C-430/05

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO ELEANOR SHARPSTON przedstawiona w dniu 8 marca 2007 r.(1) Sprawa C‑430/05 Ntionik Anonymi Etaireia Emporias I/Y, Logismikou kai Parochis Ypiresion Michanografisis Ioannis Michail Pikoulas przeciwko Epitropi Kefalaiagoras [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja)] Papiery wartościowe – Szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu – Przedstawienie niedokładnych informacji – Kompetencje państw członkowskich do nakładania sankcji 1.        Prawodawstwo wspólnotowe wymaga, aby dopuszczenie papierów wartościowych spółki do obrotu giełdowego było uzależnione od opublikowania szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu, zawierających pewne informacje dotyczące osób fizycznych i prawnych odpowiedzialnych za tę publikację. Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Radę Państwa), Grecja, dotyczy kompetencji państwa członkowskiego do nałożenia sankcji na spółkę i jednego z członków jej zarządu, w przypadku gdy w szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu zawarte są niedokładne informacje, ale ani spółka, ani członek jej zarządu nie są wymienieni jako osoby odpowiedzialne.  Właściwe przepisy wspólnotowe 2.        Dyrektywa 2001/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego oraz informacji dotyczących tych papierów wartościowych, które podlegają publikacji(2), kodyfikuje między innymi dyrektywę Rady 79/279/EWG z dnia 5 marca 1979 r. koordynującą warunki dopuszczania papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego(3) oraz dyrektywę Rady 80/390/EWG z dnia 17 marca 1980 r. koordynującą wymagania dotyczące sporządzania, kontroli i rozpowszechniania szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego(4). 3.        Dyrektywy 79/279 oraz 80/390 były pierwszą i drugą spośród czterech dyrektyw harmonizujących warunki, jakie mają być spełnione przy dopuszczeniu do obrotu oraz po nim(5). 4.        Dyrektywa 79/279 ustanowiła warunki, jakie miała spełnić spółka wnioskująca o dopuszczenia jej papierów wartościowych do obrotu na giełdzie w państwie członkowskim; na przykład spółka powinna była sporządzać roczne sprawozdania finansowe zgodnie z prawem krajowym przez trzy lata finansowe poprzedzające wniosek o dopuszczenie do obrotu; przewidywana wartość rynkowa akcji, o których dopuszczenie do obrotu został złożony wniosek, musi przewyższać kwotę minimalną; akcje muszą być swobodnie zbywalne; i co najmniej 25% akcji danego rodzaju musi być w rękach inwestorów. 5.        Dyrektywa 80/390 ustanowiła wymagania dotyczące zawartości, struktury, zatwierdzenia i podania do publicznej wiadomości dokumentu, który ma być opublikowany dla dopuszczenia papierów wartościowych do obrotu („listing particulars” w języku angielskim, „prospectus” w języku francuskim(6)). 6.        Jak wskazano, dyrektywa 2001/34 kodyfikuje dyrektywy 79/279 oraz 80/390(7). 7.        Preambuła do dyrektywy 2001/34 stanowi: „(5) Regulacje dotyczące koordynacji warunków dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu powinny być początkowo na tyle elastyczne, aby można było uwzględnić obecnie istniejące różnice w strukturze rynków papierów wartościowych państw członkowskich oraz aby państwa członkowskie mogły uwzględnić wszelkie szczególne sytuacje, przed którymi mogą stanąć. (6) Z tego względu koordynacja powinna w pierwszym etapie zostać ograniczona do ustanowienia minimalnych warunków dopuszczających papiery wartościowe do publicznego obrotu na giełdach znajdujących się lub działających w państwach członkowskich, nie dając jednakże emitentom żadnego prawa do notowań. (7) Taka częściowa koordynacja warunków dopuszczających papiery wartościowe do publicznego obrotu stanowi pierwszy krok na drodze do ściślejszego dostosowania przepisów prawnych państw członkowskich w tym zakresie. […] (9) W większości państw członkowskich wymagane jest wprowadzenie środków bezpieczeństwa dotyczących ochrony interesów obecnych