C-374/12

WYROK TRYBUNAŁU (druga izba) z dnia 18 września 2014 r. ( *1 ) „Odesłanie prejudycjalne — Dumping — Liny i kable żelazne lub stalowe pochodzące z Rosji — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 8 i 9 oraz art. 11 ust. 2, 3, 9 i 10 — Przegląd okresowy — Przegląd wygaśnięcia środków antydumpingowych — Ważność rozporządzenia (WE) nr 1279/2007 — Określenie ceny eksportowej na podstawie sprzedaży do państw trzecich — Wiarygodność cen eksportowych — Uwzględnienie zobowiązań cenowych — Zmiana okoliczności — Stosowanie metodologii odmiennej od wykorzystanej w pierwotnym dochodzeniu” W sprawie C‑374/12 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) postanowieniem z dnia 30 lipca 2012 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 6 sierpnia 2012 r., w postępowaniu: „Walimar” OOD przeciwko Naczałnik na Mitnica Warna, TRYBUNAŁ (druga izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, J.L. da Cruz Vilaça (sprawozdawca), G. Arestis, J.C. Bonichot i A. Arabadjiev, sędziowie, rzecznik generalny: P. Cruz Villalón, sekretarz: M. Aleksejev, administrator, uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 13 listopada 2013 r., rozważywszy uwagi przedstawione: — w imieniu „Walimar” OOD przez I. Komarewskiego, adwokat, — w imieniu Naczałnik na Mitnica Warna przez S. Wyłkową, S. Jordanową, N. Jocową oraz M. Kołarową, działające w charakterze pełnomocników, — w imieniu rządu bułgarskiego przez E. Petranową oraz. J. Atanasowa, działających w charakterze pełnomocników, — w imieniu Rady Unii Europejskiej przez S. Boelaert oraz I. Gjurowa, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez N. Chesaites, barrister, oraz G. Berrischa, Rechtsanwalt, — w imieniu Komisji Europejskiej przez D. Rusanowa, a następnie przez H. van Vlieta oraz G. Kolewa, działających w charakterze pełnomocników, po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 27 lutego 2014 r., wydaje następujący Wyrok Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy interpretacji art. 2 ust. 8 i 9 oraz art. 11 ust. 3, 9 i 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 11, t. 10, s. 45 zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) oraz ważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1297/2007 z dnia 30 października 2007 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych lin i kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Federacji Rosyjskiej oraz uchylającego środki antydumpingowe na przywóz niektórych lin i kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Tajlandii i Turcji (Dz.U. L 285, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2009, L 96, s. 39). Niniejszy wniosek został złożony w ramach sporu pomiędzy spółką prawa bułgarskiego „Walimar” OOD (zwaną dalej „Walimarem”) a Naczałnik na mitnica Warna (naczelnikiem urzędu celnego w Warnie, zwanym dalej „Naczałnikiem”) w przedmiocie wniosku o zwrot ceł antydumpingowych nałożonych w 2011 r. na przywóz lin i kabli żelaznych lub stalowych (zwanych dalej „rozpatrywanymi produktami”) wyprodukowanych i wywiezionych z Rosji przez Joint Stock Company Severstal-Metiz (zwaną dalej „SSM”), dawniej Open Joint Stock Company Staleprokatny Zavod. Ramy prawne Prawo Unii Rozporządzenie podstawowe Rozporządzenie podstawowe zostało uchylone i zastąpione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51). W okresie wystąpienia okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym zastosowanie miało jednak rozporządzenie podstawowe. Artykuł 2 ust. 8 i 9 tego rozporządzenia stanowił: „8.   Za cenę eksportową uważa się cenę faktycznie zapłaconą lub należną za produkt sprzedany na wywóz z kraju wywozu do Wspólnoty. 9.   W przypadkach braku ceny eksportowej lub gdy okaże się, że jest ona niewiarygodna z powodu istnienia powiązania lub istnienia porozumienia kompensacyjnego pomiędzy eksporterem i importerem lub stroną trzecią, cena eksportowa może zostać skonstruowana na podstawie ceny, po której produkty przywożone po raz pierwszy odsprzedaje się niezależnemu nabywcy, a w przypadku gdy nie są one odsprzedawane niezależnemu nabywcy ani odsprzedawane w stanie, w jakim zostały przyw[iezi]one, na innej uzasadnionej podstawie. […]”. Artykuł 11 ust. 2, 3, 9 i 10 rozporządzenia podstawowego stanowił: „2.   