C-420/10

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO NIILA JÄÄSKINENA przedstawiona w dniu 27 października 2011 r. ( ) Sprawa C-420/10 Söll GmbH przeciwko Tetra GmbH[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy)] „Wprowadzanie do obrotu produktów biobójczych — Dyrektywa 98/8/WE — Artykuł 2 ust. 1 — Pojęcie produktów biobójczych — Algicyd — Produkt powodujący flokulację organizmów szkodliwych, bez ich niszczenia, odstraszania lub unieszkodliwiania — Substancja czynna chlorek wodorotlenek glinu — Pojęcie działania chemicznego lub biologicznego” I – Wprowadzenie 1. Niniejsza sprawa daje Trybunałowi po raz pierwszy okazję zajęcia się definicją pojęcia produktów biobójczych, a w konsekwencji zakresem stosowania dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie produktów biobójczych”) ( ). 2. Strony w postępowaniu przed sądem krajowym – Söll GmbH (zwana dalej „Söll”) i Tetra GmbH (zwana dalej „Tetra”) pozostają w sporze w kwestii tego, czy produkt glonobójczy TetraPond AlgoRem, w którym substancją czynną jest chlorek wodorotlenek glinu, jest produktem biobójczym w rozumieniu dyrektywy w sprawie produktów biobójczych. Sąd krajowy, Landgericht Hamburg (Niemcy), pragnie się dowiedzieć w szczególności, jakiego rodzaju działanie na organizm szkodliwy – bezpośrednie lub pośrednie – jest niezbędne do celów procesu biologicznego lub chemicznego wymaganych przez tę dyrektywę. Zdaniem sądu krajowego sporny produkt nie zabija glonów, lecz powoduje ich aglutynację, co ułatwia ich mechaniczne usunięcie zgodnie z instrukcją stosowania spornego produktu. 3. Zgodnie z systemem ustanowionym w dyrektywie w sprawie produktów biobójczych do państw członkowskich należy określenie, czy dany produkt objęty jest zakresem stosowania tej dyrektywy. Często wymaga to szczegółowej i złożonej oceny danego produktu ( ). Dlatego też Trybunał może nie tyle objaśnić i szczegółowo określić przedmiotową definicję w odniesieniu do wszystkich przyszłych przypadków, ile jedynie udzielić sądowi krajowemu i właściwym do stosowania przepisów dyrektywy w sprawie produktów biobójczych władzom państw członkowskich kilku użytecznych wskazówek dotyczących wykładni tej dyrektywy. II – Ramy prawne A – Uregulowania Unii 4. Dyrektywa w sprawie produktów biobójczych ma na celu ustanowienie wspólnotowego systemu zezwoleń i wprowadzania do obrotu produktów biobójczych w celu ich stosowania. 5. Artykuł 2 ust. 1 lit. a), d) i f) wspomnianej dyrektywy stanowi: „Do celów niniejszej dyrektywy: a) Produkty biobójcze oznaczają Substancje czynne i preparaty zawierające jedną lub więcej substancji czynnych, które są prezentowane w postaci, w jakiej dostarcza się je użytkownikowi, które mają służyć do niszczenia, odstraszania lub unieszkodliwiania organizmów szkodliwych, zapobiegać ich działaniu lub walczyć z nimi w jakikolwiek inny sposób, przez działanie chemiczne lub biologiczne. Pełny [wyczerpujący] wykaz dwudziestu trzech typów produktów, zawierający indykatywne opisy każdego z typów, umieszczony jest w załączniku V. […] d) Substancja czynna oznacza Substancję lub mikroorganizm, włączając w to wirusy lub grzyby, działające ogólnie lub szczególnie na organizmy lub przeciw organizmom szkodliwym [na organizmy szkodliwe lub przeciwko nim]. […] f) Szkodliwy organizm oznacza Każdy organizm, którego obecność jest niepożądana lub wywiera szkodliwy wpływ na ludzi ich działania, produkty, których używają lub wytwarzają, zwierzęta lub dla środowiska naturalnego”. 6. Załącznik V do dyrektywy w sprawie produktów biobójczych, zatytułowany „Typy produktów biobójczych i ich opis, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) niniejszej dyrektywy”, przewiduje w szczególności: „Te typy produktów nie obejmują produktów, które są objęte przepisami dyrektyw wymienionych w art. 1 ust. 2 do celów tych dyrektyw i późniejszych zmian w tych dyrektywach. Grupa główna 1: Środki odkażające i produkty biobójcze o szerokim zastosowaniu […] Produkt typu 2: Środki odkażające do użytku prywatnego i stosowane w sektorze zdrowia publicznego oraz inne produkty biobójcze […] jak również produkty wykorzystywane jako algicydy. Obszar wykorzystania obejmuje między innymi: baseny kąpielowe, akwaria, inne wody do kąpieli i innego rodzaju wody; systemy klimatyzacyjne; ściany i podłogi pomieszczeń sanitarnych i innych; toalety chemiczne, ścieki, odpady szpitalne, glebę i inne substraty (na placach zabaw). […]”. 7. Zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy w sprawie produktów biobójczych został zrealizowany program pracy w celu dokonania przeglądu wszystkich substancji czynnych w produktach biobójczych już wprowadzonych do obrotu w dniu 14 maja 2000 r. (zwanych dalej „istniejącymi substancjami czynnymi”). Włączenie istniejących substancji czynnych do załączników I, IA i IB do tej dyrektywy jest warunkiem udzielenia zezwolenia i wprowadzenia do obrotu produktów biobójczych, które zawierają te substancje. 8. Pierwsza faza tego programu pracy została wprowadzona w życie na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1896/2000 z dnia 7 września 2000 r. w sprawie pierwszej fazy programu określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie produktów biobójczych ( ). 9. Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000 każdy producent istniejącej substancji czynnej wprowadzonej do obrotu w celu zastosowania w produktach biobójczych „identyfikuje” tę substancję czynną przez przedłożenie Komisji Wspólnot Europejskich informacji dotyczących tej substancji czynnej określonej w załączniku I do tego rozporządzenia. 10. Artykuł 4 rozporządzenia przewiduje m.in., że producenci, formulatorzy oraz stowarzyszenia pragnące złożyć wniosek o „włączenie” do załącznika I lub załącznika IA do dyrektywy w sprawie produktów biobójczych istniejącej substancji czynnej w jednym typie lub większej liczbie typów produktów powiadamiają Komisję o tej substancji czynnej. 11. Na podstawie art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1896/2000 należało przyjąć, w następstwie powiadomienia, o którym mowa w punkcie poprzedzającym i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 dyrektywy w sprawie produktów biobójczych, rozporządzenie zawierające w szczególności wyczerpujący wykaz istniejących substancji czynnych, dla których Komisja przyjęła przynajmniej jedno powiadomienie. 12. Artykuł 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8 oraz zmieniającego rozporządzenie nr 1896/2000 ( ) odsyła do trzech załączników dotyczących zidentyfikowanych oraz notyfikowanych istniejących substancji czynnych. Załącznik I do rozporządzenia nr 2032/2003 zawiera wyczerpujący wykaz zidentyfikowanych istniejących substancji czynnych. Załącznik II do tego rozporządzenia zawiera wyczerpujący wykaz istniejących substancji czynnych, w odniesieniu do których m.in. co najmniej jedno powiadomienie zostało przyjęte przez Komisję. Załącznik III do wspomnianego rozporządzenia zawiera wykaz istniejących substancji czynnych, które zostały zidentyfikowane, jednakże w odniesieniu do których nie zostało przyjęte żadne powiadomienie ani nie zostało przez państwo członkowskie zgłoszone zainteresowanie. 13. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8 ( ) zastąpiło wielokrotnie zmieniane rozporządzenie nr 2032/2003. B – Uregulowania krajowe 14. Przepisy dyrektywy w sprawie produktów biobójczych zostały transponowane do prawa niemieckiego na mocy Biozidgesetz (ustawy o produktach biobójczych) z dnia 20 czerwca 2002 r. ( ). Z punktu widzenia techniki legislacyjnej przepisy te zostały wprowadzone w Gesetz zum Schutz vor gefährlichen Stoffen (ustawie o ochronie przed substancjami niebezpiecznymi – „Chemikaliengesetz”, zwanej dalej „ChemG”), a w tej ustawie zasadniczo w § 3b oraz w §§ 12a i 12j. 15. Zawarta w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy w sprawie produktów biobójczych legalna definicja produktów biobójczych została przetransponowana do prawa niemieckiego w § 3b ust. 1 pkt 1 ChemG. 