C-440/14

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO PEDRA CRUZA VILLALÓNA przedstawiona w dniu 3 września 2015 r. ( ) Sprawa C‑440/14 P National Iranian Oil Company (NIOC) przeciwko Radzie „Odwołanie — Środki ograniczające wobec Iranu — Wykaz osób i podmiotów, wobec których stosuje się środek w postaci zamrożenia środków finansowych i zasobów gospodarczych — Umieszczenie w wykazie nazwy wnoszącej odwołanie — Podstawa prawna — Artykuł 215 TFUE — Artykuł 291 ust. 2 TFUE — Zarzut niezgodności z prawem — Interes prawny w zaskarżeniu” 1.  Niniejsze odwołanie zostało złożone od wyroku Sądu, który oddalił żądanie uznania za niezgodne z prawem umieszczenia nazwy NIOC w wykazie osób i podmiotów, których dobra zostały zamrożone z uwagi na ich wsparcie dla rządu, wobec którego zastosowano środki ograniczające w ramach rezolucji przyjętych przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych. Skarżąca, irańskie przedsiębiorstwo publiczne, które działa w sektorze naftowo-gazowym, sprzeciwia się środkowi ograniczającemu, jakiemu została poddana, podnosząc sześć zarzutów, za pomocą których zasadniczo wskazuje z jednej strony nieprawidłowość podstawy prawnej upoważniającej Radę do przyjęcia przepisu, na mocy którego zastosowano ten środek wobec NIOC i, z drugiej strony brak precyzji i konkretności kryterium jego zastosowania. 2.  W tym kontekście Trybunał ma sposobność określić, pod jakimi warunkami, w przypadku zaskarżenia środka ograniczającego, przywoływać można wady proceduralne lub naruszenie praw osób trzecich dla podniesienia zarzutu niezgodności z prawem normy ogólnej będącej podstawą środka. 3.  Daje to również Trybunałowi możliwość wzbogacenia orzecznictwa, które zaczyna się dopiero rozwijać w związku z kompetencją wykonawczą zawartą w art. 291 TFUE, w tym przypadku na zasadzie kontrastu z kompetencją przyznaną Radzie w art. 215 TFUE. I – Okoliczności i ramy prawne 4. Rezolucją 1929 (2010) z dnia 9 czerwca 2010 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych poszerzyła zakres środków ograniczających wprowadzonych rezolucjami 1737 (2006), 1747 (2007) i 1803 (2008) Rady Bezpieczeństwa oraz przyjęła dodatkowe środki ograniczające wobec Islamskiej Republiki Iranu. 5. W dniu 17 czerwca 2010 r. Rada Europejska wezwała Radę Unii Europejskiej do przyjęcia niezbędnych środków w celu wprowadzenia w życie środków przyjętych w rezolucji 1929 (2010), jak również innych środków dodatkowych w celu z myślą o wsparciu rozwiązania w drodze negocjacji kwestii dotyczących rozwoju opracowywania przez Iran technologii wykorzystywanych w programie jądrowym oraz rakietowym. 6. W dniu 26 lipca 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/413/WPZiB dotyczącą środków ograniczających wobec Iranu i uchylającą wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB ( ). W załączniku II do decyzji wymieniono nazwiska osób i nazwy podmiotów, z wyjatkiem tych określonych w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych, których środki i zasoby gospodarcze zostały unieruchomione lub zamrożone. 7. Poprzednia decyzja została zmieniona w dniu 23 stycznia 2012 r. decyzją 2012/35/WPZiB ( ), w której motywie 13 stwierdza się, że „ograniczeniami w odniesieniu do przyjmowania oraz do zamrażania funduszy i zasobów gospodarczych powinny zostać objęte kolejne osoby i podmioty udzielające rządowi Iranu wsparcia, które pozwala mu kontynuować działania w dziedzinie jądrowej wrażliwe z punktu widzenia proliferacji lub opracowywanie systemów przenoszenia broni jądrowej, w szczególności osoby i podmioty zapewniające rządowi Iranu wsparcie finansowe, logistyczne lub materialne”. 8. Na mocy art. 1 ust. 7 lit. a) pkt ii) decyzji 2012/35 dodano do art. 20 ust. 1 decyzji 2010/413 lit. c), przewidującą zamrożenie środków finansowych „inn[ych] os[ób] nieobjęt[ych] zakresem załącznika I, udzielając[ych] wsparcia rządowi Iranu, oraz os[ób] i podmiot[ów] z nimi powiązan[ych], zgodnie z wykazem w załączniku II”. 9. W dniu 23 marca 2012 r. Rada przyjęła rozporządzenie (UE) nr 267/2012 ( ), którego art. 23 ust. 2 przewiduje zamrożenie środków finansowych osób, podmiotów i organów wymienionych w załączniku IX, które zostały określone jako „d) inne osoby, podmioty lub organy udzielające wsparcia, takiego jak wsparcie materialne, logistyczne lub finansowe, rządowi Iranu oraz osobom i podmiotom z nim związanym”. 10. Zgodnie z art. 46 ust. 2 tego rozporządzenia „w przypadku gdy Rada podejmie decyzję o objęciu osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu środkami, o których mowa w art. 23 ust. 2 i 3, wprowadza ona stosowne zmiany w załączniku IX”. 11. W dniu 15 października 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/635/WPZiB ( ) (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”), w której motywie 16 stwierdza się, że „do zawartego w załączniku II do decyzji 2010/413/WPZiB wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi należy dodać kolejne osoby i podmioty, w szczególności irańskie podmioty państwowe działające w sektorze ropy naftowej i gazu, ponieważ stanowią one istotne źródło dochodów rządu irańskiego”. 12. Artykułem 1 ust. 8 lit. a) zaskarżonej decyzji zmieniono art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413, uwzględniając pośród osób, które mają podlegać środkom ograniczającym, „inne osoby niewymienione w załączniku I, udzielające wsparcia rządowi Iranu, oraz osoby i podmioty do nich należące lub przez nie kontrolowane lub osoby i podmioty z nimi powiązane, zgodnie z wykazem w załączniku II”. 13. Na mocy art. 2 zaskarżonej decyzji umieszczono nazwę wnoszącej odwołanie w tabeli I załącznika II do decyzji 2010/413 zatytułowanej: „Osoby i podmioty zaangażowane w działania na rzecz broni jądrowej lub pocisków balistycznych oraz osoby i podmioty popierające rząd Iranu”, dodając następującą wzmiankę: „Przedsiębiorstwo państwowe zarządzane przez państwo zapewniające zasoby finansowe rządowi Iranu. Minister ds. ropy naftowej jest prezesem zarządu NIOC, wiceminister ds. ropy naftowej jest dyrektorem zarządzającym NIOC”. 14. Również w dniu 15 października 2012 r. Rada przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 945/2012, (zwane dalej „zaskarżonym rozporządzeniem wykonawczym”) ( ), dotyczące wykonania rozporządzenia nr 267/2012. 15. Na mocy art. 1 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego umiszczono nazwę wnoszącej odwołanie w tabeli załącznika IX do rozporządzenia nr 267/2012, w której widnieją „osoby i podmioty zaangażowane w działania na rzecz broni jądrowej lub pocisków balistycznych oraz osoby i podmioty popierające rząd Iranu”, opatrując równocześnie umieszczenie następującą wzmianką: „Przedsiębiorstwo państwowe zarządzane przez państwo zapewniające zasoby finansowe rządowi Iranu. Minister ds. ropy naftowej jest prezesem zarządu NIOC, wiceminister ds. ropy naftowej jest dyrektorem zarządzającym NIOC”. 16. Zaskarżona decyzja oraz zaskarżone rozporządzenie wykonawcze zostały doręczone w dniu 16 października 2012 r. wnoszącej odwołanie, która w dniu 26 grudnia 2012 r. zakwestionowała umieszczenie w wykazie, wnosząc, aby Rada zweryfikowała swoją decyzję. Równocześnie wniosła o udostępnienie jej całości akt, na podstawie których przyjęta została zaskarżona decyzja i rozporządzenie wykonawcze, włączając dowody stanowiące podstawę umieszczenia w wykazie oraz nazwy państw członkowskich, które o nią wniosły. 17. Pismem z dnia 12 marca 2013 r. Rada doręczyła wnoszącej odwołanie: a) wnioski o umieszczenie w wykazie zaprezentowane przez cztery państwa członkowskie; b) raport ze spotkania grupy roboczej „CONEM” (Środkowy Wschód/Zatoka Perska) z dnia 9 października 2012 r.; c) uwagi z dnia 11 i 12 października 2012 r. Sekretariatu Generalnego Rady do Komitetu Stałych Przedstawicieli (Coreper)/Rada i z dnia 12 października 2012 r. przedstawione przez Coreper Radzie. 18. Rada nie wymieniła państw członkowskich, będących autorami wniosku, lecz wskazała, że został on przyjęty jednomyślnie. 19. Wnosząca odwołanie wniosła do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz rozporządzenia wykonawczego, podnosząc brak uzasadnienia, brak podstawy prawnej, niezgodność z prawem, naruszenie prawa, błędy w ustaleniach faktycznych oraz błędy w ocenie, naruszenie prawa do obrony, prawa do dobrej administracji oraz prawa do skutecznej ochrony sądowej, a także naruszenie zasady proporcjonalności oraz prawa własności. 20. Skarga została oddalona wyrokiem Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. ( ) II – Wyrok Sądu 21. Sąd wyodrębnił sześć różnych zarzutów odwołania przywołanych przez skarżącą. Co się tyczy pierwszego z nich (brak uzasadnienia z uwagi na brak wskazania podstawy prawnej), przeanalizowanego w pkt 39–44 zaskarżonego wyroku, Sąd uznał, iż poprzez wymienienie w zaskarżonym rozporządzeniu wykonawczym art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 został spełniony obowiązek wskazania podstawy prawnej, umożliwiającej jego przyjęcie przez Radę. 22. Podnoszony w w zarzucie drugim brak podstawy prawnej był przedmiotem analizy Sądu w pkt 46–86 zaskarżonego wyroku, gdzie zbadano zgodność z prawem przywołanego art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 w świetle art. 215 i art. 291 ust. 2 TFUE i w rezultacie uznano, iż środki polegające na zamrożeniu środków finansowych mogą zostać przyjęte na podstawie tego ostatniego przepisu i że w sprawie spełnione zostały odpowiednie wymogi w kontekście powierzenia kompetencji wykonawczych Radzie. 