C-4/24

WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba) z dnia 13 listopada 2025 r. ( *1 ) Odwołanie – Polityka gospodarcza i pieniężna – Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) – Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 – Artykuł 69 ust. 1 – Artykuł 70 ust. 1 – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/81 – Artykuł 7 ust. 1–3 – Kwoty wpłacone jako zabezpieczenie nieodwołalnych zobowiązań płatniczych – Decyzja Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) odmawiająca zwrotu wpłaconych kwot W sprawie C‑4/24 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 4 stycznia 2024 r., BNP Paribas Public Sector SA, z siedzibą w Paryżu (Francja), który reprezentowały A. Champsaur oraz A. Delors, avocates, strona wnosząca odwołanie, w której drugą stroną postępowania i uczestnikami są: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB), którą reprezentowali początkowo C. De Falco, C.J. Flynn oraz K.-Ph. Wojcik, w charakterze pełnomocników, których wspierali E. Bruc i F. Louis, avocats, oraz P. Gey i H.-G. Kamann, Rechtsanwälte, a następnie C. De Falco oraz C.J. Flynn, w charakterze pełnomocników, których wspierali E. Bruc i F. Louis, avocats, oraz P. Gey i H.-G. Kamann, Rechtsanwälte, strona pozwana w pierwszej instancji, Republika Francuska, którą reprezentowali B. Fodda, S. Royon oraz B. Travard, w charakterze pełnomocników, Fédération bancaire française, z siedzibą w Paryżu (Francja), którą reprezentowali C. Duriez, A. Gosset-Grainville oraz M. Trabucchi, avocats, interwenienci w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (piąta izba), w składzie: M.L. Arastey Sahún, prezes izby, J. Passer (sprawozdawca), E. Regan, D. Gratsias i B. Smulders, sędziowie, rzecznik generalny: L. Medina, sekretarz: D. Dittert, kierownik wydziału, uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 4 grudnia 2024 r., po zapoznaniu się z opinią rzeczniczki generalnej na posiedzeniu w dniu 6 marca 2025 r., wydaje następujący Wyrok W swoim odwołaniu BNP Paribas Public Sector SA wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 25 października 2023 r., BNP Paribas Public Sector/SRB (T‑688/21, zwanego dalej zaskarżonym wyrokiem, EU:T:2023:675), którym Sąd ten oddalił jego skargę zmierzającą, w pierwszej kolejności, na podstawie art. 272 i art. 340 akapit pierwszy TFUE, po pierwsze, do stwierdzenia naruszenia przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) obowiązku ciążącego na niej na podstawie postanowienia 12.5 umów dotyczących nieodwołalnych zobowiązań płatniczych za okresy składkowe trwające od 2016 r. do 2021 r. (zwanej dalej „umowami EPI na lata 2016–2021”), oraz po drugie, do zwrotu kwot, które SRB zatrzymała z naruszeniem wspomnianego zobowiązania umownego, jak również wszelkich związanych z nimi kosztów, odsetek za zwłokę i wszelkich dodatkowych kosztów, a posiłkowo, na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE, o naprawienie szkody, jaką BNP Paribas Public Sector miał ponieść w wyniku zachowania SRB w odniesieniu do nieodwołalnych zobowiązań płatniczych zaciągniętych w odniesieniu do okresów składkowych od 2016 r. do 2021 r., w drugiej zaś kolejności, na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE, o naprawienie szkody, jaką BNP Paribas Public Sector miał ponieść w wyniku odmowy zwrotu przez SRB gwarancji obejmującej nieodwołalne zobowiązanie płatnicze, które ustanowił w odniesieniu do okresu składkowego za 2015 r. Ramy prawne Prawo Unii Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 Artykuł 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U 2014, L 225, s. 1), zatytułowany „Definicje”, stanowi w ust. 1: „Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: […] 34. »dostępne środki finansowe« oznaczają gotówkę, depozyty, aktywa i nieodwołalne zobowiązania płatnicze, którymi dysponuje fundusz [jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF)], do celów wymienionych w art. 76 ust. 1; […]”. Artykuł 69 tego rozporządzenia, zatytułowany „Poziom docelowy”, stanowi: „1.   Przed końcem początkowego ośmioletniego okresu od dnia 1 stycznia 2016 r. lub ewentualnie od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego ustępu na mocy art. 99 ust. 6 dostępne środki finansowe funduszu [SRF] muszą osiągnąć co najmniej 1 % kwoty depozytów gwarantowanych wszystkich instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności we wszystkich uczestniczących państwach członkowskich. 2.   W okresie początkowym, o którym mowa w ust. 1, składki na rzecz funduszu [SRF] obliczane zgodnie z art. 70 i pobierane zgodnie z art. 67 ust. 4 rozkłada się w czasie możliwie równomiernie aż do osiągnięcia poziomu docelowego, jednak przy należytym uwzględnieniu fazy cyklu koniunkturalnego oraz wpływu, jaki procykliczne składki mogą mieć na sytuację finansową instytucji wpłacających składki. […] 4.   Jeżeli po upływie okresu początkowego, o którym mowa w ust. 1, poziom dostępnych środków finansowych spadnie poniżej poziomu docelowego określonego w tym ustępie, regularne składki obliczane zgodnie z art. 70 pobiera się aż do chwili osiągnięcia poziomu docelowego. Po osiągnięciu poziomu docelowego po raz pierwszy oraz gdy wysokość dostępnych środków finansowych spadła następnie do poziomu niższego niż dwie trzecie poziomu docelowego, wysokość tych składek ustala się na poziomie pozwalającym na osiągnięcie poziomu docelowego w ciągu sześciu lat. […]”. Artykuł 70 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Składki ex ante”, ma następujące brzmienie: „1.   Indywidualną składkę od każdej instytucji pobiera się co najmniej raz w roku i oblicza się ją proporcjonalnie do kwoty jej zobowiązań, z wyłączeniem funduszy własnych i depozytów gwarantowanych, w odniesieniu do łącznych zobowiązań – z wyłączeniem funduszy własnych i depozytów gwarantowanych – wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich. 2.   Każdego roku po konsultacji z [Europejskim Bankiem Centralnym (EBC)] lub właściwym organem krajowym oraz w ścisłej współpracy z krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji [SRB] oblicza wysokość indywidualnych składek w celu zapewnienia, aby składki należne od wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich, nie przekraczały 12,5 % poziomu docelowego. […] 3.   Dostępne środki finansowe uwzględniane na potrzeby osiągnięcia poziomu docelowego określonego w art. 69 mogą obejmować nieodwołalne zobowiązania płatnicze, które są w pełni zabezpieczone zabezpieczeniem złożonym z aktywów o niskim ryzyku, nieobciążonych żadnymi prawami osób trzecich, do swobodnej dyspozycji i przeznaczone do wyłącznego wykorzystania przez [SRB] do celów określonych w art. 76 ust. 1. Udział tych nieodwołalnych zobowiązań płatniczych nie może przekraczać 30 % łącznej kwoty składek pobieranych zgodnie z niniejszym artykułem. 4.   Składki należycie otrzymane od każdego z podmiotów, o których mowa w art. 2, nie są zwracane tym podmiotom. […] 7.   Rada [Unii Europejskiej], stanowiąc na wniosek Komisji [Europejskiej], przyjmuje w ramach aktów delegowanych, o których mowa w ust. 6, akty wykonawcze w celu określenia warunków wykonania przepisów ust. 1, 2 i 3, w szczególności w odniesieniu do: a) stosowania metodyki obliczania składek indywidualnych; b) praktycznych warunków dotyczących przypisywania instytucjom czynników ryzyka określonych w akcie delegowanym”. Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/81 Zgodnie z motywem 16 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określającego jednolite warunki stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U 2015, L 15, s. 1): „Wykorzystanie nieodwołalnych zobowiązań płatniczych, o których mowa w art. 70 ust. 3 rozporządzenia [nr 806/2014], w żaden sposób nie powinno wpłynąć na zdolność finansową i płynność [SRF]. Wezwania do realizacji nieodwołalnych zobowiązań płatniczych powinny mieć miejsce wyłącznie w przypadku działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji angażującego [SRF]. W okresie początkowym, w normalnych okolicznościach, [SRB] powinna równomiernie przydzielać wykorzystanie nieodwołalnych zobowiązań płatniczych pomiędzy instytucje, które się o to zwracają. Te zobowiązania płatnicze powinny być w pełni zabezpieczone zabezpieczeniem złożonym z aktywów o niskim ryzyku, nieobciążonym żadnymi prawami stron trzecich, będącym do swobodnej dyspozycji [SRB] i przeznaczonym do wyłącznego użytku przez [SRB] do celów wykorzystania [SRF]”. Artykuł 7 tego rozporządzenia wykonawczego, zatytułowany „Wezwanie do realizacji nieodwołalnych zobowiązań płatniczych”, ma następujące brzmienie: „1.   