C-436/25

POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (szósta izba) z dnia 20 stycznia 2026 r.(*) Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Artykuł 263 akapit czwarty TFUE – Dyrektywa 2006/112/WE – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Skarga o stwierdzenie nieważności skierowana przeciwko państwu członkowskiemu i dotycząca krajowych przepisów dokonujących transpozycji tej dyrektywy – Oczywisty brak właściwości sądów Unii Europejskiej – Odwołanie oczywiście bezzasadne W sprawie C‑436/25 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 2 lipca 2025 r., EXOIL Paliwa sp. z o.o., z siedzibą w Chełmie (Polska), którą reprezentował S. Tarasiuk, adwokat, strona wnosząca odwołanie, w której drugą stroną postępowania jest: Rzeczpospolita Polska, strona pozwana w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (szósta izba), w składzie: I. Ziemele, prezeska izby, S. Gervasoni i M. Bošnjak (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: A. Biondi, sekretarz: A. Calot Escobar, postanowiwszy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, orzec w formie postanowienia z uzasadnieniem, zgodnie z art. 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem, wydaje następujące Postanowienie 1        W swoim odwołaniu EXOIL Paliwa sp. z o.o. wnosi o uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 maja 2025 r., EXOIL Paliwa/Polska (T‑206/25, zwanego dalej „zaskarżonym postanowieniem”, EU:T:2025:521), w którym Sąd oddalił, ze względu na oczywisty brak właściwości, skargę tej spółki o stwierdzenie nieważności opartą na art. 263 akapit czwarty TFUE i mającą na celu stwierdzenie niezgodności art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 361), ze zmianami, z prawem Unii, w szczególności z dyrektywą Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1), oraz z zasadą proporcjonalności.  Ramy prawne  Statut Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej 2        Artykuł 19 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przewiduje: „Państwa członkowskie i instytucje Unii [Europejskiej] reprezentuje przed Trybunałem Sprawiedliwości pełnomocnik, ustanawiany dla każdej sprawy; pełnomocnika może wspomagać doradca albo adwokat lub radca prawny. […] Inne strony muszą być reprezentowane przez adwokatów lub radców prawnych. […]”. 3        Artykuł 21 tego statutu stanowi: „Wniesienie skargi do Trybunału Sprawiedliwości następuje poprzez skierowanie jej w formie pisemnej do sekretarza Trybunału. Skarga musi zawierać nazwisko i adres zamieszkania skarżącego oraz charakter, w jakim występuje osoba podpisująca, wskazanie strony lub stron, przeciw którym wnosi się skargę, przedmiot sporu, żądania oraz zwięzłe przedstawienie zarzutów prawnych stanowiących podstawę skargi. Skardze towarzyszy, w stosownych przypadkach, akt, którego stwierdzenia nieważności się żąda, lub, w okolicznościach przewidzianych w artykule 265 [TFUE], dokumenty dowodowe wskazujące datę wezwania instytucji do działania zgodnie z tym artykułem. Gdy dokumenty nie zostają przedłożone razem ze skargą, sekretarz zwraca się do zainteresowanej strony o przedstawienie ich w rozsądnym terminie, lecz w takim przypadku prawa strony nie wygasają nawet wtedy, gdy takie dokumenty są przedstawione po terminie wyznaczonym do wszczęcia postępowania”. 4        Zgodnie z art. 53 akapit pierwszy tego statutu jego art. 19 i 21 mają zastosowanie do postępowania przed Sądem. 