C-496/23

Wydanie tymczasowe OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO ATHANASIOSA RANTOSA przedstawiona w dniu 26 lutego 2026 r. (1) Sprawy C‑496/23 P i C‑497/23 P Meta Platforms Ireland Ltd, dawniej Facebook Ireland Ltd, przeciwko Komisji Europejskiej Odwołanie – Konkurencja – Artykuł 102 WE – Nadużycie pozycji dominującej – Rynek danych – Postępowanie administracyjne – Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 – Artykuł 18 ust. 3 – Decyzja z żądaniem udzielenia informacji – Konieczność żądanych informacji – Proporcjonalność – Prawo do poszanowania życia prywatnego – Wirtualny pokój danych – Zasada dobrej administracji – Tajemnica zawodowa  Wprowadzenie 1.        W odwołaniach Meta Platforms Ireland Ltd (zwana dalej „wnoszącą odwołania”) wnosi o uchylenie wyroków Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 maja 2023 r.: Meta Platforms Ireland/Komisja (T‑452/20, zwanego dalej „pierwszym zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2023:277) i Meta Platforms Ireland/Komisja (T‑451/20, zwanego dalej „drugim zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2023:276), w których Sąd oddalił jej skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z żądaniami udzielenia informacji wystosowanymi na podstawie art. 18 ust. 3 i art. 24 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1/2003(2) dotyczącymi udostępnienia wewnętrznych dokumentów wnoszącej odwołania, będących w posiadaniu jej kierownictwa, sporządzanych przez kilka lat i zidentyfikowanych w wyniku zastosowania haseł wyszukiwania zawartych w tych decyzjach (zwanych dalej „spornymi decyzjami”)(3). 2.        W niniejszych odwołaniach zwrócono się do Trybunału o wyjaśnienie zakresu przysługującego Komisji uprawnienia do żądania od przedsiębiorstw informacji zidentyfikowanych w wyniku zastosowania wyszukiwania elektronicznego opartego na połączeniu haseł wyszukiwania, w tym poufnych informacji osobowych lub handlowych.  Ramy prawne 3.        Artykuł 18 rozporządzenia nr 1/2003, zatytułowany „Żądania informacji”, stanowi w ust. 1 i 3: „1.      W celu wypełniania obowiązków wyznaczonych niniejszym rozporządzeniem Komisja może zwrócić się do przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw o dostarczenie wszelkich koniecznych informacji, występując ze zwykłym żądaniem informacji lub w drodze decyzji. 2.      Jeżeli Komisja występuje ze zwykłym żądaniem informacji do przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw, podaje podstawę prawną i cel żądania, określa zakres informacji, ustala termin, w którym należy je dostarczyć oraz poucza o karach przewidzianych w art. 23 za dostarczenie nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji. 3.      Jeżeli Komisja wzywa przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw do dostarczenia informacji w drodze decyzji, podaje podstawę prawną i cel żądania, określa zakres żądanych informacji i ustala termin, w którym należy je dostarczyć. Komisja poucza o karach przewidzianych w art. 23 oraz poucza lub nakłada kary przewidziane w art. 24. Komisja poucza również o prawie do wniesienia odwołania od decyzji do Trybunału Sprawiedliwości [Unii Europejskiej]”.  Okoliczności powstania sporu i zaskarżone wyroki 4.        W następstwie dwóch pierwszych serii żądań udzielenia informacji, do których wnosząca odwołania wielokrotnie się ustosunkowała(4), w dniu 4 maja 2020 r. Komisja wydała pierwotne decyzje Facebook Marketplace i Facebook Data, nakazując wnoszącej odwołania udzielenie jej żądanych informacji pod rygorem nałożenia na nią w braku przekazania tych kompletnych i prawidłowych informacji okresowej kary pieniężnej(5). 5.        W dniu 15 lipca 2020 r. wnosząca odwołania wniosła do Sądu skargi na te decyzje i, w odrębnych pismach, wnioski w przedmiocie środków tymczasowych, w następstwie których prezes Sądu, po zarządzeniu zawieszenia wykonania tych decyzji do dnia wydania postanowień kończących postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych, postanowieniami z dnia 29 października 2020 r. zarządził w szczególności zawieszenie wykonania tych decyzji w zakresie, w jakim sformułowany w nich obowiązek dotyczył dokumentów, które pozostawały bez związku z prowadzoną przez wnoszącą odwołania działalnością handlową i zawierały wrażliwe dane osobowe (zwanych dalej „dokumentami chronionymi”), przy czym przewidziana w tych postanowieniach procedura wirtualnego pokoju danych nie została wdrożona(6). 6.        W dniu 11 grudnia 2020 r. Komisja wydała decyzje zmieniające Facebook Marketplace i Facebook Data, w których, oprócz nakazania wnoszącej odwołania przekazania pod rygorem nałożenia okresowej kary pieniężnej żądanych informacji, uwzględniono przewidzianą w postanowieniach w przedmiocie środków tymczasowych procedurę wirtualnego pokoju danych w celu przedstawienia dokumentów chronionych. 7.        W dniu 8 lutego 2021 r. wnosząca odwołania, na podstawie art. 86 regulaminu postępowania przed Sądem, dostosowała swe wniesione w pierwszej instancji skargi tak, aby uwzględnić wydanie tych decyzji zmieniających. 8.        W zaskarżonych wyrokach Sąd oddalił wniesione doń skargi w całości, oddalając tym samym trzy podniesione przez wnoszącą odwołania zarzuty, które dotyczyły, po pierwsze, braku uzasadnienia, po drugie, naruszenia art. 18 rozporządzenia nr 1/2003, prawa do obrony i dopuszczenia się nadużycia władzy, oraz po trzecie, naruszenia prawa do poszanowania życia prywatnego, zasady proporcjonalności i prawa do dobrej administracji.  Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron 9.        W dniu 3 sierpnia 2023 r. Meta Platforms Ireland wniosła dwa odwołania od zaskarżonych wyroków. Wnosi ona do Trybunału w pierwszym rzędzie o uchylenie zaskarżonych wyroków, następnie o stwierdzenie nieważności spornych decyzji lub, tytułem żądania ewentualnego, o przekazanie spraw Sądowi do ponownego rozpoznania i wreszcie o obciążenie Komisji kosztami postępowania. 10.      Komisja wnosi do Trybunału o oddalenie odwołań i obciążenie wnoszącej je kosztami postępowania. 11.      Trybunał wysłuchał wystąpień stron i ich odpowiedzi na pytania zadane przezeń na rozprawie w dniu 26 listopada 2025 r.  Analiza 12.      Na poparcie swoich dwóch odwołań wnosząca je podnosi trzy zarzuty, oparte w istocie na tym, że Sąd naruszył prawo, po pierwsze, orzekając, że niektóre hasła wyszukiwania były zgodne z zasadą konieczności, po drugie, nie kwestionując braku przeprowadzenia przez Komisję całościowej oceny poszanowania zasady konieczności, i po trzecie, orzekając, że Komisja mogła zażądać dokumentów zawierających informacje zarówno osobowe, jak te i związane z prowadzoną przez wnoszącą odwołania działalnością handlową (zwanych dalej „dokumentami mieszanymi”), nie przewidując przy tym środków zabezpieczających lub środków ochrony informacji osobowych(7).  Uwagi wstępne 13.      W pierwszej kolejności pragnę przypomnieć, że w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 1/2003 dano Komisji, w celu wypełniania przez nią obowiązków wyznaczonych jej w tym rozporządzeniu, możliwość zwrócenia się do przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw o dostarczenie wszelkich koniecznych informacji w drodze zwykłego żądania informacji lub w drodze decyzji(8). W art. 18 ust. 3 tego rozporządzenia przewidziano w szczególności, że Komisja podaje podstawę prawną i cel żądania, określa zakres żądanych informacji i ustala termin, w którym należy je dostarczyć. 14.      W szczególności, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, obowiązek wskazania celu żądania informacji, który stanowi element mający decydujące znaczenie dla oceny konieczności żądanych informacji, oznacza, że Komisja powinna wskazać w swoim żądaniu przedmiot swojego dochodzenia, a zatem zidentyfikować zarzucane naruszenie reguł konkurencji. Komisja nie ma jednak obowiązku przekazania adresatowi takiego żądania wszystkich informacji, jakie posiada na temat domniemanych naruszeń, ani dokonania ścisłej kwalifikacji prawnej tych naruszeń; ma ona jednak obowiązek jasno wskazać podejrzenia, jakie zamierza zweryfikować(9). 15.      W tym względzie Komisja ma prawo żądać jedynie przekazania informacji umożliwiających jej zweryfikowanie podejrzeń dotyczących popełnienia naruszeń, które uzasadniają prowadzenie dochodzenia i zostały wskazane w żądaniu udzielenia informacji(10). Niemniej jednak, ze względu na szerokie uprawnienia dochodzeniowe przyznane jej w rozporządzeniu nr 1/2003, to do Komisji należy dokonanie oceny, czy dana informacja jest konieczna, by umożliwić wykrycie naruszenia unijnych reguł konkurencji(11). 16.      W drugiej kolejności pragnę zauważyć, że jeśli chodzi o sprawowaną przez sądy Unii kontrolę oceny Komisji dotyczącej konieczności żądania udzielenia informacji, to należy oceniać ją w odniesieniu do wskazanego w tym żądaniu celu, a mianowicie podejrzeń dotyczących popełnienia naruszeń, które instytucja ta zamierza zweryfikować. Wymóg istnienia związku między żądaniem informacji a podejrzewanym naruszeniem jest spełniony, jeżeli w dniu wystąpienia z żądaniem Komisja może racjonalnie zakładać, iż informacje te są tego rodzaju, że mogą pomóc jej w ustaleniu istnienia tego naruszenia(12). 