Ostateczny środek antydumpingowy wygasa pięć lat po jego nałożeniu lub pięć lat od daty zamknięcia ostatniej rewizji [ostatniego przeglądu] dumpingu i szkody, chyba że podczas rewizji [przeglądu] stwierdzono, że wygaśnięcie doprowadzi do kontynuacji lub powrotu dumpingu i szkody. Taką rewizję [taki przegląd] wygaśnięcia wszczyna się z inicjatywy Komisji lub na wniosek złożony w imieniu producentów wspólnotowych, a środek pozostaje w mocy do czasu zakończenia rewizji [przeglądu]. Rewizję [przegląd] wygaśnięcia wszczyna się w przypadku, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody na to, że usunięcie środków prawdopodobnie doprowadzi do kontynuacji lub powrotu dumpingu i szkody. Prawdopodobieństwo takie można wykazać, np. dowodząc kontynuacji dumpingu i szkody lub dowodząc, że usunięcie szkody jest w całości lub części możliwe dzięki środkom, lub dowodząc, że sytuacja eksportera lub warunki rynkowe mogą wskazywać na dalsze występowanie szkodliwego dumpingu. […] 3.   Potrzeba trwałego stosowania środków może zostać poddana rewizji [przeglądowi], jeżeli jest to zagwarantowane [uzasadnione] z inicjatywy Komisji lub na wniosek państwa członkowskiego albo, pod warunkiem że upłynął odpowiedni termin co najmniej jednego roku od czasu nałożenia środków ostatecznych, na wniosek eksportera, importera lub producentów wspólnotowych, który to wniosek w dostatecznym stopniu dowodzi potrzeby dokonania tymczasowej rewizji [przeglądu okresowego]. Rewizję tymczasową [przegląd okresowy] wszczyna się w przypadku, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody na to, że dalsze stosowanie środków nie jest już konieczne do wyrównania dumpingu i/lub szkody, która nie powinna występować nadal, ani powracać, jeżeli środki zostały usunięte lub zmienione, albo że istniejące środki nie są lub nie są już wystarczające do zapobiegania dumpingowi powodującemu szkody. Prowadząc dochodzenie na mocy przepisów niniejszego ustępu, Komisja może między innymi rozważyć, czy okoliczności związane z dumpingiem i szkodą uległy istotnej zmianie albo czy istniejące środki przynoszą zamierzone wyniki w usuwaniu szkody poprzednio ustalonej zgodnie z art. 3 niniejszego rozporządzenia. W ostatecznym stwierdzeniu tej kwestii uwzględnia się wszystkie istotne i należycie udokumentowane dowody. […] 9.   We wszystkich dochodzeniach w sprawie rewizji [przeglądu] lub zwrotu, prowadzonych na podstawie niniejszego artykułu, Komisja stosuje metodologię wykorzystywaną w trakcie dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia cła, pod warunkiem że okoliczności nie uległy zmianie, z należytym uwzględnieniem przepisów art. 2, w szczególności jego ust. 11 i 12, oraz art. 17 niniejszego rozporządzenia. 10.   W każdym postępowaniu prowadzonym na podstawie niniejszego artykułu Komisja bada wiarygodność cen eksportowych zgodnie z art. 2. Jednakże w przypadku podjęcia decyzji o ustaleniu ceny eksportowej zgodnie z art. 2 ust. 9 cenę tę oblicza się bez redukcji o kwotę uiszczonych ceł antydumpingowych, jeżeli zostanie bezspornie udowodnione, że cła są należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży i dalszych cenach sprzedaży we Wspólnocie”. Rozporządzenie antydumpingowe dotyczące przywozu niektórych lin i kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Rosji Motyw 87 rozporządzenia Rady (WE) nr 1601/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz upoważniającego do ostatecznego poboru tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz niektórych lin oraz kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Republiki Czeskiej, Rosji, Tajlandii i Turcji (Dz.U. L 211, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 11, t. 38, s. 62) stanowił, że cena eksportowa została ustalona na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub należnych za te produkty przy wywozie do Wspólnoty. W decyzji 2001/602/WE z dnia 26 lipca 2001 r. w sprawie przyjęcia zobowiązań proponowanych w związku z postępowaniem antydumpingowym odnośnie do przywozu niektórych żelaznych i stalowych lin i kabli pochodzących z Republiki Czeskiej, Republiki Korei, Malezji, Rosji, Tajlandii i Turcji i zakończenia postępowania dotyczącego przywozu pochodzącego z Republiki Korei i Malezji (Dz.U. L 211, s. 47 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 11, t. 38, s. 81) Komisja przyjęła złożone przez SSM zobowiązania cenowe w rozumieniu art. 8 rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z motywem 6 decyzji 2001/602 SSM zobowiązał się do sprzedaży rozważanych produktów we Wspólnocie na poziomie lub powyżej