C-420/05

PostanowienieTSUE2007-05-15CELEX: 62005CO0420ECLI:EU:C:2007:284

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy Sąd Pierwszej Instancji popełnił błąd w prawie, uznając, że oszustwo dokonane przez osoby trzecie w ramach operacji wspólnotowego tranzytu zewnętrznego nie stanowi „szczególnej sytuacji” uzasadniającej umorzenie należności celnych przywozowych na podstawie art. 239 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2913/92, oraz czy prawidłowo ocenił brak oczywistego zaniedbania?

Ratio decidendi

Trybunał uznał odwołanie za częściowo niedopuszczalne, ponieważ niektóre zarzuty nie były poparte argumentacją prawną, stanowiły jedynie powtórzenie zarzutów podniesionych przed Sądem, lub były podniesione po raz pierwszy w odwołaniu. W części merytorycznej Trybunał stwierdził, że Sąd nie przeinaczył okoliczności faktycznych ani dowodów, a jego wykładnia i zastosowanie prawa wspólnotowego, w szczególności art. 239 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 dotyczącego umorzenia należności celnych przywozowych w szczególnych sytuacjach, były prawidłowe. Tym samym, Sąd nie popełnił błędu w prawie, oddalając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji.

Stan faktyczny

Sprawa dotyczyła przesyłki papierosów wysłanej do Republiki Czeskiej w ramach operacji wspólnotowego tranzytu zewnętrznego. W trakcie tej operacji doszło do oszustwa ze strony osób trzecich. Władze niderlandzkie zwróciły się do Komisji o umorzenie należności celnych przywozowych, jednak Komisja decyzją REM 09/00 z dnia 16 listopada 2001 r. uznała, że oszustwo to nie stanowiło „szczególnej sytuacji” uzasadniającej umorzenie. Ricosmos zaskarżył tę decyzję do Sądu Pierwszej Instancji, który oddalił jego wniosek.

Rozstrzygnięcie

1) Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone. 2) Ricosmos BV ponosi koszty postępowania.

Pełny tekst orzeczenia

Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 15 maja 2007 r. – Ricosmos przeciwko Komisji (sprawa C‑420/05 P) Odwołanie ‑ Kodeks celny ‑ Operacja wspólnotowego tranzytu zewnętrznego ‑ Umorzenie należności celnych przywozowych ‑ Przesłanki ‑ Zachowanie terminu ‑ Prawo do obrony ‑ Zasada proporcjonalności ‑ Pojęcie oczywistego zaniedbania ‑ Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne 1. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut niepoparty argumentacją prawną – Niedopuszczalność (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin Trybunału, art. 112 § 1 lit. c)) (por. pkt 64, 70, 116, 120, 161, 165, 166) 2. Odwołanie – Zarzuty – Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem – Niedopuszczalność – Zakwestionowanie wykładni lub zastosowania prawa wspólnotowego dokonanych przez Sąd – Dopuszczalność (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin Trybunału, art. 112 § 1 lit. c)) (por. pkt 71, 72, 80, 81, 90, 102, 112, 168) 3. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut podniesiony po raz pierwszy w odwołaniu – Niedopuszczalność (por. pkt 74) 4. Odwołanie – Podnoszenie nowych zarzutów w toku postępowania (regulamin Trybunału, art. 42 § 2 i art. 118) (por. pkt 76, 137) 5. Środki własne Wspólnot Europejskich – Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych (rozporządzenie Rady nr 2454/93, art. 905 i 906a) (por. pkt 84–86) 6. Odwołanie – Zarzuty – Kontrola oceny okoliczności faktycznych i dowodów dokonana przez Trybunał – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 95, 96, 105, 115, 119, 131, 142, 148, 158, 171) 7. Środki własne Wspólnot Europejskich – Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych (rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 239 ust. 1) (por. pkt 113, 114, 118, 121, 122, 134–136, 138, 143, 144) 8. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut dotyczący rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie kosztów – Niedopuszczalność w sytuacji oddalenia wszystkich pozostałych zarzutów (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit drugi) (por. pkt 174) Przedmiot Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 13 września 2005 r. w sprawie T‑53/02 Ricosmos przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji REM 09/00 z dnia 16 listopada 2001 r. wskazującej władzom niderlandzkim na brak podstaw umorzenia należności celnych przywozowych zastosowanych do przesyłki papierosów wysłanej do Republiki Czeskiej, z tego względu, że oszustwo, którego dopuściły się osoby trzecie w ramach operacji wspólnotowego tranzytu zewnętrznego, nie stanowi szczególnej sytuacji uzasadniającej umorzenie należności celnych przywozowych Sentencja 1) Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone. 2) Ricosmos BV ponosi koszty postępowania.