23. Trzeciemu zarzutowi, który koncentruje się na niezgodności z prawem art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413 i art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012, poświęcono pkt 90–132 zaskarżonego wyroku, gdzie odrzucono tezę, jakoby doszło do jakiegokolwiek naruszenia wartości państwa prawa, prawa własności oraz zasady proporcjonalności lub iż miała miejsce podnoszona niespójność przy formułowaniu spornego kryterium we właściwych przepisach. 24. Czwarty zarzut, w ramach którego Sąd wyodrębnił wskazane przez skarżącą dwa naruszenia prawa, błąd w ustaleniach faktycznych oraz błąd w ocenie, został oddalony z powodów przestawionych w pkt 134–148 zaskarżonego wyroku. Według Sądu nie doszło ani do wskazanego przez skarżącą naruszenia w zakresie wykładni art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413, ani też nie popełniono błędu w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że skarżąca to podmiot zarządzany przez państwo irańskie, ani błędu w ocenie poprzez uznanie, że właśnie ze względu na fakt, że jest zarządzana przez władze irańskie, skarżąca dostarczała środki finansowe na rzecz rządu irańskiego. 25. Jako piąty zarzut wyodrębniono twierdzenia dotyczące naruszenia obowiązku uzasadnienia oraz prawa do obrony, do dobrej administracji oraz skutecznej ochrony sądowej, które to zarzuty zostały oddalone przez Sąd w pkt 151–166 zaskarżonego wyroku. W niektórych przypadkach, ponieważ chodziło o powtórzenie zarzutów już oddalonych, a w innych z uwagi na uznanie, że elementy uzasadniające umieszczenie skarżącej w spornych wykazach zostały jasno podane w zaskarżonych aktach oraz zostały wsparte wystarczającym uzasadnieniem. 26. Szósty i ostatni zarzut odwołania odnosił się do możliwych naruszeń zasady proporcjonalności oraz prawa własności. W pkt 173–177 zaskarżonego wyroku Sąd wyjaśnił, że pretensja ta stanowi powtórzenie już oddalonych i że nie można stwierdzić nieproporcjonalnego charakteru środków poprzez przywoływanie okoliczności późniejszych w stosunku do ich przyjęcia. III – Odwołanie i postępowanie przed Trybunałem 27. Odwołanie zawiera sześć zarzutów, przeciwko których uwzględnieniu wystąpiły Rada oraz Komisja z powodów powodów wskazanych odpowiednio w ich uwagach na piśmie. 28. NIOC, Rada i Komisja stawiły się na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r., w trakcie której zostały wezwane przez Trybunał do ustosunkowania się do następujących kwestii: a) potencjalne znaczenie dla kompetencji wykonawczej Rady art. 24, 26 TUE, wymienionych w art. 291 ust. 2 TFUE; b) potencjalne znaczenie dla sporu motywu 15 rozporządzenia (UE) nr 961/2010 ( ), który odnosi się do kompetencji Rady do zmiany wykazów; c) potencjalne znaczenie faktu, że uprawnienie Rady przewidziane w art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 zostało zaproponowane przez Komisję i wysokiego przedstawiciela z uwzględnieniem tego, iż w wyroku z dnia 4 lutego 2014 r., Syrian Lebanese Commercial Bank/Rada ( ) Sąd miał zastrzeżenia co do możliwości podnoszenia przez skarżącą zarzutu odnoszącego się w istocie do naruszenia uprawnień Parlamentu Europejskiego; d) konieczność, w celu obrony interesów wnoszącej odwołanie w kontekście art. 277 TFUE, przywołania praw podstawowych osób trzecich, przy uwzględnieniu wyroku Wöhrmann i Lütticke/Komisja ( ). A – Zarzuty odwołania i odpowiedź Rady 1. Pierwszy zarzut odwołania 29. NIOC rozpoczyna swoją argumentację wskazując, że rozporządzenie nr 267/2012 nie określa w odpowiedni sposób podstawy prawnej, która upoważnia Radę do przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, w zakresie w jakim art. 46 ust. 2 rozporządzenia nie przewiduje formy prawnej, w jakiej należy dokonać zmiany załącznika IX. Sąd miał przez to dopuścić się naruszenia prawa, uznając, że odwołanie do przepisu zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego wskazywało precyzyjnie, jaka była postawa prawna. 30. Rada ze swej strony przyjmuje podobnie jak Sąd, że upoważnienie zawarte w art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 stanowi właściwą podstawę prawną zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, a zatem spełniony zostaje wymóg uzasadnienia z art. 296 TFUE. Wzmiankę w jego akapicie drugim o „rodzaju przyjmowanego aktu” należy rozumieć w ten sposób, iż podstawę prawną mogą stanowić jedynie postanowienia, które upoważniają jedną lub różne instytucje do działania w określonych ramach, precyzując procedurę postępowania przy przyjmowaniu odpowiednich aktów bez konieczności wskazywania ich konkretnej formy prawnej. 2. Drugi zarzut odwołania 31. W pierwszej części zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że zgodnie z wyrokiem Trybunału z dnia 19 lipca 2012 r. ( ), art. 215 ust. 2 TFUE to jedyna podstawa prawna pozwalająca na przyjęcie indywidualnych środków ograniczających. 32. Rada ze swej strony wskazuje tu, że odniesienie do tego wyroku nie ma istotnego znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, skoro rozważaną wówczas kwestią było to, czy środki ograniczające mające na celu zwalczanie terroryzmu mogły być przyjęte na podstawie art. 75 TFUE, czy też na podstawie art. 215 ust. 2 TFUE, którą to ostatnią możliwość zaakceptował Trybunał. W pozostałym zakresie Rada podpisuje się pod odpowiedzią w tym względzie zawartą w pkt 54 zaskarżonego wyroku. 33. W drugiej części zarzutu wnosząca odwołanie twierdzi, ponownie na podstawie wyżej wymienionego wyroku Parlament/Komisja, że procedury z art. 215 i 291 TFUE (akty wykonawcze) są ze sobą nie do pogodzenia. 34. Rada wskazuje na brak znaczenia tego wyroku w niniejszej sprawie. Nie można również uznać jej zdaniem, że odrębne zastosowanie obu procedur oznacza, iż osoby i podmioty podlegające środkom ograniczającym przyjętym zgodnie z art. 215 TFUE korzystają z gwarancji (wynikającej z wymogu, aby akt poddający je takim środkom był wynikiem wspólnego wniosku Komisji oraz wysokiego przedstawiciela), z jakiej nie mogą skorzystać ci, których podleganie danym środkom wynika z aktu przyjętego zgodnie z art. 291 ust. 2 TFUE. Wynika to z tego, że różnica pomiędzy procedurami nie polega na przyznaniu gwarancji adresatom przedmiotowych aktów, lecz na zagwarantowaniu prawa inicjatywy ustawodawczej, którą traktaty powierzyły Komisji oraz wysokiemu reprezentantowi. 35. W trzeciej części zarzutu, o charakterze ewentualnym, wskazywane są przyczyny, które mają wykluczać zastosowanie art. 291 TFUE z uwagi na to, że – zdaniem wnoszącej odwołanie – nie powinno się przyjmować, iż art. 291 ust. 2 TFUE może stanowić dla Rady uzupełniającą w stosunku do art. 215 TFUE podstawę prawną przyjmowania środków ograniczających. Wnosząca odwołanie wskazuje dwie przyczyny, które stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 291 ust. 2 TFUE. Po pierwsze, postanowienie to ustanawia wyjątek od generalnej kompetencji państw członkowskich przewidzianej w ust. 1. Z tego powodu powinien być przedmiotem ścisłej wykładni. Po drugie wnosząca odwołanie kwestionuje stwierdzenia z pkt 55 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którymi procedura przewidziana w art. 215 TFUE może okazać się niewłaściwa dla przyjmowania zwykłych środków wykonawczych oraz że art. 291 ust. 2 TFUE odzwierciedla wolę autorów traktatu ustanowienia procedury wykonawczej o charakterze bardziej skutecznym, dostosowanej do środka, który ma być wykonany. 36. Według Rady wnosząca odwołanie błędnie interpretuje pkt 55 zaskarżonego wyroku, gdy uważa, że zgodnie z nim skorzystanie art. 291 ust. 2 TFUE może być uzasadnione z uwagi na wymogi skuteczności. W każdym razie argumentacja Sądu zawarta w tym punkcie ma charakter jedynie uzupełniający i z tego powodu jest pozbawiona znaczenia w kontekście niniejszego odwołania. Dodatkowo Rada odpiera również argument NIOC, zgodnie z którym art. 291 ust. 2 TFUE stanowi wyjątek od zasady kompetencji wykonawczych państw członkowskich ustanowionej w ust. 1 tego przepisu. 3. Trzeci zarzut odwołania, o charakterze ewentualnym 37. Ewentualnie, na wypadek gdyby uznano, że można odwołać się do art. 291 ust. 2 TFUE w celu przyjęcia indywidualnych środków ograniczających, wnosząca odwołanie podnosi trzeci zarzut odwołania, podzielony na dwie części, w którym wskazuje na niewłaściwość art. 291 TFUE dla przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, utrzymując, iż środki ograniczające przyjęte zgodnie z art. 215 TFUE same w sobie stanowią środki wykonawcze i nie wymagają już żadnego środka wykonawczego. Udowadnia to jej zdaniem wykaz zawarty w załączniku do rozporządzenia nr 267/2012, przyjęty na podstawie art. 215 TFUE. 38. W pierwszej części zarzutu wnosząca odwołanie przytacza obie przesłanki zawarte w art. 291 ust. 2 TFUE i stwierdza z jednej strony, że rozporządzenie nr 267/2012 nie dotyczy art. 24 i 26 TUE, skoro decyzja 2012/35 została zresztą przyjęta na podstawie art. 29 TUE, a z drugiej strony, że odwołanie się do art. 291 TFUE nie może zostać uznane w tym przypadku za „należycie uzasadnione”. 