C-374/12

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO PEDRA CRUZA VILLALÓNA przedstawiona w dniu 27 lutego 2014 r. ( ) Sprawa C‑374/12 „Walimar” OOD przeciwko Naczałnik na mitnica Warna (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria)) „Wspólna polityka handlowa — Dumping — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Liny i kable żelazne lub stalowe pochodzące z Federacji Rosyjskiej — Rozporządzenie (WE) nr 1601/2001 — Zobowiązania cenowe — Przegląd okresowy — Przegląd wygaśnięcia środków antydumpingowych — Rozporządzenie (WE) nr 1279/2007 — Ustalenie ceny eksportowej — Wiarygodność cen eksportowych do Wspólnoty Europejskiej — Uwzględnienie zobowiązań cenowych — Zmiana okoliczności — Zastosowanie innej metodologii niż metodologia, którą zastosowano w pierwotnym postępowaniu — Ocena ważności” 1.  Pytanie prejudycjalne, z jakim w niniejszej sprawie zwrócono się do Trybunału, dotyczy przede wszystkim oceny ważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1279/2007 z dnia 30 października 2007 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych lin i kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Federacji Rosyjskiej oraz uchylającego środki antydumpingowe na przywóz niektórych lin i kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Tajlandii i Turcji ( ). 2.  Rozstrzygnięcie kwestii ważności tego rozporządzenia zależy zasadniczo od wykładni art. 11 ust. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej ( ) – przepisu, co do interpretacji i zastosowania którego Trybunał rzadko miał okazję się wypowiedzieć ( ), w odróżnieniu od Sądu ( ). 3.  Ściślej rzecz ujmując, Trybunał musi rozstrzygnąć, w jakim zakresie instytucje Unii Europejskiej mogą, w ramach przeglądu środka antydumpingowego nałożonego na przedsiębiorstwo eksportowe, posłużyć się inną „metodologią” w celu ustalenia stosowanej przez to przedsiębiorstwo ceny eksportowej niż metodologia stosowana w rozporządzeniu nakładającym pierwotny środek antydumpingowy, a tym samym ustalić, co kryje się pod pojęciem „zmiany okoliczności”, o którym mowa w art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. I – Ramy prawne A – Prawo międzynarodowe 4. Porozumienie o stosowaniu art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 ( ) zawarte w załączniku I A do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (zwanego dalej „porozumieniem w sprawie WTO”), podpisanego w Marrakeszu w dniu 15 kwietnia 1994 r. zostało zatwierdzone decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) ( ). 5. Jak wynika z motywu 5 rozporządzenia podstawowego, jego celem jest w szczególności transpozycja do prawa Unii, w możliwie najszerszym zakresie, nowych i szczegółowych zasad określonych w kodeksie antydumpingowym z 1994 r. ( ), którego odpowiednie przepisy mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym zostaną w razie konieczności przytoczone w stosownych fragmentach niniejszej opinii. B – Prawo Unii 1. Rozporządzenie podstawowe 6. Do okoliczności będących przedmiotem postępowania głównego zastosowanie miało rozporządzenie podstawowe ( ), a w szczególności jego art. 2 ust. 8 i 9 oraz art. 11 ust. 3 i 9. 7. Zgodnie z art. 2 ust. 8 i 9 rozporządzenia podstawowego: „8.   Za cenę eksportową uważa się cenę faktycznie zapłaconą lub należną za produkt sprzedany na wywóz z kraju wywozu do Wspólnoty. 9.   W przypadkach braku ceny eksportowej lub gdy okaże się, że jest ona niewiarygodna z powodu istnienia powiązania lub istnienia porozumienia kompensacyjnego pomiędzy eksporterem i importerem lub stroną trzecią, cena eksportowa może zostać skonstruowana na podstawie ceny, po której produkty przywożone po raz pierwszy odsprzedaje się niezależnemu nabywcy, a w przypadku gdy nie są one odsprzedawane niezależnemu nabywcy ani odsprzedawane w stanie, w jakim zostały przywiezione, na innej uzasadnionej podstawie. [...]”. 8. W myśl art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego: „We wszystkich dochodzeniach [postępowaniach] w sprawie rewizji [przeglądu] lub zwrotu prowadzonych na podstawie niniejszego artykułu Komisja stosuje metodologię wykorzystywaną w trakcie dochodzenia [postępowania], które doprowadziło do nałożenia cła, pod warunkiem że okoliczności nie uległy zmianie, z należytym uwzględnieniem przepisów art. 2, w szczególności jego ust. 11 i 12, oraz art. 17 niniejszego rozporządzenia”. 9. Pozostałe przepisy rozporządzenia podstawowego mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym zostaną w razie konieczności przytoczone w stosownych fragmentach niniejszej opinii. 2. Pierwotne rozporządzenie antydumpingowe oraz decyzja o przyjęciu zobowiązań cenowych 10. W dniu 2 sierpnia 2001 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1601/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz upoważniające do ostatecznego poboru tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz niektórych lin oraz kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Republiki Czeskiej, Rosji, Tajlandii i Turcji ( ). Na mocy art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia przywóz niektórych lin i kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Rosji został obciążony cłem antydumpingowym w wysokości 50,7%. 11. W motywie 87 rozporządzenia nr 1601/2001 wskazano, że wobec braku nowych informacji w sprawie ceny eksportowej tymczasowe ustalenia opisane w motywie 107 rozporządzenia tymczasowego ( ) zostają potwierdzone. We wspomnianym motywie 107 wyjaśniono, że w odniesieniu do producentów eksportujących, którzy nawiązali współpracę, cena eksportowa została ustalona w oparciu o cenę faktycznie zapłaconą lub należną. 12. W dniu 26 lipca 2001 r. Komisja przyjęła decyzję 2001/602/WE w sprawie przyjęcia zobowiązań proponowanych w związku z postępowaniem antydumpingowym odnośnie do przywozu niektórych żelaznych i stalowych lin i kabli pochodzących z Republiki Czeskiej, Republiki Korei, Malezji, Rosji, Tajlandii i Turcji i kończącą postępowanie dotyczące przywozu pochodzącego z Republiki Korei i Malezji ( ). W art. 1 tej decyzji wskazano, że wśród przyjętych zobowiązań cenowych są między innymi zobowiązania zaproponowane przez spółkę akcyjną Cherepovetsky Staleprokatny Zavod OAO ( ). 3. Rozporządzenie w sprawie przeglądu pierwotnych ceł antydumpingowych oraz decyzja uchylająca decyzję w sprawie przyjęcia zobowiązań cenowych 13. W 2004 r. ChSPZ wniosła, na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, o przeprowadzenie częściowego przeglądu okresowego ( ). 14. W dniu 10 sierpnia 2004 r. Komisja wszczęła postępowanie dotyczące wnioskowanego przeglądu ( ). 15. W dniu 1 stycznia 2006 r. ChSPZ zmieniła nazwę na Closed Joint Stock Company Severstal-Metiz ( ), z siedzibą w Szerepowcu (Rosja), w rezultacie połączenia się ze spółką Open Joint Stock Company Orlovsky Staleprokatny Zavod i SSM ( ). 16. W dniu 3 sierpnia 2006 r. Komisja wszczęła również postępowanie w sprawie przeglądu wygaśnięcia środków nałożonych rozporządzeniem nr 1601/2001 ( ). 17. W dniu 30 października 2007 r. Rada przyjęła rozporządzenie nr 1279/2007 w sprawie zakończenia zarówno przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych, jak również częściowego przeglądu okresowego, którego przeprowadzenia zażądała między innymi SSM. Zgodnie z art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia przywóz do Unii lin i kabli z żelaza lub stali wytwarzanych przez SSM został obciążony ostatecznym cłem antydumpingowym w wysokości 9,7%. W rozporządzeniu wskazano też, że zobowiązania cenowe zaproponowane w szczególności przez SSM w następstwie przedstawienia tej spółce ostatecznych wniosków nie mogły zostać zaakceptowane na gruncie art. 8 ust. 2 rozporządzenia podstawowego ( ). 