C-425/07

Sprawa C‑425/07 P AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Odwołanie – Konkurencja – Odrzucenie przez Komisję skargi – Poważne zakłócenia wspólnego rynku – Brak interesu wspólnotowego Streszczenie wyroku 1.        Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Badanie skarg – Ocena interesu wspólnotowego związanego z badaniem sprawy (art. 81 WE, 82 WE) 2.        Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Wpływ na handel między państwami członkowskimi – Pojęcie (art. 81 WE, 82 WE) 3.        Odwołanie – Zarzuty – Elementy uzasadnienia wyroku dokonujące pomylenia dwóch pojęć prawnych – Sentencja oparta na innych podstawach prawnych – Oddalenie 1.        Komisja jest powołana do zdefiniowania i realizacji polityki wspólnotowej w dziedzinie konkurencji i dysponuje w tym zakresie uprawnieniami dyskrecjonalnymi przy rozpoznawaniu wniesionych skarg. Ustalając kolejność priorytetów w odniesieniu do rozpatrzenia złożonych do niej skarg, Komisja może zatem zgodnie z prawem powołać się na interes wspólnotowy. W tym zakresie jest zobowiązana ocenić w każdym przypadku wagę podnoszonych naruszeń konkurencji oraz trwałość ich skutków. Obowiązek ten oznacza w szczególności konieczność wzięcia pod uwagę czasu trwania i wagi zarzucanych naruszeń oraz ich wpływu na sytuację konkurencji we Wspólnocie. W konsekwencji w sytuacji, gdy stwierdzi się wystąpienie wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową, skarga dotycząca naruszenia art. 81 WE i 82 WE zostanie zbadana raczej przez Komisję aniżeli przez krajowe organy ochrony konkurencji, jeśli występuje wystarczający interes wspólnotowy. Może mieć to miejsce szczególnie w przypadku, gdy wskazane naruszenie może spowodować poważne zakłócenia wspólnego rynku. (por. pkt 31, 53, 54) 2.        Wpływ na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową z jednej strony oraz poważne zakłócenia wspólnego rynku z drugiej strony stanowią dwa odrębne pojęcia. Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi służy jako kryterium rozgraniczenia między zakresem zastosowania wspólnotowego prawa konkurencji, w szczególności art. 81 WE i 82 WE, a zakresem krajowego prawa konkurencji. Jeśli okaże się, że zarzucane naruszenie nie może wpłynąć na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową lub może wpłynąć na nią jedynie w sposób nieznaczny, wspólnotowe prawo konkurencji, a szczególnie art. 81 WE i 82 WE, nie znajdą zastosowania. Ponadto, aby porozumienie pomiędzy przedsiębiorstwami mogło wpłynąć na handel pomiędzy państwami członkowskimi, musi ono być takie, że na podstawie całości obiektywnych okoliczności prawnych i faktycznych można przewidzieć z wystarczającym stopniem prawdopodobieństwa, iż może ono wywierać bezpośredni lub pośredni rzeczywisty lub potencjalny wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi w sposób mogący zagrozić realizacji celów jednolitego rynku między państwami członkowskimi. Jeżeli chodzi o pojęcie poważnych zakłóceń wspólnego rynku, to może ono stanowić jedno z kryteriów oceny, czy występuje wystarczający interes wspólnotowy w zbadaniu skargi przez Komisję. Tymczasem wpływ na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową sam przez się nie powoduje poważnych zakłóceń wspólnego rynku. (por. pkt 48–52) 3.        Pomylenie pojęć przez Sąd w zaskarżonym wyroku nie może prowadzić do uchylenia owego wyroku, jeżeli jego sentencja jest oparta na innych podstawach prawnych. (por. pkt 55) WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r.(*) Odwołanie – Konkurencja – Odrzucenie przez Komisję skargi – Poważne zakłócenia wspólnego rynku – Brak interesu wspólnotowego W sprawie C‑425/07 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 14 września 2007 r., AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE, z siedzibą w Maroussi (Grecja), reprezentowana przez T. Asprogerakasa Grivasa, dikigoros, strona skarżąca, w której drugą stroną postępowania jest: Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez F. Castilla de la Torre oraz T. Christoforou, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona pozwana w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Ó Caoimh, J. Klučka, U. Lõhmus i A. Arabadjiev (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: P. Mengozzi, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 15 października 2008 r., po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 27 listopada 2008 r., wydaje następujący Wyrok 1        W odwołaniu AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE (zwana dalej „AEPI”) wnosi o uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie T‑229/05 AEPI przeciwko Komisji (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), którym oddalił on jako bezzasadną wniesioną przez AEPI skargę o stwierdzenie nieważności decyzji SG‑Greffe (2005) D/201832 z dnia 18 kwietnia 2005 r. odrzucającej złożoną przez wnoszącą odwołanie skargę dotyczącą naruszenia art. 81 WE lub 82 WE zarzucanego greckim organizacjom zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi w dziedzinie muzyki Erato, Apollon i Grammo (zwanej dalej „sporną decyzją”).  