i przyszłych inwestorów wobec przedsiębiorstw oferujących własne papiery wartościowe, zarówno w czasie składania oferty, jak i w czasie dopuszczenia do publicznego obrotu; środki bezpieczeństwa tego typu wymagają dostarczania niezbędnych i obiektywnych informacji na temat sytuacji finansowej emitenta oraz szczegółowych danych na temat papierów wartościowych, o których dopuszczenie do publicznego obrotu wystąpiono; forma, w jakiej te informacje mają zostać przedstawione, zwykle sprowadza się do publikacji szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu. (10) Wymagane środki bezpieczeństwa różnią się w poszczególnych państwach członkowskich zarówno pod względem zawartości, jak i struktury szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu oraz skuteczności, metod i czasu sprawdzania informacji podanych w ten sposób; skutkiem tych różnic są nie tylko większe trudności przedsiębiorstw w dopuszczeniu ich papierów wartościowych do publicznego obrotu na giełdach kilku państw członkowskich, ale także przeszkody w nabywaniu przez inwestorów jednego państwa członkowskiego papierów wartościowych notowanych na giełdach innych państw członkowskich, co ogranicza możliwości finansowania przedsiębiorstw i inwestycji w całej Wspólnocie. (11) Różnice te powinny zostać wyeliminowane poprzez koordynację przepisów i uregulowań prawnych bez konieczności ich całkowitego ujednolicenia po to, aby osiągnąć wystarczający poziom równoważności środków bezpieczeństwa wymaganych przez każde państwo członkowskie w celu zapewnienia dostarczania niezbędnych i obiektywnych informacji obecnym i przyszłym inwestorom”(8). 8.        Artykuł 20 dyrektywy 2001/34 wymaga od państw członkowskich zapewnienia, by dopuszczenie papierów wartościowych do publicznego obrotu było uwarunkowane podaniem do publicznej wiadomości szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu. 9.        Zasadniczy wymóg dotyczący zawartości szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu jest obecnie zawarty w art. 21 ust. 1 dyrektywy 2001/34, który stanowi: „Szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu zawierają informacje, które – z uwzględnieniem specyficznej natury emitenta oraz papierów wartościowych, o których dopuszczenie do publicznego obrotu zostaje złożony wniosek – są niezbędne po to, aby inwestorzy oraz ich doradcy inwestycyjni mogli dokonać w oparciu o te dane oceny aktywów i pasywów, sytuacji finansowej, zysków i strat oraz perspektyw rozwojowych emitenta, a także praw związanych z takimi papierami wartościowymi”. 10.      Artykuł 21 ust. 2 dyrektywy 2001/34 stanowi: „Państwa członkowskie zadbają o to, aby obowiązek określony w ust. 1 spoczywał na osobach odpowiedzialnych za szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu, jak przewidziano w pozycji 1.1 wykazu A i B załącznika I do niniejszej dyrektywy”. 11.      Wykaz A załącznika I podaje „[z]estawienie szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem akcji do publicznego obrotu giełdowego”; wykaz B podaje równorzędne zestawienie dotyczące dopuszczenia dłużnych papierów wartościowych. 12.      Pozycja 1.1 wykazu A wymienia, wśród informacji, które należy dostarczyć, „[i]mię i nazwisko osób fizycznych oraz nazw[ę] i adres statutowej siedziby osoby prawnej odpowiedzialnej za szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu […]”. 13.      Artykuł 100 dyrektywy 2001/34 stanowi: „Każdy istotny nowy czynnik, który może wpłynąć na ocenę papierów wartościowych, a który pojawia się w okresie pomiędzy przyjęciem i zatwierdzeniem szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu a rozpoczęciem transakcji giełdowych, musi zostać ujęty w uzupełnieniu do szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu, które podlega takiej samej kontroli i przeglądowi jak szczegółowe dane i musi zostać podany do publicznej wiadomości zgodnie z procedurami ustanowionymi przez właściwe władze”. 14.      