C-45/24

WYROK TRYBUNAŁU (czwarta izba) z dnia 15 stycznia 2026 r. ( *1 ) Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuł 8 ust. 1 – Zwrot ceny biletu w przypadku odwołania lotu – Prowizja pobrana przez osobę działającą w charakterze pośrednika między pasażerem a przewoźnikiem lotniczym przy zakupie biletu – Warunki włączenia – Kwota prowizji rzekomo określona bez wiedzy przewoźnika lotniczego – Ciężar dowodu W sprawie C‑45/24 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberster Gerichtshof (sąd najwyższy, Austria) postanowieniem z dnia 13 grudnia 2023 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 24 stycznia 2024 r., w postępowaniu: Verein für Konsumenteninformation przeciwko Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV, TRYBUNAŁ (czwarta izba), w składzie: I. Jarukaitis, prezes izby, K. Lenaerts, prezes Trybunału, pełniący obowiązki sędziego czwartej izby, M. Condinanzi, N. Jääskinen (sprawozdawca) i R. Frendo, sędziowie, rzecznik generalny: R. Norkus, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, rozważywszy uwagi, które przedstawili: – w imieniu Verein für Konsumenteninformation – M. Strohmayer, Rechtsanwalt, – w imieniu Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV – M. Flitsch i D. Weiß, Rechtsanwälte, – w imieniu Komisji Europejskiej – G. von Rintelen oraz N. Yerrell, w charakterze pełnomocników, po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 19 czerwca 2025 r., wydaje następujący Wyrok Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1). Wniosek ten został złożony w ramach sporu między Verein für Konsumenteninformation (stowarzyszeniem na rzecz informowania konsumentów, Austria) (zwanym dalej „VKI”) a Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV, przewoźnikiem lotniczym z siedzibą w Niderlandach (zwanym dalej „KLM”), w przedmiocie zwrotu – w następstwie odwołania lotu – pasażerom lotniczym prowizji zapłaconej przez nich portalowi rezerwacyjnemu biura podróży Opodo (zwanego dalej „Opodo”) przy zakupie biletów lotniczych na stronie internetowej tego biura podróży. Ramy prawne Zgodnie z motywem 1 rozporządzenia nr 261/2004: „Działanie Wspólnoty w dziedzinie transportu lotniczego powinno mieć na celu, między innymi, zapewnienie wysokiego poziomu ochrony pasażerów. Ponadto powinno się w pełni zwracać uwagę na ogólne wymogi ochrony konsumentów”. Artykuł 1 tego rozporządzenia, zatytułowany „Przedmiot”, stanowi w ust. 1 lit. b): „Niniejsze rozporządzenie przyznaje, na warunkach wymienionych poniżej, minimalne prawa dla pasażerów, w następujących sytuacjach: […] b) odwołania ich lotu;”. Artykuł 2 owego rozporządzenia, zatytułowany „Definicje”, ma następujące brzmienie: „Dla celów niniejszego rozporządzenia: […] f) »bilet« oznacza ważny dokument uprawniający do przewozu lub coś równoważnego w formie innej niż papierowa, w tym w formie elektronicznej, wydany lub autoryzowany przez przewoźnika lotniczego lub jego autoryzowanego przedstawiciela; […]”. Artykuł 5 przedmiotowego rozporządzenia, zatytułowany „Odwołanie”, stanowi w ust. 1 lit. a): „W przypadku odwołania lotu pasażerowie, których to odwołanie dotyczy: a) otrzymują pomoc od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 8; […]”. Artykuł 8 rozporządzenia nr 261/2004, zatytułowany „Prawo do zwrotu należności lub zmiany planu podróży”, stanowi w ust. 1 lit. a): „W przypadku odwołania do niniejszego artykułu pasażerowie mają prawo wyboru pomiędzy: a) – zwrotem w terminie siedmiu dni, za pomocą środków przewidzianych w art. 7 ust. 3, pełnego kosztu biletu po cenie, za jaką został kupiony […], wraz z, gdy jest to odpowiednie, – lotem powrotnym do pierwszego miejsca odlotu, w najwcześniejszym możliwym terminie”. Postępowanie główne i pytania prejudycjalne Pasażerowie lotniczy dokonali zakupu biletów na loty z Wiednia (Austria) do Limy (Peru) przez Amsterdam (Niderlandy), a także na loty z Limy do Wiednia przez Amsterdam, obsługiwane, odpowiednio, w dniach 19 sierpnia 2020 r. i 28 września 2020 