17.      Konkretnie rzecz ujmując, zadaniem Trybunału jest z jednej strony dokonanie oceny, czy podejrzenia dotyczące popełnienia naruszenia i żądanymi informacjami są wystarczająco silnie ze sobą powiązane, aby uzasadniało to żądanie Komisji, i z drugiej strony ustalenie, czy wysiłki, których podjęcia wymaga się od przedsiębiorstwa, są uzasadnione interesem publicznym i czy nie są one nadmierne(13). W tym ostatnim celu należy w szczególności dokonać wyważenia między z jednej strony interesem ogólnym, uzasadniającym prowadzenie przez Komisję dochodzenia i ciążącym na niej obowiązkiem uzyskania informacji umożliwiających jej wykonywanie zadań powierzonych jej na mocy traktatu FUE, a z drugiej strony nakładem pracy danego przedsiębiorstwa, jaki wiąże się dla niego z uczynieniem zadość żądaniu udzielenia informacji(14). 18.      W trzeciej i ostatniej kolejności pragnę podkreślić, że ta ocena okoliczności faktycznych nie stanowi kwestii prawnej, która jako taka podlega kontroli Trybunału, z zastrzeżeniem przypadków przeinaczenia dowodów przedstawionych przed Sądem(15), czego wykazanie należy do wnoszącej odwołania, poprzez dokładne wskazanie dowodów, które miały zostać przeinaczone, oraz wykazanie błędów w ocenie, które w jej ocenie doprowadziły Sąd do tego przeinaczenia(16). 19.      To w świetle tego orzecznictwa zbadam zasadność argumentacji podnoszonej przez wnoszącą odwołania.  W przedmiocie pierwszych zarzutów odwołań, dotyczących oceny konieczności informacji żądanych przez Komisję w spornych decyzjach 20.      Pierwsze zarzuty dwóch odwołań(17) zostały oparte przez wnoszącą je na tym, że Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa poprzez uznanie, iż wymienione w zaskarżonych wyrokach hasła wyszukiwania były zgodne z zasadą konieczności określoną w art. 18 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 1/2003(18). Zarzuty te składają się, odpowiednio, z trzech i czterech części(19).  W przedmiocie znaczenia haseł wyszukiwania użytych przez Komisję 21.      W częściach pierwszej i drugiej zarzutu pierwszego w sprawie C‑496/23 P, a także w częściach pierwszej i trzeciej zarzutu pierwszego w sprawie C‑497/23 P wnosząca odwołania podnosi, że Sąd błędnie uznał, iż wszystkie dokumenty zawierające hasła wyszukiwania określone w tych odwołaniach jako „należące do języka potocznego” można uznać za konieczne do przeprowadzenia dochodzeń, które zostały zakończone przyjęciem spornych decyzji (zwanych dalej „spornymi dochodzeniami”)(20). 22.      W zaskarżonych wyrokach Sąd w istocie zbadał cel wskazany w żądaniach udzielenia informacji, a mianowicie zweryfikowanie podejrzenia popełnienia naruszeń, które Komisja zamierzała zweryfikować(21), i doszedł do wniosku, że, uwzględniając przypomniane przez nią okoliczności, których wnosząca odwołania nie zakwestionowała, instytucja ta, zwracając się do niej o przedstawienie dokumentów uzyskanych w wyniku zastosowania analizowanych haseł wyszukiwania, mogła w dniu wydania spornych decyzji racjonalnie założyć, iż te informacje będą jej pomocne w celu ustalenia, czy wspomniane zachowania miały miejsce(22). Sąd wykluczył również, by badane hasła wyszukiwania mogły być niezgodne z zasadą konieczności ze względu na dużą liczbę dokumentów zidentyfikowanych dzięki ich zastosowaniu(23). 23.      W tym względzie pragnę przypomnieć na wstępie, że dokonana przez Sąd ocena konieczności żądania udzielenia informacji nie stanowi, w rozumieniu orzecznictwa przedstawionego w pkt 18 niniejszej opinii, kwestii prawnej podlegającej jako taka kontroli Trybunału, z zastrzeżeniem przypadków przeinaczenia przedstawionych przed Sądem dowodów. W niniejszej sprawie wydaje mi się, że wnosząca odwołania nie twierdzi – ani tym bardziej nie wykazuje – żeby Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne lub dowody, gdy ustalił, po pierwsze, że hasła wyszukiwania zostały określone przez Komisję w świetle posiadanych przez nią informacji, które mają związek z będącymi przedmiotem spornych dochodzeń domniemanymi naruszeniami, i po drugie, że sam fakt, iż zastosowanie badanych haseł wyszukiwania prowadzi do zidentyfikowania szeregu dokumentów, które są pozbawione znaczenia, nie podważa zgodności spornych decyzji z prawem. 24.      W każdym wypadku, chociaż argumenty przedstawione przez wnoszącą odwołania mogłyby zostać odrzucone jako niedopuszczalne wyłącznie na tej podstawie, moim zdaniem będzie jednak użyteczne, aby, w celu dostarczenia Trybunałowi wyjaśnień, zbadać ich zasadność. 25.      Co się tyczy w pierwszej kolejności konieczności badanych haseł wyszukiwania, pragnę zauważyć, że o ile – jak podnosi wnosząca odwołania – zgodnie z orzecznictwem Trybunału przypomnianym w pkt 16 niniejszej opinii samo tylko istnienie związku między dokumentem a podnoszonym naruszeniem nie jest wystarczające do tego, aby wykazać, że żądanie udzielenia informacji jest konieczne, o tyle w orzecznictwie tym wyjaśniono również, że istnienie takiego związku należy stwierdzić wówczas, gdy Komisja może w dniu skierowania żądania udzielenia informacji racjonalnie zakładać, że dokumenty odpowiadające rozpatrywanym hasłom wyszukiwania mogą pomóc jej w ustaleniu, że doszło do podnoszonego naruszenia, co wskazał Sąd w niniejszej sprawie i czego wnosząca odwołania nie zakwestionowała(24). 26.      W drugiej kolejności muszę stwierdzić, że argumentacja wnoszącej odwołania została przez nią w istocie oparta na okoliczności, iż użycie tych haseł wyszukiwania, ze względu na ich ogólny charakter, siłą rzeczy prowadzi do zidentyfikowania znacznej liczby dokumentów pozbawionych znaczenia dla spornych dochodzeń, co zdaniem wnoszącej odwołania jest sprzeczne z zasadą proporcjonalności(25). 27.      W tym względzie pragnę, po pierwsze, zauważyć, że do tego, aby żądanie udzielenia informacji oparte na hasłach wyszukiwania spełniało kryteria przewidziane w art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003, nie jest wymagane, aby wszystkie zidentyfikowane dokumenty – ani nawet ich znaczna część – okazały się przydatne do celów prowadzenia dochodzenia(26). Przeciwnie, okoliczność polegająca na tym, że pewne dokumenty, a wręcz ich większość, mogłyby się okazać się pozbawione znaczenia dla prowadzonego dochodzenia, nie wystarcza sama w sobie do uznania, iż rozpatrywane hasła wyszukiwania są pozbawione jakiegokolwiek związku z naruszeniem, którego popełnienie jest podejrzewane przez Komisję(27). Badanie konieczności (i proporcjonalności) żądania udzielenia informacji nie może bowiem opierać się wyłącznie na kryteriach ilościowych lub statystycznych(28). 28.      Po drugie, biorąc pod uwagę stwierdzenie poczynione w poprzednim punkcie niniejszej opinii, należy oddalić jako bezskuteczne argumenty oparte przez wnoszącą odwołania na konkretnych przykładach, zgodnie z którymi niektóre hasła wyszukiwania wykorzystane przez Komisję doprowadziły do uzyskania szeregu dokumentów niemających znaczenia dla dochodzenia(29), co nie jest przez nią kwestionowane, ale jest niewystarczające do tego, aby podważyć ocenę Sądu(30). 29.      Po trzecie, wniosku tego nie może podważyć okoliczność, że Komisja mogła użyć bardziej szczegółowych haseł (lub ich kombinacji) lub przeprowadzić bardziej proporcjonalne wyszukiwania, lub też sformułować swe wnioski w taki sposób, aby mogły one racjonalnie dotyczyć mających znaczenie dokumentów, a nawet przewidzieć zastosowanie filtrów lub innych gwarancji. W świetle orzecznictwa Trybunału, o którym mowa w pkt 15 niniejszej opinii, to do Komisji należy bowiem określenie stosowanych przez nią technik dochodzeniowych i zadecydowanie, w świetle dostępnych poszlak, w jaki sposób uzyskać informacje, które będą przydatne dla prowadzonego przez nią dochodzenia. W związku z tym, niezależnie od możliwości sformułowania bardziej zawężających żądań udzielenia informacji, jeżeli zostanie wykazane, że Komisja mogła racjonalnie zakładać, iż żądane przez nią informacje mogą pomóc jej w dochodzeniu w sprawie domniemanego naruszenia, jej żądanie nie może zostać skutecznie zakwestionowane(31). 30.      Podobnie pragnę zauważyć, jak podnosi Komisja i co nie zostało zakwestionowane przez wnoszącą odwołania, że Sąd w zaskarżonych wyrokach wskazuje na gwarancje, które mają zastosowanie do żądania udzielenia informacji zgodnie przede wszystkim z decyzjami zmieniającymi(32), następnie z obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej(33) i wreszcie z poufnością informacji wymienianych między adwokatem a klientem, a także z najlepszymi praktykami Komisji(34). 31.      Podsumowując, należy uznać, że wnosząca odwołania nie zdołała wykazać, iż używając rozpatrywanych haseł wyszukiwania, Komisja nie była w stanie uzyskać dokumentów mających znaczenie dla dochodzenia, co, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, stanowi decydujące kryterium dla ustalenia powiązania między żądaniem udzielenia informacji a podejrzeniem popełnienia naruszenia. Hasła te spełniają zatem przesłanki przewidziane w art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003, niezależnie od faktu, że mogą one wskazywać dużą liczbę dokumentów pozbawionych znaczenia dla dochodzenia, co jednak nie wystarcza do podważenia takiego właśnie wniosku(35). 