Artykuł 105 ust. 1 dyrektywy 2001/34 wymaga od państw członkowskich wyznaczenia jednego lub kilku właściwych organów. 15.      Po wystąpieniu faktów, które były podstawą postępowania przed sądem krajowym, dyrektywa 2001/34 została zmieniona dyrektywą 2003/71(9). W szczególności art. 21 dyrektywy 2001/34 został skreślony i w rezultacie zastąpiony artykułami 5 ust. 1 i 6 ust. 1 dyrektywy 2003/71. 16.      Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy 2003/71 stanowi: „Bez uszczerbku dla przepisów art. 8 ust. 2 prospekt emisyjny zawiera wszystkie informacje, które, zgodnie z określonym charakterem emitenta i papierów wartościowych objętych publiczną ofertą lub dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym, są konieczne w celu umożliwienia inwestorom dokonywania przemyślanej oceny aktywów i pasywów, sytuacji finansowej, zysków i strat oraz perspektyw emitenta i każdego poręczyciela, oraz wszelkich praw związanych z takimi papierami wartościowymi. Takie informacje przedstawia się w zrozumiałej i łatwej do przeanalizowania formie”. 17.      Artykuł 6 dyrektywy 2003/71 stanowi: „1. Państwa członkowskie zapewniają, że odpowiedzialność za informacje podane w prospekcie emisyjnym spadała przynajmniej na emitenta lub jego organy administracyjne, zarządzające lub nadzorcze, oferującego, osobę wnioskującą o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym lub poręczyciela. Osoby odpowiedzialne są wyraźnie wskazane w prospekcie emisyjnym za pomocą ich imion i nazwisk oraz funkcji lub w przypadku osób prawnych za pomocą ich nazw i statutowych siedzib oraz przedstawione są ich oświadczenia, że według ich najlepszej wiedzy informacje zawarte w prospekcie emisyjnym są zgodne ze stanem faktycznym i że prospekt emisyjny nie pomija niczego, co mogłoby wpływać na jego znaczenie. 2. Państwa członkowskie zapewniają, że ich przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w sprawie odpowiedzialności cywilnej mają zastosowanie do osób odpowiedzialnych za informacje podane w prospekcie emisyjnym. Jednakże państwa członkowskie zapewniają, że żadna odpowiedzialność cywilna nie wiąże żadnej osoby, wyłącznie na podstawie podsumowania, ani żadnego jego tłumaczenia, chyba że jest ono wprowadzające w błąd, niedokładne lub niezgodne w zestawieniu z pozostałymi częściami prospektu emisyjnego”. 18.      Artykuł 25 dyrektywy 2003/71, zatytułowany „Sankcje”, stanowi: „1. Bez uszczerbku dla prawa państw członkowskich do nakładania sankcji karnych i bez uszczerbku dla ich systemu odpowiedzialności cywilnej państwa członkowskie zapewniają zgodnie ze swoim prawem krajowym, żeby możliwe było podjęcie właściwych środków administracyjnych lub nałożenie sankcji administracyjnych na osoby odpowiedzialne, w przypadku gdy nie są przestrzegane przepisy przyjęte w wykonaniu niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie zapewniają, że takie środki są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. 2. Państwa członkowskie zapewniają, żeby właściwy organ mógł ujawnić publicznie każdy środek lub sankcję nałożone za naruszenie przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą, chyba że ujawnienie poważnie zagroziłoby rynkom finansowym lub spowodowałoby nieproporcjonalną szkodę dla zainteresowanych stron”.  Właściwe przepisy krajowe 19.      Dyrektywa 80/390 została wdrożona w Grecji dekretem prezydenckim 348/1985(10), którego art. 24 transponuje dosłownie art. 23 dyrektywy 80/390 (obecnie art. 100 dyrektywy 2001/34). 20.      Artykuł 72 ust. 2 ustawy 1969/1991 po zmianie w czasie właściwym dla niniejszej sprawy stanowił(11): „Komisja Rynku Kapitałowego nakłada grzywnę w wysokości do pięciuset milionów (500 000 000) GDR na osobę fizyczną lub prawną, która publikuje lub rozpowszechnia w jakikolwiek sposób niedokładne lub wprowadzające w błąd informacje dotyczące papierów wartościowych dopuszczanych do obrotu lub będących już przedmiotem publicznego obrotu giełdowego, które ze względu na ich istotę mogą wpłynąć na cenę papierów wartościowych lub handel nimi […]. Niniejszy przepis ma również zastosowanie do członków zarządów spółek wnioskujących o dopuszczenie ich akcji do obrotu na uznanej giełdzie papierów wartościowych, gdy niedokładne lub wprowadzające w błąd informacje są zawarte w szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu wymaganych dla celów wyżej wspomnianego dopuszczenia do publicznego obrotu giełdowego lub są publikowane lub rozpowszechniane w jakikolwiek sposób”.  Postępowanie przed sądem krajowym i przedłożone pytanie 21.      Fakty zostały przedstawione w postanowieniu odsyłającym – i powtórzone w niektórych uwagach na piśmie – z dużym stopniem szczegółowości. Jednakże dla celów udzielenia odpowiedzi na przedłożone pytanie, mogą one moim zdaniem być ograniczone do następujących informacji. 22.      Wnioskodawcami są Ntionik Anonymi Etaireia Emporias I/Y, Logismikou kai Parochis Ypiresion Michanografisis spółka akcyjna, zwana dalej „Ntionik AE”, której akcje są notowane na rynku równoległym ateńskiej giełdy, oraz Ioannis Michail Pikoulas, jeden z członków zarządu Ntionik AE. Zaskarżają oni dwie decyzje podjęte przez Epitropi Kefalaiagoras (Komisję Rynku Kapitałowego, „właściwy organ” w Grecji dla celów dyrektywy 2001/34), nakładające grzywny: (i) (w obu przypadkach) zgodnie z art. 72 ust. 2 ustawy 1969/1991 oraz (ii) (dodatkowo w przypadku Ntionik AE) za naruszenie art. 24 dekretu prezydenckiego 348/1985. 23.      Komisja Rynku Kapitałowego nałożyła grzywny, ponieważ uznała, iż szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu opublikowane przez Ntionik AE w związku ze zwiększeniem kapitału akcyjnego w 2001 r. zawierały niedokładne i wprowadzające w błąd informacje dotyczące jej zysków i strat za rok finansowy 2000, które ze swej istoty mogły wpłynąć na cenę papierów wartościowych Ntionik AE lub handel nimi. 24.      Ani Ntionik AE, ani I.M. Pikoulas nie byli wymienieni w szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu jako „odpowiedzialni za szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu”, zgodnie z pozycją 1.1 wykazu A załącznika I do dyrektywy 2001/34. 25.      Sprawa została wniesiona przed Radę Państwa. Sąd ten uważa, iż zgodnie z art. 21 dyrektywy 2001/34 państwa członkowskie mogą ustanawiać sankcje administracyjne jedynie w odniesieniu do emitenta i osób wyraźnie wskazanych jako odpowiedzialne w szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu, gdy informacja znajdująca się w tych danych okazuje się niedokładna i wprowadza w błąd. W konsekwencji art. 72 ust. 2 ustawy 1969/1991 jest zgodny z art. 21 dyrektywy w zakresie, w jakim zezwala on na nałożenie grzywny na emitenta. Niemniej jednak w zakresie, w jakim art. 72 ust. 2 przewiduje nałożenie grzywny na członków zarządu emitenta, bez względu na to, czy byli oni wskazani w odpowiednich szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu jako odpowiedzialni za rzetelność informacji w nich zawartych, ten przepis wydaje się sprzeczny z art. 21 dyrektywy. Jednakże oceniając, iż wykładnia art. 21 dyrektywy 2001/34 nie jest zupełnie jasna, Rada Państwa zwróciła się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy w świetle art. 21 dyrektywy 2001/34/WE ustawodawca krajowy może, w przypadku gdy informacje zawarte w opublikowanych szczegółowych danych dotyczących dopuszczenia do obrotu okazują się nieprawidłowe lub wprowadzające w błąd, ustanowić sankcje administracyjne nie tylko względem osób, które są wyraźnie tam wymienione jako osoby odpowiedzialne, lecz również względem emitenta papierów wartościowych, które mają być dopuszczone do obrotu giełdowego, oraz – nie czyniąc różnicy – względem członków zarządu, bez względu na to, czy członkowie zarządu zostali wskazani jako odpowiedzialni w wyżej wymienionym znaczeniu?”. 26.      Uwagi na piśmie zostały przedstawione przez Ntionik AE, rządy: grecki, włoski i portugalski oraz Komisję. Ntionik AE, rząd grecki oraz Komisja były reprezentowane podczas rozprawy.  Dopuszczalność 27.      