Okoliczności powstania sporu 2        Z pkt 1–12 zaskarżonego wyroku wynika, że okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu można streścić jak następuje. 3        Wnosząca odwołanie jest spółką akcyjną prawa greckiego prowadzącą działalność w sektorze ochrony praw własności intelektualnej w dziedzinie muzyki w Grecji. 4        W dniu 3 marca 1993 r. Republika Grecka przyjęła ustawę 2121/1993 w sprawie praw autorskich, praw pokrewnych i kwestii kulturalnych (FEK A’ 25/4.3.1993, zwaną dalej „ustawą nr 2121/1993”). Na mocy art. 54 tej ustawy twórcy mogą powierzyć zarządzanie i ochronę swoich praw własności intelektualnej organizacjom zbiorowego zarządzania, których działalność podlega zezwoleniu udzielanemu przez greckie ministerstwo kultury. Artykuł 58 tej samej ustawy stanowi, że przepisy wspomnianego art. 54 stosuje się analogicznie do zarządzania i ochrony praw pokrewnych. 5        Wnosząca odwołanie wystąpiła o zezwolenie na ogół praw autorskich i pokrewnych w dziedzinie muzyki. Greckie ministerstwo kultury udzieliło jej jednakże zezwolenia ograniczonego do zbiorowego zarządzania prawami autorskimi do utworów muzycznych. 6        Trzy greckie organizacje zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi, a mianowicie Erato, Apollon i Grammo (zwane dalej „trzema organizacjami”), uzyskały zezwolenie na zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi odpowiednio wykonawców piosenek, wykonawców muzyki i producentów nośników dźwięku lub obrazu. 7        W dniu 22 marca 2001 r. wnosząca odwołanie złożyła do Komisji Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Republice Greckiej oraz trzem organizacjom. Podniosła ona z jednej strony, iż te ostatnie naruszyły art. 81 WE i 82 WE, dopuszczając się nadużycia pozycji dominującej i wchodząc w porozumienia i uzgodnione praktyki (zwane dalej „zarzucanymi praktykami”), a z drugiej strony wniosła o postawienie Republiki Greckiej przed Trybunałem w związku z naruszeniem art. 81 WE, jako że ustawa 2121/1993 umożliwiała wspomnianym organizacjom prowadzenie zarzucanych praktyk. 8        Wnosząca odwołanie podkreślała w skardze, że wynagrodzenie za prawa pokrewne ustalone było na zbyt wysokim poziomie, sięgającym do 5% dochodu brutto osiągniętego przez greckich nadawców radiowych i telewizyjnych. To powodujące poważne i nieodwracalne szkody zachowanie stanowiło naruszenie art. 81 WE i 82 WE, gdyż zainteresowane przedsiębiorstwa nie były w stanie wnieść tych nadmiernych kwot, pozbawiając w ten sposób wnoszącą odwołanie opłat, których wymaga ona z tytułu praw autorskich. 9        W piśmie z dnia 7 grudnia 2004 r. ze względów prawnych i proceduralnych Komisja podzieliła skargę na dwie części, z których pierwsza dotyczyła Republiki Greckiej, a druga trzech organizacji. 10      W dniu 18 kwietnia 2005 r. po wzięciu pod uwagę argumentów wnoszącej odwołanie z braku interesu wspólnotowego Komisja w drodze spornej decyzji odrzuciła skargę dotyczącą trzech organizacji. 11      Istotne względy, na których opiera się sporna decyzja, mają następujące brzmienie: „W niniejszej sprawie zarzucane naruszenie nie jest w stanie spowodować poważnych zakłóceń wspólnego rynku, jako że wszystkie zainteresowane strony mają siedziby w Grecji i wykonują swoją działalność jedynie w tym państwie. Trudno wyobrazić sobie zmianę tej sytuacji, a mianowicie, że trzy organizacje […] zaczną w bliskiej przyszłości wykonywać działalność w innych państwach, zważywszy na strukturę rynków usług odnoszących się do ochrony praw pokrewnych i praktycznych trudności z tym związanych. Poza tym skutki zarzucanych praktyk są odczuwalne jedynie na rynku greckim. Umowy dotyczące praw do używania muzyki zawierane są jedynie z nadawcami radiowymi i telewizyjnymi oraz z innymi użytkownikami, którzy znajdują się w Grecji. Trzy organizacje […] są właściwe jedynie do ochrony praw pokrewnych w Grecji i w praktyce nie mają możliwości wykonywania takich uprawnień poza tym państwem. Ponadto w celu udowodnienia ewentualnego naruszenia Komisja musiałaby przeprowadzić całościową analizę warunków panujących na rynku właściwym oraz dostępnych alternatyw. Po pierwsze, biorąc pod uwagę, iż z jednej strony prawo greckie [zgodnie z dyrektywą Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. L 346, s. 61)] stanowi, że za wszystkie prawa pokrewne należy uiścić jednorazowe wynagrodzenie, a z drugiej strony, że zarzucane naruszenie wynika z tego, iż trzy organizacje występują wspólnie wobec użytkowników w celu żądania tego wynagrodzenia, Komisja musiałaby udowodnić ewentualne istnienie i skuteczność metod, które umożliwiałyby oddzielne wzywanie do uiszczenia wynagrodzenia. Po drugie, Komisja musiałaby nie tylko wykazać, że trzy organizacje […] zajmowały zbiorową pozycję dominującą na rynku, ale zgodnie z wyrokami Trybunału [z dnia 13 lipca 1989 r. w sprawie 395/87] Tourrier [Rec. s. 2521, i w sprawach połączonych 110/88, 241/88 i 242/88] Lucazeau [i in., Rec. s. 2811] musiałaby również zbadać relatywną wysokość opłat pobieranych za prawa autorskie i pokrewne we wszystkich państwach Unii Europejskiej, podstawy ich obliczania, zastosowane kryteria i warunki panujące na rynku greckim w porównaniu z [rynkami] innych państw europejskich. Ponadto należy