Wykorzystanie nieodwołalnych zobowiązań płatniczych, o których mowa w art. 70 ust. 3 rozporządzenia [nr 806/2014], w żaden sposób nie może wpływać na zdolność finansową i płynność [SRF]. 2.   W przypadku gdy dane działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji angażuje [SRF] zgodnie z art. 76 rozporządzenia [nr 806/2014], [SRB] wzywa do realizacji całości lub części nieodwołalnych zobowiązań płatniczych, zaciągniętych zgodnie z rozporządzeniem [nr 806/2014], w celu przywrócenia udziału nieodwołalnych zobowiązań płatniczych w dostępnych środkach finansowych [SRF], określonego przez [SRB] w ramach maksymalnego progu ustalonego w art. 70 ust. 3 rozporządzenia [nr 806/2014]. Gdy tylko [SRF] należycie otrzyma składkę powiązaną z nieodwołalnymi zobowiązaniami płatniczymi, do których realizacji wezwano, zwracane jest zabezpieczenie zabezpieczające te zobowiązania. Jeżeli [SRF] nie otrzyma należycie na pierwsze żądanie wymaganej kwoty, [SRB] zajmie zabezpieczenie zabezpieczające dane nieodwołalne zobowiązanie płatnicze zgodnie z art. 70 ust. 3 rozporządzenia [nr 806/2014]. 3.   Nieodwołalne zobowiązania płatnicze instytucji, która przestaje być objęta zakresem zastosowania rozporządzenia [nr 806/2014], są anulowane, a zabezpieczenie zabezpieczające te zobowiązania jest zwracane”. Artykuł 8 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia wykonawczego stanowi: „W okresie początkowym, w normalnych okolicznościach, [SRB] zezwala na wykorzystanie nieodwołalnych zobowiązań płatniczych na wniosek danej instytucji. [SRB] równomiernie przydziela wykorzystanie nieodwołalnych zobowiązań płatniczych pomiędzy instytucje, które się o to zwracają. Przydzielone nieodwołalne zobowiązania płatnicze nie mogą być niższe niż 15 % całkowitych zobowiązań płatniczych danej instytucji. Przy obliczaniu rocznych składek każdej instytucji SRB zapewnia, by w każdym roku suma tych nieodwołalnych zobowiązań płatniczych nie przekraczała 30 % całkowitej kwoty rocznych składek pobieranych zgodnie z art. 70 rozporządzenia [nr 806/2014]”. Umowy podpisane między SRB a BNP Paribas Public Sector Umowy EPI na lata 2016–2021 podlegają prawu luksemburskiemu i zawierają klauzulę arbitrażową w rozumieniu art. 272 TFUE. Zgodnie z postanowieniem 2.1 umów EPI na lata 2016–2021: „Instytucja podejmuje się zapłaty na rzecz SRB i zobowiązuje się nieodwołalnie do zapłaty na rzecz SRB kwoty do maksymalnej wysokości kwoty [nieodwołalnych zobowiązań płatniczych] w następstwie wezwania do zapłaty i zażądania zapłaty ze strony SRB zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym w szczególności zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego 2015/81”. Postanowienie 12.5 umów EPI na lata 2016–2021 brzmi: „Niniejsza umowa pozostaje bez uszczerbku dla stosowania art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81”. Okoliczności powstania sporu Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione przez Sąd w pkt 2–15 zaskarżonego wyroku i można je streścić w przedstawiony poniżej sposób. Skarżący (obecnie wnoszący odwołanie) był francuską instytucją kredytową posiadającą zezwolenie do dnia 24 marca 2021 r., kiedy to na jego wniosek Europejski Bank Centralny (EBC) cofnął mu zezwolenie. Przed wdrożeniem jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRM) ustanowionego rozporządzeniem nr 806/2014 skarżący wniósł za rok 2015 część swojej składki ex ante w formie nieodwołalnego zobowiązania płatniczego (zwanego dalej „EPI 2015”), w sprawie którego umowa została zawarta z SRB, Autorité de contrôle prudentiel et de résolution [organem ds. nadzoru ostrożnościowego i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Francja (ACPR)] oraz Fonds de garantie des dépôts et de résolution (funduszem gwarantowania depozytów i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Francja). W odniesieniu do okresów składkowych od 2016 r. do 2021 r. skarżący przekazał co najmniej część swoich składek ex ante w formie nieodwołalnych zobowiązań płatniczych w rozumieniu art. 70 ust. 3 tego rozporządzenia. W tym celu zawarł on z SRB na każdy z tych okresów umowy dotyczące nieodwołalnych zobowiązań płatniczych (zwane dalej „EPI na lata 2016–2021”). W wiadomości elektronicznej z dnia 1 kwietnia 2021 r. skarżący poinformował SRB, że na jego wniosek EBC cofnął jego zezwolenie. Skarżący zwrócił się w związku z tym do SRB o udzielenie informacji na temat działań, jakie należy podjąć w celu uzyskania zwrotu zabezpieczeń związanych z nieodwołalnymi zobowiązaniami płatniczymi, których udzielił. Pismem z dnia 14 kwietnia 2021 r. SRB poinformowała skarżącego o formalnościach, jakich należy dopełnić w celu uzyskania zwrotu zabezpieczeń obejmujących wspomniane nieodwołalne zobowiązania płatnicze. W dniu 29 lipca 2021 r., po wielokrotnej wymianie korespondencji, skarżący powiadomił SRB o cofnięciu EPI 2015 i EPI na lata 2016–2021. W następstwie nowej wymiany korespondencji SRB pismem z dnia 13 sierpnia 2021 r. (zwanym dalej „pismem z dnia 13 sierpnia 2021 r.”) poinformowała skarżącego, że zwróci mu zabezpieczenie obejmujące EPI 2015 i EPI na lata 2016–2021 po otrzymaniu środków pieniężnych odpowiadających kwocie zadeklarowanej z tytułu tych zobowiązań. W piśmie tym SRB przypomniała, że skarżący zaciągnął wobec niej szereg nieodwołalnych zobowiązań płatniczych. W odniesieniu do każdego z tych zobowiązań SRB określiła zadeklarowaną kwotę. Po wyliczeniu tych kwot wskazała ona w szczególności, że w świetle art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014, zgodnie z którym należycie otrzymane składki nie są zwracane podmiotom, oraz art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, zgodnie z którym korzystanie z nieodwołalnych zobowiązań płatniczych nie zagrażało w żaden sposób zdolności finansowej i płynności SRF, anulowanie EPI na lata 2016–2021, a następnie zwrot zabezpieczeń obejmujących te zobowiązania mogły nastąpić dopiero po zapłacie w formie środków pieniężnych kwoty równej kwocie danego nieodwołalnego zobowiązania płatniczego. SRB zwróciła się więc do skarżącego o przekazanie jej określonej kwoty i poinformowanie jej o tym pocztą elektroniczną. Po otrzymaniu wspomnianej kwoty SRB miałby zwrócić skarżącemu zabezpieczenie, pomniejszone o kwotę ujemnych odsetek naliczonych po upływie 14 dni bankowych od dnia otrzymania zawiadomienia o cofnięciu. W dniu 25 października 2021 r. skarżący poinformował SRB zasadniczo o tym, że ponieważ – zgodnie z jego rozumieniem mających zastosowanie ram prawnych – nie musi przekazywać jej środków pieniężnych odpowiadających całkowitej kwocie zadeklarowanej na podstawie EPI 2015 i EPI na lata 2016–2021 w celu uzyskania zwrotu zabezpieczeń, nie będzie musiał dokonać tego przekazania. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 25 października 2021 r. wnoszący odwołanie wniósł, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 256 i 263 TFUE, pisma z dnia 13 sierpnia 2021 r., po drugie, o uwzględnienie jego żądania złożonego na podstawie art. 272 i art. 340 akapit pierwszy TFUE poprzez stwierdzenie, że stanowisko wyrażone w tym piśmie jest sprzeczne z postanowieniami EPI na lata 2016–2021, oraz poprzez nakazanie SRB zwrotu na jego rzecz kwot odpowiadających zabezpieczeniom pieniężnym związanym z nieodwołalnymi zobowiązaniami płatniczymi, które instytucja ta zachowała z naruszeniem swoich zobowiązań umownych, oraz wszelkich kosztów, po trzecie, o uwzględnienie jego żądania wniesionego na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE poprzez stwierdzenie, że odmowa zwrotu na jego rzecz przez SRB kwot odpowiadających zabezpieczeniom pieniężnym związanym z EPI 2015 stanowi bezpodstawne wzbogacenie, i nakazanie SRB zapłaty na jego rzecz tych kwot tytułem odszkodowania i odsetek oraz wszelkich związanych z nimi kosztów, odsetek za zwłokę i wszelkiego rodzaju dodatkowych kosztów, oraz po czwarte, tytułem żądania ewentualnego, o uwzględnienie jego żądania złożonego na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE poprzez stwierdzenie, że odmowa zwrotu na jego rzecz przez SRB kwot odpowiadających gwarancjom pieniężnym związanym z EPI na lata 2016–2021 stanowi bezpodstawne wzbogacenie, oraz poprzez nakazanie SRB zapłaty na jego rzecz tych kwot tytułem odszkodowania i odsetek oraz wszelkich związanych z nimi kosztów, odsetek za zwłokę i dodatkowych należności. W odniesieniu do żądania stwierdzenia nieważności na podstawie art. 256 i 263 TFUE pisma z dnia 13 sierpnia 2021 r. ówczesny skarżący cofnął to żądanie w toku postępowania. Z kolei Sąd, oddalając wszystkie żądania ówczesnego skarżącego, oddalił skargę w całości. W pierwszej kolejności, w odniesieniu do żądania opartego na art. 272 i art. 340 akapit pierwszy TFUE Sąd podkreślił przede wszystkim, że z art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 wynika, iż za każdy rok składkowy instytucje kredytowe mające siedzibę w państwie członkowskim uczestniczącym w SRM, jak miało to miejsce w przypadku wnoszącego odwołanie do momentu, gdy przestał on być objęty zakresem stosowania tego rozporządzenia, są zobowiązane do płacenia składki ex ante na rzecz SRF. Sąd zauważył również, że zgodnie z art. 69 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia coroczny pobór składek ex ante od instytucji kredytowych został wprowadzony w celu zapewnienia, aby pod koniec okresu początkowego dostępne środki finansowe SRF osiągnęły poziom docelowy. Biorąc pod uwagę ten cel, prawodawca Unii wyjaśnił w art. 70 ust. 4 tego rozporządzenia, że „należycie otrzymane” składki ex ante nie podlegają zwrotowi. Następnie Sąd wskazał, że aby spełnić ciążący na nich obowiązek wnoszenia składek na rzecz SRF, instytucje kredytowe mają zgodnie z art. 70 ust. 3 rozporządzenia nr 806/2014 możliwość bezpośredniego wpłacenia składki lub ustanowienia nieodwołalnego zobowiązania płatniczego. Zdaniem Sądu w odniesieniu do tych zobowiązań, które charakteryzują się tym, że są umowami zawartymi na czas nieokreślony, umożliwiającymi instytucjom odroczenie płatności składek, prawodawca Unii ustanowił szczególny system, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia wykonawczego 2015/81. Ponadto Sąd wskazał, że prawdą jest, jak podniósł wnoszący odwołanie, iż art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 nie stanowi wyraźnie, że instytucje muszą najpierw wpłacić składki, aby ich zabezpieczenie zostało następnie zwrócone. Sąd przypomniał jednak, że z art. 69 ust. 1 i art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 wynika, iż instytucje kredytowe mające siedzibę w państwie członkowskim uczestniczącym w SRM są zobowiązane do zapłaty w okresie początkowym rocznej składki ex ante na rzecz SRF, aby ten osiągnął poziom docelowy na koniec tego okresu. Wynika z tego, że gdyby zabezpieczenie obejmujące nieodwołalne zobowiązanie płatnicze zostało zwrócona bez uprzedniego otrzymania składki, w odniesieniu do której zobowiązanie to zostało zaciągnięte, instytucja nie tylko nie spełniłaby ciążącego na niej obowiązku zapłaty całej składki należnej za okres, w którym była objęta zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014, lecz ponadto składka ex ante w formie nieodwołalnego zobowiązania płatniczego nie osiągnęłaby celu polegającego na wypłaceniu SRF środków finansowych odpowiadających poziomowi przewidzianemu przez prawodawcę Unii. Wreszcie Sąd uznał, że okoliczność, iż podmiot zaprzestaje prowadzenia działalności instytucji kredytowej w trakcie okresu składkowego w następstwie cofnięcia zezwolenia na jej prowadzenie, nie ma wpływu na ciążący na nim obowiązek wpłacenia pełnej składki ex ante należnej za wspomniany okres składkowy. Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 stanowi bowiem wyraźnie, że wykorzystanie nieodwołalnych zobowiązań płatniczych w żaden sposób nie może wpływać na zdolność finansową i płynność SRF. Anulowanie nieodwołalnego zobowiązania płatniczego spowodowane wyjściem instytucji z zakresu stosowania rozporządzenia nr 806/2014 i zwrot odpowiedniego zabezpieczenia, przewidziane w art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, nie mogą zatem nastąpić ze szkodą dla SRF. Ów art. 7 ust. 3 nie ma zatem na celu umożliwienia instytucjom wychodzącym z zakresu stosowania tego rozporządzenia, uchylenia się od ciążącego na nich obowiązku zapłaty całości należnej składki, lecz ma na celu zapewnienie, by środki finansowe SRF były możliwie jak najszybciej dostępne dla SRB w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, to znaczy zachowanie zdolności finansowej i płynności SRF. Z uwagi w szczególności na powyższe Sąd stwierdził, że ani przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie – w tym art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 – ani postanowienia umów zawartych między wówczas skarżącym a SRB nie stoją na przeszkodzie stanowisku wyrażonemu przez SRB w piśmie z dnia 13 sierpnia 2021 r., zgodnie z którym mogła ona zwrócić zabezpieczenia pieniężne obejmujące nieodwołalne zobowiązania płatnicze dopiero po zapłaceniu całkowitej kwoty odpowiadającej kwocie składek ex ante, w odniesieniu do których instrumenty te zostały wykorzystane. Podobnie Sąd przeanalizował i oddalił, ze względu na ich nieprzekonujący jego zdaniem charakter, dodatkowe argumenty przedstawione przez wnoszącego odwołanie na poparcie wykładni, za którą wnoszący odwołanie się opowiada. W drugiej kolejności, w odniesieniu do żądania wnoszącego odwołanie opartego na art. 340 akapit drugi TFUE, Sąd uznał, że decyzja SRB o zatrzymaniu kwot odpowiadających zabezpieczeniom pieniężnym związanym z nieodwołalnymi zobowiązaniami płatniczymi zaciągniętymi przez wnoszącego odwołanie była oparta na ważnej podstawie prawnej, to znaczy na EPI 2015, EPI na lata 2016–2021 i art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014, a zatem nie mogła stanowić bezpodstawnego wzbogacenia uzasadniającego odszkodowanie i odsetki. Żądania stron W odwołaniu wnoszący odwołanie, popierany przez Republikę Francuską i Fédération bancaire française, wnosi do Trybunału o: – uchylenie zaskarżonego wyroku; – uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji; oraz – obciążenie SRB kosztami postępowania. SRB wnosi do Trybunału o: – oddalenie odwołania; oraz – tytułem żądania ewentualnego, w razie potrzeby, zastąpienie uzasadnienia zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania, a także – obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami postępowania. W przedmiocie odwołania Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia prawa przy dokonywaniu wykładni rozporządzenia nr 806/2014 i rozporządzenia wykonawczego 2015/81, a drugi – braku uzasadnienia. W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia prawa przy dokonywaniu wykładni rozporządzenia nr 806/2014 i rozporządzenia wykonawczego 2015/81 Argumentacja stron W zarzucie pierwszym, który dzieli się na pięć części, wnoszący odwołanie kwestionuje dokonaną przez Sąd wykładnię art. 69 ust. 1 i art. 70 ust. 1–4 rozporządzenia nr 806/2014 oraz art. 7 ust. 1–3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81. Wnoszący odwołanie podnosi w istocie, że wbrew wykładni wynikającej z zaskarżonego wyroku Sąd powinien był stwierdzić, iż fakt, że instytucja kredytowa przestaje być objęta zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014, powinien doprowadzić SRB do zwrotu zabezpieczeń obejmujących nieodwołalne zobowiązania płatnicze zaciągnięte przez tę instytucję bez nakładania na nią żadnego dodatkowego obowiązku. Zgodnie z częścią pierwszą zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie kwestionuje wykładnię Sądu przedstawioną w pkt 24–28 niniejszego wyroku, podnosząc, że Sąd niesłusznie nie przeprowadził analizy brzmienia art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81. W szczególności wnoszący odwołanie