C-456/20

POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (dziesiąta izba) z dnia 16 czerwca 2021 r. ( *1 ) Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Polityka gospodarcza i pieniężna – Rozporządzenie (UE) nr 1024/2013 – Artykuł 18 ust. 1 – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Szczególne zadania powierzone Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) – Nałożenie administracyjnej sankcji finansowej w związku z naruszeniem wymogów ostrożnościowych – Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 – Artykuł 26 ust. 3 – Wymogi w zakresie funduszy własnych – Instrumenty kapitałowe – Emisja akcji zwykłych – Klasyfikacja jako pozycji kapitału podstawowego Tier I – Brak uprzedniego zezwolenia właściwego organu – Naruszenie przez niedbalstwo W sprawach połączonych od C‑456/20 P do C‑458/20 P mających za przedmiot trzy odwołania w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 21 września 2020 r., Crédit agricole SA, z siedzibą w Montrouge (Francja) (C‑456/20 P), Crédit agricole Corporate and Investment Bank, z siedzibą w Montrouge (Francja) (C‑457/20 P), CA Consumer Finance, z siedzibą w Massy (Francja) (C‑458/20 P), wnoszące odwołanie, które reprezentowali A. Champsaur i A. Delors, avocats, w której drugą stroną postępowania jest: Europejski Bank Centralny (EBC), który reprezentowali C. Hernández Saseta, A. Pizzolla i D. Segoin, w charakterze pełnomocników, strona pozwana w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (dziesiąta izba), w składzie: M. Ilešič, prezes izby, E. Regan (sprawozdawca), prezes piątej izby, i I. Jarukaitis, sędzia, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: A. Calot Escobar, podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o wydaniu orzeczenia w formie postanowienia z uzasadnieniem na podstawie art. 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem, wydaje następujące Postanowienie W swoich odwołaniach Crédit agricole SA (C‑456/20 P), Crédit agricole Corporate and Investment Bank (C‑457/20 P) i CA Consumer Finance (C‑458/20 P) wnoszą o uchylenie wyroków Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 lipca 2020 r. – odpowiednio – Crédit agricole/EBC (T‑576/18, zwanego dalej „pierwszym zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2020:304), Crédit agricole Corporate and Investment Bank/EBC (T‑577/18, zwanego dalej „drugim zaskarżonym wyrokiem”, niepublikowanego, EU:T:2020:305) oraz CA Consumer Finance/EBC (T‑578/18, zwanego dalej „trzecim zaskarżonym wyrokiem”, niepublikowanego, EU:T:2020:306) (zwanych dalej łącznie „zaskarżonymi wyrokami”), na mocy których Sąd ten oddalił ich skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB/SSM/2018-FRCAG-75, ECB/SSM/2018-FRCAG-76 i ECB/SSM/2018-FRCAG-77 z dnia 16 lipca 2018 r. (zwanych dalej „spornymi decyzjami”), wydanych na podstawie art. 18 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63) i nakładających na nie administracyjne sankcje finansowe w wysokości – odpowiednio – 4 300 000 EUR, 300000 EUR i 200000 EUR z powodu ciągłego naruszenia wymogów w zakresie funduszy własnych przewidzianych w art. 26 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2013, L 208, s. 68; Dz.U. 2013, L 321, s. 6). Ramy prawne Rozporządzenie nr 575/2013 Artykuł 26 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w brzmieniu sprzed wejścia w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/876 z dnia 20 maja 2019 r. (Dz.U. 2019, L 150, s. 1), (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 575/2013”), zatytułowany „Pozycje kapitału podstawowego Tier I” – zawarty w części drugiej (Fundusze własne) tytuł I (Składniki funduszy własnych) rozdział 2 (Kapitał podstawowy Tier I) – stanowił w ust. 3: „Właściwe organy oceniają, czy emisje instrumentów w kapitale podstawowym Tier I spełniają kryteria określone w art. 28, lub w stosownych przypadkach, w art. 29. W odniesieniu do emisji, które mają miejsce po dniu 28 czerwca 2013 r., instytucje klasyfikują instrumenty kapitałowe jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I dopiero po uzyskaniu zezwolenia od właściwych organów, które mogą konsultować się z Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego (EUNB). W przypadku instrumentów kapitałowych, z wyjątkiem pomocy państwa, których klasyfikacja jako uznanych instrumentów w kapitale podstawowym Tier I została zatwierdzona przez właściwy organ, ale gdy zdaniem EUNB ustalenie, czy kryteria określone w art. 28, lub w stosownych przypadkach, w art. 29, zostały spełnione, jest bardzo skomplikowane, właściwe organy przedstawiają EUNB swoje uzasadnienie. Na podstawie informacji otrzymanych od każdego właściwego organu EUNB sporządza, prowadzi i publikuje wykaz wszystkich form instrumentów kapitałowych w każdym państwie członkowskim, które kwalifikują się jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I. EUNB po raz pierwszy sporządzi ten wykaz i opublikuje go w terminie do dnia 1 lutego 2015 r. […]”. Artykuł 26 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, zmienionego rozporządzeniem 2019/876 (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 575/2013 ze zmianami”), mający zastosowanie od dnia 27 czerwca 2019 r., przewiduje w ust. 3: „Właściwe organy oceniają, czy emisje instrumentów kapitałowych spełniają kryteria określone w art. 28 lub, w stosownych przypadkach, w art. 29. Instytucje klasyfikują emisje instrumentów kapitałowych jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I dopiero po uzyskaniu zezwolenia od właściwych organów. Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego instytucje mogą klasyfikować jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I kolejne emisje danej formy instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, dla których otrzymały one już takie zezwolenie, o ile spełnione są oba następujące warunki: a) przepisy regulujące te kolejne emisje są co do istoty takie same jak przepisy regulujące te emisje, w odniesieniu do których instytucje uzyskały już zezwolenie; b) instytucje zgłosiły te kolejne emisje właściwym organom z odpowiednim wyprzedzeniem przed ich sklasyfikowaniem jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I. Właściwe organy konsultują się z EUNB przed udzieleniem zezwolenia na nowe formy instrumentów kapitałowych, które mają zostać sklasyfikowane jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I. Właściwe organy należycie uwzględniają opinię EUNB oraz, w przypadku gdy zdecydują się odejść od opinii, w terminie trzech miesięcy od dnia jej otrzymania przesyłają do EUNB pismo, w którym przedstawiają uzasadnienie odejścia od danej opinii. Niniejszy akapit nie ma zastosowania do instrumentów kapitałowych, o których mowa w art. 31. Na podstawie informacji otrzymanych od właściwych organów EUNB tworzy, prowadzi i publikuje wykaz wszystkich form instrumentów kapitałowych w każdym państwie członkowskim, które kwalifikują się jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I. Zgodnie z art. 35 rozporządzenia [Parlamentu Europejskiego i Rady] (UE) nr 1093/2010 [z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. 2010, L 331, s. 12)] EUNB może gromadzić wszelkie informacje związane z instrumentami w kapitale podstawowym Tier I, które uzna za niezbędne do ustalenia zgodności z kryteriami określonymi w art. 28 lub, w stosownych przypadkach, w art. 29 niniejszego rozporządzenia, a także do celów prowadzenia i aktualizacji wykazu, o którym mowa w niniejszym akapicie. […]”. Rozporządzenie nr 1024/2013 Rozdział III rozporządzenia nr 1024/2013, zatytułowany „Uprawnienia EBC”, zawiera między innymi sekcję 2, dotyczącą „szczególnych uprawnień nadzorczych”, obejmującą art. 14–18 tego rozporządzenia. Zgodnie z art. 18 tego rozporządzenia, zatytułowanym „Sankcje administracyjne”: „1.   Do celów wykonywania zadań powierzonych mu na mocy niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy instytucje kredytowe, finansowe spółki holdingowe lub finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej naruszą – umyślnie lub w wyniku zaniedbania – wymóg obowiązujący na mocy mających bezpośrednie zastosowanie aktów unijnego prawa, w związku z czym istnieje obowiązek upoważnienia właściwych organów – na mocy stosownego unijnego prawa – do nakładania administracyjnych sankcji finansowych, EBC może nałożyć administracyjne sankcje finansowe w wysokości maksymalnie dwukrotności zysków osiągniętych lub strat unikniętych w wyniku naruszenia, jeżeli takie zyski lub straty mogą zostać określone, lub w wysokości maksymalnie 10% całkowitego rocznego obrotu – zgodnie z definicją w stosownym unijnym prawie – danej osoby prawnej w poprzednim roku obrotowym, lub inne sankcje finansowe, jakie mogą być przewidziane w stosownym prawie unijnym. […] 3.   Stosowane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. […] […]”. Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu Spornymi decyzjami EBC nałożył na każdą ze skarżących, będących instytucjami kredytowymi podlegającymi jego bezpośredniemu nadzorowi ostrożnościowemu, administracyjną sankcję finansową na podstawie art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1024/2013 w związku z dopuszczeniem się, przynajmniej w wyniku niedbalstwa, naruszenia art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013 poprzez sklasyfikowanie w ich instrumentach w kapitale podstawowym Tier 1 (zwanych dalej „instrumentami CET 1”) instrumentów kapitałowych pochodzących z szeregu emisji akcji zwykłych (zwanych dalej „spornymi emisjami”) bez uprzedniego uzyskania zezwolenia właściwego organu. W tym względzie EBC w szczególności oddalił argumentację skarżącej opartą na tym, że akcje zwykłe znajdują się w wykazie opublikowanym przez (EUNB) na podstawie art. 26 ust. 3 akapit trzeci (zwanym dalej „wykazem opublikowanym przez EUNB”). Uznał on w istocie, że obecność danego instrumentu w tym wykazie nie zwalnia instytucji kredytowej z obowiązku uzyskania uprzedniego zezwolenia właściwego organu na podstawie art. 26 ust. 3. Postępowanie przed Sądem i zaskarżone wyroki Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 25 września 2018 r. wnoszące odwołanie wniosły skargę o stwierdzenie nieważności dotyczących ich spornych decyzji. Na poparcie skargi wnoszące odwołanie podniosły dwa zarzuty. Zarzut pierwszy, przedstawiony jako oparty na nadużyciu władzy, został podzielony na trzy części. Część pierwsza dotyczyła naruszenia art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013. Część druga dotyczyła naruszenia art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1024/2013 i zasady pewności prawa. Część trzecia dotyczyła proporcjonalności administracyjnej sankcji finansowej nałożonej na wnoszące odwołanie. Zarzut drugi dotyczył naruszenia prawa do bycia wysłuchanym. W zaskarżonych wyrokach Sąd oddalił te zarzuty w zakresie, w jakim miały one na celu podważenie zgodności z prawem spornych decyzji w odniesieniu do stwierdzenia naruszenia przez wnoszące odwołanie art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013. Natomiast badając na wstępie i z urzędu poszanowanie obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do administracyjnych sankcji pieniężnych nałożonych na podstawie art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1024/2013, Sąd