C-503/07

Sprawa C‑503/07 P Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Odwołanie – Dyrektywa 2003/87/WE – System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych – Zapobieganie i zmniejszenie zanieczyszczeń – Republika Federalna Niemiec – Rozdział uprawnień do emisji – Okres 2008–2012 – Przesłanki – Indywidualne oddziaływanie aktu – Niedopuszczalność – Prawo do bycia wysłuchanym – Prawo do rzetelnego procesu sądowego Streszczenie postanowienia 1.        Odwołanie – Interes prawny 2.        Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie (art. 230 akapit czwarty WE; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87, art. 9, 11) 1.        Trybunał może orzec o niedopuszczalności odwołania, jeżeli zdarzenie mające miejsce po wydaniu wyroku Sądu pozbawia ten wyrok szkodliwego skutku dla wnoszącego odwołanie. Istnienie interesu prawnego po stronie wnoszącego odwołanie zakłada bowiem, iż w razie jego uwzględnienia przyniesie ono korzyść stronie, która je wniosła. (por. pkt 48) 2.        Możliwość określenia z przybliżoną dokładnością liczby lub nawet tożsamości podmiotów prawa, do których akt ma zastosowanie, nie oznacza wcale, że podmioty te należy traktować tak, jakby akt ten dotyczył ich indywidualnie w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE, tak długo jak akt ten podlega zastosowaniu ze względu na zaistnienie pewnej obiektywnej sytuacji prawnej lub faktycznej w nim określonej. W odniesieniu do stosowania dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę 96/61 z jednej strony decyzja Komisji skierowana do państwa członkowskiego i odrzucająca w części krajowy plan rozdziału (KPR) takich przydziałów na drugi okres rozliczeniowy stanowi akt o charakterze ogólnym, ponieważ ma zastosowanie do sytuacji określonych w sposób obiektywny i rodzi skutki prawne w odniesieniu do kategorii osób opisanych w sposób ogólny i abstrakcyjny. Z drugiej strony okoliczność, że decyzja ta spowodowała zakaz utrzymania w mocy gwarancji przydziałów, których mieli prawo dochodzić niektórzy operatorzy na podstawie krajowych przepisów mających zastosowanie do rozdziału przydziałów w pierwszym okresie rozliczeniowym, nie ma takiego charakteru, by uczynić tę decyzję zespołem decyzji indywidualnych. W tym względzie okoliczność, że KPR przedstawiony przez państwo członkowskie Komisji winien zawierać wykaz urządzeń, do których odnosi się system handlu przydziałami, jak również wskazanie uprawnień, które państwo to zamierza przydzielić tym urządzeniom, nie pozwala na uznanie, że we wspomnianej decyzji Komisja rozstrzygnęła indywidualne wnioski. Jednakże chociaż operatorzy nie mają możliwości wystąpienia o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, mogą zakwestionować krajowe środki przyjęte na podstawie wspomnianej decyzji i zachowując w tym kontekście możliwość powoływania się na jej niezgodność z prawem przed sądami krajowymi, orzekającymi zgodnie z art. 234 WE (por. pkt 70–73, 78) POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (szósta izba) z dnia 8 kwietnia 2008 r.(*) Odwołanie – Dyrektywa 2003/87/WE – System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych – Zapobieganie i zmniejszenie zanieczyszczeń – Republika Federalna Niemiec – Rozdział uprawnień do emisji – Okres 2008–2012 – Przesłanki – Indywidualne oddziaływanie aktu – Niedopuszczalność – Prawo do bycia wysłuchanym – Prawo do rzetelnego procesu sądowego W sprawie C‑503/07 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 14 listopada 2007 r., Saint‑Gobain Glass Deutschland GmbH, z siedzibą w Aix‑la‑Chapelle (Niemcy), reprezentowana przez H. Possera oraz S. Altenschmidta, Rechtsanwälte, strona wnosząca odwołanie, w której pozostałymi uczestnikami postępowania są: Fels‑Werke GmbH, z siedzibą w Goslar (Niemcy), Spenner‑Zement GmbH & Co. KG, z siedzibą w Erwitte (Niemcy), strona skarżąca w pierwszej instancji, Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez. U. Wölkera, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona pozwana w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (szósta izba), w składzie: L. Bay Larsen, prezes izby, P. Kūris i C. Toader (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: J. Mazák, sekretarz: R. Grass, uwzględniając wniosek wnoszącej odwołanie o rozpoznanie sprawy w trybie przyspieszonym na mocy art. 62a regulaminu Trybunału, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, wydaje następujące Postanowienie 1        W odwołaniu spółka Saint‑Gobain Glass Deutschland GmbH (zwana dalej „Saint‑Gobain Glass Deutschland”) wnosi o uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 11 września 2007 r. w sprawie T‑28/07 Fels‑Werke i in. przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze (zwanego dalej „zaskarżonym postanowieniem”), mocą którego Sąd odrzucił jako niedopuszczalną jej skargę zmierzającą do stwierdzenia nieważności w części decyzji Komisji K(2006) 5609 z dnia 29 listopada 2006 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Republikę Federalną Niemiec za okres 2008–2012 (zwanej dalej „sporną decyzją”).  