C-411/25

POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) z dnia 18 listopada 2025 r. ( *1 ) Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Przyjmowanie odwołań do rozpoznania – Artykuł 170b regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wniosek wykazujący istotność kwestii dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Przyjęcie odwołania do rozpoznania W sprawie C‑411/25 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 20 czerwca 2025 r., Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentowali D. Gája, D. Hanf oraz D. Stoyanova‑Valchanova, w charakterze pełnomocników, strona wnosząca odwołanie, w której pozostałymi uczestnikami postępowania są: Versiontech Inc., z siedzibą w Brooklynie (Stany Zjednoczone), strona skarżąca w pierwszej instancji, Verizon Trademark Services LLC, z siedzibą w Washington DC (Stany Zjednoczone), interwenient w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) w składzie: T. von Danwitz, wiceprezes Trybunału, M. Gavalec i Z. Csehi (sprawozdawca), sędziowie, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając wniosek sędziego sprawozdawcy i po wysłuchaniu rzecznika generalnego A. Rantosa, wydaje następujące Postanowienie W odwołaniu Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 30 kwietnia 2025 r., Versiontech/EUIPO – Verizon Trademark Services (VersionTech) (T‑242/24, zwanego dalej zaskarżonym wyrokiem, EU:T:2025:422), którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 marca 2024 r. (sprawa R 31/2023‑1) (zwanej dalej „sporną decyzją”), dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Verizon Trademark Services LLC a Versiontech Inc. W przedmiocie wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania Na mocy art. 58a akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przypadku odwołania wniesionego od orzeczenia Sądu dotyczącego decyzji niezależnej izby odwoławczej EUIPO Trybunał decyduje wcześniej o jego przyjęciu do rozpoznania. Na podstawie art. 58a akapit trzeci tego statutu odwołanie przyjmuje się do rozpoznania, w całości lub w części, zgodnie ze szczegółowymi przepisami określonymi w regulaminie postępowania przed Trybunałem, jeżeli występuje w nim kwestia istotna dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii. Zgodnie z brzmieniem art. 170a § 1 regulaminu postępowania w sytuacjach, o których mowa w art. 58a akapit pierwszy wspomnianego statutu, wnoszący odwołanie załącza do niego wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania, w którym wyjaśnia, jakiej kwestii istotnej dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii ono dotyczy, i który zawiera wszystkie niezbędne elementy, aby umożliwić Trybunałowi rozstrzygnięcie tego wniosku. Zgodnie z art. 170b §§ 1 i 3 regulaminu postępowania Trybunał orzeka w przedmiocie wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania w możliwie najkrótszym czasie postanowieniem z uzasadnieniem. Argumentacja strony wnoszącej odwołanie Na poparcie wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania EUIPO podnosi, że jego jedyny zarzut, dotyczący naruszenia art. 72 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 lipca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1), podnosi kwestię istotną dla jedności, spójności i rozwoju prawa Unii. W pierwszej kolejności EUIPO utrzymuje, że Sąd naruszył prawo, gdy w pkt 69 zaskarżonego wyroku uznał, że przesłanki wykonywania kompetencji Sądu o charakterze reformatoryjnym na podstawie 72 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001 zostały spełnione. W tym względzie zarzuca on Sądowi, że przyjął, że Izba Odwoławcza zajęła stanowisko w kwestii istnienia prawdopodobieństwa prowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi, podczas gdy Izba Odwoławcza badała tę kwestię – jak wynika z pkt 22 i 60 zaskarżonego wyroku – wyłącznie w odniesieniu do sposobu postrzegania przez niemieckojęzyczną część właściwego kręgu odbiorców Unii Europejskiej, nie dokonując oceny faktycznej lub prawnej tej kwestii w odniesieniu do innej niż niemieckojęzyczna części właściwego kręgu odbiorców. W drugiej kolejności w konsekwencji Sąd –zdaniem EUIPO – w pkt 70 zaskarżonego wyroku wykonał swoją kompetencję o charakterze reformatoryjnym, z naruszeniem