zauważa, że brzmienie tego przepisu jest jasne i precyzyjne w zakresie, w jakim przewiduje, że w przypadku gdy instytucję kredytowa przestaje być objęta zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014, nieodwołalne zobowiązania płatnicze zaciągnięte przez tę instytucję „są anulowane”, przy czym z owym stwierdzeniem anulowania nie wiąże się żaden warunek. Przepis ten wskazuje ponadto konsekwencje wynikające z tego anulowania, a mianowicie że zabezpieczenia związane ze wspomnianymi zobowiązaniami „są zwracane”, przy czym nie ustanowiono żadnego warunku dotyczącego tego zwrotu. Z uwagi na to, że Sąd opowiedział się za wykładnią kontekstową i celowościową art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, zaskarżony wyrok narusza prawo. Zgodnie z częścią drugą zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014, art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 oraz zasadę równego traktowania. Po pierwsze, wnoszący odwołanie utrzymuje, że art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 nie ustanawia obowiązku „zapłaty” składek ex ante, lecz obowiązek „poboru” tych składek, ponieważ poboru tych składek można dokonać albo w formie wpłaty w gotówce, albo, na warunkach określonych w art. 70 ust. 3 tego rozporządzenia, w formie zaciągnięcia nieodwołalnego zobowiązania płatniczego. Opierając się w pkt 31 i 39 zaskarżonego wyroku na pkt 85 wyroku z dnia 20 stycznia 2021 r., ABLV Bank/SRB (T‑758/18, EU:T:2021:28), odnoszącym się do „obowiązku zapłaty całej składki ex ante”, Sąd popełnił błąd w wykładni tego wyroku, który dotyczył wyłącznie wkładów w środkach pieniężnych, a nie nieodwołalnych zobowiązań płatniczych. Po drugie, zdaniem wnoszącego odwołanie brzmienie art. 7 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 jest jednoznaczne, w tym znaczeniu, że można wezwać do realizacji nieodwołalnych zobowiązań płatniczych jedynie w przypadku wdrożenia działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji angażującego SRF. Taka wykładnia znajduje potwierdzenie w motywie 16 tego rozporządzenia wykonawczego. Warunkowy charakter takiego zobowiązania do zapłaty w żaden sposób nie podważa jego nieodwołalnego charakteru. Ponieważ w niniejszej sprawie SRB nie odwołała się do SRF w odniesieniu do działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Sąd naruszył art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia wykonawczego i postanowienie 2.1 umów EPI na lata 2016–2021. Ponadto Sąd wskazał, że różnica między składką ex ante w pieniądzu a nieodwołalnym zobowiązaniem płatniczym polega na tym, że składka pieniężna jest płacona „niezwłocznie”, podczas gdy płatność w pieniądzu w ramach nieodwołalnego zobowiązania płatniczego, równie obowiązkowa, jest jedynie „odroczona”. W ten sposób Sąd nie uwzględnił warunkowego charakteru nieodwołalnych zobowiązań płatniczych. Co więcej, rozumowanie Sądu w przedmiocie rzekomo „odroczonego” charakteru zobowiązania do zapłaty wynikającego z nieodwołalnego zobowiązania płatniczego jest pozbawione jakiejkolwiek podstawy prawnej lub umownej. Wreszcie gdyby każda instytucja kredytowa zaciągająca nieodwołalne zobowiązania płatnicze była zobowiązana do „odroczonego” obowiązku zapłaty w braku działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przy zaangażowaniu SRF, instytucje kredytowe, które przestają być objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014, znalazłyby się w sytuacji mniej korzystnej niż te same instytucje objęte tym zakresem stosowania, co naruszałoby równe traktowanie instytucji, które zaciągnęły nieodwołalne zobowiązania płatnicze. Po trzecie, wnoszący odwołanie podnosi, że brzmienie art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 jest jasne i że Sąd dokonuje wykładni tego przepisu contra legem, naruszając w konsekwencji postanowienie 12.5 umów EPI na lata 2016–2021. W części trzeciej zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie utrzymuje, że rozumowanie Sądu w zakresie, w jakim opiera się ono na art. 69 ust. 1 i art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014 w celu uzasadnienia jego stanowiska, zgodnie z którym instytucja kredytowa ma bezwarunkowy obowiązek „zapłaty” kwoty nieodwołalnego zobowiązania płatniczego, gdy przestaje ona być objęta zakresem stosowania tego rozporządzenia przed zwrotem zabezpieczenia, jest pozbawione podstawy prawnej. Sąd uzasadnił swoje rozumowanie, powołując się na cel polegający na osiągnięciu poziomu docelowego przewidziany w art. 69 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia. Niemniej jednak zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 34 rozporządzenia nr 806/2014 „dostępne środki finansowe” oznaczają „gotówkę, depozyty, aktywa i nieodwołalne zobowiązania płatnicze, którymi dysponuje [SRF]”. Wynika z tego, że „dostępne środki finansowe”, o których mowa w art. 69 ust. 1 tego rozporządzenia, obejmują, ze względu na ich skonstruowanie, nieodwołalne zobowiązania płatnicze, niezależnie od jakichkolwiek wpłat kwot pieniężnych. Ów art. 69 ust. 1 nie może zatem służyć za podstawę prawną jakiegokolwiek bezwarunkowego obowiązku zapłaty kwot pieniężnych odpowiadających tym zobowiązaniom. Ponadto, ponieważ nieodwołalne zobowiązania płatnicze są tylko jednym spośród wielu środków finansowych, którymi dysponuje SRB, nic nie stoi na przeszkodzie, aby instytucja ta dostosowywała przyszłe indywidualne składki innych instytucji w celu zapewnienia osiągnięcia poziomu docelowego zgodnie z art. 69 ust. 2 i 4 rozporządzenia nr 806/2014. Wskazując, że art. 70 ust. 4 tego rozporządzenia, który przewiduje zakaz zwrotu „należycie otrzymanych” składek, ma zastosowanie do wszystkich składek ex ante bez wyjątku, Sąd uznał zatem, że nieodwołalne zobowiązania płatnicze są „składkami należycie otrzymanymi”. Tymczasem taka interpretacja byłaby niezgodna ze sformułowaniami użytymi przez prawodawcę Unii. W każdym razie zakaz „zwrotu” takich zobowiązań, nawet gdyby koncepcja ta miała sens, nie mógłby stanowić wystarczającej podstawy prawnej do nałożenia na instytucję kredytową pozytywnego obowiązku zapłaty kwot odpowiadających tym zobowiązaniom, jeżeli przesłanka zapłaty tych kwot nie została spełniona. W części czwartej zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd dokonał wykładni art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 w sposób, który przeinacza art. 7 ust. 2 i art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia wykonawczego, pozbawiając jednocześnie skuteczności (effet utile) ten ostatni przepis. Zdaniem Sądu art. 7 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia wykonawczego oznacza, że anulowanie nieodwołalnego zobowiązania płatniczego i zwrot odpowiedniego zabezpieczenia przewidzianego w tym art. 7 ust. 3 „nie mogą zatem nastąpić ze szkodą dla SRF”. Po pierwsze, wykładnia ta prowadziłaby do uznania, że anulowanie takiego zobowiązania i zwrot odpowiadających mu zabezpieczeń, takich jak przewidziane we wspomnianym art. 7 ust. 3, mogłyby siłą rzeczy i same w sobie zagrozić zdolności finansowej lub płynności SRF i że w związku z czym ów art. 7 ust. 3 nigdy nie mógłby zostać zastosowany. Po drugie, wykładnia Sądu miałaby przeinaczać brzmienie art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, co znajduje potwierdzenie w pkt 44 zaskarżonego wyroku, w którym Sąd odnosi się w rzeczywistości do środków przewidzianych w art. 7 ust. 2 i art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia wykonawczego, a nie do owego art. 7 ust. 3. Po trzecie, wykładnia Sądu nie jest wiarygodna. Istnieje wyraźny przepis przewidujący wezwanie do realizacji nieodwołalnego zobowiązania płatniczego i zapłatę kwoty pieniężnej jako warunek wstępny zwrotu zabezpieczeń, a mianowicie art. 7 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia wykonawczego. Gdyby przewidziano stosowanie tego samego mechanizmu w przypadku, gdy instytucja kredytowa przestaje być objęta zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014, o którym mowa w art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia wykonawczego, przepis w tym zakresie zostałby wyraźnie wprowadzony do tego rozporządzenia. W części