zauważyć, że Państwa spółka ma możliwość zwrócenia się ze swoimi zarzutami do władz krajowych. W szczególności może ona przedstawić sprawę władzom greckim właściwym w sprawach konkurencji. Ze względu na dogłębną znajomość warunków panujących na rynku krajowym władze te są całkowicie w stanie zająć się Państwa skargą. Fakt, iż wszystkie zainteresowane strony i wszyscy zainteresowani użytkownicy muzyki mają siedziby w Grecji i wykonują swoją działalność na rynku greckim, nadaje jeszcze większe znaczenie szczegółowej znajomości warunków rynku lokalnego. Ponadto władze te są uprawnione do stosowania art. [81 WE i 82 WE] tak samo jak Komisja […]. Należy zatem dojść do wniosku, iż zakres i złożoność środków dochodzeniowych wymaganych do stwierdzenia, czy zachowanie trzech organizacji zarządzających prawami pokrewnymi jest zgodne ze wspólnotowymi regułami konkurencji, są nieproporcjonalne do bardzo ograniczonego znaczenia ewentualnego naruszenia dla funkcjonowania wspólnego rynku. Niniejsza sprawa nie charakteryzuje się zatem takim stopniem interesu wspólnotowego, jaki wymagany jest do wszczęcia przez Komisję dochodzenia”. 12      Wreszcie w dniu 20 kwietnia 2005 r. Komisja postanowiła umorzyć część skargi dotyczącą rzekomego uchybienia przez Republikę Grecką zobowiązaniom państwa członkowskiego. Wniesiona przez AEPI skarga na tę ostatnią decyzję została odrzucona postanowieniem Sądu z dnia 5 września 2006 r. w sprawie T‑242/05 AEPI przeciwko Komisji, które to stało się przedmiotem odwołania odrzuconego z kolei przez Trybunał postanowieniem z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie C‑461/06 Ρ AEPI przeciwko Komisji.  Skarga do Sądu i zaskarżony wyrok 13      W ramach wniesionej do Sądu skargi o stwierdzenie nieważności spornej decyzji wnosząca odwołanie podniosła dwa zarzuty dotyczące odpowiednio oczywistego błędu w ocenie interesu wspólnotowego, jaki przedstawiają zarzucane praktyki, oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia. 14      W odniesieniu do pierwszego zarzutu Sąd orzekł w pkt 38 zaskarżonego wyroku, że jeżeli chodzi o uprawnienia Komisji w zakresie rozpoznawania skarg, to ocena interesu wspólnotowego, który przedstawia skarga w dziedzinie konkurencji, zależy od okoliczności faktycznych i prawnych danego przypadku, które mogą różnić się znacząco w zależności od sprawy, a nie od z góry określonych kryteriów, które miałyby bezwzględne zastosowanie. Sąd dodał, że Komisja jest powołana w ramach czuwania nad stosowaniem art. 81 WE i 82 WE do zdefiniowania i realizacji polityki wspólnotowej w dziedzinie konkurencji i dysponuje w tym zakresie uprawnieniami dyskrecjonalnymi przy rozpoznawaniu wspomnianych skarg. 15      W pkt 40 zaskarżonego wyroku Sąd podkreślił, że aby ocenić interes wspólnotowy Komisja powinna w szczególności wyważyć wpływ podnoszonego naruszenia na funkcjonowanie wspólnego rynku, prawdopodobieństwo możliwości stwierdzenia tego naruszenia oraz zakres środków dochodzeniowych koniecznych do jak najlepszego wykonania spoczywającego na niej zadania polegającego na zapewnieniu przestrzegania art. 81 WE i 82 WE. 16      W niniejszej sprawie w pkt 45 i 46 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że w spornej decyzji Komisja oparła się na trzech względach, uznając, że brak jest interesu wspólnotowego w odniesieniu do zarzucanych praktyk, a mianowicie, iż te ostatnie nie są w stanie spowodować poważnych zakłóceń wspólnego rynku, że Komisja musiałaby przeprowadzić całościową analizę warunków rynkowych celem ustalenia, czy doszło do zarzucanego naruszenia, i że ochrona praw i interesów mogła zostać zapewniona przez właściwe organy krajowe. Sąd zauważył, że w ramach skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wnosząca odwołanie zakwestionowała tylko pierwszy z tych względów. 17      Następnie Sąd zbadał pierwszy z zarzutów w następujący sposób: „47      W konsekwencji należy ograniczyć zakres analizy do argumentów, za pomocą których skarżąca kwestionowała brak wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi, twierdząc, iż nałożenie zbyt wysokich opłat za prawa pokrewne stanowi praktykę mogącą wpłynąć na wspólny rynek w rozumieniu art. 81 WE i 82 WE, nawet jeśli ogranicza się ona do terytorium greckiego. 48      W związku z tym Komisja uznała po pierwsze, iż wszystkie zainteresowane strony mają siedziby i wykonują swoją działalność w Grecji, po drugie, że jest mało prawdopodobne poszerzenie zakresu działania trzech organizacji […] na inne państwa i po trzecie, że użytkownicy muzyki są obywatelami greckimi oraz że uprawnienia trzech organizacji ograniczają się do terytorium Grecji. 49      Należy jednocześnie zauważyć, że okoliczności faktyczne i prawne przytoczone przez skarżącą nie pozwoliły na wykazanie, że zarzucane praktyki miały wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi w taki sposób, iż mogłyby one zaszkodzić realizacji celów jednolitego rynku. Skarżąca ograniczyła się bowiem do przywołania trudności finansowych napotkanych przez organizacje zarządzające prawami autorskimi oraz użytkowników muzyki w Grecji i we wszystkich państwach członkowskich, nie będąc w stanie udowodnić swoich twierdzeń ani choćby przedstawić dowodów, które byłyby do tego przydatne. 