orzekł, w szczególności w pkt 144 i 156 pierwszego zaskarżonego wyroku, w pkt 127 i 139 drugiego zaskarżonego wyroku, a także w pkt 130 i 141 trzeciego zaskarżonego wyroku, że wspomniane decyzje były w tym zakresie wadliwe ze względu na niewystarczające uzasadnienie, zasadniczo z powodu braku zawarcia w nich wyjaśnień dotyczących metodologii zastosowanej w celu ustalenia wysokości tych sankcji. W związku z tym Sąd uznał, że należy stwierdzić nieważność sankcji bez konieczności orzekania w przedmiocie argumentów wnoszących odwołanie opartych w szczególności na tym, że sankcje te były sprzeczne z zasadami pewności prawa i proporcjonalności. Uznając w pkt 157 pierwszego zaskarżonego wyroku, w pkt 140 drugiego zaskarżonego wyroku i w pkt 142 trzeciego zaskarżonego wyroku, że dokonane przez EBC oceny dotyczące wysokości administracyjnych sankcji pieniężnych można oddzielić od reszty spornych decyzji, Sąd, po pierwsze, stwierdził nieważność spornych decyzji w pkt 1 sentencji tych wyroków w zakresie, w jakim nakładały one na wnoszące odwołanie taką sankcję, a po drugie, oddalił w pkt 2 sentencji skargi w pozostałym zakresie. Żądania stron i postępowanie przed Trybunałem W odwołaniach każda z wnoszących odwołanie wnosi do Trybunału o: – uchylenie pkt 2 sentencji dotyczącego go wyroku; – uwzględnienie jego skargi w pierwszej instancji oraz – obciążenie EBC całością kosztów postępowania. EBC wnosi o oddalenie odwołania i obciążenie wnoszących odwołanie kosztami postępowania. Postanowieniem prezesa Trybunału z dnia 30 października 2020 r. sprawy od C‑456/20 P do C‑458/20 P zostały połączone w celu łącznego rozpoznania w ramach pisemnego i ustnego etapu postępowania oraz wydania wyroku. W przedmiocie odwołań Zgodnie z art. 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest w całości lub w części oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne, Trybunał może, w każdej chwili, na wniosek sędziego sprawozdawcy i po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, odpowiednio, odrzucić lub oddalić to odwołanie w całości lub w części w drodze postanowienia z uzasadnieniem. Powyższy przepis należy zastosować w odniesieniu do niniejszych odwołań. W przedmiocie zarzutu pierwszego w sprawie C‑456/20 P W przedmiocie części pierwszej – Argumentacja stron W pierwszej części zarzutu pierwszego Crédit agricole podnosi, że uznając, iż podmiot ten dopuścił się naruszenia w drugim kwartale 2016 r. w odniesieniu do dwóch pierwszych spornych emisji, zrealizowanych w dniach 23 czerwca i 12 listopada 2015 r., Sąd naruszył prawo w zakresie dotyczącym wykładni art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, którą to wykładnię ustalił w pkt 41–63 pierwszego zaskarżonego wyroku i zgodnie z którą instytucja kredytowa może sklasyfikować instrument kapitałowy w ramach swoich instrumentów CET 1, jeżeli uprzednio uzyskała odpowiednie zezwolenie właściwego organu. Crédit agricole uzyskał bowiem w dniu 26 lipca 2016 r. zezwolenie EBC na sklasyfikowanie tych dwóch spornych emisji jako instrumentów CET 1. Tymczasem wspomniane emisje, które zostały w ten sposób sklasyfikowane w dniu 30 czerwca 2016 r. w kwartalnej skonsolidowanej informacji na temat funduszy własnych i wymogów w zakresie funduszy własnych oraz w publikacji informacyjnej dotyczącej trzeciego filaru, zostały notyfikowane EBC i opublikowane w dniu 12 sierpnia 2016 r. Nie można więc mu zarzucić żadnego naruszenia. EBC twierdzi, że argumentacja ta jest bezskuteczna, a w każdym razie bezzasadna. – Ocena Trybunału Z art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 168 § 1 lit. d) regulaminu postępowania przed Trybunałem wynika, że odwołanie powinno dokładnie wskazywać zakwestionowane części wyroku, o którego uchylenie wniesiono, oraz zawierać argumenty prawne, które szczegółowo uzasadniają to żądanie, pod rygorem uznania odwołania lub danego zarzutu za niedopuszczalne (wyrok z dnia 2 marca 2021 r., Komisja/Włochy i in., C‑425/19 P, EU:C:2021:154, pkt 55 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym przypadku należy stwierdzić, że w pkt 92 pierwszego zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, iż trzy sporne emisje zostały sklasyfikowane jako instrumenty CET 1 za drugi kwartał 2016 r. na dzień 30 czerwca 2016 r., a zatem przed udzieleniem zezwolenia przez EBC na taką klasyfikację w dniu 26 lipca 2016 r. Tymczasem w niniejszej argumentacji na poparcie pierwszej części zarzutu pierwszego Crédit agricole, wskazując wyraźnie, że taka klasyfikacja rzeczywiście miała miejsce w dniu 30 czerwca 2016 r., sugeruje, że datą właściwą do ustalenia, czy naruszył on obowiązek uzyskania uprzedniego zezwolenia przewidzianego w art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, jest nie dzień 30 czerwca 2016 r., lecz dzień 12 sierpnia 2016 r., odpowiadający powiadomieniu EBC o tej klasyfikacji i jej publikacji. Należy jednak stwierdzić, że Crédit agricole w żaden sposób nie wyjaśnia, w jaki sposób Sąd naruszył prawo w tym względzie, przyjmując w pkt 92 pierwszego zaskarżonego wyroku datę 30 czerwca 2016 r. dla celów stwierdzenia zaistnienia naruszenia tego przepisu. W konsekwencji pierwszą część zarzutu pierwszego w sprawie C‑456/20 P należy odrzucić jako oczywiście niedopuszczalną. W przedmiocie części drugiej – Argumentacja stron W drugiej części zarzutu pierwszego Crédit agricole podnosi, że przyjmując, iż popełnił on naruszenie w odniesieniu do drugiego kwartału 2016 r., Sąd dopuścił się błędu co do prawa poprzez naruszenie zasady działania wstecz łagodniejszej ustawy karnej, ustanowionej w art. 49 ust. 1 zdanie