Rząd włoski twierdzi, że pytanie jest niedopuszczalne, gdyż z postanowienia odsyłającego nie wynika jasno, iż artykuł 21 dyrektywy 2001/34 ma zastosowanie. W istocie, Ntionik AE była już notowana na giełdzie i postanowiła wyemitować więcej akcji, aby zwiększyć swój kapitał. Artykuł 64 dyrektywy stanowi, że w takich okolicznościach publikacja szczegółowych danych dotyczących wprowadzenia do obrotu nie jest wymagana (chociaż państwa członkowskie mogą nałożyć taki wymóg na mocy art. 8 ust. 2 dyrektywy). 28.      Nie przekonuje mnie ten argument. Włochy wydają się zakładać, że skoro Ntionik AE była już notowana na giełdzie, zwiększenie przez nią kapitału nie wymagało wniosku o dopuszczenie do obrotu. Jednakże to papiery wartościowe, a nie spółki, są notowane (chociaż wygodnie jest odwoływać się do skrótu „spółki notowane”). Bezsprzecznie dyrektywa 2001/34 przewiduje częściowe lub pełne zwolnienie z obowiązku publikacji szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu w niektórych przypadkach (art. 23) i pozwala na pominięcie w szczegółowych danych pewnych informacji w innych przypadkach (art. 24–34). Jednakże nic nie wskazuje na to, że w niniejszej sprawie skutkiem któregoś z tych przepisów Ntionik AE albo nie była w ogóle zobowiązana do opublikowania szczegółowych danych, albo mogła pominąć informacje wymagane na mocy pozycji 1.1 wykazu A. Ponadto Ntionik AE potwierdziła na rozprawie, że akcje, o które chodzi, nie były „automatycznie dopuszczane do obrotu” w rozumieniu art. 64, że zwiększenie kapitału było ofertą publiczną wiążącą się z prawem poboru przysługującym dotychczasowym akcjonariuszom oraz że pozycja 1.1. wykazu A miała w związku z tym zastosowanie.  Ocena 29.      Ntionik AE uważa, że na pytanie prejudycjalne należy udzielić odpowiedzi negatywnej. Wszystkie trzy rządy oraz Komisja przyjmują odmienne stanowisko. 30.      Ntionik AE twierdzi, iż dyrektywa 2001/34 ustala jasne i dokładne granice zakresu swobodnego uznania pozostawionego organom krajowym w jej wdrożeniu. Artykuł 21 ust. 2 pokazuje wyraźnie, że zakres ten jest ograniczony do wyboru mechanizmu do nakładania sankcji. Dosłowna wykładnia art. 21 ust. 2 wskazuje jasno, że wszelkie sankcje za naruszenia popełnione przy sporządzaniu szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu mają być nakładane wyłącznie na osoby odpowiedzialne za te dane, a nie na członków zarządu spółki emitującej. Jeśli dyrektywa zmierzałaby w istocie do rozszerzenia odpowiedzialności za zawartość prospektu emisyjnego na wszystkich członków zarządu i samą spółkę, to nie wymagałaby w załączniku I, aby podana została informacja o osobach odpowiedzialnych za szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu. 31.      Nie zgadzam się z tym. 32.      Po pierwsze, jak twierdzą rządy grecki i portugalski oraz Komisja, preambuła dyrektywy 2001/34 zupełnie jasno pokazuje, że celem przepisów jest określenie minimalnych norm. Motyw 11 w szczególności stwierdza, że różnice między środkami bezpieczeństwa wymaganymi w każdym państwie członkowskim w celu zapewnienia dostarczenia niezbędnych i obiektywnych informacji obecnym i przyszłym inwestorom „powinny zostać wyeliminowane poprzez koordynację przepisów i uregulowań prawnych bez konieczności ich całkowitego ujednolicenia, po to, aby osiągnąć wystarczający poziom równoważności”(12). 33.      Moim zdaniem takie podejście nie jest zaskakujące. Jak wskazałam, dyrektywa 2001/34 kodyfikuje dyrektywę 80/390. Propozycja dyrektywy 80/390 datuje się na rok 1972(13). Motyw 11 preambuły dyrektywy 2001/34 jest bezpośrednio powiązany z tą propozycją(14). W 1972 r. poziom ujawnianych informacji wymaganych przy dopuszczeniu do obrotu publicznego był bardzo zróżnicowany(15). Na tym tle bardzo ambitnym zadaniem Komisji byłoby dążenie do zaawansowanego poziomu harmonizacji w ramach pierwszego kroku legislacyjnego. 34.      