art. 72 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001. W braku bowiem wykazania jakiejkolwiek okoliczności faktycznej i prawnej dotyczącej prawdopodobieństwa prowadzenia w błąd w odniesieniu do innej niż niemieckojęzyczna części właściwego kręgu odbiorców Sąd nie mógł ustalić, że Izba Odwoławcza miała obowiązek stwierdzenia istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w Unii w przypadku przedmiotowych znaków. W tym względzie EUIPO uściśla, że o ile istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 można skutecznie uzasadniać wyłącznie sposobem postrzegania przez krąg odbiorców niemieckojęzycznych jako znaczną część właściwego kręgu odbiorców, o tyle nie jest tak w odniesieniu do zawartej w pkt 64 zaskarżonego wyroku oceny Sądu dotyczącej braku prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, ponieważ taka ocena wymaga uprzedniego wykluczenia takiego prawdopodobieństwa dla ogółu właściwego kręgu odbiorców w Unii. W tej kwestii EUIPO powołuje się na wyrok Trybunału z dnia 18 września 2008 r., Armacell/OHII (C‑514/06 P, EU:C:2008:511, pkt 54–57), a także na wyrok Sądu z dnia 25 października 2023 r., Quantic Dream/EUIPO – Quentia (Q) (T‑458/21, EU:T:2023:671, pkt 73). EUIPO uważa, że oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku złożonego przeciwko znakowi towarowemu VersionTech bez ustalenia, czy zostało wykazane, iż prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku tego znaku towarowego i wcześniejszego unijnego znaku towarowego VERIZON jest wykluczone na całym terytorium ochrony tego ostatniego, pozbawia wcześniejszy znak towarowy ochrony przyznanej na mocy rozporządzenia nr 207/2009. EUIPO dodaje, że nawet gdyby zawartą w pkt 64 zaskarżonego wyroku ocenę Sądu należało rozumieć w ten sposób, że Sąd w sposób dorozumiany, lecz niewątpliwy wziął również pod uwagę sposób postrzegania przez inną niż niemieckojęzyczna część właściwego kręgu odbiorców, zmiana spornej decyzji zaskarżonym wyrokiem prowadzi do zastąpienia wspomnianej decyzji na podstawie faktycznej i prawnej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych w odniesieniu do innej niż niemieckojęzyczna części właściwego kręgu odbiorców, podczas gdy takiej oceny nie przeprowadziła jeszcze Izba Odwoławcza. W świetle tych elementów EUIPO podnosi, że kompetencja o charakterze reformatoryjnym nie może prowadzić do dokonania przez Sąd po raz pierwszy oceny okoliczności faktycznych lub dowodów, których izba odwoławcza jeszcze nie zbadała (zob. w szczególności wyrok z dnia 23 stycznia 2025 r., EUIPO/Neoperl, C‑93/23 P, EU:C:2025:33, pkt 70), ani a fortiori do zmiany decyzji izby odwoławczej, która nie obejmuje badania takich okoliczności faktycznych lub dowodów, takich jak te dotyczące w niniejszej sprawie sposobu postrzegania kolidujących ze sobą znaków towarowych przez inny niż niemieckojęzyczny właściwy krąg odbiorców w Unii. Ponadto EUIPO utrzymuje, po pierwsze, że zaskarżony wyrok narusza jeden z prawnie chronionych interesów tego urzędu, ponieważ Sąd, zmieniając sporną decyzję, naruszył wyłączne i szczególne uprawnienie Izby Odwoławczej do ponownego rozpatrzenia decyzji wydziału unieważnień w odniesieniu do stwierdzenia przez ten wydział istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych w odniesieniu do innej niż niemieckojęzyczna części właściwego kręgu odbiorców, która nie jest niemieckojęzyczna, a ostatecznie pozbawił Izbę Odwoławczą tego uprawnienia. EUIPO podnosi, po drugie, że wyrok ten narusza również skuteczną i szczególną ochronę sądową, jaką prawo znaków towarowych przyznaje interwenientowi w pierwszej instancji, ponieważ zmiana spornej decyzji pozbawiłaby tę stronę skorzystania z przeprowadzenia takiego niezależnego badania przez Izbę Odwoławczą. Co się tyczy znaczenia kwestii podniesionej w odwołaniu w rozumieniu art. 58a akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, EUIPO przypomina na wstępie, że w postanowieniu z dnia 11 lipca 2023 r., EUIPO/Neoperl (C‑93/23 P, EU:C:2023:601, pkt 24–38) Trybunał uznał, że określenie zakresu i przesłanek wykonywania kompetencji Sądu o charakterze reformatoryjnym na podstawie art. 72 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001 stanowi kwestię wykraczającą poza zakres