18. Podstawowe motywy rozporządzenia nr 1279/2007 mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym, dotyczące ustalenia ceny eksportowej SSM, zostaną w razie konieczności przytoczone w stosownych fragmentach niniejszej opinii. 19. Decyzją z tego samego dnia Komisja uchyliła swoją decyzję 2001/602 w sprawie przyjęcia zobowiązań cenowych SSM ( ). C – Prawo bułgarskie 20. Artykuł 214 Zakon za mitnicite (bułgarskiego kodeksu celnego, zwanego dalej „ZM”), regulujący zwrot ceł, przewiduje: „1.   Zwrot cła polega na całkowitym albo częściowym wypłaceniu uiszczonego cła wwozowego lub wywozowego. 2.   Zwrot następuje, jeżeli zostanie stwierdzone, że cło w momencie zapłaty nie było dłużne albo odpadła podstawa jego zapłaty”. II – Okoliczności powstania sporu w postępowaniu głównym 21. Walimar OOD ( ) jest bułgarską spółką, której głównym przedmiotem działalności jest import i handel drutami, kablami, linami oraz podobnymi towarami ze stali różnego pochodzenia, w tym towarami produkowanymi przez SSM. 22. W związku ze sprowadzeniem do Bułgarii (w nieznanym dniu), w ramach procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu z końcowym przeznaczeniem, lin i kabli ze stali nierdzewnej pochodzących z Rosji, których eksporterem była SSM, Walimar zmuszona była uiścić, na podstawie rozporządzenia nr 1279/2007, ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 9,7%, opiewające na kwotę 2117,01 BGN (lewów bułgarskich). 23. W dniu 25 stycznia 2011 r. Walimar wystąpiła do Teritoriałno mitniczesko uprawlenie Warna (terytorialnej dyrekcji celnej w Warnie) z wnioskiem o stwierdzenie, że w świetle art. 214 ZM oraz art. 236 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny ( ) ww. cła antydumpingowe były nienależne. Spółka podniosła, że rozporządzenie nr 1279/2007 jest nieważne, w związku z czym zapłacone przez nią cła podlegają zwrotowi. 24. Decyzją z dnia 24 lutego 2011 r. Naczałnik na mitnica Warna (naczelnik urzędu celnego w Warnie) oddalił wniosek Walimar jako bezpodstawny i bezprzedmiotowy. Decyzja ta została potwierdzona decyzją dyrektora agencji ds. celnych z dnia 12 kwietnia 2011 r. 25. Walimar zaskarżyła decyzję z dnia 24 lutego 2011 r. do Administratiwen syd Warna (sądu administracyjnego w Warnie), który oddalił jej skargę wyrokiem z dnia 8 listopada 2011 r. 26. W rezultacie Walimar wniosła skargę kasacyjną do Wyrchowen administratiwen syd (bułgarskiego naczelnego sądu administracyjnego), podnosząc w szczególności, iż rozporządzenie nr 1279/2007 jest nieważne, między innymi dlatego, że zostało przyjęte z naruszeniem art. 11 ust. 9 w związku z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego. Rada bowiem, ustalając cenę eksportową SSM, użyła innej metodologii niż ta, którą zastosowała w rozporządzeniu nr 1601/2001 nakładającym pierwotne cło antydumpingowe, przy czym nie było to uzasadnione zmianą okoliczności w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. III – Pytania prejudycjalne i postępowanie przed Trybunałem 27. W tych okolicznościach Wyrchowen administratiwen syd postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 11 ust. 9 i 10 zdanie pierwsze rozporządzenia [podstawowego] w związku z art. 2 ust. 8 i 9 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że pod warunkiem, iż nie udokumentowano zmiany okoliczności w rozumieniu [rzeczonego] art. 11 ust. 9, przepisy te mają pierwszeństwo przed wszelkimi dorozumianymi uprawnieniami instytucji z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego przy ustalaniu ceny eksportowej, włącznie – jak w przypadku rozporządzenia [...] nr 1279/2007 [...] – z dorozumianym uprawnieniem instytucji do oceny prawdziwości cen eksportowych [SSM] na przyszłość poprzez dokonanie porównania z cenami minimalnymi zgodnie ze zobowiązaniem cenowym oraz z cenami sprzedaży w państwach trzecich? Czy dla odpowiedzi na to pytanie ma wpływ okoliczność, gdy – jak w przypadku [SSM] i rozporządzenia [...] nr 1279/2007 instytucje przy wykonywaniu swoich uprawnień w związku z oceną trwałości zmiany okoliczności z punktu widzenia wystąpienia dumpingu postanawiają zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego o zmianie środka antydumpingowego (obniżenie stawki celnej)? 2) Czy z odpowiedzi na pytanie pierwsze wynika, że w okolicznościach opisanych w części rozporządzenia Rady [...] nr 1279/2007 dotyczącej ustalenia ceny eksportowej [SSM] oraz w świetle tego, że w tym rozporządzeniu nie udokumentowano wyraźnie zmiany [okoliczności] w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, która uzasadniałaby zastosowanie nowej metodologii, Komisja zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego powinna była zastosować w celu ustalenia ceny eksportowej tę metodologię, którą zastosowano w ramach pierwotnego badania? 3) Przy uwzględnieniu odpowiedzi na pytania pierwsze i drugie: czy rozporządzenie Rady [...] nr 1279/2007 w części dotyczącej określenia i nałożenia indywidualnych środków antydumpingowych w związku z importem lin i kabli ze stali wyprodukowanych przez [SSM] zostało uchwalone z naruszeniem art. 11 ust. 9 i 10 w związku z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego względnie na nieważnej podstawie prawnej i jako takie należy uznać za nieważne?”. 28. Uwagi na piśmie zostały przedstawione przez stronę pozwaną w postępowaniu głównym, rząd bułgarski oraz Radę i Komisję. Walimar, strona pozwana w postępowaniu głównym, rząd bułgarski oraz Rada i Komisja przedstawiły swoje stanowiska na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. IV – W przedmiocie dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym 29. Strona pozwana w postępowaniu głównym oraz rząd bułgarski podnoszą, że w świetle wyroku w sprawie TWD Textilwerke Deggendorf ( ) wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niedopuszczalny. Walimar, będąc wyłącznym importerem SSM, jest bowiem podmiotem, którego rozporządzenie nr 1279/2007 dotyczy bezpośrednio i indywidualnie w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE, w związku z czym powinna była zakwestionować jego ważność bezpośrednio, w trybie skargi o stwierdzenie nieważności, o której mowa w tym postanowieniu, w terminie przewidzianym w art. 230 akapit piąty WE. Sąd odsyłający orzekł natomiast co innego, podkreślając między innymi, że Walimar jest importerem, który nie jest powiązany z SSM, a nadto spółka ta nie uczestniczyła w procedurze przyjmowania tego rozporządzenia. Ani Rada, ani Komisja nie podniosły zarzutu niedopuszczalności wniosku. 30. Na rozprawie Walimar podniosła, po pierwsze, że chociaż istotnie zajmowała się przywozem do Bułgarii produktów SSM, jak też innych produktów, nie można jednak twierdzić, że jest przedstawicielem handlowym tej spółki, czy też że zawarła z nią umowę o przedstawicielstwo wyłączne. Po drugie, stwierdziła, że w chwili wszczęcia postępowania w sprawie przeglądu ( ) Bułgaria nie była jeszcze członkiem Unii ( ), zaś ona sama nie zajmowała się przywozem przedmiotowych produktów. Nie można wobec tego twierdzić, iż w dacie przyjęcia rozporządzenia nr 1279/2007 miała legitymację do jego zaskarżenia. 31. Z ww. wyroku w sprawie TWD Textilwerke Deggendorf wynika, że osoba fizyczna lub prawna nie może podnosić przed sądem krajowym zarzutu bezprawności aktu Unii, jeżeli miała możliwość zaskarżenia tego aktu bezpośrednio w trybie skargi o stwierdzenie nieważności przewidzianej w art. 263 TFUE, a nie zrobiła tego w terminie przewidzianym w tym postanowieniu. Złożony w tym kontekście wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczący oceny ważności należałoby wobec tego uznać za niedopuszczalny. 