trzecie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także orzecznictwa Trybunału i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, ponieważ wykluczył zastosowanie art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013 ze zmianami w celu stwierdzenia zaistnienia naruszenia w odniesieniu do trzeciej emisji spornej, przeprowadzonej w dniu 21 czerwca 2016 r. Ten nowy przepis stanowi bowiem mniej dolegliwą ustawę karną, jako że przewiduje, pod pewnymi warunkami, że późniejsze emisje, zwierające te same warunki, co emisje, na które już udzielono zezwolenia, nie podlegają już obowiązkowi uzyskania uprzedniego zezwolenia, lecz jedynie zwykłemu powiadomieniu. Tymczasem w niniejszej sprawie trzecia emisja sporna spełnia warunki przewidziane w art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013 ze zmianami, ponieważ emisja ta podlega tym samym przepisom, co dwie pierwsze sporne emisje, w odniesieniu do których zezwolenie na sklasyfikowanie jako instrumentów CET 1 uzyskano w dniu 26 lipca 2016 r., a warunki tej trzeciej emisji zostały zgłoszone EBC w dniu 22 czerwca 2016 r., czyli prawie dwa miesiące przed sklasyfikowaniem tej emisji jako instrumentu CET 1 w dniu 12 sierpnia 2016 r. W tym względzie, zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd niesłusznie orzekł w pkt 72 pierwszego zaskarżonego wyroku, że zasada działania wstecz łagodniejszej ustawy karnej nie ma znaczenia dla kontroli zgodności z prawem aktu, który został wydany przed zmianą ram prawnych. Z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wynika bowiem, że jeżeli ustawa karna obowiązująca w chwili popełnienia naruszenia i późniejsze ustawy karne wydane przed ogłoszeniem prawomocnego wyroku są odmienne, sąd powinien zastosować tę ustawę, której przepisy są najbardziej korzystne dla oskarżonego (wyrok ETPC z dnia 18 lipca 2013 r. w sprawie Maktouf i Damjanović przeciwko Bośni i Hercegowinie, ECHR:2013:0718JUD000231208, pkt 65). W związku z tym, ponieważ sankcja nie była ostateczna na etapie postępowania w sprawie skargi przed Sądem, Sąd był zobowiązany uwzględnić wspomnianą zmianę, ponieważ skutkowała ona usunięciem bezprawnego charakteru zarzucanych czynów w odniesieniu do trzeciej emisji spornej, a zatem stanowiła przeszkodę dla nałożenia sankcji. EBC uważa, że argumentacja ta jest całkowicie bezpodstawna. – Ocena Trybunału Należy przypomnieć, podobnie jak uczynił to Sąd w pkt 69 i 70 pierwszego zaskarżonego wyroku, że zasada działania wstecz łagodniejszej ustawy karnej stanowi ogólną zasadę prawa Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 11 marca 2008 r., Jager, C‑420/06, EU:C:2008:152, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo), która jest obecnie ustanowiona w art. 49 ust. 1 zdanie trzecie karty (zob. podobnie wyrok z dnia 7 sierpnia 2018 r., Clergeau i in., C‑115/17, EU:C:2018:651, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że w chwili gdy Crédit agricole dokonał klasyfikacji trzeciej emisji spornej jako instrumentu CET 1, nie uzyskał on uprzedniego zezwolenia właściwego organu wymaganego na podstawie art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, mającego zastosowanie w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych, czyli uprzedniego, szczególnego zezwolenia dla sklasyfikowania w ten sposób trzeciej emisji, gdyż zezwolenie to zostało wydane później, w dniu 29 sierpnia 2016 r., w związku z czym EBC słusznie uznał, że wnosząca odwołanie naruszyła ten przepis. Prawdą jest jednak, jak zresztą stwierdził Sąd w pkt 67 pierwszego zaskarżonego wyroku, że art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013 został zmieniony przez prawodawcę Unii w toku postępowania w pierwszej instancji. Artykuł 26 ust. 3 akapit drugi zmienionego rozporządzenia nr 575/2013 przewiduje bowiem obecnie, że w drodze odstępstwa od normy zawartej w akapicie pierwszym tego przepisu, ustanawiającej zasadę, zgodnie z którą instytucje kredytowe powinny uzyskać uprzednie zezwolenie na sklasyfikowanie emisji instrumentów kapitałowych jako instrumentów CET 1, instytucje takie mogą sklasyfikować w ten sposób kolejne emisje formy instrumentów CET 1, na które uzyskały już takie zezwolenie, pod warunkiem, że przepisy regulujące takie kolejne emisje są zasadniczo takie same jak przepisy regulujące emisje, na które uzyskały one już zezwolenie, oraz pod warunkiem, że instytucje te zgłosiły owe kolejne emisje właściwym organom z odpowiednim wyprzedzeniem przed sklasyfikowaniem ich jako instrumentów CET 1. Tymczasem należy stwierdzić, że w argumentacji przedstawionej na poparcie drugiej części zarzutu pierwszego Crédit agricole opiera się na błędnym założeniu, że otrzymał już zgodnie z tym nowym przepisem zezwolenie na sklasyfikowanie dwóch pierwszych emisji spornych jako instrumentu CET 1 w chwili, gdy według niego trzecia emisja sporna została w ten sposób sklasyfikowana w dniu 12 sierpnia 2016 r. Założenie to – które stoi w sprzeczności z własnymi twierdzeniami sformułowanymi przez Crédit agricole na poparcie pierwszej części zarzutu pierwszego, jak wynikają one z pkt 18 niniejszego postanowienia, dotyczącymi daty tej ostatniej klasyfikacji – należy bowiem oddalić z tych samych powodów, co wskazane w pkt 21–24 niniejszego postanowienia, ponieważ wnosząca odwołanie nie wyjaśniła również w ramach niniejszej części zarzutu, w jaki sposób Sąd naruszył prawo, stwierdzając w pkt 92 pierwszego zaskarżonego wyroku, że owa klasyfikacja miała miejsce w odniesieniu do drugiego kwartału 2016 r. w dniu 30 czerwca 2016 r. Jest bezsporne, że w tym dniu Crédit agricole nie otrzymał zezwolenia na sklasyfikowanie dwóch pierwszych emisji