C-407/05

PostanowienieTSUE2006-04-06CELEX: 62005CO0407ECLI:EU:C:2006:246

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy przepisy dotyczące tranzytu wspólnotowego wymagają, aby urząd celny wyjścia wskazał głównemu zobowiązanemu termin na dostarczenie dowodu prawidłowej realizacji procedury lub miejsca naruszenia, i jakie są konsekwencje braku takiego wskazania dla pokrycia długu celnego?

Ratio decidendi

Trybunał orzekł, że art. 36 ust. 3 rozporządzenia nr 222/77 w związku z art. 11a rozporządzenia nr 1062/87 oraz art. 34 rozporządzenia nr 2726/90 w związku z art. 49 rozporządzenia nr 1214/92 należy interpretować w ten sposób, że urząd celny wyjścia jest zobowiązany wskazać głównemu zobowiązanemu trzymiesięczny termin na dostarczenie dowodu. Właściwy organ może przystąpić do pokrycia długu celnego dopiero po wyraźnym wskazaniu tego terminu i po tym, jak dowód nie zostanie dostarczony. Brak wskazania terminu uniemożliwia zatem natychmiastowe pokrycie długu celnego.

Stan faktyczny

Sprawa dotyczyła kwestii pokrycia należności celnych przywozowych w kontekście procedury tranzytu wspólnotowego. Urząd celny wyjścia skierował do głównego zobowiązanego powiadomienie z prośbą o dostarczenie dowodu na prawidłową realizację procedury lub na miejsce, w którym nastąpiło naruszenie lub nieprawidłowość, jednak nie wskazał w nim terminu na dostarczenie tego dowodu. Sąd odsyłający zwrócił się do TSUE o wykładnię przepisów dotyczących skutków braku takiego wskazania terminu.

Rozstrzygnięcie

Artykuł 36 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 222/77 z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie tranzytu wspólnotowego, zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 474/90 z dnia 22 lutego 1990 r. w celu zniesienia obowiązku złożenia noty tranzytowej przy przekroczeniu wewnętrznej granicy Wspólnoty, w związku z art. 11a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1062/87 z dnia 27 marca 1987 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury, zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1429/90 z dnia 29 maja 1990 r. oraz art. 34 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2726/90 z dnia 17 września 1990 r. w sprawie tranzytu wspólnotowego w związku z art. 49 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1214/92 z dnia 21 kwietnia 1992 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury należy interpretować w ten sposób, że urząd celny wyjścia jest zobowiązany wskazać powiadamiającemu trzymiesięczny termin, w jakim dowód na prawidłową realizację procedury lub miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie nastąpiły, ma zostać przekazany do tego urzędu zgodnie z wymogami organów celnych i że w związku z tym właściwy organ może przystąpić do pokrycia długu celnego dopiero po wyraźnym wskazaniu zgłaszającemu, iż dysponuje on trzymiesięcznym terminem na przedstawienie żądanego dowodu, i po tym, jak dowód ten nie zostanie dostarczony.

Pełny tekst orzeczenia

Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 kwietnia 2006 r. – Reyniers & Sogama (Sprawa C‑407/05) Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu – Pokrycie należności celnych przywozowych – Dowód na prawidłową realizację procedury lub na miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość nastąpiły – Skutki niewskazania głównemu zobowiązanemu terminu, w jakim ma on dostarczyć rzeczony dowód Swobodny przepływ towarów – Tranzyt wspólnotowy – Wspólnotowy tranzyt zewnętrzny (rozporządzenia Rady nr 222/77, art. 36 ust. 3, i nr 2726/90, art. 34; rozporządzenia Komisji nr 1062/87, art. 11a, i nr 1214/92, art. 49) (por. pkt 21–26 i sentencja) Przedmiot Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Hof van Cassatie van België – Wykładnia art. 11a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1062/87 z dnia 27 marca 1987 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury (Dz.U. L 107, str. 1), dodanego art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1429/90 z dnia 29 maja 1990 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (EWG) nr 1062/87 (Dz.U. L 137, str. 1), art. 34 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2726/90 z dnia 17 września 1990 r. w sprawie tranzytu wspólnotowego (Dz.U. L 262, str. 1), oraz art. 49 rozporządzenia Komisji nr 1214/92 z dnia 21 kwietnia 1992 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury (Dz.U. L 132, str. 1) – Pokrycie należności celnych przywozowych – Powiadomienie skierowane przez urząd celny wyjścia do głównego zobowiązanego, w którym zwrócono się do niego o dostarczenie dowodu na prawidłową realizację procedury lub na miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość nastąpiły – Brak wskazania terminu – Skutki w zakresie zgodności powiadomienia z prawem oraz pokrycia długu celnego. Sentencja Artykuł 36 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 222/77 z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie tranzytu wspólnotowego, zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 474/90 z dnia 22 lutego 1990 r. w celu zniesienia obowiązku złożenia noty tranzytowej przy przekroczeniu wewnętrznej granicy Wspólnoty, w związku z art. 11a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1062/87 z dnia 27 marca 1987 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury, zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1429/90 z dnia 29 maja 1990 r. oraz art. 34 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2726/90 z dnia 17 września 1990 r. w sprawie tranzytu wspólnotowego w związku z art. 49 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1214/92 z dnia 21 kwietnia 1992 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury należy interpretować w ten sposób, że urząd celny wyjścia jest zobowiązany wskazać powiadamiającemu trzymiesięczny termin, w jakim dowód na prawidłową realizację procedury lub miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie nastąpiły, ma zostać przekazany do tego urzędu zgodnie z wymogami organów celnych i że w związku z tym właściwy organ może przystąpić do pokrycia długu celnego dopiero po wyraźnym wskazaniu zgłaszającemu, iż dysponuje on trzymiesięcznym terminem na przedstawienie żądanego dowodu, i po tym, jak dowód ten nie zostanie dostarczony.