C-367/24

WYROK TRYBUNAŁU (ósma izba) z dnia 10 lipca 2025 r. ( *1 ) Odesłanie prejudycjalne – Łączność elektroniczna – Rozporządzenie (UE) 2015/2120 – Środki dotyczące dostępu do otwartego Internetu – Artykuł 3 ust. 3 – Spoczywający na dostawcach usług dostępu do Internetu obowiązek traktowania transmisji danych równo, bez dyskryminacji, ograniczania lub ingerencji – Możliwość stosowania przez tych dostawców odpowiednich środków zarządzania ruchem – Opcja taryfowa obejmująca ograniczenie przepustowości dla transmisji strumieniowej wideo (streaming video) W sprawie C‑367/24 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (najwyższy sąd kasacyjny, Rumunia) postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2024 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 23 maja 2024 r., w postępowaniu: Autoritatea Naţională pentru Administrare şi Reglementare în Comunicaţii przeciwko Telekom România Mobile Communications, TRYBUNAŁ (ósma izba), w składzie: S. Rodin, prezes izby, O. Spineanu-Matei i N. Fenger (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: A. Rantos, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, rozważywszy uwagi, które przedstawili: – w imieniu Autoritatea Naţională pentru Administrare şi Reglementare în Comunicaţii – M.-R. Rudnic, A. Vasile i V.Ş. Zgonea, w charakterze pełnomocników, – w imieniu Telekom România Mobile Communications – I.A. Hrisafi-Josan, avocată, – w imieniu rządu rumuńskiego – R. Antonie, E. Gane i M. Chicu, w charakterze pełnomocników, – w imieniu rządu niemieckiego – J. Möller i R. Kanitz, w charakterze pełnomocników, – w imieniu rządu węgierskiego – D. Csoknyai i Z. Fehér, w charakterze pełnomocników, – w imieniu Komisji Europejskiej – G. Conte, O. Gariazzo i E.A. Stamate, w charakterze pełnomocników, podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego Internetu oraz zmieniającego dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (Dz.U. 2015, L 310, s. 1). Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Autoritatea Națională pentru Administrare și Reglementare în Comunicații (krajowym organem ds. zarządzania i regulacji łączności, Rumunia, zwanym dalej „ANCOM”) a Telekom România Mobile Communications S.A. w przedmiocie decyzji, w której organ ten stwierdził niezgodność opcji taryfowej zaproponowanej przez tę spółkę z obowiązkami wynikającymi z prawa Unii i nakazał tej spółce zaprzestanie wszelkiego dyskryminacyjnego traktowania transmisji strumieniowej wideo (streaming video) w stosunku do innych kategorii ruchu. Ramy prawne Motywy 6–9, 11 i 15 rozporządzenia 2015/2120 brzmią następująco: „(6) Użytkownicy końcowi powinni mieć – za pośrednictwem usługi dostępu do Internetu – prawo dostępu do informacji i treści oraz ich rozpowszechniania oraz prawo do korzystania i udostępniania, bez dyskryminacji, aplikacji i usług. […] (7) W celu wykonywania prawa do uzyskiwania dostępu do informacji i treści oraz do ich rozpowszechniania, a także do korzystania i udostępniania wybranych przez nich aplikacji i usług użytkownicy końcowi powinni mieć swobodę uzgadniania z dostawcami usług dostępu do Internetu postanowień umownych dotyczących stawek za określoną ilość danych i prędkość usługi dostępu do Internetu. Tego rodzaju postanowienia umowne, jak również wszelkie praktyki handlowe dostawców usług dostępu do Internetu, nie powinny ograniczać korzystania z tych praw, a tym samym umożliwiać obchodzenia przepisów niniejszego rozporządzenia dotyczących zagwarantowania dostępu do otwartego Internetu. Krajowe organy regulacyjne i inne właściwe organy powinny być uprawnione do podejmowania działań przeciwko postanowieniom umownym lub praktykom handlowym, które – ze względu na swoją skalę – prowadzą do sytuacji, w których wybór użytkowników końcowych jest w praktyce bardzo ograniczony. W tym celu ocena postanowień umownych i praktyk handlowych powinna między innymi uwzględniać odpowiednie pozycje rynkowe dostawców usług dostępu do Internetu oraz dostawców treści, aplikacji