50      W odniesieniu do argumentu skarżącej, iż poważne zakłócenia wspólnego rynku wynikają z faktu, że opłaty na rzecz twórców greckich i zagranicznych są uiszczane spółkom mającym siedzibę na terytorium Unii Europejskiej, należy stwierdzić, że uprawnienia trzech organizacji […] ograniczają się do terytorium Grecji i że zatem zasadniczo osobami dotkniętymi skutkami zarzucanych praktyk są użytkownicy muzyki na terytorium Grecji oraz twórcy greccy. 51      W odniesieniu do argumentów, zgodnie z którymi Trybunał orzekł już, że naruszenia ograniczające się do terytorium jednego państwa członkowskiego mogą stanowić naruszenie reguł konkurencji, należy podkreślić, że w sprawach, które doprowadziły do wydania tych decyzji, wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi wynikał bądź to z uzgodnienia między krajowymi spółkami zarządzającymi prawami autorskimi, skutkującego systematyczną odmową udzielenia bezpośredniego dostępu do ich repertuaru użytkownikom zagranicznym (ww. wyroki: w sprawie Lucazeau i in., pkt 17; w sprawie Tournier, pkt 23), bądź to wykluczenia wszelkich potencjalnych konkurentów na rynku geograficznym obejmującym jedno państwo członkowskie [wyrok (z dnia 6 kwietnia 1995 r.) w sprawach połączonych (C‑241/91 P i C‑242/91 P, Rec. s I‑743) RTE i ITP przeciwko Komisji, pkt 70]. W konsekwencji przywołane sprawy nie przedstawiają elementów wspólnych z niniejszą sprawą. 52      W odniesieniu do rzekomego obowiązku zachowania jednolitości i proporcjonalności pomiędzy państwami członkowskimi w zakresie opłat za prawa pokrewne, który miałby być ustanowiony w wyroku [z dnia 6 lutego 2003 r.] w sprawie SENA [Rec. s. I‑1251], należy wskazać, że w wyroku tym (pkt 34) Trybunał orzekł w przeciwnym sensie, uznając brak wspólnotowej definicji godziwego wynagrodzenia i nieistnienie obiektywnych powodów uzasadniających, aby sąd wspólnotowy ustalał warunki określania takiego wynagrodzenia. 53      W odniesieniu wreszcie do argumentu, iż Komisja uznała wystąpienie naruszenia art. 81 WE i 82 WE, z pisma z dnia 10 grudnia 2004 r. i ze [spornej] decyzji wynika wyraźnie, że jest on bezpodstawny, ponieważ Komisja wcale nie uznała wystąpienia takiego naruszenia. 54      W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, iż skarżąca nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów pozwalających na stwierdzenie rzeczywistych lub potencjalnych poważnych zakłóceń wspólnego rynku. 55      Zatem skarżąca nie udowodniła, że w [spornej] decyzji Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, uznając, że skutki praktyk zarzucanych przez skarżącą były w przeważającej części lub nawet w całości odczuwalne na rynku greckim i w związku z tym nie były one w stanie wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi w rozumieniu art. 81 WE i 82 WE. 56      Zarzut pierwszy należy w konsekwencji oddalić jako bezzasadny”. 18      W odniesieniu do zarzutu drugiego, a w szczególności do argumentu, iż Komisja nie oparła stanowiska na ogóle dowodów i przedstawionych argumentów, Sąd orzekł, że była ona zobowiązana jedynie przedstawić względy prawne o zasadniczym znaczeniu dla powzięcia decyzji. Według Sądu Komisja wskazała w wystarczająco jasny sposób konkretne przyczyny odrzucenia skargi (pkt 62 i 63 zaskarżonego wyroku). 19      W konsekwencji Sąd oddalił skargę w całości.  Żądania stron 20      AEPI wnosi do Trybunału o: –        uchylenie zaskarżonego wyroku; –        rozstrzygnięcie co do istoty zgodnie z żądaniami przedstawionymi przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu w pierwszej instancji lub przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania; oraz –        obciążenie Komisji kosztami postępowania. 21      Komisja wnosi o oddalenie odwołania i o obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania.  W przedmiocie odwołania  W przedmiocie dopuszczalności 22      Komisja kwestionuje dopuszczalność odwołania, twierdząc, że wszystkie zarzuty pokrywają się zasadniczo z argumentami i dowodami przedstawionymi w pierwszej instancji przez wnoszącą odwołanie bez szczegółowego wskazania naruszeń prawa, jakimi miałby być dotknięty zaskarżony wyrok. 23      W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 255 ust. 1 akapit drugi WE oraz art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości odwołanie jest ograniczone do kwestii prawnych, a jego podstawę musi stanowić brak właściwości Sądu, naruszenie przepisów postępowania przed Sądem wpływające niekorzystnie na interesy wnoszącego odwołanie lub naruszenie prawa wspólnotowego przez Sąd. 24      Z orzecznictwa wynika również, że gdy wnoszący odwołanie kwestionuje wykładnię lub zastosowanie przez Sąd prawa wspólnotowego, okoliczności prawne rozpatrywane w pierwszej instancji mogą ponownie być rozważane w ramach odwołania. Gdyby bowiem wnoszący odwołanie nie mógł oprzeć odwołania na zarzutach i argumentach podniesionych przed Sądem, postępowanie odwoławcze pozbawione byłoby częściowo sensu (zobacz wyrok z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie C‑240/03 P Comunità montana della Valnerina przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑731, pkt 107, a także w szczególności postanowienia: z dnia 11 listopada 2003 r. w sprawie C‑488/01 P Martinez przeciwko Parlamentowi, Rec. s. I‑13355, pkt 39; z dnia 13 lipca 2006 r. w sprawie C‑338/05 P Front national i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie, pkt 23). 