C-4/24

OPINIA RZECZNICZKI GENERALNEJ LAILI MEDINY przedstawiona w dniu 6 marca 2025 r. ( ) Sprawa C‑4/24 P BNP Paribas Public Sector SA przeciwko Jednolitej Radzie ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji Odwołanie – Polityka gospodarcza i pieniężna – Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) – Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Kwoty wypłacone jako zabezpieczenie nieodwołalnych zobowiązań płatniczych – Decyzja Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) o odmowie zwrotu wypłaconych kwot I. Wprowadzenie 1. Niniejsza opinia dotyczy odwołania wniesionego przez spółkę BNP Paribas Public Sector SA, wnoszącą odwołanie w tej sprawie, mającego na celu uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 25 października 2023 r., BNP Paribas Public Sector/SRB (T‑688/21, zwanego dalej zaskarżonym wyrokiem, EU:T:2023:675). 2. W wyroku tym Sąd oddalił opartą na art. 272 i art. 340 akapit pierwszy TFUE skargę wnoszącej odwołanie dotyczącą zasadniczo zwrotu przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) gwarancji udzielonych w związku z nieodwołalnymi zobowiązaniami płatniczymi, które skarżąca zaciągnęła w latach 2016–2021 zgodnie z obowiązkami nałożonymi przez rozporządzenie (UE) nr 806/2014 ( ) i rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/81 ( ). Skarga skarżącej zmierzała również na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE do stwierdzenia, że odmowa zwrotu na jej rzecz tych gwarancji, zarówno w odniesieniu do zobowiązań wymienionych poniżej, jak i zobowiązania, które sama podjęła wcześniej w 2015 r., stanowiła bezpodstawne wzbogacenie, które powinno zostać naprawione tytułem odszkodowania. 3. Sąd orzekł w szczególności, że ani przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie, w szczególności art. 69 i 70 rozporządzenia nr 806/2014 i art. 7 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, ani postanowienia umowy zawartej między wnoszącą odwołanie a SRB nie są sprzeczne ze stanowiskiem wyrażonym przez SRB w piśmie, które skierowała ona do wnoszącej odwołanie w następstwie żądania zwrotu odnośnych gwarancji. Zdaniem SRB taki zwrot mógł nastąpić dopiero po zapłacie kwoty odpowiadającej kwocie składki, którą zastąpiły nieodwołalne zobowiązania płatnicze. Podobnie Sąd uznał, wbrew stanowisku zajętemu przez wnoszącą odwołanie, że decyzja SRB nie stanowiła jej bezpodstawnego wzbogacenia. 4. Niniejsze odwołanie daje Trybunałowi okazję do dokonania wykładni przepisów, które mają zasadnicze znaczenie w kontekście rozporządzeń przyjętych przez Parlament Europejski i Radę w odpowiedzi na kryzys finansowy z 2008 r. i które mają na celu zapewnienie stabilności i bezpieczeństwa działalności bankowej w Unii Europejskiej. Zdaniem wnoszącej odwołanie, popieranej przez Republikę Francuską i Fédération bancaire française, Sąd powinien był, biorąc pod uwagę jasne brzmienie mających zastosowanie przepisów – w tym art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 – dać pierwszeństwo ich wykładni literalnej, a nie ich wykładni kontekstowej i celowościowej. Trybunał będzie zatem musiał ustalić, jakie znaczenie należy nadać tym przepisom, wskazując przy ich wykładni prawidłowe podejście hermeneutyczne. II. Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu i postępowanie główne A.   Okoliczności powstania sporu 5. Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione przez Sąd w pkt 2–15 zaskarżonego wyroku i można je streścić w przedstawiony poniżej sposób. 6. Skarżąca (obecnie wnosząca odwołanie) była francuską instytucją kredytową posiadającą zezwolenie do dnia 24 marca 2021 r., kiedy to Europejski Bank Centralny (EBC) cofnął jej zezwolenie. 7. Przed wdrożeniem jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRM) rozporządzeniem nr 806/2014 skarżąca wniosła za rok 2015 część swojej składki ex ante w formie nieodwołalnego zobowiązania płatniczego (zwanego dalej „EPI 2015”), w sprawie którego umowa została zawarta z SRB, Autorité de contrôle prudentiel et de résolution (ACPR) oraz Fonds de garantie des dépôts et de résolution [funduszem gwarantowania depozytów i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (FGDR)]. 8. W odniesieniu do okresów składkowych od 2016 r. do 2021 r. skarżąca przekazała co najmniej część swoich składek ex ante w formie nieodwołalnego zobowiązania płatniczego. W tym celu zawarła on z SRB na każdy z tych okresów umowy dotyczące nieodwołalnych zobowiązań płatniczych (zwane dalej „EPI na lata 2016–2021”). 9. W wiadomości elektronicznej z dnia 1 kwietnia 2021 r. skarżąca poinformowała SRB, że na jej wniosek EBC cofnął jej zezwolenie. Skarżąca zwróciła się w związku z tym do SRB o udzielenie informacji na temat działań, jakie należy podjąć w celu uzyskania zwrotu gwarancji związanych z nieodwołalnymi zobowiązaniami płatniczymi, których udzieliła. 10. Pismem z dnia 14 kwietnia 2021 r. SRB poinformowała skarżącą o formalnościach, jakich należy dopełnić w celu uzyskania zwrotu gwarancji obejmujących wspomniane nieodwołalne zobowiązania płatnicze. 11. W dniu 29 lipca 2021 r., po wielokrotnej wymianie korespondencji, skarżąca powiadomiła SRB o cofnięciu EPI 2015 i EPI na lata 2016–2021. 12. W następstwie nowej wymiany korespondencji SRB pismem z dnia 13 sierpnia 2021 r. poinformowała skarżącą, że zwróci jej gwarancje obejmujące EPI 2015 i EPI na lata 2016–2021 po otrzymaniu środków pieniężnych odpowiadających kwocie zadeklarowanej z tytułu tych zobowiązań. 13. W piśmie tym SRB przypomniała, że skarżąca zaciągnęła wobec niej szereg nieodwołalnych zobowiązań płatniczych. W odniesieniu do każdego z tych zobowiązań SRB określiła zadeklarowaną kwotę. Po wyliczeniu tych kwot wskazała ona w szczególności, że w świetle art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014, zgodnie z którym należycie otrzymane składki nie są zwracane podmiotom, oraz art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, zgodnie z którym korzystanie z nieodwołalnych zobowiązań płatniczych nie zagrażało w żaden sposób zdolności finansowej i płynności jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF), anulowanie EPI na lata 2016–2021, a następnie zwrot zabezpieczeń obejmujących te zobowiązania mogły nastąpić dopiero po zapłacie w formie środków pieniężnych kwoty równej kwocie danego nieodwołalnego zobowiązania płatniczego. SRB zwróciła się wówczas do skarżącej o przekazanie jej określonej kwoty i poinformowanie jej o tym pocztą elektroniczną. Po otrzymaniu wspomnianej kwoty SRB zwróciłaby skarżącej gwarancje pomniejszone o kwotę ujemnych odsetek naliczonych po upływie czternastu dni bankowych od dnia otrzymania zawiadomienia o cofnięciu. 14. W dniu 25 października 2021 r. skarżąca poinformowała SRB zasadniczo o tym, że ponieważ zgodnie z jej rozumieniem mających zastosowanie ram prawnych nie musi przekazywać jej środków pieniężnych odpowiadających całkowitej kwocie zadeklarowanej na podstawie EPI 2015 i EPI na lata 2016–2021 w celu uzyskania zwrotu gwarancji, nie będzie musiała dokonać wspomnianego przekazania. B.   Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok 15. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 25 października 2021 r. wnosząca odwołanie wniosła skargę opartą w szczególności na art. 272 TFUE i art. 340 akapit pierwszy TFUE. W skardze tej wnosząca odwołanie wniosła do Sądu o stwierdzenie, że stanowisko wyrażone przez SRB w piśmie z dnia 13 sierpnia 2021 r. jest sprzeczne z postanowieniami EPI na lata 2016–2021, i w konsekwencji, o nakazanie jej zwrotu kwot odpowiadających gwarancjom pieniężnym związanym z tymi zobowiązaniami. Wnosząca odwołanie wniosła również do Sądu o nakazanie zapłaty na jej rzecz wszelkich związanych z tym kosztów, odsetek za zwłokę i wszelkich dodatkowych kosztów. Ponadto na jedynej podstawie art. 340 akapit drugi TFUE wnosząca odwołanie przedstawiła podobne żądanie zwrotu, aczkolwiek tytułem odszkodowania, zarówno w odniesieniu do EPI 2015, jak i EPI na lata 2016–2021. 16. Z kolei Sąd, oddalając wszystkie żądania ówczesnej skarżącej, oddalił skargę w całości. 17. W pierwszej kolejności, w odniesieniu do żądania opartego na art. 272 TFUE i art. 340 akapit pierwszy TFUE, Sąd podkreślił przede wszystkim, że z art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 wynika, iż za każdy rok składkowy instytucje kredytowe mające siedzibę w państwie członkowskim uczestniczącym w SRM, jak miało to miejsce w przypadku wnoszącej odwołanie do momentu wyjścia jej z zakresu stosowania tego rozporządzenia, są zobowiązane do płacenia składki zwykłej na rzecz SRF ( ). Sąd zauważył również, że zgodnie z art. 69 ust. 1 tego rozporządzenia coroczny pobór składek ex ante od instytucji kredytowych został wprowadzony w celu zapewnienia, aby pod koniec okresu początkowego dostępne środki finansowe SRF osiągnęły poziom docelowy ( ). Biorąc pod uwagę ten cel, prawodawca Unii wyjaśnił w art. 70 ust. 4 tego rozporządzenia, że „należycie otrzymane” składki ex ante nie podlegają zwrotowi ( ). 18. Następnie Sąd wskazał, że aby spełnić ciążący na nich obowiązek wnoszenia składek na rzecz SRF, instytucje kredytowe mają zgodnie z art. 70 ust. 3 rozporządzenia nr 806/2014 możliwość bezpośredniego wpłacenia składki lub ustanowienia nieodwołalnego zobowiązania płatniczego ( ). Zdaniem Sądu w odniesieniu do tych zobowiązań, które charakteryzują się tym, że są umowami zawartymi na czas nieokreślony, umożliwiającymi instytucjom odroczenie płatności składek, prawodawca Unii ustanowił szczególny system, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 ( ). 19. Ponadto Sąd wskazał, że prawdą jest, jak podniosła wnosząca odwołanie, iż art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 nie stanowi wyraźnie, że instytucje muszą najpierw wpłacić składki, aby ich zabezpieczenie zostało następnie zwrócone. Jednakże zdaniem Sądu instytucje mające siedzibę w państwie członkowskim uczestniczącym w SRM są zobowiązane do zapłaty w okresie początkowym rocznej składki na rzecz SRF, aby ten osiągnął poziom docelowy na koniec wspomnianego okresu ( ). Wynika z tego, że gdyby gwarancja obejmująca nieodwołalne zobowiązanie płatnicze została zwrócona bez uprzedniego otrzymania składki, w odniesieniu do której zobowiązanie to zostało zaciągnięte, instytucja nie tylko nie spełniłaby ciążącego na niej obowiązku zapłaty całej składki należnej za okres, w którym była objęta zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014, lecz ponadto składka ex ante w formie nieodwołalnego zobowiązania płatniczego nie osiągnęłaby celu polegającego na wypłaceniu SRF środków finansowych odpowiadających poziomowi przewidzianemu przez prawodawcę Unii ( ). 20. Wreszcie Sąd uznał, że okoliczność, iż podmiot zaprzestaje prowadzenia działalności instytucji kredytowej w trakcie okresu składkowego w następstwie cofnięcia zezwolenia na jej prowadzenie, nie ma wpływu na ciążący na nim obowiązek wpłacenia pełnej składki ex ante należnej za wspomniany okres składkowy ( ). Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 nie ma zatem na celu umożliwienia instytucjom wychodzącym z zakresu stosowania tego rozporządzenia uchylenia się od ciążącego na nich obowiązku zapłaty całości należnej składki, lecz ma na celu zapewnienie, by środki finansowe SRF były możliwie jak najszybciej dostępne dla SRB w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, to znaczy zachowanie zdolności finansowej i płynności SRF ( ). 21. Z uwagi w szczególności na powyższe Sąd stwierdził, że stanowisko wyrażone przez SRB w piśmie z dnia 13 sierpnia 2021 r., zgodnie z którym może ona zwrócić gwarancje pieniężne obejmujące nieodwołalne zobowiązania płatnicze dopiero po wpłaceniu kwoty odpowiadającej składce, pokryciu której służyły te instrumenty, nie jest sprzeczne ani z art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, ani z postanowieniami umowy zawartej pomiędzy wnoszącą odwołanie i SRB ( ). Podobnie Sąd przeanalizował i oddalił, ze względu na ich nieprzekonujący jego zdaniem charakter, dodatkowe argumenty przedstawione przez wnoszącą odwołanie na poparcie wykładni, za którą opowiada się wnosząca odwołanie ( ). 22. W drugiej kolejności, w odniesieniu do żądania wnoszącej odwołanie opartego na art. 340 akapit drugi TFUE, Sąd uznał, że decyzja SRB o zatrzymaniu kwot odpowiadających gwarancjom pieniężnym związanym z nieodwołalnymi zobowiązaniami płatniczymi zaciągniętymi przez wnoszącą odwołanie była oparta na ważnej podstawie prawnej, a zatem nie mogła stanowić bezpodstawnego wzbogacenia uzasadniającego odszkodowanie ( ). III. Żądania stron 23. W odwołaniu wniesionym do Trybunału w dniu 10 stycznia 2024 r. wnosząca odwołanie, popierana przez Republikę Francuską i Fédération bancaire française, wnosi do Trybunału o: – uchylenie zaskarżonego wyroku; – uwzględnienie żądań podniesionych przed Sądem w pierwszej instancji przez wnoszącą odwołanie; – obciążenie SRB kosztami postępowania. 24. SRB wnosi do Trybunału o: – oddalenie odwołania; – tytułem żądania ewentualnego, w razie potrzeby, o zastąpienie uzasadnienia i oddalenie odwołania; – obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania. 25. Rozprawa odbyła się w dniu 4 grudnia 2024 r. IV. Analiza 26. Na poparcie odwołania, które zmierza do zakwestionowania wniosku Sądu dotyczącego żądania sformułowanego w pierwszej instancji na podstawie art. 272 i art. 340 akapit pierwszy TFUE, wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia prawa przy dokonywaniu wykładni rozporządzenia nr 806/2014 i rozporządzenia wykonawczego 2015/81, a drugi – braku uzasadnienia. A.   W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia prawa przy wykładni rozporządzenia nr 806/2014 i rozporządzenia wykonawczego 2015/81 27. W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie zmierza do zakwestionowania dokonanej przez Sąd wykładni przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, w tym art. 69 ust. 1 i art. 70 ust. 1–4 rozporządzenia nr 806/2014 oraz art. 7 ust. 1–3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81. Wnosząca odwołanie podnosi w istocie, że wbrew wykładni wynikającej z zaskarżonego wyroku Sąd powinien był stwierdzić, iż wyjście instytucji kredytowej z zakresu stosowania rozporządzenia nr 806/2014 powinno doprowadzić SRB do zwrotu gwarancji obejmujących nieodwołalne zobowiązania płatnicze zaciągnięte przez tę instytucję bez nakładania na nią żadnego dodatkowego obowiązku. 