32.      W konsekwencji proponuję odrzucić część pierwszą zarzutu pierwszego w obu odwołaniach, a także część drugą zarzutu pierwszego w sprawie C‑496/23 P i część trzecią zarzutu pierwszego w sprawie C‑497/23 P jako niedopuszczalne lub oddalić je jako bezzasadne.  W przedmiocie braku uzasadnienia w kwestii konieczności ograniczenia zakresu żądania udzielenia informacji 33.      W części drugiej zarzutu pierwszego w sprawie C‑497/23 P wnosząca odwołania zarzuca Sądowi naruszenie ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia, a to ze względu na to, że oddalił on argument dotyczący tego, że Komisja powinna była ograniczyć zakres swego żądania(36). 34.      Wydaje mi się zaś, że, wbrew temu, co podnosi wnosząca odwołania, pkt 136 drugiego zaskarżonego wyroku nie jest tu rozstrzygający. Uzasadnienie zostało bowiem szczegółowo przedstawione przez Sąd w pkt 137 i 138 tego wyroku, z których wynika w istocie, że wnosząca odwołania nie mogła utrzymywać, iż Komisja powinna była ograniczyć zakres swego żądania, ponieważ, po pierwsze, było ono już ograniczone do dwóch depozytariuszy i objęty nim okres był taki sam co ten objęty dochodzeniem, i po drugie, Komisja mogła w dniu wydania decyzji Facebook Data racjonalnie zakładać, że żądane przez nią informacje mogą być użyteczne dla przeprowadzenia dochodzenia(37). 35.      W konsekwencji proponuję oddalić część drugą zarzutu pierwszego odwołania w sprawie C‑497/23 P jako bezzasadną.  W przedmiocie braku gwarancji równoważnych gwarancjom przewidzianym dla kontroli 36.      W części trzeciej zarzutu pierwszego w sprawie C‑496/23 P i w części czwartej zarzutu pierwszego w sprawie C‑497/23 P wnosząca odwołania zarzuca Sądowi, że ten w zaskarżonych wyrokach oddalił jej argument, zgodnie z którym Komisja naruszyła zasadę konieczności, a to ze względu na to, że zażądała przedstawienia dokumentów bez ustanowienia filtrów lub gwarancji co najmniej równoważnych gwarancjom, jakie są przyznawane przedsiębiorstwom w ramach kontroli prowadzonych na podstawie art. 20 rozporządzenia nr 1/2003(38). 37.      W zaskarżonych wyrokach Sąd podkreślił, że to nie do niego, w ramach skargi o stwierdzenie nieważności decyzji z żądaniem udzielenia informacji, należy dokonanie kontroli zgodności z prawem takiej decyzji w porównaniu z ramami prawnymi mającymi zastosowanie do decyzji wydanych w oparciu o inne podstawy prawne, takich jak decyzje w sprawie kontroli. Wspomniał on również o gwarancjach, które uważa za odpowiednie w odniesieniu do żądania udzielenia informacji opartego na hasłach wyszukiwania, takiego jak to wystosowane w niniejszej sprawie(39). 38.      Wnosząca odwołania nie kwestionuje zaś odpowiedniego charakteru gwarancji przywołanych przez Sąd(40) ani nie zdołała wykazać, że dopuścił się on naruszenia prawa, gdy orzekł, iż nie był zobowiązany do sprawdzenia, czy gwarancje zastosowane w niniejszym przypadku były równoważne tym przewidzianymi w ramach kontroli. 39.      Istnieją bowiem istotne różnice między żądaniem udzielenia informacji na podstawie art. 18 rozporządzenia nr 1/2003 a kontrolą opartą na art. 20 tego rozporządzenia. Choć podczas przeprowadzania kontroli, uważanej siłą rzeczy za bardziej inwazyjną niż żądanie udzielenia informacji(41), przedsiębiorstwa, których to dotyczy, korzystają z pewnych gwarancji proceduralnych(42), to gwarancje te niekoniecznie są identyczne z tymi mającymi zastosowanie w przypadku żądania udzielenia informacji. 40.      W szczególności w ramach żądania udzielenia informacji opartego na hasłach wyszukiwania jego adresat ma wystarczająco dużo czasu, aby zidentyfikować wskazane dokumenty i przeanalizować je z pomocą swoich prawników jeszcze przed przekazaniem ich Komisji(43). Skierowanie tego żądania zazwyczaj poprzedzają nieformalne kontakty między Komisją a przedsiębiorstwem, do którego jest ono kierowane, lub jego zewnętrznymi prawnikami(44). Komisja może ponadto wprowadzić dodatkowe gwarancje w odniesieniu do niektórych dokumentów o charakterze wrażliwym, takie jak ustanowiona w niniejszej sprawie procedura wirtualnego pokoju danych, lub przewidzieć, że dokumenty te zostaną przekazane w postaci, w której zostaną usunięte nazwiska zainteresowanych osób oraz wszelkie informacje umożliwiające ich identyfikację. Ponadto termin między doręczeniem żądania udzielenia informacji a ostatecznym terminem przekazania dokumentów daje adresatowi tego żądania możliwość zakwestionowania go przed Sądem i zwrócenia się w odpowiednim terminie o zastosowanie środków tymczasowych, co rzeczywiście miało miejsce w niniejszej sprawie. Wreszcie przedsiębiorstwo objęte dochodzeniem może nie tylko odmówić przekazania dokumentów objętych klauzulą poufności informacji wymienianych między adwokatem a jego klientem, ale również skierować do Komisji uzasadniony wniosek o zwrot dokumentów pozbawionych znaczenia dla sprawy, a w przypadku odmowy – zakwestionować tę decyzję. 41.      W konsekwencji proponuję oddalić część trzecią zarzutu pierwszego w sprawie C‑496/23 P oraz część czwartą zarzutu pierwszego w sprawie C‑497/23 P jako bezzasadne i, co za tym idzie, oddalić zarzuty pierwsze w tych obu odwołaniach w całości.  W przedmiocie drugich zarzutów odwołań, dotyczących całościowej oceny zasady konieczności 42.      W zarzutach drugich obu odwołań(45) wnosząca je zarzuca w istocie Sądowi, że ten dopuścił się dwóch naruszeń prawa poprzez uznanie, po pierwsze, iż całościowa ocena przestrzegania przez Komisję zasady konieczności nie była właściwa, przy założeniu, że była ona możliwa, bez żadnego uzasadnienia co do wykonalności takiej oceny(46), i po drugie, że jedynie hasła wyszukiwania konkretnie kwestionowane przez wnoszącą odwołania mogły być przedmiotem kontroli przestrzegania zasady konieczności przez Sąd. W sprawie C‑497/23 P wnosząca odwołania zarzuca również Sądowi, jako trzecie, naruszenie prawa, jakiego miał się dopuścić, jako że nie zbadał konieczności niektórych haseł wyszukiwania wymienionych w skardze w pierwszej instancji. 43.      W zaskarżonych wyrokach Sąd wskazał w istocie, że całościowa ocena przestrzegania przez Komisję zasady konieczności nie jest właściwa, przy założeniu, że przeprowadzenie tej oceny było możliwe i że jedynie te hasła wyszukiwania, które zostały konkretnie zakwestionowane przez wnoszącą odwołania, mogą podlegać przeprowadzanej przez Sąd kontroli przestrzegania zasady konieczności(47). 44.      W tym względzie pragnę zauważyć, że wnosząca odwołania zakwestionowała tylko niektóre z użytych przez Komisję haseł wyszukiwania, czyli około, odpowiednio, 130 i 250 z nich w odniesieniu do obu serii, co dało około 590 i 2500 kombinacji(48). Kontrowersyjne wydaje mi się zaś twierdzenie, że Sąd mógłby w oparciu o tych kilka haseł przeprowadzić żądaną przez wnoszącą odwołania całościową ocenę przestrzegania zasady konieczności(49). Innymi słowy, nawet gdyby niektóre z zakwestionowanych przez wnoszącą odwołanie haseł wyszukiwania zostały uznane za zbyt ogólne lub niewystarczająco trafne, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie(50), nie można zakładać, że wszystkie hasła, w tym te, które nie są kwestionowane, powinny zostać potraktowane w ten sam sposób(51). 45.      Wniosku tego nie może podważyć podkreślona przez wnoszącą odwołania okoliczność, że Komisja zażądała ujawnienia wszystkich bez wyjątku dokumentów będących w posiadaniu, odpowiednio, pięciu i trzech depozytariuszy, a także ich poprzedników i następców, za okres, odpowiednio, pięciu i siedmiu lat, które zostały zidentyfikowane na podstawie wyszukiwań dotyczących pewnej liczby haseł, które miały być powszechnie używane lub bardzo rozpowszechnione. Choć bowiem Komisja mogła w dniu skierowania żądania racjonalnie zakładać, że informacje oparte na rozpatrywanych hasłach wyszukiwania mogą jej pomóc w ustaleniu, czy doszło do popełnienia naruszenia(52), to nie wydaje mi się, by liczba depozytariuszy (zresztą ograniczona) oraz mający znaczenie w sprawie okres (który nie jest nieproporcjonalny w stosunku do średniego czasu trwania dochodzeń w dziedzinie konkurencji) mogły mieć wpływ na to, czy żądanie udzielenia informacji było konieczne, biorąc również pod uwagę zastosowane gwarancje, a w szczególności procedurę wirtualnego pokoju danych(53). 46.      Ponadto w odniesieniu do zarzutu, że w drugim zaskarżonym wyroku Sąd nie zbadał konieczności stosowania niektórych z haseł wyszukiwania(54), wydaje mi się, że ze skargi w pierwszej instancji wynika, iż wnosząca odwołania nie twierdziła, że owe hasła wyszukiwania były zbyt ogólne i nietrafne, lecz jedynie podkreślała, że za ich pomocą identyfikowane były pewne dokumenty pozbawione znaczenia dla sprawy, co w świetle mojej analizy przedstawionej w pkt 26 i 27 niniejszej opinii nie może wystarczyć do podważenia zgodności zaskarżonych wyroków z prawem. 