32. Jednakże z orzecznictwa Trybunału wynika również, że ów „zarzut skargi równoległej” można podnieść wobec osoby fizycznej lub prawnej ( ) tylko wtedy, gdy jest „oczywiste” ( ), że jej bezpośrednia skarga o stwierdzenie nieważności zostałaby uznana za dopuszczalną lub gdyby wykazano, że „ponad wszelką wątpliwość” mogła ona wnieść taką skargę o stwierdzenie nieważności ( ), czy też gdyby bezdyskusyjnie i niewątpliwie ( ) miała prawo wnieść taką skargę o stwierdzenie nieważności i o tym prawie wiedziała ( ). 33. W tym względzie Trybunał orzekł, że przedsiębiorstwo importowe, powiązane z przedsiębiorstwem, na które nałożono cło antydumpingowe, a którego ceny odsprzedaży towarów stanowiły podstawę skonstruowania ceny eksportowej przyjętej w rozporządzeniu nakładającym owe cło, należy uznać za podmiot, którego to rozporządzenie dotyczy bezpośrednio i indywidualnie, i które „ponad wszelką wątpliwość” ma prawo do wniesienia skargi bezpośredniej do sądu Unii ( ). 34. Tymczasem Walimar, jak wynika zarówno z jej uwag ustnych, jak również wyjaśnień złożonych przed sądem odsyłającym, nie jest spółką powiązaną z SSM, zaś stosowane przez nią ceny odsprzedaży nie stanowiły podstawy dla ustalenia ceny eksportowej SSM, w związku z czym nie można uznać, że spółka ta znajduje się w sytuacji analogicznej do sytuacji przedsiębiorstwa, którego dotyczył ww. wyrok w sprawie Nachi Europe. 35. Ponieważ nie można uznać, że ewentualna bezpośrednia skarga Walimar o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 1279/2007 zostałaby, ponad wszelką wątpliwość, uznana za dopuszczalną, nie można twierdzić, iż wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niedopuszczalny. W tym względzie można też dodać, że skoro rozporządzenie nr 1279/2007 stosuje się do sytuacji Walimar jedynie za pośrednictwem krajowych środków wykonujących to rozporządzenie, spółka ta nie mogłaby powołać się na art. 263 akapit czwarty TFUE – zakładając, że postanowienie to miałoby zastosowanie – jako że w myśl tego postanowienia osoby fizyczne i prawne mogą wnosić skargi na akty regulacyjne, które dotyczą ich bezpośrednio i nie wymagają środków wykonawczych ( ). V – Uwagi wstępne dotyczące przedmiotu sporu w postępowaniu głównym i sposób sformułowania pytań prejudycjalnych 36. W ramach swojego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym sąd odsyłający zwraca się do Trybunału przede wszystkim z dwoma pytaniami dotyczącymi interpretacji art. 11 ust. 3 i 9 rozporządzenia podstawowego oraz z jednym pytaniem dotyczącym oceny ważności rozporządzenia nr 1279/2007. Pytania te ściśle wiążą się ze sobą i nie są pozbawione pewnych trudności. Trudności te wynikają z podwójnego charakteru rozporządzenia nr 1279/2007, w związku z czym warto przed rozpoczęciem udzielania odpowiedzi na te pytania przedstawić kontekst normatywny, w jaki rozporządzenie to się wpisuje. A – Podstawowe przepisy rozporządzenia podstawowego dotyczące przeglądu środków antydumpingowych 37. Artykuł 11 rozporządzenia podstawowego, który dotyczy w szczególności czasu trwania środków antydumpingowych oraz ich przeglądu, stanowi w swoim ust. 1, że środek antydumpingowy pozostaje w mocy jedynie w okresie i w zakresie niezbędnym do przeciwdziałania dumpingowi, który powoduje szkodę. Stosownie do ust. 2 tego artykułu środek antydumpingowy wygasa co do zasady pięć lat po jego nałożeniu. Jednakże środek, który ma wygasnąć, może być poddany przeglądowi wszczynanemu albo z inicjatywy Komisji, albo na wniosek złożony w imieniu producentów unijnych, który może zakończyć się utrzymaniem tego środka w mocy albo jego uchyleniem. 38. Ponadto w myśl art. 11 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego środek antydumpingowy może też, w uzasadnionych wypadkach, być poddany przeglądowi przed jego wygaśnięciem z inicjatywy Komisji lub na wniosek państwa członkowskiego albo zainteresowanych eksporterów, importerów lub producentów unijnych, pod warunkiem że od czasu nałożenia środków ostatecznych upłynął co najmniej jeden rok, a wniosek w dostatecznym stopniu dowodzi potrzeby dokonania przeglądu okresowego. 39. Zgodnie z art. 11 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia podstawowego przegląd okresowy ostatecznego środka antydumpingowego wszczyna się wyłącznie w przypadku, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody na to, że „dalsze stosowanie środków nie jest już konieczne do wyrównania dumpingu” lub że „[w przypadku uchylenia lub zmiany środka dalsze istnienie lub ponowne powstanie szkody będzie niemożliwe]”, albo też „istniejące środki nie są lub nie są już wystarczające do zapobiegania dumpingowi powodującemu szkod[ę]”. 40. Zgodnie z art. 11 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia podstawowego w ramach postępowania w sprawie przeglądu okresowego Komisja może w szczególności zbadać, czy „okoliczności związane z dumpingiem i szkodą uległy istotnej zmianie” ( ) lub „czy istniejące środki przynoszą zamierzone wyniki w usuwaniu szkody”, uwzględniając wszystkie stosowne dowody ( ). 41. Wreszcie art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego ustanawia ogólną regułę, zgodnie z którą Komisja we wszystkich postępowaniach w sprawie przeglądu stosuje tę samą metodologię, która była wykorzystywana w trakcie pierwotnego postępowania, „pod warunkiem, że okoliczności nie uległy zmianie”, uwzględniając w szczególności przepisy art. 2 tego rozporządzania. B – Złożoność rozporządzenia nr 1279/2007 42. Jak wynika z przedstawionych powyżej ram prawnych, rozporządzenie nr 1279/2007 pełni podwójną funkcję, będąc jednocześnie „rozporządzeniem w sprawie częściowego przeglądu okresowego” cła antydumpingowego nałożonego na SSM na mocy rozporządzenia nr 1601/2001, wszczętego w szczególności na wniosek tej spółki ( ), oraz „rozporządzeniem w sprawie przeglądu wygaśnięcia ostatecznych środków antydumpingowych” również nałożonych mocą rozporządzenia nr 1601/2001, wszczętego na wniosek Komitetu Łącznikowego Branży Lin Stalowych Unii Europejskiej ( ). 43. Rozporządzenie nr 1279/2007 zostało w konsekwencji przyjęte na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, w zakresie dotyczącym częściowego przeglądu okresowego, oraz art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, w zakresie dotyczącym przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych ( ). 44. Owa złożoność rozporządzenia nr 1279/2007 wyjaśnia z kolei złożoność pytań sądu odsyłającego. 45. W tym względzie należy przede wszystkim podkreślić, że w odróżnieniu od przeglądów wygaśnięcia środków antydumpingowych, które pozwalają wyłącznie na uchylenie nałożonego cła bądź na jego utrzymanie na tym samym poziomie, przeglądy okresowe mogą skutkować zmianą stawki tego cła ( ). Jak zobaczymy, ta różnica między obiema procedurami częściowo wyjaśnia sens i zakres pierwszego pytania prejudycjalnego sądu odsyłającego. 