i usług. Krajowe organy regulacyjne i inne właściwe organy powinny być zobowiązane – w ramach swoich zadań monitorowania i egzekwowania wykonywania przepisów – do interwencji w przypadku gdy postanowienia umowne lub praktyki handlowe miałyby doprowadzić do podważenia istoty praw użytkowników końcowych. (8) W ramach świadczenia usług dostępu do Internetu dostawcy tych usług powinni traktować każdy ruch równo, bez dyskryminacji, ograniczeń czy ingerencji, bez względu na nadawcę lub odbiorcę, treść, aplikację lub usługę, lub urządzenie końcowe. Zgodnie z zasadami ogólnymi prawa Unii i utrwalonym orzecznictwem porównywalnych sytuacji nie należy traktować w różny sposób, a różnych sytuacji – w taki sam sposób, chyba że takie postępowanie jest obiektywnie uzasadnione. (9) Celem odpowiedniego zarządzania ruchem jest wspieranie efektywnego wykorzystywania zasobów sieciowych i optymalizacji ogólnej jakości transmisji, co ma być odpowiedzią na obiektywne różnice w wymogach dotyczących technicznej jakości usług w zakresie określonych kategorii transmitowanych danych, a zatem transmitowanych treści, aplikacji i usług. Odpowiednie środki zarządzania ruchem stosowane przez dostawców usług dostępu do Internetu powinny być przejrzyste, niedyskryminacyjne i proporcjonalne oraz nie powinny być podyktowane względami handlowymi. Wymóg, aby środki zarządzania ruchem nie były dyskryminacyjne, nie uniemożliwia dostawcom usług dostępu do Internetu stosowania – w celu optymalizacji ogólnej jakości transmisji – środków zarządzania ruchem wprowadzających rozróżnienie pomiędzy obiektywnie różnymi kategoriami ruchu. Z myślą o zapewnieniu optymalnej ogólnej jakości i komfortu użytkownika takie rozróżnienie powinno być dokonywane wyłącznie w oparciu o obiektywne różnice w wymogach dotyczących technicznej jakości usług (na przykład dotyczące opóźnienia, wahania opóźnienia, utraty pakietów i przepustowości) w zakresie określonych kategorii ruchu, a nie powinno być podyktowane względami handlowymi. Takie zróżnicowanie środków powinno być proporcjonalne w stosunku do celu ogólnej optymalizacji jakości i powinno zapewniać jednakowe traktowanie równoważnych kategorii ruchu. Takich środków nie należy stosować dłużej, niż jest to konieczne. […] (11) Wszelkie praktyki zarządzania ruchem wykraczające poza takie odpowiednie środki zarządzania ruchem, które blokują, spowalniają, zmieniają, ograniczają, faworyzują lub ingerują w określone treści, aplikacje lub usługi, lub określone kategorie treści, aplikacji lub usług, lub też pogarszają ich jakość, powinny zostać zakazane, z zastrzeżeniem uzasadnionych i określonych wyłączeń ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu. Wyłączenia te powinny podlegać ścisłej interpretacji oraz wymogom proporcjonalności. Określone treści, aplikacje i usługi, a także określone ich kategorie należy chronić z uwagi na negatywny wpływ środków blokujących lub innych środków ograniczających niewchodzących w zakres uzasadnionych wyłączeń na wybór użytkownika końcowego i na innowacje. […] […] (15) […] środki wykraczające poza zakres takich odpowiednich środków zarządzania ruchem mogłyby również okazać się konieczne w celu zapobiegania grożącym przeciążeniom sieci, to jest sytuacjom, w których nieuchronnie zbliża się przeciążenie sieci, a także łagodzenia skutków przeciążenia sieci, jeżeli takie przeciążenie ma wyłącznie charakter tymczasowy lub pojawia się w wyjątkowych okolicznościach. Zasada proporcjonalności wymaga, aby środki zarządzania ruchem opierające się na tym wyłączeniu równo traktowały równoważne rodzaje ruchu. Przez tymczasowe przeciążenia należy rozumieć konkretne krótkotrwałe sytuacje, w których nagły wzrost liczby użytkowników w stosunku do liczby użytkowników regularnych lub nagły wzrost zapotrzebowania na określone treści, aplikacje lub usługi, może doprowadzić do przekroczenia zdolności przesyłowej niektórych elementów sieci oraz sprawić, że pozostała część sieci będzie mniej reaktywna. […] Przez wyjątkowe