C-381/09

PostanowienieTSUE2010-07-07CELEX: 62009CO0381ECLI:EU:C:2010:406

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy działalność polegająca na udzielaniu lichwiarskich pożyczek pieniężnych, stanowiąca przestępstwo na gruncie prawa krajowego, jest objęta zakresem zastosowania szóstej dyrektywy VAT, a w konsekwencji, czy państwo członkowskie może ją opodatkować VAT, jeśli legalna działalność kredytowa jest zwolniona?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że działalność lichwiarska, mimo jej nielegalnego charakteru w prawie krajowym, mieści się w przedmiotowym zakresie zastosowania szóstej dyrektywy VAT, ponieważ stanowi dostawę usług za wynagrodzeniem. Kluczowe jest, że państwo członkowskie nie może różnicować traktowania podatkowego działalności legalnej i nielegalnej, jeśli są one porównywalne i konkurują ze sobą. Zasada neutralności VAT wymaga, aby podobne usługi były traktowane jednakowo pod względem VAT, co oznacza, że jeśli legalne udzielanie pożyczek jest zwolnione, to lichwiarskie pożyczki również muszą być zwolnione, aby uniknąć zakłóceń konkurencji i naruszenia tej zasady.

Stan faktyczny

Sprawa dotyczyła działalności polegającej na udzielaniu lichwiarskich pożyczek pieniężnych, która jest niezgodna z krajowym prawem karnym. Sąd odsyłający zwrócił się do TSUE z pytaniem, czy taka działalność powinna być objęta zakresem szóstej dyrektywy VAT i czy może być opodatkowana, jeśli legalne pożyczki są zwolnione.

Rozstrzygnięcie

Działalność polegająca na udzielaniu pożyczek lichwiarskich, stanowiąca przestępstwo na gruncie krajowego prawa karnego, jest objęta, mimo swego niezgodnego z prawem charakteru, zakresem zastosowania szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku. Artykuł 13 część B lit. d) pkt 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie może opodatkować powyższej działalności podatkiem od wartości dodanej w sytuacji, gdy odpowiadająca jej działalność polegająca na udzielani pożyczek pieniężnych o nienadmiernych stopach procentowych jest objęta zwolnieniem z tego podatku.

Pełny tekst orzeczenia

Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 lipca 2010 r. – Gennaro Curia przeciwko Ministero dell’Economia e delle Finanze i Agenzia delle Entrate (sprawa C‑381/09) Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu – Szósta dyrektywa VAT – Zakres zastosowania – Zwolnienia z podatku VAT – art. 13 część B lit. d) pkt 1 - Udzielanie oraz pośredniczenie w sprawach kredytu, oraz zarządzanie kredytem – Pożyczki lichwiarskie 1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Przedmiotowy zakres stosowania (dyrektywa Rady 77/388) (por. pkt 18-20, sentencja) 2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie – Zwolnienia dla czynności udzielania kredytu (dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część B lit. d), pkt 1) (por. pkt 18-20, sentencja) Przedmiot Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Interpretacja art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 154, s. 1) – Zwolnienia – Czynności polegające na udzielaniu oraz pośredniczeniu w sprawach kredytu, oraz zarządzanie kredytem – Działalność polegająca na udzielaniu lichwiarskich pożyczek pieniężnych, niezgodna z prawem krajowym: Sentencja Działalność polegająca na udzielaniu pożyczek lichwiarskich, stanowiąca przestępstwo na gruncie krajowego prawa karnego, jest objęta, mimo swego niezgodnego z prawem charakteru, zakresem zastosowania szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku. Artykuł 13 część B lit. d) pkt 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie może opodatkować powyższej działalności podatkiem od wartości dodanej w sytuacji, gdy odpowiadająca jej działalność polegająca na udzielani pożyczek pieniężnych o nienadmiernych stopach procentowych jest objęta zwolnieniem z tego podatku.