5        Na podstawie art. 58a owego statutu: „W przypadku odwołania wniesionego od orzeczenia Sądu dotyczącego decyzji niezależnej izby odwoławczej jednego z wymienionych poniżej organów, urzędów lub jednostek organizacyjnych Unii Trybunał Sprawiedliwości decyduje wcześniej o jego przyjęciu do rozpoznania: a)      Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej; b)      Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin; c)      Europejskiej Agencji Chemikaliów; d)      Agencji Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Lotniczego; e)      Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki; f)      Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji; g)      Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego; h)      Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych; i)      Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych; j)      Agencji Kolejowej Unii Europejskiej. Procedurę, o której mowa w akapicie pierwszym, stosuje się także do odwołań wniesionych od: a)      orzeczeń Sądu dotyczących decyzji niezależnej izby odwoławczej utworzonej po dniu 1 maja 2019 r. w jakimkolwiek innym organie, urzędzie lub w jakiejkolwiek innej jednostce organizacyjnej Unii, do której to izby odwoławczej należy się zwrócić, zanim skarga zostanie wniesiona do Sądu; b)      orzeczeń Sądu dotyczących wykonania umowy zawierającej klauzulę arbitrażową w rozumieniu art. 272 [TFUE]. Odwołanie przyjmuje się do rozpoznania, w całości lub w części, zgodnie z zasadami określonymi w regulaminie postępowania [przed Trybunałem], jeżeli dotyczy ono kwestii istotnej dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii. Orzeczenie w sprawie przyjęcia odwołania do rozpoznania lub odmowy przyjęcia do rozpoznania uzasadnia się i publikuje”.  Regulamin postępowania przed Sądem 6        Artykuł 58 regulaminu postępowania przed Sądem, zatytułowany „Obliczanie terminów”, stanowi w § 1: „Terminy procesowe przewidziane w traktatach, statucie [Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej] oraz niniejszym regulaminie oblicza się w sposób następujący: a)      jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach, tygodniach, miesiącach lub latach jest pewne zdarzenie lub czynność, przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie to nastąpiło lub czynność została podjęta; b)      termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach upływa z końcem tego dnia w ostatnim tygodniu, miesiącu lub roku, który nazwą lub datą odpowiada dniowi, w którym stanowiące początek terminu zdarzenie nastąpiło lub czynność została podjęta; jeżeli w okresie oznaczonym w miesiącach lub latach dzień, w którym powinien upłynąć termin, w ostatnim miesiącu nie występuje, termin upływa z końcem ostatniego dnia tego miesiąca; c)      jeżeli termin oznaczony jest w miesiącach i dniach, oblicza się najpierw pełne miesiące, a następnie dni; […]”. 7        Artykuł 59 tego regulaminu postępowania, zatytułowany „Skarga, której przedmiotem jest akt wydany przez instytucję, opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej”, stanowi: „Jeżeli termin na zaskarżenie aktu wydanego przez instytucję biegnie od dnia opublikowania tego aktu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, termin ten oblicza się, w sposób określony w art. 58 § 1 lit. a), począwszy od upływu czternastego dnia następującego po dniu opublikowania tego aktu”. 8        Zgodnie z art. 60 tego regulaminu postępowania, zatytułowanym „Termin uwzględniający odległość”: „Terminy procesowe przedłuża się o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość”. 9        Artykuł 76 tego regulaminu postępowania, zatytułowany „Zawartość skargi”, ma następujące brzmienie: „Skarga, o której mowa w art. 21 statutu [Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej], zawiera: […] c)      oznaczenie strony głównej, przeciwko której wnoszona jest skarga; […]”. 10      Artykuł 78 regulaminu postępowania przed Sądem, zatytułowany „Załączniki do skargi”, stanowi w § 6: „Jeżeli skarga nie spełnia wymogów określonych w §§ 1–5, sekretarz wyznacza skarżącemu rozsądny termin na złożenie wyżej wymienionych dokumentów. […]”.  