poziomu cen, eliminującego szkodliwe skutki dumpingu. Na mocy art. 1 ust. 3 i art. 2 rozporządzenia nr 1601/2001 rozpatrywane produkty wytworzone przez SSM, do których zastosowanie miały cła antydumpingowe w stawce 36,1%, zostały zwolnione z ceł antydumpingowych pod warunkiem dokonywania ich bezpośredniego wywozu przez SSM do spółki we Wspólnocie działającej w charakterze importera. Do Komisji zostały skierowane po pierwsze wnioski złożone przez SSM i inną rosyjską spółkę o przeprowadzenie częściowego przeglądu okresowego na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, środków antydumpingowych ustanowionych rozporządzeniem nr 1601/2001, ograniczonego do dumpingu i dotyczącego okresu od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. z uzasadnieniem, że okoliczności leżące u źródła tych środków uległy trwałej zmianie, oraz po drugie wniosek o przegląd ze względu na wygaśnięcie tychże środków złożony przez Komitet Łącznikowy Przemysłu Lin Stalowych Unii Europejskiej zgodnie z art. 11ust. 2 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do okresu od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r. W następstwie tych wniosków Rada Unii Europejskiej wydała rozporządzenie nr 1279/2007. Część motywów rozporządzenia nr 1279/2007 dotycząca dumpingu i prawdopodobieństwa kontynuacji lub powrotu dumpingu obejmowała w szczególności motywy 55–76, które dotyczyły między innymi ustalenia ceny eksportowej. W motywie 201 rozporządzenia nr 1279/2007 stwierdzono, że zobowiązanie cenowe, które było podstawą wydania decyzji 2001/602, przestało być funkcjonalne i należało je wycofać na podstawie decyzji Komisji. Motyw 207 tego rozporządzenia miał następujące brzmienie: „W odniesieniu do ustaleń poczynionych w ramach przeglądów okresowych dotyczących dwóch przedsiębiorstw rosyjskich, uznaje się za właściwe ustalenie nowej stawki cła antydumpingowego obowiązującego w odniesieniu do BMK w wysokości 36,2%, a w odniesieniu do SSM w wysokości 9,7%”. Prawo bułgarskie Artykuł 214 Zakon za mitnicite (bułgarskiego kodeksu celnego) przewiduje: „1.   Zwrot cła polega na całkowitym albo częściowym wypłaceniu uiszczonego cła wwozowego lub wywozowego. 2.   Zwrot następuje, jeżeli zostanie stwierdzone, że cło w momencie zapłaty nie było dłużne albo odpadła podstawa jego zapłaty”. Postępowanie główne i pytania prejudycjalne Głównym przedmiotem działalności Walimaru jest przywóz i handel kablami, linami oraz podobnymi towarami ze stali, z których część pochodzi z Rosji i jest produkowana przez SSM. W związku z przywozem rozpatrywanych produktów wytworzonych przez SSM Walimar uiścił cło antydumpingowe, którego wysokość została określona zgodnie z rozporządzeniem nr 1279/2007. W dniu 25 stycznia 2011 r. Walimar wystąpił do Teritoriałno mitniczesko uprawlenie Warna (terytorialnej dyrekcji celnej w Warnie) z wnioskiem o stwierdzenie, że zapłacone cła były nienależne i że w związku z tym podlegają one zwrotowi albowiem rozporządzenie nr 1279/2007 jest nieważne. Jako że Naczałnik oddalił wniosek Walimaru, spółka wniosła odwołanie w trybie administracyjnym od tej decyzji do dyrektora agencji ds. celnych, który oddalił jej odwołanie. Walimar wniósł wówczas skargę na decyzję do Administratiwen syd Warna (sądu administracyjnego w Warnie). Jako że jego skarga została oddalona, spółka ta wniosła skargę kasacyjną do Wyrchowen administratiwen syd (bułgarskiego naczelnego sądu administracyjnego). Na poparcie swej skargi kasacyjnej Walimar podniósł, iż rozporządzenie nr 1279/2007 jest nieważne w zakresie, w jakim ustanawia cła antydumpingowe na przywóz rozpatrywanych produktów wywożonych przez SSM, ponieważ zostało przyjęte z naruszeniem art. 2 ust. 8 i art. 11 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego. Sąd odsyłający jest zdania, że zarzuty wysuwane przez Walimar są dopuszczalne, i zastanawia się nad ważnością rozporządzenia nr 1279/2007. Wątpliwości sądu odsyłającego dotyczą po pierwsze możliwości naruszenia art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. W tym względzie rzeczony sąd zaznacza, że podczas gdy w ramach pierwotnego postępowania cena eksportowa rozpatrywanych produktów została ustalona na podstawie ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za wywóz do Wspólnoty zgodnie z art. 2 ust. 8 tegoż rozporządzenia, to w ramach przeglądów, które doprowadziły do wydania rozporządzenia nr 1279/2007, rzeczona cena eksportowa