39. Rada utrzymuje wbrew zdaniu NIOC, że obowiązek uzasadnienia powierzenia kompetencji wykonawczej Radzie na mocy art. 291 ust. 2 TFUE jest jedynie wyrazem ogólnego obowiązku uzasadnienia zawartego w art. 296 TFUE. 40. W drugiej części zarzutu wnosząca odwołanie nie zgadza się ze zdaniem Sądu, że motyw 28 i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 uzasadniają przyjęcie, że środki ograniczające zawierają się w kompetencji wykonawczej Rady na mocy art. 291 ust. 2 TFUE. 41. Rada broni wykładni dokonanej przez Sąd, przywołując dodatkowo motyw 11 i następne rozporządzenia nr 267/2012. 4. Czwarty zarzut odwołania, o charakterze ewentualnym 42. Również w sposób ewentualny, na wypadek gdyby Trybunał uznał zastosowanie art. 291 TFUE za zgodne z prawem, wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa, uznając, iż art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 zastrzega dla Rady kompetencję wykonawczą w odniesieniu do art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia, co wystarcza do spełnienia obowiązku uzasadnienia w zakresie dotyczącym wskazania podstawy prawnej. Zdaniem wnoszącej odwołanie rozporządzenie nr 267/2012 nie zawiera żadnego odniesienia do art. 291 TFUE, przez co z konieczności odsyła do art. 215 ust. 2 TFUE. 43. Rada twierdzi, że Sąd działał zgodnie z orzecznictwem Trybunału, wedle którego brak przywołania podstawy prawnej nie oznacza automatycznie naruszenia obowiązku uzasadnienia, skoro w niniejszym przypadku nie ma żadnej wątpliwości co do tego, iż Rada zastrzegła dla siebie w art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 kompetencję wykonawczą w zakresie indywidualnych środków ograniczających. 5. Piąty zarzut odwołania, o charakterze ewentualnym 44. Również w ramach zarzutu ewentualnego wnosząca odwołanie podnosi drugie naruszenie prawa ze strony Sądu, polegające na uznaniu, że Rada nie naruszyła obowiązku uzasadnienia, nie wymieniając art. 291 TFUE. 45. Rada ogranicza się do przytoczenia ponownie orzecznictwa dotyczącego możliwości, aby odniesienie do podstawy prawnej nie było koniecznie wyraźne. 6. Szósty zarzut odwołania 46. W pierwszej części zarzutu wnosząca odwołanie wskazuje na naruszenie prawa polegające na uznaniu, że przyznanie Radzie uprawnienia w zakresie oceny nie mają ani charakteru arbitralnego, ani dyskrecjonalnego, do której to konkluzji można by dojść z uwagi na „napisanie na nowo” art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012. 47. Rada odrzuca tezę, jakoby Sąd „napisał na nowo” sporny przepis, i podaje szczegółowe przyczyny, z uwagi na które jej zdaniem nie można dokonywać wykładni zaskarżonego wyroku w sposób zaproponowany przez NIOC. 48. W drugiej części zarzutu wnosząca odwołanie wskazuje, że „napisanie na nowo” art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012 oznacza naruszenie prawa do obrony. 49. Rada ze swej strony powtarza, że Sąd nie napisał na nowo kryterium zawartego w tym przepisie. 50. Wreszcie w trzeciej części zarzutu wnosząca odwołanie utrzymuje, iż Sąd wpadł w sprzeczność, stwierdzając z jednej strony, że sporne kryterium odnosi się do form wsparcia, które z uwagi na swój zakres ilościowy lub jakościowy przyczyniają się do kontynuowania działalności nuklearnej Iranu (pkt 119 zaskarżonego wyroku) i że z drugiej strony kryterium to odnosi się do każdego rodzaju wsparcia, które nie miałoby żadnego pośredniego lub bezpośredniego związku z rozprzestrzenianiem broni jądrowej, lecz jednak z uwagi na swój zakres ilościowy lub jakościowy może mu sprzyjać (pkt 140 zaskarżonego wyroku). 51. Zdaniem Rady wskazywana sprzeczność nie istnieje, skoro w pkt 140 zaskarżonego wyroku Sąd powtarza w sposób syntetyczny rozumowanie przedstawione w pkt 119–121. B – Stanowisko Komisji 52. Komisja wzięła udział w postępowaniu, udzielając wspólnej odpowiedzi na pięć pierwszych zarzutów odwołania. Jej zdaniem to art. 215 TFUE stanowi odpowiednie postanowienie będące podstawą przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, a nie art. 291 TFUE, skoro akt prawodawcy, który powierza kompetencje wykonawcze, nie odzwierciedla celu rozporządzenia nr 267/2012, tj. nałożenia środków ograniczających wobec Iranu. W tym względzie Komisja wskazuje na liczne przykłady rozporządzeń, które przyznają kompetencję wykonawczą Komisji, gdzie w żadnym przypadku nie zawarto jako podstawy prawnej art. 291 TFUE. 53. Co więcej, Komisja uważa, że postanowienia art. 291 TFUE mogłyby również znaleźć zastosowanie w kontekście środków ograniczających, wskazując w tym względzie, iż utrwalona praktyka Komisji w zakresie wspólnych wniosków, jakie przyjmuje na mocy art. 215 TFUE, polega na proponowaniu aktów wykonawczych w celu zmiany załączników, w tym tych dotyczących wykazów osób podlegających zamrożeniu środków finansowych. 54. Co się tyczy szóstego zarzutu odwołania, Komisja utrzymuje, iż art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012 należy czytać w odpowiednim kontekście i uwzględniając całość właściwego prawodawstwa, tak jak to uczynił jej zdaniem Sąd. Pozwala to dojść z łatwością do wniosku, że sporne kryterium obejmuje jedynie osoby lub podmioty dostarczające rzędowi irańskiemu wsparcie o „znaczeniu jakościowym lub ilościowym”, jak w przypadku skarżącej. C – Żądania stron 55. NIOC kończy odwołanie wnosząc do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku, uznanie jej żądań wniesionych do Sądu i obciążenie Rady kosztami postępowania za obie instancje. 56. Zarówno Komisja jak i Rada wnoszą o oddalenie odwołania i o obciążenie kosztami postępowania wnoszącej odwołanie. IV – Ocena A – Wprowadzenie 57. NIOC to irańskie przedsiębiorstwo publiczne, które działa w sektorze naftowo-gazowym. Jego środki finansowe zostały zamrożone w dniu 15 października 2012 r. na mocy zaskarżonej decyzji i zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego. 58. Kryteria zastosowane dla umieszczenia w wykazie osób i podmiotów podlegających zamrożeniu środków finansowych zmieniały się wraz z upływem czasu. Zasadniczym wymogiem było branie udziału w działalności nuklearnej Iranu lub lub bezpośredni związek z tą działalnością ( ), które to kryterium zostało poszerzone po raz pierwszy w 2010 r. ( ), a następnie, w zakresie nas interesującym, zostało ponownie poszerzone w 2012 r. rozporządzeniem nr 267/2012, którego art. 23 ust. 2 przewiduje zamrożenie środków finansowych osób, podmiotów i organów wymienionych w załączniku IX i określonych jako: „d) inne osoby, podmioty lub organy udzielające wsparcia, takiego jak wsparcie materialne, logistyczne lub finansowe, rządowi Iranu oraz osobom i podmiotom z nim związanym”. 59. Z drugiej strony art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 stanowi, że „w przypadku gdy Rada podejmie decyzję o objęciu osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu środkami, o których mowa w art. 23 ust. 2 i 3, wprowadza ona stosowne zmiany w załączniku IX” rozporządzenia. 60. NIOC wniosła skargę do Sądu wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji oraz rozporządzenia wykonawczego, a także niemożności stosowania w sprawie rozporządzenia nr 267/2012. Wobec oddalenia skargi przez Sąd wnosi teraz odwołanie, podnosząc sześć zarzutów, które moim zdaniem, podobnie jak zdaniem Komisji, mogą zostać podzielone na dwie grupy, tj. te odnoszące się odpowiednio do podstawy prawnej zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego (pierwszy i piąty zarzuty odwołania) oraz te dotyczące zgodności z prawem rozszerzenia kryterium umieszczenia w drodze decyzji 2012/35 i rozporządzenia nr 267/2012 (szósty zarzut odwołania). B – W przedmiocie dopuszczalności zarzutów odwołania 61. Jak wskazano w pkt 28, Trybunał wezwał strony do udzielenia w trakcie rozprawy odpowiedzi na kilka pytań, z których dwa dotyczyły możliwości występowania po stronie NIOC koniecznego interesu do podniesienia tych zarzutów odwołania, które podnoszą kwestię niezgodności z prawem rozporządzenia nr 267/2012. W szczególności dyskutowano w trakcie rozprawy, czy można przywołać jako zarzut odwołania a) podnoszone naruszenie prawa do inicjatywy ustawodawczej Komisji i wysokiego przedstawiciela lub też b) naruszenie praw podstawowych osób trzecich. 62. Co się tyczy pierwszej kwestii, tj. możliwości przywołania jako zarzutu odwołania podnoszonego naruszenia prawa Komisji i wysokiego przedstawiciela do złożenia wniosku, Rada wskazała, że możliwy błąd przy ustaleniu podstawy prawnej naruszałby jedynie równowagę pomiędzy instytucjami Unii, ponieważ sens istnienia różnych procedur przewidzianych odpowiednio w art. 291 oraz 215 TFUE polega na precyzyjnym ustaleniu właściwych pozycji Rady, Komisji i wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych, z czego nie wynikają jeszcze konsekwencje z punktu widzenia gwarancji dla praw indywidualnych. 63. W przedmiocie możliwości przywoływania praw osób trzecich, Rada uznała, że w zakresie, w jakim zaskarżenie niezgodności z prawem kryterium umieszczenia dokonane przez NIOC opiera się na twierdzeniu, iż z uwagi na sposób, w jakim kryterium to zostało zdefiniowane przez prawodawcę Unii, jego zastosowanie godziłoby w prawa osób trzecich, NIOC zmierzała za pomocą odwołania w istocie do przeprowadzenia abstrakcyjnej kontroli przepisów, których niezgodność z prawem podnosi. 