Praktyczne przepisy wykonawcze do regulaminu postępowania przed Sądem 11      Praktyczne przepisy wykonawcze do regulaminu postępowania przed Sądem (zwane dalej „praktycznymi przepisami Sądu”) w przedmiocie usuwania braków skarg przewidują: „131.      Jeżeli skarga nie spełnia wymogów określonych w załączniku 2 do niniejszych [praktycznych przepisów], sekretarz nie dokonuje jej doręczenia i wyznacza się rozsądny termin na usunięcie jej braków. […] 132.      Jeżeli skarga nie spełnia wymogów formalnych określonych w załączniku 3 do niniejszych [praktycznych przepisów], jej doręczenie ulega odroczeniu i wyznacza się rozsądny termin na usunięcie jej braków. 133.      Jeżeli skarga nie spełnia wymogów formalnych określonych w załączniku 4 do niniejszych [praktycznych przepisów], doręcza się ją i wyznacza się rozsądny termin na usunięcie jej braków”. 12      Załączniki 2–4 do praktycznych przepisów Sądu nie odnoszą się do przypadku nieprzestrzegania art. 76 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem.  Skarga do Sądu i zaskarżone postanowienie 13      Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 26 marca 2025 r. wnosząca odwołanie wniosła skargę, o której mowa w pkt 1 niniejszego postanowienia. Wystąpiła ona również do Sądu o przeprowadzenie środków dowodowych i obciążenie Ministra Spraw Zagranicznych (Polska) kosztami postępowania. 14      W pkt 4 zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że w części wprowadzającej skargi wnosząca odwołanie wskazała Ministra Spraw Zagranicznych jako jedyną stronę pozwaną. Ponadto Sąd uznał, że skarżąca poprzez swoje żądanie zmierzała zasadniczo do uzyskania od Sądu orzeczenia w przedmiocie zgodności z prawem Unii art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług. 15      W pkt 5 tego postanowienia Sąd przypomniał, że jest on właściwy w sprawach wymienionych w art. 256 TFUE, określonych w art. 51 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, oraz że na podstawie tych przepisów jest on właściwy do rozpoznawania skarg wniesionych na podstawie art. 263 TFUE jedynie przeciwko aktom instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii. W pkt 6 wspomnianego postanowienia Sąd stwierdził, że skarga jest skierowana przeciwko państwu członkowskiemu, a ponadto że autorem zaskarżonego aktu nie jest ani instytucja, ani organ, ani jednostka organizacyjna Unii. 16      W związku z tym Sąd oddalił skargę wnoszącej odwołanie ze względu na oczywisty brak właściwości.  Żądania wnoszącej odwołanie 17      W swoim odwołaniu EXOIL Paliwa wnosi do Trybunału o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania, ponieważ ze względu na konieczność przeprowadzenia środka dowodowego Trybunał nie jest w stanie wydać ostatecznego orzeczenia w sprawie.  W przedmiocie odwołania 18      Zgodnie z art. 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest w całości lub w części oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne, Trybunał może w każdej chwili, na wniosek sędziego sprawozdawcy i po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, odpowiednio odrzucić lub oddalić to odwołanie w całości lub w części w drodze postanowienia z uzasadnieniem. 19      Powyższy przepis należy zastosować w niniejszej sprawie.  Uwagi wstępne 20      W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 168 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Trybunałem odwołanie powinno zawierać oznaczenie pozostałych stron w danej sprawie przed Sądem. 21      W niniejszej sprawie wnosząca odwołanie wskazuje Rzeczpospolitą Polską i Radę Unii Europejskiej jako strony pozwane przed Trybunałem. 22      W tym względzie należy przypomnieć, że pozostałymi stronami postępowania przed Trybunałem są strony, o których mowa w art. 172 regulaminu postępowania przed Trybunałem. Przepis ten przewiduje, że strona w danej sprawie przed Sądem mająca interes prawny w uwzględnieniu lub oddaleniu odwołania może złożyć odpowiedź na odwołanie w terminie dwóch miesięcy od doręczenia odwołania. 