46. Ponadto decyzja instytucji o wyniku zarówno częściowego przeglądu okresowego, jak również przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia nr 1601/2001, została podjęta w oparciu o te same dane i ich analizę, niezależnie od okoliczności, że okresy objęte tymi postępowaniami nie pokrywają się. 47. W motywie 41 rozporządzenia nr 1279/2007 wskazano w tym zakresie, że „dla celów spójności” instytucje zbadały najpierw, czy dumping miał miejsce w okresach objętych postępowaniem w sprawie przeglądu i czy wygaśnięcie środków może doprowadzić do jego kontynuacji. Następnie instytucje zbadały, w odniesieniu do każdego z krajów, „możliwe konsekwencje [możliwy wpływ] przeglądów okresowych na ustalenia rozporządzenia pierwotnego”. C – Proponowane przeze mnie podejście do problematyki będącej przedmiotem niniejszej sprawy 48. Powyższe wyjaśnienia były niezbędne do zrozumienia sensu i zakresu pytań postawionych przez sąd odsyłający we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, pamiętając, że z niektórymi z tych pytań wiążą się pewne trudności. 49. Pierwsze pytanie składa się z dwóch części. W części pierwszej, wychodząc z założenia, że nie udokumentowano zmiany okoliczności, która uzasadniałaby zmianę metodologii ustalania ceny eksportowej w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, sąd odsyłający zastanawia się, czy wobec tego zastosowanie znajdują przepisy art. 11 ust. 3 tego rozporządzenia, a w szczególności przepisy dotyczące wiarygodności i stabilności ceny eksportowej. W części drugiej sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy dla udzielenia odpowiedzi na poprzednie pytanie należy uwzględnić okoliczność, że instytucje zmieniły stawkę cła antydumpingowego nałożonego na SSM, a konkretnie obniżyły ją. 50. Drugie pytanie prejudycjalne sądu odsyłającego zostało sformułowane o wiele prościej. Sąd odsyłający zastanawia się mianowicie, czy, mając na uwadze, iż w rozporządzeniu nr 1279/2007 wyraźnie nie stwierdzono zmiany okoliczności, która uzasadniałaby zmianę metodologii ustalania ceny eksportowej SSM w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, instytucje obowiązane były posłużyć się tą samą metodologią, którą zastosowano w ramach pierwotnego postępowania. 51. Pytanie trzecie jest jeszcze prostsze, gdyż dotyczy konsekwencji, jakie wynikają z odpowiedzi na dwa pierwsze pytania. Sąd odsyłający dąży w nim do ustalenia, czy rozporządzenie nr 1279/2007, w zakresie w jakim zmieniono w nim metodologię ustalania ceny eksportowej SSM bez wskazania, że było to podyktowane zmianą okoliczności, należy częściowo uznać za nieważne ze względu na to, że zostało oparte na błędnej podstawie prawnej. 52. Struktura mojej odpowiedzi na pytania sformułowane w ramach niniejszego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym będzie przedstawiać się, jak następuje. Rozpocznę od udzielenia, od razu, odpowiedzi przeczącej na pierwszą część pytania pierwszego sądu odsyłającego. Moja odpowiedź ma następujące brzmienie kwestia tego, czy reguła zawarta w art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którą metodologia ustalania ceny eksportowej może zostać zmieniona tylko w razie zmiany okoliczności, została dochowana, nie ma charakteru „uprzedniego” względem kwestii, czy miała miejsce zmiana okoliczności uzasadniająca uchylenie lub zmianę środka antydumpingowego w rozumieniu art. 11 ust. 3 tego rozporządzenia. Wbrew temu, co w swoim pierwszym pytaniu zdaje się sugerować sąd odsyłający, to nie zmiana okoliczności, o której mowa w art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, warunkuje możliwość zastosowania przepisów art. 11 ust. 3 tego rozporządzenia. Kwestia ewentualnego zastosowania art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego podlega bowiem zbadaniu w kontekście stosowania art. 11 ust. 3 tego rozporządzenia. 53. Na pierwszą część pytania pierwszego sformułowanego przez sąd odsyłający należy zatem udzielić odpowiedzi przeczącej – stwierdzenie, że nie doszło do zmiany okoliczności w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie może prowadzić do wniosku, iż instytucje mogą zignorować przepisy art. 11 ust. 3. Pomimo tego wyjaśnienia jednak, ze względów, które zostaną przedstawione poniżej, sama taka odpowiedź nie wystarczy. 54. W mojej ocenie, aby sąd odsyłający mógł otrzymać odpowiedź, która będzie dla niego użyteczna, należy bowiem zbadać, w pierwszej kolejności, czy w rozporządzeniu nr 1279/2007 prawidłowo przyjęto, że skoro nie doszło do istotnej zmiany okoliczności w rozumieniu art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, nie było podstaw do uchylenia cła antydumpingowego. Można by zarzucić, że sąd odsyłający nie zakwestionował formy, w jakiej w rozporządzeniu nr 1279/2007 zbadano wiarygodność cen eksportowych SSM na przyszłość, a jedynie zmianę metodologii obliczania cła. Wydaje mi się jednak, że aby móc prawidłowo ocenić sposób, w jaki instytucje podeszły do kwestii metodologii ustalania ceny eksportowej, należy nieodzownie przyjrzeć się sposobowi, w jaki instytucje zbadały w rozporządzeniu nr 1279/2007 wiarygodność cen eksportowych SSM. 55. A zatem to dopiero w drugiej kolejności, w oparciu o ustalenia dokonane w ramach rozpatrywania poprzedniego pytania, zbadam kwestię, która leży u sedna problematyki podnoszonej przez sąd odsyłający, czyli zagadnienie, czy zmiana metodologii ustalania ceny eksportowej była zgodna z art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. To właśnie w tym kontekście zbadam wreszcie, czy należy uwzględniać okoliczność, że mocą rozporządzenia nr 1279/2007 obniżono stawkę środka antydumpingowego nałożonego na SSM i czy to, że okoliczność ta nie została wyraźnie uznana za zmianę okoliczności w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, ma decydujące znaczenie. Co się tyczy odpowiedzi na trzecie pytanie sądu odsyłającego, będzie ona bezpośrednio wynikać z odpowiedzi na dwa pierwsze pytania. 56. W końcu, w ramach tego badania wypada też uwzględnić wielokrotnie powtarzaną w orzecznictwie Trybunału tezę, zgodnie z którą w dziedzinie polityki handlowej, a w szczególności w dziedzinie środków ochrony handlowej, instytucje Unii dysponują szerokim zakresem uznania ze względu na złożoność sytuacji gospodarczych, politycznych i prawnych, których oceny muszą dokonać ( ), skutkiem czego sądowa kontrola takiej oceny musi ograniczyć się do weryfikacji poszanowania zasad proceduralnych, prawidłowości ustaleń okoliczności faktycznych będących podstawą zaskarżonych decyzji, braku oczywistego błędu w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy ( ). VI – W przedmiocie wystąpienia istotnej zmiany okoliczności w rozumieniu art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego 57. Przedsiębiorstwo eksportujące, którego dotyczy środek antydumpingowy i które domaga się jego uchylenia, musi udowodnić, że okoliczności związane z dumpingiem i szkodą uległy istotnej zmianie. 58. Kontrola, jaką w tym względzie przeprowadza Komisja, może przybrać postać nie tylko „analizy retrospektywnej”, która dotyczy rozwoju sytuacji począwszy od momentu nałożenia pierwotnego środka ostatecznego i służy ocenie, czy jego utrzymanie w mocy lub zmiana są konieczne, aby przeciwdziałać dumpingowi powodującemu szkodę, lecz także „analizy prospektywnej”, która dotyczy przewidywalnego rozwoju sytuacji od chwili przyjęcia środka wynikającego z przeglądu i służy ocenie możliwych skutków uchylenia lub zmiany ostatecznego środka antydumpingowego ( ). 59. W niniejszej sprawie instytucje uznały, że aby można było ocenić zasadność dokonania przeglądu wnioskowanego przez SSM, należało, uwzględniając powzięte przez tę spółkę zobowiązania cenowe, przeprowadzić dogłębną analizę wiarygodności i stabilności jej cen eksportowych. Instytucje zbadały wobec tego ceny eksportowe SSM zarówno w kontekście prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu ( ), jak również w kontekście trwałości zmiany okoliczności ( ). 