględnie wykluczyć możliwości zaklasyfikowania ich do urządzeń „informatycznych” z działu 84 CN 2006. 65.      Powyższe ustalenia potwierdza ponadto moim zdaniem uwaga 5B do wskazanego działu 84, która w wyraźny sposób stanowi, z zastrzeżeniem pkt E, że za część systemu przetwarzania danych należy uważać każdą jednostkę, która w szczególności „jest w rodzaju stosowanych wyłącznie lub zasadniczo w systemie automatycznego przetwarzania danych” (moje podkreślenie). Innymi słowy sam prawodawca wychodzi z założenia, że za części systemu informatycznego można również uważać składniki, które mogą spełniać, nawet w sposób wtórny, funkcje niezwiązane z przetwarzaniem danych. Gdyby uwagę 5E należało interpretować tak, jak proponuje Komisja i rządy, które przedłożyły swoje uwagi, w ten sposób, że nawet minimalna funkcja „nieinformatyczna” produktu w sposób bezwzględny stoi na przeszkodzie zaklasyfikowaniu produktu jako „informatyczny”, obecność przysłówka „zasadniczo” byłaby całkowicie zbędna, ponieważ uwaga 5B mogłaby być stosowana jedynie do produktów przeznaczonych do użytkowania wyłącznie w ramach systemu informatycznego. 66.      Nie można również pominąć faktu, chociaż nie ma on decydującego znaczenia, że w ostatniej wersji CN urządzenia wielofunkcyjne, takie jak będące przedmiotem niniejszego sporu, ujęte są w dziale 84, a dokładniej w pozycji 8443 31(26). 67.      Uważam wreszcie, że zawężającą wykładnię uwagi 5E do działu 84, którą proponuję, potwierdza również porozumienie WTO w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej. 68.      Pomijając możliwość zastosowania w rozpoznawanej sprawie tego porozumienia, na które strony się nie powoływały(27), oczywiste jest, że porozumienie to rozważane w świetle obowiązku wykładni zgodnej(28) nie wydaje się zgodne z wykładnią taką jak zaproponowana przez Komisję i rządy, które przedłożyły uwagi, dążącą do maksymalnego ograniczenia zakresu stosowania zwolnień z należności celnych. 69.      Wspomniane porozumienie świadczy w istocie o oczywistym sprzyjaniu swobodnemu przepływowi nieobciążonemu należnościami celnymi w przypadku produktów informatycznych, którym przyznano „kluczową rolę (...) w rozwoju przemysłu informatycznego i w dynamicznej ekspansji gospodarki światowej”. c)      W przedmiocie uwagi 3 do sekcji XVI 70.      Po wykluczeniu możliwości zastosowania uwagi 5E do działu 84, działając zgodnie z logiką, którą wskazałem powyżej, jako charakterystyczną dla przepisów interpretacyjnych CN(29), należy zastanowić się nad możliwością zastosowania dla celów klasyfikacji celnej spornych produktów uwagi 3 do sekcji XVI, zgodnie z którą „zespoły maszyn, które składają się z dwóch lub więcej maszyn […], oraz inne maszyny zaprojektowane do wykonywania dwóch lub więcej funkcji […] należy klasyfikować tak, jakby składały się z tej części składowej lub jako będące wyłącznie tą maszyną, która wykonuje funkcję podstawową (moje podkreślenie). 71.      Jednakże oczywiste wydaje mi się, że w tym przypadku wspomniany przepis nie może być zastosowany. 72.      W istocie, jak już miałem okazję zauważyć, sporne urządzenia mogą być sklasyfikowane odpowiednio w dziale 84 lub w dziale 90. Mając na uwadze, że oba działy znajdują się w różnych sekcjach (odpowiednio w sekcji XVI i XVIII), należy stwierdzić, że uwaga znajdująca się wyłącznie w jednej z nich nie może być zastosowana w niniejszej sprawie(30). Również strony na rozprawie zgodziły się w tej kwestii. 