C-428/23

Wydanie tymczasowe WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba) z dnia 9 lipca 2026 r.(*) Odesłanie prejudycjalne – Rynek wewnętrzny – Konkurencja – Zawodowa piłka nożna – Artykuł 101 ust. 1 TFUE – Zakaz karteli – Regulamin krajowego związku piłki nożnej – Zakup usług od osób trzecich względem tego związku – Działalność agentów sportowych – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel lub ze względu na skutek – Wyjątek od zakazu ustanowionego w art. 101 ust. 1 TFUE – Zakres – Cele realizowane przez ten regulamin – Względy uzasadniające – Przesłanki – Realizacja uzasadnionych celów leżących w interesie ogólnym – Konieczność – Proporcjonalność W sprawie C‑428/23 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości, Niemcy) postanowieniem z dnia 13 czerwca 2023 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 11 lipca 2023 r., w postępowaniu: ROGON GmbH & Co. KG, MVI Management GmbH, DC przeciwko Deutscher Fußball-Bund eV (DFB), TRYBUNAŁ (piąta izba), w składzie: M.L. Arastey Sahún, prezeska izby, J. Passer, E. Regan (sprawozdawca), D. Gratsias, i B. Smulders, sędziowie, rzecznik generalny: N. Emiliou, sekretarz: D. Dittert, kierownik wydziału, uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 12 lutego 2025 r., rozważywszy uwagi, które przedstawili: –        w imieniu ROGON GmbH & Co. KG, MVI Management GmbH i DC – T. Bernhard, A. Fritzsche, S. Kirchgeßner i C. von Köckritz, Rechtsanwälte, –        w imieniu Deutscher Fußball-Bund eV (DFB) – D. Bischoff i M.M. Stopper, Rechtsanwälte, –        w imieniu rządu niemieckiego – J. Möller i R. Kanitz, w charakterze pełnomocników, –        w imieniu rządu francuskiego – R. Bénard i T. Lechevallier, w charakterze pełnomocników, –        w imieniu Komisji Europejskiej – S. Baches Opi, B. Cullen i G. Meeßen, w charakterze pełnomocników, po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 15 maja 2025 r., wydaje następujący Wyrok 1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 101 ust. 1 TFUE. 2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu między spółkami ROGON GmbH & Co. KG, MVI Management GmbH i DC a Deutscher Fußball-Bund eV (DFB), który jest niemieckim związkiem piłki nożnej (zwanym dalej „DFB”), dotyczącego zgodności z prawem przepisów przyjętych przez ten ostatni w zakresie działalności agentów sportowych. Ramy prawne 3        Artykuł 101 ust. 1 TFUE stanowi: „Niezgodne z rynkiem wewnętrznym i zakazane są wszelkie porozumienia między przedsiębiorstwami, wszelkie decyzje związków przedsiębiorstw i wszelkie praktyki uzgodnione, które mogą wpływać na handel między państwami członkowskimi i których celem lub skutkiem jest zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji wewnątrz rynku wewnętrznego, a w szczególności te, które polegają na: a)      ustalaniu w sposób bezpośredni lub pośredni cen zakupu lub sprzedaży albo innych warunków transakcji; b)      ograniczaniu lub kontrolowaniu produkcji, rynków, rozwoju technicznego lub inwestycji; c)      podziale rynków lub źródeł zaopatrzenia; d)      stosowaniu wobec partnerów handlowych nierównych warunków do świadczeń równoważnych i stwarzaniu im przez to niekorzystnych warunków konkurencji; e)      uzależnianiu zawarcia kontraktów od przyjęcia przez partnerów zobowiązań dodatkowych, które ze względu na swój charakter lub zwyczaje handlowe nie mają związku z przedmiotem tych kontraktów”. Postępowanie główne i pytania prejudycjalne 4        DFB jest organizacją parasolową, która zrzesza 27 niemieckich związków piłki nożnej, w tym w szczególności Deutsche Fußball Liga eV, czyli niemiecką ligę piłki nożnej (zwaną dalej „DFL”). Zrzesza ona ponad 25 000 klubów i ponad 7 milionów członków. 5        ROGON jest firmą doradczą dla zawodowych piłkarzy i młodych talentów w Niemczech, założoną przez DC. MVI Management jest osobą prawną prawa austriackiego, której działalność polega również na pośrednictwie w transferach piłkarzy. 6        Zgodnie z § 16a statutu DFB organizacja zawodów sportowych w dwóch ligach zawodowych najwyższego poziomu jest zapewniana przez DFL, która jest stowarzyszeniem zrzeszającym kluby uczestniczące w tych dwóch ligach zawodowych. 7        Kluby uczestniczące w rozgrywkach Bundesligi lub drugiej ligi niemieckiej są zobowiązane jako zwyczajni członkowie DFL do przestrzegania statutu DFB oraz wiążących regulaminów przyjętych przez ten związek. Aby móc grać w Bundeslidze lub drugiej lidze niemieckiej, piłkarze muszą zawrzeć umowę licencyjną z DFL, która zobowiązuje ich do przestrzegania zasad ustanowionych przez DFB. Jako członek Międzynarodowej Federacji Piłki Nożnej (FIFA) DFB podlega zasadom tej federacji i jest zobowiązany do wdrażania jej decyzji. 8        DFB przyjął Reglement für Spielervermittlung (regulamin usług pośrednictwa świadczonych przez agentów sportowych, zwany dalej „RfSV”), który wszedł w życie w dniu 1 kwietnia 2015 r. Regulamin ten jest skierowany do klubów i zawodników, którzy są zobowiązani do jego przestrzegania. RfSV reguluje korzystanie przez zawodników i kluby z usług agenta przy zawieraniu umów z zawodnikami profesjonalnymi i umów transferowych. RfSV w szczególności: –        nakłada na agentów obowiązek rejestracji (§ 2 pkt 3 i § 3 pkt 2 i 3); –        wymaga złożenia przez agenta oświadczenia zawierającego zobowiązanie do podporządkowania się przez agenta różnym statutom, regulaminom i zasadom FIFA, DFB i DFL, w tym podporządkowania się jurysdykcji DFB (§ 2 pkt 2 i § 3 pkt 2 i 3 oraz załączniki 1 i 2 do niego); –        ustanawia dodatkowy obowiązek rejestracji osoby fizycznej przy rejestracji osób prawnych (załącznik 2); –        zakazuje udziału agenta w przyszłych przychodach transferowych klubu w przypadku pośrednictwa w nabyciu (§ 7 pkt 3); –        zakazuje pobierania prowizji za pośrednictwo dotyczące zawodników niepełnoletnich (§ 7 pkt 7); oraz –        ustanawia obowiązek ujawniania wynagrodzeń i płatności na rzecz agentów (§ 6 pkt 1). –        przewiduje kary za naruszenie nałożonych w nim obowiązków (§ 9). 