C-466/05

PostanowienieTSUE2007-03-06CELEX: 62005CO0466ECLI:EU:C:2007:136

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy art. 43 WE i 49 WE sprzeciwiają się krajowym przepisom uzależniającym działalność w zakresie zakładów wzajemnych od koncesji lub zezwolenia policji, wykluczającym z tego sektora spółki notowane na rynkach regulowanych oraz przewidującym sankcje karne za działalność bez zezwolenia, jeśli zezwolenie to zostało odmówione z naruszeniem prawa wspólnotowego?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że krajowy wymóg koncesji lub zezwolenia policji na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług. Takie ograniczenie może być uzasadnione względami interesu ogólnego, takimi jak zapobieganie przestępczości, jednak sąd krajowy musi ocenić, czy jest ono proporcjonalne i rzeczywiście służy tym celom. Trybunał stwierdził, że przepisy krajowe wykluczające z sektora gier losowych spółki kapitałowe notowane na rynkach regulowanych są sprzeczne z art. 43 WE i 49 WE. Ponadto, zastosowanie sankcji karnych wobec osób działających bez zezwolenia jest niezgodne z prawem UE, jeśli odmowa udzielenia tego zezwolenia nastąpiła z naruszeniem prawa wspólnotowego, co podważa zasadę legalności i proporcjonalności.

Stan faktyczny

Postępowanie karne toczyło się przeciwko Damonte’owi. Sprawa dotyczyła krajowych przepisów uzależniających wykonywanie działalności w zakresie zbierania, przyjmowania, rejestracji i przekazywania ofert zakładów wzajemnych, w szczególności na imprezy sportowe, od uzyskania koncesji lub zezwolenia policji. Przepisy te wykluczały z sektora gier losowych podmioty działające w formie spółek kapitałowych, których akcje są notowane na rynkach regulowanych, oraz przewidywały sankcje karne za prowadzenie takiej działalności bez wymaganego zezwolenia.

Rozstrzygnięcie

1) Przepis krajowy zakazujący wykonywania działalności w zakresie zbierania, przyjmowania, rejestracji i przekazywania ofert zakładów wzajemnych, w szczególności na imprezy sportowe, bez koncesji lub zezwolenia policji wydawanego przez dane państwo członkowskie, stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, o których mowa odpowiednio w art. 43 WE i 49 WE. 2) Do sądu krajowego należy zbadanie, czy w zakresie, w jakim przepis krajowy ogranicza ilość podmiotów gospodarczych działających w sektorze gier losowych, służy on rzeczywiście względom zapobiegania wykorzystywaniu działalności w tym sektorze w celach przestępczych lub oszukańczych. 3) Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu, takiemu jak ten rozpatrywany w postępowaniach przed sądem krajowym, który wyłącza z sektora gier losowych − a ponadto czyni to nadal − podmioty działające w formie spółek kapitałowych, których akcje są notowane na rynkach regulowanych. 4) Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu, takiemu jak ten rozpatrywany w postępowaniach przed sądem krajowym, który przewiduje zastosowanie sankcji karnych wobec osób, takich jak oskarżeni w postępowaniach przed sądem krajowym, za wykonywanie przez nie, bez wymaganej przez ustawodawstwo krajowe koncesji lub zezwolenia policji, zorganizowanej działalności w zakresie przyjmowania zakładów wzajemnych, jeśli osoby te nie mogły uzyskać wspomnianej koncesji lub zezwolenia policji z powodu odmowy jej udzielenia przez to państwo członkowskie, której to odmowy dokonano z naruszeniem prawa wspólnotowego.

Pełny tekst orzeczenia

Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 marca 2007 r. – Postępowanie karne przeciwko Damonte’owi (sprawa C‑466/05) Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu – Swoboda przedsiębiorczości –Swoboda świadczenia usług – Wykładnia art. 43 WE i 49 WE – Gry losowe – Zbieranie zakładów wzajemnych na imprezy sportowe – Wymóg koncesji – Wykluczenie podmiotów gospodarczych ustanowionych w pewnych formach spółki kapitałowej – Wymóg zezwolenia policji – Sankcje karne Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia (art. 43 WE i 49 WE) (por. pkt 7 oraz pkt 1–4 sentencji) Przedmiot Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunale di Lecce – Wykładnia art. 43 WE i 49 WE – Przepis krajowy uzależniający wykonywanie działalności w zakresie przyjmowania zakładów wzajemnych od uzyskania zezwolenia. Sentencja 1) Przepis krajowy zakazujący wykonywania działalności w zakresie zbierania, przyjmowania, rejestracji i przekazywania ofert zakładów wzajemnych, w szczególności na imprezy sportowe, bez koncesji lub zezwolenia policji wydawanego przez dane państwo członkowskie, stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, o których mowa odpowiednio w art. 43 WE i 49 WE. 2) Do sądu krajowego należy zbadanie, czy w zakresie, w jakim przepis krajowy ogranicza ilość podmiotów gospodarczych działających w sektorze gier losowych, służy on rzeczywiście względom zapobiegania wykorzystywaniu działalności w tym sektorze w celach przestępczych lub oszukańczych. 3) Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu, takiemu jak ten rozpatrywany w postępowaniach przed sądem krajowym, który wyłącza z sektora gier losowych − a ponadto czyni to nadal − podmioty działające w formie spółek kapitałowych, których akcje są notowane na rynkach regulowanych. 4) Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu, takiemu jak ten rozpatrywany w postępowaniach przed sądem krajowym, który przewiduje zastosowanie sankcji karnych wobec osób, takich jak oskarżeni w postępowaniach przed sądem krajowym, za wykonywanie przez nie, bez wymaganej przez ustawodawstwo krajowe koncesji lub zezwolenia policji, zorganizowanej działalności w zakresie przyjmowania zakładów wzajemnych, jeśli osoby te nie mogły uzyskać wspomnianej koncesji lub zezwolenia policji z powodu odmowy jej udzielenia przez to państwo członkowskie, której to odmowy dokonano z naruszeniem prawa wspólnotowego.