spornych jako instrumentów CET 1, gdyż zezwolenie to zostało mu udzielone później, w dniu 26 lipca 2016 r. Okazuje się zatem, że Crédit agricole w każdym razie nie dopełnił obowiązku uzyskania uprzedniego zezwolenia przewidzianego zarówno w art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, mającego zastosowanie w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych, jak i w art. 26 ust. 3 zmienionego rozporządzenia nr 575/2013, które weszło w życie w toku postępowania przed Sądem, powodując w ten sposób nieodwracalnie wadliwość klasyfikacji wszystkich spornych emisji, niezależnie od przepisu mającego zastosowanie ratione temporis. Należy zatem oddalić drugą część zarzutu pierwszego w sprawie C‑456/20 P jako oczywiście bezzasadną i w konsekwencji oddalić zarzut pierwszy w całości. W przedmiocie zarzutu drugiego w sprawie C‑456/20 P oraz zarzutu pierwszego w sprawach C‑457/20 P i C‑458/20 P W przedmiocie części pierwszej – Argumentacja stron W pierwszej części tych zarzutów wnoszące odwołanie utrzymują, że Sąd naruszył prawo, a także uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia w pkt 119, 121 i 122 pierwszego zaskarżonego wyroku, w pkt 102, 104 i 105 drugiego zaskarżonego wyroku, a także w pkt 106, 108 i 109 trzeciego zaskarżonego wyroku, nie ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego naruszenia przez EBC zasady pewności prawa ze względu na to, że musiał on na wstępie zrozumieć uzasadnienie spornych decyzji, a zatem zbadać, czy były one wystarczająco uzasadnione. Poszanowanie tej zasady jest bowiem niezależne od przestrzegania obowiązku uzasadnienia, ponieważ wspomniana zasada wymaga jedynie istnienia jasnej podstawy prawnej dla nałożenia sankcji. Nie jest w tym względzie konieczne zrozumienie powodów, które skłoniły EBC do przyjęcia tej sankcji i ustalenia jej wysokości. EBC jest zdania, że ta argumentacja jest bezzasadna. – Ocena Trybunału Należy przypomnieć – jak wskazano już w pkt 10 i 11 niniejszego postanowienia – że Sąd stwierdził nieważność spornych decyzji ze względu na niewystarczające uzasadnienie w zakresie, w jakim nałożono w nich na każdą z wnoszących odwołanie administracyjną sankcję finansową. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że Sąd słusznie orzekł w pkt 156 pierwszego zaskarżonego wyroku, w pkt 139 drugiego zaskarżonego wyroku i w pkt 141 trzeciego zaskarżonego wyroku, że nie było już potrzeby badania pozostałych argumentów podniesionych przez wnoszące odwołanie, w tym zarzutu dotyczącego naruszenia zasady pewności prawa. Bezsporne jest bowiem, że argument ten, jak wynika z pkt 119 pierwszego zaskarżonego wyroku, pkt 102 drugiego zaskarżonego wyroku i pkt 106 trzeciego zaskarżonego wyroku, został podniesiony przez nich wyłącznie w celu zakwestionowania zgodności z prawem kwoty administracyjnych sankcji pieniężnych nałożonych przez EBC w spornych decyzjach. Ponieważ Sąd stwierdził nieważność tych decyzji ze względu na niewystarczające uzasadnienie w zakresie, w jakim nakładały one takie sankcje, ewentualne naruszenie zasady pewności prawa nie mogło mieć już żadnego wpływu na zakres orzeczonego przez Sąd stwierdzenia nieważności owych decyzji, a zatem argument dotyczący naruszenia tej zasady stał się bezskuteczny. Wynika z tego, że Sąd nie był już zobowiązany do ustosunkowania się do zarzutu dotyczącego naruszenia przez EBC wspomnianej zasady. W konsekwencji należy oddalić jako oczywiście bezzasadną część pierwszą zarzutu drugiego w sprawie C‑456/20 P oraz pierwszych zarzutów w sprawach C‑457/20 P i C‑458/20 P. W przedmiocie części drugiej – Argumentacja stron W drugiej części tych zarzutów wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył zasadę pewności prawa. Sąd stwierdził bowiem w pkt 47, 49, 88, 89, 94 i 95 pierwszego zaskarżonego wyroku, a także w pkt 44, 74, 75, 81 i 72 drugiego i trzeciego z zaskarżonych wyroków, niejednoznaczny charakter art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013. Ów brak jasności został również podniesiony przez EUNB w ogłoszeniu zamieszczonym online na jego stronie internetowej w dniu 23 maja 2017 r. w ramach przeglądu tego rozporządzenia. Prawodawca Unii uznał zatem, że konieczna była zmiana art. 26 ust. 3. Tymczasem zgodnie z orzecznictwem Trybunału wynikającym w szczególności z wyroku z dnia 12 grudnia 1990 r., Vandemoortele/Komisja (C‑172/89, EU:C:1990:457, pkt 9), sankcja, nawet niemająca charakteru karnego, może zostać nałożona tylko wtedy, gdy opiera się na jasnej i jednoznacznej podstawie prawnej. Ponieważ art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013 nie stanowi jasnej i jednoznacznej podstawy prawnej, EBC nie mógł w konsekwencji stwierdzić zaistnienia naruszenia tego przepisu bez naruszenia zasady pewności prawa. Z tego względu, zdaniem wnoszących odwołanie, należy zatem stwierdzić nieważność spornych decyzji. EBC jest zdania, że ta argumentacja jest bezzasadna. – Ocena Trybunału W zakresie, w jakim wnoszące odwołanie zmierzają w argumentacji przedstawionej na poparcie drugiej części niniejszych zarzutów do zarzucenia EBC naruszenia zasady pewności prawa poprzez stwierdzenie w spornych decyzjach naruszenia art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, pomimo niejasnego charakteru tej podstawy prawnej, należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem przywołanym w pkt 20 niniejszego postanowienia zarzut odwołania powinien, pod rygorem niedopuszczalności, zmierzać do uchylenia zaskarżonego wyroku, a nie do stwierdzenia nieważności decyzji zakwestionowanej w pierwszej instancji, poprzez przedstawienie argumentów mających konkretnie na celu wskazanie