9        W dniu 12 stycznia 2018 r. spółka Deutsche Fußball Liga GmbH (DFL GmbH), spółka zależna należąca w 100 % do DFL, przekazała okólnik nr 62 kierownictwu klubów i spółek kapitałowych Bundesligi oraz drugiej ligi niemieckiej w celu poinformowania ich między innymi o przepisach mających zastosowanie do agentów sportowych upoważnionych przez kluby w wypadku zgody na pośrednictwo przy transferach ich zawodników do innych klubów. W szczególności w okólniku tym podkreślono, że wynagrodzenie agentów może być uzgodnione albo w formie jednorazowej kwoty ryczałtowej, albo w formie wynagrodzenia progresywnego, powiązanego z rekompensatą za transfer uzyskanym na podstawie pośrednictwa przy transferze do innego klubu, z wyłączeniem jakiegokolwiek wynagrodzenia obliczanego procentowo od tej rekompensaty. 10      Każdy z powodów w postępowaniu głównym wytoczył przed Landgericht Frankfurt am Main (sądem krajowym we Frankfurcie nad Menem, Niemcy) powództwo o zaprzestanie stosowania pewnych obowiązków przewidzianych w RfSV, powołując się w szczególności na zakaz karteli. 11      Ponieważ sąd ten uwzględnił powództwo jedynie częściowo, powodowie w postępowaniu głównym wnieśli apelację od wyroku wydanego przez ten sąd do Oberlandesgericht Frankfurt am Main (wyższego sądu krajowego we Frankfurcie nad Menem, Niemcy), który z jednej strony nakazał DFB zaprzestanie praktyki polegającej na tym, że agenci sportowi mogą być rejestrowani wyłącznie pod warunkiem podporządkowania się przepisom FIFA, DFB i DFL regulującym wykonywanie działalności agentów sportowych, a z drugiej strony zakazał DFB oraz wszelkim organizatorom rozgrywek ligi piłkarskiej ograniczania klubom możliwości uzgadniania zasad obliczania prowizji wypłacanych agentom piłkarskim, opartych na procentowej części przychodów z późniejszych transferów. Oddalił pozostałe żądania apelacji i apelację wzajemną wniesioną przez DFB. 12      Powodowie w postępowaniu głównym i DFB wnieśli do Bundesgerichtshof (federalnego trybunału sprawiedliwości, Niemcy), który jest sądem odsyłającym, skargi rewizyjne na wyrok Oberlandesgericht Frankfurt am Main (wyższego sądu krajowego we Frankfurcie nad Menem) celem uzyskania w wypadku tych powodów zniesienia ciążących na nich obowiązków, a w wypadku DFB oddalenia skargi. 13      Sąd odsyłający skłania się do uznania, że przepisy przewidziane w RfSV prowadzą do ograniczenia, które może wpłynąć na konkurencję między przedsiębiorstwami mającymi siedzibę w różnych państwach członkowskich. Przepisy te co prawda nie są skierowane bezpośrednio do agentów sportowych, lecz do klubów i zawodników. Niemniej ze względu na to, że kluby znajdują się wśród podmiotów korzystających z usług świadczonych przez agentów, takie przepisy skutkują ograniczeniem ich swobody działania gospodarczego. 14      Powstaje jednak kwestia, czy przepisy te spełniają przesłanki wyłączenia stosowania art. 101 TFUE, takie jak przesłanki wynikające z wykładni tego postanowienia dokonanej przez Trybunał w wyrokach z dnia 19 lutego 2002 r., Wouters i in. (C‑309/99, EU:C:2002:98) oraz z dnia 18 lipca 2006 r., Meca-Medina i Majcen/Komisja (C‑519/04 P, EU:C:2006:492), i czy w związku z tym są one objęte wyjątkiem. 15      Niemniej jednak wyjątek ten został zastosowany wyłącznie w szczególnych przypadkach, dotyczących wyłącznie z jednej strony regulaminów przyjętych przez federacje zawodowe na podstawie ustawy i przez podmiot, któremu wyraźnie przyznano kompetencję regulacyjną, a z drugiej strony – co się tyczy Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego i federacji sportowych – przepisów dotyczących organizacji działalności sportowej lub przebiegu zawodów, z których wszystkie należały do własnej kompetencji federacji w zakresie regulowania swoich stosunków wewnętrznych. 16      Ponadto zdaniem części doktryny wyjątek ten nie ma zastosowania, w przypadku gdy przedmiotowe przepisy regulują rynki, które nie dotyczą bezpośrednio samych zawodów sportowych, i odnoszą się do działalności przedsiębiorstw, które nie są członkami danej federacji sportowej. Jednakże zgodnie z inną częścią doktryny wspomniany wyjątek ma zastosowanie, o ile można wykazać jakikolwiek związek materialny między przedmiotowymi przepisami a organizacją oraz prawidłowym przebiegiem zawodów sportowych. 17      W tym przypadku, choć RfSV jest skierowany do klubów i zawodników, dotyczy on również agentów zawodników, którzy nie są członkami DFB. Regulamin ten wywiera zatem wpływ na rynek wyższego szczebla w stosunku do działalności sportowej, w związku z czym zawarte w nim ograniczenia konkurencji nie mogą być uzasadnione wyłącznie autonomią federacji sportowych. 18      Tymczasem orzecznictwo Trybunału nie pozwala jednoznacznie wywnioskować, czy w takiej sytuacji uregulowanie, które w sposób odczuwalny ogranicza swobodę działania podmiotów gospodarczych niezrzeszonych w federacji, może uniknąć zakazu ustanowionego w art. 101 ust. 1 TFUE na podstawie orzecznictwa wynikającego z wyroków z dnia 19 lutego 2002 r., Wouters i in. (C‑309/99, EU:C:2002:98) oraz z dnia 18 lipca 2006 r., Meca-Medina i Majcen/Komisja (C‑519/04 P, EU:C:2006:492). 