73.      Pragnę zresztą zaznaczyć, że uwaga 1 do sekcji XVI, dokonując niejako wyraźnego rozróżnienia pomiędzy tymi dwiema częściami CN, przewiduje, że „1. Niniejsza sekcja nie obejmuje […] m)  artykułów objętych działem 90 […]”(31). d)      W przedmiocie ogólnej reguły 3 i)      Uwagi ogólne 74.      Na podstawie przedstawionej przeze mnie analizy konieczne jest zatem zastosowanie w niniejszym przypadku ogólnych reguł interpretacji CN, które zawarte są w sekcji I. W szczególności regułą stosowaną w celu klasyfikacji produktów, które mogą być objęte dwiema lub większą liczbą pozycji, jest ogólna reguła 3. 75.      Pierwsza z trzech liter, na które dzieli się reguła, przewiduje, że pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny. Zasada ta, która jest zgodna z ogólnymi cechami charakteryzującymi system klasyfikacji CN, nie jest jednak przydatna w naszym przypadku, ponieważ obie możliwe klasyfikacje spornych produktów określają towary równie szczegółowo, a mieszczą się w różnych działach i sekcjach. 76.      Z kolei lit. b) ogólnej reguły 3 przewiduje, że do wyrobów stanowiących „mieszaniny” „należy stosować pozycję obejmującą materiał lub komponent decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu”. 77.      Jak wykazano powyżej w podsumowaniu stanowisk stron, rządy, które przedłożyły uwagi, oraz Komisja uważają, że wspomniany przepis nie znajduje zastosowania, ponieważ nie jest możliwe wyodrębnienie w tym przypadku elementu decydującego o specyficznym, zasadniczym charakterze urządzeń wielofunkcyjnych, które są przedmiotem sporu(32). Należy zatem zastosować lit. c) tej ogólnej reguły. 78.      Ze swojej strony spółki skarżące w sprawie przed sądem krajowym podkreślają różnicę, jaka istnieje między lit. b) ogólnej reguły 3 a uwagą 3 do sekcji XVI. W szczególności pojęcie „funkcji podstawowej” zawarte w drugim z tych przepisów powinno być dokładnie odróżnione od pojęć „materiał” i „komponent”, które charakteryzują produkt w rozumieniu ogólnej reguły 3b). 79.      Stanowisko spółek skarżących staje się jasne, jeżeli uzna się, iż możliwość samodzielnego wykonywania przez sporne urządzenia fotokopii może stanowić „funkcję”, ale na pewno nie można jej identyfikować z materialnym składnikiem samych produktów. Sporne urządzenia wielofunkcyjne są w istocie połączeniem modułu drukowania i modułu skanowania, obydwa zaś są jedynymi elementami, jakie można fizycznie wyodrębnić. Możliwość kopiowania jest po prostu „ubocznym skutkiem” połączenia obu wspomnianych modułów. 80.      Zatem jeśli podążymy za argumentacją spółek skarżących, możliwość wykonywania fotokopii jako zwykła „funkcja” nie powinna być uwzględniana dla celów klasyfikacji w rozumieniu ogólnej reguły 3b). Ponieważ rozumowanie powinno opierać się wyłącznie na materialnych składnikach produktów, te zaś mogą być klasyfikowane wyłącznie w ramach działu 84 CN, klasyfikacja w dziale 90 jest niemożliwa. 81.      Nie wydaje mi się jednak, aby można było zgodzić się z takim stanowiskiem. W istocie, podobnie jak rozumowanie rządów, które przedłożyły uwagi, oraz Komisji odnośnie do możliwości zastosowania w rozpoznawanej sprawie uwagi 5E do sekcji XVI prowadziłoby do wykroczenia poza ramy prawne CN, także ściśle literalna wykładnia ogólnej reguły 3b) zaproponowana przez strony skarżące może prowadzić do niemożliwych do zaakceptowania rezultatów. 