16. Sąd krajowy stwierdza, że przy dokonywaniu wykładni § 3b ust. 1 pkt 1 ChemG powinien oprzeć się na wykładni art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy w sprawie produktów biobójczych. III – Spór przed sądem krajowym, pytania prejudycjalne i postępowanie przed Trybunałem 17. Söll i Tetra są konkurentami w obrocie produktami glonobójczymi mającymi zastosowanie w stawach, w szczególności sztucznych stawach ogrodowych, biotopach i stawach do pływania, i pozostają w sporze co do klasyfikacji jednego z tych produktów jako produktu biobójczego. 18. Söll, skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym, uważa, że preparat glonobójczy TetraPond AlgoRem jest substancją biobójczą, która nie może być wprowadzana do obrotu. Jej zdaniem Tetra naruszyła przepisy o uczciwej konkurencji w aspekcie naruszenia reguł zachowania na rynku, wprowadzając do obrotu produkt glonobójczy TetraPond AlgoRem, mimo że nie może on być wprowadzany do obrotu. Söll opiera się na § 3 i § 4 pkt 11 Gesetz gegen den unlauteren Wettbewerb (ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji) w związku z § 12a ust. 1 i § 28 ust. 8 ChemG. 19. Zdaniem sądu krajowego, jeśli omawiany produkt należy uznać za produkt biobójczy w rozumieniu dyrektywy w sprawie produktów biobójczych, jego wprowadzenie do obrotu jest niezgodne z prawem ( ). 20. Szczególną cechą produktu jest to, że nie oddziałuje on bezpośrednio chemicznie lub biologicznie na glony. Powoduje natomiast połączenie glonów (aglutynację), nie niszcząc ich. Ta aglutynacja lub flokulacja ułatwia mechaniczne usunięcie glonów z wody. 21. Według sądu krajowego omawiana substancja czynna, chlorek wodorotlenek glinu, została zidentyfikowana na podstawie art. 3 rozporządzenia nr 1896/2000 jako „istniejąca substancja czynna” i obecnie jest wpisana do załącznika I do rozporządzenia nr 1451/2007 ( ). Ponieważ nie została natomiast notyfikowana na podstawie art. 4 rozporządzenia nr 1896/2000, substancja ta nie została wymieniona w załączniku II do rozporządzenia nr 1451/2007 i w związku z tym straciła możliwość bycia wprowadzaną do obrotu jako biobójcza substancja czynna zgodnie z art. 4 ust. 1 tego ostatniego rozporządzenia. 22. Uznając, że nie jest w stanie dostarczyć jasnej odpowiedzi na pytania dotyczące wykładni i stosowania prawa wspólnotowego podniesione w ramach zawisłego przed nim sporu, Landgericht Hamburg postanowił zawiesić postępowanie i zadać Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy dla zaklasyfikowania produktu jako »produktu biobójczego« w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy [w sprawie produktów biobójczych] konieczne jest bezpośrednie [działanie] biologiczne lub chemiczne tego produktu na sam organizm szkodliwy w celu jego zniszczenia, odstraszenia, unieszkodliwienia, zapobiegania szkodom lub zwalczania w [jakikolwiek] inny sposób, czy też wystarczające jest w tym względzie już pośrednie [działanie] na organizm szkodliwy? 2) Jeżeli Trybunał uzna, że dla zaklasyfikowania produktu jako »produktu biobójczego« w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy [w sprawie produktów biobójczych] wystarczające jest już pośrednie biologiczne lub chemiczne [działanie] produktu na organizm szkodliwy: jakie wymogi powinno spełniać pośrednie [działanie] produktu na organizm szkodliwy, aby uznać ten produkt za »produkt biobójczy« w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy [w sprawie produktów biobójczych], czy też wystarczające jest jakiekolwiek pośrednie oddziaływanie dla uzasadnienia właściwości biobójczych produktu?”. 23. Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wpłynął do Trybunału Sprawiedliwości w dniu 23 sierpnia 2010 r. Uwagi na piśmie przedstawione zostały przez Söll, Tetra, Królestwo Belgii oraz Komisję. Söll i Komisja były reprezentowane na rozprawie, która miała miejsce w dniu 22 czerwca 2011 r. IV – Ocena 24. Oba pytania prejudycjalne postawione przez sąd krajowy dotyczą definicji pojęcia produktów biobójczych. Sąd krajowy zastanawia się bowiem nad tym, czy biologiczne lub chemiczne działanie tego produktu na sam organizm szkodliwy w celu jego zniszczenia, odstraszenia, unieszkodliwienia, zapobiegania szkodom lub zwalczania w jakikolwiek inny sposób, musi być bezpośrednie, czy też wystarczające jest w tym względzie pośrednie działanie na ten organizm szkodliwy. 