zaskarżonego wyroku, a ostatecznie zakresu odwołania, ponieważ dotyczy „kwestii istotnej dla jedności, spójności i rozwoju prawa Unii”. W tym względzie EUIPO podnosi, po pierwsze, że odwołanie podnosi kwestię horyzontalną natury proceduralnej, która dotyczy wszystkich spraw, w których decyzje izb odwoławczych EUIPO w dziedzinie znaków towarowych i wzorów są przedmiotem przeprowadzanej przez Sąd kontroli zgodności z prawem. Po drugie, zdaniem EUIPO wspomniana kwestia ma charakter konstytucyjny. W ramach wykonywania kompetencji przysługujących mu na mocy art. 13 ust. 2 TUE Sąd jest bowiem prawnie zobowiązany do działania w granicach uprawnień powierzonych mu na mocy art. 263 TFUE i art. 72 rozporządzenia 2017/1001. Po trzecie, EUIPO uważa, że podniesiona kwestia dotyczy szczególnej roli niezależnych izb odwoławczych w systemie pełnej, skutecznej i wielopoziomowej ochrony prawnej względem decyzji EUIPO. Po czwarte, EUIPO twierdzi, że wspomniana kwestia ma znaczenie strukturalne dla swoistego systemu ochrony prawnej względem jego decyzji. Z jednej bowiem strony fakt, że Sąd przekroczył swoje kompetencje o charakterze reformatoryjnym, narusza pierwotną kompetencję izb odwoławczych EUIPO w zakresie kontroli decyzji tego urzędu. Z drugiej strony fakt ten ogranicza ochronę prawną osób, których dotyczą decyzje EUIPO, pozbawiając je szczególnej instancji odwoławczej. Po piąte, EUIPO uważa, że podejście przyjęte przez Sąd w zaskarżonym wyroku stwarza ryzyko braku pewności prawa, ponieważ wyrok ten został wydany pomimo niedawnego i wyraźnego wyjaśnienia przedstawionego przez Trybunał w pkt 70 i 71 wyroku z dnia 23 stycznia 2025 r., EUIPO/Neoperl (C‑93/23 P, EU:C:2025:33). Trybunał orzekł bowiem, że kompetencja o charakterze reformatoryjnym przewidziana w art. 72 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001 nie może prowadzić do tego, by Sąd – bez oczywistego naruszenia wiążących ram instytucjonalnych, w które wpisuje się ta kompetencja – dokonywał po raz pierwszy oceny okoliczności faktycznych lub dowodów, których izba odwoławcza jeszcze nie zbadała. Po szóste, EUIPO twierdzi, że podniesiona kwestia jest istotna w odniesieniu do ochrony prawnej względem decyzji innych agencji Unii, dla których prawodawca Unii, w rozumieniu art. 263 akapit piąty TFUE, bezwzględnie przewidział szczególną, pełną i uprzednią kontrolę dokonywaną przez niezależną izbę odwoławczą. Ocena Trybunału Tytułem wstępu należy zauważyć, że to na wnoszącym odwołanie spoczywa ciężar wykazania, że kwestie podnoszone w odwołaniu są istotne dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii (postanowienia: z dnia 10 grudnia 2021 r., EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, pkt 20; z dnia 29 kwietnia 2025 r., SC/Eulex Kosovo, C‑881/24 P, EU:C:2025:313, pkt 14). Poza tym, jak wynika z art. 58a akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w związku z art. 170a § 1 i art. 170b § 4 regulaminu postępowania, wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi zawierać wszystkie niezbędne elementy, aby umożliwić Trybunałowi rozstrzygnięcie w przedmiocie przyjęcia odwołania do rozpoznania oraz określenie, w przypadku częściowego przyjęcia tego odwołania, zarzutów lub części odwołania, których powinna dotyczyć odpowiedź na odwołanie. Skoro bowiem mechanizm wstępnego przyjmowania odwołań do rozpoznania przewidziany w art. 58a tego statutu ma na celu ograniczenie kontroli sprawowanej przez Trybunał do kwestii istotnych dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, jedynie zarzuty podnoszące takie kwestie, wykazane przez wnoszącego odwołanie, mogą podlegać badaniu przez Trybunał w ramach procedury odwoławczej (postanowienia: z dnia 10 grudnia 2021 r., EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, pkt 21; z dnia 29 kwietnia 2025 r., SC/Eulex Kosovo, C‑881/24 P, EU:C:2025:313, pkt 15). Wobec powyższego wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi w każdym wypadku w sposób jasny i precyzyjny wskazywać zarzuty, na których odwołanie się opiera, z taką samą precyzją i jasnością określać kwestię prawną podnoszoną w każdym zarzucie, uściślać, czy ta kwestia jest istotna dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, i podawać w sposób konkretny powody, dla