82.      W istocie uwzględnienie wyłącznie elementów materialnych, składających się na produkt zdatny do różnych zastosowań, taki jak urządzenia wielofunkcyjne będące przedmiotem niniejszej sprawy, z całkowitym pominięciem funkcji, jakie spełniają te produkty, wydaje mi się w rzeczy samej raczej krótkowzrocznym podejściem interpretacyjnym, tym bardziej w czasie, gdy wraz z ciągłym upowszechnianiem się urządzeń wielofunkcyjnych, miniaturyzacją i tendencją do tworzenia produktów łączących różne funkcje w imię tego, co określa się „konwergencją technologiczną”, możliwość uwzględniania wyłącznie zewnętrznych lub materialnych elementów produktu, który ma zostać zaklasyfikowany, jest zawsze mniej zadowalająca. 83.      Wydaje mi się zatem, że wykładnia przyjęta przez Trybunał w wyroku w sprawie Rank Xerox, która wcale nie jest wynikiem błędu redakcyjnego, jak zasugerowały na rozprawie strony skarżące w postępowaniu przed sądem krajowym, pozostaje w pełni ważna, a zgłoszone wobec niej uwagi krytyczne(33) nie mogą być uwzględnione. 84.      W sprawie, która została rozstrzygnięta tym wyrokiem, Trybunał został poproszony o wypowiedzenie się w sprawie klasyfikacji celnej urządzenia wielofunkcyjnego telefaksu/fotokopiarki. W swoim rozumowaniu Trybunał wykluczył możliwość zastosowania ogólnej reguły 3b), „ponieważ omawiane urządzenia nie posiadają żadnej funkcji umożliwiającej ustalenie ich zasadniczego charakteru”(34) (moje podkreślenie). Innymi słowy, dla Trybunału, jeżeli okaże się to konieczne ze względu na charakterystykę techniczną konkretnego produktu, jest możliwe uwzględnienie jego funkcji, w szczególności w celu zastosowania ogólnej reguły 3, nawet jeśli treść tego przepisu nie mówi o „funkcji”, ale o „materia[le]” i „komponen[cie]”. ii)    Zastosowanie ogólnej reguły 3 w niniejszym przypadku 85.      Przechodząc do kwestii zastosowania ogólnej reguły 3 do produktów będących przedmiotem rozpoznawanej sprawy, pragnę przede wszystkim zaznaczyć, że w zasadzie zastosowanie lit. b) lub lit. c) tej ogólnej reguły może zależeć tylko od indywidualnej analizy każdego przypadku. 86.      Jednakże w niniejszym przypadku stwarza to dodatkowy problem. 87.      W istocie jeśli uznamy, co wydaje mi się prawdopodobne, że podstawowymi funkcjami urządzeń wielofunkcyjnych są funkcja drukowania i funkcja skanowania, a funkcja kopiowania jest drugorzędna, powstaje problem ustalenia, czy klasyfikacji należy dokonać na podstawie lit. b), czy lit. c). 88.      Ponadto nawet jeśli przyjmiemy, że funkcje drukowania, skanowania i kopiowania są tak samo ważne, pozostaje faktem, że funkcje drukowania i skanowania łącznie, które obie można uznać za funkcje „informatyczne” w rozumieniu CN 2006, stanowią przeważającą część funkcji spornych urządzeń (dwie trzecie wykonywanych funkcji). 89.      Gdyby funkcja podstawowa była jedyną funkcją, nie ma wątpliwości, że należałoby zastosować przepis lit. b). Gdyby z kolei nie można było wyodrębnić elementu charakteryzującego, należałoby zastosować przepis lit. c). W niniejszym przypadku mamy jednak do czynienia z podwójną „funkcją podstawową” (drukowanie i skanowanie, obie funkcje z działu 84) i jedną „funkcją drugorzędną” (kopiowanie, funkcja z działu 90). Czy brak możliwości ustalenia jednej funkcji podstawowej powinien prowadzić do zastosowania przepisów lit. c), co oznacza, że omawiane produkty zostałyby zaklasyfikowane w dziale 90? 