C-421/06

PostanowienieTSUE2007-11-08CELEX: 62006CO0421ECLI:EU:C:2007:662

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy art. 1 pkt 4 dyrektywy 2002/2/WE, dotyczący oznaczenia procentowej zawartości materiałów paszowych z odchyleniem ± 15%, jest sprzeczny z zasadami ochrony konsumentów przed wprowadzaniem w błąd (art. 8 i 16 rozporządzenia 178/2002) oraz jakie są konsekwencje stwierdzenia nieważności art. 1 pkt 1 lit. b) tej dyrektywy dla obowiązku instytucji UE do przyjęcia nowego aktu?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że przepis dopuszczający odchylenie ± 15% w deklarowanej zawartości procentowej materiałów paszowych nie jest sprzeczny z zasadami ochrony konsumentów, ponieważ nie prowadzi do wprowadzania ich w błąd. W odniesieniu do skutków wyroku stwierdzającego nieważność, Trybunał stwierdził, że unieważniony przepis (art. 1 pkt 1 lit. b) dyrektywy 2002/2) był autonomiczny i niezwiązany z innymi obowiązkami dyrektywy, co oznacza, że jego nieważność nie stworzyła luki prawnej ani niespójności wymagającej interwencji legislacyjnej ze strony instytucji unijnych.

Stan faktyczny

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez Consiglio di Stato i dotyczył skutków wyroku Trybunału w sprawach połączonych C‑453/03, C‑11/04, C‑12/04 i C‑194/04 ABNA i in., który stwierdził nieważność części dyrektywy 2002/2/WE. Sprawa dotyczyła obowiązku przyjęcia przez instytucje nowego aktu w następstwie tego wyroku oraz interpretacji przepisów dotyczących etykietowania mieszanek paszowych, w szczególności dopuszczalnego odchylenia w deklarowanej zawartości procentowej.

Rozstrzygnięcie

1) Artykuł 1 pkt 4 dyrektywy 2002/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 79/373/EWG w sprawie obrotu mieszankami paszowymi i uchylającej dyrektywę Komisji 91/357/EWG, który przewiduje obowiązek podawania na etykiecie mieszanek paszowych zawartość procentową w masie materiałów paszowych wchodzących w ich skład z odchyleniem ± 15% ilości zadeklarowanej, należy interpretować w ten sposób, że nie jest on sprzeczny z art. 8 i 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, które dotyczą w szczególności zapobiegania wprowadzaniu konsumentów w błąd poprzez etykietowanie i prezentację pasz. 2) Ponieważ art. 1 pkt 1 lit. b) dyrektywy 2002/2 przewidywał obowiązek autonomiczny niezwiązany z obowiązkami przewidzianymi w innych przepisach tej dyrektywy, stwierdzenie nieważności tego przepisu wyrokiem Trybunału z dnia 6 grudnia 2005 r. w sprawach połączonych C‑453/03, C‑11/04, C‑12/04 i C‑194/04 ABNA i in. nie stworzyło luki prawnej lub niespójności wymagającej od instytucji wspólnotowych przyjęcia zmian treści dyrektywy 2002/2. W każdym razie nieważność przepisu wspólnotowego wynika bezpośrednio z wyroku Trybunału, który ją stwierdził, i zarówno do władz, jak i sądów krajowych państw członkowskich należy wyciągnięcie z tego konsekwencji w ich krajowym porządku prawnym.

Pełny tekst orzeczenia

Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 listopada 2007 r. – Fratelli Martini i Cargill (sprawa C–421/06) Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu – Wyrok Trybunału stwierdzający nieważność przepisu wspólnotowego – Obowiązki instytucji – Zdrowie zwierząt – Mieszanki paszowe – Oznaczenie na etykiecie procentowej zawartości materiałów paszowych z odchyleniem ± 15% zadeklarowanej ilości – Zakaz wprowadzania w błąd konsumentów 1. Pytania prejudycjalne – Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa – Zastosowanie art. 104 § 3 regulaminu (regulamin Trybunału, art. 104 § 3) (por. pkt 20) 2. Ochrona zdrowia publicznego – Mieszanki paszowe – Dyrektywa 2002/2 (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002, art. 8 i 16; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/2, art. 1 pkt 4) (por. pkt 45 oraz pkt 1 sentencji) 3. Ochrona zdrowia publicznego – Mieszanki paszowe – Dyrektywa 2002/2 (art. 233 WE i 234 WE; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/2, art. 1 pkt 1 lit. b)) (por. pkt 63 oraz pkt 2 sentencji) Przedmiot Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Consiglio di Stato – Skutki wyroku Trybunału w sprawach połączonych C‑453/03, C‑11/04, C‑12/04 i C‑194/04 ABNA i in. stwierdzającego nieważność części dyrektywy 2002/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 79/373/EWG w sprawie obrotu mieszankami paszowymi i uchylającej dyrektywę Komisji 91/357/EWG (Dz.U. L 63, s. 23) – Obowiązek przyjęcia przez instytucje nowego aktu. Sentencja 1) Artykuł 1 pkt 4 dyrektywy 2002/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 79/373/EWG w sprawie obrotu mieszankami paszowymi i uchylającej dyrektywę Komisji 91/357/EWG, który przewiduje obowiązek podawania na etykiecie mieszanek paszowych zawartość procentową w masie materiałów paszowych wchodzących w ich skład z odchyleniem ± 15% ilości zadeklarowanej, należy interpretować w ten sposób, że nie jest on sprzeczny z art. 8 i 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, które dotyczą w szczególności zapobiegania wprowadzaniu konsumentów w błąd poprzez etykietowanie i prezentację pasz. 2) Ponieważ art. 1 pkt 1 lit. b) dyrektywy 2002/2 przewidywał obowiązek autonomiczny niezwiązany z obowiązkami przewidzianymi w innych przepisach tej dyrektywy, stwierdzenie nieważności tego przepisu wyrokiem Trybunału z dnia 6 grudnia 2005 r. w sprawach połączonych C‑453/03, C‑11/04, C‑12/04 i C‑194/04 ABNA i in. nie stworzyło luki prawnej lub niespójności wymagającej od instytucji wspólnotowych przyjęcia zmian treści dyrektywy 2002/2. W każdym razie nieważność przepisu wspólnotowego wynika bezpośrednio z wyroku Trybunału, który ją stwierdził, i zarówno do władz, jak i sądów krajowych państw członkowskich należy wyciągnięcie z tego konsekwencji w ich krajowym porządku prawnym.