C-49/15

POSTANOWIENIE WICEPREZESA TRYBUNAŁU z dnia 5 czerwca 2015 r. ( *1 ) „Odwołanie — Postanowienie o zastosowaniu środka tymczasowego — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Rozporządzenie delegowane (UE) nr 1268/2012 — Zaproszenie do składania ofert na budowę i konserwację instalacji trójgeneracyjnej z turbiną gazową — Zmiana oferty po otwarciu ofert — Odrzucenie oferty skarżącej — Niedopuszczalność — Naruszenie prawa — Brak” W sprawie C‑49/15 P(R) mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 57 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 6 lutego 2015 r., STC SpA, z siedzibą w Forli (Włochy), reprezentowana przez A. Marelliego oraz G. Deluccę, avvocati, strona skarżąca, w której pozostałymi uczestnikami postępowania są: Komisja Europejska, reprezentowana przez L. Cappellettiego, L. Di Paolo oraz F. Moro, działających w charakterze pełnomocników, strona pozwana w pierwszej instancji, CPL Concordia Soc. coop., z siedzibą w Concordia Sulla Secchia (Włochy), reprezentowana przez A. Pentę, avvocato, interwenient w pierwszej instancji, WICEPREZES TRYBUNAŁU, po wysłuchaniu M. Watheleta, pierwszego rzecznika generalnego, wydaje następujące Postanowienie Spółka STC SpA (zwana dalej „STC”) wnosi w odwołaniu o uchylenie wydanego przez prezesa Sądu Unii Europejskiej postanowienia STC/Komisja (T‑355/14 R, EU:T:2014:1046, zwanego dalej „zaskarżonym postanowieniem”), w którym Sąd oddalił jej wniosek o zastosowanie środków tymczasowych dotyczących szeregu decyzji Komisji Europejskiej w przedmiocie postępowania o udzielenie zamówień JRC IPR 2013 C04 0031 OC na budowę i konserwację instalacji trójgeneracyjnej z turbiną gazową w instytucie Wspólnego Centrum Badawczego (WCB) w Isprze (Dz.U. 2013/S 137-237146). Ramy prawne Artykuł 112 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s. 1), zatytułowany „Zasady równego traktowania i przejrzystości”, brzmi następująco: „1.   Podczas trwania procedury udzielania zamówienia wszelkie kontakty między instytucją zamawiającą a kandydatami lub oferentami muszą spełniać warunki gwarantujące przejrzystość i równe traktowanie. Nie mogą one prowadzić do zmiany warunków zamówienia lub treści pierwotnej oferty. 2.   Komisja jest uprawniona do przyjęcia [zgodnie z art. 210] aktów delegowanych dotyczących szczegółowych zasad odnoszących się do zasad równego traktowania i przejrzystości […]. Ponadto Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 210 dotyczących dozwolonych kontaktów między instytucjami zamawiającymi a oferentami podczas procedury udzielania zamówienia, minimalnych wymogów w kwestii pisemnego zapisu oceny oraz minimalnych informacji na temat decyzji podjętej przez instytucję zamawiającą”. Artykuł 160 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia nr 966/2012 (Dz.U. L 362, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem delegowanym”), zatytułowany „Kontakty między instytucjami zamawiającymi i oferentami”, stanowi: „1.   Kontakty między instytucjami zamawiającymi i oferentami w trakcie procedury przetargowej mogą mieć miejsce, w drodze wyjątku, zgodnie z warunkami wymienionymi w ust. 2 i 3. […] 3.   Jeżeli po otwarciu ofert wymagane są pewne wyjaśnienia w związku z ofertą lub jeżeli oczywiste błędy pisarskie w ofercie wymagają skorygowania, instytucja zamawiająca może skontaktować się z oferentem; taki kontakt nie może jednak prowadzić do jakiejkolwiek zmiany warunków oferty. […]”. Okoliczności powstania sporu, postępowanie przed sędzią orzekającym w przedmiocie środków tymczasowych i zaskarżone postanowienie Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione w pkt 1–6 zaskarżonego postanowienia w następujący sposób: „1 W dniu 17 lipca 2013 r. Komisja Europejska ogłosiła w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przetarg zgodnie z procedurą otwartą o numerze referencyjnym JRC IPR 2013 C04 0031 OC na budowę i konserwację instalacji trójgeneracyjnej z turbiną gazową w instytucie Wspólnego Centrum Badawczego (WCB) w Isprze (Włochy). Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym sprostowania terminy składania i otwarcia ofert zostały wyznaczone odpowiednio na 15 i 21 listopada 2013 r. W dokumencie zatytułowanym »Załącznik administracyjny« znajdującym się w zaproszeniu do składania ofert wyjaśniono, że zamówienie zostanie udzielone oferentowi, który przedstawi ofertę najkorzystniejszą pod względem ekonomicznym, co zostanie ustalone w oparciu o całkowity koszt i jakość techniczną, przy czym dla całkowitego kosztu najwyższa nota wynosi 80 punktów, a w przypadku jakości technicznej oferty – 20 punktów. Zebranie informacyjne odbyło się w dniu 10 września 2013 r. w instytucie WCB w Isprze. Wskutek odpowiedzi na postawione podczas zebrania pytanie stwierdzono błąd w dokumencie »Oferta wykonawcy«, w linii 2.31 dotyczącej usługi »Konserwacja FULL MAINTENANCE zespołów turbiny-generatora przez okres 24 miesięcy od dnia odbioru instalacji«, dla której zamawiana ilość wynosiła dwa zamiast cztery. W dniu 17 września 2013 r. plik zawierający wspomniany dokument w wersji poprawionej został ponownie opublikowany na stronie internetowej WCB. Po zebraniu został wykryty kolejny błąd w tym samym dokumencie, w linii 2.18. Błąd ten dotyczył usługi »Instalowanie zasilania elektrycznego części pierwszej instalacji (MMC i zasilanie wszystkich urządzeń instalacji)«, dla której zamawiana ilość wynosiła jeden zamiast dwa. W konsekwencji w dniu 9 października 2013 r. plik zawierający dokument »Oferta wykonawcy« został ponownie opublikowany na stronie internetowej WCB. Oferta [STC], która została złożona w dniu 15 listopada 2013 r., zawierała »główną ofertę«, a także dwie »oferty wariantowe«. Komisja przetargowa odrzuciła dwie oferty wariantowe z powodu ich niezgodności ze specyfikacjami znajdującymi się w dokumentacji przetargowej. W odniesieniu do głównej oferty komisja stwierdziła, że oferta techniczna [STC] nie zawiera szczegółowego obmiaru szacunkowego wymaganego w rozdziale 12 specyfikacji technicznych zamówienia oraz że [STC] sporządziło swoją ofertę finansową w oparciu o nieaktualną wersję dokumentu »Oferta wykonawcy«. W dniu 30 stycznia 2014 r. Komisja skierowała do [STC] pismo, w którym zwróciła się do tej spółki o dostarczenie szczegółowego obmiaru szacunkowego wymaganego w specyfikacjach technicznych. W stosunku do oferty finansowej Komisja wysłała w załączeniu poprawiony dokument »Oferta wykonawcy«, w którym naniosła proponowane przez [STC] ceny jednostkowe i zastosowała je do zamawianych ilości poprawionych w dniu 9 października 2013 r. Komisja zwróciła się do [STC] o potwierdzenie obliczeń wynikających z przeniesienia oferowanych cen jednostkowych do poprawionego dokumentu »Oferta wykonawcy«. W dniu 7 lutego 2014 r. [STC] udzieliło odpowiedzi w formie elektronicznej. Ze względu na uznanie przez komisję przetargową tych odpowiedzi za niespełniające jej oczekiwań pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r. Komisja poinformowała [STC], że jego oferta uzyskała negatywną ocenę. W tym samym piśmie [STC] zostało poinformowane o nazwie oferenta, któremu udzielono zamówienia, a mianowicie [spółce CPL Concordia Soc. coop., zwanej dalej „CPL Concordią”], o liczbie uzyskanych przez CPL Concordia punktów oraz o możliwości otrzymania informacji o cechach charakterystycznych oraz względnych zaletach wybranej oferty. Pismem z dnia 11 kwietnia 2014 r. [STC] zakwestionowało ocenę komisji przetargowej zarówno w zakresie jego oferty technicznej, jak i oferty finansowej. [STC] wniosło także o udzielenie mu dostępu do decyzji o powołaniu komisji przetargowej, protokołów z czynności z zakresu oceny, pism z prośbą o »uzupełnienie« lub »wyjaśnienie« towarzyszących dokumentów, udzielonych na te pisma odpowiedzi, klasyfikacji oferentów w przetargu oraz informacji w zakresie not przydzielonych każdemu z przedsiębiorstw, które złożyły oferty, wraz z odpowiednimi uzasadnieniami odrzucenia i wybrania oferty. Pismem z dnia 15 kwietnia 2014 r. Komisja przypomniała [STC] nazwę oferenta, któremu udzielono zamówienia, wskazała noty porównawcze i cechy charakterystyczne oferty [CPL Concordii] z punktu widzenia technicznego i finansowego, a także wysłała mu wyciąg z raportu komisji przetargowej”. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 30 maja 2014 r. STC wniosło skargę, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 kwietnia 2014 r., na mocy której Komisja odrzuciła ofertę złożoną w ramach postępowania o udzielenie zamówienia JRC IPR 2013 C04 0031 OC, decyzji, na mocy której Komisja udzieliła zamówienia CPL Concordii, pozostałych z tym związanych aktów, wcześniejszych lub późniejszych, w tym ewentualnej decyzji zatwierdzającej umowę, samej umowy oraz decyzji Komisji odmawiającej udzielenia dostępu do dokumentacji przetargowej (zwanych dalej łącznie „spornymi decyzjami”), a także, po drugie, o nakazanie Komisji unieważnienia udzielenia zamówienia oraz sporządzenia i przyjęcia wszelkich aktów mających na celu udzielenie mu zamówienia, bądź tytułem pomocniczym, jeżeli szkoda nie może zostać naprawiona, zasądzenia mu odszkodowania z tytułu poniesionej szkody. Odrębnym pismem złożonym w sekretariacie Sądu tego samego dnia STC wystąpiło z wnioskiem w przedmiocie środka tymczasowego, w którym zasadniczo zwróciło się do prezesa Sądu o: — nakazanie zawieszenia wykonania spornych decyzji; — umożliwienie pełnego korzystania z prawa dostępu do dokumentów przetargowych w drodze odpowiedniego środka tymczasowego oraz — obciążenie Komisji kosztami postępowania. W uwagach do wspomnianego wniosku Komisja wniosła do prezesa Sądu zasadniczo o odrzucenie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych jako częściowo niedopuszczalnego oraz oddalenie go w całości jako bezzasadnego, a także o pozostawienie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów do orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Postanowieniem z dnia 2 września 2014 r. prezes Sądu dopuścił CPL Concordię do sprawy w charakterze interwenienta po stronie Komisji. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 grudnia 2014 r. prezes Sądu oddalił wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, uznając, że w rozpatrywanej sprawie przesłanka fumus boni iuris nie została spełniona. Po przeprowadzeniu w pkt 20–31 zaskarżonego postanowienia analizy dotyczącej przedstawionej przez STC oferty finansowej prezes Sądu orzekł w pkt 32 tego postanowienia, że nie zachodzi konieczność rozstrzygania w kwestii pozostałych zarzutów nieważności, gdyż na pierwszy rzut oka wydaje się, że oferta STC została słusznie odrzucona, w rezultacie czego pozostałe zarzuty nie mogą wykazać istnienia fumus boni iuris. Żądania stron STC wnosi do Trybunału zasadniczo o: — uchylenie zaskarżonego postanowienia; — zawieszenie wykonania spornych decyzji oraz — obciążenie Komisji kosztami postępowania. Komisja wnosi do Trybunału o: — odrzucenie odwołania jako niedopuszczalnego, a w każdym razie oddalenie jako bezzasadnego; — tytułem pomocniczym – odrzucenie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych oraz — obciążenie STC kosztami poniesionymi w ramach postępowania odwoławczego, a także w ramach postępowania przed Sądem. CPL Concordia wnosi do Trybunału o: — odrzucenie odwołania jako oczywiście niedopuszczalnego i oczywiście bezzasadnego; — utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia i spornych decyzji oraz — obciążenie STC kosztami postępowania. W przedmiocie odwołania Na poparcie swojego odwołania STC podnosi trzy zarzuty. Każdy z tych zarzutów dotyczy wniosku sformułowanego przez Sąd w pkt 31 zaskarżonego postanowienia, zgodnie z którym podniesiony w postępowaniu w pierwszej instancji drugi zarzut nieważności dotyczący przedstawionej przez STC oferty finansowej nie pozwala na ustalenie istnienia fumus boni iuris. Ponadto STC uważa, że jego odwołanie dotyczy również pkt 32–35 zaskarżonego postanowienia, w których