została ustalona zgodnie z odmienną metodologią polegającą na obliczeniu tejże ceny eksportowej na podstawie cen stosowanych przez SSM w odniesieniu do wywozu do państw trzecich, przy czym wspomniana zmiana metodologii nie była wyraźnie uzasadniona w tym drugim rozporządzeniu przez zmianę okoliczności, jak wymaga tego art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Po drugie, sąd odsyłający zastanawia się, czy istnieje podstawa prawna dla metodologii wykorzystanej w ramach przeglądów, zważywszy, że podstawy takiej nie przewiduje ani art. 2 ust. 8 i 9, ani art. 11 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego. W tych okolicznościach Wyrchowen administratiwen syd postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 11 ust. 9 i 10 […] rozporządzenia [podstawowego] (obecnie rozporządzenia nr 1225/2009) […] w związku z art. 2 ust. 8 i 9 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że pod warunkiem, iż nie udokumentowano zmiany okoliczności w rozumieniu art. 11 ust. 9, przepisy te mają pierwszeństwo przed wszelkimi dorozumianymi uprawnieniami instytucji mogącymi wynikać z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego przy ustalaniu ceny eksportowej, włącznie – jak w przypadku rozporządzenia […] nr 1279/2007 […] – z dorozumianym uprawnieniem instytucji do oceny prawdziwości cen eksportowych [SSM] na przyszłość poprzez dokonanie porównania z cenami minimalnymi zgodnie ze zobowiązaniem cenowym oraz z cenami sprzedaży w państwach trzecich? Czy na odpowiedź na to pytanie ma wpływ okoliczność, gdy – jak w przypadku [SSM] i rozporządzenia […] nr 1279/2007 instytucje przy wykonywaniu swoich uprawnień w związku z oceną trwałości zmiany okoliczności z punktu widzenia wystąpienia dumpingu postanawiają zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego o zmianie środka antydumpingowego (poprzez obniżenie stawki celnej)? 2) Czy z odpowiedzi na pytanie pierwsze wynika, że w okolicznościach opisanych w części rozporządzenia Rady […] nr 1279/2007 dotyczącej ustalenia ceny eksportowej [SSM] oraz w świetle tego, że w tym rozporządzeniu nie udokumentowano wyraźnie zmiany [okoliczności] w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, która uzasadniałaby zastosowanie nowej metodologii, Komisja zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego powinna była zastosować w celu ustalenia ceny eksportowej tę metodologię, którą zastosowano w ramach pierwotnego badania? 3) Przy uwzględnieniu odpowiedzi na pytania pierwsze i drugie: czy rozporządzenie Rady [nr 1279/2007] w części dotyczącej określenia i nałożenia indywidualnych środków antydumpingowych w związku z importem [rozpatrywanych produktów] wyprodukowanych przez [SSM] zostało uchwalone z naruszeniem art. 11 ust. 9 i 10 w związku z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego względnie na nieważnej podstawie prawnej i jako takie [rozporządzenie nr 1279/2007] należy uznać za nieważne [w tej części]?”. W przedmiocie dopuszczalności Rząd bułgarski wyraża wątpliwości w przedmiocie dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w świetle orzecznictwa Trybunału wynikającego z wyroku w sprawie TWD Textilwerke Deggendorf (C‑188/92, EU:C:1994:90). Naczałnik natomiast podnosi zarzut niedopuszczalności odesłania prejudycjalnego. Zdaniem rządu bułgarskiego i Naczałnika, jeżeli zainteresowany nie zaskarżył aktu do Sądu Unii Europejskiej zgodnie z art. 263 TFUE, to w świetle wspomnianego orzecznictwa nie może zaskarżyć go pośrednio w drodze wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, w wypadku gdy dany akt dotyczy go bezpośrednio i indywidualnie. W tym względzie rząd bułgarski podnosi, że zgodnie z pkt 21 wyroku Nachi Europe (C‑239/99, EU:C:2001:101) rozporządzenie ustanawiające cło antydumpingowe, może dotyczyć bezpośrednio i indywidualnie nie tylko tych producentów i eksporterów, którzy są w nim wymienieni, lecz również importerów, którzy mają powiązania z producentami i których ceny odsprzedaży danych produktów stanowią podstawę skonstruowania ceny eksportowej. Rząd bułgarski uważa, że Walimar ze względu na jego status wyłącznego przedstawiciela handlowego SSM w Bułgarii można uważać za importera mającego powiązania z SSM w rozumieniu przytoczonego w poprzednim punkcie wyroku. Rząd ten na poparcie swej argumentacji powołuje się na wyrok ISO/Rada (118/77, EU:C:1979:92), w którym Trybunał orzekł, że spółka prawa francuskiego