przeciążenie należy rozumieć nieprzewidziane i nieuniknione przypadki przeciążenia zarówno w sieciach ruchomych, jak i stacjonarnych. […] Konieczność stosowania środków zarządzania ruchem wykraczających poza odpowiednie środki zarządzania ruchem w celu zapobieżenia tymczasowemu lub wyjątkowemu przeciążeniu sieci lub złagodzenia jego skutków nie powinna dawać dostawcom usług dostępu do Internetu możliwości obchodzenia ogólnego zakazu blokowania, spowalniania, zmiany, ograniczania, obniżania jakości, faworyzowania określonych treści, aplikacji lub usług, lub określonych ich kategorii, a także ingerowania w nie. Powtarzające się i długotrwałe przeciążenia sieci, które nie mają ani charakteru wyjątkowego, ani tymczasowego, nie powinny być objęte tym wyłączeniem, a raczej powinny być usuwane poprzez zwiększenie przepustowości sieci”. Artykuł 1 tego rozporządzenia, zatytułowany „Przedmiot i zakres stosowania”, stanowi w ust. 1: „Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne zasady w celu zagwarantowania równego i niedyskryminacyjnego traktowania transmisji danych w ramach świadczenia usług dostępu do Internetu oraz związanych z tym praw użytkowników końcowych”. Artykuł 3 ust. 1–3 wspomnianego rozporządzenia stanowi: „1.   Użytkownicy końcowi mają prawo – za pomocą usługi dostępu do Internetu – do uzyskania dostępu do informacji i treści oraz do ich rozpowszechniania, a także do korzystania z wybranych aplikacji i usług oraz ich udostępniania, jak również do korzystania z wybranych urządzeń końcowych, niezależnie od lokalizacji użytkownika końcowego lub dostawcy usług czy też od lokalizacji, miejsca pochodzenia lub miejsca docelowego informacji, treści lub usługi. […] 2.   Postanowienia umowne uzgodnione między dostawcami usług dostępu do Internetu a użytkownikami końcowymi, dotyczące warunków finansowych i technicznych oraz cech usług dostępu do Internetu, takich jak cena, ilości danych lub prędkości, oraz jakiekolwiek praktyki handlowe dostawców usług dostępu do Internetu, nie mogą ograniczać korzystania przez użytkowników końcowych z ich praw określonych w ust. 1. 3.   Dostawcy usług dostępu do Internetu, w czasie świadczenia usług dostępu do Internetu, traktują wszystkie transmisje danych równo, bez dyskryminacji, ograniczania czy ingerencji, bez względu na nadawcę i odbiorcę, konsultowane lub rozpowszechniane treści, wykorzystywane lub udostępniane aplikacje lub usługi, lub też na wykorzystywane urządzenia końcowe. Akapit pierwszy nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przez dostawców usług dostępu do Internetu odpowiednich środków zarządzania ruchem. Aby środki te mogły być uznane za odpowiednie, muszą być przejrzyste, niedyskryminacyjne i proporcjonalne oraz nie mogą być podyktowane względami handlowymi, lecz muszą opierać się na obiektywnych różnicach w wymogach dotyczących technicznej jakości usług w zakresie określonych kategorii ruchu. Środki takie nie obejmują monitorowania konkretnych treści i nie mogą być utrzymywane dłużej, niż jest to konieczne. Dostawcy usług dostępu do Internetu nie mogą stosować środków zarządzania ruchem wykraczających poza środki określone w akapicie drugim, a w szczególności nie mogą blokować, spowalniać, zmieniać, ograniczać, pogarszać jakości ani faworyzować określonych treści, aplikacji lub usług, lub szczególnych ich kategorii, ani też ingerować w nie, z wyjątkiem przypadków, w których jest to konieczne, i jedynie tak długo, jak jest to konieczne, aby: a) zapewnić zgodność z aktami prawodawczymi […]; b) utrzymać integralność i bezpieczeństwo sieci […]; c) zapobiec grożącym przeciążeniom sieci oraz złagodzić skutki wyjątkowego lub tymczasowego przeciążenia sieci, o ile równoważne rodzaje transferu danych są traktowane równo”. Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne Telekom România Mobile Communications jest przedsiębiorstwem działającym w sektorze telekomunikacyjnym. Począwszy od dnia 15 października 2017 r., w ramach usługi dostępu do Internetu oferowanej w niektórych abonamentach mobilnych, a począwszy od dnia 13 listopada 2017 r. w przypadku niektórych ofert kart przedpłaconych, Telekom România Mobile Communications zaoferowała opcję zwaną „Bonus Net Nelimitat” („nieograniczony bonus internetowy”). Taryfa podstawowa tych abonamentów lub kart obejmuje miesięczną ilość danych, która może być wykorzystana do uzyskania dostępu do wszelkiego rodzaju ruchu, w tym transmisji strumieniowej wideo, z prędkością do 150 megabitów na sekundę. Aktywacja „nieograniczonego bonusu internetowego” przez danego klienta oznacza – poza dostępem do nieograniczonej ilości danych, których wykorzystanie nie jest obciążane opłatami w tej taryfie podstawowej – ograniczenie prędkości ruchu dla transmisji strumieniowej wideo do maksymalnie 1,5 megabita na sekundę. Ograniczenie to prowadzi z kolei do zmniejszenia rozdzielczości materiałów wideo. W przypadku dezaktywacji tego bonusu przez danego klienta wszystkie kategorie ruchu korzystają z prędkości początkowej, ale miesięczna ilość wykorzystanych danych jest odliczana od ilości subskrybowanej w ramach wspomnianej taryfy lub zafakturowanej. Decyzją z dnia 8 sierpnia 2018 r. ANCOM uznał, że opcja taryfowa „nieograniczony bonus internetowy” wprowadza środek zarządzania ruchem niezgodny z art. 3 ust. 3 rozporządzenia 2015/2120 i że Telekom România Mobile Communications musi ją zakończyć. Zgodnie z tą decyzją różne rodzaje ruchu były traktowane odmiennie bez obiektywnego uzasadnienia, ponieważ transmisja strumieniowa wideo była dyskryminowana poprzez ograniczenie maksymalnej prędkości związane z tym rodzajem ruchu, mianowicie 1,5 megabita na sekundę, podczas gdy prędkość związana z innymi rodzajami ruchu mogła osiągnąć do 150 megabitów na sekundę. Tymczasem, po pierwsze, to ograniczenie prędkości związane z określoną kategorią ruchu nie jest oparte na względach technicznych w rozumieniu art. 3 ust. 3 akapit drugi tego rozporządzenia, a po drugie, ograniczenie to nie może być objęte jednym z wyjątków przewidzianych w art. 3 ust. 3 akapit trzeci wspomnianego rozporządzenia. Wyrokiem z dnia 26 maja 2021 r. Curtea de Apel București (sąd apelacyjny w Bukareszcie, Rumunia) uwzględnił skargę o stwierdzenie nieważności tej decyzji wniesioną przez Telekom România Mobile Communications. Sąd ten orzekł w istocie, że transmisja strumieniowa wideo stanowi kategorię ruchu obiektywnie różną od innych kategorii ruchu i że opcja taryfowa „nieograniczony bonus internetowy” jest środkiem przejrzystym, niedyskryminacyjnym, proporcjonalnym, tymczasowym i opartym na wymogach technicznych jakości usług niektórych szczególnych kategorii ruchu, obiektywnie różnych, nie zaś podyktowanym względami handlowymi. ANCOM wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku do Înalta Curte de Casație și Justiție (najwyższego sądu kasacyjnego, Rumunia), będącego sądem odsyłającym. Sąd ten uważa, że wyroki z dnia 15 września 2020 r., Telenor Magyarország (C‑807/18 i C‑39/19, EU:C:2020:708), z dnia 2 września 2021 r., Vodafone (C‑854/19, EU:C:2021:675), z dnia 2 września 2021 r., Vodafone (C‑5/20, EU:C:2021:676), i z dnia 2 września 2021 r., Telekom Deutschland (C‑34/20, EU:C:2021:677), dostarczają już wystarczających informacji w odniesieniu do kwestii podniesionych przez Telekom România Mobile Communications dotyczących wykładni art. 3 ust. 2 rozporządzenia 2015/2120 w związku z jego motywem 7, a także związku między tym przepisem a art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia. Wspomniany sąd wskazuje jednak, że powinien ustalić, po pierwsze, czy różnica w traktowaniu dokonywana przez Telekom România Mobile Communications przy aktywacji „nieograniczonego bonusu internetowego” między transmisją strumieniową wideo a innymi kategoriami ruchu stanowi nierówne traktowanie w rozumieniu art. 3 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia 2015/2120. Po drugie, sąd odsyłający zastanawia się nad kwestią, czy zgodnie z art. 3 ust. 3 akapit drugi tego rozporządzenia w