piątej zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie podnosi tytułem ewentualnym, że Sąd naruszył zasadę „lex specialis generalibus derogat”, przyznając pierwszeństwo przepisom ogólnym zawartym w art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014 i w art. 7 ust. 1 i 4 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 przed przepisami szczególnymi przewidzianymi w art. 7 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia wykonawczego. Orzekając, iż „prawodawca Unii wyjaśnił [we wspomnianym art. 70 ust. 4], że »należycie otrzymane« składki ex ante nie podlegają zwrotowi [i że p]rzez takie sformułowanie prawodawca Unii ustanowił przepis pozbawiony wyjątków”, Sąd niesłusznie dał pierwszeństwo przepisowi, który przedstawia jako ogólny, przed przepisami szczególnymi dotyczącymi nieodwołalnych zobowiązań płatniczych przewidzianych w art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81. Podobnie Sąd dał pierwszeństwo art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia wykonawczego przed jego art. 7 ust. 3 w zakresie, w jakim orzekł, że ten ostatni przepis należy interpretować „w świetle” pierwszego przepisu. Jednakże tenże art. 7 ust. 1 ustanawia ogólną zasadę, zgodnie z którą nie należy wpływać na zdolność finansową i płynność funduszu SRF, podczas gdy art. 7 ust. 3 określa w sposób szczegółowy i operacyjny los nieodwołalnych zobowiązań płatniczych w bardzo szczególnym przypadku gdy instytucja kredytowa przestaje być objęta zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014. SRB kwestionuje te argumenty. Ocena Trybunału Jeżeli chodzi o pierwszą część zarzutu pierwszego, dotyczącą nieuwzględnienia brzmienia art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, należy zauważyć, że po przytoczeniu brzmienia art. 7 tego rozporządzenia Sąd uznał w pkt 36 zaskarżonego wyroku, iż zgodnie z powszechnym znaczeniem termin „nieodwołalny” zawarty w tym artykule oznacza rzeczy, których nie można podważyć, a zatem nieodwołalne zobowiązanie płatnicze pociąga za sobą zobowiązanie, którego nie można podważyć, zapłaty kwoty, na jaką zaciągnięto to zobowiązanie. Ponadto w pkt 37 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że nawet jeśli prawdą jest, iż brzmienie art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 nie stanowi wyraźnie, że instytucje, które postanowią przestać być objęte zakresem rozporządzenia nr 806/2014, powinny najpierw zapłacić swoją składkę, aby ich zabezpieczenie zostało następnie im zwrócone, to jednak instytucje te są zobowiązane zgodnie z art. 69 i 70 rozporządzenia nr 806/2014 do zapłaty w okresie początkowym rocznej składki na rzecz SRF, aby ten fundusz osiągnął poziom docelowy pod koniec wspomnianego okresu. Na tej podstawie Sąd stwierdził, że gdyby gwarancja obejmująca nieodwołalne zobowiązanie płatnicze została zwrócona bez uprzedniego otrzymania składki, w odniesieniu do której zobowiązanie to zostało zaciągnięte, dana instytucja nie tylko nie spełniłaby ciążącego na niej obowiązku zapłaty całej składki należnej za okres, w którym była objęta zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014, lecz składka ex ante w formie nieodwołalnego zobowiązania płatniczego nie pozwoliłaby na osiągnięcie celu polegającego na wyposażeniu SRF w środki finansowe odpowiadające poziomowi przewidzianemu przez prawodawcę Unii. Wynika z tego, że wbrew temu, co twierdzi wnoszący odwołanie, Sąd dokonał wykładni językowej brzmienia art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81. Odnosząc się ponadto do zarzutu szczegółowego, zgodnie z którym Sąd naruszył zasadę wykładni prawa Unii, przyznając pierwszeństwo analizie kontekstowej i celowościowej, podczas gdy brzmienie art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 było całkowicie jasne i precyzyjne, należy przypomnieć, że o ile prawdą jest, iż z utrwalonego orzecznictwa wynika, że wykładnia przepisu prawa Unii nie może skutkować pozbawieniem wszelkiej skuteczności (effet utile) jasnego i precyzyjnego brzmienia tego przepisu, o tyle sąd Unii nie jest jednak pozbawiony możliwości zastosowania w niektórych sytuacjach metod wykładni, które uzna za właściwe w celu wyjaśnienia dokładnego zakresu przepisu prawa Unii, który wydaje się jasny, przy czym każdy przepis prawa Unii należy rozpatrywać w jego kontekście i interpretować w świetle ogółu przepisów tego prawa i jego celów, a także jego stanu rozwoju w dniu, w którym dany przepis ma być stosowany (wyrok z dnia 3 września 2024 r., Illumina i Grail/Komisja, C‑611/22 P i C‑625/22 P, EU:C:2024:677, pkt 126, 127 i przytoczone tam orzecznictwo). Z orzecznictwa Trybunału wynika również, że rozporządzenie wykonawcze powinno być w miarę możliwości interpretowane w sposób zgodny z przepisami rozporządzenia podstawowego (wyrok z dnia 29 lutego 2024 r., cdVet Naturprodukte,C‑13/23, EU:C:2024:175, pkt 60 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym przypadku o ile brzmienie art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 jest jasne w odniesieniu do skutków sytuacji, gdy instytucja kredytowa przestaje być objęta zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014, dla utrzymania nieodwołalnych zobowiązań płatniczych, o tyle nie jest tak w odniesieniu do skutków tej zmiany dla składki na rzecz SRF, jakie stanowią te zobowiązania, w odniesieniu do okresu, w którym ta instytucja kredytowa była objęta tym zakresem stosowania. W związku z tym, jak zauważyła rzeczniczka generalna w pkt 40 opinii, w zakresie, w jakim Sąd zbadał treść art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 i powiązał swoje ustalenia z odpowiednimi przepisami rozporządzenia nr 806/2014, a mianowicie z art. 69 i 70 tego rozporządzenia, w celu dokonania oceny, czy można było potwierdzić to, co wynika z podnoszonego przez wnoszącego odwołanie jasnego i precyzyjnego sformułowania tego art. 7 ust. 3, nie można mu zarzucać, że naruszył zasady wykładni prawa Unii. Część pierwszą zarzutu pierwszego należy zatem oddalić jako bezzasadną. Jeżeli chodzi o część drugą zarzutu pierwszego, dotyczącą naruszenia art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014, art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 oraz zasady równego traktowania, prawdą jest, jak zauważa wnoszący odwołanie, że art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 posługuje się terminem „pobiera się”, a nie terminem „płacić”, aby odnieść się do składek ex ante, którym podlegają instytucje kredytowe objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014. Tymczasem Sąd ustalił w pkt 28 zaskarżonego wyroku, że z art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 wynika, iż instytucje kredytowe mające siedzibę w uczestniczącym państwie członkowskim, jak to miało miejsce w przypadku wnoszącego odwołanie, są zobowiązane do „płacenia” składki na rzecz SRF. Na tej podstawie Sąd orzekł, że instytucje kredytowe, które skorzystały z nieodwołalnego zobowiązania płatniczego za dany rok składkowy, są zawsze zobowiązane do zapłaty składki ex ante w pieniądzu za ten sam rok, gdy postanowią przestać być objęta zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014. Zdaniem Sądu taka wykładnia była ponadto zgodna z celem art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, który polega – jak wynika z pkt 44 zaskarżonego wyroku – na zapewnieniu, by środki finansowe SRF były możliwie jak najszybciej dostępne dla SRB w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, to znaczy na zachowaniu zdolności finansowej i płynności SRF. Jednakże, jak zauważyła rzeczniczka generalna w pkt 49–52 opinii, dokonane przez wnoszącego odwołanie rozróżnienie terminologiczne, zgodnie z którym termin „płatna” odnosi się do składki pieniężnej, podczas gdy termin „pobrana” odnosi się albo do płatności w gotówce, albo do zaciągnięcia nieodwołalnego zobowiązania płatniczego, nie ma żadnego wpływu na lekturę art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 w związku z art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81. W rzeczywistości bowiem użycie terminu „pobiera się” w treści art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 