23      W niniejszej sprawie ani z akt sprawy przed Sądem, ani z zaskarżonego postanowienia nie wynika, że Rada uzyskała status strony pozwanej lub interwenienta zgodnie z formalnościami przewidzianymi w regulaminie postępowania przed Sądem w sprawie, w której wydano to postanowienie. 24      W związku z tym należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie jedynie Rzeczpospolita Polska jest stroną pozwaną przed Trybunałem, przy czym oznaczenie Rady jako strony pozwanej w odwołaniu nie jest w tym względzie rozstrzygające. 25      W drugiej kolejności w dokumencie załączonym do odwołania wnosząca odwołanie wnosi o przyjęcie tego odwołania do rozpoznania. 26      W tym względzie wystarczy przypomnieć, że zgodnie z art. 58a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozpoznanie odwołań wniesionych od orzeczeń Sądu dotyczących decyzji izby odwoławczej niezależnej od jednego z organów, urzędów lub jednostek organizacyjnych Unii, o których mowa w akapicie pierwszym tego przepisu, lub dotyczących decyzji niezależnej izby odwoławczej utworzonej po dniu 1 maja 2019 r. w jakimkolwiek innym organie, urzędzie lub w jakiejkolwiek innej jednostce organizacyjnej Unii, do której to izby odwoławczej należy się zwrócić, zanim skarga zostanie wniesiona do Sądu, jest uzależnione od ich uprzedniego przyjęcia do rozpoznania przez Trybunał. To samo odnosi się do orzeczeń Sądu dotyczących wykonania umowy zawierającej klauzulę arbitrażową w rozumieniu art. 272 TFUE. 27      W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie nie dotyczy takiego orzeczenia. 28      W konsekwencji nie należy uwzględnić wniosku wnoszącej odwołanie o przyjęcie odwołania do rozpoznania.  Co do istoty 29      Na poparcie odwołania EXOIL Paliwa podnosi dwa zarzuty.  W przedmiocie zarzutu pierwszego  Argumentacja wnoszącej odwołanie 30      W zarzucie pierwszym, dotyczącym naruszenia art. 263 akapit czwarty TFUE w związku z art. 168, 178, 342 i 343 dyrektywy 2006/112, wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że uznał, po pierwsze, iż jej skarga była skierowana przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy w rzeczywistości skarga była skierowana przeciwko Radzie jako stronie pozwanej. 31      Po drugie, Sąd błędnie orzekł, że zaskarżony akt nie został wydany przez instytucję, organ lub jednostkę organizacyjną Unii. Wnosząca odwołanie twierdzi bowiem, że jej skarga zmierzała w istocie do uzyskania od Sądu „orzeczenia” w przedmiocie art. 168 i 178 w związku z art. 342 i 343 dyrektywy 2006/112. Powołanie się w skardze na przepis ustawy o podatku od towarów i usług miało jedynie na celu unaocznienie działania dyrektywy 2006/112 w polskim porządku prawnym i związanych z tym skutków dla wnoszącej odwołanie. 32      W tym względzie EXOIL Paliwa podnosi różne argumenty. 33      W szczególności wnosząca odwołanie utrzymuje, że neutralność podatku od wartości dodanej (VAT) na pośrednich etapach wprowadzania do obrotu produktu lub usługi i poszanowanie reguł konkurencji we wszystkich państwach członkowskich są zasadami, które stanowią podstawę art. 168 dyrektywy 2006/112, przewidującego prawo podatnika do odliczenia VAT naliczonego od towarów i usług, które zostały mu dostarczone lub wyświadczone w obrocie krajowym, z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego i z tytułu importu, na warunkach przewidzianych w art. 178 tej dyrektywy. Przepisy art. 342 i 343 dyrektywy 2006/112, które upoważniają państwa członkowskie do przyjęcia środków dotyczących prawa do odliczenia VAT w celu uniknięcia sytuacji, w której podatnicy czerpaliby nieuzasadnione korzyści lub ponieśli nieuzasadnione szkody, oraz do wprowadzenia szczególnych środków mających na celu zwalczanie oszustw podatkowych, stanowią odstępstwo od zasady neutralności VAT. Zdaniem wnoszącej odwołanie taka możliwość odstępstwa jest uzasadniona, ponieważ istnienie korzyści lub nieuzasadnionych strat zakłóca konkurencję. Ponadto oszustwo podatkowe nie może być tolerowane w państwie prawa, biorąc również pod uwagę konieczność zapewnienia odpowiednich wpływów budżetowych. 