związku z jego motywem 9 zarządzanie ruchem stosowane przez Telekom România Mobile Communications w ramach tej aktywacji jest odpowiednim środkiem zarządzania ruchem. Po trzecie, sąd ten zastanawia się, czy taki środek zarządzania może być objęty wyjątkiem przewidzianym w art. 3 ust. 3 akapit trzeci lit. c) wspomnianego rozporządzenia, dotyczącym konieczności zapobieżenia tymczasowemu przeciążeniu w zakresie, w jakim pociąga on za sobą ograniczenie prędkości związane ze szczególną kategorią ruchu i zmniejszenie rozdzielczości treści wideo do maksymalnie 480 pikseli. Wspomniany sąd uważa, że sytuacja rozpatrywana w postępowaniu głównym różni się od sytuacji rozpatrywanych w sprawach, w których zapadły wyroki przytoczone w pkt 12 niniejszego wyroku. Te ostatnie sprawy dotyczyły bowiem opcji taryfowych dyskryminujących różnych dostawców treści poprzez faworyzowanie partnerów danego przedsiębiorstwa telekomunikacyjnego lub poprzez ograniczenie prędkości ruchu w przypadku aplikacji lub usług, które nie były objęte daną ofertą cenową, natomiast w niniejszej sprawie rozpatrywana różnica w traktowaniu występuje bez względu na dostawców usług strumieniowego rozpowszechniania wideo, to znaczy bez względu na to, czy są oni partnerami Telekom România Mobile Communication. W tych okolicznościach Înalta Curte de Casație și Justiție (najwyższy sąd kasacyjny) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 3 rozporządzenia [2015/2120] należy interpretować w ten sposób, że opcja taryfowa oferowana przez przedsiębiorstwo telekomunikacyjne – umożliwiająca użytkownikom końcowym, którzy ją przyjęli, nieodpłatne korzystanie z wszystkich usług transmisji strumieniowej wideo, niezależnie od tego, od jakich dostawców usługi te pochodzą, oraz niezależnie od tego, czy mają oni status partnerów treściowych przedsiębiorstwa telekomunikacyjnego, przy czym ilość danych zużyta w wyniku korzystania z owych usług nie jest wliczana do gwarantowanego miesięcznego limitu ilości danych określonego w taryfie telefonii komórkowej, lecz z ograniczeniem przepustowości w odniesieniu do tego rodzaju treści – jest zgodna z obowiązkami wynikającymi z tego przepisu?”. W przedmiocie pytania prejudycjalnego Poprzez swoje pytanie sąd odsyłający dąży zasadniczo do ustalenia, czy art. 3 rozporządzenia 2015/2120 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie opcji nieograniczonego dostępu do Internetu, bez dodatkowych opłat, oferowanej swoim klientom przez dostawcę usług dostępu do Internetu, która to opcja, gdy jest aktywowana, umożliwia tym klientom korzystanie z usług transmisji strumieniowej wideo bez potrącania wykorzystywanych w ten sposób danych z ilości danych zawartej w podstawowym pakiecie miesięcznym, lecz ogranicza przepustowość stosowaną do tych treści, bez względu na nadawców bądź dostawców, w stosunku do przepustowości stosowanej do innych kategorii ruchu, podczas gdy w przypadku gdy opcja ta nie jest aktywowana przez wspomnianych klientów, cały ruch, w tym transmisja strumieniowa wideo, korzysta z tego samego poziomu przepustowości, ale ilość wykorzystanych danych jest potrącana z ilości subskrybowanej przez tych samych klientów. Różne przepisy art. 3 rozporządzenia 2015/2120 mają na celu, jak wynika z art. 1 tego rozporządzenia, zapewnienie równego i niedyskryminującego traktowania transmisji danych w ramach świadczenia usług dostępu do Internetu, a także praw pokrewnych użytkowników końcowych (wyroki: z dnia 15 września 2020 r., Telenor Magyarország, C‑807/18 i C‑39/19, EU:C:2020:708, pkt 27; z dnia 2 września 2021 r., Telekom Deutschland, C‑34/20, EU:C:2021:677, pkt 24). Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia 2015/2120 w związku z motywem 6 tego rozporządzenia ustanawia prawa użytkowników końcowych, w tym prawa do uzyskania dostępu do informacji i treści oraz do ich rozpowszechniania, a także do korzystania z wybranych aplikacji i usług oraz ich udostępniania. Na mocy tego art. 3 ust. 2 korzystanie z tych praw nie może być ograniczane przez umowy między dostawcami usług dostępu do Internetu a użytkownikami końcowymi lub przez praktyki handlowe stosowane przez tych dostawców. Co się tyczy art. 3 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia, należy przede wszystkim przypomnieć, że akapit pierwszy tego przepisu w związku z motywem 8 tego rozporządzenia nakłada na dostawców usług dostępu do Internetu powszechny obowiązek równego traktowania transmisji danych, bez dyskryminacji, ograniczenia lub ingerencji, od którego nie można w żadnym wypadku odstąpić poprzez praktyki handlowe stosowane przez tych dostawców lub umowy zawarte przez nich z użytkownikami końcowymi (wyrok z dnia 15 września 2020 r., Telenor Magyarország, C‑807/18 i C‑39/19, EU:C:2020:708, pkt 47). Następnie, jak wynika z art. 3 ust. 3 akapit drugi oraz z motywu 9 rozporządzenia 2015/2120, w świetle którego należy interpretować ten akapit drugi, wspomniani dostawcy – choć muszą przestrzegać tego ogólnego obowiązku – zachowują możliwość przyjęcia odpowiednich środków zarządzania transmisją danych. Jednakże możliwość ta jest w szczególności uzależniona od warunku, że środki takie nie będą utrzymywane dłużej, niż jest to konieczne, i że są one oparte na „obiektywnych różnicach w wymogach dotyczących technicznej jakości usług w zakresie określonych kategorii ruchu”, a nie są podyktowane „względami handlowymi” (zob. podobnie wyrok z dnia 15 września 2020 r., Telenor Magyarország, C‑807/18 i C‑39/19, EU:C:2020:708, pkt 48). Wreszcie ze wspomnianego art. 3 ust. 3 akapit trzeci wynika, że – ze względu na to, iż nie zostały one przyjęte na czas określony i nie są niezbędne do tego, by dostawca usług dostępu do Internetu mógł bądź spełnić obowiązek prawny, bądź zachować integralność i bezpieczeństwo sieci, albo zapobiec przeciążeniu sieci lub je naprawić – wszelkie środki polegające na zablokowaniu, spowolnieniu, zmianie, ograniczeniu, zakłóceniu, pogorszeniu lub traktowaniu w sposób dyskryminacyjny między innymi określonych treści, aplikacji lub usług nie mogą zostać uznane za odpowiednie w rozumieniu art. 3 ust. 3 akapit drugi tego rozporządzenia i w związku z tym winny być postrzegane, jako takie, jako niezgodne z tym przepisem (zob. podobnie wyrok z dnia 15 września 2020 r., Telenor Magyarország, C‑807/18 i C‑39/19, EU:C:2020:708, pkt 49). W świetle tych elementów należy zauważyć, że celem powszechnego obowiązku ustanowionego w art. 3 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia 2015/2120 nie jest jedynie zapewnienie, by dostawcy usług dostępu do Internetu powstrzymali się od stosowania środków prowadzących do dyskryminacji między różnymi nadawcami lub dostawcami treści, aplikacji lub usług, lecz, szerzej, zapewnienie, by wszystkie treści przeglądane lub rozpowszechniane, a także wszystkie aplikacje lub usługi wykorzystywane lub świadczone za pośrednictwem usługi dostępu do Internetu były równo traktowane. W związku z tym sama okoliczność, że środek zastosowany przez dostawcę usług dostępu do Internetu nie ma na celu zapewnienia niektórym nadawcom lub dostawcom treści, aplikacji lub usług będącym jego partnerami traktowania odmiennego od traktowania innych nadawców lub dostawców treści, aplikacji lub usług, którzy nimi nie są, nie pozwala od razu stwierdzić, że ten powszechny obowiązek jest spełniony. Jak z tego wynika, środek, który w przypadku aktywacji opcji taryfowej ogranicza przepustowość stosowaną do transmisji strumieniowej wideo w stosunku do przepustowości stosowanej do innych kategorii ruchu, podczas gdy w przypadku dezaktywacji tej opcji cały ruch internetowy, w tym transmisja strumieniowa wideo, korzysta z tego samego poziomu przepustowości, wprowadza rozróżnienie w obrębie ruchu, które może naruszać wspomniany ogólny obowiązek. Z orzecznictwa Trybunału wynika, że takie odmienne traktowanie nie może być uzasadnione swobodą zawierania umów uznaną w art. 3 ust. 2 rozporządzenia 2015/2120, w tym poprzez umowy zawarte między danymi dostawcami usług dostępu do Internetu