19      W takich okolicznościach Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1)      Czy wydany przez związek sportowy regulamin, który jest skierowany do członków związku i który reguluje korzystanie z usług przedsiębiorstw nienależących do związku na rynku wyższego szczebla w stosunku do działalności związku, podlega zasadom wypracowanym przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyrokach z dnia 19 lutego 2002 r., Wouters i in. (C‑309/99, EU:C:2002:98), [a także] z dnia 18 lipca 2006 r., Meca-Medina i Majcen/Komisja (C‑519/04 P, EU:C:2006:492), zgodnie z którymi przy stosowaniu zakazu karteli: –        należy uwzględnić całościowy kontekst, w jakim dana decyzja została podjęta lub w jakim wywołuje skutki, a w szczególności jej cele, –        oraz następnie należy zbadać, czy wynikające z tej decyzji skutki ograniczające konkurencję są nierozłącznie związane z realizowaniem wyznaczonych celów –        i czy są one proporcjonalne do tych celów […]? 2)      W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy w takim przypadku [te zasady] należy zastosować do wszystkich regulacji tego regulaminu, czy też zależy to od kryteriów merytorycznych, takich jak bliskie lub dalekie powiązanie poszczególnej regulacji z działalnością sportową związku?”. W przedmiocie pytań prejudycjalnych W przedmiocie pytania pierwszego 20      Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający dąży zasadniczo do ustalenia, czy art. 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że wyjątek od stosowania tego postanowienia w przypadku ograniczeń konkurencji realizujących zgodny z prawem cel interesu ogólnego ustanowiony przez Trybunał w wyrokach z dnia 19 lutego 2002 r., Wouters i in. (C‑309/99, EU:C:2002:98) oraz z dnia 18 lipca 2006 r., Meca-Medina i Majcen/Komisja (C‑519/04 P, EU:C:2006:492), może mieć zastosowanie do regulaminu przyjętego przez federację sportową, który jest skierowany do jej członków i reguluje korzystanie z usług przedsiębiorstw trzecich nienależących do tej federacji. 21      Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uprawianie sportu – w zakresie, w jakim stanowi ono działalność gospodarczą – podlega przepisom prawa Unii mającym zastosowanie do takiej działalności (wyroki: z dnia 21 grudnia 2023 r., European Superleague Company, C‑333/21, EU:C:2023:1011, pkt 83 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 30 kwietnia 2026 r., CD Tondela i in., C‑133/24, EU:C:2026:361, pkt 29). 22      Za niezwiązane w jakikolwiek sposób z działalnością gospodarczą można uważać jedynie pewne przepisy szczególne, które z jednej strony zostały przyjęte wyłącznie ze względów o charakterze niegospodarczym, a z drugiej strony dotyczą kwestii związanych jedynie ze sportem jako takim. Jest tak w szczególności w przypadku przepisów dotyczących wykluczenia zawodników zagranicznych ze składu drużyn uczestniczących w rozgrywkach między drużynami reprezentującymi swoje kraje lub ustalania kryteriów klasyfikacji stosowanych przy wyborze sportowców biorących udział w zawodach indywidualnie (wyroki: z dnia 21 grudnia 2023 r., European Superleague Company, C‑333/21, EU:C:2023:1011, pkt 84 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 30 kwietnia 2026 r., CD Tondela i in., C‑133/24, EU:C:2026:361, pkt 30). 23      Z wyjątkiem tych szczególnych przepisów stanowione przez związki sportowe przepisy i, szerzej rzecz ujmując, zachowanie związków podlegają zatem postanowieniom traktatu FUE dotyczącym prawa konkurencji, jeżeli spełnione są przesłanki stosowania owych postanowień (zob. podobnie wyroki: z dnia 21 grudnia 2023 r., European Superleague Company, C‑333/21, EU:C:2023:1011, pkt 87 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 30 kwietnia 2026 r., CD Tondela i in., C‑133/24, EU:C:2026:361, pkt 31). 24      W tym względzie przepisy będące przedmiotem postępowania głównego nie należą do przepisów, do których można by zastosować wyjątek, o którym mowa w pkt 22 niniejszego wyroku, który to wyjątek, jak Trybunał wielokrotnie przypominał, musi ograniczać się do jego określonego przedmiotu i nie można się na niego powoływać w celu wyłączenia z zakresu stosowania postanowień traktatu FUE dotyczących prawa gospodarczego Unii wszelkiej działalności sportowej (zob. analogicznie wyroki: z dnia 21 grudnia 2023 r., European Superleague Company, C‑333/21, EU:C:2023:1011, pkt 89 i przytoczone tam orzecznictwo, a także z dnia 30 kwietnia 2026 r., CD Tondela i in., C‑133/24, EU:C:2026:361, pkt 32). 25      Jak bowiem wynika z informacji przekazanych przez sąd odsyłający, przepisy te nie tylko odnoszą się bezpośrednio do klubów i zawodników, określając warunki, na jakich mogą oni korzystać z usług agentów sportowych, ale dotyczą również pośrednio samych agentów, nakładając na nich pewne obowiązki, których muszą przestrzegać, aby reprezentować wspomniane kluby i zawodników w ramach określonych transakcji. Skoro jednak taka działalność stanowi świadczenie usług za wynagrodzeniem, polegające na pośrednictwie w zatrudnianiu sportowców, należy ją uznać za działalność gospodarczą. 26      Co się tyczy w szczególności możliwości zastosowania art. 101 TFUE, należy przypomnieć, że postanowienie to ma zastosowanie wyłącznie do „porozumień między przedsiębiorstwami”, „decyzji związków przedsiębiorstw” lub „praktyk uzgodnionych”. 