C-484/24

Wydanie tymczasowe WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba) z dnia 18 czerwca 2026 r.(*) Odesłanie prejudycjalne – Ochrona osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Artykuł 5 ust. 1 lit. e) – Ograniczenie przechowywania – Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. e) – Zgodność przetwarzania z prawem wspomnianych danych dotyczącego umowy o pracę w ramach postępowania sądowego – Artykuł 17 ust. 3 lit. e) – Brak obowiązku usunięcia tych samych danych w przypadku przetwarzania koniecznego do ustalenia, wykonania lub ochrony roszczeń prawnych – Dane zbierane przez pracodawcę w celu wykazania ciężkiego naruszenia obowiązków przez pracownika – Wykorzystanie materiału dowodowego uzyskanego w sposób niezgodny z prawem W sprawie C‑484/24 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Landesarbeitsgericht Niedersachsen (sąd pracy wyższej instancji kraju związkowego Dolna Saksonia, Niemcy) postanowieniem z dnia 8 maja 2024 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 10 lipca 2024 r., w postępowaniu: NTH Haustechnik GmbH przeciwko EM, TRYBUNAŁ (piąta izba), w składzie: M.L. Arastey Sahún, prezeska izby, J. Passer, E. Regan (sprawozdawca), D. Gratsias i B. Smulders, sędziowie, rzecznik generalny: D. Spielmann, sekretarz: G. Chiapponi, administrator, uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 2 lipca 2025 r., rozważywszy uwagi, które przedstawili: –        w imieniu rządu niemieckiego – J. Möller i P.-L. Krüger, w charakterze pełnomocników, –        w imieniu rządu węgierskiego – M.Z. Fehér, K. Szíjjártó i Zs. Biró-Tóth, w charakterze pełnomocników, –        w imieniu rządu fińskiego – A. Laine i H. Leppo, w charakterze pełnomocników, –        w imieniu Komisji Europejskiej – A. Bouchagiar, F. Erlbacher i H. Kranenborg, w charakterze pełnomocników, po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 16 października 2025 r., wydaje następujący Wyrok 1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 5, 6, 9, 13 i 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1, sprostowanie Dz.U. 2018, L 127, s. 2, zwanego dalej „RODO”). 2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy NTH Haustechnik GmbH (zwaną dalej „NTH”) a jej byłą pracownicą EM w przedmiocie naprawienia szkody, jaką ta spółka miała ponieść w wyniku nieuprawnionej sprzedaży online należącego do niej mienia. Ramy prawne Prawo Unii 3        Motywy 1, 2, 4, 7, 10, 20, 39 i 41 RODO mają następujące brzmienie: „(1)      Ochrona osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych jest jednym z praw podstawowych. Art[ykuł] 8 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej »Kartą«) oraz art. 16 ust. 1 [TFUE] stanowią, że każda osoba ma prawo do ochrony danych osobowych jej dotyczących. (2)      Zasady i przepisy dotyczące ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem ich danych osobowych nie mogą – niezależnie od obywatelstwa czy miejsca zamieszkania takich osób – naruszać ich podstawowych praw i wolności, w szczególności prawa do ochrony danych osobowych. Niniejsze rozporządzenie ma na celu przyczyniać się do tworzenia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz unii gospodarczej, do postępu społeczno-gospodarczego, do wzmacniania i konwergencji gospodarek na rynku wewnętrznym, a także do pomyślności ludzi. […] (4)      Przetwarzanie danych osobowych należy zorganizować w taki sposób, aby służyło ludzkości. Prawo do ochrony danych osobowych nie jest prawem bezwzględnym; należy je postrzegać w kontekście jego funkcji społecznej i wyważyć względem innych praw podstawowych w myśl zasady proporcjonalności. Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych, wolności i zasad uznanych w Karcie […] – zapisanych w traktatach – w szczególności prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, domu oraz komunikowania się, ochrony danych osobowych, wolności myśli, sumienia i religii, wolności wypowiedzi i informacji, wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu oraz różnorodności kulturowej, religijnej i językowej. […] (7)      Przemiany te wymagają stabilnych, spójniejszych ram ochrony danych w Unii [Europejskiej] oraz zdecydowanego ich egzekwowania, gdyż ważna jest budowa zaufania, które pozwoli na rozwój gospodarki cyfrowej na rynku wewnętrznym. Osoby fizyczne powinny mieć kontrolę nad własnymi danymi osobowymi. Osoby fizyczne, podmioty gospodarcze i organy publiczne powinny zyskać większe poczucie pewności prawa i jego stosowania w praktyce. […] (10)      Aby zapewnić wysoki i spójny stopień ochrony osób fizycznych oraz usunąć przeszkody w przepływie danych osobowych w Unii, należy zapewnić równorzędny we wszystkich państwach członkowskich stopień ochrony praw i wolności osób fizycznych w związku z przetwarzaniem takich danych. Należy zapewnić spójne i jednolite w całej Unii stosowanie przepisów o ochronie podstawowych praw i wolności osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych. Jeżeli chodzi o przetwarzanie danych osobowych w celu wypełnienia obowiązku prawnego, w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi, państwa członkowskie powinny móc zachować lub wprowadzić krajowe przepisy doprecyzowujące stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia. Obok ogólnego, horyzontalnego prawa o ochronie danych wdrażającego dyrektywę 95/46/WE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. 1995, L 281, s. 31)] państwa członkowskie przyjęły uregulowania sektorowe w dziedzinach wymagających przepisów bardziej szczegółowych. Niniejsze rozporządzenie umożliwia też państwom członkowskim doprecyzowanie jego przepisów, w tym w odniesieniu do przetwarzania szczególnych kategorii danych osobowych […]. W tym względzie niniejsze rozporządzenie nie wyklucza możliwości określenia w prawie państwa członkowskiego okoliczności dotyczących konkretnych sytuacji związanych z przetwarzaniem danych, w tym dookreślenia warunków, które decydują o zgodności przetwarzania z prawem. […] (20)      Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie między innymi do działań sądów i innych organów wymiaru sprawiedliwości, niemniej prawo Unii lub prawo państwa członkowskiego może doprecyzować operacje i procedury przetwarzania danych osobowych przez sądy i inne organy wymiaru sprawiedliwości. Właściwość organów nadzorczych nie powinna dotyczyć przetwarzania danych osobowych przez sądy w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości[, w tym również przy wydawaniu orzeczeń] – tak by chronić niezawisłość sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Powinna istnieć możliwość powierzenia nadzoru nad takimi operacjami przetwarzania danych specjalnym organom w systemie wymiaru sprawiedliwości państwa członkowskiego, organy te powinny w szczególności zapewnić przestrzeganie przepisów niniejszego rozporządzenia, zwiększać w wymiarze sprawiedliwości wiedzę o jego obowiązkach wynikających z niniejszego rozporządzenia oraz rozpatrywać skargi związane z takim[i] operacjami przetwarzania danych. […] (39)      Wszelkie przetwarzanie danych osobowych powinno być zgodne z prawem i rzetelne. Dla osób fizycznych powinno być przejrzyste, że dotyczące ich dane osobowe są zbierane, wykorzystywane, przeglądane lub w inny sposób przetwarzane oraz w jakim stopniu te dane osobowe są lub będą przetwarzane. Zasada przejrzystości wymaga, by wszelkie informacje i wszelkie komunikaty związane z przetwarzaniem tych danych osobowych były łatwo dostępne i zrozumiałe oraz sformułowane jasnym i prostym językiem. Zasada ta dotyczy w szczególności informowania osób, których dane dotyczą, o tożsamości administratora i celach przetwarzania oraz innych informacji mających zapewnić rzetelność i przejrzystość przetwarzania w stosunku do osób, których sprawa dotyczy, a także prawa takich osób do uzyskania potwierdzenia i informacji o przetwarzanych danych osobowych ich dotyczących. Osobom fizycznym należy uświadomić ryzyka, zasady, zabezpieczenia i prawa związane z przetwarzaniem danych osobowych oraz sposoby wykonywania praw przysługujących im w związku z takim przetwarzaniem. W szczególności konkretne cele przetwarzania danych osobowych powinny być wyraźne, uzasadnione i określone w momencie ich zbierania. Dane osobowe powinny być adekwatne, stosowne i ograniczone do tego, co niezbędne do celów, dla których są one przetwarzane. Wymaga to w szczególności zapewnienia ograniczenia okresu przechowywania danych do ścisłego minimum. Dane osobowe powinny być przetwarzane tylko w przypadkach, gdy celu przetwarzania nie można w rozsądny sposób osiągnąć innymi sposobami. […] […] (41)      W przypadku gdy w niniejszym rozporządzeniu jest mowa o podstawie prawnej lub akcie prawnym, niekoniecznie wymaga to przyjęcia aktu prawnego przez parlament, z zastrzeżeniem wymogów wynikających z porządku konstytucyjnego danego państwa członkowskiego. Taka podstawa prawna lub taki akt prawny powinny być jasne i precyzyjne, a ich zastosowanie przewidywalne dla osób im podlegających – jak wymaga tego orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej […] i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka”. 4        Artykuł 1 RODO, zatytułowany „Przedmiot i cele”, stanowi: „1.      W niniejszym rozporządzeniu ustanowione zostają przepisy o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych oraz przepisy o swobodnym przepływie danych osobowych. 2.      Niniejsze rozporządzenie chroni podstawowe prawa i wolności osób fizycznych, w szczególności ich prawo do ochrony danych osobowych. 3.      Nie ogranicza się ani nie zakazuje swobodnego przepływu danych osobowych w Unii z powodów odnoszących się do ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych”. 5        Artykuł 2 RODO, zatytułowany „Materialny zakres stosowania”, przewiduje w ust. 1 i 2: „1.      Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych w sposób całkowicie lub częściowo zautomatyzowany oraz do przetwarzania w sposób inny niż zautomatyzowany danych osobowych stanowiących część zbioru danych lub mających stanowić część zbioru danych. 2.      Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przetwarzania danych osobowych: a)      w ramach działalności nieobjętej zakresem prawa Unii; b)      przez państwa członkowskie w ramach wykonywania działań wchodzących w zakres tytułu V rozdział 2 TUE; c)      przez osobę fizyczną w ramach czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze; d)      przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych lub wykonywania kar, w tym ochrony przed zagrożeniami dla bezpieczeństwa publicznego i zapobiegania takim zagrożeniom”. 6        Artykuł 4 RODO, zatytułowany „Definicje”, stanowi: „Na użytek niniejszego rozporządzenia: […] 2)      »przetwarzanie« oznacza operację lub zestaw operacji wykonywanych na danych osobowych lub zestawach danych osobowych w sposób zautomatyzowany lub niezautomatyzowany, taką jak zbieranie, utrwalanie, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptowanie lub modyfikowanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie poprzez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie, dopasowywanie lub łączenie, ograniczanie, usuwanie lub niszczenie; […] 6)      »zbiór danych« oznacza uporządkowany zestaw danych osobowych dostępnych według określonych kryteriów, niezależnie od tego, czy zestaw ten jest scentralizowany, zdecentralizowany czy rozproszony funkcjonalnie lub geograficznie; […]”. 7        Rozdział II RODO, zatytułowany „Zasady”, zawiera art. 5–11 tego rozporządzenia. 8        Artykuł 5 RODO, zatytułowany „Zasady dotyczące przetwarzania danych osobowych”, w ust. 1 stanowi: „1.      Dane osobowe muszą być: a)      przetwarzane zgodnie z prawem, rzetelnie i w sposób przejrzysty dla osoby, której dane dotyczą (»zgodność z prawem, rzetelność i przejrzystość«); b)      zbierane w konkretnych, wyraźnych i prawnie uzasadnionych celach i nieprzetwarzane dalej w sposób niezgodny z tymi celami; dalsze przetwarzanie do celów archiwalnych w interesie publicznym, do celów badań naukowych lub historycznych lub do celów statystycznych nie jest uznawane w myśl art. 89 ust. 1 za niezgodne z pierwotnymi celami (»ograniczenie celu«); c)      adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane (»minimalizacja danych«); […] e)      przechowywane w formie umożliwiającej identyfikację osoby, której dane dotyczą, przez okres niedłuższy, niż jest to niezbędne do celów, w których dane te są przetwarzane; dane osobowe można przechowywać przez okres dłuższy, o ile będą one przetwarzane wyłącznie do celów archiwalnych w interesie publicznym, do celów badań naukowych lub historycznych lub do celów statystycznych na mocy art. 89 ust. 1, z zastrzeżeniem że wdrożone zostaną odpowiednie środki techniczne i organizacyjne wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia w celu ochrony praw i wolności osób, których dane dotyczą (»ograniczenie przechowywania«); […]”. 9        Artykuł 6 RODO, zatytułowany „Zgodność przetwarzania z prawem”, stanowi: „1.      Przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy – i w takim zakresie, w jakim – spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków: a)      osoba, której dane dotyczą, wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów; b)      przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy; c)      przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze; d)      przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej; e)      przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi; f)      przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem. Akapit pierwszy lit. f) nie ma zastosowania do przetwarzania, którego dokonują organy publiczne w ramach realizacji swoich zadań. 2.      Państwa członkowskie mogą zachować lub wprowadzić bardziej szczegółowe przepisy, aby dostosować stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do przetwarzania służącego wypełnieniu warunków określonych w ust. 1 lit. c) i e); w tym celu mogą dokładniej określić szczegółowe wymogi przetwarzania i inne środki w celu zapewnienia zgodności przetwarzania z prawem i jego rzetelności, także w innych szczególnych sytuacjach związanych z przetwarzaniem przewidzianych w rozdziale IX. 3.      Podstawa przetwarzania, o którym mowa w ust. 1 lit. c) i e), musi być określona: a)      w prawie Unii; lub b)      w prawie państwa członkowskiego, któremu podlega administrator. Cel przetwarzania musi być określony w tej podstawie prawnej lub, w przypadku przetwarzania, o którym mowa w ust. 1 lit. e) – musi być ono niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi. Podstawa prawna może zawierać przepisy szczegółowe dostosowujące stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia, w tym: ogólne warunki zgodności z prawem przetwarzania przez administratora; rodzaj danych podlegających przetwarzaniu; osoby, których dane dotyczą; podmioty, którym można ujawnić dane osobowe; cele, w których można je ujawnić; ograniczenia celu; okresy przechowywania; oraz operacje i procedury przetwarzania, w tym środki zapewniające zgodność z prawem i rzetelność przetwarzania, w tym w innych szczególnych sytuacjach związanych z przetwarzaniem, o których mowa w rozdziale IX. Prawo Unii lub prawo państwa członkowskiego muszą służyć realizacji celu leżącego w interesie publicznym, oraz być proporcjonalne do wyznaczonego, prawnie uzasadnionego celu. 4.      Jeżeli przetwarzanie w celu innym niż cel, w którym dane osobowe zostały zebrane, nie odbywa się na podstawie zgody osoby, której dane dotyczą, ani prawa Unii lub prawa państwa członkowskiego stanowiących w demokratycznym społeczeństwie niezbędny i proporcjonalny środek służący zagwarantowaniu celów, o których mowa w art. 23 ust. 1, administrator – aby ustalić, czy przetwarzanie w innym celu jest zgodne z celem, w którym dane osobowe zostały pierwotnie zebrane – bierze pod uwagę między innymi: a)      wszelkie związki między celami, w których zebrano dane osobowe, a celami zamierzonego dalszego przetwarzania; b)      kontekst, w którym zebrano dane osobowe, w szczególności relację między osobami, których dane dotyczą, a administratorem; c)      charakter danych osobowych, w szczególności czy przetwarzane są szczególne kategorie danych osobowych zgodnie z art. 9 lub dane osobowe dotyczące wyroków skazujących i czynów zabronionych zgodnie z art. 10; d)      ewentualne konsekwencje zamierzonego dalszego przetwarzania dla osób, których dane dotyczą; e)      istnienie odpowiednich zabezpieczeń, w tym ewentualnie szyfrowania lub pseudonimizacji”. 10      Artykuł 9 RODO, zatytułowany „Przetwarzanie szczególnych kategorii danych osobowych”, stanowi: „1.      Zabrania się przetwarzania danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub światopoglądowe, przynależność do związków zawodowych oraz przetwarzania danych genetycznych, danych biometrycznych w celu jednoznacznego zidentyfikowania osoby fizycznej lub danych dotyczących zdrowia, seksualności lub orientacji seksualnej tej osoby. 2.      [Ustęp] 1 nie ma zastosowania, jeżeli spełniony jest jeden z poniższych warunków: […] f)      przetwarzanie jest niezbędne do ustalenia, dochodzenia lub obrony roszczeń lub w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy; […] 3.      Dane osobowe, o których mowa w ust. 1, mogą być przetwarzane do celów, o których mowa w ust. 2 lit. h), jeżeli są przetwarzane przez – lub na odpowiedzialność – pracownika podlegającego obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej na mocy prawa Unii lub prawa państwa członkowskiego, lub przepisów ustanowionych przez właściwe organy krajowe lub przez inną osobę również podlegającą obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej na mocy prawa Unii lub prawa państwa członkowskiego, lub przepisów ustanowionych przez właściwe organy krajowe. 4.      Państwa członkowskie mogą zachować lub wprowadzić dalsze warunki, w tym ograniczenia w odniesieniu do przetwarzania danych genetycznych, danych biometrycznych lub danych dotyczących zdrowia”. 11      Rozdział III RODO, zatytułowany „Prawa osoby, której dane dotyczą”, zawiera art. 12–23 tego rozporządzenia. 12      Artykuł 13 RODO, zatytułowany „Informacje podawane w przypadku zbierania danych od osoby, której dane dotyczą”, stanowi: „1.      Jeżeli dane osobowe osoby, której dane dotyczą, zbierane są od tej osoby, administrator podczas pozyskiwania danych osobowych podaje jej wszystkie następujące informacje: a)      swoją tożsamość i dane kontaktowe oraz, gdy ma to zastosowanie, tożsamość i dane kontaktowe swojego przedstawiciela; b)      gdy ma to zastosowanie – dane kontaktowe inspektora ochrony danych; c)      cele przetwarzania, do których mają posłużyć dane osobowe, oraz podstawę prawną przetwarzania; d)       jeżeli przetwarzanie odbywa się na podstawie art. 6 ust. 1 lit. f) – prawnie uzasadnione interesy realizowane przez administratora lub przez stronę trzecią; e)      informacje o odbiorcach danych osobowych lub o kategoriach odbiorców, jeżeli istnieją; f)      gdy ma to zastosowanie – informacje o zamiarze przekazania danych osobowych do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej oraz o stwierdzeniu lub braku stwierdzenia przez Komisję odpowiedniego stopnia ochrony lub w przypadku przekazania, o którym mowa w art. 46, art. 47 lub art. 49 ust. 1 akapit drugi, wzmiankę o odpowiednich lub właściwych zabezpieczeniach oraz informację o sposobach uzyskania kopii tych zabezpieczeń lub o miejscu ich udostępnienia. 2.      Poza informacjami, o których mowa w ust. 1, podczas pozyskiwania danych osobowych administrator podaje osobie, której dane dotyczą, następujące inne informacje niezbędne do zapewnienia rzetelności i przejrzystości przetwarzania: a)      okres, przez który dane osobowe będą przechowywane, a gdy nie jest to możliwe, kryteria ustalania tego okresu; b)      informacje o prawie do żądania od administratora dostępu do danych osobowych dotyczących osoby, której dane dotyczą, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania lub o prawie do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania, a także o prawie do przenoszenia danych; c)      jeżeli przetwarzanie odbywa się na podstawie art. 6 ust. 1 lit. a) lub art. 9 ust. 2 lit. a) – informacje o prawie do cofnięcia zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody przed jej cofnięciem; d)      informacje o prawie wniesienia skargi do organu nadzorczego; e)      informację, czy podanie danych osobowych jest wymogiem ustawowym lub umownym lub warunkiem zawarcia umowy oraz czy osoba, której dane dotyczą, jest zobowiązana do ich podania i jakie są ewentualne konsekwencje niepodania danych; f)      informacje o zautomatyzowanym podejmowaniu decyzji, w tym o profilowaniu, o którym mowa w art. 22 ust. 1 i 4, oraz – przynajmniej w tych przypadkach – istotne informacje o zasadach ich podejmowania, a także o znaczeniu i przewidywanych konsekwencjach takiego przetwarzania dla osoby, której dane dotyczą. 3.      Jeżeli administrator planuje dalej przetwarzać dane osobowe w celu innym niż cel, w którym dane osobowe zostały zebrane, przed takim dalszym przetwarzaniem informuje on osobę, której dane dotyczą, o tym innym celu oraz udziela jej wszelkich innych stosownych informacji, o których mowa w ust. 2. 4.      Ustęp[y] 1, 2 i 3 nie mają zastosowania, gdy – i w zakresie, w jakim – osoba, której dane dotyczą, dysponuje już tymi informacjami”. 13      Artykuł 17 RODO, zatytułowany „Prawo do usunięcia danych (»prawo do bycia zapomnianym«)”, stanowi: „1.      Osoba, której dane dotyczą, ma prawo żądania od administratora niezwłocznego usunięcia dotyczących jej danych osobowych, a administrator ma obowiązek bez zbędnej zwłoki usunąć dane osobowe, jeżeli zachodzi jedna z następujących okoliczności: […] b)      osoba, której dane dotyczą, cofnęła zgodę, na której opiera się przetwarzanie zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a) lub art. 9 ust. 2 lit. a), i nie ma innej podstawy prawnej przetwarzania; […] d)      dane osobowe były przetwarzane niezgodnie z prawem; […]. 3.      Ustęp[y] 1 i 2 nie mają zastosowania, w zakresie w jakim przetwarzanie jest niezbędne: […] e)      do ustalenia, dochodzenia lub obrony roszczeń”. 14      Artykuł 23 RODO, zatytułowany „Ograniczenia”, stanowi: „1.      Prawo Unii lub prawo państwa członkowskiego, któremu podlegają administrator danych lub podmiot przetwarzający, może aktem prawnym ograniczyć zakres obowiązków i praw przewidzianych w art. 12–22 i w art. 34, a także w art. 5 – o ile jego przepisy odpowiadają prawom i obowiązkom przewidzianym w art. 12–22 – jeżeli ograniczenie takie nie narusza istoty podstawowych praw i wolności oraz jest w demokratycznym społeczeństwie środkiem niezbędnym i proporcjonalnym, służącym: […] e)      innym ważnym celom leżącym w ogólnym interesie publicznym Unii lub państwa członkowskiego […] f)      ochronie niezależności sądów i postępowania sądowego; […] i)      ochronie osoby, której dane dotyczą, lub praw i wolności innych osób; j)      egzekucji roszczeń cywilnoprawnych. 2.      W szczególności akt prawny, o którym mowa w ust. 1, musi zawierać szczegółowe przepisy przynajmniej – w stosownym przypadku – o: a)      celach przetwarzania lub kategorii przetwarzania; b)      kategoriach danych osobowych; c)      zakresie wprowadzonych ograniczeń; d)      zabezpieczeniach zapobiegających nadużyciom lub niezgodnemu z prawem dostępowi lub przekazywaniu; e)      określeniu administratora lub kategorii administratorów; f)      okresach przechowywania oraz mających zastosowanie zabezpieczeniach z uwzględnieniem charakteru, zakresu i celów przetwarzania lub kategorii przetwarzania; g)      ryzykach naruszenia praw lub wolności osoby, której dane dotyczą; oraz h)      prawie osób, których dane dotyczą, do uzyskania informacji o ograniczeniach, o ile nie narusza to celu ograniczenia”. Prawo niemieckie Ustawa zasadnicza Republiki Federalnej Niemiec 15      Artykuł 92 Grundgesetz für die Bundesrepublik Deutschland (ustawy zasadniczej Republiki Federalnej Niemiec) z dnia 23 maja 1949 r. (BGBl. 1949 I, s. 1) stanowi: „Władzę sądowniczą powierza się sędziom; jest ona sprawowana przez Bundesverfassungsgericht (federalny trybunał konstytucyjny, Niemcy), sądy federalne określone w niniejszej ustawie zasadniczej oraz sądy krajów związkowych”. Kodeks postępowania cywilnego 16      Paragraf 138 Zivilprozessordnung (kodeksu postępowania cywilnego), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym, zatytułowany „Obowiązek wyjaśnienia okoliczności faktycznych; obowiązek prawdomówności”, stanowi: „1.      Strony składają kompletne i zgodne z prawdą oświadczenia dotyczące okoliczności faktycznych. 2.      Każda ze stron powinna wypowiedzieć się co do faktów podnoszonych przez stronę przeciwną. 3.      Fakty, które nie zostały wyraźnie zakwestionowane, uznaje się za przyznane, chyba że zamiar ich zakwestionowania wynika z innych oświadczeń strony. 4.      Oświadczenie o braku wiedzy jest dopuszczalne tylko w odniesieniu do faktów, które nie były ani własnymi czynnościami strony, ani których nie była ona osobistym świadkiem”. 17      Paragraf 286 tego kodeksu, zatytułowany „Swobodna ocena dowodów”, stanowi: „1.      Sąd według własnego przekonania swobodnie rozstrzyga o uznaniu twierdzenia co do faktów za prawdziwe lub nieprawdziwe, biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego i wyniki postępowania dowodowego. Orzeczenie zawiera powody, na których sąd oparł swoje rozstrzygnięcie. 2.      Sąd jest związany ustawowymi zasadami dowodowymi wyłącznie w przypadkach określonych w niniejszej ustawie”. 18      Paragraf 355 wspomnianego kodeksu, zatytułowany „Natychmiastowe przeprowadzanie dowodu”, ma następujące brzmienie: „1.      Przeprowadzenie dowodu następuje przed sądem rozpoznającym sprawę co do istoty. Można powierzyć je członkowi tego sądu albo innemu sądowi jedynie w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie. 2.      Orzeczenie o zarządzeniu konkretnego rodzaju postępowania dowodowego nie podlega zaskarżeniu”. Federalna ustawa o ochronie danych osobowych 19      Paragraf 3 Bundesdatenschutzgesetz (federalnej ustawy o ochronie danych osobowych) z dnia 30 czerwca 2017 r. (BGBl. 2017 I, s. 2097), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym, zatytułowany „Przetwarzanie danych osobowych przez organy publiczne”, stanowi: „Przetwarzanie danych osobowych przez podmiot publiczny jest dozwolone, jeżeli jest niezbędne do wykonania zadania wchodzącego w zakres kompetencji administratora danych lub sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi. […]”. 