C-492/09

PostanowienieTSUE2010-12-15CELEX: 62009CO0492ECLI:EU:C:2010:766

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy art. 9 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE oraz art. 12 i 13 dyrektywy 2002/20/WE stoją na przeszkodzie krajowej opłacie za udzielenie zezwolenia, nakładanej na umowy abonamentu telefonicznego, a nie na karty telefoniczne na doładowanie?

Ratio decidendi

Trybunał stwierdził, że dyrektywy 2002/20/WE i 2002/21/WE nie stoją na przeszkodzie krajowej opłacie za udzielenie zezwolenia. Jednocześnie, część pytań prejudycjalnych została uznana za niedopuszczalną ze względu na brak wystarczającego wyjaśnienia kontekstu faktycznego i prawnego oraz przyczyn odesłania do Trybunału, zgodnie z art. 92 § 1 i art. 103 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem.

Stan faktyczny

Spór w postępowaniu głównym dotyczył nałożenia państwowej opłaty za udzielenie zezwolenia w odniesieniu do umów abonamentu telefonicznego, przy jednoczesnym braku stosowania tej opłaty w odniesieniu do kart telefonicznych na doładowanie. Stronami sporu były Agricola Esposito oraz Agenzia delle Entrate – Ufficio di Taranto 2.

Rozstrzygnięcie

1) Część pytania czwartego dotycząca dyrektywy Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej oraz pytanie szóste są niedopuszczalne. 2) Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa „o zezwoleniach”) i dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa „ramowa”) nie stoją na przeszkodzie takiej opłacie jak państwowa opłata za udzielenie zezwolenia.

Pełny tekst orzeczenia

Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 15 grudnia 2010 r. – Agricola Esposito przeciwko Agenzia delle Entrate – Ufficio di Taranto 2 (sprawa C‑492/09) Artykuły 92 § 1, 103 § 1 oraz 104 § 3 akapit drugi regulaminu postępowania przed Trybunałem – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Dyrektywy 2002/20/WE, 2002/21/WE oraz 2002/77/WE – Państwowa opłata za udzielenie zezwolenia – Częściowa niedopuszczalność – Kwestia nie wywołująca uzasadnionych wątpliwości 1. Pytania prejudycjalne – Dopuszczalność – Wniosek pozbawiony wyjaśnienia kontekstu faktycznego i prawnego oraz przyczyn odesłania do Trybunału (regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 92 § 1, art. 103 § 1) (por. pkt 21-26; pkt 1 sentencji) 2. Zbliżanie ustawodawstw – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Zezwolenie i uregulowania – Dyrektywy 2002/20, 2002/21 (dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady: 2002/20; 2002/21) (por. pkt 35-36, 38, 40-44; pkt 2 sentencji) Przedmiot Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Commissione tributaria provinciale di Taranto – Wykładnia art. 9 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 108. s. 33) i art. 12 i 13 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 108, s. 21) – Nałożenie państwowej opłaty za udzielenie zezwolenia w odniesieniu do umów abonamentu telefonicznego – Brak stosowania opłaty w odniesieniu do kart telefonicznych na doładowanie – Dopuszczalność Sentencja 1) Część pytania czwartego dotycząca dyrektywy Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej oraz pytanie szóste są niedopuszczalne. 2) Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa „o zezwoleniach”) i dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa „ramowa”) nie stoją na przeszkodzie takiej opłacie jak państwowa opłata za udzielenie zezwolenia.