34      Jednakże zdaniem wnoszącej odwołanie przepisy art. 342 i 343 dyrektywy 2006/112 są zbyt ogólne, ponieważ nie precyzują w wystarczający sposób, co państwa członkowskie mogą zrobić, aby unikać nieuzasadnionych korzyści, ponoszenia nieuzasadnionych strat, a także aby zwalczać oszustwa podatkowe. 35      EXOIL Paliwa podnosi, że ten brak sprecyzowania w dyrektywie 2006/112 umożliwił ustawodawcy polskiemu przyjęcie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług. Przepis ten przewiduje w istocie, że nie stanowią podstawy do żadnego obniżenia VAT ani żadnego zwrotu tego podatku naliczonego faktury i dokumenty celne, w przypadku gdy stwierdzają czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane. 36      Zdaniem skarżącej, mimo że przepis ten jest słuszny co do zasady, to podatnik nie jest chroniony przed nieuczciwymi praktykami podmiotów gospodarczych we wcześniejszych fazach wprowadzania do obrotu produktu lub usługi, których podatnik nie mógł wykryć ani im zapobiec pomimo wszelkiej staranności, jakiej można było od niego oczekiwać i jaką wykazał. W praktyce polskie organy podatkowe obciążają podatników działających w dobrej wierze, takich jak wnosząca odwołanie, konsekwencjami takich nieuczciwych praktyk. Podatnik działający w dobrej wierze jest zatem karany z powodu opieszałości organów publicznych w wykrywaniu i ściganiu oszustw podatkowych.  Ocena Trybunału 37      W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie podnosi w pierwszej kolejności, że Sąd popełnił błąd, gdy uznał, iż jej skarga w pierwszej instancji była skierowana przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy w rzeczywistości skarga ta dotyczyła Rady jako strony pozwanej. 38      Należy zauważyć, po pierwsze, że wnosząca odwołanie podnosi różne argumenty dotyczące wykładni art. 168, 178, 342 i 343 dyrektywy 2006/112. Tymczasem należy podkreślić, że takie argumenty nie mogą uzasadniać zarzutu skierowanego przeciwko postanowieniu odrzucającemu skargę wnoszącej odwołanie ze względu na oczywisty brak właściwości Sądu. 39      Po drugie, co się tyczy treści skargi wszczynającej postępowanie przed Sądem, należy zauważyć, że w części wprowadzającej tej skargi wyraźnie wskazano stronę pozwaną poprzez oznaczenie „Organ [państwa członkowskiego]: [Minister Spraw Zagranicznych]”. 40      Otóż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem traktaty nie przyznają Sądowi właściwości do rozpoznania skargi wniesionej przez osobę fizyczną lub prawną przeciwko państwu członkowskiemu (zob. podobnie postanowienia: z dnia 7 marca 2013 r., Szarvas/Węgry, C‑389/12 P, EU:C:2013:155, pkt 13 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 11 września 2019 r., Comprojecto-Projectos e Construções i in./Portugalia, C‑98/19 P, EU:C:2019:712, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 17 lutego 2023 r., Novais/Portugalia, C‑507/22 P, EU:C:2023:133, pkt 10 i przytoczone tam orzecznictwo). 41      W związku z tym należy stwierdzić, że w zakresie, w jakim skarga dotyczy ustawy o podatku od towarów i usług, Sąd nie naruszył art. 263 akapit czwarty TFUE, gdy uznał, że w sposób oczywisty jest niewłaściwy do orzekania w jej przedmiocie. 