25. Innymi słowy, sąd krajowy pragnie ustalić, czy tylko produkt, który działa bezpośrednio na sam organizm szkodliwy, wchodzi w zakres stosowania dyrektywy w sprawie produktów biobójczych, czy też produkt działający wyłącznie na środowisko wspomnianego wyżej organizmu również powinien wchodzić w jej zakres stosowania. 26. Definicja produktu biobójczego w dyrektywie w sprawie produktów biobójczych składa się z trzech głównych elementów, a mianowicie potrzebna jest substancja czynna; substancja ta jest przeznaczona do zniszczenia organizmu szkodliwego, jego odstraszenia, unieszkodliwienia, zapobiegania szkodom lub zwalczania w jakikolwiek inny sposób, i w końcu, działanie tej substancji powinno być chemiczne lub biologiczne. 27. Treść dyrektywy potwierdza, że substancje działające bezpośrednio na sam organizm szkodliwy wchodzą w każdym razie w zakres jej stosowania. Pierwsze składniki definicji wskazanej w dyrektywie w sprawie produktów biobójczych opisują bowiem skutek bezpośredniej neutralizacji (substancje czynne i preparaty mające służyć do „niszczenia, odstraszania lub unieszkodliwiania organizmów szkodliwych, zapobiega[nia] ich działaniu lub wal[ki] z nimi w jakikolwiek inny sposób”). Jeżeli produkt, w którego skład wchodzi jedna lub wiele substancji czynnych, jest przeznaczony do użycia w tych celach, i to poprzez działanie biologiczne lub chemiczne, chodzi tu o produkt biobójczy. 28. Jednakże co w kwestii produktów, które wpływają wyłącznie na środowisko organizmu szkodliwego, a nie na sam ten organizm? 29. Przede wszystkim należy stwierdzić, że brzmienie dyrektywy w sprawie produktów biobójczych nie wyklucza jej zastosowania wobec takich produktów. 30. Moim zdaniem w niniejszej sprawie należy zatrzymać się nad ostatnią częścią drugiego składnika definicji dotyczącego celu wspomnianej wyżej substancji oraz zastanowić się nad znaczeniem wyrażenia „zwalczanie w jakikolwiek inny sposób” szkodliwego organizmu. 31. W tym zakresie strony przedstawiły różnice istniejące pomiędzy poszczególnymi wersjami językowymi art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy w sprawie produktów biobójczych ( ). Niektóre wersje przedstawiają bowiem to ostatnie kryterium w sposób nieco bardziej ścisły, mianowicie wersja niemiecka przywołana przez sąd krajowy („in anderer Weise zu bekämpfen”) oraz wersja francuska („combattre de toute autre manière”) ( ). Natomiast szereg innych wersji odwołuje się w szerszy sposób do efektu „kontroli”, tak jak wersja angielska („exert a controlling effect”), podobnie jak wersja włoska („esercitare altro effetto di controllo”) ( ). 32. Moim zdaniem realizacja przez dyrektywę w sprawie produktów biobójczych celów ochrony człowieka, zwierząt i środowiska naturalnego wspiera tezę, zgodnie z którą interpretacja omawianego wyrażenia jako dotyczącego w bardzo szeroki sposób „kontroli” organizmów szkodliwych jest bardziej zgodna z celem tej dyrektywy, w sytuacji gdy produkty te są rozpraszane w środowisku naturalnym. 33. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w definicji substancji czynnej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. d) dyrektywy w sprawie produktów biobójczych mowa tu o substancjach lub o drobnoustrojach, w tym wirusach i grzybach, które działają ogólnie lub specyficznie na organizmy szkodliwe lub przeciwko nim. W związku z tym kwalifikacja produktu jako produktu biobójczego nie jest zastrzeżona dla samych produktów zawierających substancje czynne działające na organizm szkodliwy. Kwalifikacja ta obejmuje również substancje czynne działające ogólnie lub specyficznie przeciwko organizmom szkodliwym. 