25      Ponadto odwołanie musi dokładnie wskazywać zakwestionowane części wyroku, do którego uchylenia zmierza, oraz argumenty prawne, które w szczegółowy sposób uzasadniają to żądanie (zobacz ww. wyrok w sprawie Comunità montana della Valnerina przeciwko Komisji, pkt 105, a także w szczególności ww. postanowienia: w sprawie Martinez przeciwko Parlamentowi, pkt 40; w sprawie Front national i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie, pkt 24). 26      W tym względzie należy zauważyć, że wnosząca odwołanie wskazała pewne punkty zaskarżonego wyroku, a mianowicie w szczególności pkt 38, 41–43, 44 i 54, wobec których wysunęła argumenty prawne zmierzające do wykazania, że Sąd naruszył prawo. 27      Należy w konsekwencji odrzucić zarzut niedopuszczalności.  Co do istoty 28      Wnosząca odwołanie podnosi w jego uzasadnieniu pięć zarzutów. Zarzut pierwszy dotyczy braku w zaskarżonym wyroku uzasadnienia w odniesieniu do uprawnień dyskrecjonalnych przysługujących Komisji przy rozpoznawaniu wniesionych do niej skarg. W zarzutach od drugiego do czwartego wnosząca odwołanie podnosi zasadniczo, że wyrok Sądu jest bezpodstawny i pozbawiony uzasadnienia w odniesieniu do stwierdzenia, że nie było wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. W piątym wreszcie zarzucie wnosząca skargę podnosi, że zaskarżony wyrok narusza prawo, gdyż istnienie chociażby potencjalnego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi wystarcza dla zastosowania art. 81 WE i 82 WE.  W przedmiocie zarzutu pierwszego –        Argumentacja stron 29      Wnosząca skargę powołuje się na brak uzasadnienia w pkt 38 zaskarżonego wyroku polegający na niezbadaniu przez Sąd, czy Komisja zachowała w spornej decyzji granice uprawnień dyskrecjonalnych przysługujących jej w ramach rozpoznawania skarg wniesionych do niej w dziedzinie konkurencji. Okoliczność przyznania jej takich uprawnień w tych ramach nie uzasadnia bowiem odrzucenia skargi, ponieważ rzeczone uprawnienia dyskrecjonalne nie mogą być wykonywane w sposób arbitralny. 30      Komisja odpiera, że Sąd uzasadnił w dokładny i pełny sposób swą ocenę, według której zachowała ona w spornej decyzji granice swojego uznania. –        Ocena Sądu 31      Należy wskazać, że Sąd słusznie uznał w pkt 38 zaskarżonego wyroku, że Komisja jest powołana do zdefiniowania i realizacji polityki wspólnotowej w dziedzinie konkurencji i dysponuje w tym zakresie uprawnieniami dyskrecjonalnymi przy rozpoznawaniu skarg (zob. podobnie wyrok z dnia 4 marca 1999 r. w sprawie C‑119/97 P Ufex i in. przeciwko Komisji, Rec. s. I‑1341, pkt 88, 89). 32      Nie można jednak z tego wnioskować, że Sąd zaniechał zbadać, czy Komisja wykonywała te uprawnienia w granicach ustalonych w orzecznictwie. 33      Po przypomnieniu w pkt 39 zaskarżonego wyroku, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, gdy Komisja ustala określone priorytety w odniesieniu do badania otrzymywanych skarg, jest uprawniona do powołania się na interes wspólnotowy w odniesieniu do określonej praktyki jako na jedno z kryteriów ustalania priorytetów, Sąd wyjaśnił bowiem w następnym punkcie tego wyroku, że dla oceny interesu wspólnotowego Komisja powinna wziąć pod uwagę okoliczności faktyczne i prawne sprawy, w szczególności zaś te, które zostały jej przedstawione w złożonej do niej skardze, wyważając wpływ zarzucanego naruszenia na funkcjonowanie wspólnego rynku, prawdopodobieństwo jego ustalenia i zakres koniecznych środków dochodzeniowych. 34      W tym względzie Sąd podkreślił, że należy do niego sprawdzenie w szczególności, czy ze spornej decyzji wynika, że Komisja dokonała takiego wyważenia (pkt 41 zaskarżonego wyroku). 35      W dalszych punktach zaskarżonego wyroku Sąd dokonał takiego właśnie sprawdzenia. 36      Sąd zbadał w szczególności w pkt 46 i nast. wspomnianego wyroku, czy Komisja słusznie uznała, że zarzucane praktyki nie były w stanie spowodować poważnych zakłóceń wspólnego rynku, aby podsumować, że brak było wystarczającego interesu wspólnotowego w zbadaniu skargi przez Komisję. 37      Czyniąc to, Sąd poddał kontroli sądowej warunki wykonywania przez Komisję jej uprawnień dyskrecjonalnych. 38      W tych okolicznościach nie można zarzucić Sądowi, że nie zbadał, czy w spornej decyzji Komisja zachowała granice uprawnień dyskrecjonalnych przysługujących jej przy rozpoznawaniu wniesionych do niej skarg. Zaskarżony wyrok nie jest w konsekwencji dotknięty w tym względzie brakiem uzasadnienia. 39      W związku z tym pierwszy zarzut należy oddalić jako bezzasadny.  