Import Standard Office będąca wyłącznym importerem dla japońskiego producenta, na którego nałożone zostały cła antydumpingowe na mocy rozporządzenia Rady, była wystarczająco ściśle związana z tym producentem i w konsekwencji rozporządzenie to dotyczyło jej bezpośrednio i indywidualnie. Rząd bułgarski uważa, że spór w postępowaniu głównym jest podobny do sporu, w którym zapadł tenże wyrok, i można więc uznać, że Walimar jest powiązany z SSM w sposób wystarczająco ścisły, aby rozporządzenie nr 1279/2007 dotyczyło go bezpośrednio i indywidualnie w zakresie, w jakim ustanawia ono cło antydumpingowe na przywóz rozpatrywanych produktów. Należy zaznaczyć, że możliwość powołania się przez podmiot prawa przed sądem na nieważność przepisów zawartych w aktach prawnych Unii zakłada, że podmiot ten nie ma prawa do wniesienia, na podstawie art. 263 TFUE, bezpośredniej skargi na te przepisy (zob. wyroki: TWD Textilwerke Deggendorf, EU:C:1994:90, pkt 23; Bolton Alimentari, C‑494/09, EU:C:2011:87, pkt 22). Z tego samego orzeczenia wynika jednak, że nie może być żadnych wątpliwości, iż taka bezpośrednia skarga jest dopuszczalna (zob. wyrok Bolton Alimentari, EU:C:2011:87, pkt 23). W niniejszej sprawie informacje przekazane wraz z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym oraz dostarczone przez rząd bułgarski i Walimar w ich uwagach ustnych nie pozwalają Trybunałowi na stwierdzenie, że taka bezpośrednia skarga byłaby dopuszczalna. Rozporządzenia ustanawiające cła antydumpingowe, pomimo iż mają ze względu na swoją naturę i treść charakter normatywny, mogą bowiem dotyczyć bezpośrednio i indywidualnie między innymi tych producentów i eksporterów danego produktu, którym zarzucane są praktyki dumpingowe poprzez wykorzystanie danych wynikających z ich działalności handlowej. Jest tak, ogólnie rzecz ujmując, w wypadku przedsiębiorstw produkcyjnych i eksportujących, które są w stanie dowieść, że zostały zidentyfikowane w aktach Komisji lub Rady lub że były objęte dochodzeniami przygotowawczymi (zob. podobnie wyrok Allied Corporation i in./Komisja, 239/82 i 275/82, EU:C:1984:68, pkt 11, 12). Podobnie jest w wypadku tych producentów i eksporterów, których ceny odsprzedaży danych produktów zostały uwzględnione dla celów skonstruowania cen eksportowych i których w konsekwencji dotyczą ustalenia odnoszące się do istnienia praktyki dumpingowej (zob. wyroki: Nashua Corporation i in./Komisja i Rada, C‑133/87 i C‑150/87, EU:C:1990:115, pkt 15; a także Gestetner Holdings/Rada i Komisja, C‑156/87, EU:C:1990:116, pkt 18). Trybunał orzekł również, że importerzy powiązani z eksporterami z państw trzecich, na których produkty nałożono cło antydumpingowe, mogą zaskarżyć rozporządzenia ustanawiające rzeczone cła, w szczególności w wypadku gdy cena eksportowa została obliczona na podstawie cen odsprzedaży na rynku wspólnotowym stosowanych przez tychże importerów oraz w wypadku gdy samo cło antydumpingowe zostało obliczone w oparciu o te ceny odsprzedaży (zob. podobnie wyrok Neotype Techmashexport/Komisja i Rada, C‑305/86 i C‑160/87, EU:C:1990:295, pkt 19, 20). Ponadto uznanie, że niektóre kategorie podmiotów gospodarczych mają prawo wnieść skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia antydumpingowego, nie stoi na przeszkodzie, aby to rozporządzenie dotyczyło indywidualnie również innych podmiotów ze względu na ich szczególne cechy wyróżniające te podmioty spośród wszystkich pozostałych osób (zob. wyrok Extramet Industrie/Rada, C‑358/89, EU:C:1991:214, pkt 16). Tymczasem Walimar nie należy do żadnej z określonych powyżej kategorii podmiotów gospodarczych, w odniesieniu do których Trybunał uznał istnienie prawa do wniesienia skargi bezpośredniej na rozporządzenia ustanawiające cło antydumpingowe. Nie można również uznać, że spółka ta znajdowała się w sytuacji analogicznej do sytuacji przedsiębiorstwa, którego dotyczyła sprawa zakończona wyrokiem ISO/Rada (EU:C:1979:92). Należy bowiem zauważyć, że po pierwsze zgodnie z informacjami przekazanymi przez sąd odsyłający Walimar, jako niezależny importer, nie miał powiązań z SSM i nie uczestniczył w postępowaniu administracyjnym zorganizowanym przez Komisję w ramach dochodzenia mającego na celu ustalenie cła antydumpingowego. W tym względzie Walimar wskazał na rozprawie, że chociaż przywoził do Bułgarii między innymi produkty SSM, to nie można uznać, że był przedstawicielem handlowym SSM ani że zawarł