64. Moim zdaniem żaden z zarzutów odwołania nie powinien być uznany za niedopuszczalny. 1. W przedmiocie interesu NIOC co do powoływania się na niezgodność z prawem rozporządzenia nr 267/2012 65. Interes NIOC, a zatem legitymacja do podniesienia konkretnych zarzutów stanowiących podstawę odwołania powinna być rozważana z punktu widzenia skutków, które uznanie niezgodności z prawem rozporządzenia nr 267/2012 może mieć w zakresie ważności zaskarżonych decyzji i rozporządzenia wykonawczego. Mówiąc krótko, gdyby niezgodność z prawem rozporządzenia wpływała na ważność decyzji, NIOC byłaby uprawniona do przywoływania w odwołaniu tych zarzutów niezgodności z prawem i to niezależnie od tego, jakie mogą być przyczyny przedmiotowej niezgodności z prawem. W zakresie nas interesującym zarówno, gdy chodzi o przyczynę niezgodności z prawem o charakterze formalnym lub proceduralnym, jak również gdy podniesiony zarzut nieważności dotyczy treści przedmiotowego przepisu, jasnym staje się, iż nie można odmówić NIOC prawa do przywoływania niezgodności z prawem, która w przypadku jej stwierdzenia prowadziłaby do niemożności stosowania przepisów i aktów ich dotyczących w sposób tak natychmiastowy i bezpośredni jak w przypadku spornych środków ograniczających. 66. Zdecydowałem się podkreślić kursywą termin „niemożność stosowania” z uwagi na to, że właśnie o to wyłącznie chodzi. Artykuł 277 TFUE jest niezwykle jasny, gdy stanowi, że „każda strona może, w postępowaniu dotyczącym aktu o zasięgu ogólnym […], podnieść zarzuty […] w celu powołania się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej na niemożność stosowania tego aktu”, tj. niemożność stosowania, która musi wynikać z „zarzutów określonych w artykule 263 akapit drugi [TFUE]”, tj. zarzutów niezgodności z prawem. Jednakże te powody niezgodności z prawem nie prowadzą w przypadku art. 277 TFUE do nieważności lub niezgodności z prawem przedmiotowego postanowienia, lecz jedynie do niemożności stosowania go ad casum ( ). 67. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, nie jest możliwe incydentalne zaskarżenie zgodności z prawem rozporządzenia w ramach postępowania skierowanego przeciwko decyzjom, które nie stanowią środków wykonawczych dla tego rozporządzenia ( ). Jednak w niniejszej sprawie ważność zaskarżonych przepisów zależy bezpośrednio od ważności rozporządzenia nr 267/2012, zatem nie jest to ten sam przypadek, jak ten w sprawie Rada/Chvatal, gdzie nie uznano legitymacji urzędników Trybunału do podniesienia zarzutu niezgodności z prawem rozporządzenia, którego zakres stosowania dotyczył jedynie Parlamentu Europejskiego, a które nawet jeżeli było obciążone niezgodnością z prawem, nie mogło stanowić podstawy prawnej dla żądań skarżących urzędników ( ). 68. Faktem jest, że jak wskazał stronom Trybunał, Sąd w sprawie Syrian Lebanese Commercial Bank/Rada uznał, iż „zarzut skarżącego [banku należącego do państwa trzeciego] dotyczący w istocie naruszenia prerogatyw Parlamentu jest dopuszczalny” ( ). Jednak możliwość ta uznawana jest naturalnie przez Trybunał w sprawach, gdzie dyskusja co do właściwej podstawy prawnej, służącej jako fundament dla kwestionowanych regulacji, dotyczy ostatecznie problemu równowagi instytucjonalnej, odrębnego zasadniczo od „interesu subiektywnego” osoby, która wskazuje na niemożność stosowania tych regulacji ( ). 69. Interes subiektywny istotny w kontekście art. 277 TFUE to tylko i wyłącznie interes związany z niestosowaniem przepisu, któremu zarzuca się niezgodność z prawem, skoro, jak dowodziłem, w celu wykazania niemożności stosowania, do której odnosi się art. 277 TFUE, można podnieść „zarzuty określone w art. 263 akapit drugi [TFUE]”, tj. „brak kompetencji, naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, naruszenie traktatów lub jakiejkolwiek reguły prawnej związanej z ich stosowaniem lub nadużycie władzy”. W ostateczności o to właśnie chodzi: nie tyle o stwierdzenie nieważności postanowienia, w stosunku do którego podnosi się zarzut niezgodności z prawem, co o jego niestosowanie z powodu niezgodności z prawem w konkretnym przypadku skarżącej. 70. W niniejszym przypadku jest jasnym, że gdyby rozporządzenie nr 267/2012 było niezgodne z prawem z uwagi na przyznanie Radzie w sposób, w jaki czyni to art. 46 ust. 2, kompetencji do zmiany załącznika IX, to w konsekwencji umieszczenie nazwy wnoszącej odwołanie w wykazie zawartym w tym załączniku pozbawione byłoby właściwej podstawy prawnej i w rezultacie obarczone byłoby wadą, której jedynym wynikiem mogłaby być odmowa zastosowania w tym przypadku rozporządzenia i w rezultacie nieważność umieszczenia NIOC w wykazie. 71. Z pewnością, jak wskazała Rada, różnica pomiędzy podstawą prawną z art. 215 oraz art. 291 ust. 2 TFUE ogranicza się do różnicy proceduralnej, której sens polega ostatecznie na zagwarantowaniu w pierwszym przypadku prawa inicjatywy Komisji i wysokiego przedstawiciela. Jednakże nie oznacza to, że wybór jednej lub drugiej podstawy prawnej nie ma wagi większej niż ta, która wynika z możliwego naruszenia równowagi instytucjonalnej ustanowionej w TFUE przy okazji dwóch procedur normatywnych. 72. Nie ma żadnych wątpliwości, że zastosowanie procedury z art. 291 ust. 2 TFUE w przypadku, gdy z TFUE wynika konieczność postępowania zgodnie z art. 215 TFUE oznaczałoby niezgodność z prawem rozporządzenia nr 267/2012 i w rezultacie niemożność jego stosowania w przypadku wnoszącej odwołanie, co pociągałoby za sobą nieważność decyzji, na podstawie której została umieszczona w spornym wykazie. Jeżeli chodzi o interes Komisji i wysokiego przedstawiciela, to polega on na tym, aby rozporządzenie nr 267/2012 było zgodne z traktatami, podczas gdy interes NIOC polega na tym, aby rozporządzenie to nie było stosowane z uwagi właśnie na jego niezgodność z prawem. Właśnie ten ostatni interes jest istotny z punktu widzenia art. 277 TFUE i z tego względu jest to jedyny interes, jakim należy się zająć w kontekście dopuszczalności zarzutów odwołania dotyczących niezgodności z prawem rozporządzenia. 2. W przedmiocie interesu NIOC w podnoszeniu niezgodności z prawem kryterium zastosowanego przy umieszczaniu jej w spornym wykazie 73. Co się tyczy zarzutu niedopuszczalności wywodzonego z rzekomego przywołania interesów i praw osób trzecich, tj. zaskarżenia przez NIOC materialnej treści kryterium umieszczenia w spornym wykazie, pewnym jest moim zdaniem, iż wnosząca odwołanie przywołuje ostatecznie jedynie jej własne prawa i interesy. W rzeczywistości NIOC nie przywołuje interesu obywateli Iranu w ogólności, lecz powołując się na swój własny indywidualny interes jako spółki umieszczonej w spornym wykazie wskazuje, że umieszczenie jest wynikiem zastosowania kryterium, które pozwala na umieszczenie kogokolwiek. 74. Patrząc z tej strony, kwestia ta nie ma nic wspólnego z dopuszczalnością zaskarżenia, lecz z uzasadnieniem merytorycznym. Zatem z podnoszonym przez wnoszącą odwołanie argumentem, która utrzymuje, iż Sąd „napisał na nowo” kryterium ustanowione w art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413 i w art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012, wypaczając w ten sposób to, co zdaniem wnoszącej odwołanie stanowi jego właściwy sens, tj. chęć umożliwienia umieszczenia ostatecznie jakiejkolwiek osoby lub podmiotu z Iranu. 75. Przyjmuję zatem, że należy uznać wszystkie zarzuty podniesione przez wnosząca odwołanie za dopuszczalne. C – W przedmiocie poszczególnych zarzutów odwołania 1. Wstęp 76. Jak wskazano w pkt 60, sześć zarzutów strony wnoszącej odwołanie można podzielić, jeżeli chodzi o ich treść, na dwie grupy. Z jednej należy wymienić te, których przedmiotem jest podstawa prawna zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego (zarzuty od pierwszego do piątego), z drugiej strony szósty zarzut odwołania, w którym kwestionowana jest zgodność z prawem kryterium zastosowanego w celu umieszczenia NIOC w spornym wykazie. Co więcej trzy z nich zostały przedstawione jako główne (zarzut pierwszy, drugi i szósty), natomiast trzy pozostałe jako ewentualne (trzeci, czwarty i piąty), jedynie na wypadek, gdyby Trybunał uznał za Sądem, że właściwą podstawę prawną w tym przypadku stanowi art. 291 TFUE. 77. W przedmiocie podstawy prawnej zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego NIOC podnosi, iż art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 powinien po pierwsze wskazywać formę prawną, jaką ma przybrać decyzja Rady zmieniająca załącznik zawierający wykaz osób dotkniętych zamrożeniem środków finansowych (pierwszy zarzut odwołania, który podnosi zarzut niezgodności z prawem w odniesieniu do rozporządzenia nr 267/2012). Z drugiej strony wnosząca odwołanie stoi na stanowisku, iż przedmiotowe środki winny mieć za podstawę art. 215 ust. 2 TFUE ( ) a nie w art. 291 TFUE ( ) (drugi zarzut odwołania skierowany przeciwko zaskarżonemu rozporządzeniu wykonawczemu podnoszący również kwestię zarzutu niezgodności z prawem w odniesieniu do rozporządzenia nr 267/2012). 