a użytkownikami końcowymi, takimi jak konsumenci lub praktyki handlowe służące spełnieniu żądania danego klienta (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 września 2020 r., Telenor Magyarország, C‑807/18 i C‑39/19, EU:C:2020:708, pkt 36, 47; z dnia 2 września 2021 r., Telekom Deutschland, C‑34/20, EU:C:2021:677, pkt 26, 32). Natomiast, jak wynika z art. 3 ust. 3 akapit drugi tego rozporządzenia, środek wprowadzający rozróżnienie między obiektywnie różnymi kategoriami ruchu może być stosowany, jeżeli spełnia przesłanki uznania go za „odpowiedni środek zarządzania ruchem” w rozumieniu tego przepisu. W braku spełnienia tych przesłanek taki środek może również zostać wprowadzony, jeżeli wchodzi w zakres jednego z trzech wyjątków enumeratywnie wyliczonych w art. 3 ust. 3 akapit trzeci wspomnianego rozporządzenia, w niniejszym przypadku wyjątku przewidzianego w lit. c) tego przepisu. Co się tyczy w pierwszej kolejności art. 3 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia 2015/2120, z przepisu tego, interpretowanego w świetle motywu 9 tego rozporządzenia, wynika, że dostawcy usług dostępu do Internetu mogą stosować środki zarządzania ruchem wymagające rozróżnienia między szczególnymi kategoriami ruchu, w szczególności pod warunkiem, że środki te mają na celu zapewnienie optymalnej ogólnej jakości transmisji, a także komfortu użytkownika oraz że opierają się one na obiektywnych różnicach w wymogach dotyczących technicznej jakości usług właściwych dla tych kategorii, a nie są podyktowane względami handlowymi. Środek zarządzania ruchem może zatem zostać uznany za oparty na takich obiektywnych różnicach tylko wtedy, gdy warunki techniczne, jakie w ramach tego środka mają zastosowanie do określonej kategorii ruchu, odpowiadają wymogom dotyczącym technicznej jakości usług właściwych dla tej określonej kategorii ruchu. Natomiast za podyktowany „względami handlowymi” w rozumieniu art. 3 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia 2015/2120 należy uznać każdy środek stosowany przez dostawcę usług dostępu do Internetu w stosunku do każdego użytkownika końcowego, który to środek – nie opierając się na takich obiektywnych różnicach – prowadzi do tego, że treści, aplikacje lub usługi oferowane przez różnych dostawców treści, aplikacji lub usług nie są traktowane równo i bez dyskryminacji (zob. podobnie wyrok z dnia 15 września 2020 r., Telenor Magyarország, C‑807/18 i C‑39/19, EU:C:2020:708, pkt 48). W szczególności takimi względami handlowymi podyktowany jest środek powodujący rozróżnienie w obrębie ruchu, które dostawca usług dostępu do Internetu uzasadnia po prostu istnieniem różnicy między kategoriami ruchu, natomiast cel tego środka nie jest związany z tą różnicą. Dotyczy to również środka, który nie tylko dokonuje rozróżnienia między różnymi kategoriami ruchu przy aktywacji opcji taryfowej, lecz który traktuje tę samą kategorię ruchu w różny sposób w zależności od ceny płaconej przez użytkownika końcowego za określoną ilość danych. Jak z tego wynika, opcja taryfowa taka jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, która ogranicza przepustowość stosowaną do transmisji strumieniowej wideo w stosunku do opcji obowiązującej dla innych kategorii ruchu, natomiast w przypadku dezaktywacji tej opcji taki sam poziom przepustowości jest stosowany do całego ruchu, w tym transmisji strumieniowej wideo, wprowadza rozróżnienie w obrębie ruchu internetowego podyktowane względami handlowymi. Jest tak, tym bardziej że nie zostało podniesione, iż rozpowszechnianie i odtwarzanie transmisji strumieniowej wideo wymaga ograniczenia przepustowego pasma dla zapewnienia optymalnej ogólnej jakości transmisji, a także komfortu użytkownika. Przeciwnie, jak wynika z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, takie ograniczenie zmniejsza rozdzielczość treści wideo, a zatem obniża ich jakość. Ponadto, jeżeli taka opcja pozostawia uznaniu danych klientów dostawcy usług dostępu do Internetu decyzję o jej aktywacji