W przedmiocie zarzutów od drugiego do czwartego –        Argumentacja stron 40      W zarzutach od drugiego do czwartego, które należy rozpatrzyć wspólnie, wnosząca odwołanie kwestionuje stwierdzenia Sądu, zgodnie z którymi jeśli skutki naruszeń ograniczają się do terytorium jednego państwa członkowskiego, Komisja ma prawo odrzucenia skargi ze względu na brak wystarczającego interesu wspólnotowego z powodu braku wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową. 41      Wnosząca odwołanie powołuje się w zarzutach drugim i trzecim w szczególności na błąd w ocenie lub brak uzasadnienia w pkt 41–43 zaskarżonego wyroku. Ponadto wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że oparł się on w pkt 44 tego wyroku na orzecznictwie niemającym żadnego związku z prawem autorskim, nie wziąwszy pod uwagę szeregu stosownych wyroków ukazujących, że wpływ na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową może wystąpić, nawet jeśli naruszenie ma miejsce jedynie na terytorium jednego państwa członkowskiego. 42      W ramach czwartego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że art. 81 WE i 82 WE nie wykluczają z góry, aby wpływ na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową występował, jeśli naruszenie miało miejsce na terytorium jednego tylko państwa członkowskiego. Ponadto kwestionuje ona stwierdzenie zawarte w pkt 49 i 50 zaskarżonego wyroku, według którego nie przedstawiła dowodów na to, iż z jednej strony zarzucane praktyki miały wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi w taki sposób, iż mogłyby one zaszkodzić realizacji celów wspólnego rynku, z drugiej zaś strony, że zasadniczo osobami dotkniętymi skutkami zarzucanych praktyk nie są użytkownicy muzyki na terytorium Grecji ani twórcy greccy. Opiera się ona w tym względzie na następujących dowodach: –        około 4500 przedsiębiorstw, które korzystały z muzyki i opłacały regularnie prawa autorskie, zaprzestało nadawania muzyki z powodu nałożonych przez trzy organizacje cen za prawa pokrewne (5% za prawa pokrewne należy porównać ze stawką 2,2% naliczaną przez wnoszącą odwołanie tytułem praw autorskich). Ponadto, tak jak to potwierdził w orzeczeniu nr 5144/2005 Monomeles Protodikeio Athinon [sąd drugiej instancji w składzie jednoosobowym w Atenach (Grecja)], wnosząca odwołanie otrzymywała kwotę 5522 EUR rocznie tytułem praw autorskich należnych za muzykę nadawaną w samolotach Olympiaki Aeroporia, podczas gdy trzy organizacje zażądały od tego przewoźnika lotniczego kwoty 627 563 EUR rocznie tytułem praw pokrewnych należnych za tę samą muzykę; –        opisane wyżej działanie miało w konsekwencji wpływ na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową w dziedzinie praw autorskich i praw pokrewnych, ponieważ około 50% muzyki nadawanej w Grecji stanowi muzyka zagraniczna. Ponadto zagraniczni twórcy, których muzyka nadawana jest w Grecji, są jako ogół reprezentowani w tym państwie członkowskim przez wnoszącą odwołanie, która pobiera tam opłaty na ich rachunek. Są oni w ten sposób pozbawieni znacznych dochodów z powodu wygórowanych cen nałożonych przez trzy organizacje. 43      Według Komisji ze szczegółowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika jasno, że zarówno ramy działalności trzech organizacji, jak i ich praktyki nie wzbudziły najmniejszych podejrzeń dotyczących znaczącego wpływu, jaki działalność ta miałaby mieć na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową, wbrew temu, co twierdzi wnosząca odwołanie. –        Ocena Trybunału 44      Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jedynie Sąd jest właściwy do dokonywania, po pierwsze, ustaleń faktycznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy nieprawidłowość jego ustaleń wynika z przedstawionych mu akt sprawy, a po drugie, oceny ustalonych okoliczności faktycznych. Ocena okoliczności faktycznych nie stanowi zatem, z wyjątkiem przypadków wypaczenia przedstawionych dowodów, kwestii prawnej poddanej kontroli Trybunału (zob. wyroki: z dnia 11 lutego 1999 r. w sprawie C‑390/95 P Antillean Rice Mills i in. przeciwko Komisji, Rec. s. I‑769, pkt 29; z dnia 15 czerwca 2000 r. w sprawie C‑237/98 P Dorsch Consult przeciwko Radzie i Komisji, Rec. s. I‑4549, pkt 35). 45      W konsekwencji argumenty zmierzające do wykazania istnienia wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi podnoszone przez wnoszącą odwołanie szczególnie w ramach zarzutu czwartego, a mianowicie okoliczność, że pobiera ona w Grecji opłaty w związku z wykorzystywaniem muzyki nie tylko twórców greckich, lecz również twórców wykonujących działalność w innych państwach członkowskich Unii, oraz okoliczność, że przekazuje ona tak pobrane opłaty, na podstawie umów o wzajemnej reprezentacji, odpowiednim organizacjom mającym siedzibę w innych państwach członkowskich i zajmujących się tak jak AEPI zbiorowym zarządzaniem prawami autorskimi do utworów muzycznych, nie mogą zostać uwzględnione. 46      W pierwszej kolejności wszystkie te argumenty dotyczą okoliczności czysto faktycznych i nie mogą być w konsekwencji zbadane przez Trybunał w ramach odwołania. 47      W drugiej kolejności wnosząca odwołanie nie zarzuciła Sądowi wypaczenia niektórych dowodów. 