i terminu „płacić” w zaskarżonym wyroku wydaje się odnosić do dwóch stron tego samego obowiązku. Dokonane przez wnoszącego odwołanie rozróżnienie terminologiczne między tymi dwoma pojęciami nie znajduje ponadto żadnej podstawy w odpowiednich tekstach rozporządzenia nr 806/2014 i rozporządzenia wykonawczego 2015/81. W szczególności, wbrew temu, co twierdzi wnoszący odwołanie, z pkt 28 zaskarżonego wyroku w żaden sposób nie wynika, że Sąd uznał, iż istnieje „po stronie danej instytucji zobowiązanie do »płatności«, a mianowicie do zapłaty w pieniądzu, rocznej składki na rzecz SRF w okresie początkowym”. Jak wynika bowiem z pkt 39, 40, 50 i 55 zaskarżonego wyroku, które zostały przytoczone przez samego wnoszącego odwołanie, Sąd za każdym razem odnosił się się do całej rocznej składki należnej od zainteresowanych instytucji bez dokonywania rozróżnienia między częścią tej składki podlegającą zapłacie w pieniądzu a częścią, która w danym wypadku była objęta nieodwołalnymi zobowiązaniami płatniczymi. Wynika z tego, że użycie terminu „pobiera się” w treści art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 nie może samo w sobie wykluczać wykładni przyjętej przez Sąd, zgodnie z którą instytucje kredytowe, które korzystają z nieodwołalnych zobowiązań płatniczych, są zobowiązane do zapłaty kwoty składek w środkach płatniczych, gdy zdecydują się przestać być objęte zakresem stosowania tego rozporządzenia. W tym względzie należy zauważyć, że w zakresie, w jakim przepis ten odnosi się do indywidualnej rocznej składki każdej z zainteresowanych instytucji jako „pobranej”, bez dokonywania w tym względzie żadnego rozróżnienia, rozróżnienie takie jak to, za którym opowiada się wnoszący odwołanie, sprowadzałoby się w rzeczywistości do podważenia samego brzmienia wspomnianego przepisu. Jeżeli chodzi o argument wnoszącego odwołanie dotyczący art. 7 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, zgodnie z którym wezwanie do realizacji nieodwołalnych zobowiązań płatniczych może nastąpić jedynie w przypadku działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, należy zauważyć, że SRB nie zastosowała tego przepisu, co stwierdził Sąd w pkt 54 zaskarżonego wyroku. Niniejsza sprawa nie dotyczy bowiem konsekwencji wezwania do zapłaty podczas restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowej, lecz skutków, jakie należy wyciągnąć z anulowania nieodwołalnego zobowiązania płatniczego zaciągniętego przez taką instytucję, która przestaje być objęta zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014. Niemniej jednak okoliczność, że art. 7 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 przewiduje obowiązek zapłaty, w przypadku gdy działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji angażuje SRF, w żaden sposób nie wyklucza tego, że podobny obowiązek istnieje z uwagi na obowiązek płacenia składek ciążący na instytucjach kredytowych przewidziany w art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 i zasadę równego traktowania. W szczególności przy anulowaniu nieodwołalnych zobowiązań płatniczych w następstwie tego, że instytucja kredytowa przestaje być objęta zakresem tego rozporządzenia, taki obowiązek zapłaty powinien mieć zastosowanie, ponieważ owo anulowanie nie może skutkować zmniejszeniem dostępnych środków finansowych SRF odpowiadających kwocie rocznych składek tej instytucji za okres, w którym dana instytucja była objęta zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014. Jak wynika bowiem z art. 69 i 70 tego rozporządzenia, roczne składki instytucji kredytowych powinny umożliwiać SRF wyposażenie się w kwotę odpowiadającą poziomowi docelowemu na koniec okresu początkowego. W tym celu art. 70 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia uściśla, że składki należycie otrzymane nie są zwracane, a zatem są nabywane przez SRF. Tymczasem ponieważ wspomniane składki mogą być wnoszone w formie nieodwołalnych zobowiązań płatniczych na podstawie art. 70 ust. 3 rozporządzenia nr 806/2014, okoliczność, że zobowiązania te są anulowane, gdy instytucja nie jest już objęta zakresem stosowania tego rozporządzenia na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, nie może podważyć faktu, że kwoty odpowiadające tym składkom zostały nabyte przez SRF. Następnie należy przypomnieć, że ogólna zasada równego traktowania wymaga, aby porównywalne sytuacje nie były traktowane w różny sposób i aby różne sytuacje nie były traktowane w taki sam sposób, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione. Porównywalność stanów faktycznych należy stwierdzić i ocenić między innymi w świetle celu i sensu konkretnego aktu ustanawiającego analizowaną różnicę. Należy ponadto uwzględniać zasady i cele dziedziny prawa, do której należy sporny akt (wyrok z dnia 11 września 2025 r., Cairo Network i in., od C‑764/23 do C‑766/23, EU:C:2025:691, pkt 124 i przytoczone tam orzecznictwo). W świetle celu rozporządzenia nr 806/2014, który polega na ustanowieniu jednolitych zasad restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych w ramach SRM, opartego w szczególności na SRF zasilanym ze składek pobieranych od instytucji kredytowych objętych zakresem stosowania tego rozporządzenia, należy stwierdzić, że w odniesieniu do okresu, w którym instytucje kredytowe są objęte zakresem stosowania wspomnianego rozporządzenia, zasada równego traktowania wymaga, aby instytucje te, w sytuacji gdy znajdują się w porównywalnej sytuacji, wnosiły w ten sam sposób składki na rzecz SRF. Okoliczność, że jedna ze wspomnianych instytucji przestaje być objęta zakresem stosowania rzeczonego rozporządzenia, nie może skutkować zwolnieniem jej ze składek za okres, w którym była ona objęta zakresem stosowania tego rozporządzenia. Tym samym niewymaganie od instytucji kredytowej zapłaty kwot równoważnych jej nieodwołalnym zobowiązaniom płatniczym, w sytuacji gdy na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 wspomniane zobowiązania zostaną anulowane, ponieważ instytucja ta przestaje być objęta zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014, prowadziłoby do zwolnienia jej, bez obiektywnego uzasadnienia i z naruszeniem zasady równego traktowania, z jej składek na rzecz SRF za okres, w którym była ona objęta owym zakresem stosowania. W związku z tym, biorąc pod uwagę charakter rocznych składek na rzecz SRF i zasadę równego traktowania, anulowanie nieodwołalnych zobowiązań płatniczych na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 zobowiązuje instytucję kredytową, która przestaje być objęta zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014, do zapłaty na rzecz SRF przed tym anulowaniem kwoty odpowiadającej tym zobowiązaniom. Z powyższych względów nie można czynić Sądowi zarzutu z tego, że „nie uwzględnił warunkowego charakteru” nieodwołalnych zobowiązań płatniczych ani że uznał w pkt 33 i 55 zaskarżonego wyroku, iż co do istoty zapłata w pieniądzu w ramach nieodwołalnego zobowiązania płatniczego była jedynie odroczona. Podobnie wnoszący odwołanie niesłusznie utrzymuje, że Sąd poprzez swoją wykładnię stworzył „bardziej niekorzystną sytuację” dla instytucji kredytowych, które przestają być objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014, w porównaniu z takimi samymi instytucjami, które pozostają objęte tym zakresem stosowania, ponieważ te pierwsze mają obowiązek zapłaty kwot pieniężnych odpowiadających nieodwołalnym zobowiązaniom płatniczym, podczas gdy te drugie nie mają takiego obowiązku, dopóki działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie angażuje SRF, jak wynika z art. 7 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego 2015/81. W świetle celu rozporządzenia nr 806/2014 należy bowiem stwierdzić, że od chwili, w której instytucje kredytowe przestały być objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014, instytucje te i instytucje kredytowe, które pozostają objęte tym zakresem stosowania, nie znajdują się już w porównywalnej sytuacji w odniesieniu do obowiązków ciążących na nich na mocy rozporządzenia nr 806/2014. Wynika z tego, że nawet gdyby okazało się, iż te pierwsze znajdują się w „bardziej niekorzystnej