27      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem do celów stosowania przepisów prawa Unii w dziedzinie konkurencji przedsiębiorstwem jest każda jednostka prowadząca działalność gospodarczą polegającą na oferowaniu produktów lub usług na danym rynku, niezależnie od jej statusu prawnego lub charakteru zarobkowego celu, do którego dąży (zob. podobnie wyroki: z dnia 24 marca 2022 r., GVN/Komisja, C‑666/20 P, EU:C:2022:225, pkt 69; a także z dnia 13 października 2022 r., Baltijas Starptautiskā Akadēmija i Stockholm School of Economics in Riga, C‑164/21 i C‑318/21, EU:C:2022:785, pkt 68). 28      Artykuł 101 ust. 1 TFUE ma zatem zastosowanie do każdego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, który w tym celu należy uznać za „przedsiębiorstwo”, w tym każdy podmiot utworzony w formie stowarzyszenia, którego celem jest, zgodnie z jego statutem, organizacja danego sportu i sprawowanie nad nim kontroli, pod warunkiem że prowadzi on działalność gospodarczą związaną z tym sportem. Ponadto przepis ten ma również zastosowanie do każdego podmiotu, który choć niekoniecznie stanowi przedsiębiorstwo, może zostać uznany za „związek przedsiębiorstw”, ponieważ obejmuje podmioty działające na tym rynku (zob. podobnie wyrok z dnia 21 grudnia 2023 r., European Superleague Company, C‑333/21, EU:C:2023:1011, pkt 112–114). 29      Co prawda należy uznać za przyjęte przez stowarzyszenie lub podmiot prywatny, działające nie jako związek przedsiębiorstw, lecz jako organ władzy publicznej, uregulowanie wydane przez organizację zawodową lub federację, jeżeli działa ona w ramach wykonywania prerogatyw typowych dla władzy publicznej (zob. podobnie wyrok z dnia 18 stycznia 2024 r., Lietuvos notarų rūmai i in., C‑128/21, EU:C:2024:49, pkt 61, 71) lub przynajmniej w ramach wykonywania uprawnień regulacyjnych, które zostały jej wyraźnie powierzone przez dane państwo członkowskie, o ile istnieją przesłanki świadczące o tym, że ta organizacja zawodowa lub federacja są zobowiązane do działania w tym celu w ogólnym interesie publicznym i pod rzeczywistą kontrolą danego państwa członkowskiego (zob. podobnie wyroki: z dnia 5 grudnia 2006 r., Cipolla i in., C‑94/04 i C‑202/04, EU:C:2006:758, pkt 49; z dnia 4 września 2014 r., API i in., od C‑184/13 do C‑187/13, C‑194/13, C‑195/13 i C‑208/13, EU:C:2014:2147, pkt 30, 31; a także z dnia 18 stycznia 2024 r., Lietuvos notarų rūmai i in., C‑128/21, EU:C:2024:49, pkt 72–75, 81). 30      Nawet bowiem w takich przypadkach państwa członkowskie są zobowiązane czuwać nad tym, aby takie stowarzyszenie lub organizacja zawodowa nie wydawały przepisów pozbawiających skuteczności reguły konkurencji mające zastosowanie do przedsiębiorstw, zachęcając je do dobrowolnego podejmowania zachowań antykonkurencyjnych. Niemniej jednak przyjęte w ten sposób wiążące przepisy jako takie nie są objęte zakresem stosowania prawa konkurencji, ponieważ nie wynikają one z decyzji podjętej przez podmiot działający jako przedsiębiorstwo lub związek przedsiębiorstw. 31      W konsekwencji, o ile – jak podkreśla sąd odsyłający we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – niektóre regulaminy przyjęte przez federację zawodową na podstawie ustawy mogą być wyłączone ze stosowania prawa konkurencji, o tyle należy podkreślić, że wynika to z faktu, iż ze względu na istnienie delegowania kompetencji, którym dysponuje autor tych regulaminów, można uznać, że zostały one przyjęte przez federację, której – mimo że w odniesieniu do niektórych rodzajów działalności należy uznać ją za przedsiębiorstwo lub związek przedsiębiorstw – nie można uznać za przedsiębiorstwo lub związek przedsiębiorstw, w sytuacji gdy w ramach przyjmowania tych regulaminów wykonywała ona uprawnienie regulacyjne, które zostało jej wyraźnie powierzone przez dane państwo członkowskie, lub prerogatywy typowe dla władzy publicznej. 32      W niniejszej sprawie z informacji przekazanych przez sąd odsyłający wynika, że DFB zrzesza 27 niemieckich związków piłki nożnej, których członkami są między innymi kluby prowadzące działalność gospodarczą polegającą na oferowaniu produktów lub usług na różnych rynkach, takich jak rynek biletów na imprezy sportowe, sponsoringu czy też merchandisingu. W związku z tym można uznać, że DFB posiada status związku przedsiębiorstw zarówno na tych rynkach, jak i na rynkach wyższego szczebla, takich jak rynki rekrutacji zawodników lub trenerów czy też usług agentów przy transferach profesjonalnych zawodników lub trenerów z jednego klubu do drugiego. 33      Ponadto z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, nie wynika, by regulamin będący przedmiotem postępowania głównego został formalnie przyjęty w ramach wykonywania typowych prerogatyw władzy publicznej lub przynajmniej uprawnienia regulacyjnego przyznanego DFB przez dane państwo członkowskie. Przeciwnie, zapytany o to na rozprawie rząd niemiecki wskazał zasadniczo, że DFB nie otrzymał żadnego wyraźnego upoważnienia od niemieckiego ustawodawcy w tym zakresie. 34      W związku z tym regulamin ten może być objęty zakresem stosowania art. 101 TFUE. 35      Zgodnie z art. 101 ust. 1 TFUE niezgodne z rynkiem wewnętrznym i zakazane są wszelkie porozumienia między przedsiębiorstwami, wszelkie decyzje związków przedsiębiorstw i wszelkie uzgodnione praktyki, które mogą wpływać na handel między państwami członkowskimi i których celem lub skutkiem jest zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji wewnątrz rynku wewnętrznego. 