naruszenia prawa w tym wyroku. W związku z tym, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału zarzut, który ogranicza się do powtórzenia zarzutów i argumentów przedstawionych już przed Sądem, stanowi w rzeczywistości wniosek o ponowne rozpatrzenie skargi wniesionej do Sądu, co nie należy do kompetencji Trybunału w ramach odwołania (zob. podobnie wyrok z dnia 22 września 2020 r., Austria/Komisja, C‑594/18 P, EU:C:2020:742, pkt 91 i przytoczone tam orzecznictwo). Wynika z tego, że niniejsza argumentacja, w zakresie, w jakim wnoszące odwołanie zarzucają EBC brak poszanowania zasady pewności prawa poprzez stwierdzenie w spornych decyzjach naruszenia art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, nie jest dopuszczalna na etapie niniejszych odwołań. Co więcej, w zakresie, w jakim wnoszące odwołanie zarzucają Sądowi w ramach tej samej części zarzutu, że sam naruszył zasadę pewności prawa, oddalając ich argumenty zmierzające do zakwestionowania dokonanego przez EBC stwierdzenia naruszenia art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, należy zauważyć, że ich krytyka opiera się w całości na założeniu, zgodnie z którym Sąd uznał w punktach zaskarżonych wyroków wskazanych w pkt 45 niniejszego postanowienia, że przepis ten jest niejednoznaczny. Niemniej jednak takie założenie jest błędne. Przede wszystkim, wbrew temu, co podnoszą wnoszące odwołanie, Sąd w żaden sposób nie stwierdził w pkt 47 pierwszego zaskarżonego wyroku ani w pkt 44 drugiego i trzeciego z zaskarżonych wyroków, jakoby art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013 był niejednoznaczny, lecz ograniczył się do wskazania w tych punktach, w ramach obserwacji poprzedzającej wykładnię tego przepisu, że sposoby wyrażenia przez właściwy organ zgody, o której mowa w tym przepisie, na to, by instytucja kredytowa mogła sklasyfikować swe instrumenty kapitałowe jako instrumenty CET 1, nie mogą zostać wywiedzione jedynie z tego przepisu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału przypomnianym w pkt 45 pierwszego zaskarżonego wyroku oraz w pkt 42 drugiego i trzeciego z zaskarżonych wyroków, zgodnie z którym dla dokonania wykładni przepisu prawa Unii należy wziąć pod uwagę nie tylko jego treść, ale także jego kontekst oraz cele, do których zmierza uregulowanie, którego ów przepis stanowi część, Sąd, po przeprowadzeniu wykładni systemowej i celowościowej art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, dokonanej w pkt 51–60 pierwszego wyroku oraz w pkt 48–57 drugiego i trzeciego z zaskarżonych wyroków, doszedł do wniosku, że przepis ten wymaga, by uprzednie zezwolenie było udzielane przez ten organ nie w sposób globalny według kategorii instrumentów kapitałowych, jak utrzymywali skarżący, lecz indywidualnie. Następnie, w pkt 88 i 89 pierwszego zaskarżonego wyroku, a także w pkt 75 i 76 drugiego i trzeciego z zaskarżonych wyroków Sąd nie orzekł w tej części zaskarżonych wyroków w przedmiocie zgodności z prawem naruszenia przez wnoszące odwołanie art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, lecz odpowiedział na podniesione przez nie argumenty dotyczące braku niedbalstwa w rozumieniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1024/2013 i tym samym wypowiedział się nie w przedmiocie brzmienia owego art. 26 ust. 3, lecz w przedmiocie treści klauzuli zawartej w wykazie opublikowanym przez EUNB. Wreszcie w pkt 94 i 95 pierwszego zaskarżonego wyroku, a także w pkt 80 i 81 drugiego i trzeciego z zaskarżonych wyroków Sąd ograniczył się do stwierdzenia, również w ramach swojej odpowiedzi na te same argumenty dotyczące niedbalstwa zarzucanego naruszenia, że niektóre podmioty gospodarcze mogły napotkać trudności interpretacyjne dotyczące zakresu art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013. W każdym razie należy podkreślić, że w pkt 89–92 i 95 pierwszego zaskarżonego wyroku, a także w pkt 75–78 i 81 drugiego i trzeciego z zaskarżonych wyroków Sąd szczegółowo wyjaśnił – co zostało przemilczane przez wnoszące odwołanie – powody, dla których okoliczności wskazane w pkt 55 i 56 niniejszego postanowienia nie mogły podważyć wniosku, zgodnie z którym uważna lektura art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013 pozwalała na usunięcie ewentualnych trudności interpretacyjnych wynikających z tego przepisu, obalając tym samym punkt po punkcie argumenty, w których wnoszące odwołanie starały się wykazać brak niedbalstwa w rozumieniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1024/2013. W konsekwencji, jako że argumentacja wnoszących odwołanie opiera się na błędnym rozumieniu zaskarżonych wyroków, jest ona całkowicie bezpodstawna. W konsekwencji należy oddalić jako w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne część drugą zarzutu drugiego w sprawie C‑456/20 P oraz zarzut pierwszy w sprawach C‑457/20 P i C‑458/20 P. Zarzuty te należy zatem oddalić w całości. W przedmiocie zarzutu trzeciego w sprawie C‑456/20 P oraz zarzutu drugiego w sprawach C‑457/20 P i C‑458/20 P Argumentacja stron – W przedmiocie zarzutu trzeciego w sprawie C‑456/20 P, zarzutu drugiego w sprawie C‑457/20 P i części pierwszej zarzutu drugiego w sprawie C‑458/20 P W tych zarzutach i argumentach wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1024/2013 i ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, nie wykazując, że wnoszące odwołanie dopuściły się niedbalstwa. Ich zdaniem sam fakt, że EBC i Sąd wywiodły odmienną wykładnię art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013 od wykładni bronionej przez wnoszące odwołanie, nie oznacza, że te ostatnie dopuściły się niedbalstwa. W