60. W ocenie instytucji wskutek powziętych przez SSM zobowiązań cenowych ceny eksportowe do Wspólnoty, jakie spółka ta stosowała w okresie objętym postępowaniem w ramach przeglądu okresowego ( ), były sztuczne i niestabilne, a tym samym niewiarygodne ( ), w związku z czym nie mogły posłużyć do ustalenia marginesu dumpingu. W rezultacie ceny te należało konstruować na podstawie cen eksportowych stosowanych przez tę spółkę do państw trzecich. 61. Instytucje wyjaśniły, że w tym kontekście wzięły pod uwagę nie tylko zachowania przeszłe (analiza retrospektywna), ale też prawdopodobne zachowania przyszłe SSM (analiza prospektywna) ( ). 62. Wniosek ten opiera się po pierwsze, w odniesieniu do zachowań przeszłych, na ustaleniu, że ceny eksportowe stosowane przez SSM do państw członkowskich Wspólnoty w składzie 15 państw, objęte zobowiązaniami cenowymi, były „niższe” od cen stosowanych do dziesięciu państw członkowskich, które przystąpiły do Unii w trakcie postępowania w ramach przeglądu okresowego, przed ich przystąpieniem ( ), oraz „znacznie niższe” lub „przeciętnie znacznie niższe” od cen stosowanych do państw trzecich ( ), przy znacznie wyższej ilości wywożonych produktów ( ). Instytucje wyjaśniły też, że postępowanie „wykazało sprzedaż produktu objętego dochodzeniem [postępowaniem] po cenach dumpingowych do krajów nienależących do UE” ( ). 63. Po drugie, wnioski instytucji, dotyczące zachowań przyszłych, opierają się na ocenie przyszłych zachowań eksportowych SSM ( ), a w istocie, ściślej rzecz ujmując, na prawdopodobieństwie, że w przypadku wygaśnięcia zobowiązania cenowego ( ) i przy uwzględnieniu jej zdolności produkcyjnych, SSM mogłaby sprzedawać duże ilości swych produktów na rynku Unii po cenach dumpingowych ( ). 64. Z powyższych ustaleń wynika, iż instytucje uznały, że skoro SSM nie wykazała, iż „zmiana okoliczności” w rozumieniu art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, w odniesieniu do stosowanych przez nią cen eksportowych, ma charakter trwały ( ), utrzymując, że powzięte przez nią zobowiązania cenowe stanowią „zmianę okoliczności”, o której konkretnie mowa w art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, a która uzasadniałaby zmianę metodologii ustalenia jej cen eksportowych w celu obliczenia marginesu dumpingu, nie zachodzą podstawy do uchylenia środków antydumpingowych zastosowanych wobec SSM. 65. Należy podkreślić, że podstawowe elementy tej analizy, nie zostały zakwestionowane. 66. Instytucjom Unii nigdzie więc nie zarzucono, że wskutek posłużenia się przez nie tymi danymi, których nie zakwestionowano, w celu stwierdzenia braku wiarygodności i stabilności cen eksportowych SSM do Unii, dopuściły się oczywistego błędu w ocenie. 67. Nie zakwestionowano również okoliczności, że instytucje mogą, a nawet powinny, oceniając zasadność dokonania przeglądu, o który wniosła SSM, posłużyć się analizą prospektywną prawdopodobnych zachowań tej spółki, opierając się na dostępnych danych, tak aby mogły ocenić między innymi prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody oraz trwałego charakteru rzekomej zmiany okoliczności w rozumieniu art. 11 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia podstawowego. 68. W rezultacie, z zastrzeżeniem ścisłej kontroli przestrzegania przez instytucje określonych w rozporządzeniu podstawowym reguł postępowania, która to kwestia zostanie zbadana poniżej, nie wydaje się, aby w okolicznościach faktycznych i proceduralnych niniejszej sprawy oraz mając na uwadze ich szerokie uprawnienia dyskrecjonalne, instytucje popełniły oczywiste błędy. VII – W przedmiocie wystąpienia zmiany okoliczności w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, która uzasadniałaby zmianę metodologii ustalania cen eksportowych 69. Poprzez swoje drugie pytanie prejudycjalne sąd odsyłający bardzo konkretnie zwraca się do Trybunału o rozstrzygnięcie, czy, mając na względzie odpowiedź udzieloną na pytanie pierwsze, instytucje były obowiązane, wobec „wyraźnego nieudokumentowania” zmiany okoliczności, o której mowa w art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, stosować w postępowaniu w ramach przeglądu tę samą metodologię w celu ustalenia ceny eksportowej SSM, którą posłużyły się w ramach pierwotnego postępowania, a mianowicie tę, o której mowa w art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego. W tym kontekście będzie można rozpatrzyć drugą część pierwszego pytania sądu odsyłającego, w której zmierza on w istocie do ustalenia, czy należy uwzględnić okoliczność, że instytucje postanowiły obniżyć stawkę cła antydumpingowego zastosowaną wobec SSM. 70. Jak podkreślił Trybunał ( ), art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, jako wprowadzający odstępstwo od ogólnej zasady, że we wszystkich postępowaniach w ramach przeglądów Komisja stosuje metodologię wykorzystywaną w trakcie pierwotnego postępowania, podlega, co do zasady, wykładni ścisłej ( ), przy czym wymóg ten nie pozwala instytucjom na interpretowanie i stosowanie tego przepisu w sposób niezgodny z jego brzmieniem i celem ( ). 71. Rozporządzenie podstawowe nie zawiera jednak dalszych wyjaśnień co do powodu istnienia ogólnej reguły określonej w art. 11 ust. 9, ani szczegółów, co dokładnie należy rozumieć pod pojęciem „,metodologii”, o której mowa w tym przepisie, czy też wskazań co do konkretnych warunków, w jakich można odstąpić od tej reguły, charakteru wskazanych w tym przepisie okoliczności ani zakresu, w jakim muszą one ulec zmianie. 72. W rezultacie, na gruncie orzecznictwa Trybunału interpretacja tego przepisu wymaga od niego nie tylko uwzględnienia jego brzmienia, lecz również kontekstu, w który się on wpisuje, oraz celów, których osiągnięciu służy ( ), a także systematyki i celów rozporządzenia podstawowego ( ). Również jego geneza może, w stosownym wypadku, dostarczyć wskazówek pomocnych w jego interpretacji ( ). 73. W tym ostatnim względzie należy zauważyć, że reguła określona w art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego po raz pierwszy pojawiła się w uregulowaniach dotyczących przeglądu środków antydumpingowych ( ) wraz z przyjęciem rozporządzenia (WE) nr 3283/94 ( ), a następnie w identycznym brzmieniu była powtarzana w kolejnych rozporządzeniach ( ). 74. Jednakże prace przygotowawcze nie zawierają żadnych wskazówek pomocnych w interpretacji tego przepisu, jako że pierwotny wniosek Komisji ( ) został uchwalony w zasadniczo niezmienionym brzmieniu ( ). Warto też zauważyć, że kodeks antydumpingowy GATT z 1994 r. nie zawiera przepisów równoważnych z art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, w związku z czym wskazanej w nim reguły nie można postrzegać jako transpozycji jednego z bardziej szczegółowych przepisów tego rozporządzenia, który należy interpretować w zgodzie z nim ( ). 75. Nie można też zapominać, że w ramach przeglądu rozporządzenia nr 1225/2009 ( ) Komisja zaproponowała uchylenie tej reguły ogólnej, argumentując, że, po pierwsze, stosowanie tego przepisu w praktyce powodowało niepewność, w szczególności w odniesieniu do tego, co stanowi wymaganą zmianę okoliczności, a po drugie, jego stosowanie czasami prowadziło do dalszego wykorzystywania wyraźnie nieaktualnej metodologii. 76. Wynika stąd, że w momencie przyjmowania rozporządzenia nr 1279/2007 art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego znajdował zastosowanie i wiązał instytucje, wobec czego Trybunał musi dokonać jego wykładni oraz zastosować go w kontekście niniejszego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. 