36      W tym względzie z orzecznictwa Trybunału wynika, że wszelkie porozumienia między przedsiębiorstwami, wszelkie decyzje związku przedsiębiorstw lub wszelkie praktyki uzgodnione, które ograniczają swobodę działania przedsiębiorstw będących stronami tego porozumienia lub zobowiązanych do przestrzegania tej decyzji lub uczestniczących w tej praktyce, niekoniecznie wchodzą w zakres zakazu ustanowionego w art. 101 ust. 1 TFUE. Badanie kontekstu gospodarczego i prawnego, w jaki wpisują się niektóre z tych porozumień i niektóre z tych decyzji, może bowiem prowadzić do stwierdzenia, po pierwsze, że są one usprawiedliwione realizacją jednego lub większej liczby uzasadnionych celów leżących w interesie ogólnym, które same w sobie są pozbawione antykonkurencyjnego charakteru, po drugie, że konkretne środki, które wykorzystano do realizacji tych celów, są rzeczywiście do tego konieczne, a po trzecie, że nawet jeśli okaże się, iż nieodłącznym skutkiem tych środków jest ograniczenie lub zakłócenie konkurencji, przynajmniej potencjalnie, ów nieodłączny skutek nie wykracza poza to, co konieczne, w szczególności nie dochodzi do wyeliminowania wszelkiej konkurencji (zob. podobnie wyroki: z dnia 21 grudnia 2023 r., European Superleague Company, C‑333/21, EU:C:2023:1011, pkt 183 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 30 kwietnia 2026 r., CD Tondela i in., C‑133/24, EU:C:2026:361, pkt 91). 37      Niemniej orzecznictwo to nie może znaleźć zastosowania w przypadku zachowań, które nie dość, że przynoszą nieodłączny „skutek” w postaci ograniczenia konkurencji, przynajmniej potencjalnie, poprzez zmniejszenie swobody działania niektórych przedsiębiorstw, to jeszcze wykazują w odniesieniu do tej konkurencji stopień szkodliwości uzasadniający stwierdzenie, że zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji jest nawet ich „celem” (wyroki: z dnia 21 grudnia 2023 r., European Superleague Company, C‑333/21, EU:C:2023:1011, pkt 186 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 30 kwietnia 2026 r., CD Tondela i in., C‑133/24, EU:C:2026:361, pkt 92). 38      Ponadto ze względu na wymóg, zgodnie z którym rozpatrywane zachowania powinny mieć niezbędny i proporcjonalny w ścisłym tego słowa znaczeniu charakter, należy zauważyć, że badanie tego wymogu pociąga za sobą, jak wynika z orzecznictwa przytoczonego w pkt 36 niniejszego wyroku, przede wszystkim konieczność ustalenia, czy konkretne środki, z których w danym przypadku skorzystano w celu realizacji zgodnego z prawem celu leżącego w interesie ogólnym, są odpowiednie do zagwarantowania realizacji tego celu, następnie należy ocenić, czy posłużenie się tymi środkami jest konieczne do osiągnięcia wspomnianego celu, co oznacza, że nie istnieją inne środki, które byłyby równie skuteczne w tym celu, a jednocześnie byłyby mniej ograniczające dla konkurencji, i wreszcie sprawdzić, czy ograniczające skutki wywołane przez przyjęte środki nie są nieproporcjonalne w stosunku do takiego celu, w szczególności poprzez wyeliminowanie wszelkiej konkurencji na danym rynku (wyrok z dnia 30 kwietnia 2026 r., CD Tondela i in., C‑133/24, EU:C:2026:361, pkt 98). 39      Niemniej jednak w zakresie, w jakim orzecznictwo przypomniane w pkt 36 niniejszego wyroku pozwala na wyłączenie z zakazu przewidzianego w art. 101 ust. 1 TFUE porozumienia między przedsiębiorstwami, decyzji związku przedsiębiorstw lub uzgodnionej praktyki, jego zastosowanie do regulaminu przyjętego przez federację sportową, który – tak jak rozpatrywany w postępowaniu głównym – reguluje korzystanie przez jej członków z usług przedsiębiorstw trzecich nienależących do tej federacji, zakłada uprzednie zbadanie, czy przesłanki określone w tym postanowieniu są spełnione w odniesieniu do takiego regulaminu. 40      Tymczasem, jak wynika z pkt 35 niniejszego wyroku, aby tak było, regulamin musi, po pierwsze, stanowić porozumienie lub praktykę uzgodnioną między kilkoma przedsiębiorstwami lub decyzję związku przedsiębiorstw, po drugie, móc wpływać na handel między państwami członkowskimi, a po trzecie, mieć za cel lub skutek zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji wewnątrz rynku wewnętrznego. 41      Co się tyczy pierwszej z tych przesłanek, należy zauważyć, że zachowania, o które może chodzić, mogą mieć różny charakter i przybierać różne formy. 42      W szczególności Trybunał uznał już, że decyzja stowarzyszenia polegająca na przyjęciu lub wprowadzeniu w życie uregulowań mających bezpośredni wpływ na warunki wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorstwa, które są jego bezpośrednimi lub pośrednimi członkami, może stanowić taką „decyzję związku przedsiębiorstw” w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE (zob. podobnie wyroki: z dnia 21 grudnia 2023 r., European Superleague Company, C‑333/21, EU:C:2023:1011, pkt 118 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 4 października 2024 r., FIFA, C‑650/22, EU:C:2024:824, pkt 119). 43      Właśnie w odniesieniu do decyzji tego rodzaju sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o interpretację tego postanowienia, a mianowicie decyzji, na mocy której krajowa federacja sportowa przyjęła i wdrożyła zbiór zasad, który ma wprawdzie na celu ustalenie regulacji prawnej mającego zastosowanie do agentów sportowych, ale który nie jest pozbawiony wpływu na działalność gospodarczą prowadzoną przez członków tej federacji, a mianowicie kluby piłkarskie. 