90.      Nie wydaje mi się to dopuszczalne, ponieważ prowadziłoby to do klasyfikacji, która byłaby ustalona na podstawie drugorzędnego i stosunkowo marginalnego aspektu produktu, który ma zostać zaklasyfikowany. Uważam natomiast, że jeśli pojedynczy produkt posiada kilka „funkcji podstawowych” (lub z materialnego punktu widzenia kilka odrębnych elementów), które jednak wchodzą w zakres jednego działu lub jednej sekcji CN, taki produkt należy klasyfikować w tym właśnie dziale lub sekcji, ewentualnie wykorzystując uwagi wstępne do działu lub sekcji w celu dokładnego określenia pozycji, do której należy go zaklasyfikować. 91.      Uważam w związku z tym, że na podstawie informacji, które przedstawiono również na rozprawie, najbardziej odpowiednią pozycją CN dla klasyfikacji spornych urządzeń jest, w ramach działu 84, pozycja 8471 60, wskazana również przez sąd krajowy. e)      Wnioski częściowe 92.      W świetle powyższych wywodów proponuję, by Trybunał udzielił następujących odpowiedzi na cztery pierwsze pytania prejudycjalne: 1.      Funkcja kopiowania opisanych w niniejszym postępowaniu urządzeń wielofunkcyjnych stanowi „specyficzną funkcję inną niż przetwarzanie informacji” w rozumieniu uwagi 5E do działu 84 CN. 2.      Istnienie tej specyficznej funkcji wyklucza klasyfikację urządzenia jako produktu informatycznego z działu 84 w rozumieniu uwagi 5E do tego działu tylko w sytuacji, gdy funkcja ta jest jedyną wykonywaną przez urządzenie, które ma zostać zaklasyfikowane. 3.      W ramach CN 2006 klasyfikacja urządzeń wielofunkcyjnych spełniających funkcje drukowania, skanowania i kopiowania musi być dokonana na podstawie ogólnej reguły 3. Jeżeli możliwe jest wyodrębnienie jednej przeważającej funkcji lub zespołu przeważających funkcji, które mogą być objęte tą samą sekcją lub tym samym działem CN, klasyfikacji należy dokonać na podstawie lit. b) wyżej wymienionej ogólnej reguły, ewentualnie wykorzystując uwagi poprzedzające daną sekcją lub dany dział. W przeciwnym wypadku należy zastosować lit. c). 4.      Urządzenia wielofunkcyjne, które są przedmiotem niniejszego postępowania, należy klasyfikować w pozycji 8471 60 CN 2006. C –    W przedmiocie ważności rozporządzenia nr 400/2006 1.      Argumenty stron 93.      Skarżące spółki podkreślają konieczność uznania rozporządzenia nr 400/2006 za nieważne. W rozporządzeniu tym, jak zauważono, Komisja zaklasyfikowała do pozycji 9009 12 00 urządzenie wielofunkcyjne mogące spełniać funkcje skanowania, drukowania laserowego i kopiowania. Decyzja o takiej klasyfikacji została podjęta w szczególności na podstawie przedstawionych powyżej przepisów, ponieważ „[u]rządzenie posiada kilka funkcji, z których żadnej nie uważa się za nadającą produktowi zasadniczy charakter”. 94.      Zdaniem tych spółek produkt wskazany przez Komisję we wspomnianym rozporządzeniu należy jednak klasyfikować w dziale 84 CN, podobnie jak produkty będące przedmiotem niniejszej sprawy, zgodnie z tym, co proponują te strony. Wynika to z zastosowania takiej samej logiki i takiej samej drogi interpretacyjnej jak przedstawione powyżej. 95.      