47.      W związku z tym proponuję oddalić zarzuty drugie obu odwołań jako bezzasadne.  W przedmiocie zarzutów trzecich odwołań, dotyczących sposobu postępowania z dokumentami mieszanymi 48.      W zarzutach trzecich obu odwołań(55) wnosząca je podnosi, że Sąd naruszył prawo, orzekając, iż Komisja mogła zażądać dokumentów mieszanych bez przewidzenia gwarancji lub środków ochrony informacji osobowych(56). Zarzuty te dzielą się na trzy części(57). 49.      Na wstępie pragnę zauważyć, że przetwarzanie danych osobowych przez Komisję jest konieczne i nieodłącznie związane z pełnioną przez nią funkcją, gdy wykonuje ona zadania powierzone jej jako organowi publicznemu odpowiedzialnemu za wykonywanie unijnych reguł konkurencji. W tym względzie w art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2018/1725 przewidziano, że przetwarzanie danych osobowych jest zgodne z prawem wówczas – i w zakresie, w jakim ma to miejsce – gdy jest ono podyktowane koniecznością wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym przez instytucje i organy Unii lub w ramach sprawowania przez nie powierzonej im władzy publicznej(58).  W przedmiocie okoliczności, że analiza Sądu została ograniczona do art. 9 RODO i art. 10 rozporządzenia 2018/1725 50.      W części pierwszej zarzutów trzecich obu odwołań wnosząca je podnosi w istocie, że Sąd naruszył prawo, uznając, iż wyłączenie dokumentów mieszanych z procedury wirtualnego pokoju danych było konieczne i proporcjonalne, ograniczając swą analizę do dokumentów mieszanych wymienionych tytułem przykładu i jedynie do kwestii, czy dokumenty te zawierały „wrażliwe” dane osobowe objęte art. 9 ust. 1 RODO i art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/1725, a także orzekając, że ich nie zawierają(59), nie obejmując swą analizą tego, czy nie doszło do naruszenia praw podstawowych do ochrony życia prywatnego, usankcjonowanej w art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”) i w art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (zwanej dalej „EKPC”)(60). 51.      W zaskarżonych wyrokach Sąd, w celu zbadania zgodności spornych decyzji z art. 7 Karty, dokonał oceny tego, czy decyzje te spełniają przesłanki określone w art. 52 ust. 1 Karty, w tym przesłankę proporcjonalnego charakteru ingerencji w życie prywatne(61). W tym ostatnim celu Sąd zbadał, czy ingerencja ta była konieczna, w szczególności w odniesieniu do wyłączenia niektórych kategorii dokumentów z procedury wirtualnego pokoju danych(62). Zauważywszy, że do to wnoszącej odwołania należy ocena tego, czy dany dokument zawierający wrażliwe dane osobowe jest związany z prowadzoną przez nią działalnością handlową, Sąd uznał, że wykluczone jest, by dokumenty wymienione w skardze zawierały wrażliwe dane osobowe w rozumieniu art. 9 ust. 1 RODO i art. 10 ust. 1 rozporządzenia 2018/1725, a następnie wskazał, że wnosząca odwołania nie mogła na podstawie samego przyjęcia spornej decyzji wyciągnąć wniosku, iż przedstawienie dokumentów, które nie zostały zbadane w ramach procedury wirtualnego pokoju danych, narusza prawo do poszanowania życia prywatnego wnoszącej odwołania i osób, których dane dotyczą(63). 52.      W tym względzie pragnę przede wszystkim podkreślić, że wbrew temu, co twierdzi wnosząca odwołania, Sąd nie uznał, iż w art. 9 ust. 1 RODO i art. 10 ust. 1 rozporządzenia 2018/1725 ustanowiony został „wyczerpujący system ochrony praw do życia prywatnego”, lecz jedynie iż przepisy te są istotne dla dokonania oceny tego, czy sporne decyzje są zgodne z zasadą proporcjonalności w rozumieniu art. 52 ust. 1 Karty(64). 53.      Następnie pragnę przypomnieć, że Sąd zbadał, czy przytoczone tytułem przykładu w skargach dokumenty mieszane zawierały wrażliwe dane osobowe, takie jak te zdefiniowane w art. 9 ust. 1 RODO oraz w art. 10 ust. 1 rozporządzenia 2018/1725, i stwierdził, że dokumenty te nie powinny podlegać procedurze wirtualnego pokoju danych w myśl postanowień w przedmiocie środków tymczasowych(65), co nie zostało zakwestionowane przez wnoszącą odwołania w ramach żadnego z nich(66). 54.      Wreszcie jestem zdania, iż okoliczność, że dany dokument nie zawiera wrażliwych danych osobowych objętych art. 9 ust. 1 RODO i art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/1725 i że nie został objęty procedurą wirtualnego pokoju danych, nie oznacza, że ten dokument nie został objęty odpowiednią ochroną(67). Ponadto, choć w postanowieniach w przedmiocie środków tymczasowych nie wyjaśniono tego wyraźnie, wydaje się, że przeprowadzenie procedury wirtualnego pokoju danych jest uzasadnione jedynie w przypadku dokumentów które, w zastosowaniu RODO oraz rozporządzenia 2018/1725, nie powinny być przetwarzane, czyli w przypadku dokumentów zawierających wrażliwe dane osobowe w rozumieniu tych rozporządzeń. Jest natomiast nieuniknione, że Komisja ma dostęp do dokumentów mieszanych, pomimo „głęboko intymnego i prywatnego charakteru informacji osobowych”, które dokumenty te zdaniem wnoszącej odwołania zawierają, w zakresie, w jakim mają one również zawierać informacje użyteczne dla przeprowadzenia dochodzenia, i pod warunkiem że są przetwarzane z poszanowaniem praw zainteresowanych osób(68). 55.      Wniosku tego nie podważa ani wyrok z dnia 4 października 2024 r., Bezirkshauptmannschaft Landeck (Próba uzyskania wglądu do danych osobowych przechowywanych w telefonie komórkowym)(69), ani dwie opinie rzeczniczki generalnej L. Mediny w sprawach połączonych Imagens Médicas Integradas i in.(70), powołane przez wnoszącą odwołania na rozprawie. Po pierwsze bowiem, wnioski wyciągnięte z tego wyroku, w którym możliwość dostępu do danych osobowych przechowywanych w telefonie komórkowym w przypadku przestępstw została uzależniona od przeprowadzenia uprzedniej kontroli przez sąd lub niezależny organ administracyjny, z wyjątkiem należycie uzasadnionych pilnych przypadków, nie wydają mi się mieć zastosowania do dochodzeń, jakie są prowadzone w dziedzinie konkurencji(71). Po drugie, wnioski te potwierdzają zgodność z prawem zajęcia wiadomości przesyłanych pocztą elektroniczną między kadrą kierowniczą a pracownikami przedsiębiorstwa na podstawie decyzji w sprawie kontroli wydanej w ramach dochodzenia dotyczącego domniemanego naruszenia art. 101 i 102 TFUE, ponieważ decyzja ta gwarantuje w szczególności, że gromadzenie danych osobowych i dostęp do nich, nawet pomocniczo, w celu ułatwienia poszukiwania informacji handlowych, są ograniczone do tego, co jest ściśle konieczne dla przedmiotu dochodzenia i służy wyłącznie jego celom(72). 56.      W konsekwencji proponuję oddalić część pierwszą zarzutów trzecich obu odwołań jako bezzasadną.  W przedmiocie istnienia dokumentów mieszanych zawierających dane chronione 57.      W części drugiej zarzutu trzeciego obu odwołań wnosząca je podnosi, że Sąd zastosował błędne kryterium prawne, gdy wykluczył, by rozpatrywane w zaskarżonych wyrokach dokumenty mieszane mogły zawierać informacje osobowe chronione przez art. 7 Karty oraz art. 8 ust. 1 EKPC(73). 58.      W tym względzie należy przyznać, że w zaskarżonych wyrokach Sąd nie uznał, iż badane przezeń dokumenty nie zawierają danych osobowych w rozumieniu przepisów, na które powołuje się wnosząca odwołania. Uznał on natomiast, że dokumenty te nie zawierają wrażliwych danych osobowych w rozumieniu art. 9 ust. 1 RODO i art. 10 ust. 1 rozporządzenia 2018/1725 i że z tego względu nie podlegają one procedurze wirtualnego pokoju danych. 59.      Ponadto, wbrew temu, co podnosi wnosząca odwołania, wydaje się oczywiste, że Sąd wyszedł z założenia, iż obowiązek dostarczenia dokumentów mieszanych stanowił (lub przynajmniej mógł stanowić) ingerencję w prawo do poszanowania życia prywatnego, co skłoniło go do zbadania tego, czy sporne decyzje były zgodne z art. 7 Karty i spełniały warunki określone w jej art. 52 ust. 1(74). 60.      W konsekwencji proponuję oddalić część drugą zarzutów trzecich obu odwołań jako bezzasadną.  W przedmiocie braku gwarancji w odniesieniu do dokumentów mieszanych 61.      W części trzeciej zarzutu trzeciego obu odwołań wnosząca je utrzymuje, że sporne decyzje nie zapewniają odpowiednich gwarancji ochrony informacji osobowych zawartych w dokumentach zbadanych, odpowiednio, w pkt 181–183 i 229–237 zaskarżonych wyroków oraz że ta ingerencja w prawo do poszanowania życia prywatnego nie była ani proporcjonalna do jakiegokolwiek zgodnego z prawem celu, ani konieczna do jego realizacji(75). 62.      W tym względzie przypominam, po pierwsze, że okoliczność, iż Komisja mogła w szerszym zakresie wykorzystać procedurę wirtualnego pokoju danych (lub że Sąd mógł nakazać takie szersze skorzystanie z tej procedury), nie stoi na przeszkodzie temu, by dokumenty mieszane miały być wystarczająco chronione,(76) i po drugie, okoliczność, że niektóre dokumenty zidentyfikowane na podstawie żądania Komisji (jeśli nie większość z nich) mogą okazać się pozbawione znaczenia dla spornych dochodzeń, pozostaje jako taka bez wpływu na konieczność i proporcjonalność tego żądania(77). 