48      W trzeciej kolejności wnosząca odwołanie ogranicza się w istocie do zakwestionowania stwierdzenia Sądu, zgodnie z którym nie wykazała ona, że zaskarżone praktyki mogą mieć wpływ na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową. Przywołane zarzuty okazują się w każdym razie nieistotne dla sprawy, jako że taki wpływ sam przez się nie powoduje poważnych zakłóceń wspólnego rynku. W tym względzie należy jednak zauważyć, że Sąd oddalił pierwszy zarzut wnoszącej odwołanie podniesiony w uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności, stwierdzając, że nie przedstawiła ona żadnych konkretnych dowodów pozwalających na stwierdzenie rzeczywistych lub potencjalnych poważnych zakłóceń wspólnego rynku. 49      Należy podkreślić w tym względzie, że wpływ na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową z jednej strony oraz poważne zakłócenia wspólnego rynku z drugiej strony stanowią dwa odrębne pojęcia. 50      W odniesieniu do pierwszego pojęcia z brzmienia art. 81 WE i 82 WE wynika, że znajdują one zastosowanie do porozumień ograniczających konkurencję, jak również do nadużycia pozycji dominującej, tylko jeśli te porozumienia i nadużycia mogą mieć wpływ na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową. Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi służy zatem jako kryterium rozgraniczenia między zakresem zastosowania wspólnotowego prawa konkurencji, w szczególności art. 81 WE i 82 WE, a zakresem krajowego prawa konkurencji. Jeśli okaże się, że zarzucane naruszenie nie może wpłynąć na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową lub może wpłynąć na nią jedynie w sposób nieznaczny (zob. podobnie wyroki: z dnia 23 listopada 2006 r. w sprawie C‑238/05 Asnef-Equifax i Administración del Estado, Zb.Orz. s. I‑11125, pkt 34, i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 25 stycznia 2007 r. w sprawie C‑407/04 P Dalmine przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑829, pkt 90, i przytoczone tam orzecznictwo), wspólnotowe prawo konkurencji, a szczególnie art. 81 WE i 82 WE nie znajdą zastosowania. 51      Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, aby porozumienie pomiędzy przedsiębiorstwami mogło wpłynąć na handel pomiędzy państwami członkowskimi, musi ono być takie, że na podstawie całości obiektywnych okoliczności prawnych i faktycznych można przewidzieć z wystarczającym stopniem prawdopodobieństwa, iż może ono wywierać bezpośredni lub pośredni rzeczywisty lub potencjalny wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi w sposób mogący zagrozić realizacji celów jednolitego rynku między państwami członkowskimi (zob. podobnie w szczególności ww. wyrok w sprawie Dalmine przeciwko Komisji, pkt 90). 52      Jeżeli chodzi o pojęcie poważnych zakłóceń wspólnego rynku, to może ono stanowić jedno z kryteriów oceny, czy występuje wystarczający interes wspólnotowy w zbadaniu skargi przez Komisję. 53      Ustalając kolejność priorytetów w odniesieniu do rozpatrzenia złożonych do niej skarg, Komisja może zatem zgodnie z prawem powołać się na interes wspólnotowy. W tym zakresie jest zobowiązana ocenić w każdym przypadku wagę podnoszonych naruszeń konkurencji oraz trwałość ich skutków. Obowiązek ten oznacza w szczególności konieczność wzięcia pod uwagę czasu trwania i wagi zarzucanych naruszeń oraz ich wpływu na sytuację konkurencji we Wspólnocie (ww. wyrok w sprawie Ufex i in. przeciwko Komisji, pkt 93). 54      W konsekwencji w sytuacji, gdy stwierdzi się wystąpienie wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową, skarga dotycząca naruszenia art. 81 WE i 82 WE zostanie zbadana raczej przez Komisję aniżeli przez krajowe organy ochrony konkurencji, jeśli występuje wystarczający interes wspólnotowy. Może mieć to miejsce szczególnie w przypadku, gdy zarzucane naruszenie może spowodować poważne zakłócenia wspólnego rynku. 55      O ile prawdą jest, że w zaskarżonym wyroku Sąd nie dokonał w sposób wyraźny i dokładny rozróżnienia tych dwóch pojęć, lecz je pomylił, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 40–45 opinii, stwierdzenie to nie może jednak prowadzić do uchylenia tego wyroku, ponieważ jego rozstrzygnięcie jest zasadne w świetle innych względów prawnych (zob. podobnie w szczególności wyroki: z dnia 9 czerwca 1992 r. w sprawie C‑30/91 P Lestelle przeciwko Komisji, Rec. s. I‑3755, pkt 28; z dnia 13 lipca 2000 r. w sprawie C‑210/98 P Salzgitter przeciwko Komisji, Rec. s. I‑5843, pkt 58). 56      Z analizy łącznej pkt 49, 50 i 54 zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że jego rozstrzygnięcie opiera się na uzasadnieniu, które może być streszczone w stwierdzeniu poczynionym przez Sąd we wspomnianym pkt 54 tego wyroku, zgodnie z którym wnosząca odwołanie nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów pozwalających na stwierdzenie rzeczywistych lub potencjalnych poważnych zakłóceń wspólnego rynku. 57      Wynika z tego, że niezależnie od rozważań przedstawionych w zaskarżonym wyroku odnoszących się do kwestii wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową w rozumieniu art. 81 WE i 82 WE, Sąd oddalił skargę ze względu na brak konkretnych dowodów pozwalających na stwierdzenie rzeczywistych lub potencjalnych poważnych zakłóceń wspólnego rynku jako kryterium oceny, czy występuje wystarczający interes wspólnotowy w zbadaniu skargi przez Komisję. 58      Nie można zatem utrzymywać, że pomylenie pojęć cechujące zaskarżony wyrok, którego to wnosząca odwołanie nie podniosła zresztą w ramach odwołania, ma charakter mogący przeszkodzić w rozumieniu uzasadnienia będącego u podstaw tego wyroku celem zakwestionowania jego ważności lub dokonania przez Trybunał kontroli sądowej. 