34. W tym względzie przeformułowanie zaproponowane przez Komisję wydaje mi się trafne. Według Komisji bardziej abstrakcyjnie sformułowane pytanie brzmi w następujący sposób: czy dyrektywa w sprawie produktów biobójczych obejmuje również produkt, który może stanowić zagrożenie dla środowiska naturalnego ze względu na swoje działanie chemiczne lub biologiczne, ale którego bezpośredni wpływ na objęte działaniem organizmy nie jest ani biologiczny, ani chemiczny? 35. Innymi słowy, należy się zastanowić, czy dany produkt wywołuje łańcuch przyczynowo-skutkowy, w wyniku którego życie organizmu szkodliwego staje się utrudnione, jego obecność ograniczona lub też organizm szkodliwy jest lepiej kontrolowany. W takim przypadku omawiany produkt stanowi integralną część procesu, którego celem jest właśnie zwalczanie lub kontrolowanie organizmów szkodliwych. Należy zatem klasyfikować go jako produkt biobójczy, nawet jeżeli wywoływane przez niego działanie nie wpływa bezpośrednio na organizm szkodliwy w sposób chemiczny lub biologiczny. 36. Ponadto dodać należy, że niszczenie organizmów szkodliwych wywołane przez substancję czynną produktu nie jest wymagane przez dyrektywę w sprawie produktów biobójczych. W niniejszej sprawie zarówno przez strony, jak i sąd krajowy zostało podkreślone, że glony nie giną w wyniku zastosowania produktu, ale nadal prowadzą fotosyntezę, oraz że flokulacja utworzona w wyniku działania substancji czynnej może zostać rozbita poprzez ruch wody. W tym względzie należy zauważyć, że wśród produktów typu 19 („repelenty i atraktanty”) załącznik V do dyrektywy w sprawie produktów biobójczych wymienia w szczególności „produkty używane do zwalczania organizmów szkodliwych […], odstraszające je lub wabiące”. Skoro produkt odstraszający organizmy szkodliwe został wymieniony wśród produktów biobójczych, oznacza to, że zniszczenie organizmów szkodliwych nie jest warunkiem koniecznym, aby ten produkt został zakwalifikowany jako produkt biobójczy. 37. Dlatego też należy dokonać szerokiej wykładni pojęcia produktów biobójczych w dyrektywie w sprawie produktów biobójczych oraz w związku z tym uznać, że wspomniane wyżej pojęcie nie wyklucza produktów, których działanie chemiczne lub biologiczne dotyczy środowiska organizmu szkodliwego, a nie samego tego organizmu. 38. Jednakże o ile dyrektywa w sprawie produktów biobójczych ma zastosowanie do produktów biobójczych określonych w art. 2 ust. 1 lit. a), o tyle wyklucza ona produkty, które są określone lub wchodzą w zakres stosowania innych dyrektyw wymienionych enumeratywnie w jej art. 1 ust. 2. Należy zatem uwzględnić fakt, iż dyrektywa w sprawie produktów biobójczych jest w tej dziedzinie jedną z około dwudziestu innych dyrektyw. Jej zakres stosowania należy interpretować w taki sposób, aby nie powodować jej zachodzenia na siebie z innymi dyrektywami wymienionymi w jej art. 1 ust. 2 ( ). 39. Poza tym w konkretnych przypadkach powinna istnieć możliwość określenia zakresu stosowania dyrektywy w sprawie produktów biobójczych na podstawie obiektywnych informacji. W niniejszej sprawie należy odnotować dwie konkretne informacje. 40. Po pierwsze, zdaniem sądu krajowego omawiana substancja czynna znajduje się w załączniku I do dyrektywy w sprawie produktów biobójczych. Z tego włączenia wynika, że owa substancja czynna została zidentyfikowana jako istniejąca substancja czynna stosowana w produktach biobójczych. 41. Po drugie, należy zauważyć, że algicydy jako typ produktu objętego wspomnianą dyrektywą są wymienione przykładowo w załączniku V (wśród produktów typu 2) do dyrektywy w sprawie produktów biobójczych. Należy więc stwierdzić, że prawodawca europejski zamierzał wprowadzić produkty przeznaczone do zwalczania glonów do zakresu stosowania dyrektywy w sprawie produktów biobójczych. Aby dokonać wykładni kryteriów, które określają jej zakres stosowania, należy w odpowiednim stopniu uwzględnić wyraźnie wynikające z dyrektywy przykłady przedstawione przez prawodawcę. 