których wspomniana kwestia jest istotna w świetle przywołanego kryterium. Co się tyczy w szczególności zarzutów odwołania, wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi określać przepis prawa Unii lub orzecznictwo, które mogły zostać naruszone przez zaskarżony wyrok lub postanowienie, przedstawiać w sposób zwięzły naruszenie prawa, którego miał się dopuścić Sąd, i wskazywać, w jakiej mierze wpłynęło ono na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku lub postanowieniu. W sytuacji gdy przywołane naruszenie prawa wynika z naruszenia orzecznictwa, wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi przedstawiać w sposób zwięzły, lecz jasny i precyzyjny, po pierwsze, gdzie występuje podnoszona sprzeczność, poprzez wskazanie zarówno punktów zaskarżonego wyroku lub postanowienia, które wnoszący odwołanie podważa, jak i punktów orzeczenia Trybunału lub Sądu, które miały nie zostać uwzględnione, a po drugie, konkretne powody, dla których taka sprzeczność powoduje powstanie kwestii istotnej dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii (postanowienia: z dnia 10 grudnia 2021 r., EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, pkt 22; z dnia 29 kwietnia 2025 r., SC/Eulex Kosovo, C‑881/24 P, EU:C:2025:313, pkt 16). Zgodnie z zasadą, zgodnie z którą ciężar dowodu spoczywa na autorze wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania, wnoszący odwołanie powinien wykazać, że niezależnie od kwestii prawnych, na które powołuje się w odwołaniu, podnosi on jedną lub kilka kwestii istotnych dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, która wykracza lub które wykraczają poza ramy zaskarżonego wyroku, a ostatecznie poza zakres jego odwołania (zob. w szczególności postanowienia: z dnia 30 stycznia 2023 r., bonnanwalt/EUIPO, C‑580/22 P, EU:C:2023:126 pkt 15; z dnia 29 kwietnia 2025 r., SC/Eulex Kosovo, C‑881/24 P, EU:C:2025:313, pkt 17). Wykazanie to samo w sobie wymaga ustalenia zarówno istnienia, jak i znaczenia takich kwestii za pomocą konkretnych i swoistych dla danego przypadku dowodów, a nie tylko argumentów o charakterze ogólnym (postanowienia: z dnia 30 stycznia 2023 r., bonnanwalt/EUIPO, C‑580/22 P, EU:C:2023:126 pkt 16; z dnia 29 kwietnia 2025 r., SC/Eulex Kosovo, C‑881/24 P, EU:C:2025:313, pkt 18). W niniejszej sprawie należy stwierdzić w pierwszej kolejności, że wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania precyzyjnie i jasno określa jedyny zarzut podniesiony w ramach odwołania, dotyczący naruszenia art. 72 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009. W szczególności we wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania EUIPO wskazuje zarówno punkty zaskarżonego wyroku, które kwestionuje, jak i przepisy prawa Unii, które miały zostać naruszone, a także naruszenie prawa, którego miał się dopuścić Sąd. Jak bowiem wskazano w pkt 7 niniejszego postanowienia, EUIPO zarzuca Sądowi, po pierwsze, że w pkt 69 zaskarżonego wyroku uznał, iż przesłanki wykonania przez niego kompetencji o charakterze reformatoryjnym w stosunku do spornej decyzji na podstawie art. 72 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001 zostały spełnione, przyjąwszy, że Izba Odwoławcza zajęła w spornej decyzji stanowisko w kwestii istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi, podczas gdy Izba Odwoławcza zbadała tę kwestię – jak wynika z pkt 22 i 60 zaskarżonego wyroku – wyłącznie w odniesieniu do sposobu postrzegania przez niemieckojęzyczną część właściwego kręgu odbiorców w Unii, nie dokonując oceny faktycznej lub prawnej tej kwestii w odniesieniu do innej niż niemieckojęzyczna części właściwego kręgu odbiorców. Po drugie, EUIPO zarzuca Sądowi, jak wskazano w pkt 8–11 niniejszego postanowienia, że w konsekwencji zmienił on w pkt 70 zaskarżonego wyroku sporną decyzję z naruszeniem art. 72 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001. W tym względzie EUIPO wskazuje, że w braku wykazania przez zainteresowane strony jakiejkolwiek okoliczności faktycznej i prawnej dotyczącej prawdopodobieństwa prowadzenia w błąd w odniesieniu do innej niż niemieckojęzyczna części właściwego kręgu odbiorców w Unii Sąd nie mógł orzec, że Izba Odwoławcza miała obowiązek stwierdzenia braku prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku przedmiotowych znaków. Ponadto EUIPO wskazuje, powołując się na wyrok Trybunału z dnia 18 września 2008 r., Armacell/OHMI (C‑514/06 P, EU:C:2008:511 pkt 54–57), że o ile istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 można skutecznie uzasadniać wyłącznie sposobem postrzegania przez odbiorców niemieckojęzycznych jako istotną część właściwego kręgu odbiorców w Unii, o tyle nie jest tak jednak w przypadku zawartej w pkt 64 zaskarżonego wyroku oceny Sądu dotyczącej braku prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, ponieważ taka ocena wymaga uprzedniego wykluczenia takiego prawdopodobieństwa dla ogółu właściwego kręgu odbiorców w Unii. W drugiej kolejności EUIPO wskazuje kwestię podniesioną w swoim jedynym zarzucie, która polega w istocie na określeniu zakresu i przesłanek wykonywania kompetencji o charakterze reformatoryjnym przyznanej Sądowi w art. 72 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001, i słusznie podnosi, że wykracza ona poza niniejszą sprawę i dotyczy określenia kompetencji i dogłębności kontroli sprawowanej przez sąd Unii. W trzeciej kolejności EUIPO w sposób wystarczający przedstawia konkretne powody, dla których uważa, że kwestia prawna podniesiona w odwołaniu jest istotna jednocześnie dla jedności, spójności i rozwoju prawa Unii. Po pierwsze, EUIPO podkreśla bowiem horyzontalny charakter kwestii – natury proceduralnej – polegającej na ustaleniu, czy Sąd przekroczył swoje kompetencje o charakterze reformatoryjnym wynikające z art. 72 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001 w stosunku do decyzji izby odwoławczej, a także znaczenie tej kwestii dla wszystkich spraw, które dotyczą kontroli przez sąd Unii zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych dotyczących rejestracji unijnych znaków towarowych i wzorów. Po drugie, podnosi on, że kwestia przyznania kompetencji stanowi istotną kwestię o charakterze konstytucyjnym, ponieważ Sąd jest zobowiązany do działania w granicach powierzonych mu uprawnień. Po trzecie, EUIPO uściśla, że kwestia przesłanek i zakresu przyznanych Sądowi kompetencji o charakterze reformatoryjnym ma szczególne znaczenie, ponieważ fakt przekroczenia tych kompetencji przez Sąd ma wpływ na wyłączną kompetencję izb odwoławczych, na ochronę prawną osób, których dotyczą decyzje EUIPO, oraz ogólnie na skuteczną ochronę sądową. W tym względzie EUIPO przypomina, że podejście przyjęte przez Sąd w zaskarżonym wyroku stwarza ryzyko braku pewności prawa, ponieważ pomija orzecznictwo Trybunału w tej kwestii, w brzmieniu wynikającym z pkt 70 i 71 wyroku z dnia 23 stycznia 2025 r., EUIPO/Neoperl (C‑93/23 P, EU:C:2025:33). Po czwarte, EUIPO podkreśla, że kwestia przesłanek i zakresu przyznanych Sądowi kompetencji o charakterze reformatoryjnym stanowi kwestię istotną, ponieważ nie jest ograniczona do prawa własności intelektualnej, lecz może również dotyczyć decyzji innych agencji Unii, podlegających kontroli zgodności z prawem przeprowadzanej przez sąd Unii. W świetle argumentów przedstawionych przez EUIPO rozpatrywany tu wniosek o dopuszczenie odwołania do rozpoznania wykazuje w sposób wystarczający pod względem prawnym, że odwołanie to dotyczy kwestii istotnej dla jedności, spójności i rozwoju prawa Unii. Z powyższych względów należy przyjąć odwołanie do rozpoznania. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 170b § 4 regulaminu postępowania jeżeli odwołanie zostanie przyjęte do rozpoznania w całości lub w części zgodnie z kryteriami określonymi w art. 58a akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, postępowanie toczy się zgodnie z art. 171–190a tego regulaminu. Zgodnie z art. 137 regulaminu postępowania, który znajduje zastosowanie do postępowania odwoławczego na mocy art. 184 § 1 tego regulaminu, o kosztach rozstrzyga się w wyroku lub postanowieniu kończącym postępowanie w sprawie. Ponieważ wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania został uwzględniony, rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.   Z powyższych względów Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) postanawia, co następuje:   1) Odwołanie zostaje przyjęte do rozpoznania.   2) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.