28. Zarzut ten dzieli się na pięć części, z których pierwsza dotyczy naruszenia zasad wykładni prawa Unii, druga – naruszenia art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014, art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 oraz zasady równego traktowania, trzecia – tego, że rozumowanie Sądu w odniesieniu do art. 69 ust. 1 i art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014 są pozbawione podstawy prawnej, czwarta – przeinaczenia i pozbawienia skuteczności (effet utile) art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, a piąta, sformułowana posiłkowo, dotyczy naruszenia zasady lex specialis generalibus derogant. 29. Należy zbadać każdą z tych części w przedstawionej kolejności. 1. W przedmiocie części pierwszej, dotyczącej naruszenia zasad wykładni prawa Unii 30. Wnosząca odwołanie kwestionuje wykładnię Sądu przedstawioną w pkt 17–21 niniejszej opinii, podnosząc, że Sąd niesłusznie zaniechał przeprowadzenia analizy językowej brzmienia art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 z naruszeniem zasad wykładni prawa Unii. W szczególności wnosząca odwołanie zauważa, że brzmienie tego przepisu jest jasne i precyzyjne w zakresie, w jakim przewiduje, że w przypadku wyjścia przez instytucję kredytową z zakresu stosowania rozporządzenia nr 806/2014 nieodwołalne zobowiązania płatnicze zaciągnięte przez tę instytucję „są anulowane”, przy czym z owym stwierdzeniem anulowania nie wiąże się żaden warunek. Przepis ten wskazuje ponadto konsekwencje wynikające z tego anulowania, a mianowicie, że gwarancje związane ze wspomnianymi zobowiązaniami „są zwracane”, przy czym nie ustanowiono żadnego warunku dotyczącego tego zwrotu. Z uwagi na to, że Sąd opowiedział się za wykładnią kontekstową i celowościową art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, przeważającą nad jasnym i precyzyjnym brzmieniem tego przepisu, zaskarżony wyrok narusza prawo. 31. SRB kwestionuje te argumenty. 32. Ponadto Trybunał wielokrotnie przypominał normy hermeneutyczne, na których należy się opierać przy wykładni przepisu prawa Unii. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w tym celu należy brać pod uwagę nie tylko jego brzmienie, lecz także kontekst, w jakim został umieszczony, oraz cele regulacji, której część on stanowi ( ). 33. Na wstępie pragnę zauważyć, że w pkt 34 zaskarżonego wyroku Sąd przytoczył cały art. 7 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, w tym jego ust. 3, mający zastosowanie do nieodwołalnych zobowiązań płatniczych. 34. Na tej podstawie w pkt 36 zaskarżonego wyroku Sąd przypomniał powszechne znaczenie terminu „nieodwołalne”, które jego zdaniem odnosi się do kwestii, których nie można podważyć. Prowadziłoby to ponownie do uznania przez Sąd, że nieodwołalne zobowiązania płatnicze, o których mowa w art. 7 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, wiązały się z obowiązkiem, który nie mogło zostać zakwestionowany, do zapłaty kwoty, na którą zobowiązania te zostały zaciągnięte. 35. Wreszcie w pkt 37 zaskarżonego wyroku Sąd zauważył, że nawet jeśli prawdą jest, iż brzmienie art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 nie stanowi wyraźnie, że instytucje, które postanowią wyjść z zakresu stosowania rozporządzenia nr 806/2014, powinny najpierw zapłacić swoją składkę, aby ich gwarancja została następnie im zwrócona, to instytucje te są zobowiązane, zgodnie z art. 69 i 70 rozporządzenia nr 806/2014, do zapłaty w okresie początkowym rocznej składki na rzecz SRF, aby ten fundusz osiągnął poziom docelowy pod koniec wspomnianego okresu. W tym kontekście Sąd odrzucił wykładnię zaproponowaną przez wnoszącą odwołanie. 36. Wynika z tego, że wbrew temu, co twierdzi wnosząca odwołanie, Sąd nie zaniechał dokonania wykładni językowej brzmienia art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81. Otóż Sąd uznał, że w braku wyraźnego sformułowania zwolnienia ustanowionego we wspomnianym rozporządzeniu wykonawczym obowiązek wnoszenia składek na rzecz SRF pozostaje w mocy w świetle wymogów ustanowionych w rozporządzeniu podstawowym – a mianowicie w rozporządzeniu nr 806/2014 – co jednocześnie potwierdza zdaniem Sądu powszechne znaczenie zobowiązania do zapłaty uznanego dosłownie w samym rozporządzeniu wykonawczym za „nieodwołalne”. 37. Zastrzeżenie sformułowane przez skarżącą, dotyczące braku wykładni językowej art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, należy zatem oddalić. 38. Ponadto, jeżeli chodzi o zasadność wniosku Sądu, to należy zauważyć, podobnie jak uczyniła to wnosząca odwołanie, że Trybunał orzekł, iż nawet jeśli wykładnia przepisu „w świetle” kontekstu prawnego, w jaki się on wpisuje, jest co do zasady możliwa w celu rozwiązania niejasności w sformułowaniu, taka wykładnia nie może skutkować pozbawieniem wszelkiej skuteczności jasnego i precyzyjnego brzmienia tego przepisu ( ). 39. W tym względzie prawdą jest, że inne metody wykładni normy niż wykładnia językowa nie mogą w żadnym wypadku prowadzić do wykładni contra legem jasnego i precyzyjnego przepisu. Jednakże, jeżeli norma, która ma być przedmiotem wykładni, jest objęta zakresem rozporządzenia wykonawczego, jej jasność i precyzyjność można wyważyć jedynie w stosunku do ram prawnych, w które wpisuje się ten przepis, oraz celów tych ram, na których szczycie znajduje się rozporządzenie podstawowe. Oznacza to, że literalna wykładnia normy zawartej w rozporządzeniu wykonawczym, która może się wydawać jasna i precyzyjna, nie może być sprzeczna z systematyką i celami rozporządzenia podstawowego. Orzecznictwo Trybunału jest jasne w tym względzie, gdy w oparciu o utrwaloną zasadę hermeneutyczną, która odnosi się do hierarchii norm, przewiduje, że rozporządzenie wykonawcze powinno być w miarę możliwości interpretowane w sposób zgodny z przepisami rozporządzenia podstawowego ( ). 40. Wynika z tego, że przyjęte przez Sąd podejście interpretacyjne wynikające z pkt 36 i 37 zaskarżonego wyroku nie może zostać uznane za błędne. Po pierwsze, Sąd zbadał bowiem treść art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, w tym w szczególności znaczenie terminu „nieodwołalne”, oraz brak warunków, jakie należy spełnić w celu zwrotu gwarancji instytucjom kredytowym w przypadku anulowania nieodwołalnych zobowiązań płatniczych. Po drugie, Sąd powiązał swoje ustalenia z odpowiednimi przepisami rozporządzenia nr 806/2014, a mianowicie z jego art. 69 i 70, w celu dokonania oceny, czy można potwierdzić wyraźną jasność i precyzyjność art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, na które powołuje się wnosząca odwołanie. Sąd uznał zaś, że obowiązki wynikające ze wspomnianych artykułów rozporządzenia nr 806/2014, a także z celów składek ex ante, uniemożliwiają dojście do takiego wniosku ( ). 