pkt 87–89 i 93–95 pierwszego zaskarżonego wyroku oraz w pkt 73–75 i 79–81 drugiego i trzeciego z zaskarżonych wyroków Sąd przyznał bowiem, że wykładnia tego przepisu oparta na oficjalnym stanowisku wyrażonym przez EUNB w opublikowanym dokumencie została przyjęta przez niektóre organy krajowe i liczne instytucje kredytowe. Sąd uznał również, że fragment wykazu opublikowanego przez EUNB może potwierdzać ich interpretację. Ponadto Sąd nie wykazał, w jaki sposób w czasie zaistnienia okoliczności faktycznych wykładnia przyjęta przez EBC była możliwa do przewidzenia, skoro nie istniało żadne opublikowane stanowisko wspierające tę wykładnię, czy to administracyjne czy sądowe. EBC jest zdania, że ta argumentacja jest bezzasadna. – W przedmiocie części drugiej zarzutu drugiego w sprawie C‑458/20 P W drugiej części zarzutu drugiego CA Consumer Finance zarzuca Sądowi naruszenie zasady dobrej administracji poprzez oddalenie w pkt 85 trzeciego zaskarżonego wyroku argumentu, w którym spółka ta podkreśliła, w celu wykazania braku niedbalstwa, sprzeczny charakter wymogów EBC i oczywiście nierozsądny charakter terminu, w którym zbadał on przekazane informacje w celu zezwolenia na klasyfikację spornych emisji do instrumentów CET 1. Sąd błędnie uznał w tym względzie, że wnosząca odwołanie mogła powołać się na przewlekłość w związku z terminem, w którym EBC udzielił tej spółce odpowiedzi na wypadek, gdyby EBC nałożył na nią sankcję w związku z brakiem poszanowania wymogów w zakresie funduszy własnych nałożonych na grupę Crédit agricole za dzień 30 czerwca 2016 r., natomiast ta sama przewlekłość nie miała znaczenia dla oceny ważności sankcji nałożonej w związku z naruszeniem obowiązków wynikających z art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013. Zdaniem wnoszącej odwołanie EBC nie mógł bowiem nałożyć wymogu podlegającego poszanowaniu w dziedzinie funduszy własnych i sam nie mógł opóźnić realizację tego wymogu, wydając zezwolenie na klasyfikację spornych emisji jako instrumentów CET 1 w dniu 4 stycznia 2017 r., a więc w ciągu siedmiu miesięcy. EBC uważa, że ta część argumentacji jest niedopuszczalna. Ocena Trybunału Należy wskazać, że zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1024/2013 do celów wykonywania zadań powierzonych mu na mocy tego rozporządzenia EBC może nałożyć administracyjne sankcje finansowe, gdy instytucje kredytowe dopuszczą się umyślnie lub w wyniku zaniedbania naruszenia wymogu wynikającego z właściwych, mających bezpośrednie zastosowanie aktów prawa Unii, w związku z którym właściwe organy są upoważnione do nakładania tego rodzaju sankcji na mocy właściwych przepisów tego prawa. Z samego brzmienia tego przepisu wynika zatem, że istnienie „niedbalstwa” w rozumieniu tego przepisu po stronie instytucji kredytowej stanowi warunek nałożenia administracyjnej sankcji pieniężnej w przypadku naruszenia art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013. W tych okolicznościach, jako że w zaskarżonych wyrokach Sąd stwierdził nieważność – ze względu na niewystarczające uzasadnienie, jak wskazano w pkt 10 i 11 niniejszego postanowienia – spornych decyzji w zakresie, w jakim nałożyły one na każdą z wnoszących odwołanie administracyjną sankcję finansową, należy wskazać, że powody, dla których Sąd oddalił w pkt 79–96 pierwszego zaskarżonego wyroku, w pkt 63–82 drugiego zaskarżonego wyroku i w pkt 65–86 trzeciego zaskarżonego wyroku, argumenty wnoszących odwołanie dotyczące braku niedbalstwa w rozumieniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1024/2013 mają charakter uzupełniający w jego rozumowaniu. Zarzuty skierowane przeciwko uzupełniającym punktom uzasadnienia wyroku Sądu nie mogą prowadzić do uchylenia tego wyroku i w konsekwencji należy je oddalić jako nieistotne dla sprawy (wyrok z dnia 3 września 2020 r., achtung!/EUIPO, C‑214/19 P, niepublikowany, EU:C:2020:632, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo). W konsekwencji zarzut trzeci w sprawie C‑456/20 P oraz zarzut drugi w sprawach C‑457/20 P i C‑458/20 P należy oddalić jako nieistotne dla sprawy. W przedmiocie zarzutu czwartego w sprawie C‑456/20 P oraz zarzutu trzeciego w sprawach C‑457/20 P i C‑458/20 P W przedmiocie części pierwszej – Argumentacja stron W pierwszej części tych zarzutów wnoszące odwołanie utrzymują, że Sąd naruszył prawo i uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia, nie ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego naruszenia przez EBC zasad proporcjonalności i równego traktowania. W szczególności ich zdaniem Sąd niesłusznie orzekł w pkt 122 pierwszego zaskarżonego wyroku, a także w pkt 109 drugiego i trzeciego z zaskarżonych wyroków, że aby móc orzec w przedmiocie zarzutu dotyczącego naruszenia zasady proporcjonalności, musiał on na wstępie zbadać, czy sporne decyzje są wystarczająco uzasadnione, jeśli chodzi o określenie kwoty nałożonej sankcji. Kwestia braku uzasadnienia w odniesieniu do kwoty sankcji jest bowiem niezależna od oceny poszanowania zasad proporcjonalności i równego traktowania przy nakładaniu tej sankcji co do zasady. Ponadto wnoszące odwołanie podkreślają, że w swojej replice złożonej przed Sądem wyraźnie zakwestionowały samą okoliczność, iż można na nie nałożyć administracyjną sankcję pieniężną, niezależnie od przyjętej kwoty, ponieważ taka sankcja nie jest konieczna do osiągnięcia celów określonych w rozporządzeniu nr 575/2013 i narusza zasadę równego traktowania. EBC jest zdania, że argumentacja ta jest bezzasadna. – Ocena Trybunału Na wstępie należy stwierdzić, że w zakresie, w jakim w argumentacji przedstawionej na poparcie pierwszej części