63.      W konsekwencji proponuję oddalić część trzecią zarzutów trzecich obu odwołań jako bezzasadną i, co za tym idzie, oddalić zarzuty trzecie obu tych odwołań w całości.  Wniosek 64.      Wobec całości powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał oddalił oba odwołania. 1      Język orginału: francuski 2      Rozporządzenie Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 101 i 102 [TFUE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1). 3      Chodzi, po pierwsze, o decyzję C(2020) 3013 z dnia 4 maja 2020 r. (sprawa AT.40684 – Facebook Marketplace) (zwaną dalej „pierwotną decyzją Facebook Marketplace”), zmienioną decyzją C(2020) 9229 z dnia 11 grudnia 2020 r. (zwaną dalej „decyzją zmieniającą Facebook Marketplace”) (zwane dalej łącznie „decyzją w sprawie Facebook Marketplace”), i po drugie, o decyzję C(2020) 3011 z dnia 4 maja 2020 r. (sprawa AT.40628 – Praktyki Facebooka dotyczące danych (zwaną dalej „pierwotną decyzją Facebook Data”), zmienioną decyzją C(2020) 9231 z dnia 11 grudnia 2020 r. (zwaną dalej „decyzją zmieniającą Facebook Data”) (zwane dalej łącznie „decyzją w sprawie Facebook Data”). 4      W efekcie przedstawienia tych żądań wydano dwie odrębne decyzje, jedną na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 i drugą na podstawie art. 18 ust. 2 tego rozporządzenia. Pierwsza z nich zawierała ponad 100 pytań dotyczących różnych aspektów działalności i oferty produktów wnoszącej odwołania, podczas gdy druga z nich obejmowała 83 pytań dotyczących Facebook Marketplace, sieci społecznościowych i dostawców małych ogłoszeń online. 5      W tym samym dniu dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej (DG) Komisji ds. Konkurencji skierował do wnoszącej odwołania pisma, w których zaproponował odrębną procedurę do celów przedstawienia dokumentów, które jej zdaniem zawierały tylko informacje osobowe, pozostające bez jakiegokolwiek związku z prowadzoną przez nią działalnością handlową. Wyjaśnił on ponadto, że dokumenty te miały zostać włączone do akt sprawy dopiero po ich zbadaniu w tzw. wirtualnym pokoju danych. 6      Postanowienia Facebook Ireland/Komisja (T‑451/20 R, EU:T:2020:515 i T‑452/20 R, EU:T:2020:516) (zwane dalej łącznie „postanowieniami w przedmiocie środków tymczasowych”). W ramach procedury wirtualnego pokoju danych, opierającej się na propozycji dyrektora generalnego DG ds. Konkurencji, o której mowa w poprzednim przypisie do niniejszej opinii, wnosząca odwołania identyfikowała dokumenty zawierające odpowiednie dane, które były przekazywane Komisji na odrębnym nośniku elektronicznym, a następnie umieszczane w wirtualnym pokoju danych, do którego dostęp miała jedynie jak najmniejsza liczba członków zespołu prowadzącego dochodzenie w obecności (wirtualnej lub fizycznej) odpowiadającej im liczby prawników wnoszącej odwołania. Członkowie zespołu dochodzeniowego dokonywali przeglądu i selekcji przedmiotowych dokumentów, dając jednocześnie prawnikom wnoszącej odwołania możliwość ich komentowania przed włączeniem dokumentów uznanych za istotne dla sprawy do akt. W przypadku braku zgody co do kwalifikacji dokumentu prawnicy wnoszącej odwołania mieli prawo wyjaśnić przyczyny braku zgody z ich strony, zaś w przypadku utrzymującego się braku porozumienia wnosząca odwołania mogła zwrócić się do dyrektora ds. informacji, komunikacji i mediów w Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Konkurencji z wnioskiem o arbitraż. 7      W odróżnieniu od dokumentów chronionych, o których mowa w pkt 5 niniejszej opinii, dokumenty mieszane nie są objęte procedurą wirtualnego pokoju danych. 8      Jak bowiem wyjaśniono w motywie 23 rozporządzenia nr 1/2003, Komisja powinna posiadać na obszarze Unii uprawnienia do żądania dostarczenia jej informacji, które są konieczne do wykrycia praktyk zakazanych na mocy art. 101 i 102 TFUE. 9      Zobacz podobnie wyrok z dnia 10 marca 2016 r., HeidelbergCement/Komisja (C‑247/14 P, EU:C:2016:149, pkt 20, 21 i przytoczone tam orzecznictwo). Jak podnosi Komisja, jest tak tym bardziej w sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – żądanie udzielenia informacji zostaje wydane na wczesnym etapie postępowania, ponieważ nie można zobowiązać Komisji do wskazania na etapie wstępnego dochodzenia, oprócz podejrzeń popełnienia naruszenia, które zamierza zweryfikować, poszlak, czyli informacji skłaniających ją do rozważenia hipotezy naruszenia art. 101 i 102 TFUE, ponieważ taki obowiązek podważałby równowagę, jaką orzecznictwo ustanawia między zachowaniem skuteczności dochodzenia a zachowaniem prawa do obrony danego przedsiębiorstwa (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 14 marca 2014 r., Cementos Portland Valderrivas/Komisja, T‑296/11, EU:C:2014:121, pkt 37). 10      Zobacz podobnie wyrok z dnia 10 marca 2016 r., HeidelbergCement/Komisja (C‑247/14 P, EU:C:2016:149, pkt 23). 11      Tak więc nawet jeżeli Komisja dysponuje już poszlakami, a wręcz dowodami istnienia naruszenia, uzasadnione może być uznanie przez nią za konieczne zażądania udzielenia dodatkowych informacji, które pozwolą jej lepiej ocenić zakres naruszenia, określić czas jego trwania lub krąg uczestniczących w nim przedsiębiorstw (zob. wyrok z dnia 28 stycznia 2021 r., Qualcomm i Qualcomm Europe/Komisja, C‑466/19 P, zwany dalej „wyrokiem Qualcomm”, EU:C:2021:76, pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo). 12      Zobacz wyrok Qualcomm(pkt 70 i przytoczone tam orzecznictwo). W szczególności Trybunał powołał się na pkt 21 wyroku z dnia 19 maja 1994 r., SEP/Komisja (C‑36/92 P, EU:C:1994:205), który odsyła do pkt 21 opinii rzecznika generalnego F.G. Jacobsa w sprawie SEP/Komisja (C‑36/92 P, EU:C:1993:928), w którym wyjaśniono w istocie, że samo tylko istnienie związku między dokumentem a podnoszonym naruszeniem nie jest wystarczające do uzasadnienia wniosku o przekazanie tego dokumentu, ponieważ związek powinien być takiego rodzaju, żeby Komisja w chwili złożenia wniosku mogła racjonalnie zakładać, że dokument pomoże jej stwierdzić, iż doszło do zarzucanego naruszenia. 13      Zobacz w tym względzie opinia rzecznika generalnego N. Wahla w sprawie Buzzi Unicem/Komisja (C‑267/14 P, EU:C:2015:696, pkt 48). 14      Zobacz w tym zakresie opinia rzecznika generalnego N. Wahla w sprawie Buzzi Unicem/Komisja (C‑267/14 P, EU:C:2015:696, pkt 100). Rzecznik wyjaśnił w niej w szczególności, w odniesieniu do interesu ogólnego, że im bardziej szkodliwy dla konkurencji jest charakter domniemanego naruszenia, tym bardziej Komisja powinna być uprawniona oczekiwać, że przedsiębiorstwo dołoży starań w celu dostarczenia żądanych informacji w ramach obowiązku aktywnej współpracy, a jeśli chodzi o nakład pracy, to im jest on większy i im bardziej odrywa pracowników przedsiębiorstwa od ich komercyjnych zadań wykonywanych w ramach prowadzonej normalnie działalności, generując w ten sposób dodatkowe koszty, to tym bardziej tego rodzaju żądanie informacji zostanie uznane za stanowiące nadmierne obciążenie. 15      Zgodnie z art. 256 TFUE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 168 § 1 lit. d) regulaminu postępowania przed Trybunałem. Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że gdy Sąd dokonał ustalenia lub oceny okoliczności faktycznych, Trybunał jest uprawniony na podstawie art. 256 TFUE jedynie do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd (zob. w szczególności wyrok Qualcomm(pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo). 16      Ponadto takie przeinaczenie musi w oczywisty sposób wynikać z akt sprawy, bez konieczności dokonywania nowej oceny faktów i dowodów (zob. w szczególności wyrok Qualcomm, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo). Tak więc wymogów wynikających z tych przepisów nie spełnia odwołanie, które polega jedynie na powtórzeniu lub dosłownym zacytowaniu zarzutów i argumentów przedstawionych już przed Sądem, włącznie z tymi, które były oparte na okolicznościach faktycznych wyraźnie odrzuconych przez Sąd, i nie zawiera nawet argumentacji mającej na celu określenie naruszenia prawa, jakim miałoby być dotknięte zaskarżone orzeczenie. Takie odwołanie sprowadza się bowiem w rzeczywistości do żądania ponownego rozpatrzenia skargi wniesionej do Sądu, co nie należy do kompetencji Trybunału (zob. w szczególności wyrok Qualcomm, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo). 17      Zarzuty te odpowiadają, odpowiednio, drugiej składowej części pierwszej zarzutu pierwszego skargi w pierwszej instancji w sprawie C‑496/23 P i drugiej składowej części pierwszej zarzutu drugiego skargi w pierwszej instancji w sprawie C‑497/23 P. 18      Zobacz, odpowiednio, pkt 87–108 i 132–155 zaskarżonych wyroków. 19      Części te dotyczą w istocie braku znaczenia haseł wyszukiwania użytych przez Komisję (części pierwsza i druga zarzutu pierwszego w sprawie C‑496/23 P, a także części pierwsza i trzecia zarzutu pierwszego w sprawie C‑497/23 P), wady uzasadnienia w odniesieniu do istnienia innych i bardziej proporcjonalnych możliwości wyszukiwania (część druga zarzutu pierwszego w sprawie C‑497/23 P) oraz okoliczności, że Sąd nie orzekł, iż również w przypadku żądań udzielenia informacji zastosowanie mają gwarancje porównywalne z tymi mającymi zastosowanie do decyzji w sprawie kontroli (część trzecia zarzutu pierwszego w sprawie C‑496/23 P i część czwarta zarzutu pierwszego w sprawie C‑497/23 P). 