41. Z uwagi na powyższe i bez uszczerbku dla badania kolejnych części drugiej i trzeciej niniejszego zarzutu, które mają właśnie na celu zakwestionowanie łącznej lektury art. 69 i 70 rozporządzenia nr 806/2014 oraz poszczególnych ustępów art. 7 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, jestem zdania, że nie można zarzucić Sądowi, iż naruszył zasady wykładni prawa Unii, jak twierdzi wnosząca odwołanie. 42. Moim zdaniem należy oddalić część pierwszą zarzutu pierwszego. 2. W przedmiocie części drugiej, dotyczącej naruszenia art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014, art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 oraz zasady równego traktowania 43. W części drugiej zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie utrzymuje w istocie, że nawet gdyby uznać, iż art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 należy interpretować na podstawie art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014, jak uznał Sąd w zaskarżonym wyroku, ten ostatni przepis nie stoi na przeszkodzie wykładni, zgodnie z którą wyjście instytucji z zakresu stosowania rozporządzenia nr 806/2014 powinno doprowadzić SRB do zwrotu gwarancji obejmujących nieodwołalne zobowiązania płatnicze bez nałożenia na nią żadnego dodatkowego obowiązku. 44. W tym względzie wnosząca odwołanie podkreśla, że wbrew temu, co twierdzi Sąd, art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 nie przewiduje „obowiązku zapłaty” po stronie instytucji kredytowych objętych SRM, lecz jedynie „obowiązek poboru” na rzecz SRF, przy czym zdaniem wnoszącej odwołanie poboru tego można dokonać albo w formie płatności gotówkowej, albo w formie zaciągnięcia nieodwołalnego zobowiązania płatniczego. Zdaniem wnoszącej odwołanie lektura szeregu przepisów rozporządzenia nr 806/2014 i rozporządzenia wykonawczego 2015/81 potwierdza to rozróżnienie. Jedynym obowiązkiem dokonania płatności gotówkowej w odniesieniu do nieodwołalnych zobowiązań płatniczych jest obowiązek przewidziany w art. 7 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, a mianowicie w przypadku realizacji działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmującego SRF. Chodzi tu o obowiązek warunkowy, który powstałby tylko wtedy, gdy spełniony jest warunek wyraźnie przewidziany w rozporządzeniu wykonawczym 2015/81. Wnosząca odwołanie ponownie twierdzi, że art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 nie przewiduje obowiązku zwrotu gwarancji w środkach pieniężnych obejmujących nieodwołalne zobowiązania płatnicze, co sprawia, że Sąd uzależnił stosowanie tego przepisu od nieistniejących warunków, naruszając w ten sposób utrwalone orzecznictwo Trybunału. 45. SRB kwestionuje te argumenty. 46. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 „[i]ndywidualną składkę od każdej instytucji pobiera się co najmniej raz w roku […]”. Prawdą jest zatem, jak zauważa wnosząca odwołanie, że w art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 posłużono się terminem „pobiera się”, a nie terminem „płacić”, aby odnieść się do składek ex ante, którym podlegają instytucje kredytowe objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014. 47. Z kolei Sąd ustalił w pkt 28 zaskarżonego wyroku, że z art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 wynika, iż instytucje kredytowe mające siedzibę w uczestniczącym państwie członkowskim, jak to miało miejsce w przypadku wnoszącej odwołanie, są zobowiązane do „płacenia” składki zwykłej na rzecz SRF za każdy rok składkowy. Na tej podstawie Sąd doszedł do wniosku, w szczególności w pkt 37–39 zaskarżonego wyroku, że instytucje, które posłużyły się nieodwołalnym zobowiązaniem płatniczym, są zawsze zobowiązane do zapłaty składki ex ante w gotówce, gdy zdecydują się na wyjście z zakresu stosowania rozporządzenia nr 806/2014. Zdaniem Sądu taka wykładnia jest zgodna z celem realizowanym przez art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81. 48. W niniejszej sprawie powstaje zatem pytanie, czy wskazane przez wnoszącą odwołanie rozróżnienie terminologiczne może mieć wpływ na łączną lekturę art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 i art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, która potwierdzałaby tym samym, jak podnosi wnosząca odwołanie, że anulowanie gwarancji obejmujących nieodwołalne zobowiązania płatnicze nie podlega uprzedniemu obowiązkowi zapłaty w środkach pieniężnych. 49. Moim zdaniem, zgodnie ze stanowiskiem, które SRB podtrzymała w swoich pismach, Trybunał nie powinien przychylić się do argumentacji wnoszącej odwołanie. 50. Po pierwsze bowiem, użycie terminu „pobierać” w treści art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 i terminu „płacić” w zaskarżonym wyroku wydaje się odnosić do dwóch stron tego samego obowiązku. Jedyna różnica w tym względzie polega na tym, że w treści art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 posłużono się bierną formą czasownika „pobierać”, aby położyć nacisk na składki ex ante jako na aktywny podmiot zdania ( ). Natomiast w pkt 28 zaskarżonego wyroku Sąd posłużył się czasownikiem „płacić” w formie czynnej, aby podkreślić fakt, że instytucje kredytowe mające siedzibę w uczestniczącym państwie członkowskim są zobowiązane na podstawie art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014. Rozróżnienie semantyczne dokonane między słowem „pobierać”, z jednej strony, a słowem „płacić”, z drugiej strony, nie może zatem moim zdaniem mieć skutków prawnych, na które powołuje się wnosząca odwołanie. 51. Po drugie, pragnę zauważyć, że rozróżnienie to nie znajduje również oparcia w odpowiednich tekstach rozporządzenia nr 806/2014 i rozporządzenia wykonawczego 2015/81. Prawdą jest, jak podnosi wnosząca odwołanie, że wiele przepisów tych dwóch rozporządzeń posługuje się czasownikiem „pobierać” w różnych formach koniugacji, aby odnieść się do składek ex ante. Jednakże żadne z rozporządzeń nie zastrzega użycia terminu „płacić” do zapłaty składek w formie pieniężnej, w związku z czym dwumiany „pobrać – nieodwołalne zobowiązanie płatnicze” i „zapłata – składka w środkach pieniężnych”, stworzone przez wnoszącą odwołanie, nie powinny zostać przyjęte. Ponadto należy stwierdzić, że – jak słusznie wskazuje SRB – w prawie Unii istnieją odniesienia do nieodwołalnych zobowiązań płatniczych, w których termin „płacić” jest używany w odniesieniu do tych zobowiązań, a także w związku ze składkami ex ante w ogólności, a nie tylko w związku ze składkami w środkach pieniężnych, co świadczy o tym, że zarówno czasownik „pobierać”, jak i czasownik „płacić” mogą być używane zamiennie, nawet poprzez odniesienie do tego rodzaju instrumentów ( ). 52. Wynika z tego, że w zakresie, w jakim nieodwołalne zobowiązania płatnicze stanowią składki ex ante, czego skarżąca nie kwestionuje, użycie terminu „pobrać” w treści art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 nie może samo w sobie wykluczać wykładni przyjętej przez Sąd, zgodnie z którą instytucje kredytowe, które korzystają z nieodwołalnych zobowiązań płatniczych, są zobowiązane do zapłaty kwoty składek w środkach płatniczych, gdy zdecydują się wyjść z zakresu stosowania tego rozporządzenia ( ). 