78. Wnosząca odwołanie utrzymuje wreszcie, w sposób ewentualny, że gdyby uznać za zgodne z prawem zastosowanie art. 291 TFUE, to należało to uzasadnić (trzeci zarzuty odwołania dotyczący niewłaściwości art. 291 TFUE; zarzuty czwarty oraz piąty, również podnoszące zarzut bezprawności rozporządzenia nr 267/2012). 79. Co się tyczy zgodności z prawem zastosowanego kryterium (szósty zarzut odwołania), wnosząca odwołanie utrzymuje, iż jego definicja prawna jest nadmiernie rodzajowa i nieokreślona, co sprawia, że Sąd przystąpił do jego autentycznego „napisania na nowo” w ramach jego stosowania w sprawie. 2. Pierwszy zarzut odwołania. Podanie podstawy prawnej 80. Pierwszy zarzut podniesiony przeciw rozporządzeniu nr 267/2012 dotyczy milczenia art. 46 ust. 2 w zakresie formy, jaką mają przyjąć decyzje dotyczące zmiany załącznika IX, co wyklucza przyjęcie, że przepis ten stanowi podstawę prawną zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego. 81. Istotnie przedmiotowy przepis ogranicza się do stwierdzenia, że „w przypadku gdy Rada podejmie decyzję o objęciu osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu środkami, o których mowa w art. 23 ust. 2 i 3, wprowadza ona stosowne zmiany w załączniku IX”. 82. Jak wskazuje NIOC milczenie to pozostawia otwarte drzwi dla dwóch możliwych form prawnych: a) decyzji przyjętej zgodnie z art. 215 TFUE; b) rozporządzenia wykonawczego na mocy art. 291 TFUE. Ostatecznie zdecydowano się w przypadku, którym teraz się zajmujemy, na formę rozporządzenia wykonawczego przy założeniu, iż art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 może właśnie odwoływać się do procedury z art. 291 TFUE. 83. Moim zdaniem taka wykładnia art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 nie była pozbawiona podstaw, skoro kompetencja, jaką w nim przyznaje się Radzie, zawierała już się w innych przepisach, przyjętych w ramach polityki nakładania środków ograniczających wobec Iranu. 84. Tak jest w przypadku rozporządzenia (WE) nr 423/2007 ( ) oraz rozporządzenia (UE) nr 961/2010. I tak zgodnie art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 423/2007: „Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną oraz na podstawie ustaleń podjętych przez Radę w odniesieniu do załącznika II do wspólnego stanowiska 2007/140/WPZiB, ustanawia, weryfikuje i zmienia wykaz osób i podmiotów, o których mowa w art. 7 ust. 2. Wykaz w załączniku V weryfikowany jest regularnie, co najmniej raz na 12 miesięcy”. 85. Ze swej strony art. 36 ust. 2 rozporządzenia nr 961/2010 stanowił, że „jeżeli Rada podejmie decyzję o objęciu osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu środkami, o których mowa w art. 16 ust. 2, wprowadza ona stosowne zmiany w załączniku VIII”. 86. W obu przypadkach dodatkowo prawodawca zadbał o to, aby uzasadnić przyznanie Radzie tej kompetencji wykonawczej. W przypadku rozporządzenia nr 423/2007 uzasadnienie zostało zawarte w motywie 6, który miał następujące brzmienie:, „Jeżeli chodzi o procedurę ustanawiania i zmieniania wykazu, o którym mowa w art. 7 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, Rada powinna sama wykonywać swoje odpowiednie uprawnienia wykonawcze, tak aby osiągnąć cele rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1737 (2006), a w szczególności aby zahamować opracowywanie przez Iran sensytywnych technologii wspomagających program jądrowy i program pocisków balistycznych, a także podejmowanie przez osoby i podmioty wspierające te programy działań mających wpływ na rozprzestrzenianie materiałów jądrowych”. 87. Co się tyczy rozporządzenia nr 961/2010, uzasadnienie znalazło się w motywie 15, zgodnie z którym: „Rada powinna skorzystać z prawa zmiany wykazu zamieszczonego w załącznikach VII i VIII do niniejszego rozporządzenia w związku z konkretnym zagrożeniem dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa ze strony Iranu i podkreślonym na posiedzeniu Rady Europejskiej w dniu 17 czerwca 2010 r. coraz większym zaniepokojeniem dotyczącym programu jądrowego tego państwa, a także w celu zapewnienia spójności z procesem zmiany i przeglądu załączników I i II do decyzji 2010/413/WPZiB”. 88. Jeżeli chodzi o rozporządzenie nr 267/2012, to po rozprawie przed Sądem ( ) opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ( ) sprostowanie dodające motyw 27a o następującym brzmieniu: „Uprawnienie do zmiany wykazów zamieszczonych w załącznikach VIII i IX do niniejszego rozporządzenia powinno być wykonywane przez Radę ze względu na szczególne zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego wynikające z programu jądrowego Iranu, a także w celu zapewnienia spójności z procedurą zmian i dokonywania przeglądu załączników I i II do decyzji 2010/413/WPZiB”. 89. Jeszcze później w dniu 22 lipca 2014 r. ( ), poprawiono ten nowy motyw tak aby stanowił, że „uprawnienie do zmiany wykazów zamieszczonych w załącznikach VIII i IX niniejszego rozporządzenia będzie wykonywane przez Radę” [tłumaczenie nieoficjalne]. 90. Moim zdaniem rozporządzenie nr 267/2012 należy analizować w kontekście wszystkich środków ograniczających przyjętych przez Unię wobec Iranu, które jako takie stanowią przemyślaną całość, która w zakresie nas tu interesującym, spełnia w sposób wystarczający obowiązek uzasadnienia, z którego wywodzi się obowiązek wskazania podstawy prawnej każdego aktu mającego wywołać skutki prawne. 91. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem „obowiązek uzasadnienia ustanowiony w art. 253 WE [art. 296 TFUE], wymaga, aby wszystkie wymienione w nim akty zawierały przedstawienie motywów, które skłoniły instytucję do ich wydania, tak aby Trybunał mógł wykonywać przysługującą mu kontrolę i aby zarówno państwa członkowskie, jak i zainteresowane osoby trzecie znały warunki, na jakich instytucje wspólnotowe zastosowały traktat” ( ). 92. W tym sensie „obowiązek wskazania podstawy prawnej aktu wchodzi w zakres obowiązku uzasadnienia” ( ), podobnie jak „pewność prawa wymaga, aby wiążący charakter każdego aktu rodzącego skutki prawne wywodził się z przepisu prawa wspólnotowego, który określa formę prawną, jaką ma przyjąć ten akt, i który musi być wyraźnie w nim wskazany jako jego podstawa prawna” ( ). 93. Wpisując się w szereg przepisów przyjętych wobec Iranu, rozporządzenie nr 267/2012 nie jest oderwane od uzasadnienia dla przyjęcia rozporządzeń, które je poprzedzały. Z pewnością każde z tych rozporządzeń weszło w życie uchylając poprzednie, tak że rozporządzenie nr 267/2012 uchyliło rozporządzenie nr 961/2010. 94. Moim zdaniem jednak właśnie ze względu na materialną ciągłość, jaką należy dostrzec między nimi wszystkimi, formalne uchylenie dokonane rozporządzeniem nr 267/2012 nie oznacza jeszcze, że uzasadnienie, jakie wprost dotyczyło rozporządzenie nr 961/2010, a jeszcze wcześniej rozporządzenia nr 423/2007, nie może uzasadniać w sposób dorozumiany samego rozporządzenia nr 267/2012. 95. W zakresie, w jakim rozporządzenie przyznaje Radzie tę samą kompetencję wykonawczą, którą przyznawały jej już poprzednie rozporządzenia, należy jedynie uznać, że wobec braku wyraźnego uzasadnienia w tej kwestii, powód tego przyznania jest w sposób dorozumiany tak sam jak we wcześniejszych rozporządzeniach, gdzie wyrażony został wprost. Chociaż w sposób dorozumiany, to zostaje w ten sposób spełniony obowiązek uzasadnienia zawarty w art. 296 TFUE, który ostatecznie służy temu, jak zostało już powiedziane, „aby Trybunał mógł wykonywać przysługującą mu kontrolę i aby zarówno państwa członkowskie, jak i zainteresowane osoby trzecie znały warunki, na jakich instytucje wspólnotowe zastosowały traktat” ( ). 96. Wreszcie uważam, że rozporządzenie nr 267/2012 uzasadnia w sposób wystarczający kompetencję przyznaną Radzie do zmiany spornego wykazu oraz iż kompetencja ta jest przewidziana w art. 291 ust. 2 TFUE. Wynika to moim zdaniem z tego, że rozporządzenia, które poprzedzały rozporządzenie nr 267/2012 odnoszą się do konieczności, aby Rada, w celu zmiany wykazów, wykonywała „odpowiednie uprawnienia wykonawcze” ( ) (motyw 6 rozporządzenia nr 423/2007) i podkreślają konieczność „zapewnienia spójności z procesem zmiany i przeglądu” innych wykazów ( ) (motyw 15 rozporządzenia nr 961/2010), przywołując od razu brzmienie art. 291 TFUE, tj. kompetencji wykonawczej przyznanej instytucjom Unii w warunkach przewidzianych w ust. 2 przepisu. 97. Odrębną kwestią jest to, że rozporządzenie nr 267/2012 pozostawało w ten sposób w zgodzie z traktatami, co będzie przedmiotem dalszych rozważań. Jednak co się tyczy pierwszego zarzutu odwołania, należy uznać, że nie ma racji wnosząca odwołanie utrzymując, iż art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 nie przewiduje formy prawnej, jaką ma przybrać decyzja Rady, którą dokonuje się zmiany załącznika IX. Nie czyniąc tego wprost, czyni to jednak w sposób dorozumiany, lecz wystarczający z uwagi na przytoczone właśnie argumenty. Wobec powyższego należy przejść do zbadania, czy ostatecznie właściwą podstawą prawną do zmiany tego załącznika był istotnie art. 291 ust. 2 TFUE. 98. Podsumowując, z uwagi na przytoczone wcześniej przyczyny uważam, że należy oddalić pierwszy zarzut odwołania. 