Zostało to zauważone w Sprawozdaniu Tymczasowym Komitetu Mędrców ds. Regulacji Europejskiego Rynku Papierów Wartościowych (Sprawozdanie Lamfalussy'ego)(16), które w pierwszym akapicie rozdziału III, zatytułowanego „Główne niedociągnięcia obowiązującej europejskiej regulacji”, stwierdza, iż „obecne ramy legislacyjne UE dla rynku papierów wartościowych […] oparte są na minimalnej harmonizacji”(17). 35.      Wydaje mi się, że jak twierdzi rząd włoski, dosłowna wykładnia art. 21 ust. 2 dyrektywy 2001/34 również sugeruje, iż legislacja ma na celu nałożenie minimalnych norm zamiast całościowej harmonizacji. Artykuł 21 ust. 2 wymaga od państw członkowskich w praktyce zapewnienia, że odpowiedzialność za rzetelność informacji zawartych w szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu spoczywa na „osobach odpowiedzialnych za szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu, jak przewidziano w pozycji 1.1 wykazu A i B załącznika I”. Pozycja 1.1 tych wykazów wymaga po prostu zawarcia w szczegółowych danych informacji dotyczącej osób odpowiedzialnych za te dane. Nie wydaje mi się, aby łączny skutek tych przepisów uniemożliwiał państwom członkowskim określenie kategorii osób odpowiedzialnych za te informacje. Zawarty w pozycji 1.1 wymóg, aby osoby odpowiedzialne były wymienione w szczegółowych danych, ma w sposób oczywisty na celu ochronę inwestorów, którzy opierają się na tych informacjach(18), a nie ochronę przed odpowiedzialnością osób wyraźnie określonych jako odpowiedzialne w prawie krajowym, które nie są z jakichkolwiek powodów wspomniane w szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu. 36.      Ponadto moim zdaniem nic w dyrektywie 2001/34 nie wskazuje, że państwo członkowskie, które określiło pewne kategorie osób jako odpowiedzialne za niedokładne lub wprowadzające w błąd informacje zawarte w szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu, nie może nakładać na takie osoby sankcji karnych lub administracyjnych, takich jak te, które są przedmiotem niniejszej sprawy, w przypadku opublikowania niedokładnych lub wprowadzających w błąd informacji. 37.      Wreszcie zwracam uwagę, że po wystąpieniu faktów, które były podstawą wszczęcia postępowania przed sądem krajowym w niniejszej sprawie, art. 21 dyrektywy 2001/34 został zastąpiony przez art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2003/71(19). Zarówno rząd grecki, jak i włoski przypisują pewne znaczenie dyrektywie 2003/71. Rząd grecki zauważa, iż ta dyrektywa, która w sposób oczywisty ma na celu najwyższy z możliwych poziom harmonizacji, pomimo tego nie reguluje jednolicie kwestii odpowiedzialności za informacje podane w szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu, ale pozostawia ją do uregulowania państwom członkowskim. Ponadto dyrektywa 2003/71 nie wymienia wyczerpująco osób odpowiedzialnych, wymagając po prostu, aby odpowiedzialność „spadała przynajmniej na”(20) osoby wymienione. Rząd włoski zauważa, że system sankcji administracyjnych został ustanowiony dopiero w art. 25 dyrektywy 2003/71, posługującym się pojęciami, które wyraźnie nie ograniczają zastosowania takich sankcji do osób formalnie „odpowiedzialnych” za szczegółowe dane związane z dopuszczeniem do obrotu. 38.      Rzeczywiście jest prawdą, że art. 6 ust. 1 dyrektywy 2003/71 wyraźnie stanowi, iż państwa członkowskie mogą obciążać odpowiedzialnością za informacje podane w prospekcie emisyjnym szerszą grupę osób niż w nim wymienione, oraz że art. 25 ust. 1 również posługuje się szerszymi pojęciami. Jednakże ponieważ żaden z tych przepisów nie jest bezpośrednio sporny w niniejszej sprawie, nie proponuję rozważania ich możliwej wykładni.  Wnioski 39.      