53. Jeżeli chodzi o argument wnoszącej odwołanie oparty na art. 7 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, wystarczy zauważyć, że przepis ten nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, jak słusznie stwierdził Sąd w pkt 54 zaskarżonego wyroku. Niniejsza sprawa nie dotyczy konsekwencji wezwania do zapłaty przy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowej, lecz skutków, jakie należy wyciągnąć z anulowania nieodwołalnego zobowiązania płatniczego ze strony instytucji, która występuje z SRM. Ponadto okoliczność, że art. 7 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 przewiduje obowiązek zapłaty, w przypadku gdy działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmuje SRF, nie może sama w sobie oznaczać, że podobnego obowiązku nie można uznać za mający zastosowanie zgodnie z art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 w innych sytuacjach, jak w przypadku anulowania nieodwołalnego zobowiązania płatniczego w następstwie wyjścia instytucji z zakresu stosowania tego rozporządzenia. Nie można zatem zarzucać Sądowi, że „nie uznał warunkowego charakteru” nieodwołalnych zobowiązań płatniczych, jak twierdzi wnosząca odwołanie. 54. Ponadto, podczas gdy wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi stworzenie, wraz z jego wykładnią, „bardziej niekorzystnej sytuacji” dla instytucji nieobjętych zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014, w szczególności w stosunku do instytucji pozostających w tym zakresie, należy stwierdzić, że instytucje te nadal są zobowiązane na podstawie podjętych nieodwołalnych zobowiązań płatniczych do zapłaty kwoty odpowiadającej tym zobowiązaniom, tak w przypadku decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, jak i w przypadku wyjścia z zakresu stosowania rozporządzenia nr 806/2014. Chodzi zatem o tę samą sytuację, co sytuacja wnoszącej odwołanie ze względu, po pierwsze, na jej przynależność do SRM w latach 2016–2021, jak słusznie zauważył Sąd w pkt 46 zaskarżonego wyroku, a po drugie, ze względu na jej decyzję o wyjściu z tego mechanizmu. Nie można zatem uwzględnić twierdzenia wnoszącej odwołanie dotyczącego naruszenia zasady równego traktowania. 55. Wreszcie, w zakresie, w jakim wnosząca odwołanie potwierdza wyraźną jasność i precyzyjność brzmienia art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, a także brak określenia w tym przepisie warunku wypłaty w celu anulowania gwarancji obejmujących nieodwołalne zobowiązanie płatnicze, odsyłam do rozważań przedstawionych w ramach analizy części pierwszej zarzutu pierwszego, zgodnie z którymi Sąd nie popełnił błędu, dokonując wykładni, zgodnie z którą łączna lektura tego artykułu i art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 prowadzi do odmiennej wykładni. 56. Z uwagi na powyższe uważam, że Sąd, stwierdzając, iż wyjście instytucji z zakresu stosowania rozporządzenia nr 806/2014 nie powinno prowadzić do zwrotu przez SRB gwarancji obejmujących nieodwołalne zobowiązania płatnicze bez wpłacenia kwoty środków pieniężnych odpowiadającej tym zobowiązaniom, nie naruszył art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014, art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, ani też zasady równego traktowania w znaczeniu podnoszonym przez wnoszącą odwołanie. 57. Moim zdaniem należy oddalić część drugą zarzutu pierwszego. 3. W przedmiocie części trzeciej, dotyczącej tego, że rozumowanie Sądu w odniesieniu do art. 69 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 i art. 70 ust. 4 tego rozporządzenia jest pozbawione podstawy prawnej 58. W części trzeciej zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie oparł się na art. 69 ust. 1 i art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014 w celu stwierdzenia obowiązku zapłaty po stronie instytucji kredytowych, które wychodzą z zakresu stosowania tego rozporządzenia. 59. Po pierwsze, skarżąca utrzymuje, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 34 rozporządzenia nr 806/2014 „dostępne środki finansowe” oznaczają gotówkę, depozyty, aktywa i nieodwołalne zobowiązania płatnicze, którymi dysponuje SRF. Wynika z tego, że dostępne środki finansowe, o których mowa w art. 69 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014, obejmują same nieodwołalne zobowiązania płatnicze, niezależnie od jakiegokolwiek wezwania do realizacji tych zobowiązań, a w konsekwencji wszelkie wypłaty kwot w środkach pieniężnych. Artykuł 69 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 nie może zatem stanowić podstawy prawnej jakiegokolwiek bezwarunkowego obowiązku zapłaty kwot w środkach pieniężnych. W tym kontekście wnosząca odwołanie utrzymuje zasadniczo, że cel realizowany przez ten przepis nie zostałby naruszony, gdyby instytucje kredytowe, które wychodzą z zakresu stosowania rozporządzenia nr 806/2014, nie podlegały obowiązkowi zapłaty kwot w środkach pieniężnych przy anulowaniu nieodwołalnych zobowiązań płatniczych. 60. Po drugie, zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd naruszył art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014, uznając w zaskarżonym wyroku nieodwołalne zobowiązania płatnicze za składki „należycie otrzymane” w rozumieniu tego przepisu. Tymczasem zobowiązania te, jak wskazuje ich nazwa, są zobowiązaniami zaciągniętymi wobec SRF i skonkretyzowanymi w umowie zawartej przez instytucję. Wnosząca odwołanie utrzymuje, że umowa może zostać zawarta, unieważniona lub rozwiązana, ale nie może być „zapłacona” lub „otrzymana”, a tym bardziej „zwrócona”. Wynika z tego, że art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014, wprowadzający zakaz zwrotu„należycie otrzymanych” składek, może mieć zastosowanie wyłącznie do składek otrzymanych w formie kwot w środkach pieniężnych. Takie rozumienie miałoby znajdować potwierdzenie w postanowieniach umowy zawartej między wnoszącą odwołanie a SRB. 61. SRB kwestionuje te argumenty. 62. W pierwszej kolejności, zgodnie z art. 69 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014, dostępne środki finansowe SRF muszą osiągnąć co najmniej 1 % kwoty depozytów gwarantowanych wszystkich instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności we wszystkich uczestniczących państwach członkowskich przed końcem początkowego ośmioletniego okresu rozpoczynającego się w dniu 1 stycznia 2016 r. lub ewentualnie od daty rozpoczęcia stosowania wspomnianego ust. 1 na podstawie art. 99 ust. 6 tego rozporządzenia. 63. W zaskarżonym wyroku Sąd oparł się na tym przepisie, aby wyjaśnić, w szczególności w pkt 29 i 37 wyroku, główny cel corocznego poboru składek ex ante. Jego zdaniem taki cel polegał na upewnieniu się, że na koniec przewidzianego okresu dostępne środki finansowe SRF osiągną poziom docelowy. Na tej podstawie Sąd wskazał w pkt 41 zaskarżonego wyroku, że gdyby art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 był interpretowany w sposób pozwalający instytucji takiej jak wnosząca odwołanie na niezapłacenie w środkach pieniężnych kwoty odpowiadającej jej nieodwołalnemu zobowiązaniu płatniczemu, wspomniany artykuł naruszałby cel polegający na osiągnięciu poziomu docelowego, realizowany w szczególności przez art. 69 rozporządzenia nr 806/2014. 