42      W drugiej kolejności, co się tyczy argumentu wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym jej skarga do Sądu miała na celu podważenie ważności przepisów dyrektywy 2006/112, również ze skargi w pierwszej instancji wynika, że chociaż jej skarga była wyraźnie oparta na art. 263 akapit czwarty TFUE, wnosząca odwołanie zmierzała do podważenia ważności nie przepisów tej dyrektywy, lecz przepisów prawa polskiego, a dokładniej art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług. 43      Należy stwierdzić, że w petitum wspomnianej skargi wnosząca odwołanie zwróciła się do Sądu o uznanie „powołanych przepisów” za niezgodne z prawem Unii, lecz nie wyjaśniła, o jakie dokładnie przepisy chodzi. Jednakże istnienie pewnych ogólnych rozważań w tym względzie nie może podważyć ogólnej oceny skargi wszczynającej postępowanie, zawartej w pkt 4 zaskarżonego postanowienia. 44      W każdym razie, nawet gdyby należało uznać, że poprzez skargę w pierwszej instancji wnosząca odwołanie zmierzała do uzyskania na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE stwierdzenia nieważności przepisów dyrektywy 2006/112, taka skarga byłaby oczywiście niedopuszczalna ze względu na to, że została wniesiona po terminie. 45      W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem każda okoliczność dotycząca dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej do Sądu może stanowić bezwzględną przeszkodę procesową, którą Trybunał, rozpatrując odwołanie, jest zobowiązany uwzględnić z urzędu (zob. podobnie wyrok z dnia 4 września 2025 r., Studio Legale Ughi e Nunziante/EUIPO, C‑776/22 P, EU:C:2025:644, pkt 70 i przytoczone tam orzecznictwo). 46      Co do terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 263 akapit szósty TFUE, ma on charakter bezwzględnie wiążący, ponieważ został ustanowiony w celu zapewnienia jasności i pewności sytuacji prawnych oraz uniknięcia jakiejkolwiek dyskryminacji lub arbitralnego traktowania w procesie wymiaru sprawiedliwości, a zadaniem sądu Unii jest sprawdzenie z urzędu, czy został on dotrzymany (postanowienie z dnia 5 września 2019 r., Fryč/Komisja, C‑230/19 P, EU:C:2019:685, pkt 14 i przytoczone tam orzecznictwo). 47      Zgodnie bowiem z art. 263 akapit szósty TFUE skarga o stwierdzenie nieważności powinna być wniesiona w terminie dwóch miesięcy, stosownie do przypadku, od daty publikacji zaskarżonego aktu, jego notyfikowania skarżącemu lub, w razie ich braku, od daty powzięcia przez niego wiadomości o tym akcie. W odniesieniu do tego terminu Trybunał orzekł już, że datą, którą należy uwzględnić w celu określenia początku biegu terminu do wniesienia skargi, jest data publikacji, jeżeli publikacja ta, od której zależy wejście w życie aktu, jest przewidziana w traktacie FUE (zob. podobnie postanowienie z dnia 5 września 2019 r., Fryč/Komisja, C‑230/19 P, EU:C:2019:685, pkt 15 i przytoczone tam orzecznictwo). Zasady obliczania terminu do wniesienia skargi są określone w art. 58–60 regulaminu postępowania przed Sądem. 48      W niniejszym przypadku dyrektywa 2006/112 została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 11 grudnia 2006 r. W związku z tym termin na wniesienie skargi o stwierdzenie nieważności tej dyrektywy zgodnie z art. 263 akapit szósty TFUE, obliczony z uwzględnieniem art. 58–60 regulaminu postępowania przed Sądem, upłynął w dniu 7 marca 2007 r. 49      W tych okolicznościach taka skarga o stwierdzenie nieważności w zakresie, w jakim jest skierowana przeciwko dyrektywie 2006/112, jest oczywiście niedopuszczalna, a w konsekwencji argumentacja wnoszącej odwołanie jest oczywiście bezzasadna. 50      W świetle powyższego zarzut pierwszy jest oczywiście bezzasadny.  W przedmiocie zarzutu drugiego  Argumentacja wnoszącej odwołanie 51      W zarzucie drugim EXOIL Paliwa podnosi, że brak wskazania w skardze w pierwszej instancji Rady jako strony pozwanej stanowił brak formalny, do którego uzupełnienia EXOIL Paliwa powinna była zostać wezwana, skoro ze skargi tej wynikało, że wnosząca odwołanie „także” zakwalifikowała ten organ jako stronę pozwaną.  Ocena Trybunału 52      W tym względzie należy przypomnieć w pierwszej kolejności, że zgodnie z art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 76 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem skarga powinna zawierać wskazanie strony lub stron, przeciwko którym została wniesiona. 