C-454/24

POSTANOWIENIE PREZESA TRYBUNAŁU z dnia 30 czerwca 2025 r. ( *1 ) Odwołanie – Interwencja – Artykuł 40 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Interes w rozstrzygnięciu sprawy – Oddalenie W sprawie C‑454/24 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 26 czerwca 2024 r., Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB), którą reprezentowali początkowo D. Ceran, C. De Falco, H. Ehlers oraz K.‑P. Wojcik, a następnie D. Ceran, C. De Falco oraz H. Ehlers, w charakterze pełnomocników, których wspierali H.‑G. Kamann, Rechtsanwalt, oraz F. Louis, adwokat, strona skarżąca, popierana przez: Komisję Europejską, którą reprezentowali C. Auvret oraz D. Triantafyllou, w charakterze pełnomocników, interwenient w postępowaniu odwoławczym, w której drugą stroną postępowania jest: Dexia SA, którą reprezentowali H. Gilliams, advocaat, oraz J.‑M. Gollier, adwokat, strona skarżąca w pierwszej instancji, popierana przez: Bundesverband deutscher Banken eV, z siedzibą w Berlinie (Niemcy), który reprezentowali H. Berger, Rechtsanwalt, A. Komninos, dikigoros, oraz M. Weber, Rechtsanwalt, Fédération bancaire française, z siedzibą w Paryżu (Francja), którą reprezentowali C. Duriez, A. Gosset-Grainville oraz M. Trabucchi, adwokaci, Österreichischer Sparkassenverband (ÖSPV), z siedzibą w Wiedniu (Austria), który reprezentowali A. Brenneis, G. Eisenberger oraz J. Holzmann, Rechtsanwälte, interwenienci w postępowaniu odwoławczym, Parlament Europejski, który reprezentowali G.Ch. Bartram, O. Denkov, J. Etienne, M. Menegatti oraz L. Visaggio, w charakterze pełnomocników, Radę Unii Europejskiej, którą reprezentowali J. Bauerschmidt, M. Chavrier, E. d’Ursel oraz A. Westerhof Löfflerová, w charakterze pełnomocników, interwenienci w pierwszej instancji, PREZES TRYBUNAŁU, uwzględniając wniosek B. Smuldersa, sędziego sprawozdawcy, po wysłuchaniu D. Spielmanna, rzecznika generalnego, wydaje następujące Postanowienie W odwołaniu Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 10 kwietnia 2024 r., Dexia/SRB (Składki ex ante za 2022 r.) (T‑411/22, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2024:216), w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji SRB z dnia 11 kwietnia 2022 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za rok 2022 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) (SRB/ES/2022/18) (zwanej dalej „sporną decyzją”) w zakresie, w jakim owa decyzja dotyczy spółki Dexia SA. W odpowiedzi Dexia SA wnosi o oddalenie odwołania. Postanowieniami prezesa Trybunału z dnia 19 grudnia 2024 r.: SRB/Dexia (C‑454/24 P, niepublikowanym, EU:C:2024:1061), SRB/Dexia (C‑454/24 P, niepublikowanym, EU:C:2024:1062) i SRB/Dexia (C‑454/24 P, niepublikowanym, EU:C:2024:1063), Fédération bancaire française, Österreichischer Sparkassenverband (ÖSPV) i Bundesverband deutscher Banken eV zostały, odpowiednio, dopuszczone do udziału w niniejszej sprawie w charakterze interwenientów popierających żądania Dexii. W pismach złożonych w sekretariacie Trybunału, odpowiednio, w dniach 7, 11 i 13 lutego 2025 r. DZ Bank AG Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg i Nordea Bank Oyj wniosły, na podstawie art. 40 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 129 § 4 regulaminu postępowania przed Trybunałem, o przystąpienie do sprawy w charakterze interwenientów popierających żądania Dexii. Po doręczeniu stronom tych wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta przez sekretarza Sądu zgodnie z art. 131 § 1 regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na mocy art. 190 § 1 tego regulaminu, SRB, Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski wniosły w wyznaczonym terminie uwagi do tych wniosków, w których się im sprzeciwiły. W przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta Na wstępie należy wskazać, że w przypadku wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych po upływie terminu, o którym mowa w art. 190 § 2 regulaminu postępowania, należy uwzględnić art. 129 § 4 zdanie pierwsze tego regulaminu, mający zastosowanie do postępowania odwoławczego na mocy art. 190 § 1 tego regulaminu, który stanowi, że prezes