64. Moim zdaniem ocena Sądu zasługuje na potwierdzenie. Jak wynika bowiem z pkt 41 zaskarżonego wyroku, w którym przytoczono w tym względzie opinię rzecznik generalnej J. Kokott w sprawie ABLV Bank/SRB ( ), z którą się zgadzam, anulowanie nieodwołalnego zobowiązania płatniczego spowodowane wyjściem instytucji z zakresu stosowania rozporządzenia nr 806/2014 i zwrot odpowiedniej gwarancji, przewidziane w art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, nie mogą odbywać się ze szkodą dla SRF. Tak byłoby, jak zauważyła również rzecznik generalna J. Kokott w opinii, gdyby wspomniane anulowanie i zwrot oznaczały, że nie ma konieczności zapłaty składki, w odniesieniu do której przewidziano nieodwołalne zobowiązanie płatnicze. Z tego względu, jak stwierdził Sąd, aby nie sprzeciwiać się celowi realizowanemu przez art. 69 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014, wyjście z SRM musi koniecznie prowadzić do wezwania do zapłaty nieodwołalnego zobowiązania płatniczego ( ). 65. Ponadto, jeżeli chodzi o twierdzenie wnoszącej odwołanie oparte na łącznej lekturze, po pierwsze, definicji wyrażenia „dostępne środki finansowe” wynikającej z art. 3 ust. 1 pkt 34 rozporządzenia nr 806/2014, a po drugie, art. 69 ust. 1 tego rozporządzenia, to twierdzenie to może raczej uzasadniać rozumowanie Sądu, a nie je podważać. Skoro bowiem nieodwołalne zobowiązania płatnicze są uznawane w rozporządzeniu nr 806/2014 za dostępne środki finansowe i w konsekwencji są one brane pod uwagę w celu osiągnięcia poziomu docelowego SRF, ich anulowanie musi koniecznie wiązać się z kompensatą równoważną kwocie środków pieniężnych odpowiadającej tym zobowiązaniom. W przeciwnym razie, jak już wskazano, anulowanie zobowiązań i zwrot gwarancji nastąpiłoby ze szkodą dla SRF i naruszałoby cel osiągnięcia poziomu docelowego przewidziany w art. 69 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014. 66. Wreszcie w zakresie, w jakim wnosząca odwołanie utrzymuje, że wyjście instytucji kredytowej z zakresu stosowania rozporządzenia nr 806/2014 powinno być raczej kompensowane poprzez dostosowanie składek ex ante instytucji pozostających w tym zakresie stosowania, wystarczy zauważyć, że w sprawie, w której zapadł wyrok ABLV Bank/SRB ( ), przytoczony w tym względzie przez Sąd w pkt 30 zaskarżonego wyroku, Trybunał wykluczył już taką możliwość. 67. Wynika z tego, że Sąd mógł słusznie oprzeć swój wniosek co do obowiązku zapłaty ciążącego na instytucjach kredytowych wychodzących poza SRM na art. 69 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014, a także na celu realizowanym przez ten przepis. 68. W drugiej kolejności, jeżeli chodzi o art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014, to przepis ten przewiduje, że składki należycie otrzymane od każdej z instytucji objętej tym rozporządzeniem nie są im zwracane. Sąd uznał, że przepis ten jest również w stanie uzasadnić jego wykładnię, zgodnie z którą zwrot gwarancji związanych z nieodwołalnymi zobowiązaniami płatniczymi może nastąpić dopiero po wpłaceniu kwoty odpowiadającej kwocie składki, którą te zobowiązania zastąpiły. 69. W tym względzie argumentacja przedstawiona przez wnoszącą odwołanie przeciwko powyższemu stwierdzeniu nie wydaje mi się przekonująca, ponieważ ogranicza się do twierdzenia, że umowy zawarte między instytucjami kredytowymi a SRB w celu zaciągnięcia nieodwołalnych zobowiązań płatniczych nie mogą, ze względu na swój charakter, być „otrzymane”. Tymczasem taka subtelność terminologiczna nie jest wystarczająca, aby podważyć rozumowanie Sądu, tym bardziej że w każdym razie wydaje mi się wątpliwe, iż zobowiązanie z pewnością nie może zostać uznane za „otrzymane”. 70. Niezależnie od tego należy przypomnieć, jak wskazywał Trybunał w swoim orzecznictwie, iż z jasnego brzmienia art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014 wynika, że prawodawca Unii zamierzał wykluczyć w sposób ogólny zwrot składek ex ante otrzymanych w należytej formie ( ). W związku z tym, jak twierdzi SRB, o ile termin „należycie otrzymane” odnosi się, bez rozróżnienia, do składek ex ante, o tyle należy go stosować niezależnie od rodzaju składki, w tym do nieodwołalnych zobowiązań płatniczych. 71. W tych okolicznościach ponownie uważam, że Sąd słusznie zastosował art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014 w celu dokonania jego wykładni, zgodnie z którą obowiązek zapłaty ciąży na instytucjach kredytowych, które wychodzą z zakresu stosowania SRM, przy anulowaniu nieodwołalnych zobowiązań płatniczych, które instytucje te zaciągnęły. 72. Z uwagi na powyższe, wbrew temu, co twierdzi wnosząca odwołanie, Sąd nie naruszył ani art. 69 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014, ani art. 70 ust. 4 tego rozporządzenia w rozumowaniu przedstawionym w zaskarżonym wyroku. 73. Moim zdaniem część trzecią zarzutu pierwszego należy oddalić. 4. W przedmiocie części czwartej, dotyczącej przeinaczenia i pozbawienia skuteczności art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 74. Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dokonał wykładni art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 w sposób, który wypacza i pozbawia skuteczności ust. 2 i 3 tego artykułu. Jej zdaniem rozumowanie Sądu sprowadza się do uznania, że anulowanie nieodwołalnych zobowiązań płatniczych i zwrot związanych z nimi gwarancji zgodnie z art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia wykonawczego mogą same w sobie zagrozić zdolności finansowej lub płynności SRF. W tym kontekście wnosząca odwołanie twierdzi, że wspomniany art. 7 ust. 3 nigdy nie mógł znaleźć zastosowania. Dodaje ona, że przyjęta przez Sąd wykładnia wypacza również ów art. 7 ust. 3, ponieważ przepis ten nie przewiduje żadnego warunku zwrotu gwarancji związanych z nieodwołalnymi zobowiązaniami płatniczymi. Gdyby prawodawca zamierzał zastosować ten sam obowiązek zapłaty co w przypadku podjęcia działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, to ust. 3 tego ostatniego przepisu powinien był to przewidzieć lub przynajmniej wyraźnie odesłać do wspomnianego ust. 2. 75. SRB kwestionuje te argumenty. 76. Tytułem wstępu chciałabym zauważyć, że w zakresie, w jakim niniejsza część zarzutu ogranicza się do zakwestionowania dokonanej przez Sąd wykładni art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 2015/81, podnosząc w istocie, że wykładnia ta pozbawia skuteczności (effet utile) ust. 2 i 3 tego przepisu, należy ją oddalić jako pozbawioną znaczenia dla sprawy. Z uwagi na analizę przeprowadzoną w ramach poprzednich części niniejszego zarzutu należy bowiem stwierdzić, że nawet gdyby uznać tę część zarzutu za zasadną, dokonana przez Sąd wykładnia art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 pozostawałaby jeszcze aktualna w świetle łącznej lektury tego przepisu i innych przepisów, które znajdują się w normie wyższej rangi, w tym art. 69 i 70 rozporządzenia nr 806/2014. 