r. przez KLM, na portalu rezerwacyjnym Opodo, będącym biurem podróży z certyfikatem International Air Transport Association (międzynarodowego zrzeszenia przewoźników lotniczych, zwanego dalej „IATA”), upoważnionym do wystawiania biletów lotniczych w imieniu i na rzecz KLM. Pasażerowie ci zapłacili Opodo łączną kwotę 2053,48 EUR, która obejmowała cenę biletów odpowiadającą 1958,34 EUR oraz prowizję agencyjną odpowiadającą zakupowi wspomnianych biletów na jego portalu rezerwacyjnym w wysokości 95,14 EUR. Z powodu odwołania tych lotów wspomniani pasażerowie otrzymali od KLM zwrot ceny biletów, przy czym pozostali oni nadal obciążeni wspomnianą prowizją agencyjną w wysokości 95,14 EUR. Z postanowienia odsyłającego wynika, że choć KLM współpracował z Opodo od co najmniej dekady i choć w chwili dokonywania zakupu biletów będących przedmiotem sporu w postępowaniu głównym między KLM a Opodo istniała umowa o nazwie „Global Incentive” (globalna umowa motywacyjna), która przewidywała określone kwoty wynagrodzenia dla Opodo w zależności od liczby sprzedanych biletów KLM, to jednak ani ta umowa, ani umowy IATA nie regulowały kwestii, czy Opodo może pobierać od pasażerów prowizję agencyjną i w jakiej wysokości. VKI, na które pasażerowie w postępowaniu głównym przenieśli swoje roszczenia o zwrot kosztów biletów lotniczych, wytoczyło powództwo przed Bezirksgericht Schwechat (sąd rejonowy w Schwechat, Austria) w celu uzyskania od KLM zapłaty kwoty 95,14 EUR wraz z odsetkami na podstawie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 261/2004, uznając, że zwrot kosztów tych biletów powinien obejmować zwrot prowizji agencyjnej. Zdaniem VKI, ponieważ KLM wiedział, że Opodo zazwyczaj ustala taką prowizję, niesprawiedliwe byłoby nieobciążanie tego przewoźnika zwrotem tej prowizji, tym bardziej że czerpał on korzyści z pośrednictwa Opodo. Ponadto z orzecznictwa Trybunału nie wynika, że włączenie tej prowizji do całkowitej ceny biletu lotniczego podlegającej zwrotowi na podstawie tego przepisu zakłada zatwierdzenie przez KLM konkretnej wysokości owej prowizji. KLM wnosi o oddalenie powództwa VKI i utrzymuje, że nie wiedział o istnieniu prowizji agencyjnej pobieranej przez Opodo oraz że, a fortiori, nieznana mu była wysokość tej prowizji. W każdym wypadku KLM twierdzi, że nie zatwierdził cen odbiegających od cen biletów lotniczych, których dotyczy postępowanie główne. Tymczasem zgodnie z orzecznictwem Trybunału takie zatwierdzenie przez KLM było konieczne, aby pasażerowie, których dotyczy postępowanie główne, mogli żądać od niego również zwrotu kwoty wspomnianej prowizji w przypadku odwołania odnośnych lotów. Wyrokiem z dnia 17 listopada 2022 r. Bezirksgericht Schwechat (sąd rejonowy w Schwechat) uwzględnił powództwo wytoczone przez VKI. KLM wniósł apelację od tego wyroku do Landesgericht Korneuburg (sądu krajowego w Korneuburgu, Austria), który wyrokiem z dnia 21 marca 2023 r. uchylił wspomniany wyrok i oddalił to powództwo. VKI wniosło skargę rewizyjną (Revision) od tego wyroku do Oberster Gerichtshof (sądu najwyższego, Austria), będącego sądem odsyłającym. Sąd ten wskazuje, że w wyroku z dnia 12 września 2018 r., Harms (C‑601/17, EU:C:2018:702), Trybunał orzekł, iż art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że prowizja agencyjna powinna zostać włączona do kwoty zwrotu dokonywanego na podstawie tego przepisu, chyba że prowizja ta została określona bez wiedzy przewoźnika lotniczego. Tymczasem zdaniem sądu odsyłającego wyjątek ten, dotyczący tego, czy przewoźnik lotniczy miał wiedzę czy też nie miał wiedzy o prowizji, może być różnie interpretowany. W tym względzie sąd ten zastanawia się, w jaki sposób przewoźnik lotniczy powinien zostać poinformowany o istnieniu i wysokości prowizji agencyjnej, oraz na kim spoczywa ciężar dowodu w odniesieniu do wiedzy o istnieniu tej prowizji. Jednakże wspomniany sąd uważa, że przewoźnik lotniczy nie może nie wiedzieć, iż autoryzowany przedstawiciel w rozumieniu art. 2 lit. f) rozporządzenia