Trybunału może uwzględnić wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożony po upływie tego terminu, pod warunkiem że został on złożony przed wydaniem decyzji o otwarciu ustnego etapu postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie wnioski o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg i Nordea Bank zostały złożone po upływie tego terminu, ale przed wydaniem tej decyzji, należy je uwzględnić. Na poparcie swoich wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg i Nordea Bank podnoszą zasadniczo, że mają bezpośredni, a nie tylko pośredni interes w rozstrzygnięciu sporu w niniejszej sprawie, ponieważ w przeciwieństwie do interwenientów, którzy znajdują się jedynie w sytuacji analogicznej do sytuacji strony sporu i którzy podnoszą te same zarzuty i argumenty co taka strona, znajdują się one w takiej samej sytuacji jak Dexia. Wskazują one, że zaskarżona decyzja jest skierowana również do nich oraz że przedmiot spraw odwoławczych SRB/Landesbank Baden-Württemberg (C‑846/24 P), SRB/DZ Hyp (C‑852/24 P) i SRB/Nordea Bank (C‑884/24 P), w których są one stronami, jest zasadniczo identyczny z przedmiotem niniejszej sprawy. W tym względzie należy przypomnieć, że na podstawie art. 40 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej każda osoba fizyczna lub prawna mogąca uzasadnić interes w rozstrzygnięciu sprawy przedłożonej Trybunałowi, innej niż sprawa między państwami członkowskimi, między instytucjami Unii Europejskiej lub między tymi państwami z jednej strony a wspomnianymi instytucjami z drugiej strony, może interweniować w owej sprawie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem pojęcie „interesu w rozstrzygnięciu sprawy” w rozumieniu tego przepisu należy definiować w odniesieniu do przedmiotu sporu i rozumieć jako bezpośredni i aktualny interes w wydaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie żądań, a nie jako interes odnoszący się do zarzutów lub podniesionych argumentów. Wyrażenie „rozstrzygnięcie sprawy” odnosi się bowiem do żądanego orzeczenia kończącego postępowanie, zawieranego w sentencji orzeczenia, które ma zostać wydane (postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 lutego 2024 r., EIOD/SRB, C‑413/23 P, niepublikowane, EU:C:2024:199, pkt 8 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym względzie należy w szczególności ustalić, czy zaskarżony akt dotyczy składającego wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta bezpośrednio i czy jego interes w rozstrzygnięciu sprawy został stwierdzony. Co do zasady interes podmiotu gospodarczego w rozstrzygnięciu sprawy można uznać za wystarczająco bezpośredni tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie to może zmienić sytuację prawną wnoszącego o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta (postanowienie prezesa Trybunału z dnia 26 września 2024 r., Air France-KLM i Air France/Ryanair i Malta Air, C‑192/24 P, niepublikowane, EU:C:2024:811, pkt 8 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto prawo do interwencji w sporze zawisłym przed Trybunałem musi być wyważone względem zasady należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z zasady tej wynika, że w przypadku gdy do Trybunału wpłynie szczególnie duża liczba spraw dotyczących identycznych lub nierozerwalnie związanych ze sobą kwestii prawnych, może on wyznaczyć spośród nich jedną lub kilka spraw „pilotażowych” i zawiesić wszystkie pozostałe sprawy zgodnie z art. 55 § 1 lit. b) regulaminu postępowania do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w tej sprawie pilotażowej. Wyznaczenie spraw pilotażowych, wraz z zawieszeniem innych spraw dotyczących nierozerwalnie związanych lub nawet identycznych kwestii prawnych, znacznie bowiem ułatwia i przyspiesza rozpatrywanie takich spraw oraz zmniejsza opóźnienie, jakie rozpatrywanie tych spraw powoduje w kontekście wszystkich innych spraw również zawisłych przed Trybunałem. Wynika z tego, że strony w sprawach zawieszonych w następstwie wyznaczenia jednej lub większej liczby spraw pilotażowych przez Sąd lub Trybunał nie są co do zasady upoważnione przez sam ten fakt do przystąpienia w charakterze