3. Drugi zarzut odwołania. Podstawa prawna właściwa dla przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego 99. Wnosząca odwołanie kwestionuje fakt, że właściwą podstawą prawną dla zmiany załącznika IX do rozporządzenia nr 267/2012 jest art. 291 ust. 2 TFUE, wskazując, że może być nią jedynie art. 215 TFUE. W pierwszej części zarzutu utrzymuje, że zgodnie z wyrokiem Parlament/Komisja ( ), art. 215 ust. 2 TFUE stanowi jedyną możliwą podstawę prawną do przyjęcia indywidualnych środków ograniczających. Za pomocą drugiej części zarzutu wskazuje również, wspierając się wyrokiem Parlament/Komisja, iż procedury z art. 215 i art. 291 TFUE są nie do pogodzenia. Wreszcie w sposób ewentualny w trzeciej części zarzutu wnosząca odwołanie wymienia powody, które wykluczają jej zdaniem zastosowanie w niniejszym przypadku art. 291 TFUE. 100. Uważam, że trzy części zarzutu należy zbadać razem, skoro mimo różnych perspektyw mają wspólny przedmiot tj. kwestię właściwej podstawy prawnej do przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego. 101. Przed przystąpieniem do analizy tej kwestii na wstępie wydaje mi się wskazane podkreślić, że spór powstały pomiędzy stronami dotyczy jedynie właściwego charakteru art. 291 ust. 2 TFUE jako podstawy prawnej przepisu, który zdaniem wnoszącej odwołanie może mieć za podstawę prawną jedynie art. 215 TFUE. Zatem jasnym jest, że nie mamy tu do czynienia z zastosowaniem tzw. „wtórnych podstaw prawnych”, tj. techniki legislacyjnej polegającej na ustanowieniu postępowania normatywnego ad hoc, odrębnego od przewidzianego w traktatach i uznanej za niedozwoloną przez Trybunał w wyroku z dnia 6 maja 2008 r., Parlament/Rada ( ). Procedury mające znacznie w niniejszym postępowaniu to wyłącznie procedury prawa pierwotnego i w rezultacie kwestia, którą należy rozstrzygnąć, polega na tym, która z nich była obligatoryjna w przypadku zmiany załącznika IX rozporządzenia nr 267/2012. 102. Samo rozporządzenie nr 267/2012 zostało przyjęte, mając za podstawę prawną art. 215 TFUE. W tym względzie prawodawca trzymał się skrupulatnie zasady, iż „art. 215 ust. 2 TFUE może stanowić podstawę prawną środków ograniczających, w tym środków służących zwalczaniu terroryzmu, przyjmowanych przez Unię wobec osób fizycznych i prawnych, grup lub podmiotów innych niż państwa, jeżeli decyzja o przyjęciu tych środków jest objęta zakresem jej działań w ramach WPZiB.” ( ) Powstaje zatem pytanie, czy nie tyle co zmiana lub uchylenie samego rozporządzenia nr 267/2012 w całości, lecz wyłącznie załącznika IX i to jedynie w celu „objęcia osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu środkami, o których mowa w art. 23 ust. 2 i 3” rozporządzenia, jak stanowi jego art. 46 ust. 2, może zostać przeprowadzona jedynie w ramach postępowania określonego w art. 215 ust. 1. 103. O ile art. 215 TFUE stanowi postępowanie szczególne do przyjmowania środków koniecznych dla zerwania lub ograniczenia w całości lub w części stosunków gospodarczych i finansowych z jednym lub z większą liczbą państw trzecich na mocy decyzji WPZiB, należy pamiętać, że na mocy art. 40 akapit pierwszy TUE „realizacja wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa nie narusza stosowania procedur oraz odpowiedniego zakresu uprawnień instytucji przewidzianych w traktatach do wykonywania kompetencji Unii, o których mowa w artykułach 3–6 [TFUE]”. Z tego względu, jak stwierdzono pkt 54 zaskarżonego wyroku, nie można utrzymywać, że rozporządzenie przyjęte na podstawie art. 215 TFUE nie powinno przekazywać kompetencji wykonawczych Komisji lub Radzie w warunkach określonych w art. 291 ust. 2 TFUE 104. Powyższe można bez trudu pogodzić z twierdzeniami Trybunału zawartymi w pkt 65 wyżej wymienionego wyroku Parlament/Komisja, gdzie wskazano, że „art. 215 ust. 2 TFUE może stanowić podstawę prawną środków ograniczających […] przyjmowanych przez Unię wobec osób fizycznych i prawnych, grup lub podmiotów innych niż państwa, jeżeli decyzja o przyjęciu tych środków jest objęta zakresem jej działań w ramach WPZiB”. Wynika to z tego, że czym innym jest ustanowienie środków oraz rozgraniczenie osób i podmiotów im podlegających (kwestie, w odniesieniu do których jedyne możliwe decyzje to te przyjęte na podstawie art. 215 TFUE), a czym innym skonkretyzowanie kręgu podlegających osób i podmiotów, jeżeli działanie to stanowi akt o charakterze wykonawczym w sensie ścisłym, tj. czystego zastosowania zasad oraz kryteriów ustanowionych w przepisie przyjętym na mocy art. 215 TFUE. 105. W zakresie w jakim sam art. 215 TFUE nie wyklucza tej możliwości w sposób wyraźny, nic nie stoi w istocie na przeszkodzie, aby przy zastosowaniu zasady z art. 40 akapit pierwszy TUE przestrzegać ogólnych reguł postępowania przewidzianych w traktatach, a w szczególności postanowień art. 291 TFUE na wypadek konieczności przyznania kompetencji wykonawczej instytucjom. 106. Zmiana załącznika IX do rozporządzenia nr 267/2012 w celu umieszczenia osoby lub podmiotu w wykazie podmiotów, których środki finansowe zostają zamrożone, musiałaby odbyć się w ramach procedury przewidzianej w art. 215 TFUE, jeżeli samo rozporządzenie nr 267/2012 nie ustanawiałoby precyzyjnie i w sposób szczegółowy kryteriów, które należy zastosować dla umieszczenia osoby lub podmiotu w tym wykazie. Jednak kompetencja przyznana w art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 nie daje Radzie prawa do oceny całkowicie dowolnej w zakresie decydowania o umieszczeniu danej osoby, lecz Rada powinna przestrzegać kryteriów wymienionych w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012. 107. W świetle tych kryteriów Rada może jedynie umieścić podmioty, które „zostały określone jako: a) zaangażowane w działania bezpośrednio związane z działaniami lub wspierające działania stwarzające zagrożenie rozprzestrzeniania broni jądrowej przez Iran lub tworzenie systemów przenoszenia broni jądrowej przez Iran, w tym przez zaangażowanie w dostarczanie zakazanych towarów i technologii, lub jako podmioty będące w posiadaniu lub pod kontrolą takich osób, podmiotów lub organów, w tym w sposób nielegalny, lub działające w ich imieniu lub na ich polecenie; b) osoby fizyczne lub prawne, podmioty lub organy, które wspierały osoby, podmioty lub organy wskazane w wykazie w obejściu lub naruszeniu przepisów niniejszego rozporządzenia, decyzji Rady 2010/413/WPZiB lub rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006), rezolucji RB ONZ nr 1747 (2007), rezolucji RB ONZ nr 1803 (2008) i rezolucji RB ONZ nr 1929 (2010); c) członkowie Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej lub osoby prawne, podmioty lub organy będące własnością lub pod kontrolą Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej lub jednego bądź większej liczby jego członków, lub osoby fizyczne lub prawne działające w ich imieniu; d) inne osoby, podmioty lub organy udzielające wsparcia, takiego jak wsparcie materialne, logistyczne lub finansowe, rządowi Iranu oraz osobom i podmiotom z nim związanym; e) osoby prawne, podmioty lub organy należące do Linii Żeglugowych Islamskiej Republiki Iranu (IRISL)” ( ). 108. Moim zdaniem rozporządzenie nr 267/2012 jest w tym względzie wystarczająco precyzyjne, aby stanowić odpowiednie ramy dla wykonywania kompetencji wykonawczej, tj. aby przyznać czy to Komisji, czy Radzie uprawnienia do aktualizacji wykazu z załącznika IX za pomocą rozporządzeń wykonawczych na mocy art. 291 TFUE ( ). Nie należy przy tym odrzucać argumentu podniesionego przez Sąd w pkt 55 zaskarżonego wyroku, że procedura przewidziana w art. 291 ust. 2 TFUE umożliwia „wykonanie skuteczniejsze, dostosowane do rodzaju środka podlegającego wykonaniu oraz możliwości działania każdej instytucji”. 109. Podsumowując, uważam, że należy oddalić drugi zarzut odwołania, skoro – moim zdaniem – art. 291 ust. 2 TFUE stanowi właściwą podstawę prawną dla zmiany załącznika IX do rozporządzenia nr 267/2012. 4. Trzeci zarzut odwołania. Ewentualny. W przedmiocie spełnienia warunków określonych w art. 291 ust. 2 TFUE 110. Tytułem ewentualnym wnosząca odwołanie wskazuje, że w każdym razie nie zostały spełnione wymagania przewidziane w art. 291 ust. 2 TFUE do przyznania Radzie spornej kompetencji wykonawczej. 111. Należy zatem w tej chwili zbadać, czy, jeżeli art. 291 ust. 2 TFUE stanowi właściwą podstawę prawną dla przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, zostały spełnione wymagania przewidziane w tym przepisie dla przyznania Radzie spornej kompetencji. 112. Zgodnie z art. 291 ust. 1 TFUE państwa członkowskie przyjmują „środki prawa krajowego niezbędne do wprowadzenia w życie prawnie wiążących aktów Unii” ( ). Mimo to i zgodnie z ustępem 2 tego przepisu, akty te, „jeżeli konieczne są jednolite warunki wykonywania […] powierzają uprawnienia wykonawcze Komisji lub, w należycie uzasadnionych przypadkach oraz w przypadkach określonych w artykułach 24 [TUE] i 26 [TUE], Radzie”. 113. Jak wskazano w pkt 59 zaskarżonego wyroku, Rada twierdziła, że zastrzegła dla siebie zgodnie z prawem kompetencję wykonawczą w odniesieniu do art. 23 ust. 2, 3 rozporządzenia nr 267/2012 w zakresie, w jakim „chodziło o należycie uzasadniony przypadek”. Wobec tego z dwóch przypadków, w których zgodnie z art. 291 ust. 2 TFUE, kompetencja wykonawcza może zostać przyznana Radzie a nie Komisji, prawodawca rozporządzenia nr 267/2012 odwołał się do pierwszego z nich, odrzucając przypadek zawarty w art. 24 i 26 TUE, który nie byłby właściwy zdaniem Komisji i skarżącej w okolicznościach sprawy. 