20      Paragraf 26 federalnej ustawy o ochronie danych osobowych, w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym, zatytułowany „Przetwarzanie danych do celów stosunku pracy”, przewiduje: „1.      Dla celów związanych ze stosunkiem pracy można przetwarzać dane osobowe pracowników, jeżeli jest to niezbędne dla podjęcia decyzji o nawiązaniu stosunku pracy lub, po nawiązaniu stosunku pracy, dla jego wykonania, rozwiązania lub wykonywania praw i obowiązków rad pracowniczych, wynikających z ustawy lub układu zbiorowego pracy, porozumienia zakładowego w sektorze prywatnym albo porozumienia zakładowego w sektorze publicznym (porozumienia zbiorowego). W celu prowadzenia postępowań przygotowawczych można przetwarzać dane osobowe pracowników, pod warunkiem że w oparciu o konkretne wskazówki, które muszą być ustalone, istnieje podejrzenie, iż osoba, której dane dotyczą, popełniła występek w ramach stosunku pracy, że przetwarzanie jest konieczne w celu prowadzenia postępowań przygotowawczych i że nie ma pierwszeństwa uzasadniony interes co najmniej jednego pracownika w postaci wykluczenia przetwarzania, oraz w szczególności, że charakter i zakres przetwarzania nie są nieproporcjonalne w stosunku do leżących u jego podstaw powodów. 2.      W przypadku gdy przetwarzanie danych osobowych pracowników odbywa się na podstawie zgody, w celu oceny, czy zgoda została wyrażona dobrowolnie, należy uwzględnić między innymi zależność pracownika od stosunku pracy oraz okoliczności, w jakich zgoda została wyrażona. Dobrowolny charakter zgody może zostać wykazany w szczególności wtedy, gdy pracownik odnosi korzyść prawną lub ekonomiczną lub jeżeli pracodawca i pracownik mają zbieżne interesy. Zgoda musi zostać udzielona na piśmie, chyba że ze względu na szczególne okoliczności wymagana jest inna forma. Pracodawca jest zobowiązany poinformować pracownika na piśmie o celu przetwarzania danych oraz o przysługującym mu prawie do wycofania zgody, o którym mowa w art. 7 ust. 3 [RODO]. […] 5.      Administrator musi podjąć odpowiednie środki, aby zapewnić przestrzeganie w szczególności zasad dotyczących przetwarzania danych osobowych, o których mowa w art. 5 [RODO]. 6.      Prawa uczestnictwa rad pracowniczych nie ulegają zmianie. 7.      Paragrafy 1–6 mają zastosowanie również wtedy, gdy dane osobowe, w tym szczególne kategorie danych osobowych pracowników, są przetwarzane, mimo że nie stanowią one części zbioru danych ani nie mają stanowić części zbioru danych. 8.      W rozumieniu niniejszej ustawy »pracownikami« są: 1)      pracownicy, w tym pracownicy tymczasowi w stosunkach z użytkownikiem; […]”. Postępowanie główne i pytania prejudycjalne 21      NTH będące przedsiębiorstwem prowadzącym działalność w zakresie ogrzewania i klimatyzacji zatrudniło EM, która pozostawała w związku małżeńskim z członkiem zarządu NTH. 22      Stosunek pracy między NTH a EM został zakończony w dniu 31 października 2019 r. Następnie, do czasu swej separacji z członkiem zarządu NTH w dniu 26 czerwca 2022 r., EM nadal miała dostęp do pomieszczeń NTH i korzystała ze znajdujących się tam komputerów. 23      Bezpośrednio po tej separacji, działając zasadniczo poprzez swego pracownika F., który jest synem członka zarządu NTH i EM, NTH ustaliła, że EM sprzedała na własny rachunek, za pośrednictwem platformy sprzedażowej eBay mienie, za którego właściciela uważa się NTH, o łącznej wartości na wypadek odsprzedaży w kwocie 13 217,09 EUR. Biorąc pod uwagę cenę zakupu tego mienia i kwotę kosztów administracyjnych powstałych w związku z potrzebą jego zastąpienia, łączna kwota poniesionej w ten sposób przez NTH szkody ma wynosić 46 567,91 EUR. 24      EM kwestionuje, że sprzedała wspomniane mienie bez wiedzy NTH. Owym mieniem były zasadniczo towary zwrócone przez klientów, czyli towary wadliwe lub przestarzałe, których NTH nie mogła wykorzystać i które zatem nie miały już dla niej wartości. NTH nieodpłatnie przekazała je na rzecz EM, która sprzedała je w celu utrzymywania gospodarstwa domowego, które tworzyła z członkiem zarządu NTH. 25      Landesarbeitsgericht Niedersachsen (sąd pracy wyższej instancji kraju związkowego Dolna Saksonia, Niemcy) będący sądem odsyłającym, wskazuje, że NTH dowiedziała się o sprzedaży dokonanej przez EM poprzez uzyskanie dostępu do jej prywatnego konta na internetowej platformie sprzedażowej eBay. W tym celu pracownik F. wykorzystał identyfikator i hasło EM na tej platformie sprzedażowej. 26      W odniesieniu do sposobu, w jaki ten pracownik dowiedział się o owym identyfikatorze i o tym haśle, członek zarządu NTH twierdzi, że pracownik F. uzyskał informacje o korzystaniu przez EM ze wspomnianej platformy sprzedażowej poprzez wgląd w historię przeglądarki należącego do spółki komputera, z którego korzystała EM, a wiedzę o wspomnianym haśle poprzez wgląd w „folder rodzinny” utworzony na serwerze NTH. EM twierdzi z kolei, że nie przechowywała tego hasła w zasobach informatycznych NTH. Podnosi ona natomiast, że członek zarządu NTH oświadczył, iż zgubił telefon komórkowy, który był zarejestrowany na przedsiębiorstwo, ale użytkowany przez EM, aby zażądać nowej karty SIM (Subscriber Identity Module, moduł identyfikacji abonenta) od danego operatora telefonicznego, co umożliwiło mu użycie numeru telefonu powiązanego z tym telefonem do zmiany na tej platformie hasła do prywatnego konta EM i uzyskanie dostępu do niego. 27      Sąd odsyłający nie wyklucza, że gromadzenie danych przez NTH w celu uzyskania wiedzy o dokonywanych przez EM transakcjach sprzedaży na platformie sprzedażowej eBay, zostało dokonane w sposób niezgodny z prawem. 28      W każdym razie sąd ten wskazuje, że skłania się do uznania, iż dane zgromadzone przez NTH stanowią przetwarzanie danych w rozumieniu RODO. 29      Jednak zdaniem wspomnianego sądu orzecznictwo Trybunału nie pozwala jasno określić, przede wszystkim, czy niemieckie przepisy proceduralne są wystarczająco precyzyjne w celu spełnienia wymogów wynikających z RODO w szczególności w odniesieniu do kryteriów, które należy zastosować w celu ustalenia, w jakich okolicznościach wykorzystanie takich danych jest zakazane, następnie, czy niemieckie sądy mogą oprzeć się na art. 17 ust. 3 lit. e) RODO – w ramach sprawowania przez nie wymiaru sprawiedliwości – do przetwarzania tych danych i wreszcie, jakie są kryteria, w świetle których należy dokonać szczegółowej oceny, czy przetwarzanie danych dokonywane w ramach sprawowania tej funkcji jest dozwolone w szczególności, gdy, jak w niniejszym przypadku, dane mogły zostać zebrane przez stronę niezgodnie z prawem. 30      W szczególności sąd odsyłający zauważa w pierwszej kolejności, że na podstawie art. 6 ust. 3 akapit pierwszy RODO podstawa przetwarzania, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. c) i e) tego artykułu, musi być określona w braku przepisów Unii w prawie państwa członkowskiego, któremu podlega administrator tego przetwarzania i powinna, zgodnie z dokonaną przez ten sąd interpretacją akapitu drugiego w art. 6 ust. 3, określać cele wspomnianego przetwarzania. Ponadto zdaniem wspomnianego sądu z orzecznictwa Trybunału – z wyroku z dnia 24 lutego 2022 r., Valsts ieņēmumu dienests (Przetwarzanie danych osobowych uzyskanych do celów podatkowych), C‑175/20, EU:C:2022:124, pkt 83) wynika, że aby spełnić wymóg proporcjonalności, którego szczególny wyraz stanowi art. 5 ust. 1 lit. c) RODO, uregulowania, na podstawie których ma miejsce owo przetwarzanie, muszą zawierać jasne i precyzyjne przepisy regulujące zakres, a także sposób stosowania danego środka oraz ustanawiające minimalne wymogi i w szczególności wskazywać, w jakich okolicznościach i pod jakimi warunkami można przyjąć środek przewidujący takie przetwarzanie. 31      Sąd odsyłający zastanawia się zatem, czy art. 6 ust. 3 akapit drugi RODO należy interpretować w ten sposób, że jeżeli sąd podejmuje w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości czynność obejmującą ingerencję w prawa podstawowe strony i dokonuje związanego z tym przetwarzania danych, wystarczy, by owo przetwarzanie było niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej, czy też należy, ze względu w szczególności na art. 8 ust. 2 Karty, wymagać, by podstawa prawna wspomnianego przetwarzania obejmowała szczegółowe informacje dotyczące okoliczności i warunków, w których dane przedstawione przez strony mogą zostać wykorzystane przez ten sąd. 32      Na wypadek, gdyby Trybunał doszedł do wniosku, że sądowe czynności przetwarzania danych wiążące się z naruszeniem praw podstawowych strony lub osoby trzeciej, powinny być oparte na przepisach prawnych obejmujących takie szczegółowe informacje, sąd odsyłający zastanawia się, czy normy krajowe takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym spełniają wymogi określone w RODO. Normy te nie zawierają wskazania co do warunków, które muszą zostać spełnione, ani kryteriów, które należy wyważyć w celu ustalenia, czy sąd może uwzględnić okoliczności faktyczne przywoływane przez stronę lub dopuścić dowody przedstawione przez stronę. W szczególności sąd odsyłający zastanawia się nad wpływem braku przepisu regulującego przypadki, w których dana strona uzyskała w sposób niezgodny z prawem dane osobowe, na których się opiera, lub przypadki, w których dana strona powołuje się na dowody uzyskane przez nią z wykorzystaniem w sposób niezgodny z prawem danych osobowych. Zastanawia się on również nad wynikającym wyłącznie z orzecznictwa wpływem charakteru norm regulujących w prawie niemieckim wykorzystanie takich danych. 33      W drugiej kolejności sąd odsyłający zauważa, że w swoim orzecznictwie Bundesarbeitsgericht (federalny sąd pracy, Niemcy) wskazał, iż z art. 17 RODO jasno wynika, że przetwarzanie danych osobowych przez sąd jest możliwe, nawet jeśli zebranie tych danych przez stronę na etapie przedprocesowym lub pozasądowym okazuje się niezgodne z prawem na podstawie RODO lub danego prawa ochrony danych i że w konsekwencji nie było podstawy do wystąpienia do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. 34      Jednak, także zdaniem Bundesarbeitsgericht, mimo że artykuł 17 ust. 3 lit. e) RODO przewiduje wyjątek od prawa do usunięcia danych przetwarzanych niezgodnie z prawem w zakresie, w jakim to przetwarzanie jest „niezbędne” do ustalenia, dochodzenia lub obrony roszczeń, przepis ten dotyczy jedynie owego prawa do usunięcia danych. 35      W każdym wypadku sąd odsyłający uważa, że należy zastanowić się nad tym, czy art. 6 ust. 1 lit. e) lub art. 9 ust. 2 lit. f) RODO stanowią podstawę operacji przetwarzania danych osobowych dokonanego przez sądy w ramach sprawowania przez nie wymiaru sprawiedliwości, czy też mogą one oprzeć się również na art. 17 ust. 3 lit. e) RODO. 36      Na wypadek, gdyby Trybunał miał dojść do wniosku, że art. 17 ust. 3 lit. e) RODO może stanowić taką podstawę przetwarzania dokonywanego w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości sądów krajowych, sąd odsyłający zastanawia się nad sposobem, w jaki należy stosować ten przepis i czy wiąże się on z zakazem wykorzystania danych, na przykład, jeżeli pierwotne zbieranie danych nie było potajemne i zostało wykorzystane do ustalenia umyślnego naruszenia obowiązków? 37      W trzeciej kolejności sąd odsyłający zastanawia się nad kryteriami materialnymi, które powinny regulować czynności przetwarzania danych dokonywane w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości. 38      W szczególności sąd ten zastanawia się, po pierwsze, nad tym, czy w przypadku danych uzyskanych niezgodnie z prawem, lecz których autentyczność i materialna prawidłowość nie są kwestionowane jako takie, sądy krajowe muszą dokonać testu proporcjonalności i pogłębionego wyważenia wchodzących w grę interesów. Sąd ten dąży także do ustalenia, czy owe sądy powinny dokonać oceny, czy należy odróżnić taką sytuację od sytuacji, w której druga strona kwestionuje zarówno sposób uzyskania rozpatrywanych danych, uznając go za niezgodny z prawem, jak i ich autentyczność lub materialną prawidłowość. 39      Po drugie, sąd odsyłający zaznaczył, że EM nie korzystała już od dawna z systemu informatycznego NTH, gdy ta spółka do celów postępowania głównego wykorzystała pewne przechowywane w nim dane. Ponadto sąd ten zauważa, że art. 5 ust. 1 lit. e) RODO przewiduje zasadniczo, że dane osobowe mogą być przechowywane przez okres niedłuższy, niż jest to niezbędne do celów, w których są przetwarzane. W związku z powyższym sąd ten zastanawia się nad konsekwencjami, jakie należy wyciągnąć w odniesieniu do stosowania tego przepisu z okoliczności, że owe dane zostały zebrane w odległej przeszłości, a nawet były przechowywane przez dłuższy czas i wreszcie z tego, że istniały umowne obowiązki do usunięcia danych, których nie wypełniono. 40      Po trzecie, sąd odsyłający zastanawia się nad tym, czy powołanie się przez stronę na interes ogólny w zakresie dowodzenia jest wystarczające, czy też prawo Unii nie wprowadza obowiązku uwzględnienia innych aspektów, z których wynikałoby, że interes w uzyskaniu dowodów zasługuje na ochronę pomimo naruszenia prawa innej strony. 