Natomiast Komisja uważa, opierając się na rozwiązaniu, jakie proponuje dla czterech pierwszych pytań, iż nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie pytania piątego(35). 96.      Rząd francuski i rząd niderlandzki proponują ze swojej strony, aby z takich samych w istocie powodów Trybunał orzekł, iż rozporządzenie nr 400/2006 jest ważne(36). Rząd polski, który w sposób bardziej dogłębny zajmuje się tym pytaniem, przyjmuje podobne stanowisko(37), podkreślając przy tym, że Trybunał – jeśli stwierdzi jednak nieważność tego rozporządzenia – powinien wydać odpowiednie dyspozycje w celu ograniczenia w czasie skutków swojego wyroku(38). 2.      Ocena 97.      Chociaż wydaje się, że strony niniejszego postępowania uznają za pewnik, że istnieje pewien paralelizm między rozstrzygnięciem Trybunału w sprawie klasyfikacji spornych urządzeń wielofunkcyjnych a ważnością rozporządzenia nr 400/2006, wydaje mi się, że te dwa zagadnienia należy w wyraźny sposób rozgraniczyć. 98.      W istocie, jak jasno stwierdził Trybunał, rozporządzenie klasyfikacyjne stosuje się wyłącznie w sytuacji, gdy produkty, które mają zostać zaklasyfikowane w konkretnym przypadku, są rzeczywiście produktami, których dotyczy samo rozporządzenie. Konieczne jest zatem, aby posiadały nie tylko te same funkcje, lecz także, jeśli spełniają kilka różnych funkcji, aby ich funkcja podstawowa była taka sama(39). 99.      Należy w tym celu uznać szczególnie znaczenie uzasadnienia wskazanego w samym rozporządzeniu klasyfikacyjnym(40). 100. Otóż moim zdaniem nie można uznać urządzeń wielofunkcyjnych, które są przedmiotem niniejszej sprawy, za odpowiednik urządzenia, którego dotyczy rozporządzenie nr 400/2006. 101. Po pierwsze, zwracam uwagę, że wśród powodów, które zdecydowały o klasyfikacji produktu, którego dotyczy rozporządzenie nr 400/2006, w pozycji 9009 12 00 CN, sama Komisja w uzasadnieniu przyjętym w rozporządzeniu najważniejszą rolę przyznała okoliczności, iż żadnej funkcji spełnianej przez ten produkt nie można uznać za przeważającą. Natomiast w naszym przypadku wydaje mi się, jak już zauważono, że występuje przewaga funkcji drukowania i skanowania. 102. Równocześnie należy także zaznaczyć, że w charakterystyce technicznej urządzenia będącego przedmiotem rozporządzenia nr 400/2006 Komisja stwierdziła, iż „urządzenie, wyposażone w kilka kaset podawania papieru, może reprodukować do 40 stron A4 na minutę”. Chodzi zatem bez wątpienia o produkt, którego funkcja kopiowania jest szczególnie zaawansowana, połączona według wszelkiego prawdopodobieństwa z automatycznym podawaniem papieru do kopiowania. Natomiast urządzenia będące przedmiotem niniejszego postępowania są pod tym względem zupełnie inne, chociażby dlatego, że – jak wykazuje porównanie – ich funkcja kopiowania jest na poziomie zupełnie elementarnym(41). 103. Jedyna uwaga krytyczna, jaką można by podnieść w stosunku do spornego rozporządzenia, zgodnie z linią wykładni uwagi 5 do działu 84 CN, którą zaproponowałem powyżej, dotyczy okoliczności, iż w rozporządzeniu tym wśród przepisów stosowanych w celu klasyfikacji produktu wymieniono uwagę 5E. Jak stwierdzono, uwaga ta jest w istocie trudna do zastosowania w przypadku urządzeń wielofunkcyjnych drukujących/skanujących/kopiujących. Ponadto wydaje mi się oczywiste, że nawet pomijając tę podstawę prawną, klasyfikację zaproponowaną w rozporządzeniu nr 400/2006 można bez żadnego problemu oprzeć na innych wskazanych przepisach, a w szczególności na regule ogólnej 3c). 