114. Uważam natomiast, zgodnie ze stanowiskiem Rady przedstawionym w trakcie rozprawy, że art. 291 ust. 2 TFUE zastrzega dla Rady kompetencję wykonawczą w razie konieczności w zakresie przepisów przyjętych w ramach WPZiB w ten sposób, że odwołanie do przypadków „przewidzianych w art. 24 i 26 [TUE]” obejmuje przypadek zmiany załącznika IX do rozporządzenia nr 267/2012, tj. aktu prawnego wydawanego zwykle na podstawie art. 215 TFUE, skoro jest to „decyzja przyjęta zgodnie tytułem V rozdział 2 [TFUE]”. 115. Podobne rozumienie systematyki art. 291 ust. 2 TFUE najlepiej odpowiada moim zdaniem właściwym pozycjom Rady i Komisji w ramach WPZiB, gdzie tej ostatniej przysługuje rola pomocnicza w stosunku do Rady, która odgrywa oczywiście rolę pierwszoplanową w tym kontekście, jak wskazuje Sąd w pkt 63 zaskarżonego wyroku ( ). Nie musi to jednak koniecznie oznaczać, jak wskazano w pkt 64 zaskarżonego wyroku, iż zasadniczo niedozwolone jest przyznawanie kompetencji wykonawczych Komisji w ramach WPZiB, lecz raczej, że właśnie przyznanie kompetencji ma być „należycie uzasadnione”, np. z uwagi na to, że jak jest w przypadku art. 45 rozporządzenia nr 267/2012, co zostało pokazane, wykonanie odnosi się do kwestii ściśle technicznych lub tak rygorystycznie uwarunkowanych, jeżeli chodzi o ich realizację, że brak jest jakiegokolwiek marginesu dla decyzji uznaniowej. 116. W rezultacie, wychodząc z założenia, iż kompetencja wykonawcza przyznana w art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 odnosi się do przepisów przyjętych w ramach WPZiB, instytucją upoważnioną do jej wykonania powinna być Rada, z którego to powodu niepotrzebne jest „należyte uzasadnienie”, wymagane w innym przypadku, tj. poza ramami WPZiB, do przyznania Radzie kompetencji wykonawczej. 117. W zakresie w jakim Sąd uznał, że kompetencja wykonawcza przyznana Radzie wpisuje się w ramy „należycie uzasadnionych przypadków”, a nie tych „określonych w art. 24 i 26 [TUE]”, w zaskarżonym wyroku dopuszczono się naruszenia prawa. Mimo to należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem „jeśli w uzasadnieniu wyroku Sądu dopuszczono się naruszenia prawa Unii, lecz jego rozstrzygnięcie jest zasadne w świetle innych względów prawnych, tego rodzaju naruszenie nie może doprowadzić do uchylenia tegoż wyroku, oraz należy zastąpić jego uzasadnienie w odpowiednim zakresie” ( ). 118. W niniejszej sprawie sentencja zaskarżonego wyroku może znaleźć bez trudu uzasadnienie poprzez zastosowanie w sprawie art. 291 ust. 2 TFUE w zakresie, w jakim przepis ten odnosi się do przypadków przewidzianych w art. 24, 26 TUE, skoro niniejsza sprawa dotyczy z uwagi na powyższe takich przypadków, a zatem wskazane naruszenie prawa nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. 119. Z uwagi na powyższe przyjmuję, że należy oddalić trzeci zarzut odwołania. 5. Czwarty i piąty zarzut odwołania 120. Z uwagi na przyczyny, dla których proponuję oddalenie pierwszego z zarzutów odwołania ( ), uważam, że należy również oddalić czwarty i piąty zarzut odwołania, w ramach których, tytułem ewentualnym, wnosząca odwołanie twierdzi, iż nie został w wystarczający sposób spełniony obowiązek wskazania uzasadnienia podstawy prawnej zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego. 6. Szósty zarzut odwołania. W przedmiocie niezgodności z prawem kryterium umieszczenia i jego wykładni dokonanej przez Sąd w zaskarżonym wyroku 121. NIOC twierdzi zasadniczo, że kryterium zastosowane przez Radę pozwala uakarać w sposób arbitralny jakiegokolwiek podatnika, urzędnika lub adwokata irańskiego tylko dlatego, że w dowolny sposób wspierają lub dostarczają wsparcie finansowe państwu irańskiemu. Z uwagi na to, że Sąd odrzucił ten argument odpowiadając, że sporne kryterium odnosi się wyłącznie do form wsparcia, które z uwagi na swój zakres ilościowy lub jakościowy ( ) przyczyniają się do rozwoju działalności nuklearnej Iranu, wnosząca odwołanie uważa, że Sąd „napisał na nowo” przedmiotowe kryterium. 122. Jak już zostało pokazane przy badaniu ewentualnej niedopuszczalności tego zarzutu odwołania ( ), nie uważam, aby podnosząc go wnosząca odwołanie powoływała się na prawa lub interesy osób trzecich lub zmierzała do tego, aby Trybunał przeprowadził kontrolę in abstracto przepisu, w stosunku do którego podnosi zarzut niezgodności z prawem. Pewnym jest, że NIOC zaskarża skutki, które dla niej miało stosowanie spornego kryterium, zatem będąc daleką od domagania się kontroli in abstracto, wnosi jedynie prawidłowo o ocenę in concreto zgodności z prawem kryterium zastosowanego w jej przypadku. 123. W ramach pierwszej z trzech części ostatniego zarzutu odwołania strona je wnosząca utrzymuje, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa, uznając, iż prawo do dokonywania oceny przyznane Radzie przez kryterium wskazania zawarte w art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413 i w art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012 nie ma ani charakteru arbitralnego ani dyskrecjonalnego i zapewnia odpowiedni stopień przewidywalności. Zgodnie z pierwszą częścią zarzutu zdaniem NIOC Sąd mógł dojść do tej konkluzji jedynie za pomocą wykładni art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012, która stojąc w sprzeczności z jego brzmieniem i sensem oznaczała jego „napisanie na nowo”. Zgodnie z drugą częścią zarzutu, wnosząca odwołanie przyjmuje, że w ten sposób naruszono jej prawo do obrony, skoro kryterium wynikające z „napisania na nowo” było jej nieznane w chwili zaskarżenia umieszczenia w spornym wykazie. Wreszcie w trzeciej części zarzutu podnosi ona, że Sąd wpadł w sprzeczność w pkt 119 i 140 zaskarżonego wyroku, skoro z jednej strony stwierdza, że sporne kryterium odnosi się do form wsparcia, które przyczyniają się do kontynuowania działalności nuklearnej Iranu, a z drugiej strony wskazuje, iż sporne kryterium ma za przedmiot wsparcie, które nie wykazuje bezpośredniego lub pośredniego związku z taką działalnością. 124. Jeżeli chodzi o pierwszą część zarzutu, to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Rada dysponuje szerokim zakresem uznania przy określaniu ogólnych kryteriów umieszczenia w wykazach osób podlegających środkom ograniczającym ( ). Tak to przedstawia Sąd w pkt 107 zaskarżonego wyroku, wskazując od razu, że nawet jeżeli oznacza to określony stopień ograniczenia kontroli sądowej w zakresie oceny względów związanych ze stosownością przyjęcia środków ograniczających, faktem jest, że „sądy Unii muszą zapewnić kontrolę, co do zasady całościową, zgodności z prawem wszystkich aktów Unii z punktu widzenia praw podstawowych” ( ). 125. W mojej ocenie Sąd przeprowadził całościową ocenę spornych przepisów, a wnioski z niej wyciągnięte sa prawidłowe. 126. Mogę się zgodzić z wnosząca odwołanie co do tego, że kryterium wskazania podane w art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413 i w art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012 ma otwarcie rodzajowy i nieokreślony charakter. Jednak to, co NIOC uznaje za „napisanie na nowo” przepisu przez Sąd, nie jest niczym innym jak wykładnią zgodną z wymogami prawa pierwotnego Unii, w szczególności z prawami podstawowymi zagwarantowanymi w karcie. Wykładnia ta jest moim zdaniem prawidłowa. 127. Istotnie wykładnia dokonana przez Sąd nie może być uznana za „napisanie na nowo”, jeżeli przez takie należy rozumieć, jak twierdzi NIOC, stworzenie kryterium odmiennego niż to ustanowione przez prawodawcę w interpretowanej regulacji. Moim zdaniem Sąd nie wprowadził do przedmiotowego przepisu odmiennego kryterium niż to, które wynika z jego dosłownego brzmienia. Nie stworzył, jeżeli należy używać podobnego sformułowania, nieznajdującej się w treści przepisu normy, lecz dokonał jego interpretacji w sposób zgodny z prawem Unii, który pozwala wywnioskować z jego brzmienia kryterium umieszczenia w spornym wykazie, spełniające wszystkie wymogi związane z zasadą bezpieczeństwa prawnego oraz gwarancjami państwa prawa. 128. Z pewnością każdy przypadek „wykładni zgodnej” wymaga z uwagi na zasadę pewności prawa oraz wolę prawodawcy, już nie tylko szczególnego wysiłku hermeneutycznego, lecz również, i to może nawet bardziej, przyznania wprost, iż przedmiotowa norma może zostać uznana za zgodną z porządkiem prawnym w zakresie w jakim, wykraczając poza swoje ścisłe brzmienie językowe, lecz w żadnym razie nie stojąc z nim w sprzeczności, może uzyskać sens zgodny z wymogami norm nadrzędnych. 129. W niniejszym przypadku brzmienie art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413 oraz art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012 zawiera kryterium otwarcie rodzajowe i nieokreślone, które bez konieczności wpadania w sprzeczność może być jednak zgodne z wymogami prawa Unii w zakresie, w jakim wymogi te zezwalają na wykładnię zgodną, tj. wychodzą poza literalną treść, tak aby nadać mu sens zgodny z wymogami konkretności i określoności, co w tym kontekście nakłada obowiązek przestrzegania praw podstawowych skarżącej. 