i dezaktywacji, uniemożliwiając temu dostawcy kontrolowanie rzeczywistego okresu stosowania wprowadzonego przez niego środka zarządzania ruchem, nie można uznać, że środek ten nie jest utrzymywany „dłużej, niż jest to konieczne” w rozumieniu art. 3 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia 2015/2120. Co się tyczy, w drugiej kolejności, art. 3 ust. 3 akapit trzeci lit. c) tego rozporządzenia, należy stwierdzić, że przepis ten, który – jak wskazuje motyw 11 wspomnianego rozporządzenia – podlega ścisłej interpretacji, pozwala na stosowanie środków zarządzania ruchem, które mogą nie spełniać wymogów przewidzianych w art. 3 ust. 3 akapit drugi tego rozporządzenia, pod warunkiem że środki te są konieczne, i jedynie tak długo, jak jest to konieczne, aby zapobiec grożącym przeciążeniom sieci oraz złagodzić skutki wyjątkowego lub tymczasowego przeciążenia sieci. Skoro dostawca usług dostępu do Internetu nie może kontrolować faktycznego okresu stosowania przyjętego przez niego środka zarządzania ruchem, jak wskazano w poprzednim punkcie niniejszego wyroku, środek ten tym bardziej nie może być uznawany za ograniczony jedynie do czasu koniecznego, aby zapobiec grożącym przeciążeniom sieci oraz złagodzić skutki wyjątkowego lub tymczasowego przeciążenia sieci, jak tego wymaga art. 3 ust. 3 akapit trzeci lit. c) rozporządzenia 2015/2120. Z całości powyższych rozważań wynika, że opcja taryfowa, która – nie będąc objętą żadnym z wyjątków wymienionych w tym art. 3 ust. 3 akapit trzeci – wprowadza podyktowane względami handlowymi rozróżnienie w obrębie ruchu wynikające z ograniczenia przepustowości stosowanej do transmisji strumieniowej wideo, narusza powszechny obowiązek równego traktowania transmisji danych, bez dyskryminacji, ograniczenia lub ingerencji, ustanowiony we wspomnianym art. 3 ust. 3 akapit pierwszy. Wobec tego odpowiedź na postawione pytanie powinna brzmieć: art. 3 rozporządzenia 2015/2120 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie opcji nieograniczonego dostępu do Internetu, bez dodatkowych opłat, oferowanej klientom przez dostawcę usług dostępu do Internetu, która to opcja, gdy jest aktywowana, umożliwia tym klientom korzystanie z usług transmisji strumieniowej wideo bez potrącania wykorzystywanych w ten sposób danych z ilości danych zawartej w podstawowym pakiecie miesięcznym, lecz ogranicza przepustowość stosowaną do tych treści, bez względu na nadawców bądź dostawców, w stosunku do przepustowości stosowanej do innych kategorii ruchu, podczas gdy w przypadku gdy opcja ta nie jest aktywowana przez wspomnianych klientów, cały ruch, w tym transmisja strumieniowa wideo, korzysta z tego samego poziomu przepustowości, ale ilość wykorzystanych danych jest potrącana z ilości subskrybowanej przez tych klientów. W przedmiocie kosztów Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.   Z powyższych względów Trybunał (ósma izba) orzeka, co następuje:   Artykuł 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego Internetu oraz zmieniającego dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii   należy interpretować w ten sposób, że:   stoi on na przeszkodzie opcji nieograniczonego dostępu do Internetu, bez dodatkowych opłat, oferowanej klientom przez dostawcę usług dostępu do Internetu, która to opcja, gdy jest aktywowana, umożliwia tym klientom korzystanie z usług transmisji strumieniowej wideo bez potrącania wykorzystywanych w ten sposób danych z ilości danych zawartej w podstawowym pakiecie miesięcznym, lecz ogranicza przepustowość stosowaną do tych treści, bez względu na nadawców bądź dostawców, w stosunku do przepustowości stosowanej do innych kategorii ruchu, podczas gdy w przypadku gdy opcja ta nie jest aktywowana przez wspomnianych klientów, cały ruch, w tym transmisja strumieniowa wideo, korzysta z tego samego poziomu przepustowości, ale ilość wykorzystanych danych jest potrącana z ilości subskrybowanej przez tych klientów.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: rumuński.