nr 261/2004 wykonuje swoją działalność w celu otrzymania prowizji, w związku z czym ów przewoźnik lotniczy nie może utrzymywać, że nie miał wiedzy na temat dokładnej kwoty prowizji agencyjnej, chyba że jest ona nadzwyczaj wysoka, czego udowodnienie należy do tego przewoźnika. W tych okolicznościach Oberster Gerichtshof (sąd najwyższy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy rozporządzenie [nr 261/2004], a w szczególności jego art. 8 ust. 1 lit. a), należy interpretować w ten sposób, że cena biletu, którą należy uwzględnić w celu określenia kwoty zwrotu należnej od przewoźnika lotniczego pasażerowi w przypadku odwołania lotu, obejmuje również różnicę między kwotą zapłaconą przez tego pasażera a kwotą otrzymaną przez tego przewoźnika lotniczego, odpowiadającą kwocie prowizji otrzymanej przez podmiot działający w charakterze pośrednika między nimi, jeżeli przewoźnik lotniczy wprawdzie wie, że prowizja (opłata z tytułu pośrednictwa) jest regularnie pobierana przez ten podmiot za usługę pośrednictwa, ale nie zna wysokości tej prowizji w konkretnym przypadku? 2) Czy ciężar dowodu w zakresie niezbędnej wiedzy przewoźnika lotniczego spoczywa na pasażerze żądającym zwrotu, czy też to przewoźnik lotniczy musi udowodnić, że nie posiadał niezbędnej wiedzy na temat prowizji?”. Postępowanie przed Trybunałem Postanowieniem z dnia 5 listopada 2024 r. Trybunał przekazał niniejszą sprawę dziewiątej izbie i na podstawie art. 76 § 2 regulaminu postępowania postanowił o pominięciu rozprawy. Ponadto zdecydował o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii rzecznika generalnego. Na wniosek dziewiątej izby, złożony na podstawie art. 60 § 3 tego regulaminu, w dniu 1 kwietnia 2025 r. Trybunał przydzielił niniejszą sprawę czwartej izbie i na podstawie art. 76 § 2 wspomnianego regulaminu postanowił o pominięciu rozprawy. Trybunał zdecydował, że sprawa zostanie rozstrzygnięta z uwzględnieniem opinii rzecznika generalnego. Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2025 r., Verein für Konsumenteninformation (Prowizja pobierana przez pośrednika) (C‑45/24, EU:C:2025:287), Trybunał, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, postanowił o otwarciu ustnego etapu postępowania zgodnie z art. 83 regulaminu postępowania przed Trybunałem. W dniu 19 czerwca 2025 r. rzecznik generalny przedstawił opinię. W przedmiocie pytań prejudycjalnych W przedmiocie pytania pierwszego Poprzez swe pierwsze pytanie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 261/2004 w związku z art. 5 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że cena biletu lotniczego, którą należy uwzględnić w celu określenia kwoty zwrotu należnej od przewoźnika lotniczego pasażerowi w przypadku odwołania lotu, obejmuje różnicę między kwotą zapłaconą przez tego pasażera a kwotą otrzymaną przez tego przewoźnika lotniczego, która to różnica odpowiada prowizji pobranej przez podmiot działający w charakterze pośrednika, przy czym nie jest konieczne, by ów przewoźnik lotniczy miał wiedzę na temat dokładnej kwoty tej prowizji. Na wstępie należy zauważyć, że KLM, nie kwestionując formalnie dopuszczalności pytania pierwszego, utrzymuje w swoich uwagach na piśmie, iż konieczne jest rozróżnienie pojęć „opłaty z tytułu pośrednictwa” i „prowizji agencyjnej”, które są używane przez sąd odsyłający jako synonimy w treści pierwszego pytania prejudycjalnego. O ile bowiem „opłata z tytułu pośrednictwa” odpowiada wynagrodzeniu, jakie biura podróży otrzymują od swoich klientów za oferowane przez nie usługi, o tyle „prowizja agencyjna” odnosi się do wynagrodzenia otrzymywanego przez te biura od przewoźników lotniczych. W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wyłącznie sąd odsyłający jest właściwy do ustalania i oceniania okoliczności faktycznych toczącego się przed nim sporu, jak również do interpretowania i stosowania prawa krajowego. Trybunał jest zobowiązany uwzględnić, zgodnie z podziałem kompetencji między nim a sądami krajowymi, stan faktyczny