44      Z jednej strony bowiem usługi świadczone przez agentów stanowią nakłady dla przedsiębiorstw, jakimi są te kluby, w związku z czym ich koszt może wpływać na rentowność tych klubów. Z drugiej strony wzajemna pozycja konkurencyjna wspomnianych klubów na różnych rynkach, na których działają, takich jak rynek sprzedaży biletów na wydarzenia sportowe, sponsoring czy merchandising, zależy głównie od wyników osiąganych podczas udziału w zawodach sportowych, które są ściśle powiązane ze składem drużyn i na które agenci wywierają pewien wpływ. 45      Co się tyczy drugiej przesłanki, o której mowa w pkt 40 niniejszego wyroku, która wymaga, aby dane porozumienie między przedsiębiorstwami, decyzja związku przedsiębiorstw lub dana praktyka mogły wpływać na handel między państwami członkowskimi, należy zauważyć, że regulamin pochodzący od podmiotu prywatnego, który obejmuje całe terytorium jednego państwa członkowskiego, może spełniać tę przesłankę, ponieważ skutkuje wzmocnieniem podziałów rynków o charakterze krajowym, utrudniając w ten sposób wzajemne przenikanie gospodarcze, do którego dąży traktat FUE (zob. podobnie wyroki: z dnia 19 lutego 2002 r., Wouters i in., C‑309/99, EU:C:2002:98, pkt 95; a także z dnia 18 lipca 2013 r., Consiglio Nazionale dei Geologi, C‑136/12, EU:C:2013:489, pkt 50). 46      W niniejszej sprawie, o ile rozpatrywany regulamin może mieć głównie wpływ na krajowy rynek rekrutacji zawodników, ponieważ międzynarodowy rynek rekrutacji zawodników jest regulowany przez FIFA, o tyle regulamin ten wpływa przede wszystkim na rynek usług pośrednictwa w związku z pierwszym z tych dwóch rynków. Tymczasem na tym ostatnim rynku mogą występować usługodawcy mający siedzibę w innych państwach członkowskich, którzy ze względu na przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym mogą zostać zniechęceni do oferowania swoich usług na rynku krajowym. W ten sposób należy uznać, że regulamin taki jak będący przedmiotem postępowania głównego, który ma na celu uregulowanie działalności agenta sportowego, może wpływać na handel między państwami członkowskimi. 47      Co się tyczy trzeciej przesłanki przypomnianej w pkt 40 niniejszego wyroku, należy przypomnieć, że aby móc uznać w danym przypadku, iż porozumienie, decyzja związku przedsiębiorstw lub uzgodniona praktyka są objęte zakazem ustanowionym w art. 101 ust. 1 TFUE, konieczne jest, zgodnie z samym brzmieniem tego postanowienia, wykazanie, że ma ono na celu zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji lub że zachowanie to ma taki skutek (wyroki: z dnia 21 grudnia 2023 r., European Superleague Company, C‑333/21, EU:C:2023:1011, pkt 158 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 30 kwietnia 2026 r., CD Tondela i in., C‑133/24, EU:C:2026:361, pkt 36). 48      W tym względzie, o ile sam fakt, że regulamin przyjęty przez federację sportową jest skierowany do jej członków, a jednocześnie reguluje korzystanie z usług podmiotów zewnętrznych nienależących do tej federacji, nie wydaje się jako taki wykluczać, że regulamin ten może mieć na celu lub skutkować uniemożliwieniem, ograniczeniem lub zakłóceniem konkurencji, o tyle do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy regulamin będący przedmiotem postępowania głównego ma na celu lub skutkuje takim ograniczeniem konkurencji. 49      Ponadto, aby orzecznictwo przypomniane w pkt 36 niniejszego wyroku znalazło zastosowanie, muszą jeszcze zostać spełnione przesłanki stosowania przedstawione w pkt 36–38 niniejszego wyroku. 50      Niemniej jednak żadnego z tych warunków nie można interpretować jako mającego – w sposób wyraźny lub dorozumiany – skutek wykluczający z zakresu orzecznictwa przywołanego w pkt 36 niniejszego wyroku wszelkie regulaminy przyjęte przez federację sportową, które – choć skierowane są do jej członków – regulują korzystanie z usług podmiotów zewnętrznych nienależących do tej federacji. 51      Przede wszystkim sama okoliczność, że regulamin przyjęty przez federację sportową jest skierowany do jej członków, a jednocześnie reguluje korzystanie z usług przedsiębiorstw trzecich nienależących do tej federacji, nie może sama w sobie stanowić cechy pozwalającej na stwierdzenie, że regulamin ten należy łączyć z pewną formą koordynacji między przedsiębiorstwami, którą ze względu na jej charakter należy uznać za szczególnie szkodliwą dla prawidłowego funkcjonowania normalnej konkurencji w kontekście gospodarczym i prawnym rozpatrywanym w postępowaniu głównym. 52      Należy bowiem przypomnieć, że pojęcie „ograniczenia ze względu na cel” oznacza wszelkie porozumienia między przedsiębiorstwami, wszelkie decyzje związku przedsiębiorstw lub wszelkie praktyki uzgodnione, mające cechy pozwalające powiązać je z pewną formą koordynacji między przedsiębiorstwami, którą ze względu na jej charakter należy uznać za szkodliwą dla prawidłowego funkcjonowania normalnej konkurencji w kontekście gospodarczym i prawnym rozpatrywanym w postępowaniu głównym (zob. podobnie wyrok z dnia 29 lipca 2024 r., Banco BPN/BIC Português i in., C‑298/22, EU:C:2024:638, pkt 43, 45, 46 i przytoczone tam orzecznictwo). 53      Następnie nie można uznać, że taka cecha może wykluczać możliwość realizacji jednego lub kilku zgodnych z prawem celów interesu ogólnego, które same w sobie nie mają antykonkurencyjnego charakteru, ani wykluczać, że są one odpowiednie do realizacji takiego celu. 54      Ponadto cecha ta nie może sama w sobie stać na przeszkodzie stwierdzeniu, że nie istnieją inne środki pozwalające na równie skuteczne osiągnięcie rozpatrywanych celów. 