41      Po czwarte, sąd ten powziął wątpliwości co do możliwości powołania się przez pracodawcę będącego powodem w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, na art. 47 ust. 2 Karty, w celu uzasadnienia dokonywania przez siebie gromadzenia i przetwarzania danych osobowych oraz co do konsekwencji, jakie należałoby wyciągnąć z tego, że pracodawca ów nie wykonał swych obowiązków informacyjnych na podstawie art. 13 RODO. 42      Po piąte, wspomniany sąd zauważa, że w pkt 55 wyroku z dnia 2 marca 2023 r., Norra Stockholm Bygg (C‑268/21, EU:C:2023:145) Trybunał orzekł, iż, aby wziąć pod uwagę art. 5 ust. 1 RODO, a w szczególności zasadę „minimalizacji danych” zawartą w lit. c) tego przepisu, sąd krajowy jest zobowiązany do ustalenia, czy ujawnienie danych osobowych jest adekwatne i stosowne dla zapewnienia realizacji celu określonego we właściwych przepisach prawa krajowego oraz czy cel ten nie może zostać osiągnięty za pomocą mniej inwazyjnych środków dowodowych w świetle ochrony danych osobowych dużej liczby osób trzecich, takich jak na przykład przesłuchanie wybranych świadków. Sąd ten zastanawia się zatem, czy to rozwiązanie ma zastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy na przykład mogłoby ono dotyczyć danych nabywców z internetowej platformy sprzedażowej eBay. 43      W tych okolicznościach Landesarbeitsgericht Niedersachsen (sąd pracy wyższej instancji kraju związkowego Dolna Saksonia) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1)      Czy regulacje art. 92 ustawy zasadniczej [Republiki Federalnej Niemiec], §§ 138, 286, 355 i nast. kodeksu postępowania cywilnego [w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym,] w przypadku niezależnych sądowych czynności przetwarzania danych na podstawie art. 6 ust. 1 lit. e), ust. 3 RODO spełniają wymóg określoności wynikający z art. 8 ust. 2, art. 52 ust. 1 [Karty] i art. 5 ust. 1 lit. c) RODO, o ile sądowe czynności przetwarzania danych wiążą się z ingerencją w prawa podstawowe strony lub osoby trzeciej? 2)      a)      Czy przy przetwarzaniu danych – w szczególności danych osobowych – sąd krajowy może powołać się na fakt, że jest do tego upoważniony na mocy art. 17 ust. 3 lit. e) RODO, czy też art. 6 i 9 RODO stanowią wyłączną podstawę sądowych czynności przetwarzania? b)      Jeżeli art. 17 ust. 3 lit. e) RODO może co do zasady stanowić [podstawę prawną dla sądowych czynności przetwarzania]: aa)      czy dotyczy to również przypadków, w których pierwotne zbieranie tych danych przez stronę procesu lub osobę trzecią nie było zgodne z prawem? bb)      czy przetwarzanie pierwotnie bezprawnie zebranych danych zgodnie z ogólnie obowiązującą zasadą dobrej wiary [art. 5 ust. 1 lit. a) RODO] prowadzi do ograniczenia sądowego przetwarzania na podstawie prawa wtórnego w tym sensie, że art. 17 ust. 3 lit. e) RODO ma zastosowanie tylko pod pewnymi warunkami lub w pewnych granicach? cc)      czy regulację art. 17 ust. 3 lit. e) RODO należy rozumieć w taki sposób, że zakaz sądowego wykorzystania pierwotnie bezprawnie uzyskanych danych jest zawsze wykluczony – czyli sąd musi zawsze wtedy wykorzystać te dane – jeżeli pierwotne zbieranie danych nie było potajemne i zostało wykorzystane do udowodnienia umyślnego naruszenia obowiązków? 3)      Niezależnie od tego, czy sądowe czynności przetwarzania danych podlegają art. 17 ust. 3 lit. e) RODO względnie art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) lub e), ust. 3, art. 9 RODO lub innym przepisom prawa Unii: a)      Czy wynikające z prawa ochrony danych zasady niezbędności i »minimalizacji danych« zgodnie z art. 52 ust. 1 zdanie drugie [Karty], art. 5 ust. 1 lit. a) RODO, w szczególności w odniesieniu do przetwarzania pierwotnie bezprawnie zebranych lub przechowywanych danych, wymagają kompleksowego testu proporcjonalności i wyważenia przez sądy? b)      Jaki wpływ ma art. 5 ust. 1 lit. e) RODO, który stanowi, że dane osobowe mogą być przechowywane tylko tak długo, jak jest to niezbędne do ich celów, na późniejsze sądowe czynności przetwarzania danych, w szczególności w przypadkach, gdy –        pierwotne zbieranie danych służyło innym celom, lub –        pierwotne bezprawne zbieranie danych miało miejsce dawno temu, lub –        bezprawne przechowywanie było utrzymywane przez dłuższy czas, lub –        bezprawne zbieranie danych dotyczy danych, które były przechowywane – ewentualnie bezprawnie – dawno temu, lub –        organ lub osoba przetwarzająca lub zbierająca dane zobowiązała się jednostronnie lub na mocy indywidualnej umowy lub prawa zbiorowego do usunięcia danych w określonym czasie, ale ich nie usunęła? c)      Czy z prawa Unii, w szczególności z art. 8 [Karty], art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) lub e), ust. 3 i art. 9 RODO, wynika, że sąd krajowy może wykorzystać dowód uzyskany z naruszeniem dóbr osobistych tylko wtedy, gdy istnieje godny uznania interes strony, na której spoczywa ciężar dowodu, wykraczający poza zwykły interes w przedstawieniu powołanych dowodów, czy też z prawa Unii nie wynikają żadne wymogi w tym zakresie, tak że to krajowy porządek prawny powinien ustanawiać regulacje w tym zakresie? d)      Czy z art. 47 ust. 2 [Karty], który gwarantuje prawo do skutecznej ochrony sądowej, a w szczególności do rzetelnego procesu sądowego, zgodnie z którym strony postępowania cywilnego muszą co do zasady być w stanie dostatecznie uzasadnić i udowodnić swój cel ochrony prawnej, wynika, że sądowe przetwarzanie danych osobowych będącego powodem pracownika, które zostały zebrane niezgodnie z prawem przez pracodawcę, może być niewłaściwe i nieproporcjonalne w węższym znaczeniu tylko wtedy, gdy zbieranie danych okazałoby się na gruncie prawa Unii poważnym naruszeniem art. 7 i 8 [Karty], a inne możliwe sankcje dla pracodawcy (np. odszkodowanie na podstawie art. 82 RODO i nałożenie administracyjnych kar pieniężnych na podstawie art. 83 RODO) byłyby całkowicie niewystarczające, czy też niewłaściwość i nieproporcjonalność może wystąpić już w przypadku innych, mniej poważnych naruszeń prawa ochrony danych przy pierwotnym zbieraniu danych? e)      Czy podejmując decyzję o wykorzystaniu danych pierwotnie zebranych od strony lub osoby trzeciej w ramach sądowych czynności przetwarzania danych, sąd musi uwzględnić, czy podmiot zbierający dane wypełnił swoje obowiązki informacyjne wynikające z art. 13 RODO? Jeśli tak, to na jakich warunkach i zgodnie z jakimi standardami sąd musi to uwzględnić? f)      Czy okoliczność, że sąd jest przy przetwarzaniu danych osobowych związany RODO i [Kartą], dotyczy również danych osobowych osób trzecich? W jaki sposób ewentualne naruszenie prawa ochrony danych w odniesieniu do osób trzecich podczas pierwotnego zbierania danych wpływa na późniejsze sądowe przetwarzanie danych w sporze między dwiema stronami? Czy strona może powołać się na naruszenie, które nie dotyczy jej, lecz osoby trzeciej, czy też nie jest to możliwe?”. W przedmiocie pytań prejudycjalnych W przedmiocie dopuszczalności 44      Na wstępie należy przypomnieć, że o ile zgodnie z utrwalonym orzecznictwem pytania dotyczące wykładni prawa Unii, z którymi zwrócił się sąd krajowy na gruncie stanu prawnego i faktycznego, za którego ustalenie jest on odpowiedzialny, przy czym prawidłowość tych ustaleń nie podlega ocenie Trybunału, korzystają z domniemania, iż mają one znaczenie dla sprawy, o tyle takie pytania są niedopuszczalne, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą wniesiono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub z przedmiotem postępowania głównego, gdy przedstawiony problem jest natury hipotetycznej bądź gdy Trybunał nie dysponuje informacjami w zakresie stanu faktycznego lub prawnego niezbędnymi do udzielenia użytecznej odpowiedzi na postawione mu pytania [zob. podobnie wyrok z dnia 18 czerwca 2024 r., Bundesrepublik Deutschland (Skutek decyzji o nadaniu statusu uchodźcy), C‑753/22, EU:C:2024:524, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo]. 45      W niniejszej sprawie należy zauważyć, że w swych pytaniach sąd odsyłający wielokrotnie odnosi się do art. 9 RODO, który dotyczy szczególnych kategorii danych osobowych, a mianowicie danych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub światopoglądowe, przynależność do związków zawodowych oraz danych genetycznych i danych biometrycznych, w zakresie, w jakim są one przetwarzane w celu jednoznacznego zidentyfikowania osoby fizycznej lub danych dotyczących zdrowia, seksualności lub orientacji seksualnej tej osoby. 46      Tymczasem, ponieważ z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, wynika, że postępowanie główne nie dotyczy takich danych, pytania prejudycjalne przedstawione przez sąd odsyłający należy uznać za niedopuszczalne w zakresie, w jakim odnoszą się one do art. 9 RODO. W przedmiocie pytania pierwszego 47      Na wstępie należy zauważyć, że przedstawione pytanie dotyczy założenia, iż operacje przetwarzania danych osobowych dokonywane przez sąd w ramach sprawowania przezeń wymiaru sprawiedliwości może być oparte jedynie na art. 6 ust. 1 lit. e) RODO, który dotyczy operacji przetwarzania danych osobowych niezbędnego do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi. 48      Tymczasem z jednej strony należy zauważyć, że w niektórych sytuacjach szereg alternatywnych warunków zgodności z prawem może mieć zastosowanie do tego samego przetwarzania. 49      Z drugiej strony, chociaż niektóre operacje przetwarzania danych osobowych dokonywane przez sąd mogą zostać uznane za niezbędne do wykonania takiego zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej, operacje przetwarzania danych osobowych, których może dokonywać sąd, jak to ma miejsce w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym, w związku z wnioskami dowodowymi stron, mają szczególny charakter, ponieważ są co do zasady niezbędne do wypełnienia ciążącego na tym sądzie obowiązku prawnego, a mianowicie obowiązku do rozstrzygnięcia w przedmiocie dopuszczalności tych wniosków dowodowych i – jeżeli wnioski te zostały uznane za dopuszczalne w świetle kryteriów przewidzianych w tym celu w prawie krajowym – obowiązku do uwzględnienia ich przy wydawaniu orzeczenia. 50      W związku z tym Trybunał uznaje, że w celu udzielenia sądowi odsyłającemu użytecznej odpowiedzi należy rozpatrzyć szereg pytań, które zostały mu przedłożone w niniejszej sprawie raczej w świetle art. 6 ust. 1 lit. c) RODO, niż w świetle art. 6 ust. 1 lit. e) tego rozporządzenia. 51      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający dąży zasadniczo do ustalenia, czy art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) i ust. 3 RODO w związku z art. 8 ust. 2 i art. 52 Karty należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które w odniesieniu do wykorzystania danych osobowych w ramach badania stanu faktycznego i przeprowadzania dowodów przez sąd jedynie przewidują, że do stron należy przedstawienie szczegółowych i zgodnych z prawdą okoliczności faktycznych i nakładają na ten sąd obowiązek pełnego ich uwzględnienia przed ewentualnym dokonaniem ich oceny, natomiast nie zawierają wskazówek dotyczących okoliczności i warunków, w jakich przedstawione przez strony okoliczności faktyczne i dowody zawierające dane osobowe mogą zostać wykorzystane przez ten sąd. 52      W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że prawdą jest, iż w obecnym stanie prawa Unii wyłącznie do prawa krajowego należy określenie przepisów dotyczących dopuszczalności i oceny okoliczności faktycznych i dowodów (zob. podobnie wyroki: z dnia 6 października 2020 r., La Quadrature du Net i in. (C‑511/18, C‑512/18 i C‑520/18, EU:C:2020:791, pkt 223; z dnia 5 kwietnia z 2022 r., Commissioner of An Garda Síochána i in., C‑140/20, EU:C:2022:258, pkt 127). 53      Jednak na podstawie art. 2 ust. 1 RODO rozporządzenie to ma zastosowanie do każdego „przetwarzania danych osobowych w sposób całkowicie lub częściowo zautomatyzowany oraz do przetwarzania w sposób inny niż zautomatyzowany danych osobowych stanowiących część zbioru danych lub mających stanowić część zbioru danych” z zastrzeżeniem niektórych sytuacji przewidzianych w art. 2 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia. Zważywszy zaś, że operacje przetwarzania dokonywane przez sądy i inne organy wymiaru sprawiedliwości nie zaliczają się do przypadków określonych w tym art. 2 ust. 2 i 3, wspomniane rozporządzenie może zatem mieć zastosowanie – jak potwierdzono zresztą w motywie 20 tego rozporządzenia – do operacji przetwarzania dokonywanych przez te sądy i te organy. 54      W tym względzie art. 4 pkt 2 RODO definiuje pojęcie „przetwarzania” jako oznaczające operację lub zestaw operacji wykonywanych na danych osobowych lub zestawach danych osobowych w sposób zautomatyzowany lub niezautomatyzowany, taką jak zbieranie, utrwalanie, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptowanie lub modyfikowanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie poprzez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie, dopasowywanie lub łączenie, ograniczanie, usuwanie lub niszczenie. 55      Użycie w związku z tym wyrażenia „[każda] operacja”, oznacza, że prawodawca Unii zamierzał nadać pojęciu „przetwarzania” szeroki zakres (wyrok z dnia 5 grudnia 2023 r., Nacionalinis visuomenės sveikatos centras, C‑683/21, EU:C:2023:949, pkt 50 i przytoczone tam orzecznictwo). 