umowę o wyłączne przedstawicielstwo z tym przedsiębiorstwem. Walimar podniósł ponadto, że w dniu wszczęcia postępowania w sprawie przeglądu Republika Bułgarii nie była jeszcze członkiem Unii, a on sam nie prowadził jeszcze wówczas przywozu rozpatrywanych produktów, wobec czego nie można uznać, że miał legitymację czynną do zaskarżenia rozporządzenia nr 1279/2007 w dniu jego wydania. Po drugie, z rzeczonego rozporządzenia wynika, że ceny odsprzedaży stosowane przez Walimar nie zostały wykorzystane w celu obliczenia ceny eksportowej SSM. W konsekwencji należy stwierdzić, że owo rozporządzenie dotyczy Walimaru nie z powodu określonych cech, które są dla niego charakterystyczne lub sytuacji faktycznej, która wyróżnia tę spółkę spośród wszelkich innych osób, ale ze względu na sam jego obiektywny status importera rozpatrywanych produktów, w taki sam sposób jak każdego innego przedsiębiorcy, który rzeczywiście znajduje się lub ewentualnie może się znaleźć w identycznej sytuacji (zob. podobnie wyrok Spijker Kwasten/Komisja, 231/82, EU:C:1983:220, pkt 9). W tych okolicznościach należy stwierdzić, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest dopuszczalny. W przedmiocie pytań prejudycjalnych W swych trzech pytaniach prejudycjalnych, które należy badać łącznie sąd odsyłający stara się w istocie ustalić, czy w świetle art. 2 ust. 8 i 9 oraz art. 11 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego rozporządzenie nr 1279/2007 jest ważne w zakresie, w jakim ustanawia cło antydumpingowe na przywóz rozpatrywanych produktów wyprodukowanych przez SSM. W przedmiocie zgodności z prawem przyjęcia w ramach przeglądu metodologii odmiennej od przyjętej w pierwotnym badaniu w celu obliczania ceny eksportowej W odniesieniu do domniemanego naruszenia art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego prawdą jest, iż rzeczywiście, jak wynika to z tego przepisu, ogólnie rzecz ujmując, metodologia obliczania marginesu dumpingu stosowana w ramach przeglądu musi być zasadniczo taka sama jak metodologia wykorzystana w pierwotnym dochodzeniu, które doprowadziło do nałożenia cła antydumpingowego. Rzeczony art. 11 ust. 9 przewiduje jednak wyjątek pozwalający na stosowanie odmiennej metodologii, w wypadkach gdy okoliczności uległy zmianie. W tym względzie należy przypomnieć po pierwsze, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału przy dokonywaniu interpretacji przepisu prawa Unii należy brać pod uwagę nie tylko jego brzmienie, lecz także cele realizowane przez regulację, której stanowi on część (zob. w szczególności wyrok Lundberg, C‑317/12, EU:C:2013:631, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo). Po drugie, należy zaznaczyć, że jakkolwiek Trybunał wyjaśnił już, że wyjątek od ogólnej zasady ustanowionej w art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, który to przepis przewiduje stosowanie w postępowaniu w sprawie przeglądu metodologii takiej samej jak użyta w postępowaniu pierwotnym, należy interpretować wąsko, ponieważ wymóg taki nie pozwala instytucjom Unii na interpretowanie i stosowanie tego przepisu w sposób niezgodny z jego brzmieniem i celem (zob. podobnie wyrok Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials/Rada i Komisja, C‑15/12 P, EU:C:2013:572, pkt 17, 19). Prawdą jest, że rozporządzenie nr 1279/2007 nie uznaje wyraźnie za zmianę okoliczności w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, powodów, które stanowiły źródło zastosowania metodologii odmiennej aniżeli wykorzystana w pierwotnym dochodzeniu. Należy jednak zaznaczyć przede wszystkim, że z motywu 61 rozporządzenia nr 1279/2007 wynika, iż większość całego wywozu przez jednego z eksporterów rosyjskich do Wspólnoty została dokonana zgodnie ze zobowiązaniem cenowym zatwierdzonym przez Komisję w sierpniu 2001 r. W tym kontekście określenie cen eksportowych nie było ograniczone jedynie do zbadania zachowania eksporterów w przeszłości, lecz został zbadany również prawdopodobny rozwój cen eksportowych w przyszłości. Przeanalizowano zwłaszcza kwestię, czy istnienie takiego zobowiązania wpłynęło na poziom cen eksportowych w sposób uniemożliwiający wiarygodne ustalenie przyszłych zachowań eksportowych. Następnie należy zauważyć, że jak zostało wskazane w motywie 62 tego rozporządzenia, przeanalizowano również kwestię, czy ceny eksportowe pobierane przez eksportera od klientów znajdujących się we Wspólnocie były wiarygodne i