77. Z treści całości art. 11 rozporządzenia podstawowego, w szczególności z jego ust. 1, 3 i 9, oraz z jego systematyki można wywnioskować, że stosowanie identycznej metodologii jest, po pierwsze, logicznie rzecz biorąc, konieczne do ustalenia, czy dumping, którego występowanie stwierdzono w trakcie pierwotnego postępowania, nadal ma miejsce, oraz czy należy utrzymać w mocy pierwotnie przyjęte środki na takim samym poziomie, czy też należy je zmienić bądź uchylić ( ). Po drugie, stosowanie tej samej metodologii gwarantuje przedsiębiorcom, wobec których zastosowano środki antydumpingowe, pewną przewidywalność, a więc pewną formę bezpieczeństwa prawnego w zakresie stosowania uregulowań antydumpingowych Unii. 78. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że w rozporządzeniu nr 1279/2007 instytucje nie zastosowały tej samej metodologii ustalania ceny eksportowej SSM, którą posłużyły się w rozporządzeniu nr 1601/2001. Uznając, że ceny eksportowe SSM do Wspólnoty stosowane w trakcie pierwotnego postępowania nie były ani wiarygodne, ani stabilne ze względu na powzięte przez tę spółkę zobowiązania cenowe, instytucje skonstruowały cenę eksportową w oparciu o cenę eksportową tej spółki do państw trzecich. 79. Nie ma też wątpliwości, iż w rozporządzeniu nr 1279/2007 nie wspomniano wyraźnie o tym, że wystąpiła „zmiana okoliczności” w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, która uzasadniałaby zmianę metodologii ustalania cen eksportowych SSM. Mimo to okoliczność ta sama w sobie nie daje podstaw do sformułowania wniosku, że rozporządzenie to jest niezgodne z prawem. 80. Z przytoczonych powyżej motywów rozporządzenia nr 1279/2007 wynika bowiem, w sposób dorozumiany, acz niezbity, że za podstawowy czynnik konstytuujący tę zmianę uznano zobowiązania cenowe powzięte przez SSM. 81. W związku z tym nasuwa się pytanie, czy słuszne jest twierdzenie, że już samo zaciągnięcie zobowiązań cenowych można traktować jako zmianę okoliczności w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Wydaje się jednak, że w rozporządzeniu nr 1279/2007 instytucje szeroko rozpisały się w tym względzie ( ), szczegółowo wyjaśniając, że cena eksportowa SSM do Wspólnoty nie była ani wiarygodna, ani trwała, właśnie ze względu na zaciągnięte zobowiązania cenowe. Innymi słowy, powody, dla których uznano, że okoliczności dotyczące dumpingu nie uległy zmianie, w rozumieniu art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego są takie same jak okoliczności, które uzasadniają konieczność odstąpienia od metodologii ustalania cen eksportowych stosowanej początkowo, na podstawie art. 11 ust. 9 tego rozporządzenia. Wyrażając się jeszcze prościej, to metodologia stosowana początkowo przestała być wiarygodna w kontekście przeglądu. Jedyny wniosek, jaki się wobec tego nasuwa, to ten, że w takiej sytuacji instytucje nie mają już obowiązku stosować reguły określonej w art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, która nakazuje im stosować tę samą metodologię. 82. Na drugie pytanie sądu odsyłającego należy zatem odpowiedzieć, że art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie nakłada na Komisję obowiązku stosowania, w kontekście przeglądu środka antydumpingowego, tej samej metodologii ustalania cen eksportowych, którą instytucja ta posłużyła się w pierwotnym postępowaniu, w sytuacji gdy zgodnie z prawem stwierdzono, że ceny eksportowe ustalone zgodnie z tą metodologią nie są ani wiarygodne, ani trwałe głównie ze względu na zaciągnięte zobowiązania cenowe. 83. Na tym tle można wreszcie przejść do dodatkowego pytania dotyczącego zgodności z prawem konkretnej metodologii zastosowanej przez instytucje w celu ustalenia ceny eksportowej SSM, które sąd odsyłający podniósł we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, mimo że nie zostało ono bezpośrednio zadane w ramach przedstawionych pytań ( ), a na które art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie daje bezpośredniej odpowiedzi. 84. Rada wskazała, w swoich uwagach na piśmie, że w niniejszej sprawie instytucje nie zastosowały art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, a jedynie art. 11 ust. 3 tego rozporządzenia oraz że, mając na względzie zmianę okoliczności spowodowaną zobowiązaniami cenowymi, postanowiły posłużyć się ceną eksportową stosowaną przez SSM do państw trzecich. Rada dodała, że art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego przyznaje instytucjom uprawnienia dyskrecjonalne w zakresie wyboru metodologii ustalania ceny eksportowej, zaś przepisy rzeczonego art. 2 należy jedynie „należycie uwzględniać”. 85. W tym względzie należy przede wszystkim zauważyć, że prawdą jest, iż w odniesieniu do SSM ( ) rozporządzenie nr 1279/2007 w żadnym swoim fragmencie nie odnosi się do przepisów art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, ani w sposób wyraźny, ani dorozumiany. 86. Należy następnie zauważyć, z jednej strony i jak już wcześniej wskazałem, że art. 11 rozporządzenia podstawowego nie zawiera żadnych, nawet najmniejszych, wskazówek co do metodologii, jaką należy stosować w szczególności w celu ustalenia ceny eksportowej w postępowaniu w ramach przeglądu, w przypadku zmiany okoliczności w rozumieniu jego ust. 9 ( ). 87. W tych okolicznościach nie można uznać, że instytucje oczywiście przekroczyły granice swoich szerokich uprawnień dyskrecjonalnych, jakimi dysponują w kontekście wypełniania luk prawnych znajdujących się w rozporządzeniu podstawowym. 88. Z drugiej strony, jakkolwiek przepisy art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, które znajdują zastosowanie tylko na etapie nakładania pierwotnych ceł antydumpingowych, nie mogą zostać zwyczajnie zastosowane w ramach przeglądu, stanowią one jednak pewien punkt odniesienia. Tymczasem art. 2 ust. 9 akapit pierwszy in fine rozporządzenia podstawowego przewiduje, że cena eksportowa może, pod warunkiem spełnienia wszystkich wskazanych w nim warunków, zostać ustalona na „innej uzasadnionej podstawie”. 89. Z powyższego można wywnioskować, że w sytuacji gdy instytucje miały podstawy, aby zgodnie z prawem stwierdzić niewiarygodność cen eksportowych SSM oraz brak zmiany okoliczności w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, mogły one, z pominięciem treści art. 2 ust. 8 tego rozporządzenia, posłużyć się każdą inną metodologią ustalania ceny eksportowej, pod warunkiem że jest ona uzasadniona. 90. W tym kontekście nie wydaje się, aby skonstruowanie przez instytucje ceny eksportowej SSM w oparciu o jej cenę do państw trzecich, było nieuzasadnione. Nikt też nie stawia takiego zarzutu. 91. Należy również uwzględnić okoliczność, że w rozporządzeniu nr 1279/2007 nie tylko nie stwierdzono konieczności utrzymania w mocy pierwotnego środka antydumpingowego nałożonego na SSM, z uwagi na brak istotnej zmiany okoliczności w rozumieniu art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, lecz wręcz przeciwnie, obniżono w nim stawkę cła antydumpingowego stosowaną wobec SSM. Tym samym oraz odnosząc się do drugiej części pierwszego pytania prejudycjalnego sądu odsyłającego, należy stwierdzić, że rozporządzenie nr 1279/2007 w zupełności realizuje podstawowy cel rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym nałożenie cła antydumpingowego jest wymagane tylko w celu wyeliminowania dumpingu powodującego powstanie szkody. 92. W tych okolicznościach nie wydaje się, by wybór, jakiego dokonały instytucje, polegający na skonstruowaniu ceny eksportowej SSM między innymi w oparciu o jej cenę eksportową do państw trzecich, był oczywiście błędny i nieuzasadniony ( ). 