56      Nie ma wątpliwości, że aby przetwarzanie danych osobowych było objęte zakresem stosowania RODO, konieczne jest ponadto zgodnie z art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia, by przetwarzanie to odbywało się w sposób całkowicie lub częściowo zautomatyzowany lub, jeżeli przetwarzanie odbywa się w sposób inny niż zautomatyzowany, by rozpatrywane dane stanowiły część zbioru danych lub miały stanowić część zbioru danych. 57      Tymczasem z jednej strony przetwarzanie danych osobowych należy uznać za odbywające się w całości lub w części w sposób zautomatyzowany w rozumieniu tego przepisu, gdy oznacza zastosowanie operacji technicznych bez ludzkiej ingerencji (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 6 listopada 2003 r., Lindqvist, C‑101/01, EU:C:2003:596, pkt 26). 58      Z drugiej strony art. 4 ust. 6 RODO definiuje pojęcie „zbioru danych” jako oznaczające uporządkowany zestaw danych osobowych dostępnych według określonych kryteriów, niezależnie od tego, czy zestaw ten jest scentralizowany, zdecentralizowany czy rozproszony funkcjonalnie lub geograficznie. 59      Jednak, nawet jeżeli dopuszczalność wniosków dowodowych nie jest objęta zakresem stosowania RODO, sąd należy uznać za dokonujący przetwarzania danych osobowych w rozumieniu tego rozporządzenia, w szczególności gdy włącza on dokumenty zawierające dane osobowe do akt sprawy, takich jak będące przedmiotem postępowania głównego w zakresie, w jakim wchodzą one w zakres pojęcia „zbioru danych” w rozumieniu art. 2 ust. 1 i art. 4 pkt 6 RODO. 60      Podobnie, gdy takie dokumenty są przekazywane sądowi w postaci zdematerializowanej i gdy ów sąd przegląda, pobiera, przechowuje lub wykorzystuje te dane, dokonuje on przetwarzania w rozumieniu RODO. 61      W szczególności zważywszy, że każde przekazanie danych administratorowi odmiennemu niż poprzedni prowadzi odpowiednio do czynności zbierania danych przez niego [zob. podobnie wyrok z dnia 30 kwietnia 2024 r., La Quadrature du Net i in. (Dane osobowe i walka z naruszeniami praw własności intelektualnej), C‑470/21, EU:C:2024:370, pkt 62], należy uznać, że sąd dokonuje takiej czynności zbierania, gdy gromadzi na podstawie zdematerializowanych dokumentów, które zostały mu przekazane przez stronę, określone dane osobowe zawarte w tych dokumentach. 62      W niniejszej sprawie do sądu odsyłającego będzie należało zweryfikowanie, w świetle powyższych rozważań, czy operacje przetwarzania danych osobowych rozpatrywane w postępowaniu głównym można uznać za objęte zakresem stosowania RODO, ponieważ dotyczą danych, które mają być dostępne z akt postępowania w tej sprawie według określonych kryteriów, bądź też odbywają się w całości lub w części w sposób zautomatyzowany, co ma miejsce w szczególności w przypadku, gdy dowody zostały przekazane w formie zdematerializowanej, a wspomniane operacje przetwarzania polegały na przeglądaniu, pobieraniu, przechowywaniu lub wykorzystywaniu danych osobowych na podstawie tych dowodów. 63      W drugiej kolejności należy zauważyć, że podstawowy cel realizowany przez RODO, jak wynika z art. 1 oraz z motywów 1, 2, 7 i 10 tego rozporządzenia, polega na zapewnieniu wysokiego stopnia ochrony podstawowych praw i wolności osób fizycznych, a zwłaszcza ich prawa do życia prywatnego w zakresie przetwarzania danych osobowych, zapisanego w art. 8 ust. 1 Karty i w art. 16 ust. 1 TFUE (zob. podobnie wyrok z dnia 4 października 2024 r., Koninklijke Nederlandse Lawn Tennisbond, C‑621/22, EU:C:2024:858, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo). 64      Zgodnie z tym celem, aby było zgodne z prawem, każde przetwarzanie danych osobowych objęte zakresem stosowania RODO powinno być zgodne z zasadami określonymi w rozdziale II tego rozporządzenia oraz z prawami osoby, której dane dotyczą, określonymi w rozdziale III tego rozporządzenia (zob. podobnie wyrok z dnia 2 marca 2023 r., Norra Stockholm Bygg, C‑268/21, EU:C:2023:145, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo). 65      Na podstawie art. 6 ust. 1 akapit pierwszy RODO przetwarzanie danych osobowych objęte zakresem stosowania tego rozporządzenia jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy – i w takim zakresie, w jakim objęte jest co najmniej jednym z alternatywnych warunków zgodności z prawem określonych w tym przepisie [zob. podobnie wyrok z dnia 5 czerwca 2023 r., Komisja/Polska (Niezawisłość i życie prywatne sędziów), C‑204/21, EU:C:2023:442, pkt 335 i przytoczone tam orzecznictwo]. 66      Tymczasem w odniesieniu do przetwarzania opartego na alternatywnym warunku zgodności z prawem przewidzianym w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) RODO, w art. 6 ust. 3 akapit pierwszy RODO sprecyzowano, że podstawę tego przetwarzania należy określić w prawie Unii lub w prawie państwa członkowskiego, któremu podlega administrator wspomnianego przetwarzania. 67      Artykuł 6 ust. 3 akapit pierwszy RODO wymaga zatem, jako że prawo Unii nie reguluje zasad przedstawiania okoliczności faktycznych i przeprowadzania dowodów przed sądami krajowymi, by przetwarzanie danych osobowych dokonywane w oparciu o ten alternatywny warunek zgodności z prawem, miało podstawę prawną w prawie krajowym (zob. podobnie wyrok z dnia 2 marca 2023 r., Norra Stockholm Bygg, C‑268/21, EU:C:2023:145, pkt 32). 68      Co się tyczy formy i treści, jakie powinna mieć ta podstawa prawna, z zastrzeżeniem wymogów związanych z sytuacją określoną w art. 6 ust. 3 zdanie trzecie RODO, przepis ten ogranicza się do wymogu, w odniesieniu do operacji przetwarzania, o których mowa w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) tego rozporządzenia, aby cele tych operacji przetwarzania zostały określone we wspomnianej podstawie prawnej, aby ta sama podstawa prawna odpowiadała celowi leżącemu w interesie publicznym i była proporcjonalna do tego celu. 69      Natomiast z art. 6 ust. 3 RODO ani z innego przepisu tego rozporządzenia nie wynika, że powód, któremu służy podstawa prawna w prawie krajowym, powinien być w niej wskazany, zważywszy, iż przez słowo „powód” należy rozumieć ogólne cele, którym służy dane przetwarzanie, a przez „cele” należy rozumieć szczególne i konkretne cele tego przetwarzania [zob. podobnie wyrok z dnia 20 listopada 2025 r., Policejní prezidium (Przechowywanie danych biometrycznych i genetycznych), C‑57/23, EU:C:2025:905, pkt 81], 70      Nie ma wątpliwości co do tego, że gdy ustawodawca państwa członkowskiego przyjmuje podstawę prawną zezwalającą na przetwarzanie na podstawie art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) RODO, ustawodawca ten stosuje prawo Unii, w związku z czym zgodnie z art. 51 Karty taka podstawa prawna musi być zgodna z Kartą. 71      Tymczasem, jak zaznacza sąd odsyłający, Trybunał wyprowadził z art. 8 ust. 2 Karty, który sam w sobie odzwierciedla jedynie poprzez jego urzeczywistnienie wymóg ustanowiony w art. 52 Karty, że wszelkie ograniczenia w korzystaniu z uznanych w niej praw podstawowych muszą być przewidziane w szczególności ustawą [zob. podobnie wyrok z dnia 20 listopada 2025 r., Policejní prezidium (Przechowywanie danych biometrycznych i genetycznych), C‑57/23, EU:C:2025:905, pkt 51], że każda podstawa prawna umożliwiająca ingerencję w prawo do ochrony danych osobowych musi sama określać zakres ograniczenia wykonywania tego prawa, jakie może powodować (zob. podobnie wyrok z dnia 6 października 2020 r., Privacy International, C‑623/17, EU:C:2020:790, pkt 65 i przytoczone tam orzecznictwo). 72      Ponadto Trybunał orzekł, w odniesieniu do wymogu określonego w art. 52 Karty, że wszelka ingerencja w prawo do ochrony danych osobowych powinna być dokonywana z poszanowaniem zasady proporcjonalności, co wymaga, aby wszelkie uregulowania powodujące taką ingerencję ustanawiały jasne i precyzyjne przepisy regulujące zakres i sposób stosowania danego środka oraz ustanawiające minimalne wymogi służące temu, aby osoby, których dane osobowe są przetwarzane, miały wystarczające gwarancje pozwalające na skuteczną ochronę tych danych przed ryzykiem nadużyć oraz przed wszelkim niezgodnym z prawem dostępem do tych danych i wszelkim niezgodnym z prawem ich wykorzystywaniem [zob. podobnie wyroki: z dnia 24 lutego 2022 r., Valsts ieņēmumu dienests (Przetwarzanie danych osobowych uzyskanych do celów podatkowych), C‑175/20, EU:C:2022:124, pkt 55 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 16 listopada 2023 r., Roos i in./Parlament, C‑458/22 P, niepublikowany, EU:C:2023:871, pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo]. 73      W szczególności podstawa prawna przetwarzania danych powinna wskazywać, w jakich okolicznościach i pod jakimi warunkami może zostać przyjęty środek przewidujący przetwarzanie takich danych, gwarantując w ten sposób, że ingerencja będzie ograniczona do tego, co ściśle konieczne (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lipca 2020 r., Facebook Ireland i Schrems, C‑311/18, EU:C:2020:559, pkt 176 i przytoczone tam orzecznictwo). 74      Jednakże Trybunał, powołując się na utrwalone orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, wyjaśnił również, że termin „ustawa”, użyty w art. 8 ust. 2 Karty w wyrażeniu „podstawa przewidziana ustawą”, należy rozumieć w jego znaczeniu materialnym, a nie formalnym (zob. podobnie wyrok z dnia 16 listopada 2023 r., Roos i in./Parlament, C‑458/22 P, EU:C:2023:871, pkt 61 i przytoczone tam orzecznictwo). 75      Ponadto zgodnie z tym orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wspomniane znaczenie terminu „ustawa” w wyrażeniu „przewidziane ustawą”, o którym mowa w art. 8 ust. 2 EKPC, oznacza, że termin ten dotyczy obowiązującego tekstu zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez właściwe sądy (zob. podobnie wyrok ETPC z dnia 23 stycznia 2025 r. w sprawie H.W. przeciwko Francji, CE:ECHR:2025:0123JUD 001380521, pkt 65). 76      Co więcej, w motywie 41 RODO wyraźnie wskazano, że w przypadku gdy w tym rozporządzeniu jest mowa o podstawie prawnej lub akcie prawnym, niekoniecznie wymaga to przyjęcia aktu prawnego przez parlament, z zastrzeżeniem wymogów wynikających z porządku konstytucyjnego danego państwa członkowskiego. Taka podstawa prawna lub taki akt prawny powinny być jednak jasne i precyzyjne, a ich zastosowanie przewidywalne dla osób im podlegających – jak wymaga tego orzecznictwo Trybunału i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. 77      W związku z tym określony w art. 6 ust. 3 RODO wymóg ustanowienia podstawy prawnej dla każdego przetwarzania opartego na alternatywnych warunkach zgodności z prawem przewidzianych w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) i e) tego rozporządzenia należy rozumieć w ten sposób, że niekoniecznie oznacza on istnienie aktu ustawodawczego, ponieważ pojęcie „prawa państwa członkowskiego, któremu podlega administrator”, może również obejmować orzecznictwo krajowe, o ile jest ono jasne i precyzyjne, a jego zastosowanie jest przewidywalne dla osób mu podlegających (zob. podobnie wyrok z dnia 12 września 2024 r., HTB Neunte Immobilien Portfolio i Ökorenta Neue Energien Ökostabil IV, C‑17/22 i C‑18/22, EU:C:2024:738, pkt 71, 72). 78      Ponadto, ponieważ art. 6 ust. 3 akapit drugi RODO wymaga, aby podstawa prawna rozpatrywanego przetwarzania służyła realizacji celu leżącego w interesie publicznym i była proporcjonalna do zamierzonego prawnie uzasadnionego celu, takie orzecznictwo musi również spełniać te warunki (zob. podobnie wyrok z dnia 12 września 2024 r., HTB Neunte Immobilien Portfolio i Ökorenta Neue Energien Ökostabil IV, C‑17/22 i C‑18/22, EU:C:2024:738, pkt 73 i przytoczone tam orzecznictwo). 79      W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że przepisy ustawowe rozpatrywane w postępowaniu głównym nie przewidują warunków, które muszą zostać spełnione, aby dowody lub okoliczności faktyczne zawierające dane osobowe uprzednio przetwarzane niezgodnie z prawem zostały uznane za dopuszczalne. W związku z tym w celu upewnienia się, że owe przepisy są zgodne z RODO, sąd odsyłający będzie musiał zweryfikować, czy są one przedmiotem jasnego, precyzyjnego i stosowanego w sposób przewidywalny orzecznictwa, które samo określa okoliczności i warunki, w jakich przedstawione przez strony okoliczności faktyczne i dowody zawierające dane osobowe mogą zostać wykorzystane przez sąd, które służy celowi leżącemu w interesie publicznym i jest do niego proporcjonalne. 