20      Część pierwsza zarzutu pierwszego w obu sprawach dotyczy tego, że Sąd miał błędnie orzec, iż Komisja mogła racjonalnie zakładać, iż te hasła wyszukiwania mogą jej pomóc w ustaleniu tego, czy przyjęto zachowanie będące przedmiotem dochodzenia, podczas gdy część druga zarzutu pierwszego w sprawie C‑496/23 P i część trzecia zarzutu pierwszego w sprawie C‑497/23 P dotyczą tego, że Sąd miał błędnie orzec, iż dokumenty można uznać za pozbawione znaczenia dla dochodzenia dopiero po zastosowaniu haseł wyszukiwania w bazach danych wnoszącej odwołania. Dokładniej rzecz ujmując, wnosząca odwołania podnosi, że Sąd naruszył prawo, uznając w istocie w pkt 92–95, 99 i 103 pierwszego zaskarżonego wyroku oraz w pkt 134, 138, 140, 143 i 146 drugiego zaskarżonego wyroku, że zasada konieczności była przestrzegana już wyłącznie z tego względu, iż Komisja mogła racjonalnie zakładać, iż hasła wyszukiwania mogły jej pomóc ustalić, czy doszło do zachowania określonego przez nią w spornych decyzjach. Sąd nie przypisał żadnego (lub przynajmniej wystarczającego) znaczenia okoliczności, że wybrane przez Komisję nieodpowiednio ogólne hasła wyszukiwania w przypadku ich zastosowania do wszystkich dokumentów adresatów w całym okresie doprowadzą nieuchronnie do ustalenia znacznej liczby dokumentów pozbawionych jakiegokolwiek znaczenia dla spornych dochodzeń (z których wiele będzie zawierać wrażliwe informacje osobowe lub poufne informacje handlowe), i to w okolicznościach, w których Komisja z góry wiedziała, że zastosowane przez nią podejście doprowadzi do takich rezultatów. 21      Zobacz pkt 89–97 pierwszego zaskarżonego wyroku, który odsyła do motywów 1 i 2 decyzji Facebook Marketplace, a także pkt 134–147 drugiego zaskarżonego wyroku, który odsyła do motywu 4 ppkt (i) i (iii) decyzji Facebook Data. W szczególności w pierwszym zaskarżonym wyroku Sąd w istocie opisał, w jaki sposób zdaniem Komisji badane hasła wyszukiwania były związane z dochodzeniem w sprawie Facebook Marketplace (zob. w szczególności pkt 89 tego wyroku w odniesieniu do haseł „marketplace + advertising”, „marketplace & grow*”, „marketplace + insight*”, „marketplace + advantage” i „marketplace + looked at”, „marketplace + quality” i „commerce + advantage”, a także pkt 93 wspomnianego wyroku w odniesieniu do hasła „commerce + awareness”). Podobnie w drugim zaskarżonym wyroku Sąd wyjaśnił, w jaki sposób rozpatrywane hasła wyszukiwania były związane z dochodzeniem w sprawie Facebook Data (zob. w szczególności pkt 134 tego wyroku w odniesieniu do hasła „big question” i pkt 139–147 tego wyroku w odniesieniu do haseł „for free”, „shut* down” i „not good for us”). 22      Zobacz pkt 92, 95 i 96 pierwszego zaskarżonego wyroku oraz pkt 138 drugiego zaskarżonego wyroku (do którego odsyłają również pkt 140, 143 i 146 tego wyroku). 23      Zobacz, odpowiednio, pkt 99 i 154 zaskarżonych wyroków, w których Sąd wyjaśnił w szczególności, iż sama okoliczność, że zastosowanie haseł wyszukiwania prowadzi do zidentyfikowania szeregu dokumentów, z których niektóre okażą się następnie bez znaczenia dla spornych dochodzeń, nie wystarcza sama w sobie, by uznać, że rozpatrywane hasła wyszukiwania były pozbawione jakiegokolwiek związku z podejrzewanym przez Komisję naruszeniem. 24      Wnosząca odwołania przyznaje zaś w istocie, że kryterium przyjęte w utrwalonym orzecznictwie Trybunału w celu ustalenia, czy dane żądanie informacji jest konieczne, polega na tym, iż Komisja może w chwili kierowania żądania udzielenia informacji racjonalnie zakładać, że te informacje te pomogą jej ustalić, czy doszło do podejrzewanego naruszenia, a nie – że wszystkie dokumenty będące efektem tego żądania są niezbędne do przeprowadzenia spornych dochodzeń. 25      Ponadto Sąd miał naruszyć prawo (odpowiednio w pkt 99 i 150 zaskarżonych wyroków), stwierdzając, że dokumenty można uznać za nieistotne dla dochodzenia „dopiero po zastosowaniu haseł wyszukiwania w bazach danych skarżącej”. 26      Ponadto, wbrew podniesionym przez wnoszącą odwołania argumentom, z zaskarżonych wyroków nie wynika, aby Sąd uznał, iż wszystkie dokumenty zawierające hasła wyszukiwania wykorzystane przez Komisję można było uznać za konieczne do przeprowadzenia spornych dochodzeń. Jak podkreśla Komisja, wnosząca odwołania w swej argumentacji niesłusznie założyła, że żądanie udzielenia informacji oparte na hasłach wyszukiwania spełnia przewidziany w art. 18 rozporządzenia nr 1/2003 wymóg konieczności tylko wtedy, gdy można oczekiwać, że wszystkie zidentyfikowane dokumenty (lub przynajmniej ich większość czy też ich określona liczba) będą użyteczne w ramach prowadzonego przez Komisję dochodzenia. 27      Zobacz pkt 99 pierwszego zaskarżonego wyroku. Jak podnosi Komisja, fakt, że niektóre ze zidentyfikowanych dokumentów, a nawet większość, mogą a posteriori okazać się zbędne dla spornych dochodzeń, jest bowiem normalną cechą każdego dochodzenia. Inne podejście nadmiernie ograniczyłoby uprawnienia organu prowadzącego dochodzenie. Na przykład, jak podkreśla Komisja, w kontekście informacji zbieranych do celów postępowania podatkowego w ramach dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG (Dz.U. 2011, L 64, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2013, L 162, s. 15), zmienionej dyrektywą Rady 2014/107/UE z dnia 9 grudnia 2014 r. (Dz.U. 2014, L 359, s. 1), Trybunał orzekł, że pojęcie „informacji, które wydają się istotne” ma umożliwić organowi wnioskującemu zażądanie i uzyskanie wszystkich informacji, które racjonalnie może on uznać za istotne do celów prowadzonego dochodzenia, przy czym jedynym ograniczeniem jest to, by organ ten nie zwracał się o informacje niemające żadnego związku z tym dochodzeniem, ponieważ to do sądu krajowego należy ustalenie, że rozpatrywane informacje nie jawią się jako pozbawione w oczywisty sposób jakiegokolwiek przewidywalnego związku z dochodzeniem [zob. podobnie wyrok z dnia 6 października 2020 r., État luxembourgeois (Ochrona prawna przed wnioskami o przekazanie informacji w prawie podatkowym), C‑245/19 i C‑246/19, EU:C:2020:795, pkt 110–116 i przytoczone tam orzecznictwo]. Trybunał wyjaśnił również, że okoliczność, iż niektóre wydające się być istotnymi informacje, których dotyczy żądanie udzielenia informacji, okazują się ostatecznie pozbawione znaczenia dla prowadzenia dochodzenia, w żaden sposób nie wpływa na zgodność tego żądania z prawem (zobacz pkt 121–123 tego wyroku). 28      Ponadto wnosząca odwołania, zapytana o to na rozprawie, odpowiedziała, że nie uważa, aby możliwe było określenie kryterium ilościowego pozwalającego na ustalenie, czy żądanie udzielenia informacji jest proporcjonalne. 29      Za pomocą tych przykładów wnosząca odwołania stara się wykazać w sprawie C‑496/23 P, że okoliczność, iż Komisja zidentyfikowała trzy badania zawierające hasło „insight”, nie oznacza, że każdy dokument zawierający wyrażenie „marketplace + insight*”, niezależnie od jego przedmiotu lub daty, w okresie pięciu lat mógłby pomóc tej instytucji w ustaleniu, że doszło do zachowania będącego przedmiotem dochodzenia, oraz że użycie innych haseł wyszukiwania (a mianowicie „commerce + advantage*” i „*commerce + awareness”) również doprowadziło do uzyskania szeregu dokumentów niemających znaczenia dla dochodzenia. W sprawie C‑497/23 P utrzymuje ona, że Sąd, po pierwsze, błędnie uznał hasło wyszukiwania „big question” za konieczne, skoro obaj depozytariusze byli dwiema osobami publicznymi pełniącymi w ramach organizacji wnoszącej odwołanie bardzo ważne funkcje, w związku z czym wyszukiwanie tego hasła we wszystkich ich dokumentach z wielu lat doprowadziło siłą rzeczy do zidentyfikowania dużej liczby dokumentów pozbawionych znaczenia (pkt 137 drugiego zaskarżonego wyroku), i po drugie, pominął dowody świadczące – jeszcze przed przeprowadzeniem jakiegokolwiek wyszukiwania– o tym, że użycie hasła wyszukiwania „big question” doprowadzi do ustalenia istnienia dużej liczby dokumentów. 30      Ponadto, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 17 niniejszej opinii, dokonanie wyważenia między z jednej strony interesem ogólnym, uzasadniającym prowadzenie przez Komisję dochodzenia, i ciążącym na niej obowiązkiem uzyskania informacji umożliwiających jej wykonywanie zadań powierzonych jej na mocy traktatu FUE a z drugiej strony nakładem pracy danego przedsiębiorstwa, jaki wiąże się dla niego z uczynieniem zadość żądaniu udzielenia informacji, wymaga przeprowadzenia oceny trudności, jakie mogą wynikać dla wnoszącej odwołania z nadmiernej liczby dokumentów, które miałaby przedstawić, czego ta nie wykazała. 