77. Niemniej jednak uważam, że rozpatrywaną część zarzutu, która częściowo zawiera argumenty zbadane już w poprzednich częściach niniejszego zarzutu, należy oddalić jako bezzasadną. 78. Należy bowiem zauważyć, że w pkt 41 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 stanowi wyraźnie, że wykorzystanie nieodwołalnych zobowiązań płatniczych w żaden sposób nie może wpływać na zdolność finansową i płynność SRF. O takim ograniczeniu jest mowa również w motywie 16 wspomnianego rozporządzenia wykonawczego. Na tej podstawie Sąd orzekł, że anulowanie nieodwołalnego zobowiązania płatniczego i zwrot odpowiedniej gwarancji nie mogą w żadnym wypadku nastąpić ze szkodą dla SRF. 79. Tymczasem wbrew temu, co twierdzi wnosząca odwołanie, nie uważam, aby wykładnia ta stała w sprzeczności z kontekstem i celem art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 lub by była w stanie pozbawić ten przepis skuteczności (effet utile). Przeciwnie, gdyby art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 interpretować w ten sposób, że zezwala on instytucjom kredytowym na niezapłacenie składek przed zwróceniem im gwarancji, zostałaby naruszona jasna i wyraźna zasada ustanowiona przez prawodawcę w art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, która jest dostosowana do wymogu ustanowionego w art. 69 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014. W tym względzie wystarczy zauważyć, co zostało już zbadane w ramach analizy części trzeciej niniejszego zarzutu, że korzystanie z nieodwołalnych zobowiązań płatniczych niepodlegających późniejszemu obowiązkowi zapłaty w przypadku wyjścia z zakresu stosowania rozporządzenia nr 806/2014 zmniejszyłoby zdolność finansową SRF i mogłoby zagrozić jego płynności, czemu właśnie ma zapobiec art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 2015/81. 80. Sąd nie popełnił zatem błędu, uznawszy w pkt 42 zaskarżonego wyroku, że art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 ma zastosowanie do traktowania nieodwołalnych zobowiązań płatniczych instytucji, które wychodzą z zakresu stosowania rozporządzenia nr 806/2014, a tym samym art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 należy interpretować z uwzględnieniem tego przepisu. 81. W odniesieniu do dodatkowych argumentów dotyczących art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, zgodnie z którymi zasadniczo przepisy te przewidują warunek zapłaty jedynie w przypadku decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, pozwolę sobie odesłać do rozważań przedstawionych już w pkt 40 i 53 niniejszej opinii. 82. Z uwagi na powyższe wbrew temu, co twierdzi wnosząca odwołanie, dokonana przez Sąd wykładnia art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 nie wypacza ani nie pozbawia skuteczności ust. 2 i 3 tego przepisu. 83. Czwarta część zarzutu powinna moim zdaniem zostać oddalona jako nieprzekonująca, a w każdym razie bezzasadna. 5. W przedmiocie części piątej, dotyczącej naruszenia zasady lex specialis generalibus derogant 84. W piątej części zarzutu pierwszego, sformułowanej tytułem ewentualnym, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył zasadę lex specialis generalibus derogant. Jej zdaniem Sąd niesłusznie dał pierwszeństwo ogólnemu przepisowi art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014 przed przepisami szczególnymi art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81. W tym względzie wskazuje on w szczególności, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przepisy szczególne mają pierwszeństwo przed przepisami ogólnymi w sytuacjach, które mają konkretnie regulować. W związku z tym, wbrew rozumowaniu wynikającemu z zaskarżonego wyroku, treść drugich z wyżej wymienionych przepisów powinna była przeważyć nad treścią tych pierwszych. 85. SRB kwestionuje te argumenty. 86. Na wstępie należy zauważyć, że wbrew temu, co twierdzi wnosząca odwołanie, art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 nie można uznać za lex specialis, które stanowi odstępstwo w szczególności od art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014. 87. Jak bowiem wyjaśniłam zasadniczo w ramach mojej analizy części pierwszej niniejszego zarzutu, rozporządzenie nr 806/2014, jako rozporządzenie podstawowe, ma wyższą rangę normatywną w stosunku do rozporządzenia wykonawczego 2015/81, w związku z czym w braku wyraźnego odstępstwa lub postanowienia w tym zakresie przepisy zawarte w rozporządzeniu wykonawczym 2015/81 nie mogą mieć pierwszeństwa, jeśli należy uznać, że mają odmienną treść, nad przepisami rozporządzenia nr 806/2014. 88. Takie stwierdzenie jest jeszcze bardziej oczywiste w świetle art. 70 ust. 7 rozporządzenia nr 806/2014, który upoważnia Radę do przyjmowania aktów wykonawczych, jak ma to miejsce w przypadku rozporządzenia wykonawczego 2015/81, w celu określenia warunków wykonania ust. 1–3 tego artykułu, ale nie w celu wykonania – a tym bardziej zmiany – jego ust. 4. 89. W każdym razie, jak twierdzi SRB, należy stwierdzić w świetle analizy przeprowadzonej w ramach części trzeciej niniejszego zarzutu, że możliwa jest łączna lektura art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014 z jednej strony i art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 z drugiej strony. W związku z tym, wychodząc z założenia, że oba przepisy uzupełniają się wzajemnie i mogą być stosowane równolegle, jak zaproponowano w niniejszej opinii, drugi z tych przepisów nie może stanowić odstępstwa od pierwszego. W tym kontekście i w braku sprzeczności między tymi dwoma normami, które wydają się mieć zastosowanie, żaden przepis nie może być przedmiotem odstępstwa lub pozostać bez zastosowania, chyba że rozporządzenie nr 806/2014 wyraźnie to przewiduje. 90. Z uwagi na powyższe, nie uważam, aby wbrew temu, co twierdzi wnosząca odwołanie, Sąd naruszył zasadę lex specialis generalibus derogant. 91. Moim zdaniem należy oddalić piątą część zarzutu. 92. Ponieważ żadna z części zarzutu pierwszego podniesionego przez wnoszącą odwołanie nie może zostać uwzględniona, zarzut ten należy oddalić w całości. B.   W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego braku uzasadnienia 93. Wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok jest dotknięty brakiem uzasadnienia i sprzecznościami w uzasadnieniu. W szczególności wskazuje ona na sprzeczności w pkt 30, 36, 41 i 43 zaskarżonego wyroku, w których Sąd stwierdził odpowiednio: – po pierwsze, że nieodwołalne zobowiązania płatnicze są „należycie otrzymanymi” składkami w rozumieniu art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014, choć nie zostały one zapłacone „niezwłocznie”; – po drugie, że zobowiązania te są „nieodwołalne”, utrzymując jednocześnie następnie, że art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 ma na celu „określenie tych zobowiązań”, „w związku z czym nie będą one kontynuowane po wyjściu z zakresu stosowania rozporządzenia nr 806/2014”; – po trzecie, jak wskazano, że art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 ma na celu „anulowanie” nieodwołalnych zobowiązań płatniczych, podczas gdy Sąd stwierdził, że ten sam przepis ma na celu „zapewnienie, by środki finansowe SRF były możliwie jak najszybciej dostępne dla SRB w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”; oraz, – po czwarte, art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 nie może być stosowany „ze szkodą dla SRF” i z naruszeniem jego „zdolności finansowej lub płynności”, zgodnie z tym, co przewidziano w art. 69 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 i w art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2015/81. 