80      W świetle całości powyższych rozważań na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) i ust. 3 RODO w związku z art. 8 ust. 2 i art. 52 Karty należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych dokonywanego w ramach badania stanu faktycznego i przeprowadzania dowodów przez sąd jedynie przewidują, że do stron należy przedstawienie szczegółowych i zgodnych z prawdą okoliczności faktycznych i nakładają na ten sąd obowiązek pełnego ich uwzględnienia przed ewentualnym dokonaniem ich oceny, natomiast nie zawierają wskazówek dotyczących okoliczności i warunków, w jakich przedstawione przez strony okoliczności faktyczne i dowody zawierające dane osobowe mogą zostać wykorzystane przez wspomniany sąd, pod warunkiem że istnieje jasne, precyzyjne i stosowane w sposób przewidywalny orzecznictwo, które samo określa okoliczności i warunki, w jakich przedstawione przez strony okoliczności faktyczne i dowody zawierające dane osobowe mogą zostać wykorzystane przez sąd, oraz pod warunkiem że orzecznictwo to służy celowi leżącemu w interesie publicznym i że jest do niego proporcjonalne. W przedmiocie pytania drugiego lit. a) 81      Poprzez pytanie drugie lit. a) sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 17 ust. 3 lit. e) RODO należy interpretować w ten sposób, że wprowadza on alternatywny warunek zgodności przetwarzania z prawem, który to warunek przetwarzanie może spełnić, aby było zgodne z art. 5 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia i który jest odrębny od warunków wymienionych w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy RODO. 82      W tym względzie należy przypomnieć, że na podstawie z art. 5 ust. 1 lit. a) RODO każde przetwarzanie danych osobowych musi być w szczególności zgodne z prawem, co oznacza, jak przypomniano w pkt 64 niniejszego wyroku, że przetwarzanie to jest zgodne ze wszystkimi zasadami określonymi w rozdziale II RODO i dokonywane z poszanowaniem określonych w rozdziale III tego rozporządzenia praw osób, których dane dotyczą. 83      Wśród tych zasad art. 6 ust. 1 akapit pierwszy RODO zawiera wyczerpujący i zamknięty wykaz przypadków, w których przetwarzanie danych osobowych może zostać uznane za zgodne z prawem. Aby zatem mogło ono zostać uznane za takie, zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) RODO przetwarzanie powinno być objęte jednym z przypadków przewidzianych w tym art. 6 ust. 1 akapit pierwszy [zob. wyrok z dnia 4 maja 2023 r., Bundesrepublik Deutschland (Skrzynka doręczeń elektronicznych w sprawach sądowych), C‑60/22, EU:C:2023:373, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo]. 84      Nie ma wątpliwości co do tego, że na podstawie art. 17 ust. 3 lit. e) RODO prawo osób, których dane dotyczą, do uzyskania żądania od administratora usunięcia ich danych, w szczególności, jak wynika z art. 17 ust. 1 lit. d) tego rozporządzenia, jeżeli dane te były przetwarzane niezgodnie z prawem, nie ma zastosowania, jeżeli przetwarzanie to jest niezbędne do ustalenia, dochodzenia lub obrony roszczeń prawnych. 85      Jednakże okoliczność, że art. 17 ust. 3 lit. e) RODO wprowadza wyjątek od tego prawa do usunięcia danych, nie oznacza, iż przepis ten należy interpretować w ten sposób, że ustanawia on jako taki alternatywny, niezależny warunek zgodności z prawem, na którym przetwarzanie danych osobowych, jakie jest niezbędne do ustalenia, dochodzenia lub obrony roszczeń prawnych, może być oparte, aby było zgodne z art. 5 ust. 1 lit. a) RODO. Skoro bowiem wykaz alternatywnych warunków zgodności z prawem określonych w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy RODO jest wyczerpujący i zamknięty, jak wynika z pkt 83 niniejszego wyroku, sytuacji, o której mowa w art. 17 ust. 3 lit. e) tego rozporządzenia, nie można uznać za taki alternatywny warunek zgodności z prawem. 86      W świetle całości powyższych rozważań na pytanie drugie lit. a) należy odpowiedzieć, że art. 17 ust. 3 lit. e) RODO należy interpretować w ten sposób, iż przepis ten nie ustanawia alternatywnego warunku zgodności przetwarzania z prawem, który przetwarzanie może spełnić, aby było zgodne z art. 5 ust. 1 lit. a) RODO, i który jest odrębny od warunków wymienionych w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy RODO. W przedmiocie pytania drugiego lit. b) 87      Uwzględniając odpowiedź udzieloną na pytanie drugie lit. a), nie ma potrzeby odpowiadania na pytanie drugie lit. b). W przedmiocie pytania trzeciego lit. a) 88      Na wstępie należy zauważyć, że zasada „minimalizacji danych”, której dotyczy wyłącznie pytanie trzecie lit. a), nie jest, jak wydaje się uważać sąd odsyłający w świetle brzmienia tego pytania, wyrażona w art. 5 ust. 1 lit. a) RODO, lecz w art. 5 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia. 89      Ponadto z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że powołując się na badanie proporcjonalności planowanego przetwarzania i „wyważenie” o kompleksowym charakterze wchodzących w grę interesów, sąd ten zastanawia się nad koniecznością, na podstawie art. 52 ust. 1 zdanie drugie Karty, zweryfikowania w odniesieniu do każdego dokonanego przetwarzania danych osobowych, czy dane przetwarzane przy tej okazji mogą pozwolić na realizację celu, któremu służy to przetwarzanie, oraz czy są ściśle niezbędne do tej realizacji i czy waga ingerencji w prawa podstawowe, jaką wiąże się z uwzględnieniem takich danych w celu dokonania rozpatrywanego przetwarzania, pozostaje w związku z interesem, jaki ma dla administratora korzystanie z tych danych w celu dokonania wspomnianego przetwarzania. 90      W związku z tym należy zrozumieć, że poprzez pytanie trzecie lit. a) sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 5 ust. 1 lit. c) RODO w związku z art. 52 ust. 1 zdanie drugie Karty należy interpretować w ten sposób, iż zasada „minimalizacji danych” wymaga zapewnienia przez sąd przestrzegania – w odniesieniu do każdego dokonywanego przez niego przetwarzania danych osobowych – zasady proporcjonalności poprzez upewnienie się, że dane przetwarzane przy tej okazji mogą pozwolić na realizację celu, któremu służy to przetwarzanie, oraz czy są do tej realizacji niezbędne i że waga ingerencji w prawa podstawowe, jaka wiąże się z uwzględnieniem takich danych w celu realizacji rozpatrywanego przetwarzania, pozostaje w związku z interesem, jaki ma dla tego sądu korzystanie z tych danych w celu dokonania wspomnianego przetwarzania. 91      W tym względzie z jednej strony, jak wynika z tego art. 52 ust. 1 zdanie drugie, aby wprowadzenie ograniczeń w korzystaniu z praw podstawowych zagwarantowanych w Karcie odbyło się z poszanowaniem zasady proporcjonalności, ograniczenia te muszą być konieczne i rzeczywiście odpowiadać celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób. 92      W szczególności odstępstwa od ochrony danych osobowych i ich ograniczenia są dokonywane w granicach tego, co bezwzględnie konieczne, przy czym tam, gdzie istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby środków odpowiednich do realizacji uzasadnionych celów, należy stosować najmniej dotkliwy spośród nich. Ponadto celu interesu ogólnego nie można realizować w sposób prawnie uzasadniony bez uwzględnienia okoliczności, że trzeba pogodzić go z prawami podstawowymi, których dotyczy dany środek, dokonując wyważenia między celem interesu ogólnego a rozpatrywanymi prawami w celu zapewnienia, by niedogodności spowodowane przez ten środek nie były nadmierne w stosunku do zamierzonych celów. Tym samym możliwość uzasadnienia ograniczenia praw gwarantowanych przez art. 7 i 8 Karty należy oceniać poprzez rozważenie wagi ingerencji, jaką stanowi takie ograniczenie, oraz sprawdzenie, czy znaczenie celu interesu ogólnego, któremu służy to ograniczenie, pozostaje w relacji do tej wagi (wyrok z dnia 21 marca 2024 r., Landeshauptstadt Wiesbaden, C‑61/22, EU:C:2024:251, pkt 83 i przytoczone tam orzecznictwo). 93      W konsekwencji poszanowanie zasady proporcjonalności wymaga, aby ograniczenia praw podstawowych zagwarantowanych w Karcie mogły zostać wprowadzone tylko wtedy, gdy, po pierwsze, dany środek służy realizacji jednego lub kilku celów interesu ogólnego uznawanych przez Unię i czy rzeczywiście może pozwolić na realizację tych celów, po drugie, czy wynikające stąd ingerencje są ograniczone do tego, co ściśle konieczne, w tym znaczeniu, że cele te nie mogłyby zostać racjonalnie osiągnięte w równie skuteczny sposób za pomocą innych środków w mniejszym stopniu naruszających prawa podstawowe zainteresowanych osób, a po trzecie, czy te ingerencje nie są nieproporcjonalne w stosunku do tych celów, co wymaga w szczególności wyważenia tych celów i wagi tych ingerencji (wyrok z dnia 21 marca 2024 r., Landeshauptstadt Wiesbaden, C‑61/22, EU:C:2024:251, pkt 84 i przytoczone tam orzecznictwo). 94      Z drugiej strony art. 5 ust. 1 lit. c) RODO, przewidując, że dane osobowe podlegające przetwarzaniu muszą być adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co jest niezbędne do celów, w których są przetwarzane, wymaga przestrzegania zasady „minimalizacji danych” przy przetwarzaniu danych osobowych [zob. podobnie wyrok z dnia 22 czerwca 2021 r., Latvijas Republikas Saeima (Punkty karne) (C‑439/19, EU:C:2021:504, pkt 104]. 95      Tymczasem, o ile zasada ta stanowi „wyraz” zasady proporcjonalności [zob. podobnie wyrok z dnia 9 stycznia 2025 r., Mousse, C‑394/23, EU:C:2025:2, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo], o tyle okoliczność ta nie oznacza jednak, że przepis ten sam w sobie wdraża zasadę proporcjonalności, a tym samym trzy warunki przypomniane w pkt 91 niniejszego wyroku. 96      W tym względzie należy zauważyć, że wymogi przewidziane w art. 5 ust. 1 lit. c) RODO, które wystarczają do uzasadnienia tego, by ów przepis można było uznać za stanowiący wyraz zasady proporcjonalności, mogą zagwarantować, iż wybór wykorzystania niektórych danych, a nie innych, spełnia dwa pierwsze warunki wynikające z poszanowania tej samej zasady. 97      Z jednej strony z samego znaczenia terminów „adekwatny” i „stosowny” wynika, że jeżeli dane spełniają te dwa pierwsze warunki, mogą one realizować cele danego przetwarzania i tym bardziej realizować cel wspomnianego przetwarzania. Z drugiej strony, biorąc pod uwagę, że owe dane są ograniczone do tego, co jest niezbędne do celów, w których są przetwarzane, są one ograniczone również w świetle bardziej ogólnego realizowanego celu, gdy postanowiono wykorzystać te dane do dokonania rozpatrywanego przetwarzania. 98      Co się tyczy trzeciego warunku przypomnianego w pkt 91 niniejszego wyroku, należy stwierdzić, że spełnienie jednego z alternatywnych warunków zgodności z prawem, o których mowa w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy RODO, może już co do zasady ograniczyć operacje przetwarzania, którym rozpatrywane dane mogą podlegać, do operacji przetwarzania nie tylko niezbędnych do realizacji prawnie uzasadnionego celu, lecz również mających uzasadniony interes wykraczający poza wagę ingerencji w prawa podstawowe zagwarantowane w art. 7 i 8 Karty, z którą to ingerencją wiążą się te operacje przetwarzania. 99      W odniesieniu do operacji przetwarzania objętego art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) RODO, a mianowicie operacji przetwarzania niezbędnego do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze, art. 6 ust. 3 akapit drugi tego rozporządzenia przewiduje zatem wyraźnie, że prawo Unii lub prawo państwa członkowskiegostanowiące podstawę prawną takich operacji przetwarzania, a zatem określające obowiązek, którego przestrzeganie wymaga operacji przetwarzania, muszą służyć realizacji celu leżącego w interesie publicznym, oraz być proporcjonalne do wyznaczonego, prawnie uzasadnionego celu. 100    Tym samym ten ostatni przepis wyraźnie ustanawia wymóg, aby obowiązek prawny ciążący na administratorze i stanowiący podstawę przetwarzania danych osobowych, był wynikiem wyważenia, przy przyjmowaniu tej podstawy prawnej z jednej strony praw podstawowych do poszanowania życia prywatnego i ochrony danych osobowych, ustanowionych w art. 7 i 8 Karty, a z drugiej strony – zgodnych z prawem celów realizowanych przy tej okazji przez prawo Unii lub prawo państwa członkowskiego (zob. analogicznie wyrok z dnia 4 października 2024 r., Agentsia po vpisvaniyata, C‑200/23, EU:C:2024:827, pkt 124 i przytoczone tam orzecznictwo). 101    Tymczasem, ponieważ zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c) RODO do przetwarzania można wykorzystywać jedynie dane adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do realizowanych celów, jeżeli ten obowiązek jest wynikiem takiego wyważenia, dane spełniające takie wymogi będą nieuchronnie wyłącznie tymi, których przetwarzanie ma uzasadniony interes wykraczający poza wagę ingerencji w prawa podstawowe zagwarantowane w art. 7 i 8 Karty, z którą to ingerencją wiążą się wspomniane operacje przetwarzania. 102    W przypadku operacji przetwarzania danych osobowych, których sąd musi dokonać przy rozpatrywaniu wniosków dowodowych stron, zważywszy, że takie operacje przetwarzania są niezbędne do poszanowania prawa do rzetelnego procesu sądowego, należy stwierdzić, iż w celu zapewnienia zastosowania się do zasady „minimalizacji danych”, sąd ten powinien jedynie zweryfikować, że dane, które przetwarza, spełniają warunki przewidziane w art. 5 ust. 1 lit. c) RODO, bez konieczności w szczególności w tym celu – a zatem poza określonym w art. 6 ust. 3 akapit drugi RODO obowiązkiem, by podstawa prawna wprowadzająca wymóg rozpatrywanych operacji przetwarzania była proporcjonalna do wyznaczonego, prawnie uzasadnionego celu – dokonania wyważenia wchodzących w grę interesów, niezależnie od tego, czy owo wyważenie jest kompleksowe. 