niniejszego zarzutu wnoszące odwołanie zarzucają Sądowi, że nie ustosunkował się do ich argumentów dotyczących naruszenia zasady równego traktowania, argumentację tę należy oddalić jako całkowicie bezpodstawną, ponieważ argument ten nie został podniesiony w pierwszej instancji. W szczególności wbrew temu, co sugerują wnoszące odwołanie, argument ten nie znajduje się wcale w ich replice złożonej przed Sądem. W pozostałym zakresie argumentację wnoszących odwołanie należy oddalić z tych samych względów, które zostały już przedstawione w pkt 40–44 niniejszego postanowienia, ponieważ Sąd stwierdził nieważność spornych decyzji ze względu na niewystarczające uzasadnienie w zakresie, w jakim nałożono na każdą z wnoszących odwołanie administracyjną sankcję finansową. Sąd słusznie orzekł bowiem w pkt 156 pierwszego wyroku, w pkt 139 drugiego zaskarżonego wyroku i w pkt 141 trzeciego zaskarżonego wyroku, że ze względu na takie stwierdzenie nieważności nie było już konieczne badanie pozostałych argumentów, takich jak dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, podniesionych przez wnoszące odwołanie w celu zakwestionowania kwoty tej sankcji, a tym samym argumenty te stały się nieistotne dla sprawy. W szczególności należy podkreślić w tym względzie, że Sąd nie naruszył prawa, gdy orzekł w pkt 135 i 136 pierwszego zaskarżonego wyroku, w pkt 118 i 119 drugiego zaskarżonego wyroku, a także w pkt 122 i 123 trzeciego zaskarżonego wyroku, że aby móc ocenić, czy administracyjne sankcje pieniężne nałożone w spornych decyzjach były zgodne z zasadą proporcjonalności oraz z kryteriami zawartymi w art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1024/2013, który wymaga w szczególności, aby sankcja była proporcjonalna, konieczne jest, aby uzasadnienie tych decyzji wykazywało w sposób wystarczający pod względem prawnym metodologię, którą EBC kierował się przy ustalaniu wysokości tych sankcji. Sąd słusznie orzekł zatem w pkt 121 i 122 pierwszego zaskarżonego wyroku, w pkt 104 i 105 drugiego zaskarżonego wyroku, a także w pkt 108 i 109 trzeciego zaskarżonego wyroku, że aby móc zbadać zastrzeżenia wnoszących odwołanie w tej kwestii, powinien on na wstępie zbadać wystarczająco uzasadniony charakter tych decyzji. W konsekwencji należy oddalić jako oczywiście bezzasadne część pierwszą zarzutu czwartego w sprawie C‑456/20 P oraz zarzutu trzeciego w sprawach C‑457/20 P i C‑458/20 P. W przedmiocie części drugiej – Argumentacja stron W drugiej części tych zarzutów wnoszące odwołanie zarzucają Sądowi naruszenie zasad proporcjonalności i równego traktowania. Stwierdzając nieważność spornych decyzji w zakresie, w jakim nałożyły one na nich grzywnę w określonej wysokości, oraz oddalając w pozostałym zakresie ich żądania, w tym argumenty kwestionujące samą sankcję co do zasady, Sąd przyznał bowiem przynajmniej w sposób dorozumiany, że wspomniana sankcja była słuszna co do zasady, a także zgodna z zasadami proporcjonalności i równego traktowania. Sąd odmówił zatem w szczególności zbadania przypadków innych banków, w stosunku do których EBC przyjął wykładnię art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013 zgodną z wykładnią przyjętą przez wnoszące odwołanie. EBC jest zdania, że argumentacja ta jest bezzasadna. – Ocena Trybunału Należy stwierdzić, że argumentacja wnoszących odwołanie opiera się w całości na założeniu, że Sąd wypowiedział się w sposób dorozumiany, lecz konieczny w zaskarżonych wyrokach w kwestii zgodności administracyjnych sankcji pieniężnych nałożonych na nie w spornych decyzjach z zasadami proporcjonalności i równego traktowania, uznając, że sankcje te były słuszne „co do zasady”. Należy przypomnieć, że z jednej strony, jak wskazano w pkt 73 niniejszego postanowienia, naruszenie zasady równego traktowania nie zostało podniesione przez wnoszące odwołanie przed Sądem, a z drugiej strony Sąd stwierdził nieważność spornych decyzji ze względu na niewystarczające uzasadnienie w zakresie, w jakim nałożyły one na każdą z wnoszących odwołanie administracyjną sankcję finansową. Z powyższego wynika, że Sąd nie wypowiedział się w zaskarżonych wyrokach ani w przedmiocie naruszenia zasady równego traktowania, ani w przedmiocie naruszenia zasady proporcjonalności, jak zresztą wyraźnie wynika w odniesieniu do tej ostatniej zasady z pkt 156 pierwszego zaskarżonego wyroku, z pkt 139 drugiego zaskarżonego wyroku i z pkt 141 trzeciego zaskarżonego wyroku. W konsekwencji należy oddalić jako oczywiście bezzasadne część drugą zarzutu czwartego w sprawie C‑456/20 P oraz zarzut trzeci w sprawach C‑457/20 P i C‑458/20 P. Zarzuty te należy zatem oddalić w całości. Z całości powyższych rozważań wynika zatem, że niniejsze odwołania należy oddalić w całości jako w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 137 regulaminu postępowania przed Trybunałem, który znajduje zastosowanie do postępowania odwoławczego na mocy art. 184 § 1 tego regulaminu, Trybunał orzeka o kosztach w postanowieniu kończącym postępowanie. Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego aktu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ EBC wniósł o obciążenie wnoszących odwołanie kosztami postępowania, a wnoszące odwołanie przegrały sprawę, należy obciążyć je kosztami postępowania.   Z powyższych względów Trybunał (dziesiąta izba) postanawia, co następuje:   1) Odwołania zostają oddalone jako w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne.   2) Crédit agricole SA, Crédit agricole Corporate and Investment Bank i CA Consumer Finance zostają obciążone kosztami postępowania.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: francuski.