130. To właśnie uczynił ostatecznie Sąd w zaskarżonym wyroku. Wskazane było moim zdaniem, aby Sąd powiedział wprost, że wykładnia obejmowała szczególny wysiłek hermeneutyczny, który jest charakterystyczną cechą każdej wykładni zgodnej. Jednak uzasadnienie jego wyroku jest w sposób wystarczający systematyczne, wyczerpujące i gruntowne, aby dokonując jego projekcji na sporny przypadek przynieść rezultat zgodny z prawem Unii. 131. W tym względzie mogę jedynie zgodzić się z uwagami przedstawionymi przez Sąd w pkt 118 zaskarżonego wyroku, gdzie wskazano, że sporne kryterium wpisuje się w ramy prawne jasno określone celami przepisów dotyczących środków ograniczających wobec Iranu i w tym kontekście kryterium to podlega interpretacji. W tym względzie należy wymienić istotnie decyzję 2012/35/WPZiB, w której motywie 13 stwierdza się, że „ograniczeniami w odniesieniu do przyjmowania oraz do zamrażania funduszy i zasobów gospodarczych powinny zostać objęte kolejne osoby i podmioty udzielające rządowi Iranu wsparcia, które pozwala mu kontynuować działania w dziedzinie jądrowej wrażliwe z punktu widzenia proliferacji lub opracowywanie systemów przenoszenia broni jądrowej, w szczególności osoby i podmioty zapewniające rządowi Iranu wsparcie finansowe, logistyczne lub materialne” ( ). Równocześnie art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012 wskazuje, że wsparcie to może być „materialne, logistyczne lub finansowe”. 132. Ze względu na powyższe, jak wskazano w pkt 119 zaskarżonego wyroku, jasnym jest, że nie chodzi tu o jakiekolwiek wsparcie, lecz o takie, które „z uwagi na swój zakres ilościowy lub jakościowy” przyczynia się do kontynuacji działalności nuklearnej Iranu. Twierdzenie to wbrew argumentom zawartym przez skarżącą w trzeciej części zarzutu odwołania nie jest niezgodne z tym zawartym w pkt 140 zaskarżonego wyroku, gdzie wskazano po prostu, iż wsparcie nie musi odnosić się wprost do rozwoju rozprzestrzeniania broni jądrowej jako takiego, lecz wystarczające jest, by wsparcie znajdowało wyraz w dostarczaniu rządowi irańskiemu środków materialnych, finansowych lub logistycznych, które pozwalają mu na kontynuowanie tego rozwoju. 133. Nie uważam z tego powodu, że, jak twierdzi wnosząca odwołanie, doszło do „napisania na nowo” przez Sąd kryteriów z rozporządzenia nr 267/2012, lecz Sąd ograniczył się w sposób oczywisty do zastosowania ich do spornego przypadku przy zastosowaniu wykładni zgodnej z prawem pierwotnym Unii oraz w kontekście normatywnym, w którym kryteria te nabierają swoje właściwego i ścisłego znaczenia. 134. Wreszcie nie uważam, aby Sąd dopuścił się naruszenia prawa, ponieważ w sensie materialnym dokonana przez niego wykładnia przedmiotowego przepisu doprowadziła do konkluzji zgodnej z prawem, której nie można uznać za nierozsądną lub arbitralną, skoro jest niewątpliwym, że NIOC, państwowe przedsiębiorstwo z sektora ropy naftowej, którego prezesem zarządu oraz dyrektorem zarządzającym są odpowiednio minister i wiceminister ds. ropy Iranu może stanowić istotne wsparcie finansowe dla rządu irańskiego i dostarczać w ten sposób wsparcia materialnego oraz finansowego ilościowo istotnego dla rozwoju działalności nuklearnej finansowanej przez ten rząd, co do której to kwestii wnosząca odwołanie nie chciała szerzej się ustosunkować. 135. Wobec tego faktycznie zastosowane kryterium, poddane wykładni zgodnej z prawem Unii, nie jest tak otwarte i nieprecyzyjne, aby umożliwić umieszczenie jakiejkolwiek osoby w wykazie załącznika IX, ani też jego zastosowanie do wnoszącej odwołanie może zostać uznane za nieuzasadnione lub niezwykłe w kontekście prawa Unii w przedmiocie zamrożenia środków finansowych. Z czego wreszcie wynika, że jego zastosowanie w sprawie nie mogło prowadzić do niemożności wykonania prawa do obrony, wskazywanego przez skarżącą. 136. Z uwagi na powyższe uważam, że również należy oddalić szósty i zarazem ostatni zarzut odwołania. V – W przedmiocie kosztów 137. Na mocy art. 138 ust. 1 regulaminu postępowania, znajdującego zastosowania do postępowania odwoławczego zgodnie z art. 184 ust. 1 regulaminu, proponuję, aby Trybunał obciążył NIOC kosztami. 138. Na mocy art. 140 ust. 1 regulaminu państwa członkowskie i instytucje interweniujące w sprawie pokrywają własne koszty. Komisja zatem powinna pokryć swoje koszty. VI – Wnioski 139. Mając na uwadze powyższe rozważania, proponuję Trybunałowi, aby orzekł, co następuje: — Odwołanie zostaje oddalone. — NIOC zostaje obciążona kosztami postępowania. — Komisja pokrywa własne koszty. ( ) Język oryginału: hiszpański. ( ) Dz.U. L 195, s. 39. ( ) Dz.U. L 19, s. 22. ( ) W sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1). ( ) Dz.U. L 282, s. 58. ( ) Dz.U. 282, s. 16. ( ) National Iranian Oil Company/Rada, T‑578/12, EU:T:2014:678. Zwany dalej „zaskarżonym wyrokiem”. ( ) Rozporządzenie Rady z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1). ( ) T‑174/12 i T‑80/13, EU:T:2014:52, pkt 161, 162. ( ) Sprawy31/62 i 33/62, EU:C:1962:49, s. 979. ( ) Parlament/Komisja, C‑130/10, EU:C:2012:472, pkt 65. ( ) Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczące środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 103, s. 1). ( ) Artykuł 16 ust. 2 rozporządzenia nr 961/2010 (Dz.U. L 88,s. 1). ( ) Podobnie ostatnio wyrok w sprawie Wöhrmann i Lütticke/Komisja, 31/62 i 33/62, EU:C:1962:49, s. 979. ( ) Sprawa Rada/Chvatal, C‑432/98 P i C‑433/98 P, EU:C:2000:545, pkt 28–33. ( ) Rada/Chvatal, C‑432/98 P i C‑433/98 P, EU:C:2000:545, pkt 31. ( ) Sprawa Syrian Lebanese Commercial Bank/Rada, T‑174/12, T‑80/13, EU:T:2014:52, pkt 162. ( ) Sprawa Belgia/Komisja, C‑110/03, EU:C:2005:223, pkt 76 -80. ( ) Artykuł 215 ust. 2 TFUE „Jeżeli przewiduje to decyzja przyjęta zgodnie z tytułem V rozdział 2 Traktatu o Unii Europejskiej, Rada może przyjąć środki ograniczające wobec osób fizycznych lub prawnych, grup lub podmiotów innych niż państwa, zgodnie z procedurą, o której mowa w ustępie 1”. ( ) Przepis, który powierza kompetencję wykonawczą Komisji „lub, w należycie uzasadnionych przypadkach oraz w przypadkach określonych w artykułach 24 i 26 Traktatu o Unii Europejskiej, Radzie”. ( ) Rozporządzenie Rady z dnia 19 kwietnia 2007 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz. L 103, s. 1). ( ) W dniu 6 marca 2014 r. ( ) Dz.U. L 93, s. 85, z dnia 28 marca 2014 r. ( ) Dz.U. L 216, s. 5. ( ) Sprawa Komisja/Rada, C‑370/07, EU:C:2009:590, pkt 37. ( ) Sprawa Komisja/Rada, C‑370/07, EU:C:2009:590, pkt 38. ( ) Sprawa Komisja/Rada, C‑370/07, EU:C:2009:590, pkt 39. ( ) Sprawa Komisja/Rada, C‑370/07, EU:C:2009:590, pkt 37. ( ) Podkreślenie moje. ( ) Podkreślenie moje. ( ) Sprawa C‑130/10, EU:C:2012:472. ( ) Sprawa C‑133/06, EU:C:2008:257. Zobacz w tej kwestii F. Masson: Les conditions de validité des bases juridiques dérivées à la suite de l’arrêt du 6 mai 2006, Cahiers de Droit Européen, t. 44, 2008, s. 157–173. G. Garzón Clariana: Los actos delegados en el sistema de fuentes de Derecho de la Unión Europea, Revista de Derecho Comunitario Europeo, no 37, 2010, s. 721–759 (734–738). N. Navarro Batista: Bases jurídicas derivadas, delegación legislativa y poder de ejecución: el equilibrio institucional en la sentencia del TJUE de 6 mayo 2008, Parlamento Europeo c. Consejo, Revista General de Derecho Europeo, 18, 2009. ( ) Parlament/Komisja, C‑130/10, EU:C:2012:472, pkt 65. ( ) Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012. ( ) To samo należy stwierdzić, co się tyczy zmiany załącznika II rozporządzenia nr 267/2012 obejmującego towary i technologie podlegające środkom ograniczającym, którego zmianę powierzono w art. 45 lit. a) rozporządzenia Komisji „na podstawie ustaleń Rady Bezpieczeństwa ONZ lub Komitetu Sankcji lub na podstawie informacji dostarczonych przez państwa członkowskie”. ( ) Bezsporną zasadą jest, że wykonywanie materialne norm Unii należy zwykle do państw członkowskich (za innych, J.P. Jacqué, Droit institutionnel de l’Union européenne, 6 wydanie, Dalloz, Paris, 2010, numery boczne 581–584). Przypisanie władzy wykonawczej organom krajowym znajduje swój podstawowy wyraz w art. 4 ust. 3 TUE, zgodnie z którym „państwa członkowskie podejmują wszelkie środki ogólne lub szczególne właściwe dla zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z traktatów lub aktów instytucji Unii”. W przedmiocie podziału kompetencji wykonawczych w Unii, J.Á. Fuentetaja Pastor, Actos delegados, actos de ejecución y distribución de competencias ejecutivas en la Unión Europea, Revista Española de Derecho Administrativo, Revista Española de Derecho Administrativo, no 149, 2011, s. 55–89 (57–63). ( ) Zobacz podobnie M. Ruffert,: Artykuł 291 AEUV, w: Ch. Callies/M. Ruffert, EUV/AEUV Kommentar, C.H. Beck, München, 4 wyd., 2011, numer boczny 10. ( ) Sprawa Comitato Venezia vuole vivere i in./Komisja, C‑71/09 P, C‑73/09 P i C‑76/09 P, EU:C:2011:368, pkt 118 i przytoczone tam orzecznictwo. ( ) Punkty 80–97. ( ) Punkt 119 zaskarżonego wyroku. ( ) Powyżej, pkt 73, 74. ( ) Za wszystkie, ostatnie orzeczenia wydanych przez wielką izbę w sprawach: Anbouba/Rada,C‑605/13 P, EU:C:2015:248, pkt 41 i Anbouba/Rada, C‑630/13 P, EU:C:2015:247, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo. ( ) Punkt 108 zaskarżonego wyroku. ( ) Podkreślenie moje.