55      Wreszcie, jeśli chodzi o ocenę proporcjonalności w ścisłym znaczeniu tego słowa w odniesieniu do skutków ograniczających w kontekście realizowanego celu lub celów leżących w interesie ogólnym, należy zauważyć, że wspomniana cecha nie może sama w sobie być uznana za wykluczającą spełnienie tego warunku, biorąc pod uwagę, że z jednej strony spełnienie tego warunku zależy od charakteru realizowanego celu lub celów, a z drugiej strony taka cecha sama w sobie nie prowadzi do wyeliminowania wszelkiej konkurencji na rynku, na którym działają zainteresowane przedsiębiorstwa trzecie. 56      Ponadto z orzecznictwa przypomnianego w pkt 36 niniejszego wyroku nie wynika, że aby uregulowanie mogło być uzasadnione na podstawie tego orzecznictwa, może ono wywoływać skutki wyłącznie wobec członków stowarzyszenia lub federacji, które je przyjęły. 57      Okoliczność, że regulamin przyjęty przez stowarzyszenie takie jak DFB wywiera pewne skutki nie tylko wobec członków tej federacji lub tego stowarzyszenia, lecz również wobec przedsiębiorstw, które, mimo że są osobami trzecimi, utrzymują stosunki z tymi członkami, może okazać się bowiem konieczna do realizacji jednego lub kilku uzasadnionych celów interesu ogólnego, które same w sobie nie mają antykonkurencyjnego charakteru. 58      Może to mieć miejsce zwłaszcza wtedy, gdy dla realizacji takich celów federacja sportowa jest zmuszona do przyjęcia regulaminu, który może mieć wpływ na regulowany i kontrolowany przezeń ekosystem. 59      Tymczasem, jak podkreślił zasadniczo rzecznik generalny w pkt 65 opinii, w sektorze zawodowej i półzawodowej piłki nożnej różne kategorie podmiotów gospodarczych, takie jak kluby, federacje krajowe, zawodnicy i agenci, powinny współdziałać i w pewnym zakresie współpracować w celu zapewnienia rentowności sektora i jego atrakcyjności dla kibiców i widzów. Gdyby bowiem usługi końcowe, takie jak mecze i turnieje, nie były wystarczająco atrakcyjne ani nie były odpowiednio rozpowszechniane, wszystkie te różne kategorie podmiotów gospodarczych poniosłyby negatywne konsekwencje gospodarcze. 60      W tych okolicznościach nie można uznać, że regulamin taki jak będący przedmiotem postępowania głównego nie realizuje celu interesu ogólnego, jakim jest integralność zawodów sportowych, z tego tylko powodu, że wywiera on również wpływ na działalność agentów sportowych. 61      Ponadto można zauważyć, że w innych sektorach działalności Trybunał przyznał już, iż orzecznictwo przypomniane w pkt 36 niniejszego wyroku może mieć zastosowanie do przepisów przyjętych przez organizację zrzeszającą przedstawicieli danego zawodu i dotyczących minimalnych honorariów należnych od ich klientów, o ile są spełnione przesłanki stosowania tego orzecznictwa (zob. podobnie i analogicznie wyroki: z dnia 18 lipca 2013 r., Consiglio Nazionale dei Geologi, C‑136/12, EU:C:2013:489, pkt 53, 54; a także z dnia 23 listopada 2017 r., CHEZ Elektro Bulgaria i FrontEx International, C‑427/16 i C‑428/16, EU:C:2017:890, pkt 53–55). Tymczasem, chociaż takie uregulowanie było skierowane do członków danej organizacji, to jednak dotyczyło ono ich klientów, którzy stanowią osoby trzecie w stosunku do tej organizacji. 62      W związku z tym regulamin przyjęty przez federację sportową nie może zostać wyłączony ze skorzystania z orzecznictwa przypomnianego w pkt 36 niniejszego wyroku z tego tylko powodu, że jest skierowany do członków federacji i jednocześnie reguluje korzystanie z usług przedsiębiorstw trzecich nienależących do tej federacji. Natomiast konieczne jest upewnienie się w konkretny sposób, że regulamin taki jak będący przedmiotem postępowania głównego z jednej strony nie może zostać uznany za porozumienie między przedsiębiorstwami lub za decyzję związku przedsiębiorstw mającą na celu ograniczenie konkurencji, a z drugiej strony jest uzasadniony realizacją uzasadnionego celu leżącego w interesie ogólnym, w świetle którego okazuje się on odpowiedni, konieczny i proporcjonalny sensu stricto. 63      W niniejszej sprawie do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy rozpatrywany regulamin spełnia wszystkie przesłanki stosowania tego orzecznictwa przypomniane w pkt 36–38 niniejszego wyroku. 64      Uwzględniając powyższe rozważania, na odpowiedź na pytanie pierwsze powinna brzmieć: art. 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że wyjątek od stosowania tego postanowienia do ograniczeń konkurencji służących realizacji uzasadnionego celu leżącego w interesie ogólnym, ustanowiony przez Trybunał w wyrokach z dnia 19 lutego 2002 r., Wouters i in. (C‑309/99, EU:C:2002:98) oraz z dnia 18 lipca 2006 r., Meca-Medina i Majcen/Komisja (C‑519/04 P, EU:C:2006:492), może mieć zastosowanie do regulaminu przyjętego przez federację sportową, który jest skierowany do jej członków i reguluje korzystanie z usług przedsiębiorstw trzecich nienależących do tej federacji, pod warunkiem że regulamin ten: –        został przyjęty przez wspomnianą federację działającą w tym zakresie jako przedsiębiorstwo lub związek przedsiębiorstw i może wpływać na handel między państwami członkowskimi; –        nie może zostać uznany za porozumienie przedsiębiorstw lub za decyzję związku przedsiębiorstw mającą na celu zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji, –        realizuje jeden lub kilka uzasadnionych celów leżących w interesie ogólnym, które same w sobie nie mają antykonkurencyjnego charakteru i są proporcjonalne do realizacji tego celu lub tych celów, co oznacza, po pierwsze, że jest on odpowiedni do zapewnienia ich realizacji, po drugie, że nie wykracza poza to, co jest konieczne, w tym znaczeniu, że żaden mniej restrykcyjny środek nie pozwalałby na osiągnięcie w sposób równie skuteczny wspomnianego celu lub wspomnianych celów, a po trzecie, że nie wywiera on skutków na konkurencję, które byłyby nieproporcjonalne do interesu ogólnego, jakim jest realizacja tego samego celu lub tych samych celów, w szczególności poprzez wyeliminowanie wszelkiej konkurencji. W przedmiocie pytania drugiego 65      Poprzez pytanie drugie sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy art. 