42. Niemniej chodzi tu wyłącznie o obiektywne wskazówki, których nie można zastosować automatycznie ( ). Przypomnieć należy, że dyrektywa w sprawie produktów biobójczych ma zastosowanie w bardzo różnych dziedzinach, na co wskazują przykłady wymienione w podręczniku decyzji przygotowanym przez Komisję dla władz państw członkowskich w celu stosowania dyrektywy w sprawie produktów biobójczych ( ). Na podstawie wymienionych przykładów zrozumiałe jest, że każdy przypadek powinien być starannie zbadany przez władze krajowe ( ). V – Wnioski 43. W świetle powyższych rozważań proponuję, by Trybunał odpowiedział w następujący sposób na pytania prejudycjalne skierowane przez Landgericht Hamburg: 1) Dla zaklasyfikowania produktu jako „produktu biobójczego” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych nie jest konieczne bezpośrednie działanie biologiczne lub chemiczne tego produktu na organizm szkodliwy. 2) Pośrednie działanie biologiczne lub chemiczne na organizm szkodliwy lub przeciwko niemu jest wystarczające, gdy stanowi ono integralną część związku przyczynowo-skutkowego, którego celem jest zwalczanie tego organizmu w jakikolwiek inny sposób. ( ) Język oryginału: francuski. ( ) Dz.U. L 123, s. 1. Orzecznictwo dotyczące tej dyrektywy nie jest obfite. Zobacz przykładowo wyrok z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-443/02 Schreiber, Zb. Orz. s. I-7275. ( ) Zobacz przykładowo przypadki opisane w „Manual of Decisions for Implementation of Directive 98/8/EC concerning the placing on the market of biocidal products”, ostatnio zmienionym w dniu 6 stycznia 2011 r., dostępnym w języku angielskim na stronie internetowej http://ec.europa.eu/environment/biocides/index.htm. ( ) Dz.U. L 228, s. 6. ( ) Dz.U. L 307, s. 1. ( ) Dz.U. L 325, s. 3. ( ) BGBl. I, s. 2076. ( ) Sąd krajowy wskazuje, że na poziomie krajowym istnieją różnice w orzecznictwie dotyczącym tej kwestii. ( ) W trosce o jasność pragnę zauważyć, że chlorek wodorotlenek glinu nie figuruje pod tą nazwą w załączniku I do rozporządzenia nr 1451/2007. Wspomniany załącznik wymienia jednak substancje o podobnej nazwie, m.in. chlorek glinu, zasadowy (Nr CE 215-477-2, Nr CAS 1327-41-9) oraz chlorek pentahydroksodiglinu (Nr CE 234-933-1, Nr CAS 12042-91-0). ( ) Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w przypadku wystąpienia rozbieżności między różnymi wersjami językowymi tego samego przepisu, przepis ten należy interpretować z uwzględnieniem ogólnej systematyki i celu uregulowania, którego jest częścią (zob. ostatnio wyrok z dnia 3 marca 2011 r. w sprawie C-41/09 Komisja przeciwko Niderlandom, Zb. Orz. s. I-831, pkt 44). ( ) Zobacz również wersje duńska i niderlandzka. ( ) Zobacz również wersje hiszpańska, portugalska, fińska i szwedzka. ( ) Pośród dyrektyw wymienionych w jej art. 1 ust. 2 znajduje się m.in. dyrektywa Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących produktów kosmetycznych (Dz.U. L 262, s. 169). W oparciu o tę dyrektywę została wydana decyzja Komisji 96/335/WE z dnia 8 maja 1996 r. ustanawiająca wykaz i powszechne nazewnictwo składników stosowanych w produktach kosmetycznych (Dz.U. L 132, s. 1). Decyzja ta, stosownie do decyzji Komisji 2006/257/WE z dnia 9 lutego 2006 r. zmieniającej decyzję 96/335 (Dz.U. L 97, s. 1), również wymienia chlorek pentahydroksodiglinu (zob. przypis 9 do niniejszej opinii). ( ) A zatem przykładowo produkt zawierający kofeinę nie jest automatycznie objęty zakresem stosowania dyrektywy w sprawie produktów biobójczych, nawet jeżeli kofeina została przedstawiona jako substancja czynna w załączniku I do rozporządzenia nr 1451/2007, o ile zastosowania wspomnianego wyżej produktu nie są zastosowaniami, które zostały wskazane w dyrektywie w sprawie produktów biobójczych. ( ) Wyżej wymieniony w przypisie 3. ( ) Zwracam ponadto uwagę, że przegląd dyrektywy w sprawie produktów biobójczych został zaproponowany przez Komisję, zobacz w szczególności dokumenty COM(2008) 620 i COM(2009) 267. Komisja proponuje, aby dyrektywa w sprawie produktów biobójczych została zastąpiona rozporządzeniem. W ramach procedury prawodawczej zaproponowano doprecyzowanie definicji produktu biobójczego (zob. pkt 31 niniejszej opinii). Procedura ta jest jednak jeszcze w toku.