i prawny, w jaki wpisują się pytania prejudycjalne, w takiej postaci, w jakiej został on opisany w postanowieniu odsyłającym (wyrok z dnia 17 października 2024 r., NFŠ, C‑28/23, EU:C:2024:893, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym przypadku z informacji przekazanych przez sąd odsyłający wynika, po pierwsze, że kwota 95,14 EUR odpowiadająca – zgodnie ze sformułowaniem użytym przez ten sąd – „opłacie z tytułu pośrednictwa (prowizji agencyjnej)” została pobrana przez Opodo od pasażerów, których dotyczy postępowanie główne, w momencie zakupu biletów będących przedmiotem sporu w postępowaniu głównym na stronie internetowej tego biura podróży. Po drugie, sąd ten przypomina, że Trybunał wypowiedział się już w przedmiocie prowizji agencyjnych w ramach wykładni zakresu prawa pasażerów lotniczych do zwrotu kosztów na podstawie art. 5 w związku z art. 8 rozporządzenia nr 261/2004 w wyroku z dnia 12 września 2018 r., Harms (C‑601/17, EU:C:2018:702). W tym względzie należy zauważyć, że podniesione przez KLM rozróżnienie między „prowizją agencyjną” a „opłatą z tytułu pośrednictwa”, z których pierwsza obciąża przewoźnika lotniczego, zaś druga pasażera lotniczego, jest w każdym wypadku pozbawione jakiegokolwiek znaczenia prawnego, ponieważ zarówno sprawa w postępowaniu głównym, jak i wspomniany przez sąd odsyłający wyrok z dnia 12 września 2018 r., Harms (C‑601/17, EU:C:2018:702), dotyczą zwrotu kwoty pobranej przez pośrednika od pasażera lotniczego, czyli różnicy między kwotą zapłaconą przez tego pasażera za bilet lotniczy a kwotą otrzymaną przez tego przewoźnika lotniczego. Jeśli chodzi o istotę zadanego pytania, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 261/2004 w związku z art. 5 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia w przypadku odwołania lotu przewoźnik lotniczy jest zobowiązany do zapewnienia pasażerom lotniczym pomocy poprzez zaproponowanie im między innymi zwrotu kosztu biletu po cenie, za jaką ten został kupiony, a także, w stosownym wypadku, lotu powrotnego do pierwszego miejsca odlotu (wyrok z dnia 12 września 2018 r., Harms, C‑601/17, EU:C:2018:702, pkt 12). Trybunał orzekł zatem, że brzmienie art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 261/2004 wprowadza bezpośredni związek między pojęciem „biletu” a wyrażeniem „cen[a,] za jaką został kupiony”, przy czym taki bilet może zostać kupiony przez danych pasażerów albo bezpośrednio od przewoźnika lotniczego, albo przez pośrednika takiego jak w szczególności autoryzowany przedstawiciel tego przewoźnika lotniczego, o którym mowa w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia (zob. podobnie wyrok z dnia 12 września 2018 r., Harms, C‑601/17, EU:C:2018:702, pkt 13). W związku z tym ostatnim aspektem z brzmienia art. 2 ust. f) rozporządzenia nr 261/2004 wynika, że „bilet” stanowi dokument lub odpowiednik w formie innej niż papierowa, w tym w formie elektronicznej, wydany lub autoryzowany przez przewoźnika lotniczego lub przez przedstawiciela autoryzowanego przez takiego przewoźnika. Z definicji tej wynika, że poszczególne elementy takiego biletu, w tym jego cena, powinny – w przypadku gdy bilet ten nie jest wystawiany przez samego przewoźnika lotniczego – być w każdym razie zatwierdzone przez tego przewoźnika. W związku z tym prowizję agencyjną jako składnik ceny biletu lotniczego należy uznać za konieczną, a zatem „nieodzowną”, aby móc skorzystać z usług proponowanych przez tego przewoźnika lotniczego (zob. podobnie wyroki: z dnia 22 czerwca 2016 r., Mennens, C‑255/15, EU:C:2016:472, pkt 36; a także z dnia 12 września 2018 r., Harms, C‑601/17, EU:C:2018:702, pkt 18). Jak bowiem wynika z pkt 19 i 27 opinii rzecznika generalnego, zakup biletu lotniczego za pomocą pośrednika stanowi „jedną transakcję”, ponieważ prowizja agencyjna stanowi część ceny biletu w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, której pasażer nie może pominąć przy zakupie biletu. W tych okolicznościach tę prowizję agencyjną pobieraną