104. Uważam zatem, iż brak jest podstaw, aby uznać, że rozporządzenie nr 400/2006 jest nieważne. V –    Wnioski 105. W świetle powyższych wywodów proponuję, aby Trybunał udzielił następujących odpowiedzi na pytania przedłożone przez Tribunal d’instance du VIIème arrondissement de Paris: 1.      Funkcja kopiowania opisanych w niniejszym postępowaniu urządzeń wielofunkcyjnych stanowi „specyficzną funkcję inną niż przetwarzanie informacji” w rozumieniu uwagi 5E do działu 84 CN. 2.      Istnienie tej specyficznej funkcji wyklucza klasyfikację urządzenia jako produktu informatycznego z działu 84, w rozumieniu uwagi 5E do tego działu, tylko w sytuacji, gdy funkcja ta jest jedyną wykonywaną przez urządzenie, które ma zostać zaklasyfikowane. 3.      W ramach CN 2006 klasyfikacja urządzeń wielofunkcyjnych spełniających funkcje drukowania, skanowania i kopiowania musi być dokonana na podstawie ogólnej reguły 3. Jeżeli możliwe jest wyodrębnienie jednej przeważającej funkcji lub zespołu przeważających funkcji, które mogą być objęte tą samą sekcją lub tym samym działem CN, klasyfikacji należy dokonać na podstawie lit. b) wyżej wymienionej ogólnej reguły, ewentualnie wykorzystując uwagi poprzedzające daną sekcję lub dany dział. W przeciwnym wypadku należy zastosować lit. c). 4.      Urządzenia wielofunkcyjne, które są przedmiotem niniejszego postępowania, należy klasyfikować w pozycji 8471 60 CN 2006. 5.      Analiza przedłożonego pytania nie ujawniła żadnego elementu, który mógłby wpłynąć na ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 400/2006 z dnia 8 marca 2006 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej. 1 – Język oryginału: włoski. 2 – Rozporządzenie Komisji (WE) z dnia 27 października 2005 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 286, s. 1). 3 – Rozporządzenie Komisji (WE) z dnia 8 marca 2006 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej (Dz.U. L 70, s. 9). 4 – Dz.U. L 155, s. 1. W maju 2008 r. Stany Zjednoczone skierowały do WTO formalny protest, kwestionując praktykę celną Wspólnoty dotyczącą w szczególności urządzeń wielofunkcyjnych takich jak będące przedmiotem niniejszej sprawy. Przy przygotowywaniu niniejszej opinii dysponuję jedynie ogólnymi doniesieniami prasowymi na ten temat, także nie jest jeszcze możliwe dokonanie dokładnej oceny w tym zakresie. 5 – Przytoczony tekst jest tekstem pytań zadanych w ramach sprawy C‑362/07. Tekst pytań przedłożonych w sprawie C‑363/07 jest zasadniczo identyczny i różni się jedynie w małym stopniu w pytaniu trzecim, w którym skreślono wzmiankę o komputerze jako dodatkowym składniku omawianych urządzeń. Zatem w tym przypadku składają się one tylko z dwóch, a nie z trzech elementów. 6 – Zawarta w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 286, s. 1). 7 – Uwagi na piśmie skarżących spółek, pkt 37 i 38. 8 – Wyrok z dnia 9 października 1997 r. w sprawie C‑67/95, Rec. s. I‑5401. 9 – Ibidem, pkt 30. Natomiast Sąd Pierwszej Instancji uniknął tego błędu w wyroku z dnia 30 września 2003 r. w sprawie T‑243/01 Sony Computer Entertainment Europe przeciwko Komisji, Rec. s. II‑4189, pkt 124: zob. uwagi na piśmie skarżących spółek, pkt 41–43. 10 – Uwagi na piśmie skarżących spółek, pkt 48. 11 – Ibidem, pkt 66 i nast. 12 – Ibidem, pkt 71. 