93. Należy w rezultacie stwierdzić, że badanie pytań prejudycjalnych postawionych przez sąd odsyłający nie wykazało istnienia żadnych czynników mogących mieć wpływ na ważność rozporządzenia nr 1279/2007. VIII – Wnioski 94. W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne Wyrchowen administratiwen syd w następujący sposób: 1) Artykuł 11 ust. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie nakłada na Komisję Europejską obowiązku stosowania, w kontekście przeglądu środka antydumpingowego, tej samej metodologii ustalania cen eksportowych, którą instytucja ta posłużyła się w pierwotnym postępowaniu, w sytuacji gdy zgodnie z prawem stwierdzono, że ceny eksportowe ustalone zgodnie z tą metodologią nie są ani wiarygodne, ani trwałe, w szczególności ze względu na zaciągnięte zobowiązania cenowe. 2) Badanie pytań prejudycjalnych postawionych przez sąd odsyłający nie wykazało istnienia żadnych czynników mogących mieć wpływ na ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1279/2007 z dnia 30 października 2007 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych lin i kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Federacji Rosyjskiej oraz uchylającego środki antydumpingowe na przywóz niektórych lin i kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Tajlandii i Turcji. ( ) Język oryginału: francuski. ( ) Dz.U. L 285, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2009, L 96, s. 39. Więcej na temat tego rozporządzenia zob. w wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie T-369/08 EWRIA i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-6283. ( ) Dz.U. L 56, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 11, t. 10, s. 45, zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”. ( ) Zobacz wyrok z dnia 19 września 2013 r. w sprawie C‑15/12 P Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials przeciwko Radzie i Komisji. ( ) W wyroku z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie T‑221/05 Huvis przeciwko Radzie, pkt 38–60, Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia nakładającego ostatecznie cło antydumpingowe ze względu na naruszenie przez instytucje art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego wskutek nieudokumentowania, że zmiana metodologii porównania ceny eksportowej i wartości normalnej przyjętej w postępowaniu wstępnym i w ramach przeglądu była uzasadniona ze względu na zmianę okoliczności. W wyroku z dnia 17 listopada 2009 r. w sprawie T-143/06 MTZ Polyfilms przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II-4133, Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia w sprawie zamknięcia przeglądu środków antydumpingowych, ponieważ instytucje ustaliły cenę eksportową w oparciu o inną metodologię niż określona w art. 2 ust. 8 i 9 rozporządzenia podstawowego, nie wskazując, że nastąpiła zmiana okoliczności w rozumieniu art. 11 ust. 9 tego rozporządzenia. Więcej na temat tego przepisu zob. w wyrokach Sądu: z dnia 8 lipca 2003 r. w sprawie T-132/01 Euroalliages i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II-2359, pkt 39–44; z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie T-299/05 Shanghai Excell M&E Enterprise i Shanghai Adeptech Precision przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II-565, pkt 176–178; z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-423/09 Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II-8369, pkt 54–65; a także z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie T‑118/10 Acron przeciwko Radzie; w sprawie tej do Trybunału wniesiono odwołanie o sygnaturze C‑216/13 P Acron przeciwko Radzie, w toku. ( ) Dz.U. 1994, L 336, s. 103 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 11, t. 21, s. 189, zwane dalej „kodeksem antydumpingowym z 1994 r.”. ( ) Dz.U. L 336, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 11, t. 21, s. 80. ( ) Zobacz w szczególności wyrok z dnia 9 stycznia 2003 r. w sprawie C-76/00 P Petrotub i Republica, Rec. s. I-79, pkt 56. ( ) Rozporządzenie to zostało następnie zastąpione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51; sprostowanie Dz.U. 2010, L 7, s. 22). Podstawowe przepisy rozporządzenia podstawowego będące przedmiotem niniejszej sprawy pozostały w nowym rozporządzeniu niezmienione. ( ) Dz.U. L 211, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 11, t. 38, s. 62. ( ) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 230/2001 z dnia 2 lutego 2001 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych lin i kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Republiki Czeskiej, Rosji, Tajlandii i Turcji oraz w sprawie przyjęcia zobowiązań proponowanych przez niektórych eksporterów czeskich i tureckich (Dz.U. L 34, s. 4) [tłumaczenie nieoficjalne]. ( ) Dz.U. L 211, s. 47 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 11, t. 38, s. 81. ( ) Zwaną dalej „ChSPZ”. ( ) Zobacz motywy 4–7 rozporządzenia nr 1279/2007. ( ) Zobacz Obwieszczenie o wszczęciu częściowego tymczasowego przeglądu środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu niektórych lin i kabli z żeliwa lub stali pochodzących z Rosji (Dz.U. 2004, C 202, s. 12). ( ) Zwaną dalej „SSM”. ( ) Zobacz zawiadomienie dotyczące środków antydumpingowych obowiązujących w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty niektórych żelaznych lub stalowych lin i kabli pochodzących m.in. z Rosji: zmiana nazwy przedsiębiorstwa, od którego przyjęto zobowiązanie(Dz.U. 2006, C 51, s. 2). ( ) Zawiadomienie o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu niektórych żelaznych i stalowych lin i kabli pochodzących z Rosji, Tajlandii i Turcji oraz częściowego przeglądu okresowego środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu niektórych żelaznych i stalowych lin i kabli pochodzących z Turcji (Dz.U. 2006, C 181, s. 15.) ( ) Zobacz motyw 202 rozporządzenia nr 1279/2007. ( ) Decyzja Komisji 2007/704/WE z dnia 30 października 2007 r. uchylająca decyzję 2001/602 (Dz.U. L 285, s. 52). ( ) Zwana dalej „Walimar”. ( ) Dz.U. L 302, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 2, t. 4, s. 307. ( ) Wyrok z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie C-188/92, Rec. s. I-833. ( ) Które w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 10 sierpnia 2004 r. ( ) Traktat dotyczący przystąpienia Bułgarii do Unii Europejskiej, podpisany w Luksemburgu w dniu 25 kwietnia 2005 r., wszedł w życie, stosownie do jego art. 4, w dniu 1 stycznia 2007 r. (Dz.U. 2005, L 157, s. 11), podobnie jak akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. 