jako „nieodzowny” składnik ceny biletu lotniczego należy uznać za zatwierdzoną przez przewoźnika lotniczego, a tym samym za podlegającą zwrotowi na podstawie art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 261/2004. Jeżeli bowiem ów przewoźnik lotniczy akceptuje, że pośrednik wystawia i wydaje bilety lotnicze w jego imieniu i na jego rzecz, to można założyć, że owemu przewoźnikowi lotniczemu siłą rzeczy znana jest praktyka handlowa tego pośrednika polegająca na pobieraniu prowizji agencyjnej od pasażera lotniczego przy zakupie biletu lotniczego, nawet w braku jakiejkolwiek wyraźnej klauzuli umownej przewidzianej w tym celu, tym bardziej że prowizja ta nie jest możliwa do oddzielenia od ceny danego biletu lotniczego. Nie jest jednak wymagane, aby przewoźnik lotniczy miał wiedzę na temat dokładnej kwoty prowizji agencyjnej, aby pasażer lotniczy, którego lot został odwołany, mógł uzyskać jej zwrot na podstawie art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 261/2004. Wykładnia polegająca na uzależnieniu zwrotu kwoty zapłaconej przez pasażera lotniczego od uprzedniej wiedzy przewoźnika lotniczego o dokładnej kwocie prowizji agencyjnej mogłaby bowiem prowadzić do tego, że przewoźnik ten próbowałby odmówić zwrotu ze względu na to, że nie został poinformowany o dokładnej kwocie prowizji agencyjnej. W takiej sytuacji pasażer ten mógłby być zmuszony do zwrócenia się przeciwko pośrednikowi w celu uzyskania zwrotu ceny biletu obejmującej kwotę prowizji agencyjnej na podstawie art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 261/2004, co wiązałoby się z ryzykiem, że takie postępowanie opóźni ten zwrot i spowoduje po stronie wspomnianego pasażera dodatkowe, a nawet nieproporcjonalne koszty. Tymczasem taki rezultat byłby sprzeczny z celem polegającym na zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony pasażerów lotniczych, o którym mowa w motywie 1 rozporządzenia nr 261/2004, a także z uproszczeniem procedur zwrotu kosztów ustanowionych w tym rozporządzeniu. Podobnie wykładnia ta mogłaby skłonić pasażera lotniczego do rezygnacji z możliwości skorzystania z usług pośrednika i do preferowania rezerwacji bezpośrednio u przewoźnika lotniczego, mimo że cena biletu lotniczego wystawionego przez takiego pośrednika może okazać się dla tego pasażera bardziej atrakcyjna pod względem finansowym. W świetle powyższych rozważań na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 261/2004 w związku z art. 5 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że cena biletu lotniczego, którą należy uwzględnić w celu określenia kwoty zwrotu należnej od przewoźnika lotniczego pasażerowi w przypadku odwołania lotu, obejmuje różnicę między kwotą zapłaconą przez tego pasażera a kwotą otrzymaną przez tego przewoźnika lotniczego, która to różnica odpowiada prowizji pobranej przez podmiot działający w charakterze pośrednika, przy czym nie jest konieczne, by ów przewoźnik lotniczy miał wiedzę na temat dokładnej kwoty tej prowizji. W przedmiocie pytania drugiego Z uwagi na odpowiedź udzieloną na pytanie pierwsze nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na pytanie drugie. W przedmiocie kosztów Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.   Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:   Artykuł 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, w związku z art. 5 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia   należy interpretować w ten sposób, że:   cena biletu lotniczego, którą należy uwzględnić w celu określenia kwoty zwrotu należnej od przewoźnika lotniczego pasażerowi w przypadku odwołania lotu, obejmuje różnicę między kwotą zapłaconą przez tego pasażera a kwotą otrzymaną przez tego przewoźnika lotniczego, która to różnica odpowiada prowizji pobranej przez podmiot działający w charakterze pośrednika, przy czym nie jest konieczne, by ów przewoźnik lotniczy miał wiedzę na temat dokładnej kwoty tej prowizji.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: niemiecki.