sytuacji” w stosunku do tych drugich, sytuacja ta nie pociągałaby za sobą naruszenia zasady równego traktowania. Wreszcie w zakresie, w jakim wnoszący odwołanie potwierdza wyraźne jasność i precyzyjność brzmienia art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, wystarczy odesłać do pkt 43–47 niniejszego wyroku. Z uwagi na powyższe należy oddalić również część drugą zarzutu pierwszego. Jeżeli chodzi o część trzecią zarzutu pierwszego, dotyczącą braku podstawy prawnej obowiązku zapłaty kwoty nieodwołalnego zobowiązania płatniczego w przypadku, gdy instytucja przestaje być objęta zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014, należy zauważyć w pierwszej kolejności, że Sąd oparł się na art. 69 ust. 1 tego rozporządzenia w celu przedstawienia głównego celu przyświecającego corocznemu pobieraniu składek ex ante, który polega na upewnieniu się, że na koniec okresu początkowego przewidzianego w tym przepisie dostępne środki finansowe SRF osiągną określony w nim poziom docelowy. Na tej podstawie Sąd słusznie wskazał w pkt 41 zaskarżonego wyroku, że gdyby art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 był interpretowany w sposób pozwalający instytucji takiej jak wnoszący odwołanie na niezapłacenie w środkach pieniężnych kwoty odpowiadającej jej nieodwołalnemu zobowiązaniu płatniczemu, wspomniany artykuł naruszałby cel polegający na osiągnięciu poziomu docelowego, realizowany w szczególności przez art. 69 rozporządzenia nr 806/2014. Ponadto w świetle twierdzenia wnoszącego odwołanie dotyczącego definicji wyrażenia „dostępne środki finansowe” wynikającej z art. 3 ust. 1 pkt 34 rozporządzenia nr 806/2014 w związku z art. 69 ust. 1 tego rozporządzenia należy stwierdzić, że przemawia ona raczej za rozumowaniem Sądu, a nie zaprzecza mu. W rzeczywistości bowiem ponieważ nieodwołalne zobowiązania płatnicze są objęte pojęciem „dostępnych środków finansowych” w rozumieniu rozporządzenia nr 806/2014 i w konsekwencji są one brane pod uwagę w celu osiągnięcia poziomu docelowego SRF, ich anulowanie musi koniecznie wiązać się z kompensatą równoważną kwocie środków pieniężnych odpowiadającej tym zobowiązaniom. Wreszcie w zakresie, w jakim wnoszący odwołanie utrzymuje, że fakt, iż instytucja kredytowa przestaje być objęta zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014, powinien być raczej kompensowany korektami składek ex ante instytucji kredytowych pozostających objętymi tym zakresem stosowania, należy zauważyć, że zgodnie z art. 70 tego rozporządzenia indywidualne składki instytucji kredytowych są pobierane corocznie, z uwzględnieniem kwoty zobowiązań tych instytucji poza funduszami własnymi i profilu ryzyka tych instytucji, przy czym nie można uwzględnić zmniejszenia składek niektórych instytucji kredytowych, które wynikałoby z faktu, że instytucje te przestały być objęte zakresem stosowania wspomnianego rozporządzenia. Wynika z tego, że Sąd słusznie uwzględnił art. 69 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 oraz cel realizowany przez ten przepis, aby określić zakres obowiązku zapłaty ciążącego na instytucjach kredytowych, które przestają być objęte zakresem stosowania tego rozporządzenia. W drugiej kolejności, z powodów przedstawionych w pkt 56–61 niniejszego wyroku, ocena Sądu dotycząca art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014, który przewiduje, że składki należycie otrzymane od każdej z instytucji kredytowych nie są im zwracane, również może uzasadniać jego wykładnię, zgodnie z którą zwrot zabezpieczeń związanych z nieodwołalnymi zobowiązaniami płatniczymi może nastąpić dopiero po zapłaceniu kwoty odpowiadającej kwocie składki, którą zobowiązania te zastąpiły. W tym względzie nie można uwzględnić argumentacji wnoszącego odwołanie, zgodnie z którą umowy zawarte między instytucjami kredytowymi a SRB w celu zaciągnięcia nieodwołalnych zobowiązań płatniczych nie mogą, ze względu na swój charakter, być „otrzymane”. W tym względzie należy przypomnieć bowiem, że poprzez jasne brzmienie art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014 prawodawca Unii zamierzał wykluczyć w sposób ogólny zwrot składek ex ante otrzymanych w należytej formie (wyrok z dnia 29 września 2022 r., ABLV Bank/SRB,C‑202/21 P, EU:C:2022:734, pkt 54). W związku z tym, jak twierdzi SRB, o ile termin „należycie otrzymane” odnosi się, bez rozróżnienia, do składek ex ante, o tyle należy go stosować niezależnie od rodzaju składki, w tym do nieodwołalnych zobowiązań płatniczych. Z uwagi na powyższe, wbrew temu, co twierdzi wnoszący odwołanie, Sąd nie naruszył ani art. 69 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014, ani art. 70 ust. 4 tego rozporządzenia. Tym samym część trzecią zarzutu pierwszego należy oddalić. Odnosząc się do części czwartej zarzutu pierwszego, dotyczącej błędnej wykładni art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, należy zauważyć, że w pkt 41 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, iż przepis ten wyraźnie przewiduje, że korzystanie z nieodwołalnych zobowiązań płatniczych nie może w żaden sposób zagrażać zdolności finansowej ani płynności SRF. O takim nakazie mowa jest również w motywie 16 tego rozporządzenia wykonawczego. Na tej podstawie Sąd orzekł, że anulowanie nieodwołalnego zobowiązania płatniczego i zwrot odpowiedniego zabezpieczenia nie mogą w żadnym wypadku nastąpić ze szkodą dla SRF. Tymczasem wbrew temu, co twierdzi wnoszący odwołanie, wykładnia ta nie pozbawia art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 skuteczności (effet utile). Jeżeli ów art. 7 ust. 3 byłby interpretowany w ten sposób, że zezwala on instytucjom kredytowym na niezapłacenie składek przed zwróceniem im zabezpieczenia, zostałaby naruszona jasna i wyraźna zasada ustanowiona przez prawodawcę Unii w art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia wykonawczego, która jest dostosowana do wymogu ustanowionego w art. 69 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014. Sąd nie popełnił zatem błędu, uznając w pkt 42 zaskarżonego wyroku, że art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 ma zastosowanie do sposobu traktowania nieodwołalnych zobowiązań płatniczych instytucji, które przestają być objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014, a tym samym art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia wykonawczego należy interpretować z uwzględnieniem tego przepisu. W odniesieniu do dodatkowych argumentów wnoszącego odwołanie dotyczących art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, zgodnie z którymi zasadniczo przepisy te przewidują obowiązek zapłaty jedynie w przypadku decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wystarczy odesłać do pkt 56–61 niniejszego wyroku. Z uwagi na powyższe, wbrew temu, co twierdzi wnoszący odwołanie, dokonana przez Sąd wykładnia art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 nie przeinacza ani nie pozbawia skuteczności art. 7 ust. 2 i 3 owego rozporządzenia wykonawczego. Część czwartą zarzutu należy zatem oddalić jako bezzasadną. Jeżeli chodzi o piątą część zarzutu pierwszego, podniesioną tytułem ewentualnym i dotyczącą naruszenia zasady „lex specialis generalibus derogat”, należy stwierdzić, że wbrew temu, co twierdzi wnoszący odwołanie, art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 nie można uznać za lex specialis, który stanowi odstępstwo w szczególności od art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014. Jak bowiem zauważyła rzeczniczka generalna w pkt 87 opinii, rozporządzenie nr 806/2014, jako rozporządzenie podstawowe, ma wyższą rangę normatywną niż rozporządzenie wykonawcze 2015/81, w związku z czym w braku wyraźnego odstępstwa lub postanowienia w tym zakresie przepisy zawarte w rozporządzeniu wykonawczym 2015/81 nie mogą mieć pierwszeństwa przed przepisami rozporządzenia nr 806/2014. Ponadto należy zauważyć, że art. 70 ust. 7 rozporządzenia nr 806/2014 upoważnia Radę do przyjmowania aktów wykonawczych takich jak rozporządzenie wykonawcze 2015/81 w celu określenia warunków wykonania art. 70 ust. 1–3. Tymczasem, jak wynika z orzecznictwa Trybunału, Rada nie może w