31      Ponadto wnosząca odwołania nie twierdzi, że użycie haseł wyszukiwania jest samo w sobie niezgodne z prawem, i przyznaje, że fakt, iż użycie takich haseł może siłą rzeczy doprowadzić do uzyskania dokumentów pozbawionych znaczenia dla dochodzenia, nie wyklucza istnienia związku między tym żądaniem udzielenia informacji a domniemanym naruszeniem. 32      Zobacz, odpowiednio, pkt 159 i 217 zaskarżonych wyroków. W decyzjach zmieniających przewidziano w szczególności, że dokumenty chronione mogą zostać przekazane w postaci, w której zostały usunięte nazwiska zainteresowanych osób oraz wszelkie informacje umożliwiające ich identyfikację, za pośrednictwem wirtualnego pokoju danych, dostępnego jedynie jak najmniejszej liczbie członków zespołu prowadzącego dochodzenie w obecności (wirtualnej lub fizycznej) odpowiadającej im liczby prawników wnoszącej odwołania. 33      Zobacz, odpowiednio, pkt 200 i 255 zaskarżonych wyroków. Urzędników i pracowników Komisji obowiązuje co do zasady ścisła tajemnica zawodowa, która wiąże się z zakazem ujawniania przez nich poufnych informacji uzyskanych w odpowiedzi na żądanie udzielenia informacji, w tym również po zaprzestaniu przez nich pełnienia swoich funkcji, oraz wykorzystywania ich do celów innych niż te, dla których zostały uzyskane. 34      Zobacz, odpowiednio, pkt 107 i 154 zaskarżonych wyroków. Przedsiębiorstwo objęte dochodzeniem ma możliwość odmówienia przekazania dokumentów, które są objęte klauzulą poufności informacji wymienianych między adwokatem a jego klientem. Ponadto może ona również skierować do Komisji uzasadniony wniosek o zwrot zidentyfikowanych dokumentów pozbawionych znaczenia dla sprawy, w którym to przypadku Komisja jest zobowiązana rozpatrzyć taki wniosek i w razie potrzeby zwrócić takie dokumenty, zgodnie z zawiadomieniem Komisji w sprawie najlepszych praktyk w zakresie prowadzenia postępowań w związku z art. 101 i 102 TFUE (Dz.U. 2011, C 308, s. 6). 35      Zobacz pkt 27 niniejszej opinii. Ponadto, co się tyczy argumentu opartego przez wnoszącą odwołania na tym, że w pkt 89 pierwszego zaskarżonego wyroku Sąd po prostu poparł argumentację Komisji, nie badając argumentu, zgodnie z którym hasła wyszukiwania wskazane przez tę instytucję siłą rzeczy prowadzą do zidentyfikowania znacznej liczby dokumentów pozbawionych znaczenia dla dochodzenia ani nie przedstawiając żadnych wyjaśnień w tym względzie, należy zauważyć, że – jak wynika z pkt 90 tego samego wyroku – Sąd ograniczył się do stwierdzenia, iż twierdzenia Komisji dotyczące znaczenia badanych haseł wyszukiwania nie zostały przez wnoszącą odwołania zakwestionowane. Ponadto, w odniesieniu do argumentu, zgodnie z którym wyjaśnienia Komisji przedstawione pokrótce w pkt 89 pierwszego zaskarżonego wyroku i niezakwestionowane w pierwszej instancji zostały przedstawione dopiero w odpowiedzi na skargę, wystarczy przypomnieć, że choć w ramach decyzji z żądaniem udzielenia informacji w rozumieniu art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 Komisja jest zobowiązana wskazać przedmiot swojego dochodzenia, a zatem zidentyfikować zarzucane naruszenie reguł konkurencji, to nie ma ona obowiązku przekazania adresatowi decyzji w sprawie żądania informacji wszystkich informacji, jakie posiada na temat domniemanych naruszeń, ani dokonania ścisłej kwalifikacji prawnej tych naruszeń; ma ona jednak obowiązek jasno wskazać podejrzenia, jakie zamierza zweryfikować (zob. w tym zakresie orzecznictwo Trybunału przytoczone w pkt 16 niniejszej opinii). 36      Wnosząca odwołania powołuje się na pkt 136 drugiego zaskarżonego wyroku oraz na jego pkt 140, 143 i 146, które sprowadzają się do odesłania do pkt 136 tego wyroku. 37      Ponadto Sąd w pkt 140, 143 i 146 drugiego zaskarżonego wyroku zawarł wyraźne odesłanie do pkt 137 i 138 tego samego wyroku. Ponadto, w zakresie, w jakim w replice wnosząca odwołania podnosi, że Sąd w pkt 137 i 138 tego wyroku nie wyjaśnił powodów, dla których nie może ona utrzymywać, że Komisja powinna była ograniczyć swe żądanie do przesłanych pocztą elektroniczną wiadomości odnoszących się do tej pierwotnej wiadomości lub pozostających w związku z nią lub też znacznie ograniczyć swe żądanie w inny sposób, należy stwierdzić, że argument ten jest niedopuszczalny, ponieważ stanowi on podniesiony przez wnoszącą odwołania nowy zarzut, w którym ponadto nie zamierza ona zakwestionować braku uzasadnienia, lecz raczej jego zasadność. W każdym wypadku argument ten można odrzucić zgodnie z tą samą logiką co ten przedstawiony w pkt 29 niniejszej opinii. 38      Zobacz, odpowiednio, pkt 105 i 106 oraz 152 i 153 zaskarżonych wyroków. 39      Zobacz, odpowiednio, pkt 107 i 154 zaskarżonych wyroków. 40      Zobacz pkt 30 niniejszej opinii. 41      W ramach tych kontroli urzędnicy Komisji pojawiają się bowiem niezapowiedzianie w pomieszczeniach przedsiębiorstwa i mogą pozyskać dużą liczbę dokumentów, które mogą mieć znaczenie, w tym czasami nawet skopiować całą zawartość dysków twardych komputerów niektórych pracowników przedsiębiorstwa, w którym przeprowadzana jest kontrola. 42      Tytułem przykładu – dokumenty niehandlowe są wyłączone z zakresu dochodzenia Komisji, a przedsiębiorstwa poddane kontroli mogą korzystać z pomocy prawnej (zob. w szczególności postanowienia w przedmiocie środków tymczasowych, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo). 43      Ponadto, jak wskazano, odpowiednio, w pkt 107 i 154 zaskarżonych wyroków, adwokaci przedsiębiorstwa mają możliwość odmówienia przekazania dokumentów objętych klauzulą poufności informacji wymienianych między adwokatem a klientem bez konieczności korzystania z tzw. procedury kopertowej przewidzianej w orzecznictwie wynikającym z wyroku Sądu z dnia 17 września 2007 r., Akzo Nobel Chemicals i Akcros Chemicals/Komisja (T‑125/03 i T‑253/03, EU:T:2007:287, pkt 83, 84). 44      Przedsiębiorstwo, którego dotyczy żądanie, lub jego zewnętrzni prawnicy mogą w szczególności przedyskutować z Komisją zakres tego żądania i wybór haseł wyszukiwania, a także zwrócić się do tej instytucji o przedłużenie terminu na udzielenie odpowiedzi lub o późniejszą zmianę decyzji. 45      Zarzuty te odpowiadają pierwszej składowej pierwszej części zarzutów pierwszych dwóch skarg w pierwszej instancji, która została zbadana, odpowiednio, w pkt 71–86 i 116–131 zaskarżonych wyroków. 46      Podnosi ona w szczególności, że w ramach skargi o stwierdzenie nieważności ograniczonej do 50 stron (zgodnie z praktycznymi przepisami wykonawczymi do regulaminu postępowania przed Sądem) nie było możliwe wykazanie, że zastosowanie poszczególnych haseł wyszukiwania spowodowało przedstawienie zbędnych i pozbawionych znaczenia informacji. 47      Zobacz, odpowiednio, pkt 75–79 i 120–124 zaskarżonych wyroków. Sąd wyjaśnił również, że okoliczność polegająca na tym, iż niektóre hasła wyszukiwania mogą być zbyt niejasne, pozostaje bez wpływu na fakt, że inne hasła wyszukiwania mogłyby być wystarczająco dokładne lub celne, i może prowadzić jedynie do stwierdzenia częściowej nieważności spornych decyzji. 48      Ponadto poprzez argumenty podniesione w ramach pierwszej części zarzutów pierwszego i drugiego w pierwszej instancji wnosząca odwołania ograniczyła się w istocie do twierdzenia, że Komisja w decyzji pierwotnej dopuściła się naruszenia art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ zażądała w niej przedstawienia szeregu dokumentów, które były bez znaczenia dla spornych dochodzeń. Część druga zarzutów pierwszych odwołania, oparta na rzekomym braku całościowej oceny, stanowi jedynie rozwinięcie tych argumentów w odpowiedzi, odpowiednio, na pkt 71–79 i 116–124 zaskarżonych wyroków, które są zatytułowane „W przedmiocie zakresu podnoszonych przez skarżącą argumentów i zidentyfikowania zakwestionowanych haseł wyszukiwania” i nie stanowią ustosunkowania się do konkretnych zarzutów szczegółowych, lecz stanowią rodzaj założenia, jakiej odpowiedzi miałby udzielić Sąd na pierwszą część zarzutów pierwszego i drugiego. 49      Choć wnosząca odwołania twierdzi w istocie, że możliwe powinno być zakwestionowanie zgodności z prawem podejścia przyjętego przez Komisję w jego całokształcie, a nie tylko zgodności z prawem poszczególnych haseł wyszukiwania, to nie rozumiem, w jaki sposób zgodność z prawem takiego całościowego podejścia mogłaby zostać podważona jedynie na podstawie konkretnie zakwestionowanych haseł wyszukiwania, tym bardziej gdy – jak zauważył Sąd – Komisja mogła w dniu skierowania żądania udzielenia informacji racjonalnie zakładać, że dokumenty odpowiadające rozpatrywanym hasłom wyszukiwania mogą jej pomóc w ustaleniu, czy doszło do podejrzewanego naruszenia (zob. pkt 25 niniejszej opinii). Moim zdaniem sytuacja mogłaby być inna tylko wówczas, gdyby wykazano, że Komisja mogła racjonalnie przewidzieć, iż zastosowane hasła wyszukiwania nie przyniosą żadnych wyników, które byłyby użyteczne dla przeprowadzenia spornych dochodzeń. 50      Jak wynika z analizy pierwszych zarzutów niniejszych odwołań, wnosząca je nie wykazała, że Sąd naruszył prawo poprzez oddalenie tych zarzutów w zakresie dotyczącym zakwestionowanych przez nią haseł wyszukiwania. 