13 – Ibidem, pkt 56 i nast. 14 – Uwagi Komisji, pkt 32–37, rządu francuskiego, pkt 23–27, rządu niderlandzkiego, pkt 27 i 28 oraz rządu polskiego, pkt 25. 15 – Zobacz uwagi Komisji, pkt 43 i nast., rządu francuskiego, pkt 51–56, rządu niderlandzkiego, pkt 31–39 oraz rządu polskiego, pkt 22–24. 16 – W celu umiejscowienia przepisów CN w ramach Systemu Zharmonizowanego stworzonego w ramach Światowej Organizacji Celnej zob. wyrok z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawie C‑311/04 ASAD, Rec. s. I‑609, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo. 17 – Zobacz powyżej, pkt 13. 18 – Zobacz poniżej, pkt 67 i nast. 19 – Zobacz na przykład wyrok z dnia 18 grudnia 1997 r. w sprawie C‑382/95 Techex, Rec. s. I‑7363, pkt 11, ww. w przypisie 16 wyrok w sprawie ASAD, pkt 26, wyroki z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie C‑130/02 Krings, Rec. s. I‑2121, pkt 28, i z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie C‑467/03 Ikegami, Zb.Orz. s. I‑2389, pkt 17. 20 – Zobacz wyroki z dnia 10 października 1985 r. w sprawie C‑200/84 Daiber, Rec. s. 3363, pkt 13 i 14, z dnia 19 maja 1994 r. w sprawie C‑11/93 Siemens Nixdorf, Rec. s. I‑1945, pkt 11 i 12, ww. w przypisie 19 wyrok w sprawie Techex, pkt 12, z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C‑142/06 Olicom, Zb.Orz. s. I‑6675, pkt 17, i z dnia 5 czerwca 2008 r. w sprawie C‑312/07 JVC France, Zb.Orz. s. I‑4165, pkt 34. 21 – Dokładniej będzie to widoczne poniżej w przypadku uwagi 3, która poprzedza sekcję XVI CN 2006: zob. pkt 70 i nast. niniejszej opinii. 22 – Wyżej wymieniony w przypisie 19 wyrok w sprawie Ikegami, zob. w szczególności pkt 12. 23 – Wyżej wymieniony w przypisie 19 wyrok w sprawie Ikegami. Na temat wywodów dotyczących zasad sprzedaży i prezentacji produktu oraz odbiorców, do których są skierowane, zob. w szczególności pkt 21, 23 i 24 wyroku. Zobacz podobnie opinię rzecznika generalnego J. Kokott w tej samej sprawie przedstawioną w dniu 20 stycznia 2005 r., pkt 55. Zobacz także ww. w przypisie 20 wyrok w sprawie Olicom, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo. 24 – Wyżej wymieniony w przypisie 20 wyrok w sprawie Olicom, pkt 30 (w tym przypadku dwufunkcyjne karty sieciowe z funkcją modemu). Wyżej wymieniony w przypisie 20 wyrok w sprawie Techex, pkt 21 (karty graficzne do komputerów), wyrok z dnia 19 października 2000 r. w sprawie C‑339/98 Peacock, Rec. s. I‑8947, pkt 16 i 17 (karty sieciowe), ww. w przypisie 20 wyrok w sprawie Siemens Nixdorf, pkt 16 (ekran komputerowy), wyroki z dnia 10 maja 2001 r. w sprawie C‑463/98 Cabletron, Rec. s. I‑3495, pkt 27 (różne urządzenia sieciowe), i z dnia 7 czerwca 2001 r. w sprawie C‑479/99 CBA Computer, Rec. s. I‑4391, pkt 27 (karty dźwiękowe do komputerów). 25 – Wyrok z dnia 17 maja 2001 r. w sprawie C‑119/99 Hewlett Packard, Rec. s. I‑3981. Zobacz w każdym razie opinię rzecznika generalnego J. Mischo w tej sprawie, przedstawioną w dniu 18 stycznia 2001 r. (w szczególności pkt 13–18), w której wysunięto hipotezę nieważności rozporządzenia, które przewiduje automatyczną klasyfikację wszystkich urządzeń wielofunkcyjnych zawierających telefaks na podstawie funkcji telefaksu. 