94. SRB kwestionuje te argumenty. 95. W niniejszej sprawie uważam przede wszystkim, że wbrew temu, co twierdzi wnosząca odwołanie, nie ma żadnej sprzeczności w stwierdzeniu Sądu zawartym w pkt 30 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym nieodwołalne zobowiązania płatnicze nie są składkami wpłaconymi „niezwłocznie”, lecz ich płatność jest „odmienna”. Brak było również sprzeczności, gdy Sąd stwierdził, że nieodwołalne zobowiązanie płatnicze ustanowione przez instytucję stanowi„należycie otrzymaną” składkę, ponieważ, jak wyjaśniono w pkt 70 powyżej, zakaz zwrotu przewidziany w art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014 obejmuje wszystkie dostępne środki finansowe, a zatem również nieodwołalne zobowiązania płatnicze. 96. Następnie żądanie zapłaty zobowiązania leżącego u podstaw nieodwołalnego zobowiązania płatniczego również nie jest wewnętrznie sprzeczne, nawet jeśli nieodwołalne zobowiązanie płatnicze zostało uchylone. Jak już wskazałem w ramach analizy zarzutu pierwszego, prawny obowiązek zapłaty składek ex ante trwa nadal, a nieodwołalne zobowiązania płatnicze są fakultatywnymi instrumentami udostępnionymi w tym celu instytucjom kredytowym. Twierdzenie wnoszącej odwołanie oparte na rzekomo wewnętrznie sprzecznym uzasadnieniu Sądu opiera się moim zdaniem na stronniczej interpretacji zaskarżonego wyroku. 97. Ponadto, stwierdzając, że art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 pozwala na udostępnienie środków SRF „w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”, Sąd nie zaprzeczył swojemu stanowisku w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym dana instytucja ma bezwarunkowy obowiązek zapłaty kwoty odpowiadającej nieodwołalnemu zobowiązaniu płatniczemu. Jak bowiem słusznie zauważa SRB, to właśnie dlatego, że istnieje bezwarunkowy obowiązek, nie ma zwolnienia z zapłaty kwoty objętej nieodwołalnymi zobowiązaniami płatniczymi, a środki dostępne dla SRF „w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” są szybko dostępne. Chodzi o powód istnienia SRF, jak również o cel osiągnięcia docelowego poziomu tych środków, w sposób, w jaki został on ustanowiony w prawie Unii Europejskiej. 98. Wreszcie, jak wyjaśniono w ramach analizy zarzutu pierwszego, Sąd należycie wyjaśnił ryzyko ponoszone przez SRF i cel poziomu docelowego, gdyby składki ex ante w formie nieodwołalnego zobowiązania płatniczego przestały istnieć ze względu na nieprzewidywalne zwolnienie wynikające z wyjścia z zakresu stosowania rozporządzenia nr 806/2014. 99. Ponieważ żaden z argumentów podniesionych w celu wykazania braku uzasadnienia zaskarżonego wyroku i wewnętrznie sprzecznego charakteru wspomnianego uzasadnienia nie wydaje się zasadny, należy moim zdaniem oddalić zarzut drugi. 100. Ponieważ żaden z zarzutów podniesionych przez wnoszącą odwołanie na poparcie odwołania nie został uwzględniony, odwołanie należy oddalić w całości. V. W przedmiocie kosztów 101. Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach. 102. Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 103. Ponieważ SRB wniosła o obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania, a wnosząca odwołanie przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami postępowania. VI. Wnioski 104. Z uwagi na analizę przedstawioną w niniejszej opinii oraz w świetle propozycji zawartych w pkt 100 i 103 niniejszej opinii proponuję, aby Trybunał: – oddalił odwołanie; oraz – obciążył wnoszącą odwołanie kosztami postępowania. ( ) Język oryginału: francuski. ( ) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1). ( ) Rozporządzenie wykonawcze Rady 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określające jednolite warunki stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 15, s. 1). ( ) Zaskarżony wyrok, pkt 28. ( ) Zaskarżony wyrok, pkt 29. ( ) Zaskarżony wyrok, pkt 30. ( ) Zaskarżony wyrok, pkt 32. ( ) Zaskarżony wyrok, pkt 33. ( ) Zaskarżony wyrok, pkt 36, 37. ( ) Zaskarżony wyrok, pkt 38. ( ) Zaskarżony wyrok, pkt 39. ( ) Zaskarżony wyrok, pkt 40–44. ( ) Zaskarżony wyrok, pkt 51. ( ) Zobacz zaskarżony wyrok, pkt 52–64. ( ) Zaskarżony wyrok, pkt 65–79. ( ) Wyrok z dnia 22 lutego 2024 r., Landkreis Jerichower Land (C‑85/23, EU:C:2024:161, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz wyrok z dnia 8 grudnia 2005 r., EBC/Niemcy (C‑220/03, EU:C:2005:748, pkt 31). W swojej opinii rzecznik generalny M. Bobek stwierdził również, co także podnosi wnosząca odwołanie, że posłużenie się wykładnią dokonywaną w świetle kontekstu prawnego danego przepisu lub realizowanych celów jest niedopuszczalne, jeżeli brzmienie przepisu jest jednoznaczne. Zobacz m.in. opinia rzecznika generalnego M. Bobeka w sprawie European Federation for Cosmetic Ingredients (C‑592/14, EU:C:2016:179, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz w szczególności wyrok z dnia 29 lutego 2024 r., cdVet Naturprodukte (C‑13/23, EU:C:2024:175, pkt 60 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Jak podnosi SRB w swoich pismach, należy zauważyć, że w tym kontekście, aby Sąd dokonał wykładni contra legem, art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 powinien był wyraźnie zwolnić instytucje kredytowe wychodzące z zakresu stosowania rozporządzenia nr 806/2014 z obowiązku zapłaty składki ex ante zastąpionej wspomnianymi zobowiązaniami. ( ) Przypominam w tym względzie, że art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 znajduje się w rozdziale 2 rozporządzenia nr 806/2014, w szczególności w sekcji 1, zatytułowanej „Ustrój [jednolitego] funduszu [restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji]”. Artykuł 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 odnosi się zatem do „indywidualn[ych] skład[ek] od każdej instytucji” jako do podstawowych składników wspomnianego funduszu. ( ) Zobacz podobnie motyw 26 i art. 13 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44). ( ) Jak twierdzi SRB, art. 8 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, z którego wynika zasadniczo, że nieodwołalne zobowiązania płatnicze stanowią część łącznych zobowiązań płatniczych instytucji objętych SRM, również wydaje mi się potwierdzać tę wykładnię. ( ) Zobacz opinia rzecznik generalnej J. Kokott w sprawie ABLV Bank/SRB (C‑202/21 P, EU:C:2022:327, pkt 87). ( ) Zobacz opinia rzecznik generalnej J. Kokott w sprawie ABLV Bank/SRB (C‑202/21 P, EU:C:2022:327, pkt 87). ( ) Wyrok z dnia 29 września 2022 r. (C‑202/21 P, EU:C:2022:734, pkt 56). ( ) Wyrok z dnia 29 września 2022 r. (C‑202/21 P, EU:C:2022:734, pkt 54).