103    W świetle całości powyższych rozważań na pytanie trzecie lit. a) należy odpowiedzieć, że art. 5 ust. 1 lit. c) RODO w związku z art. 52 ust. 1 zdanie drugie Karty należy interpretować w ten sposób, iż zasada „minimalizacji danych” nie wymaga zapewnienia przez sąd przestrzegania – w odniesieniu do każdego dokonywanego przez niego przetwarzania danych osobowych – zasady proporcjonalności poprzez upewnienie się, że dane przetwarzane przy tej okazji mogą pozwolić na realizację celu, któremu służy to przetwarzanie, oraz że są do tej realizacji niezbędne i że waga ingerencji w prawa podstawowe, jaka wiąże się z uwzględnieniem takich danych w celu realizacji wspomnianego przetwarzania, pozostaje w związku z interesem, jaki ma dla tego sądu korzystanie z owych danych w celu dokonania tego przetwarzania, pod warunkiem że zostaną spełnione warunki przewidziane w art. 5 ust. 1 lit. c) RODO. W przedmiocie pytania trzeciego lit.b)–d) 104    W świetle tego, co wskazano w pkt 49 niniejszego wyroku, należy uznać, że poprzez pytanie trzecie lit. b)–d) sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 7 i 8 Karty, art. 5 ust. 1 RODO, art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) RODO w związku z jego art. 6 ust. 3 i zasadą „minimalizacji danych” należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by sąd krajowy wykorzystywał dowody zawierające dane osobowe uzyskane z naruszeniem prawa do ochrony życia prywatnego i prawa do ochrony danych osobowych przez stronę, która przekazała mu te dane osobowe, jeżeli owa strona nie ma uzasadnionego interesu w takim przetwarzaniu wykraczającego poza zwykły interes w ustaleniu okoliczności faktycznych, na które się ona powołuje. 105    W tym względzie należy zaznaczyć, że z jednej strony, chociaż prawo do ochrony życia prywatnego i prawo do ochrony danych osobowych, określone w art. 7 i 8 Karty mogą w niektórych sytuacjach być niezgodne z prawem do skutecznego środka prawnego, zagwarantowanym w art. 47 Karty, w odniesieniu do operacji przetwarzania danych osobowych objętego zakresem stosowania RODO, to mechanizmy umożliwiające znalezienie właściwej równowagi między poszczególnymi wchodzącymi w grę prawami podstawowymi i interesami zostały określone w samym tym rozporządzeniu (zob. podobnie wyrok z dnia 17 czerwca 2021 r., M.I.C.M., C‑597/19, EU:C:2021:492, pkt 112). 106    W szczególności proporcjonalność ewentualnych naruszeń prawa do ochrony życia prywatnego i prawa do ochrony danych osobowych, o których mowa w art. 7 i 8 Karty, poprzez przetwarzanie objęte zakresem stosowania RODO, jest zagwarantowana poprzez łączne stosowanie zasad przewidzianych w art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia i wymogów nierozerwalnie związanych z każdym alternatywnym warunkiem zgodności z prawem określonym w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy wspomnianego rozporządzenia, w stosownym wypadku w związku z art. 6 ust. 3 tego rozporządzenia. 107    W konsekwencji, jeżeli są spełnione określone w tym rozporządzeniu warunki zgodnego z prawem przetwarzania danych osobowych, owo przetwarzanie danych osobowych uznaje się również za spełniające wymogi art. 7 i 8 Karty [wyrok z dnia 5 czerwca 2023 r., Komisja/Polska (Niezawisłość i życie prywatne sędziów), C‑204/21, EU:C:2023:442, pkt 332]. 108    Z drugiej strony, jak zaznaczył zasadniczo rzecznik generalny w pkt 32 opinii, ani art. 5 ust. 1 RODO, ani żadne z pozostałych praw i zasad określonych w rozdziałach II i III tego rozporządzenia nie zakazują w sposób ogólny i bezwzględny organowi publicznemu, takiemu jak sąd, uwzględnienia danych osobowych, które były uprzednio przetwarzane przez przekazującą je osobę niezgodnie z prawem w rozumieniu wspomnianego rozporządzenia. 109    Prawdą jest, że art. 5 ust. 1 lit. a) RODO ustanawia zasadę, zgodnie z którą przetwarzanie danych osobowych musi być nie tylko zgodne z prawem i przejrzyste, ale również rzetelne. 110    Jednakże z motywu 39 tego rozporządzenia wynika, że celem realizowanym przez tę zasadę rzetelności, który pokrywa się z celem realizowanym przez zasadę przejrzystości, jest zapewnienie, aby osoby, których dane dotyczą, wiedziały o przetwarzaniu ich danych osobowych i w związku z tym otrzymywały informacje niezbędne do wykonywania przysługujących im praw. 111    Wobec tego wpływ okoliczności, że przetwarzane dane były uprzednio przetwarzane przez przekazującą je stronę niezgodnie z prawem w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) RODO, zależy od alternatywnego warunku zgodności z prawem, na który powołuje się administrator w celu uzasadnienia tego przetwarzania. Niektóre z tych alternatywnych warunków mogą bowiem nie mieć zastosowania w przypadku takich danych ze względu na ustanowione w nich wymogi. 112    I tak, co się tyczy alternatywnego warunku zgodności z prawem, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. f) RODO, okoliczność, że administrator wiedział lub powinien był wiedzieć, iż niektóre dane, które zostały mu przekazane, były uprzednio zgromadzone lub przechowywane w sposób niezgodny z prawem, wyklucza, by można było uznać, że zbieranie tych danych, dokonywane przez owego administratora po ich przekazaniu, realizuje uzasadnione interesy, a tym samym spełnia ten alternatywny warunek zgodności z prawem. 113    Należy jednak stwierdzić, że operacje przetwarzania danych osobowych dokonywane przez sąd w związku z danymi osobowymi zawartymi we wnioskach dowodowych stron są co do zasady niezbędne do wypełnienia ciążącego na tym sądzie obowiązku prawnego, a mianowicie obowiązku do rozstrzygnięcia w przedmiocie dopuszczalności tych wniosków dowodowych i – jeżeli wnioski te zostały uznane za dopuszczalne w świetle kryteriów przewidzianych w tym celu w prawie krajowym – obowiązku do uwzględnienia ich przy wydawaniu orzeczenia. 114    Tymczasem w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) RODO nie wskazano żadnego wymogu mogącego wykluczyć, że sąd może oprzeć się na tym alternatywnym warunku zgodności z prawem, jeżeli rozpatrywane dane osobowe zawarte we wniosku dowodowym były uprzednio przetwarzane przez osobę, która je przekazała, niezgodnie z prawem w rozumieniu tego rozporządzenia. 115    Prawdą jest, że w art. 6 ust. 3 RODO sprecyzowano, iż podstawa prawna operacji przetwarzania danych osobowych mających za podstawę art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) tego rozporządzenia, musi być określona w prawie Unii lub w prawie państwa członkowskiego, któremu podlega administrator, że ta podstawa prawna może zawierać przepisy szczegółowe dostosowujące stosowanie przepisów tego rozporządzenia do potrzeb, którym służą owe operacje przetwarzania i że w każdym razie prawo Unii lub prawo tego państwa członkowskiego musi służyć realizacji celu leżącego w interesie publicznym oraz być proporcjonalne do wyznaczonego, prawnie uzasadnionego celu (zob. podobnie wyrok z dnia 2 marca 2023 r., Norra Stockholm Bygg, C‑268/21, EU:C:2023:145, pkt 31). 116    W odniesieniu do tego warunku proporcjonalności i wymogów, jakie on wprowadza, należy zauważyć, że zgodnie z orzecznictwem przypomnianym już w pkt 91 niniejszego wyroku, po pierwsze, podstawa prawna, w oparciu o którą dokonuje się rozpatrywanego przetwarzania, musi być odpowiednia do realizacji zamierzonego celu leżącego w interesie publicznym, po drugie, musi ona zezwalać wyłącznie na operacje przetwarzania, które mieszczą się w granicach tego, co bezwzględnie konieczne, co oznacza, że nie istnieją inne środki, w mniejszym stopniu naruszające prawa i wolności osób, których dane dotyczą, pozwalające na równie skuteczne osiągnięcie tego celu, i po trzecie, ta podstawa prawna musi być proporcjonalna sensu stricto w zakresie, w jakim po wyważeniu wszystkich istotnych okoliczności nie może ona zezwalać na operacje przetwarzania powodujące ograniczenia praw i wolności osób, których dane dotyczą, nadmierne ze względu na wagę przywiązywaną do realizacji wspomnianego celu. 117    Tymczasem okoliczność, że obowiązek prawny powodujący konieczność przetwarzania danych osobowych zawartych we wnioskach dowodowych przedstawionych przez strony ma zastosowanie również do danych osobowych uzyskanych z naruszeniem prawa do ochrony życia prywatnego i prawa do ochrony danych osobowych przez stronę, która je przekazała, nie wydaje się wykluczać, że ta podstawa prawna może spełniać takie wymogi. 118    Przede wszystkim, w odniesieniu do pierwszego wymogu przypomnianego w pkt 91 niniejszego wyroku, w przypadku przetwarzania danych osobowych przez sąd należy uznać, że prawny obowiązek rozstrzygnięcia przez ten sąd w przedmiocie dopuszczalności wniosków dowodowych przedstawionych przez strony, a jeżeli te wnioski dowodowe są dopuszczalne, uwzględnienia ich przy wydawaniu orzeczenia, należy uznać za cel leżący w interesie publicznym, ponieważ dotyczy on poszanowania prawa podstawowego, a mianowicie prawa do rzetelnego procesu, ustanowionego w art. 47 Karty. 119    Następnie należy również uznać, że obowiązek ten pozwala na realizację tego celu leżącego w interesie publicznym, a także jest do niego ściśle niezbędny, nawet jeśli odnośne dane zostały uzyskane w sposób niezgodny z prawem. W szczególności, ponieważ prawo do rzetelnego procesu wymaga, aby sąd rozstrzygnął w przedmiocie dopuszczalności wniosków dowodowych przedstawionych przez strony, a jeżeli takie wnioski dowodowe są dopuszczalne, uwzględnił je przy wydawaniu orzeczenia, nie wydaje się, aby jakikolwiek inny środek mógł równie skutecznie zrealizować taki cel jak umożliwienie sądom przetwarzania danych osobowych zawartych we wnioskach dowodowych przedstawionych przez strony. 120    Wreszcie należy przypomnieć, jak potwierdza motyw 4 RODO, że prawo do ochrony danych osobowych nie jest prawem bezwzględnym, lecz należy je postrzegać w kontekście jego funkcji społecznej i wyważyć w myśl zasady proporcjonalności z innymi prawami podstawowymi, takimi jak prawo do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowane w art. 47 Karty (zob. podobnie wyrok z dnia 2 marca 2023 r., Norra Stockholm Bygg, C‑268/21, EU:C:2023:145, pkt 49). 121    Ze względu na podstawową rolę, jaką w społeczeństwie odgrywa prawo do rzetelnego procesu sądowego, nie wydaje się, aby zobowiązanie sądu do przetwarzania danych osobowych zawartych we wnioskach dowodowych stron, w tym, gdy dane te zostały uzyskane z naruszeniem prawa do ochrony życia prywatnego i prawa do ochrony danych osobowych, mogło w nieproporcjonalny sposób naruszyć owe prawa zagwarantowane w art. 7 i 8 Karty. 122    W konsekwencji spoczywający na sądzie, zgodnie z prawem do rzetelnego procesu, obowiązek przetwarzania wszystkich danych osobowych zawartych we wnioskach dowodowych spełnia wymogi art. 6 ust. 3 RODO, i to nawet jeśli obowiązek ten dotyczy danych uzyskanych z naruszeniem dóbr osobistych, a strona, która przekazała je temu sądowi, nie ma uzasadnionego interesu w takim przetwarzaniu wykraczającego poza zwykły interes w ustaleniu powołanych przez nią okoliczności. 123    Niemniej jednak dane wykorzystywane w tych przypadkach powinny, zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c) RODO, ograniczać się do danych, które są adekwatne, stosowne i niezbędne do celów, dla których są przetwarzane. 124    Tymczasem w tym względzie, co się tyczy w pierwszej kolejności danych osobowych wykorzystanych w przypadku operacji przetwarzania, które sąd przeprowadza w celu orzeczenia w przedmiocie dopuszczalności wniosków dowodowych i znaczenia okoliczności faktycznych przywołanych przez stronę w świetle przepisów prawa krajowego mających zastosowanie w tej dziedzinie, należy podkreślić, że prawo do rzetelnego procesu, uznane w art. 47 Karty, oznacza, iż strony mogą przedstawić sądowi wnioski dowodowe, które uznają za istotne. 125    W konsekwencji, w odniesieniu do środków prawnych mających na celu zapewnienie ochrony praw, jakie jednostki wywodzą z prawa Unii, okoliczność, że w celu rozstrzygnięcia w przedmiocie dopuszczalności wniosków dowodowych sąd musi przetwarzać dane osobowe, nie oznacza co do zasady żadnego naruszenia zasady „minimalizacji danych”, ponieważ na tym etapie takie dane są właśnie adekwatne, stosowne i niezbędne, aby umożliwić temu sądowi wypowiedzenie się w przedmiocie tej dopuszczalności. To samo dotyczy środków prawnych, w ramach których prawo Unii nie jest powoływane, w sytuacji gdy prawo o zakresie analogicznym do prawa do rzetelnego procesu, zagwarantowanego w art. 47 Karty, zostało przyznane stronom przez prawo danego państwa członkowskiego. 126    Natomiast po stwierdzeniu przez sąd, że dokumenty zawierające dane osobowe, które zostały mu przekazane, są dopuszczalne w świetle przepisów przewidzianych w tym celu w prawie krajowym, sąd ten powinien przed włączeniem ich do akt sprawy zbadać, czy dane te ograniczają się do danych niezbędnych do realizowanych celów, a mianowicie, umożliwienia temu sądowi wydania orzeczenia w możliwie najbardziej świadomy sposób w świetle istotnych okoliczności sprawy i zastosowania się do zasady kontradyktoryjności, czy też powinien on podjąć pewne środki mające na celu ograniczenie liczby danych, których sprawa dotyczy, takich jak częściowa lub pełna anonimizacja danych dokumentów, jednak bez naruszania przy tym praw owych pozostałych stron. 127    Niemniej jednak okoliczność, że odnośne dane zostały uzyskane z naruszeniem prawa do ochrony życia prywatnego i prawa do ochrony danych osobowych, o których mowa w art. 7 i 8 Karty, nie wydaje się sama w sobie rozstrzygająca, ponieważ kryteria przewidziane w art. 5 ust. 1 lit. c) RODO wymagają, aby dane te były adekwatne, stosowne i ograniczone do tego, co jest co niezbędne do realizowanych celów. 