2005, L 157, s. 203). ( ) Zarzut ten będzie nieskuteczny, w sytuacji gdy pytanie dotyczące oceny ważności nie zostało przedłożone na wniosek osoby fizycznej lub prawnej, lecz przedłożone przez sąd odsyłający z urzędu. Zobacz wyrok z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie C-222/04 Cassa di Risparmio di Firenze i in., Zb.Orz. s. I-289, pkt 72–74. ( ) Wyroki: z dnia 12 grudnia 1996 r. w sprawie C-241/95 Accrington Beef i in., Rec. s. I-6699, pkt 15; z dnia 11 listopada 1997 r. w sprawie C-408/95 Eurotunnel i in., Rec. s. I-6315, pkt 29; a także z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawach połączonych C-346/03 i C-529/03 Atzeni i in., Zb.Orz. s. I-1875, pkt 30–34. ( ) Wyroki: z dnia 30 stycznia 1997 r. w sprawie C-178/95 Wiljo, Rec. s. I-585, pkt 21; z dnia 15 lutego 2001 r. w sprawie C-239/99 Nachi Europe, Rec. s. I-1197, pkt 30; z dnia 20 września 2001 r. w sprawie C-390/98 Banks, Rec. s. I-6117, pkt 111; z dnia 22 października 2002 r. w sprawie C-241/01 National Farmers’ Union, Rec. s. I-9079, pkt 35, 36; z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C-119/05 Lucchini, Zb.Orz. s. I-6199, pkt 54–56; z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie C-550/09 E i F, Zb.Orz. s. I-6213, pkt 46–48; z dnia 17 lutego 2011 r. w sprawie C-494/09 Bolton Alimentari, Zb.Orz. s. I-647, pkt 22, 23; z dnia 9 czerwca 2011 r. w sprawach połączonych C-71/09 P, C-73/09 P i C-76/09 P Comitato „Venezia vuole vivere” i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-4727, pkt 58, a także z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie C‑370/12 Pringle, pkt 41, 42. ( ) Wyżej wymieniony wyrok w sprawie E i F, pkt 52. ( ) Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Eurotunnel i in., pkt 28. ( ) Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Nachi Europe, pkt 38–40. ( ) Zobacz analogicznie wyrok z dnia 19 grudnia 2013 r. w sprawie C‑274/12 P Telefónica przeciwko Komisji, pkt 36, 58. ( ) Warto w tym miejscu tymczasowo zaznaczyć, że zmiana okoliczności, o której mowa w art. 11 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia podstawowego, niekoniecznie jest równoważna ze zmianą okoliczności wskazaną w art. 11 ust. 9 tego rozporządzenia. ( ) Zobacz art. 11 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia podstawowego. ( ) Zobacz motyw 4 rozporządzenia nr 1279/2007. ( ) Zobacz motyw 13 rozporządzenia nr 1279/2007. ( ) Rozporządzenie nr 1279/2007 wskazuje oba przepisy rozporządzenia podstawowego w swoich umocowaniach. ( ) Wyraźnie wynika to z art. 11 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia podstawowego, dotyczącego sytuacji, w której istniejący środek antydumpingowy nie jest już wystarczający do zapobieżenia dumpingowi powodującemu szkodę. Zobacz w tym względzie wyrok z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie C-373/08 Hoesch Metals and Alloys, Zb.Orz. s. I-951, pkt 76–78. ( ) Zobacz w szczególności wyroki: z dnia 4 października 1983 r. w sprawie 191/82 Fediol przeciwko Komisji, Rec. s. 2913, pkt 26; z dnia 27 września 2007 r. w sprawie C-351/04 Ikea Wholesale, Zb.Orz. s. I-7723, pkt 40. ( ) Zobacz wyrok z dnia 7 maja 1987 r. w sprawie 240/84 NTN Toyo Bearing i in. przeciwko Radzie, Rec. s. 1809, pkt 19; a także wyżej wymieniony wyrok w sprawie Ikea Wholesale, pkt 41. ( ) Więcej na temat tej podwójnej kontroli zob. w szczególności w bkp Development, Research & Consulting, Evaluation of the European Union’s Trade Defence Instruments, final Evaluation Study, 27 lutego 2012 r., umowa nr SI2.581682, szczególnie s. 402. ( ) Motywy 41–102, a w szczególności 59–63 rozporządzenia nr 1279/2007. ( ) Motywy 103–134, a w szczególności 107–112 rozporządzenia nr 1279/2007. ( ) W motywie 28 rozporządzenia nr 1279/2007 wskazano, że okres ten trwał od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. ( ) Zobacz motyw 61 rozporządzenia nr 1279/2007. ( ) Zobacz motyw 61 rozporządzenia nr 1279/2007. ( ) Traktat o przystąpieniu tych dziesięciu państw członkowskich do Unii Europejskiej, podpisany w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. wszedł w życie, stosownie do jego art. 2 ust. 2, w dniu 1 maja 2004 r. (Dz.U. 2003, L 236, s. 17), podobnie jak akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. 2003, L 236, s. 33). ( ) Zobacz motyw 63 rozporządzenia nr 1279/2007. ( ) Zobacz motyw 107 rozporządzenia nr 1279/2007. ( ) Zobacz motyw 110 rozporządzenia nr 1279/2007. ( ) Zobacz motyw 61 zdanie ostatnie rozporządzenia nr 1279/2007. ( ) Zobacz motyw 108 rozporządzenia nr 1279/2007. ( ) Do podobnego wniosku instytucje doszły, badając zasadność uchylenia środków antydumpingowych. Zobacz motyw 126 rozporządzenia nr 1279/2007. ( ) Zobacz w szczególności wniosek sformułowany w motywie 112 rozporządzenia nr 1279/2007. ( ) Zobacz ww. wyrok Trybunału w sprawie Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials przeciwko Radzie i Komisji, pkt 17. ( ) Zobacz podobnie ww. wyrok Sądu w sprawie Huvis przeciwko Radzie, pkt 41. ( ) Zobacz ww. wyrok Trybunału w sprawie Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials przeciwko Radzie, pkt 19. ( ) Zobacz w szczególności wyrok Trybunału z dnia 1 kwietnia 1993 r. w sprawie C-136/91 Findling Wälzlager, Rec. s. I-1793, pkt 11. ( ) Zobacz w szczególności wyrok z dnia 16 września 2008 r. w sprawie C-288/07 Isle of Wight Council i in., Zb.Orz. s. I-7203, pkt 25. ( ) Zobacz ww. wyrok w sprawie Pringle, pkt 135; wyrok z dnia 3 października 2013 r. w sprawie C‑583/11 P Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie, pkt 50. ( ) Poprzednie rozporządzenia podstawowe nie zawierały równoważnych przepisów. Zobacz w szczególności art. 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2423/88 z dnia 11 lipca 1988 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych oraz produktów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. L 209, s. 1) [tłumaczenie nieoficjalne]. Podobna reguła znalazła się w art. 16 tego rozporządzenia, dotyczącym zwrotu nienależnie pobranych ceł. ( ) Rozporządzenie Rady z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 349, s. 1) [tłumaczenie nieoficjalne], art. 11 ust. 9. ( ) Zobacz, oprócz rozporządzenia podstawowego, art. 11 ust. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty (Dz.U. L 343, s. 51), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1225/2009”. ( ) Zobacz komunikat Komisji z dnia 5 kwietnia 1994 r. zatytułowany Regulacje wymagające uchwalenia w związku z Rundą Urugwajską, COM(1994) 414 wersja ostateczna, s. 160 i nast., a w szczególności s. 212 [tłumaczenie nieoficjalne]. ( ) Więcej na temat poprawek Parlamentu Europejskiego zob. w rezolucji legislacyjnej Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1995, C 18, s. 66). ( ) Więcej na temat tego wymogu zob. w szczególności w ww. wyroku w sprawie Petrotub i Republica, pkt 56. ( ) Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 10 kwietnia 2013 r. w sprawie modernizacji instrumentów ochrony handlu dostosowujący instrumenty ochrony handlu do bieżących potrzeb europejskiej gospodarki, COM(2013) 191 final. W art. 1 ust. 5 lit. b) wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego w szczególności rozporządzenie nr 1225/2009, [COM(2013) 192 final], przedstawionego w dniu 10 kwietnia 2013 r., zaproponowano w konsekwencji skreślenie art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Nowe rozporządzenie nadal jest na etapie przyjmowania. ( ) Zobacz w szczególności W. Müller, N. Khan i T. Scharf, EC and WTO Anti-Dumping Law, 2nd ed., Oxford University Press 2009, no 11.41, w szczególności s. 521. ( ) Zobacz w szczególności motywy 107–112 rozporządzenia nr 1279/2007. ( ) Sąd odsyłający odnosi się, jednak bez przytaczania go, do ww. wyroku Sądu w sprawie Huvis przeciwko Radzie. Warto też przypomnieć, że ww. wyrok Trybunału w sprawie Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials przeciwko Radzie został wydany już po skierowaniu do Trybunału niniejszego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. ( ) Przepis ten został natomiast zastosowany wobec pozostałych przedsiębiorstw. Zobacz motywy 49, 81, 87 rozporządzenia nr 1279/2007. ( ) Ponieważ kodeks antydumpingowy z 1994 r. nie zawierał reguły równoważnej z regułą przewidzianą w art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, logiczne jest, że i on milczy w tym względzie. ( ) Zobacz analogicznie wyroki: z dnia 22 października 1991 r. w sprawie C-16/90 Nölle, Rec. s. I-5163, pkt 11–13; z dnia 29 maja 1997 r. w sprawie C-26/96 Rotexchemie, Rec. s. I-2817, pkt 9–12.