26 – Dzieje się tak mimo iż, jak przypomniał Trybunał, rozwój technologiczny sprawia, że instytucje wspólnotowe muszą dostosowywać CN, ale Trybunał nie pozwala na interpretowanie CN, przed wprowadzeniem zmian, w sposób wypaczający jej treść (wyroki z dnia 19 listopada 1981 r. w sprawie 122/80 Analog Devices, Rec. s. 2781, pkt 12, i ww. w przypisie 8 w sprawie Rank Xerox, pkt 22). 27 – Powszechnie wiadomo, że Trybunał kilkakrotnie stwierdził, że możliwość zastosowania porozumienia WTO w celu oceny zgodności z prawem aktu wspólnotowego jest obwarowana bardzo surowymi warunkami, które nie wydają się w tym wypadku spełnione: zob. w szczególności wyrok z dnia 30 września 2003 r. w sprawie C‑94/02 P Biret & Cie przeciwko Radzie, Rec. s. I‑10565, pkt 55 i 56 i przytoczone tam orzecznictwo. W tym zakresie Trybunał potwierdził, że po to, by było możliwe badanie zgodności z prawem aktu wspólnotowego na podstawie porozumienia WTO, konieczne jest, aby „Wspólnota wyraziła zamiar wykonania określonego obowiązku nałożonego w ramach WTO lub w przypadku, gdy akt wspólnotowy w wyraźny sposób odsyła do konkretnych postanowień porozumień WTO”. W przypadku CN żaden z tych warunków nie wydaje się spełniony. 28 – Zobacz ogólnie na temat tego obowiązku wyroki z dnia 24 listopada 1992 r. w sprawie C‑286/90 Poulsen i Diva Navigation, Rec. s. I‑6019, pkt 9, z dnia 10 września 1996 r. w sprawie C‑61/94 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I‑3989, pkt 52, i z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie C‑341/95 Bettati, Rec. s. I‑4355, pkt 20. Jeśli chodzi konkretnie o porozumienie TRIPS, które jest częścią systemu WTO i posiada jego typowe cechy, zob. wyroki z dnia 16 czerwca 1998 r. w sprawie C‑53/96 Hermès, Rec. s. I‑3603, pkt 28, z dnia 14 grudnia 2000 r. w sprawach połączonych C‑300/98 i C‑392/08 Dior i in., Rec. s. I‑11307, pkt 47, i z dnia 16 listopada 2004 r. w sprawie C‑245/02 Anheuser‑Busch, Zb.Orz. s. I‑10989, pkt 55. 29 – Punkt 36. 30 – Zobacz ww. w przypisie 8 wyrok w sprawie Rank Xerox, pkt 28 i 29. 31 – Uważam zresztą za nieuzasadniony argument, wysunięty między innymi przez Komisję, że uwaga 1m) do sekcji XVI wyklucza możliwość umieszczenia w samej sekcji produktów spornych w niniejszej sprawie, ponieważ mogłyby być one zaklasyfikowane również w dziale 90. Należy bowiem podkreślić, że uwaga 1m) ustanawia wyraźne rozróżnienie pomiędzy obydwiema sekcjami, ale nie precyzuje, że w przypadku wątpliwości co do wyboru między działem 90 a działem sekcji XVI należy rozstrzygnąć je na korzyść pierwszego z nich. 32 – Zobacz powyżej, pkt 30. 33 – Zobacz powyżej, pkt 22. 34 – Wyżej wymieniony w przypisie 8 wyrok w sprawie Rank Xerox, pkt 30. 35 – Uwagi Komisji, pkt 51. 36 – Uwagi rządu francuskiego, pkt 58; uwagi rządu niderlandzkiego, pkt 40. 37 – Uwagi rządu polskiego, pkt 28–34. 38 – Ibidem, pkt 35 i nast. 39 – Wyżej wymieniony w przypisie 25 wyrok w sprawie Hewlett Packard, pkt 21 i 22. Chociaż Trybunał dopuścił co do zasady możliwość stosowania rozporządzenia klasyfikacyjnego przez analogię (ww. w przypisie 19 wyrok w sprawie Krings, pkt 35), nie wydaje mi się, żeby w niniejszym przypadku warunki dla takiego stosowania były spełnione. 40 – Wyżej wymieniony w przypisie 25 wyrok w sprawie Hewlett Packard, pkt 20. 41 – Być może warto podkreślić, że w najnowszej wersji CN prędkość kopiowania urządzeń wielofunkcyjnych z pozycji 8443 31 jest decydująca dla ich klasyfikacji i ewentualnego zastosowania należności celnych.