51      Ponadto, jak zauważyła Komisja, jest prawdopodobne, że wnosząca odwołania postanowiła zakwestionować te spośród haseł wyszukiwania, które uważała za najbardziej ogólne i najmniej trafne. Wreszcie, co się tyczy wskazanej przez wnoszącą odwołania przeszkody, jaką jest ograniczenie liczby stron skargi o stwierdzenie nieważności, przewidziane w pkt 105 mających zastosowanie ratione temporis praktycznych przepisów wykonawczych do regulaminu postępowania przed Sądem (który odpowiada pkt 156 obecnie obowiązującego tekstu), należy stwierdzić, że ograniczenie to nie ma bezwzględnego charakteru, ponieważ pkt 106 tych przepisów (odpowiadający pkt 157 obecnie obowiązującego tekstu) pozwala na przekroczenie tych limitów w przypadkach szczególnie złożonego stanu prawnego lub faktycznego. 52      Zobacz pkt 16 niniejszej opinii. 53      Ponadto wnosząca odwołanie nie podnosi, by żądanie udzielenia informacji wiązało się z wymaganiem od niej nieproporcjonalnego nakładu pracy (zob. pkt 17 niniejszej opinii). 54      Chodzi w szczególności o hasła wyszukiwania wymienione w przypisach 95, 97 i 99 do skargi w pierwszej instancji. 55      Zarzuty te odpowiadają, odpowiednio, pierwszej składowej części pierwszej zarzutów drugiego i trzeciego skarg w pierwszej instancji. 56      Zobacz, odpowiednio, pkt 177–185 i 224–239 zaskarżonych wyroków. 57      Te części zarzutu dotyczą, w przypadku pierwszej z nich, tego, że analiza Sądu została ograniczona do art. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1; sprostowanie Dz.U. L 2018, L 127, s. 2; zwanego dalej „RODO”) i art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. 2018, L 295, s. 39; zwanego dalej „rozporządzeniem 2018/1725), w przypadku drugiej z nich, istnienia zawierających dane chronione dokumentów mieszanych, i w przypadku trzeciej z nich – braku gwarancji w odniesieniu do tych dokumentów mieszanych. 58      Ponadto, jak przypomniał Sąd, odpowiednio, w pkt 200 i 255 zaskarżonych wyroków, należy zauważyć, że urzędników i pracowników Komisji obowiązuje ścisła tajemnica zawodowa, zgodnie z art. 339 TFUE oraz art. 28 rozporządzenia nr 1/2003, i że są oni związani art. 17 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, który zakazuje im, także po opuszczeniu służby, bez uzyskania odpowiedniej zgody, ujawniania informacji, które uzyskali w trakcie pełnienia obowiązków, o ile takie informacje nie zostały już podane do publicznej wiadomości lub nie są publicznie dostępne. 59      Zobacz, odpowiednio, pkt 180–183 i 228–232 zaskarżonych wyroków. 60      Dokładniej rzecz ujmując, w swoich pięciu argumentach podkreśla ona z jednej strony (argumenty pierwszy i drugi), że nie ma niczego, co nie pozwalałoby na stwierdzenie, że w art. 9 ust. 1 RODO i art. 10 ust. 1 rozporządzenia 2018/1725 ustanowiony został wyczerpujący system ochrony praw do poszanowania życia prywatnego, ani że zgodnie z art. 52 ust. 1 Karty celem RODO i rozporządzenia 2018/1725 jest ograniczenie zakresu chronionych na mocy Karty praw do poszanowania życia prywatnego, a z drugiej strony (argumenty od trzeciego do piątego) – że z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i Trybunału Sprawiedliwości wynika, iż ochrona prawa do poszanowania życia prywatnego wykracza poza poszczególne kategorie danych osobowych, o których mowa w art. 9 ust. 1 RODO, oraz iż przestrzeganie przepisów dotyczących przetwarzania danych jest kwestią odrębną od ochrony praw podstawowych. 61      Sąd zbadał, po pierwsze, istnienie podstawy prawnej ingerencji w życie prywatne (odpowiednio pkt 137–147 i 184–194 zaskarżonych wyroków), po drugie, realizację celów interesu ogólnego uznawanych przez Unię (odpowiednio pkt 148–151 i 195–198 tych wyroków), po trzecie, poszanowanie istoty prawa do poszanowania życia prywatnego (odpowiednio pkt 152 i 199 tych wyroków), i po czwarte, proporcjonalność ingerencji w życie prywatne (odpowiednio pkt 153–196 i 200–251 tych wyroków). Po piąte, zbadał on również podniesione przez wnoszącą odwołania argumenty dotyczące tego, że tajemnica zawodowa jest nieodpowiednia lub niewystarczająca, aby zagwarantować skuteczną ochronę życia prywatnego osób, których dotyczą sporne dochodzenia, i ich danych osobowych (odpowiednio pkt 197–209 i 252–264 zaskarżonych wyroków). 62      W szczególności, co się tyczy proporcjonalności ingerencji, Sąd zbadał w pierwszej kolejności odpowiedni charakter ingerencji (odpowiednio pkt 155 i 202 zaskarżonych wyroków), w drugiej kolejności – jej konieczny charakter w odniesieniu, po pierwsze, do niewystarczającego poziomu ochrony procedury wirtualnego pokoju danych (odpowiednio pkt 157–176 i 204–223 tych wyroków), po drugie, do wyłączenia niektórych kategorii dokumentów z procedury wirtualnego pokoju danych (odpowiednio pkt 177–185 i 224–239 tych wyroków), a po trzecie, do podnoszonego nieproporcjonalnego obciążenia związanego z tym wirtualnym pokojem danych (odpowiednio pkt 186–190 i 240–244 tych wyroków), i w trzeciej kolejności – to, że miano nie dokonać wyważenia między potrzebami dochodzenia a ochroną przysługujących wnoszącej odwołania praw (odpowiednio pkt 191–196 i 245–251 tych wyroków). 63      Zobacz, odpowiednio, pkt 179–184 i 226–238 zaskarżonych wyroków. 64      Zobacz, odpowiednio, pkt 166 i 213 zaskarżonych wyroków. 65      Zobacz, odpowiednio, pkt 180–183 i 228–237 zaskarżonych wyroków. 66      Ponadto wnosząca odwołania nie zaskarżyła tych postanowień, w których ustanowiono procedurę wirtualnego pokoju danych. 67      Zobacz, odpowiednio, pkt 184 i 238 zaskarżonych wyroków. Wnosząca odwołania wychodzi natomiast z założenia, że jeżeli dokument nie zostanie objęty procedurą wirtualnego pokoju danych, to nie będzie objęty ochroną odpowiednią z punktu widzenia poszanowania życia prywatnego, i nie kwestionuje nawet (a tym bardziej nie podważa za pomocą dowodów) dokonanej przez Sąd oceny (odpowiednio w pkt 197–210 i 252–264 zaskarżonych wyroków), zgodnie z którą dokumenty mieszane również podlegają odpowiedniej ochronie, a to z tytułu nałożonego na pracowników Komisji na mocy art. 339 TFUE i art. 28 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej. 68      Ponadto w zakresie, w jakim wnosząca odwołania podnosi, że dokumenty te są „całkowicie pozbawione znaczenia dla dochodzenia” – przy założeniu, że okoliczność ta zostanie wykazana – należy przypomnieć, że zgodnie z oceną pierwszych zarzutów obu odwołań to, iż niektóre, a nawet większość zidentyfikowanych dokumentów mogą okazać się pozbawione znaczenia dla spornego dochodzenia, nie wystarcza do wykazania, że wydając sporne decyzje, Komisja dopuściła się naruszenia prawa (zob. w szczególności pkt 27 niniejszej opinii). To samo dotyczy podniesionego przez wnoszącą odwołania argumentu, zgodnie z którym pojęcie „życia prywatnego” jest szersze niż pojęcie „wrażliwych danych osobowych” i obejmuje pewne pomieszczenia czy też działalność zawodową lub handlową, co nie stoi na przeszkodzie temu, by żądane informacje (w zakresie, w jakim zawierają informacje handlowe lub związane z pracą zawodową, które odnoszą się do przedmiotu spornych dochodzeń) mogły być przedmiotem badania przez urzędników Komisji w ramach wykonywania ich obowiązków służbowych. 69      C‑548/21, EU:C:2024:830. 70      Od C‑258/23 do C‑260/23, EU:C:2024:537 i EU:C:2025:814. 71      W tym względzie zgadzam się z analizą przedstawioną przez rzeczniczkę generalną L. Medinę w jej opinii w sprawach połączonych Imagens Médicas Integradas i in. (od C‑258/23 do C‑260/23, EU:C:2025:814, pkt 39–44). 72      Zobacz opinia rzeczniczki generalnej L. Mediny w sprawach połączonych Imagens Médicas Integradas i in. (od C‑258/23 do C‑260/23, EU:C:2025:814, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym samym punkcie rzeczniczka generalna dodaje również, że o ile dochodzenie jest prowadzone za pomocą oprogramowania umożliwiającego przeprowadzenie dochodzenia cyfrowego, o tyle procedura indeksacji poprzedzająca wyszukiwanie informacji handlowych istotnych dla dochodzenia powinna zostać przeprowadzona przy użyciu słów kluczowych zdefiniowanych w sposób rygorystyczny w stosunku do określonego wcześniej przedmiotu dochodzenia. 73      Zobacz, odpowiednio, pkt 180–183 i 228–237 zaskarżonych wyroków. 74      Zobacz, odpowiednio, pkt 136 i 183 zaskarżonych wyroków, a także analiza przeprowadzona, odpowiednio, w pkt 137–210 i 176–265 tych wyroków. 75      W szczególności podnosi ona, po pierwsze, że dokumenty mieszane nie podlegały procedurze wirtualnego pokoju danych, która zapewniałby pewną ochronę informacjom osobowym zawartym w tych dokumentach, i po drugie, że większość dokumentów odpowiadających hasłom wyszukiwania zastosowanym przez Komisję dotyczyła kwestii pozbawionych jakiegokolwiek znaczenia dla spornych dochodzeń. 76      Ponadto wnosząca odwołania nie kwestionuje oceny dokonanej przez Sąd w przedmiocie tego, czy klauzula tajemnicy zawodowej jest nieodpowiednia lub niewystarczająca, aby zagwarantować skuteczną ochronę (zob. odpowiednio pkt 197–209 i 252–264 zaskarżonych wyroków oraz przypis 58 do niniejszej opinii). 77      Zobacz pkt 27 niniejszej opinii.