prezes Sądu wskazał powody, dla których uznał, że – ze względu na stwierdzenie braku istnienia przesłanki fumus boni iuris podnoszonej w drugim zarzucie nieważności – nie jest konieczne rozstrzygnięcie w przedmiocie pozostałych, podnoszonych zarzutów, a mianowicie pierwszego i trzeciego zarzutu nieważności, ani w przedmiocie argumentów STC dotyczących pilnego charakteru i wyważenia interesów. W pierwszym rzędzie należy zbadać dopuszczalność tej ostatniej argumentacji, a następnie przeanalizować łącznie trzy zarzuty odwołania. W przedmiocie dopuszczalności argumentacji dotyczącej pilnego charakteru i wyważenia interesów, a także odrzucenia argumentów dotyczących fumus boni iuris podnoszonych w postępowaniu w pierwszej instancji w pierwszym i trzecim zarzucie nieważności Artykuł 104 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem stanowi, że we wnioskach o zastosowanie środka tymczasowego należy określić „przedmiot sporu, wskazać okoliczności świadczące o pilnym charakterze sprawy, a także uprawdopodobnić z faktycznego i prawnego punktu widzenia konieczność zastosowania środka”. W ten sposób sędzia rozpatrujący wniosek o zastosowanie środków tymczasowych może zatem zawiesić wykonanie aktu i zastosować środki tymczasowe, jeśli uprawdopodobniono z faktycznego i prawnego punktu widzenia konieczność zastosowania takich środków (fumus boni iuris) i wykazano ich pilny charakter, czyli to, że ich ustanowienie i obowiązywanie przed wydaniem orzeczenia co do istoty jest niezbędne w celu uniknięcia poważnej i nieodwracalnej szkody dla interesów strony skarżącej. Przesłanki te mają charakter kumulatywny, co oznacza, że wnioski o zastosowanie środka tymczasowego winny zostać oddalone, gdy którakolwiek z nich nie jest spełniona. Sędzia rozpatrujący wniosek o zastosowanie środków tymczasowych dokonuje także, w odpowiednim przypadku, wyważenia wchodzących w grę interesów [postanowienie Komisja/Pilkington Group, C‑278/13 P(R), EU:C:2013:558, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo]. Ponadto z utrwalonego orzecznictwa wynika, że zgodnie z art. 256 ust. 1 TFUE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i z art. 168 § 1 lit. d) jego regulaminu postępowania wynika, że odwołanie powinno w sposób precyzyjny wskazywać kwestionowane elementy wyroku lub postanowienia, o którego uchylenie się wnosi, a także argumenty prawne na poparcie tego odwołania. Odwołanie, które nie przedstawia nawet argumentów mających na celu określenie naruszenia prawa, jakim miałby być dotknięty zaskarżony wyrok, i ogranicza się do powtórzenia zarzutów oraz argumentów już przedstawionych przed Sądem, nie spełnia powyższego wymogu. Odwołanie takie jest w rzeczywistości wnioskiem o ponowne rozpoznanie skargi złożonej do Sądu, co nie należy do właściwości Trybunału [postanowienie Goldstein/Komisja, C‑148/96 P(R), EU:C:1996:307, pkt 23, 24 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. także wyrok Nordspedizionieri di Danielis Livio i in./Komisja, C‑62/05 P, EU:C:2007:607, pkt 55 i przytoczone tam orzecznictwo]. Z przywołanego w pkt 15 niniejszego postanowienia orzecznictwa wynika, że prezes Sądu słusznie uznał w pkt 35 zaskarżonego postanowienia, że wniosek o zastosowanie środków tymczasowych należy oddalić bez zbadania kwestii dotyczących pilnego charakteru i wyważenia interesów, ponieważ przesłanka odnosząca się do fumus boni iuris nie została spełniona. Dodatkowo, ponieważ STC powtarza w swoim odwołaniu podniesione w postępowaniu w pierwszej instancji argumenty dotyczące tych kwestii, zgodnie z przywołanym w pkt 16 niniejszego postanowienia orzecznictwem argumentację tę należy uznać za niedopuszczalną. W odniesieniu do odrzucenia argumentów dotyczących fumus boni iuris przedstawionych w podnoszonym przed Sądem pierwszym i trzecim zarzucie nieważności, STC zauważa w swoim odwołaniu, że „Sąd twierdzi, że rzekomy brak fumus boni iuris zwalnia z rozstrzygnięcia w przedmiocie pozostałych podniesionych zarzutów nieważności”. Niemniej STC zauważa, że „nie wycofuje tych zarzutów nieważności i podtrzymuje je w celu zakwestionowania decyzji Sądu o pozostawieniu ich bez rozpatrzenia” oraz „twierdzi, że powinny one zostać uwzględnione przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych bądź, w danym przypadku, przez sam Trybunał, bądź, w następstwie odesłania, przez Sąd”. W tym względzie STC przywołuje swoje argumenty przedstawione w postępowaniu w pierwszej instancji na poparcie wspomnianych zarzutów. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że – w przeciwieństwie do twierdzeń STC – prezes Sądu odrzucił argumenty dotyczące fumus boni iuris podniesione przed nim w pierwszym i trzecim zarzucie. Wprawdzie prezes Sądu nie zbadał tych argumentów co do istoty, jednak wyjaśnił w pkt 32 zaskarżonego postanowienia powód, dla którego takie badanie nie było konieczne, uznając, iż „skoro oferta [STC] została na pierwszy rzut oka słusznie odrzucona, wydaje się być wykluczone, aby zbadanie pozostałych zarzutów mogło wykazać istnienie fumus boni iuris”. Otóż, ograniczając się do stwierdzenia w odwołaniu, że kwestionuje ono istotne punkty zaskarżonego postanowienia i nie wycofuje swoich zarzutów przedstawionych w postępowaniu w pierwszej instancji, a także do powtórzenia argumentacji wysuniętej przed Sądem, STC nie przedstawiło żadnego zarzutu lub argumentu mogącego podważyć odrzucenie przez prezesa Sądu argumentów dotyczących fumus boni iuris przedstawionych w podniesionym przed nim pierwszym i trzecim zarzucie nieważności. STC nie wskazało bowiem w swoim odwołaniu powodów, dla których prezes Sądu miał naruszyć prawo, uznając, że odrzucenie wysuniętej w drugim zarzucie nieważności argumentacji wystarcza do uzasadnienia odrzucenia podobnej argumentacji przedstawionej w tych dwóch pozostałych zarzutach. W tych okolicznościach zgodnie z przywołanym w pkt 16 niniejszego postanowienia orzecznictwem argumentację tę należy odrzucić jako niedopuszczalną. W przedmiocie trzech zarzutów odwołania Argumentacja stron Zarzut pierwszy dotyczy zasadniczo przeinaczenia stanu faktycznego w odniesieniu do kwestii oczywistego błędu pisarskiego mającego wpływ na ofertę finansową STC, a także braku uwzględnienia przez prezesa Sądu okoliczności przekroczenia przez Komisję jej uprawnień. Zdaniem STC błąd pisarski mający wpływ na jego ofertę dotyczy nie cen jednostkowych, lecz zamawianych ilości niektórych usług, ponieważ STC przedstawiło swoją ofertę na podstawie nieaktualnej wersji dokumentu zatytułowanego „Oferta wykonawcy”. W tej sytuacji jedyna możliwa poprawka powinna polegać na zwróceniu się do STC, by ono samo wskazało ceny jednostkowe, które proponowało, przy uwzględnieniu nowych ilości. To nie do Komisji należało, wyręczając STC, uzupełnienie dokumentu „Oferta wykonawcy” i w ten sposób ingerowanie w określenie całkowitego kosztu oferty. Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa przez prezesa Sądu w odniesieniu do tego, że to oferent, a nie instytucja zamawiająca, ma prawo do zmiany oferty finansowej oferenta w celu poprawienia oczywistego błędu pisarskiego mającego wpływ na tę ofertę. W następstwie dokonanej przez Komisję zmiany w zakresie zamawianych ilości STC powinno mieć możliwość określić nowe ceny jednostkowe w zależności od tych ilości. Zdaniem STC proponowane ceny jednostkowe wiążą oferenta jedynie w zakresie wskazanych w ofercie ilości. Zaznacza ono, że to całkowity koszt oferty determinuje liczbę punktów otrzymanych z tytułu oferty finansowej. Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa przez prezesa Sądu w zakresie, w jakim orzekł on, że dokonana przez STC w następstwie zmiany zamawianych ilości niektórych usług zmiana cen jednostkowych wskazanych w jego ofercie była niezgodna z prawem. Komisja, wspierana przez CPL Concordię, twierdzi, że trzy zarzuty odwołania są niedopuszczalne, a w każdym razie bezzasadne. Ocena Trybunału Tytułem wstępu należy przypomnieć, jak zauważył prezes Sądu w pkt 23 zaskarżonego postanowienia, że art. 160 ust. 3 rozporządzenia delegowanego pozwala na skorygowanie oczywistych błędów pisarskich w treści oferty na etapie procedury przetargowej następującym po otwarciu ofert jedynie z inicjatywy instytucji zamawiającej, o ile w ten sposób zainicjowany kontakt nie prowadzi do jakiejkolwiek zmiany warunków oferty. Przepis ten został przyjęty na podstawie art. 112 rozporządzenia nr 966/2012, którego ust. 1 stanowi w szczególności, że kontakty takie muszą spełniać warunki gwarantujące przejrzystość i równe traktowanie. Celem art. 160 ust. 3 rozporządzenia delegowanego jest zatem umożliwienie skorygowania błędów pisarskich popełnionych przez oferentów w ich ofertach, unikając przy tym tego, aby kontakt między instytucją zamawiającą a oferentem mający na celu skorygowanie takiego błędu pisarskiego nie dawał temu ostatniemu przewagi poprzez umożliwienie mu zmiany tej oferty w momencie, gdy pozostali oferenci nie mają już takiej możliwości. W niniejszym przypadku bezsporne jest, że pismem z dnia 30 stycznia 2014 r. Komisja zwróciła się do STC o skorygowanie jego oferty na podstawie powyżej wskazanego przepisu, do którego zresztą Komisja odniosła się w tym piśmie. Nie ma również wątpliwości co do tego, że w dokumencie „Oferta wykonawcy”, który został początkowo opublikowany w dniu 17 lipca 2013 r., popełniono dwa błędy, w liniach 2.18 i 2.31, w odniesieniu do zamawianych ilości niektórych usług. STC twierdzi w szczególności, że w celu uwzględnienia tych błędów powinno ono mieć możliwość dokonania w odpowiedzi udzielonej przez nie na pismo Komisji z dnia 30 stycznia 2014 r. zmiany cen jednostkowych zaproponowanych w jego pierwotnej ofercie złożonej w dniu 15 listopada 2013 r. Niemniej w pkt 2 zaskarżonego postanowienia stwierdzono, co nie zostało zresztą zakwestionowane przez STC, że poprawiona wersja pliku zawierającego dokument „Oferta wykonawcy” została opublikowana na stronie internetowej WCB w dniu 9 października 2013 r., czyli co najmniej miesiąc przed dniem 15 listopada 2013 r., tj. ostatecznym terminem składania ofert oraz dniem faktycznego złożenia oferty STC. Błędy pisarskie, które miały zostać skorygowane przez STC w odpowiedzi na pismo z dnia 30 stycznia 2014 r., nie stanowiły zatem jako takie błędów popełnionych przez Komisję w pierwotnej treści zaproszenia do składania ofert, które to błędy zostały poprawione w odpowiednim czasie. Z ustaleń faktycznych dokonanych w zaskarżonym postanowieniu, w szczególności w jego pkt 2, 3 i 24, z akt sprawy wynika, że błędy, które miały zostać skorygowane, były raczej skutkiem tego, że STC nie uwzględniło w swojej ofercie złożonej w dniu 15 listopada 2013 r. dokonanych w dniu 9 października 2013 r. zmian w zakresie zamawianych ilości wskazanych dla usług konserwacji i instalacji zasilania elektrycznego. Jak trafnie zauważył prezes Sądu w pkt 24 zaskarżonego postanowienia, STC popełniło zatem w swojej ofercie błędy pisarskie w rozumieniu art. 160 ust. 3 rozporządzenia delegowanego, ponieważ zastosowało ono błędne ilości dotyczące tych usług wskazane w początkowo opublikowanym zaproszeniu do składania ofert. Wprawdzie, jak podniosło STC, błędy te dotyczyły zamawianej ilości wskazanych usług, a nie samych proponowanych cen jednostkowych, jednakże, jak słusznie zauważył prezes Sądu w pkt 25–27 zaskarżonego postanowienia, wspomniane błędy miały bezpośredni wpływ na ofertę finansową STC, ponieważ wpływały na oparte na tych cenach obliczenia łącznej kwoty oferty. Ze względu na to, iż prezes Sądu, podnosząc jednocześnie, że podlegające skorygowaniu błędy popełnione nie przez instytucję zamawiającą, lecz przez oferenta, dotyczyły zamawianych ilości niektórych usług, prawidłowo zidentyfikował ich wpływ na całkowity koszt oferty, należy odrzucić argumenty STC przedstawione w ramach jego pierwszego zarzutu odwołania i dotyczące przeinaczenia stanu faktycznego w odniesieniu do kwestii oczywistych błędów pisarskich mających wpływ na ofertę finansową STC. Argumenty te bowiem nie pozwalają stwierdzić, że wspomniane błędy zostały ocenione w zaskarżonym postanowieniu w sposób, który przeinaczałby fakty wynikające z akt sprawy. Ponadto należy zbadać łącznie argumenty STC przedstawione w ramach pierwszego zarzutu odwołania i dotyczące braku uwzględnienia okoliczności przekroczenia przez Komisję jej uprawnień, a także tych wskazanych przez STC w ramach jego drugiego i trzeciego zarzutu odwołania. W drodze tych argumentów STC twierdzi zasadniczo, że prezes Sądu naruszył prawo, orzekając, że podniesiony przed nim drugi zarzut nieważności nie pozwala na ustalenie istnienia fumus boni iuris pomimo błędów prawnych popełnionych przez Komisję, które doprowadziły do negatywnej oceny oferty STC, o czym spółka została poinformowana w dniu 3 kwietnia 2014 r. Błędy te dotyczyły zastosowania w niniejszej sprawie procedury, której należało przestrzegać w celu skorygowania oczywistych błędów pisarskich mających wpływ na ofertę wykonawcy. W tym względzie, jak trafnie twierdzi STC w ramach pierwszego i drugiego zarzutu odwołania, wyłącznie oferent może określić treść swojej oferty. Nawet jeśli art. 160 ust. 3 rozporządzenia delegowanego pozwala instytucji zamawiającej skontaktować się z oferentem w celu umożliwienia mu skorygowania jego oferty, nie upoważnia to jej jednak do zmiany tej oferty w imieniu oferenta. W niniejszej sprawie, jak słusznie orzekł prezes Sądu w pkt 25 zaskarżonego postanowienia, Komisja rzeczywiście, zgodnie z art. 160 ust. 3 rozporządzenia delegowanego, skontaktowała się z STC w celu umożliwienia mu skorygowania stwierdzonych oczywistych błędów pisarskich. Rzeczywiście, jak wynika z pkt 3 zaskarżonego postanowienia, pismem z dnia 30 stycznia 2014 r. Komisja powiadomiła STC o aktualnej wersji dokumentu „Oferta wykonawcy” zawierającej skorygowaną informację w zakresie cen jednostkowych oraz całkowitego kosztu oferty. Niemniej, jako że STC wskazało w odpowiedzi przesłanej drogą elektroniczną w dniu 7 lutego 2014 r., że nie zatwierdza ono w ten sposób zaproponowanych zmian i podtrzymuje łączną kwotę swojej oferty, zmieniając w konsekwencji pierwotnie wskazane ceny jednostkowe, Komisja przyjęła do wiadomości stanowisko oferenta. Jak zauważył prezes Sądu w pkt 4 zaskarżonego postanowienia, to na podstawie tej odpowiedzi udzielonej na pismo z dnia 30 stycznia 2014 r. Komisja podjęła swoją późniejszą decyzję zawartą w piśmie z dnia 3 kwietnia 2014 r., na mocy której odrzuciła ona ofertę STC, która została przez tę spółkę zmodyfikowana. Należy stwierdzić, że, postępując w ten sposób, Komisja nie zmieniła oferty STC w imieniu tej spółki oraz że – w przeciwieństwie do twierdzeń STC – prezes Sądu nie orzekł w zaskarżonym postanowieniu, iż taka zmiana byłaby zgodna z prawem. Prezes Sądu uznał w pkt 25 zaskarżonego postanowienia, że na pierwszy rzut oka Komisja nie przekroczyła swoich uprawnień w zakresie kontaktowania się z oferentami, ograniczyła się ona bowiem do zaproponowania STC skorygowania ilości niektórych usług określonych w jego ofercie. STC twierdzi również, że prezes Sądu naruszył prawo w zakresie oceny istnienia fumus boni iuris, co odnosi się do kwestii, czy Komisja słusznie odrzuciła ofertę STC z tego powodu, że STC zmieniło warunki swojej oferty finansowej zamiast ją skorygować. W tym względzie należy przypomnieć, że – zgodnie z tym, co orzeczono w pkt 28 niniejszego postanowienia – skorygowanie popełnionego przez oferenta w treści oferty błędu pisarskiego na mocy art. 160 ust. 3 rozporządzenia delegowanego nie pozwala mu na zmianę tej oferty i przyznanie mu w rezultacie niesprawiedliwej przewagi. W związku z powyższym wszelkie zmiany oferty finansowej, które nie mieszczą się w pojęciu automatycznej poprawki oczywistego błędu pisarskiego w treści tej oferty lub które nie wynikają samoczynnie z takiej poprawki, nie są dozwolone na podstawie art. 160 ust. 3 rozporządzenia delegowanego. Instytucja zamawiająca nie może