drodze aktów wykonawczych uzupełnić ani zmienić aktu ustawodawczego, nawet w odniesieniu do jego elementów innych niż istotne (wyrok z dnia 28 lutego 2023 r., Fenix International,C‑695/20, EU:C:2023:127, pkt 48, 49). Rada nie może zatem zmienić w drodze rozporządzenia wykonawczego 2015/81 art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014. W każdym razie, jak twierdzi SRB, należy stwierdzić w świetle analizy przeprowadzonej w ramach części trzeciej niniejszego zarzutu, że nie ma żadnej sprzeczności pomiędzy art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014 i art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81. Ponadto z pkt 76–80 niniejszego wyroku wynika, że art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 należy interpretować z uwzględnieniem art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia wykonawczego oraz że dokonana przez Sąd wykładnia tego art. 7 ust. 1 nie przeinacza ani nie pozbawia skuteczności (effet utile) ust. 2 i 3 wspomnianego artykułu. Z powyższego wynika, że część piątą zarzutu pierwszego należy oddalić. Ponieważ żadna z części zarzutu pierwszego podniesionego przez wnoszącego odwołanie nie została uwzględniona, zarzut ten należy oddalić w całości. W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego braku uzasadnienia Argumentacja stron Wnoszący odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok jest dotknięty brakiem uzasadnienia i sprzecznościami w uzasadnieniu. W szczególności wskazuje on na sprzeczności w pkt 30, 33, 36, 41 i 43 zaskarżonego wyroku, w których Sąd stwierdził odpowiednio: – po pierwsze, że nieodwołalne zobowiązania płatnicze są „należycie otrzymanymi” składkami w rozumieniu art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014, choć nie zostały one zapłacone „niezwłocznie”; – po drugie, że zobowiązania te są „nieodwołalne”, utrzymując jednocześnie następnie, że art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 ma na celu „zakończenie” tych zobowiązań, „w związku z czym nie będą one kontynuowane, gdy instytucja ta przestanie być objęta zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014”; – po trzecie, jak już wskazano, że art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 ma na celu „zakończenie” nieodwołalnych zobowiązań płatniczych, podczas gdy Sąd stwierdził, że ten sam przepis ma na celu „zapewnienie, by środki finansowe SRF były możliwie jak najszybciej dostępne dla SRB w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”; oraz – po czwarte, art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 nie może być stosowany „ze szkodą dla SRF” i w sposób stanowiący naruszenie jego „zdolności finansowej [lub] płynności”, zgodnie z tym, co przewidziano w art. 69 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 i w art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2015/81, bez wykazania, w jaki sposób stosowanie tego art. 7 ust. 3 miałoby „zaszkodzić zdolności finansowej [lub] płynności SRF” lub celowi polegającemu na osiągnięciu poziomu docelowego przewidzianego w tym art. 69 ust. 1. W każdym razie Sąd nie wykazał, w jaki sposób ten przepis i art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 są wystarczająco precyzyjne, aby stanowić przeszkodę dla jasnego i precyzyjnego mechanizmu zwrotu przewidzianego w art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia wykonawczego lub nałożyć obowiązek zapłaty na warunkach nieprzewidzianych w art. 7 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia wykonawczego, którego brzmienie jest również jasne i precyzyjne. SRB kwestionuje te argumenty. Ocena Trybunału Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ciążący na Sądzie obowiązek uzasadnienia wymaga jasnego i jednoznacznego wskazania przyjętego przezeń rozumowania, tak aby umożliwić zainteresowanym poznanie powodów wydanego orzeczenia, a Trybunałowi – dokonanie kontroli sądowej (wyrok z dnia 20 kwietnia 2023 r., Rada/El-Qaddafi,C‑413/21 P, EU:C:2023:306, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo). Wewnętrznie sprzeczne lub niezrozumiałe uzasadnienie wyroku Sądu jest równoznaczne z brakiem uzasadnienia (wyrok z dnia 20 kwietnia 2023 r., Rada/El-Qaddafi,C‑413/21 P, EU:C:2023:306, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie należy przede wszystkim zauważyć, podobnie jak uczyniła to rzeczniczka generalna w pkt 95 i nast. opinii, że nie ma żadnej sprzeczności uzasadnienia między zawartym w pkt 33 zaskarżonego wyroku stwierdzeniem Sądu, zgodnie z którym nieodwołalne zobowiązania płatnicze nie są składkami wpłaconymi „niezwłocznie”, lecz których płatność jest „odroczona”, a zawartym w pkt 30 zaskarżonego wyroku stwierdzeniem Sądu, zgodnie z którym nieodwołalne zobowiązania płatnicze zaciągnięte przez instytucję stanowią „należycie otrzymane” składki. Przewidziany w art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 806/2014 zakaz zwrotu składek ex ante obejmuje bowiem wszystkie dostępne środki finansowe, w tym nieodwołalne zobowiązania płatnicze. Następnie – żądanie zapłaty zobowiązania leżącego u podstaw nieodwołalnego zobowiązania płatniczego również nie jest wewnętrznie sprzeczne, nawet jeśli nieodwołalne zobowiązanie płatnicze zostało anulowane. W rzeczywistości bowiem prawny obowiązek zapłaty składek ex ante za dany okres składkowy trwa nadal, ponieważ nieodwołalne zobowiązania płatnicze są jedynie opcjonalnymi ułatwieniami udostępnionymi instytucjom kredytowym z tego tytułu. Ponadto, stwierdzając, że art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2015/81 pozwala na udostępnienie środków SRF „w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”, Sąd nie zaprzeczył swojemu stanowisku, zgodnie z którym dana instytucja ma bezwarunkowy obowiązek zapłaty kwoty odpowiadającej nieodwołalnemu zobowiązaniu płatniczemu. To właśnie ze względu na ten bezwarunkowy obowiązek taka instytucja nie może zostać zwolniona z zapłaty kwoty objętej nieodwołalnymi zobowiązaniami płatniczymi, co pozwala na szybkie udostępnienie środków SRF „w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”. Chodzi o powód istnienia SRF, jak również o cel osiągnięcia docelowego poziomu tych środków, w sposób, w jaki został on ustanowiony w prawie Unii. Wreszcie, jak wynika z odpowiedzi na zarzut pierwszy, Sąd należycie uzasadnił, dlaczego ryzyko ponoszone przez SRF i cel polegający na osiągnięciu poziomu docelowego stoją na przeszkodzie temu, by składki ex ante w formie nieodwołalnego zobowiązania płatniczego zniknęły z tego powodu, że instytucja kredytowa przestała być objęta zakresem stosowania rozporządzenia nr 806/2014. Ponieważ żaden z argumentów podniesionych przez wnoszącego odwołanie w celu wykazania braku uzasadnienia zaskarżonego wyroku i wewnętrznie sprzecznego charakteru wspomnianego uzasadnienia nie wydaje się zasadny, należy oddalić zarzut drugi. Z uwagi na to, że żaden z zarzutów podniesionych przez wnoszącego odwołanie na poparcie odwołania nie został uwzględniony, odwołanie należy oddalić w całości. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ SRB wniosła o obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami postępowania, a wnoszący odwołanie przegrał sprawę, należy obciążyć go, poza jego własnymi kosztami, także kosztami poniesionymi przez SRB. Na podstawie art. 184 § 4 wspomnianego regulaminu Trybunał może zdecydować, że interwenient w pierwszej instancji, który brał udział w postępowaniu przed Trybunałem na etapie pisemnym lub ustnym, pokryje własne koszty. Na podstawie tego postanowienia Fédération bancaire française pokryje własne koszty. Artykuł 140 § 1 tego regulaminu, mający zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, stanowi, że państwa członkowskie interweniujące w sprawie pokrywają własne koszty. Dlatego też Republika Francuska pokryje własne koszty.   Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:   1) Odwołanie zostaje oddalone.   2) BNP Paribas Public Sector SA zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB).   3) Fédération Bancaire Française i Republika Francuska pokrywają własne koszty.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: francuski.