mogły stanowić właściwą podstawę dla obliczenia marginesu dumpingowego dla obecnego dochodzenia, pomimo obowiązującego zobowiązania cenowego. Dochodzenie miało w szczególności na celu wykazanie, czy obecne ceny eksportowe stosowane w wywozie do Wspólnoty zostały ustanowione w sposób sztuczny w stosunku do minimalnych cen importowych czy też nie, i w związku z tym, czy będą one stabilne w przyszłości. Jednakże dochodzenie wykazało, że system zastosowany do ustalenia numerów kontrolnych produktu dla celów dochodzenia w sprawie przeglądu był bardziej zaawansowany niż system klasyfikacji zastosowany w momencie, kiedy zobowiązanie cenowe zostało zatwierdzone w 2001 r. Doprowadziło to do wniosku, że jakiekolwiek porównanie między numerami kontrolnymi produktu minimalnych cen przywozowych i numerami kontrolnymi produktu w ramach obecnego dochodzenia nie byłoby wiarygodne. Wreszcie motyw 63 rzeczonego rozporządzenia wskazuje, że dokonano porównania na podstawie rodzajów między cenami eksportowymi do Wspólnoty z cenami stosowanymi wobec innych krajów trzecich. Wskazuje to na fakt, że ceny eksportowe do krajów trzecich były przeciętnie znacznie niższe. Stwierdzono zatem, iż cena eksportowa stosowana przez SSM w wywozie do Wspólnoty nie może zostać użyta do celów ustalenia wiarygodnych cen eksportowych w rozumieniu art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, w kontekście obecnego przeglądu okresowego. Wobec braku wiarygodnych cen eksportowych w ramach wspomnianej sprzedaży, do państw członkowskich, zastępczo wzięto pod uwagę ceny sprzedaży do innych państw. W świetle okoliczności opisanych w pkt 45–47 niniejszego wyroku Rada mogła zasadnie stwierdzić w motywie 124 rozporządzenia nr 1279/2007, że ceny eksportowe oferowane w krajach trzecich zostały uznane za bardziej wiarygodne. W konsekwencji należy stwierdzić, że wobec po pierwsze zmiany okoliczności w stosunku do pierwotnego dochodzenia wynikającej z zobowiązań cenowych, którym został poddany przywóz SSM i po drugie braku wiarygodności w ramach przeglądu, metodologii wykorzystanej w pierwotnym dochodzeniu, zainteresowane instytucje miały prawo, zgodnie z wyjątkiem przewidzianym w art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, zastosować w postępowaniach w sprawie przeglądu metodologię odmienną od metodologii zastosowanej w pierwotnym dochodzeniu. W przedmiocie zgodności z prawem wykorzystanej metodologii W celu udzielenia pełnej odpowiedzi na zadane pytania należy również ustalić, czy zainteresowane instytucje mogły zasadnie oprzeć ich analizę na cenach stosowanych przez SSM przy eksporcie do państw trzecich po to, by dojść do odpowiednich wniosków w ramach postępowania w sprawie przeglądu. Innymi słowy, chodzi o ustalenie, czy instytucje przestrzegały art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego w związku z art. 2 ust. 8 i 9 tego rozporządzenia, gdy stwierdziwszy, że faktycznie zapłacone ceny eksportowe nie były wiarygodne z powodu okoliczności innych niż przewidziane w tym drugim przepisie, posłużyły się metodologią ustalania cen eksportowych, która nie była wyraźnie przewidziana w rzeczonym przepisie. W tym względzie należy przede wszystkim przypomnieć, że w dziedzinie wspólnej polityki handlowej, a w szczególności w dziedzinie środków ochrony handlowej instytucje Unii dysponują szerokim zakresem swobodnego uznania ze względu na złożoność sytuacji gospodarczych, politycznych i prawnych, których oceny muszą dokonać. Kontrola sądowa takiej oceny musi ograniczać się do weryfikacji poszanowania zasad proceduralnych, prawidłowości ustaleń okoliczności faktycznych będących podstawą zaskarżonych decyzji, braku oczywistego błędu w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy (zob. podobnie wyroki: Ikea Wholesale, C‑351/04, EU:C:2007:547, pkt 40, 41; Rada i Komisja/Interpipe Niko Tube i Interpipe NTRP, C‑191/09 P i C‑200/09 P, EU:C:2012:78, pkt 63). Uwagi te mają zastosowanie między innymi do ocen dokonywanych przez instytucje w ramach postępowań w sprawie przeglądu. Po pierwsze, w odniesieniu do przeglądu wygasających środków na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego chodzi w istocie o dokonanie oceny, czy usunięcie środka antydumpingowego mogłoby doprowadzić do kontynuacji lub powrotu dumpingu i szkody. Po drugie, co się tyczy przeglądu okresowego na mocy art. 11 ust. 3 tego rozporządzenia, Komisja może między innymi rozważyć, czy