59      Podobnie Sąd stwierdził wprawdzie w pkt 55 zaskarżonego wyroku, że wnosząca odwołanie nie udowodniła, że w spornej decyzji Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, uznając, że zarzucane praktyki nie mogły wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi w rozumieniu art. 81 WE i 82 WE, podczas gdy Komisja wcale nie wypowiedziała się w tej kwestii, niemniej jednak stwierdzenie to nie ma związku z pojęciem poważnych zakłóceń wspólnego rynku. 60      Biorąc zresztą pod uwagę fakt, że Komisja nie zajęła się w spornej decyzji kwestią wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi, trzeba zauważyć, że wspomniane stwierdzenie Sądu nie wykluczałoby zatem zastosowania w tym przypadku art. 81 WE i 82 WE przez właściwe organy krajowe. 61      W odniesieniu do przedstawionej w pkt 41 niniejszego wyroku argumentacji wnoszącej odwołanie w ramach zarzutów drugiego i trzeciego na podstawie różnych wyroków Trybunału należy zauważyć, że przywołane orzecznictwo nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. 62      Wyroki Trybunału, do których bowiem odnosi się wnosząca odwołanie, a mianowicie: z dnia 31 maja 1979 r. w sprawie 22/78 Hugin Kassaregister i Hugin Cash Registers przeciwko Komisji, Rec. s. 1869, ww. wyroki: w sprawie Tournier; w sprawach połączonych Lucazeau i in.; wyroki: z dnia 10 grudnia 1991 r. w sprawie C‑179/90 Merci convenzionali porto di Genova, Rec. s. I‑5889; z dnia 17 maja 1994 r. w sprawie C‑18/93 Corsica Ferries, Rec. s. I‑1783, a także z dnia 6 kwietnia 1995 r. w sprawach połączonych C‑241/91 P i C‑242/91 P RTE i ITP przeciwko Komisji, Rec. s. I‑743, dotyczą wszystkie pojęcia wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi w rozumieniu art. 81 WE i 82 WE. 63      Jedyny wyrok przywołany przez wnoszącą odwołanie dotyczący pojęcia poważnych zakłóceń wspólnego rynku, a mianowicie wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 1995 r. w sprawie T‑5/93 Tremblay i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II‑185, nie ma również znaczenia w niniejszej sprawie. Z pkt 40 tego wyroku wynika, że Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji ze względu na brak uzasadnienia w zakresie, w jakim odrzucała ona skargi zawiadamiające o podziale rynku krajowego będącego skutkiem umów o wzajemnej reprezentacji zawartych między spółkami zarządzającymi prawami autorskimi z różnych państw członkowskich. Nie ma to miejsca jednak w okolicznościach niniejszej sprawy. 64      W konsekwencji zarzuty od drugiego do czwartego należy oddalić.  W przedmiocie zarzutu piątego –        Argumentacja stron 65      Wnosząca odwołanie kwestionuje zawarte w pkt 54 zaskarżonego wyroku stwierdzenie, iż nie przedstawiła ona żadnych konkretnych dowodów pozwalających na stwierdzenie rzeczywistych lub potencjalnych poważnych zakłóceń wspólnego rynku. Według wnoszącej odwołanie art. 81 WE i 82 WE nie wymagają, aby wystąpiło rzeczywiste zakłócenie, jako że potencjalne zakłócenie jest wystarczające. W tym względzie opierając się na pewnych dowodach, których większość została już przywołana w ramach zarzutu czwartego, uważa ona, że potencjalny wpływ na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową jest oczywisty. W konsekwencji Sąd dokonał wykładni art. 81 WE i 82 WE w błędny sposób. 66      Komisja odpiera, że wnosząca odwołanie dokonała błędnej interpretacji pkt 42, 48–50, 54 i 55 zaskarżonego wyroku, ponieważ poczynione przez Sąd odniesienie do wystąpienia „rzeczywistych lub potencjalnych” zakłóceń na wspólnym rynku powinno być oceniane w świetle dowodów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie. –        Ocena Trybunału 67      W ramach zarzutu piątego wnosząca odwołanie kwestionuje zawarte w pkt 54 zaskarżonego wyroku stwierdzenie Sądu, iż nie przedstawiła ona żadnych konkretnych dowodów pozwalających na stwierdzenie rzeczywistych lub potencjalnych poważnych zakłóceń wspólnego rynku, ograniczając się do próby wykazania, że zaskarżone praktyki potencjalnie wpływają na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową w rozumieniu art. 81 WE i 82 WE. 68      Jednakże, jak wynika to z pkt 48 niniejszego wyroku, nawet założywszy, że zaskarżone praktyki potencjalnie wpływają na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową w rozumieniu art. 81 WE i 82 WE, jak utrzymuje to wnosząca odwołanie, to taki wpływ nie powoduje sam przez się potencjalnego wystąpienia poważnych zakłóceń wspólnego rynku. 69      W konsekwencji zarzut drugi należy oddalić jako nieistotny dla sprawy. 70      Wobec powyższego odwołanie należy oddalić w całości.  W przedmiocie kosztów 71      Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 118 regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania, a ta przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami postępowania. Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje: 1)      Odwołanie zostaje oddalone. 2)      AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE zostaje obciążona kosztami. Podpisy * Język postępowania: grecki.