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, czy wyjątek ustanowiony w wyrokach z dnia 19 lutego 2002 r., Wouters i in. (C‑309/99, EU:C:2002:98) oraz z dnia 18 lipca 2006 r., Meca-Medina i Majcen/Komisja (C‑519/04 P, EU:C:2006:492), znajduje zastosowanie, związane z tym warunki należy oceniać w odniesieniu do każdego z przepisów rozpatrywanego regulaminu, czy też należy wziąć pod uwagę kryteria odnoszące się do stopnia powiązania tych różnych przepisów z organizacją i wykonywaniem działalności sportowej federacji. 66      W tym względzie należy przypomnieć, że jak wynika z pkt 38 niniejszego wyroku, orzecznictwo przypomniane w pkt 36 niniejszego wyroku, aby miało zastosowanie, wymaga istnienia jednego lub kilku uzasadnionych celów leżących w interesie ogólnym oraz stosunku proporcjonalności między z jednej strony środkami przewidzianymi w rozpatrywanym uregulowaniu, a z drugiej strony tymi celami. 67      Biorąc pod uwagę, że przepisy tej samej regulacji mogą realizować różne cele lub wywoływać odmienne skutki, należy w takim przypadku przeprowadzić autonomiczną analizę proporcjonalności tych różnych przepisów, a nawet całości przepisów realizujących odrębny cel lub wywołujących odmienny skutek. 68      Natomiast, jak podkreślił zasadniczo rzecznik generalny w pkt 79 opinii, mogą wystąpić sytuacje, w których podział wszystkich przepisów byłby sztuczny, czy to ze względu na ich nierozerwalny charakter, czy też dlatego, że niektóre z nich mają charakter pomocniczy w stosunku do innych. 69      Co się tyczy stopnia powiązania poszczególnych przepisów tego samego regulaminu z organizacją i wykonywaniem danej działalności lub z przedmiotem działalności federacji, która go przyjęła, nie jest on rozstrzygający dla kwestii, czy przesłanki stosowania orzecznictwa przypomnianego w pkt 36 niniejszego wyroku należy oceniać w odniesieniu do każdego z przepisów tego regulaminu, czy też w odniesieniu do całości regulaminu, w którym są zawarte. 70      W świetle całości powyższych rozważań na pytanie drugie należy odpowiedzieć, iż art. 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, czy wyjątek ustanowiony w wyrokach z dnia 19 lutego 2002 r., Wouters i in. (C‑309/99, EU:C:2002:98) oraz z dnia 18 lipca 2006 r., Meca-Medina i Majcen/Komisja (C‑519/04 P, EU:C:2006:492) znajduje zastosowanie, związane z tym warunki nie muszą być koniecznie oceniane w odniesieniu do każdego z przepisów danego regulaminu, lecz w odniesieniu do zbioru przepisów realizujących odrębny cel lub wywołujących odrębny skutek. W przedmiocie kosztów 71      Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi. Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje: 1)      Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że wyjątek od stosowania tego postanowienia do ograniczeń konkurencji służących realizacji uzasadnionego celu leżącego w interesie ogólnym, ustanowiony przez Trybunał w wyrokach z dnia 19 lutego 2002 r., Wouters i in. (C‑309/99, EU:C:2002:98) oraz z dnia 18 lipca 2006 r., Meca-Medina i Majcen/Komisja (C‑519/04 P, EU:C:2006:492), może mieć zastosowanie do regulaminu przyjętego przez federację sportową, który jest skierowany do jej członków i reguluje korzystanie z usług przedsiębiorstw trzecich nienależących do tej federacji, pod warunkiem że regulamin ten: –        został przyjęty przez wspomnianą federację działającą w tym zakresie jako przedsiębiorstwo lub związek przedsiębiorstw i może wpływać na handel między państwami członkowskimi; –        nie może zostać uznany za porozumienie przedsiębiorstw lub za decyzję związku przedsiębiorstw mającą na celu zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji, –        realizuje jeden lub kilka uzasadnionych celów leżących w interesie ogólnym, które same w sobie nie mają antykonkurencyjnego charakteru i są proporcjonalne do realizacji tego celu lub tych celów, co oznacza, po pierwsze, że jest on odpowiedni do zapewnienia ich realizacji, po drugie, że nie wykracza poza to, co jest konieczne, w tym znaczeniu, że żaden mniej restrykcyjny środek nie pozwalałby na osiągnięcie w sposób równie skuteczny wspomnianego celu lub wspomnianych celów, a po trzecie, że nie wywiera on skutków na konkurencję, które byłyby nieproporcjonalne do interesu ogólnego, jakim jest realizacja tego samego celu lub tych samych celów, w szczególności poprzez wyeliminowanie wszelkiej konkurencji. 2)      Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, czy wyjątek wynikający z wyroków z dnia 19 lutego 2002 r., Wouters i in. (C‑309/99, EU:C:2002:98) oraz z dnia 18 lipca 2006 r., Meca-Medina i Majcen/Komisja (C‑519/04 P, EU:C:2006:492) ma zastosowanie, związane z tym warunki nie muszą być koniecznie oceniane w odniesieniu do każdego z przepisów danego regulaminu, lecz w odniesieniu do zbioru przepisów realizujących odrębny cel lub wywołujących odrębny skutek. Podpisy *      Język postępowania: niemiecki.