okoliczności związane z dumpingiem i szkodą uległy istotnej zmianie albo czy istniejące środki przynoszą zamierzone wyniki w usuwaniu szkody poprzednio ustalonej w celu uchylenia, utrzymania lub zmiany ceł antydumpingowych ustanowionych w wyniku pierwotnego dochodzenia. W tym względzie należy zauważyć, że art. 11 rozporządzenia podstawowego nie przewiduje w ust. 2 ani w ust. 3 metodologii lub szczególnych sposobów obowiązujących dane instytucje w celu dokonania ustaleń przewidzianych w tymże przepisie. Zgodnie z brzmieniem art. 11 ust. 3 akapit trzeci tego rozporządzenia w celu ustalenia, czy okoliczności dotyczące dumpingu i szkody uległy znacznej zmianie, uwzględnia się jedynie „wszystkie istotne i należycie udokumentowane dowody”. Jak zaznaczył to rzecznik generalny w pkt 58 swej opinii, kontrola, jaką w tym względzie przeprowadza Komisja, może przybrać postać nie tylko analizy retrospektywnej, która dotyczy rozwoju sytuacji począwszy od momentu nałożenia pierwotnego środka ostatecznego i służy ocenie, czy jego utrzymanie w mocy lub zmiana są konieczne, aby przeciwdziałać dumpingowi powodującemu szkodę, lecz także analizy prospektywnej, która dotyczy przewidywalnego rozwoju sytuacji od chwili przyjęcia środka wynikającego z przeglądu i służy ocenie możliwych skutków uchylenia lub zmiany rzeczonego środka. Należy również przypomnieć, że postępowanie w sprawie przeglądu zasadniczo różni się od dochodzenia pierwotnego, które jest uregulowane w innych przepisach rozporządzenia podstawowego [zob. podobnie wyroki: Europe Chemi‑Con (Deutschland)/Rada, C‑422/02 P, EU:C:2005:56, pkt 49; Hoesch Metals and Alloys, C‑373/08, EU:C:2010:68, pkt 65], przy czym Trybunał stwierdził już, że w świetle ogólnej systematyki i celów regulacji niektóre z tych przepisów nie mają zastosowania do postępowania w sprawie przeglądu (zob. podobnie wyrok Hoesch Metals and Alloys, EU:C:2010:68, pkt 77). Obiektywna różnica istniejąca pomiędzy tymi dwoma postępowaniami polega na tym, że względem podlegającego przeglądowi przywozu już wcześniej nałożono ostateczne środki antydumpingowe i przedłożono w zasadzie dowody wystarczające do ustalenia, że usunięcie tych środków prawdopodobnie doprowadzi do kontynuacji lub powrotu dumpingu i szkody. Natomiast, jeśli przywóz podlega pierwotnemu dochodzeniu, celem jest właśnie ustalenie występowania, stopnia i skutków domniemanego dumpingu [wyrok Europe Chemi‑Con (Deutschland)/Rada, EU:C:2005:56, pkt 50]. W tym względzie należy zaznaczyć, że art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego wymaga jedynie, aby podczas dochodzenia w sprawie przeglądu Komisja uwzględniła art. 2 rzeczonego rozporządzenia, nie odsyłając przy tym do art. 2 ust. 8 i 9, a jedynie do art. 2 ust. 11 i 12. Prawdą jest oczywiście, że art. 2 ust. 9 tego rozporządzenia nie wymienia wyraźnie zobowiązania cenowego wśród okoliczności mogących uzasadniać wykorzystanie metodologii innej niż przewidziana w art. 2 ust. 8. Niemniej jednak okoliczności te nie są wyczerpująco wyliczone, a stwierdzenie, wedle którego ceny eksportowe nie są wiarygodne, z powodu rzeczonego zobowiązania, uzasadnia również zastosowanie tego artykułu, o ile ceny konstruowane są na „uzasadnionej podstawie”. W tym kontekście należy stwierdzić, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym Rada nie dokonała niewłaściwego i nieuzasadnionego wyboru, postanawiając wykorzystać ceny eksportowe do państw trzecich stosowane przez SSM jako wskaźnik cen eksportowych do Wspólnoty, które miały być stosowane przez SSM w braku zobowiązania cenowego. Mając na uwadze ogół powyższych rozważań, należy stwierdzić, że analiza przedstawionych pytań nie wykazała istnienia żadnych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na ważność rozporządzenia nr 1279/2007. W przedmiocie kosztów Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.   Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:   Analiza przedstawionych pytań nie wykazała istnienia żadnych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1279/2007 z dnia 30 października 2007 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych lin i kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Federacji Rosyjskiej oraz uchylającego środki antydumpingowe na przywóz niektórych lin i kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Tajlandii i Turcji.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: bułgarski.