128    Co się tyczy w drugiej kolejności danych osobowych wykorzystanych w przypadku operacji przetwarzania, których sąd dokonuje w celu wydania orzeczenia, w świetle prawa do rzetelnego procesu wszystkie dane zawarte w dokumentach uznanych za dopuszczalne i włączone do akt sprawy należy co do zasady uznać za adekwatne, stosowne i ograniczone do tego, co jest niezbędne do celu takich operacji przetwarzania, ponieważ zgodnie z tym prawem do rzetelnego procesu sąd ten jest zobowiązany uwzględnić wszystkie te dowody w szczególności w celu oceny ich znaczenia dla sprawy. 129    W trzeciej i ostatniej kolejności, co się tyczy ujawnienia takich danych przez sąd w przypadku doręczenia lub publikacji jego wyroku, takie przetwarzanie wymaga uwzględnienia – w celu zapewnienia, by dane te były ograniczone do tego, co jest niezbędne do celów, w których są przetwarzane – że sąd ten bierze pod uwagę w szczególności nie tylko konieczność umożliwienia wykonania orzeczenia, poinformowania osób trzecich, których mogą również dotyczyć rozpatrywane okoliczności faktyczne, oraz ochrony jednostek przed naruszeniami związanymi z niejawnym wymiarem sprawiedliwości (zob. podobnie wyrok ETPC z dnia 2 czerwca 2022 r. w sprawie Straume przeciwko Łotwie, CE:ECHR:2022:0602JUD005940214, § 124), ale również możliwość podjęcia pewnych środków, takich jak anonimizacja lub pseudonimizacja tych danych, w celu zminimalizowania przeszkody w korzystaniu z prawa do ochrony danych osobowych, jaką takie ujawnienie może spowodować. 130    W świetle całości powyższych rozważań na pytanie trzecie lit. b)–d) należy odpowiedzieć, że art. 7 i 8 Karty, art. 5 ust. 1 RODO, art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) tego rozporządzenia w związku z jego art. 6 ust. 3 i zasadą „minimalizacji danych” należy interpretować w ten sposób, iż nie stoją one na przeszkodzie temu, by sąd krajowy wykorzystywał dowody zawierające dane osobowe uzyskane z naruszeniem prawa do ochrony życia prywatnego i prawa do ochrony danych osobowych przez stronę, która przekazała mu te dane osobowe, jeżeli owa strona nie ma uzasadnionego interesu w takim przetwarzaniu wykraczającego poza zwykły interes w ustaleniu okoliczności faktycznych, na które się ona powołuje. Natomiast przed ujawnieniem tych danych stronom lub osobom trzecim sąd ten powinien sprawdzić, czy takie dane są ograniczone do tego, co jest niezbędne do celów, w których zostało dokonane takie ujawnienie, oraz, w stosownym wypadku, podjąć pewne środki w celu zminimalizowania przeszkody w korzystaniu z prawa do ochrony danych osobowych, którą takie ujawnienie może spowodować. W przedmiocie pytania trzeciego lit. e) 131    Poprzez pytanie trzecie lit. e) sąd odsyłający dąży zasadniczo do ustalenia, czy art. 13 ust. 1 i 2 RODO należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by sąd krajowy wykorzystywał w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości dane zebrane przez osobę, która nie dopełniła obowiązków informacyjnych ciążących na niej na podstawie tego przepisu. 132    W tym względzie z art. 13 ust. 1 i 2 RODO wynika, że jeżeli dane osobowe dotyczące danej osoby są zbierane od tej osoby, administrator podczas pozyskiwania tych danych podaje jej informacje wymienione w tych ustępach. 133    Ponieważ przepis ten stanowi część rozdziału III RODO, należy uznać, że wspomniane ustępy określają warunki, których należy przestrzegać, aby gromadzenie danych osobowych było zgodne z prawem. 134    Ponadto obowiązek przewidziany w tym art. 13 przyczynia się do spełnienia wymogu przewidzianego w art. 5 ust. 1 lit. a) RODO stanowiącego część rozdziału II tego rozporządzenia, zgodnie z którym każde przetwarzanie danych osobowych musi być rzetelne i przejrzyste, w związku z czym również z tego względu musi być on przestrzegany. 135    Jednakże bez konieczności ustalania, czy w celu zachowania skuteczności (effet utile) art. 17 ust. 3 lit. e) RODO przepis ten należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż dana strona zebrała rozpatrywane dane bez uczynienia zadość temu obowiązkowi, nie skutkuje tym, że przetwarzanie polegające na przekazaniu sądowi dowodów zawierających te dane powinno być uznane za niezgodne z prawem, należy przypomnieć, że jak stwierdzono w pkt 108 niniejszego wyroku, ani art. 5 ust. 1 RODO, ani żadne z innych praw i zasad określonych w rozdziałach II i III tego rozporządzenia nie zakazują administratorowi w sposób ogólny i bezwzględny uwzględnienia danych osobowych, które były uprzednio przetwarzane przez przekazującą je osobę niezgodnie z prawem w rozumieniu RODO. 136    W konsekwencji na pytanie trzecie lit. e) należy odpowiedzieć, że art. 13 ust. 1 i 2 RODO należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by sąd krajowy wykorzystywał w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości dane zebrane przez stronę lub osobę trzecią, które nie dopełniły obowiązków informacyjnych ciążących na nich na mocy tego przepisu. W przedmiocie pytania trzeciego lit. f) 137    Poprzez pytanie trzecie lit. f) sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy RODO należy interpretować w ten sposób, że sąd jest zobowiązany, w ramach wykonywania wymiaru sprawiedliwości, do zapewnienia przestrzegania tego rozporządzenia, gdy przetwarza dane osobowe dotyczące osób trzecich w toczącym się przed nim postępowaniu i czy prawo Unii wymaga, aby jedna ze stron tego postępowania mogła powołać się na to, że dane te były zgromadzone lub przechowywane przez drugą stronę w sposób niezgodny z prawem w rozumieniu wspomnianego rozporządzenia z naruszeniem praw, które te osoby trzecie wywodzą z tego rozporządzenia. 138    W tym względzie z art. 288 TFUE wynika, że rozporządzenie jest aktem o charakterze generalnym, wiążącym w całości i bezpośrednio stosowanym we wszystkich państwach członkowskich. 139    Zważywszy, że zasady określone w rozdziale II RODO mają zastosowanie niezależnie od wszelkich względów związanych z sytuacją w ramach postępowania osób, których dane dotyczą, lub od okoliczności, że administratorem jest sąd, rozporządzenie to w związku z art. 288 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż sąd jest zobowiązany, w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości, do przestrzegania wspomnianego rozporządzenia, gdy przetwarza dane osobowe dotyczące osób trzecich w toczącym się przed nim postępowaniu. 140    Natomiast, jeśli chodzi o kwestię, czy strona może powołać się na niezgodne z prawem działanie na szkodę osoby trzeciej, jest ona objęta, w braku przepisu w tym zakresie w prawie Unii, autonomią proceduralną państw członkowskich. 141    Prawdą jest, że w odniesieniu do środków prawnych mających na celu zapewnienie ochrony uprawnień podmiotów prawa wynikających z prawa Unii, na podstawie zasady autonomii proceduralnej, mającej zastosowanie w braku przepisu prawa Unii, zasady proceduralne dotyczące tych środków nie powinny być mniej korzystne niż przepisy regulujące podobne sytuacje podlegające prawu wewnętrznemu (zasada równoważności) ani też nie powinny być tego rodzaju, aby czyniły wykonywanie uprawnień przyznanych przez prawo Unii praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym (zasada skuteczności) (zob. podobnie wyrok z dnia 6 października 2020 r., La Quadrature du Net i in. (C‑511/18, C‑512/18 i C‑520/18, EU:C:2020:791, pkt 223 i przytoczone tam orzecznictwo). 142    Ponadto te zasady proceduralne muszą być również zgodne z prawem do rzetelnego procesu, zagwarantowanym w art. 47 Karty, która zgodnie z jej art. 51 ma zastosowanie we wszystkich sytuacjach, w których państwa członkowskie stosują prawo Unii. 143    Należy jednak stwierdzić, że ani zasada skuteczności, ani prawo do rzetelnego procesu zagwarantowane w art. 47 Karty nie wymagają co do zasady przyznania stronom postępowania sądowego możliwości powołania się na naruszenie RODO popełnione na niekorzyść osób trzecich względem tego postępowania. 144    W konsekwencji na pytanie trzecie lit. f) należy odpowiedzieć, że RODO należy interpretować w ten sposób, iż sąd jest zobowiązany, w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości, do zapewnienia przestrzegania tego rozporządzenia, gdy przetwarza dane osobowe dotyczące osób trzecich względem postępowania. Prawo Unii nie wymaga, aby jedna ze stron tego postępowania mogła powoływać się na to, że owe dane były zgromadzone lub przechowywane przez drugą stronę w sposób niezgodny z prawem w rozumieniu wspomnianego rozporządzenia z naruszeniem praw, które te osoby trzecie wywodzą z tego rozporządzenia. W przedmiocie kosztów 145    Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi. Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje: 1)      Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) i ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych) w związku z art. 8 ust. 2 i art. 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że: nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych dokonywanego w ramach badania stanu faktycznego i przeprowadzania dowodów przez sąd jedynie przewidują, że do stron należy przedstawienie szczegółowych i zgodnych z prawdą okoliczności faktycznych, i nakładają na ten sąd obowiązek pełnego ich uwzględnienia przed ewentualnym dokonaniem ich oceny, natomiast nie zawierają wskazówek dotyczących okoliczności i warunków, w jakich przedstawione przez strony okoliczności faktyczne i dowody zawierające dane osobowe mogą zostać wykorzystane przez wspomniany sąd, pod warunkiem że istnieje jasne, precyzyjne i stosowane w sposób przewidywalny orzecznictwo, które samo określa okoliczności i warunki, w jakich przedstawione przez strony okoliczności faktyczne i dowody zawierające dane osobowe mogą zostać wykorzystane przez sąd oraz pod warunkiem że orzecznictwo to służy celowi leżącemu w interesie publicznym i że jest do niego proporcjonalne. 2)      Artykuł 17 ust. 3 lit. e) rozporządzenia 2016/679 należy interpretować w ten sposób, że: przepis ten nie ustanawia alternatywnego warunku zgodności przetwarzania z prawem, który przetwarzanie może spełnić, aby było zgodne z art. 5 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia i który jest odrębny od warunków wymienionych w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy wspomnianego rozporządzenia. 3)      Artykuł 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2016/679 w związku z art. 52 ust. 1 zdanie drugie Karty należy interpretować w ten sposób, że: zasada „minimalizacji danych” nie wymaga zapewnienia przez sąd przestrzegania – w odniesieniu do każdego dokonywanego przez niego przetwarzania danych osobowych – zasady proporcjonalności poprzez upewnienie się, że dane przetwarzane przy tej okazji mogą pozwolić na realizację celu, któremu służy to przetwarzanie, i że są do tej realizacji niezbędne oraz że waga ingerencji w prawa podstawowe, jaka wiąże się z uwzględnieniem takich danych w celu realizacji wspomnianego przetwarzania, pozostaje w związku z interesem, jaki ma dla tego sądu korzystanie z owych danych w celu dokonania wspomnianego przetwarzania, pod warunkiem że zostaną spełnione warunki przewidziane w art. 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2016/679. 4)      Artykuły 7 i 8 Karty, art. 5 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) tego rozporządzenia w związku z art. 6 ust. 3 tego rozporządzenia i z zasadą „minimalizacji danych” należy interpretować w ten sposób, że: nie stoją one na przeszkodzie temu, by sąd krajowy wykorzystywał dowody zawierające dane osobowe uzyskane z naruszeniem prawa do ochrony życia prywatnego i prawa do ochrony danych osobowych przez stronę, która przekazała mu te dane, jeżeli owa strona nie ma uzasadnionego interesu w takim przetwarzaniu wykraczającego poza zwykły interes w ustaleniu okoliczności faktycznych, na które się ona powołuje. Natomiast przed ujawnieniem tych danych pozostałym stronom lub osobom trzecim sąd ten powinien sprawdzić, czy takie dane są ograniczone do tego, co jest niezbędne do celów, w których zostało dokonane takie ujawnienie, oraz, w stosownym wypadku, podjąć pewne środki w celu zminimalizowania przeszkody w korzystaniu z prawa do ochrony danych osobowych, którą takie ujawnienie może spowodować. 5)      Artykuł 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679 należy interpretować w ten sposób, że: nie stoi on na przeszkodzie temu, by sąd krajowy wykorzystywał w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości dane zebrane przez stronę lub osobę trzecią, które nie dopełniły obowiązków informacyjnych ciążących na nich na mocy tego przepisu. 6)      Rozporządzenie 2016/679 należy interpretować w ten sposób, że: sąd jest zobowiązany, w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości, zapewnić przestrzeganie tego rozporządzenia, gdy przetwarza dane osobowe dotyczące osób trzecich względem postępowania. Prawo Unii nie wymaga, aby jedna ze stron tego postępowania mogła powoływać się na to, że owe dane były zgromadzone lub przechowywane przez drugą stronę w sposób niezgodny z prawem w rozumieniu wspomnianego rozporządzenia z naruszeniem praw, które te osoby trzecie wywodzą z tego rozporządzenia. Podpisy *      Język postępowania: niemiecki.