W świetle powyższego uważam, iż na pytanie prejudycjalne skierowane do Trybunału przez Symvoulio tis Epikrateias należy odpowiedzieć w sposób następujący: Artykuł 21 dyrektywy 2001/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego oraz informacji dotyczących tych papierów wartościowych, które podlegają publikacji, nie uniemożliwia krajowemu prawodawcy, w przypadku gdy informacje zawarte w opublikowanych szczegółowych danych dotyczących dopuszczenia do obrotu okazują się nieprawidłowe lub wprowadzające w błąd, ustanowienia sankcji administracyjnych, nie tylko względem osób, które są tam wyraźnie wymienione jako osoby odpowiedzialne, lecz również względem emitenta papierów wartościowych, które mają być dopuszczone do obrotu giełdowego, oraz – nie czyniąc różnicy – względem członków zarządu bez względu na to, czy członkowie zarządu zostali wskazani jako odpowiedzialni w wyżej wymienionym znaczeniu. 1 – Język oryginału: angielski. 2 – Dz.U. L 184, str. 1. 3 – Dz.U. L 66, str. 21. 4 – Dz.U. L 100, str. 1. 5 – Pozostałe dwie to dyrektywa Rady 82/121/EWG z dnia 15 lutego 1982 r. w sprawie informacji publikowanych na bieżąco przez spółki, których akcje zostały dopuszczone do publicznego obrotu giełdowego (Dz.U 1982,. L 48, str. 26), oraz dyrektywa Rady 88/627/EWG z dnia 12 grudnia 1988 r. w sprawie informacji, które są ogłaszane w chwili nabycia lub zbycia znacznego pakietu akcji spółki kapitałowej (Dz.U. 1988, L 348, str. 62). 6 – Jest to mylące, gdyż w języku angielskim „prospectus” tradycyjnie odnosił się do dokumentu (który do niedawna był przedmiotem osobnej regulacji) podawanego do publicznej wiadomości, gdy papiery wartościowe dotychczas nienotowane na giełdzie, bez względu na to, czy mają być następnie notowane, czy też nie, są po raz pierwszy oferowane inwestorom. Taki dokument to również „prospectus” w języku francuskim, jednakże w tym języku wprowadzono rozróżnienie pomiędzy „prospectus d’émission” a „prospectus d’admission”. Wymogi co do zawartości, struktury, zatwierdzenia i podania do publicznej wiadomości obu dokumentów zostały teraz zharmonizowane (i oba dokumenty są obecnie określane w języku angielskim, przynajmniej w prawodawstwie wspólnotowym, jako „prospectus”) przez dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego podawanego do publicznej wiadomości w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu i zmieniającą dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. L 345, str. 64). Fakty, które były podstawą postępowania przed sądem krajowym w niniejszej sprawie, wystąpiły przed wejściem w życie (i rzeczywistym przyjęciem) dyrektywy 2003/71. 7 – Zobacz motyw pierwszy preambuły. Zgodnie z nim zasadnicze przepisy nie zostały zmienione. Załącznik III do dyrektywy 2001/34 zawiera tabelę korelacji pokazującą, dla każdego przepisu w tej dyrektywie, przepis źródłowy z czterech kodyfikowanych dyrektyw. 8 –      Motywy 5–7 są zredagowane identycznie jak motywy od czwartego do szóstego w preambule dyrektywy 79/279; motywy 9–11 są zredagowane identycznie jak motywy od drugiego do czwartego w preambule dyrektywy 80/390. 9 – Przywołaną w przypisie 6. 10 – Dziennik Urzędowy Republiki Greckiej A 125. 11 – Artykuł 72 ust. 2 ustawy 1969/1991 został w później uchylony ustawą 3340/2005. Jednakże nie ma to znaczenia dla niniejszej sprawy. 12 – Podkreślenie moje. 13 – Proposition de directive du Conseil concernant le contenu, le contrôle et la diffusion du prospectus à publier lors de l’admission à la cote officielle d’une bourse de valeurs de titres émis par des sociétés au sens de l’article 58 alinéa 2 du traité (JO 1972 C 131, str. 61). 14 – Zobacz motyw 4 preambuły do propozycji, który jest praktycznie identyczny z motywem 11 preambuły dyrektywy 2001/34. 15 – Zobacz: Samuel Suckow, „The European Prospectus”, American Journal of Comparative Law 1975, str. 50, pkt 52, Richard M. Buxbaum i Klaus Hopt, Legal Harmonisation and the Business Enterprise (1988), str. 189–192, Vanessa Edwards, EC Company Law (1999), str. 233, i Niamh Moloney, EC Securities Regulation (2002), str. 64. 16 – Z dnia 9 listopada 2000 r., dostępne na stronie internetowej Komisji poprzez link: http://ec.europa.eu/internal_market/securities/docs/lamfalussy/wisemen/initial-report-wise-men_en.pdf. 17 – Na str. 15. 18 – Zobacz motywy 9–11 w preambule dyrektywy 2001/34. 19 – Zobacz artykuł 27 ust. 1 dyrektywy 2003/71. 20 – Podkreślenie moje.