bowiem, po otwarciu ofert, dać jednemu oferentowi możliwość zmiany warunków jego oferty, gdyż w przeciwnym wypadku doszłoby do naruszenia zasady równego traktowania, a także wspomnianego przepisu. Zdaniem STC skorygowanie cen jednostkowych dokonane w jego odpowiedzi przesłanej drogą elektroniczną w dniu 7 lutego 2014 r. powinno zostać zaakceptowane, ponieważ nie zmieniło ono całkowitego kosztu jego oferty. Niemniej prezes Sądu słusznie zauważył w pkt 27 zaskarżonego postanowienia, że dokonana przez STC w tej odpowiedzi zmiana spowodowała w jego ofercie podwojenie kwoty w odniesieniu do ceny usług, dla których zamawiana ilość została podzielona przez dwa, oraz w pkt 29 tego postanowienia, że całkowity koszt oferty został obliczony automatycznie przy uwzględnieniu zamawianych ilości i cen jednostkowych, ponieważ jedynie te ostatnie powinny były zostać wskazane przez kandydatów w dokumencie „Oferta wykonawcy”. Uwzględniając te ustalenia i w świetle tego, co zostało orzeczone w pkt 44 niniejszego postanowienia, prezes Sądu słusznie stwierdził – w pkt 28 zaskarżonego postanowienia – w ramach wstępnego badania dotyczącego istnienia przesłanki fumus boni iuris, że po upłynięciu terminu składania ofert STC nie mogło mieć możliwości do przeliczenia cen jednostkowych w zależności od zamawianych ilości, oraz – w pkt 29 wskazanego postanowienia - że ceny te wydają się stanowić kluczowy element oferty. Poprawienie oferty STC poprzez zmianę pierwotnie wskazanych cen jednostkowych mogło bowiem dać mu niesprawiedliwą przewagę w stosunku do pozostałych oferentów i w rezultacie naruszyć art. 160 ust. 3 rozporządzenia delegowanego oraz zasadę równego traktowania. W tych okolicznościach prezes Sądu trafnie orzekł w pkt 25 i 30 zaskarżonego postanowienia, że jedyna możliwa poprawka niestanowiąca niezgodnej z prawem zmiany oferty wydaje się, na pierwszy rzut oka, polegać wyłącznie na zastosowaniu cen jednostkowych wskazanych w ofercie pierwotnej z dnia 15 listopada 2013 r. do nowych, zamawianych ilości określonych w zaproszeniu do składania oferty, które zostało zmienione w dniu 9 października 2013 r. Prezes Sądu słusznie zauważył w pkt 25 i 27 zaskarżonego postanowienia, że na pierwszy rzut oka Komisja, proponując taką poprawkę, działała zgodnie z prawem i w ramach uprawnień, którymi dysponuje, podczas gdy STC – wyrażając chęć utrzymania całkowitego kosztu swojej oferty pomimo zmiany zamawianych ilości – zmieniło warunki tej oferty. Z powyższego wynika, że argumenty STC, zgodnie z którymi spółka ta miała prawo, w przeciwieństwie do tego, co orzekł prezes Sądu w zaskarżonym postanowieniu, skorygować ceny jednostkowe wskazane w pierwotnej ofercie, jak to uczyniła w odpowiedzi przesłanej drogą elektroniczną w dniu 7 lutego 2014 r, nie mogą zostać uwzględnione. W konsekwencji żaden zarzut odwołania nie pozwala stwierdzić, że prezes Sądu postąpił niezgodnie z prawem, uznając na podstawie podniesionych przed nim argumentów oraz bez uszczerbku dla zbadania sprawy co do istoty, że drugi zarzut nieważności nie pozwala ustalić istnienia fumus boni iuris. W konsekwencji odwołanie należy oddalić w całości, bez orzekania o dopuszczalności żądań STC dotyczących zawieszenia wykonania spornych decyzji. Pomimo tego, że żądania te nie zostały wniesione tytułem pomocniczym, należy jednak uznać, że miałyby one znaczenie tylko w przypadku uchylenia zaskarżonego postanowienia. W przedmiocie kosztów Artykuł 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem stanowi, że jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja i CPL Concordia wniosły o obciążenie STC kosztami postępowania, a STC sprawę przegrało, należy obciążyć tę spółkę kosztami poniesionymi w ramach niniejszego postępowania odwoławczego.   Z powyższych względów wiceprezes Trybunału postanawia, co następuje:   1) Odwołanie zostaje oddalone.   2) STC SpA zostaje obciążona kosztami postępowania odwoławczego.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: włoski.