interwenientów do postępowania w sprawie pilotażowej. Zezwolenie tym stronom na przystąpienie do sprawy w charakterze interwenienta wyłącznie na tej podstawie, że ich sprawa została zawieszona w następstwie wyznaczenia sprawy pilotażowej, byłoby bowiem sprzeczne z celem takiego wyznaczenia, którym jest ułatwienie Trybunałowi rozpatrywania dużej liczby spraw w celu zapewnienia należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości (zob. podobnie postanowienie prezesa Trybunału z dnia 30 kwietnia 2020 r., Komisja/HSBC Holdings i in., C‑806/19 P, niepublikowane, EU:C:2020:364, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo). Wyznaczenie spraw pilotażowych przez Sąd lub Trybunał nie pociąga za sobą naruszenia prawa do rzetelnego procesu przysługującego stronom, których sprawy zostały zawieszone w następstwie tego wyznaczenia. W niniejszej sprawie prawo DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg i Nordea Bank do dochodzenia swoich praw i przedstawiania argumentów, wynikające z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności z gwarancji nieodłącznie związanych z prawem do skutecznego środka odwoławczego ustanowionym w tym przepisie, jest odpowiednio zagwarantowane przez ich status jako stron odrębnych postępowań odwoławczych w sprawach SRB/Landesbank Baden-Württemberg (C‑846/24 P), SRB/DZ Hyp (C‑852/24 P) i SRB/Nordea Bank (C‑884/24 P) (zob. podobnie postanowienie prezesa Trybunału z dnia 30 kwietnia 2020 r., Komisja/HSBC Holdings i in., C‑806/19 P, niepublikowane, EU:C:2020:364, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie z odwołania SRB wynika, że wniosła ona przede wszystkim o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie żądania Dexii o stwierdzenie nieważności, tytułem żądania ewentualnego – o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania, a tytułem dalszego żądania ewentualnego – o utrzymanie w mocy skutków zaskarżonej decyzji do czasu wydania nowej decyzji najpóźniej w terminie sześciu miesięcy od ogłoszenia wyroku Trybunału. W odpowiedzi Dexia wniosła o oddalenie odwołania. Niezależnie od tego, czy Trybunał uwzględni to odwołanie, czy też je oddali, rozstrzygnięcie sporu zawarte w sentencji mającego zapaść wyroku nie będzie w stanie, jako takie, zmienić bezpośrednio sytuacji prawnej DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg lub Nordea Bank, ponieważ rozwiązanie to będzie dotyczyło wyłącznie zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, w którym Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczyła ona składki ex ante na rzecz SRF za rok 2022 należnej od Dexii. Zaskarżoną decyzję, mimo że została ona sporządzona i opublikowana w formie jednej decyzji, należy bowiem analizować jako zbiór indywidualnych decyzji dotyczących składek ex ante na rzecz SRF za 2022 r., należnych od każdej z instytucji finansowych, o których mowa w tej decyzji (zob. analogicznie wyrok z dnia 14 września 1999 r., Komisja/AssiDomän Kraft Products i in., C‑310/97 P, EU:C:1999:407, pkt 18). W związku z tym, w przeciwieństwie do sytuacji, w której odrębna skarga wniesiona przez wnoszącego o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta ma na celu stwierdzenie nieważności tego samego aktu, który jest przedmiotem sporu, w którym chce on wziąć udział (zob. na przykład i analogicznie postanowienie prezesa Trybunału z dnia 21 grudnia 2016 r.Komisja/Hiszpania i in., C‑128/16 P, niepublikowane, EU:C:2016:1007, pkt 13–15), orzeczenie Sądu potwierdzające stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona składki ex ante na rzecz SRF za rok 2022 należnej od Dexii, nie skutkowałoby ostatecznym stwierdzeniem nieważności ex tunc i erga omnes decyzji SRB dotyczących składek ex ante na rzecz SRF za rok 2022 instytucji innych niż Dexia, nawet jeśli te ostatnie decyzje i decyzja dotycząca składki Dexii zostały sporządzone i opublikowane w formie jednej decyzji. W konsekwencji rozstrzygnięcie sporu w niniejszej sprawie samo w sobie nie wpłynie na zgodność z prawem wyroków Sądu z dnia 23 października 2024 r.: Landesbank Baden-Württemberg/SRB (Składki ex ante za 2022 r.) (T‑396/22, niepublikowanego, EU:T:2024:734), DZ Bank/SRB (Składki ex ante za 2022 r.) (T‑401/22, niepublikowanego, EU:T:2024:739), DZ Bank/SRB (Składki ex ante za 2022 r.) (T‑403/22, niepublikowanego, EU:T:2024:741) oraz Nordea Bank/SRB (Składki ex ante za 2022 r.) (T‑430/22, niepublikowanego, EU:T:2024:743), stwierdzających nieważność decyzji SRB dotyczących składek na rzecz SRF, odpowiednio, DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg i Nordea Bank. Z tych samych powodów rozwiązanie to nie wpłynie na ważność postanowień Sądu z dnia 6 sierpnia 2024 r.: DZ Bank/SRB (T‑484/23, EU:2024:525), Nordea Bank/SRB (T‑412/23, EU:T:2024:526) i Landesbank Baden-Württemberg/SRB (T‑441/23, EU:T:2024:555), stwierdzających nieważność decyzji SRB z dnia 2 maja 2023 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2023 r. na rzecz SRF (SRB/ES/2023/23) w odniesieniu do, odpowiednio, DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg i Nordea Bank. W swoich wnioskach o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg i Nordea Bank bronią własnej sytuacji, która – choć porównywalna z sytuacją Dexii – jest jednak od niej prawnie odrębna. W istocie interes, którego bronią, polega na wykazaniu, że uzasadnione jest stwierdzenie przez Sąd nieważności decyzji SRB dotyczących ich składek ex ante na rzecz SRF za 2022 r., a nie stwierdzenie nieważności decyzji SRB dotyczącej składki Dexii. Z argumentów przedstawionych przez DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg i Nordea Bank wynika ponadto, że ich rzekomy interes w rozstrzygnięciu niniejszego sporu dotyczy w rzeczywistości rozumowania, za pomocą którego Sąd dokonał wykładni art. 70 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1), a nie rozstrzygnięcia sporu jako takiego. Jednakże taki interes nie jest wystarczający do stwierdzenia istnienia interesu w rozstrzygnięciu sporu w rozumieniu orzecznictwa, o którym mowa w pkt 9 niniejszego postanowienia. Ponadto dopuszczenie DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg i Nordea Bank do udziału w niniejszej sprawie w charakterze interwenientów podważyłoby skuteczność (effet utile) wyboru dokonanego przez Sąd w interesie należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na wyznaczeniu – spośród 70 odwołań wniesionych przez SRB, Radę i instytucje kredytowe lub inwestycyjne od decyzji Sądu stwierdzających nieważność, z bardzo podobnych względów, decyzji SRB dotyczących składek ex ante na rzecz SFR za lata 2022 i 2023 – siedmiu spraw jako spraw pilotażowych, a mianowicie niniejszej sprawy oraz spraw C‑529/24 P, C‑536/24 P, C‑537/24 P, C‑585/24 P, C‑671/24 P i C‑705/24 P. W istocie, jak wynika bowiem z pkt 12 niniejszego postanowienia, gdyby każda strona w sprawie, która została zawieszona w następstwie wyznaczenia sprawy pilotażowej, została dopuszczona do udziału w charakterze interwenienta w sprawie pilotażowej ze względu na to zawieszenie, wyznaczenie sprawy pilotażowej zostałoby pozbawione sensu. Z powyższego wynika, że wnioski DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg i Nordea Bank o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów należy oddalić. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ SRB wniosła o obciążenie kosztami DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg i Nordea Bank, a ich wnioski o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta nie zostały uwzględnione, należy orzec, że pokrywają one, poza własnymi kosztami w związku z tymi wnioskami, koszty poniesione przez SRB w związku z owymi wnioskami. Ponieważ Parlament i Rada nie wniosły o takie obciążenie, należy postanowić, że pokrywają one własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.   Z powyższych względów prezes Trybunału postanawia, co następuje:   1) Wnioski DZ Bank AG Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg i Nordea Bank Oyj o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów zostają oddalone.   2) DZ Bank AG Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg i Nordea Bank Oyj pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB).   3) Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.   Podpis ( *1 ) Język postępowania: francuski.