53      W drugiej kolejności, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, oznaczenie w skardze strony pozwanej innej niż autor zaskarżonego aktu nie prowadzi do niedopuszczalności skargi, jeśli skarga ta zawiera informacje pozwalające na jednoznaczne określenie strony, przeciwko której jest ona skierowana, takie jak oznaczenie zaskarżonego aktu i jego autora. W przypadku gdy skarga jest skierowana przeciwko osobie innej niż ta, której można przypisać akt będący jej przedmiotem, Trybunał nie może ani działać przeciwko oczywistej woli skarżącego, ani zastąpić jej, i może jedynie uznać skargę za niedopuszczalną (wyrok z dnia 12 listopada 2015 r., Elitaliana/Eulex Kosowo, C‑439/13 P, EU:C:2015:753, pkt 73 i przytoczone tam orzecznictwo). 54      Otóż z odpowiedzi na zarzut pierwszy wynika, że Sąd mógł zasadnie uznać, iż skarga wniesiona przez wnoszącą odwołanie dotyczyła nie Rady, lecz Rzeczypospolitej Polskiej jako strony pozwanej, i że zmierzała ona nie do stwierdzenia nieważności przepisów prawa Unii przyjętych przez tę instytucję, lecz do stwierdzenia niezgodności przepisów prawa polskiego z prawem Unii. Skarga w pierwszej instancji nie wskazywała strony pozwanej innej niż autor zaskarżonego aktu w rozumieniu orzecznictwa, o którym mowa w poprzednim punkcie niniejszego postanowienia, i nie można zarzucać Sądowi, że nie określił jej prawidłowo. 55      W trzeciej kolejności, co się tyczy wezwania do usunięcia braków skargi, należy zauważyć, że obowiązek wskazania strony pozwanej nie figuruje wśród przypadków, w których sekretarz Sądu zwraca się do skarżącego o usunięcie braków skargi zgodnie z art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, art. 78 § 6 regulaminu postępowania przed Sądem i pkt 131–133 praktycznych przepisów Sądu. 56      Zgodnie z przewidzianą w art. 19 akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zasadą obowiązkowej reprezentacji przez adwokata lub radcę prawnego, mającą zastosowanie do postępowania przed Sądem na mocy art. 53 tego statutu, w odniesieniu do wszystkich stron innych niż państwa i instytucje, o których mowa w tym art. 19 akapity pierwszy i drugi, za przygotowanie, nadzorowanie i sprawdzenie pism procesowych, które mają zostać złożone w sekretariacie Sądu, odpowiada adwokat lub radca prawny danej strony (wyrok z dnia 22 września 2011 r., Bell & Ross/OHIM, C‑426/10 P, EU:C:2011:612, pkt 50; a także postanowienie z dnia 21 września 2012 r., Noscira/OHIM, C‑69/12 P, EU:C:2012:589, pkt 15). 57      W konsekwencji wnosząca odwołanie nie może w celu zaradzenia tego rodzaju uchybieniom formalnym w czynnościach procesowych przeprowadzonych przez jej adwokata powoływać się na brak wezwania przez sekretarza do usunięcia braków skargi. 58      W związku z tym zarzut drugi jest oczywiście bezzasadny. 59      W świetle całości powyższych rozważań odwołanie należy oddalić jako oczywiście bezzasadne.  W przedmiocie kosztów 60      Zgodnie z art. 137 regulaminu postępowania przed Trybunałem, który znajduje zastosowanie do postępowania odwoławczego na mocy art. 184 § 1 tego regulaminu, Trybunał orzeka o kosztach w postanowieniu kończącym postępowanie. 61      Ponieważ w rozpatrywanej sprawie niniejsze postanowienie zostało wydane przed doręczeniem odwołania drugiej stronie postępowania, a w konsekwencji zanim mogła ona ponieść koszty, należy orzec, że wnosząca odwołanie pokryje własne koszty. Z powyższych względów Trybunał (szósta izba) postanawia, co następuje: 1)      Odwołanie zostaje oddalone jako oczywiście bezzasadne. 2)      EXOIL Paliwa sp. z o.o. ponosi własne koszty. Sporządzono w Luksemburgu w dniu 20 stycznia 2026 r. Sekretarz   Prezeska izby A. Calot Escobar   I. Ziemele *      Język postępowania: polski.