Ramy prawne 2        Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32), ustanawia, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2005 r. system (zwany dalej „systemem handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych”) w celu wspierania zmniejszania emisji gazów cieplarnianych, a w szczególności dwutlenku węgla, w efektywny pod względem kosztów oraz skuteczny gospodarczo sposób. 3        Zgodnie z art. 2 dyrektywy 2003/87 dyrektywę tę stosuje się do emisji z działań wymienionych w załączniku I, pośród których figurują instalacje do wytwarzania szkła. 4        Artykuł 11 dyrektywy 2003/87 określa pierwszy okres rozdziału przydziałów trwający od 2005 do 2007 r. (zwany dalej „pierwszym okresem rozliczeniowym”), a następnie drugi okres rozdziału przydziałów trwający od 2008 do 2012 r. (zwany dalej „drugim okresem rozliczeniowym”). 5        Przesłanki i procedury, zgodnie z którymi właściwe organy przydzielają na podstawie krajowego planu rozdziału (zwanego dalej „KPR”) uprawnienia do emisji gazów cieplarnianych operatorom poszczególnych urządzeń w trakcie obu okresów rozliczeniowych zostały określone w art. 9–11 dyrektywy 2003/87. 6        Artykuł 9 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2003/87 stanowi: „W odniesieniu do każdego okresu określonego w art. 11 ust. 1 i 2 każde państwo członkowskie opracowuje krajowy plan przydziałów wskazujący całkowitą ilość pozwoleń, które ma zamiar rozdzielić w odniesieniu do tego okresu, oraz sposób, w jaki proponuje je rozdzielić. Plan opiera się na kryteriach celowości oraz przejrzystości, w tym na kryteriach wymienionych w załączniku III, należycie uwzględniając opinie społeczeństwa. […]”. 7        Artykuł 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2003/87 nakłada na państwa członkowskie obowiązek notyfikowania KPR za każdy okres rozliczeniowy Komisji Wspólnot Europejskich i innym państwom członkowskim. 8        Artykuł 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87 posiada następujące brzmienie: „W ciągu trzech miesięcy od notyfikacji krajowego planu rozmieszczenia przez państwo członkowskie na podstawie ust. 1 Komisja może odrzucić ten plan [KPR], jakikolwiek jego aspekt, na podstawie tego, iż jest on niezgodny z kryteriami wymienionymi w załączniku III lub z art. 10. Państwo członkowskie podejmuje decyzję wyłącznie na podstawie art. 11 ust. 1 lub 2, jeśli proponowane zmiany są przyjęte przez Komisję. Podaje się powody odrzucenia decyzji przez Komisję”. 9        Zgodnie z art. 10 dyrektywy 2003/87 państwa członkowskie powinny rozdzielić nieodpłatnie w pierwszym okresie rozliczeniowym przynajmniej 95% uprawnień wolnych od opłat. 10      Artykuł 11 dyrektywy 2003/87 dotyczący rozdzielania i wydawania przydziałów przewiduje: „1.      Każde państwo członkowskie podejmuje decyzję w sprawie całkowitej ilości przydziałów na trzyletni okres rozpoczynający się dnia 1 stycznia 2005 r., które rozdzieli w odniesieniu do tego okresu, oraz w sprawie rozdzielenia tych przydziałów operatorom każdego urządzenia. Niniejsza decyzja podejmowana jest na trzy miesiące przed rozpoczęciem okresu oraz jest oparta na [KPR] opracowanym na podstawie art. 9 oraz zgodnie z art. 10, uwzględnia należycie opinie społeczeństwa. 2.      Każde państwo członkowskie na pięcioletni okres rozpoczynający się dnia 1 stycznia 2008 r., oraz w odniesieniu do każdego następnego pięcioletniego okresu, podejmuje decyzje w sprawie całkowitej ilości przydziałów, którą rozdzieli w odniesieniu do tego okresu, oraz rozpoczyna proces rozdzielania tych przydziałów operatorom każdego urządzenia. Decyzja ta podejmowana jest przynajmniej na 12 miesięcy przed rozpoczęciem odpowiedniego okresu oraz opiera się na [KPR] państwa członkowskiego krajowego planu, opracowanego na podstawie art. 9 oraz zgodnie z art. 10, należycie uwzględniając opinie społeczeństwa. 3.      Decyzje podjęte na mocy ust. 1 lub 2 są zgodne z wymogami traktatu [WE], w szczególności jego art. 87 oraz 88. Podejmując decyzje w prawie rozdzielenia, państwa członkowskie uwzględniają potrzebę zapewnienia dostępu do przydziałów nowym operatorom. […]”. 11      Załącznik III do dyrektywy 2003/87 wymienia jedenaście kryteriów znajdujących zastosowanie do KPR. 12      Kryteria piąte i dziesiąte ww. załącznika mają następujące brzmienie: „5.      Zgodnie z wymogami traktatu, w szczególności z jego art. 87 i 88], [KPR] nie powinien powodować dyskryminacji przedsiębiorstw lub sektorów w taki sposób, […] który może w nieuzasadniony sposób sprzyjać niektórym przedsiębiorstwom lub działaniom. […] 10.       Plan zawiera wykaz instalacji objętych niniejszą dyrektywą wraz z ilościami przydziałów przeznaczonych do rozdzielenia każdej z nich”. 13      Zgodnie z art. 13 ust. 1 dyrektywy 2003/87 przydziały są ważne w odniesieniu do emisji w trakcie okresu, w odniesieniu do którego są wydawane.  Okoliczności powstania sporu 14      Z zaskarżonego postanowienia wynika, że wnosząca odwołanie jest operatorem urządzeń do produkcji szkła w Porz. Decyzją Umweltbundesamt (niemieckiego biura federalnego ds. środowiska) z dnia 16 grudnia 2004 r. uzyskała ona na podstawie niemieckiego KPR (zwanego dalej „niemieckim KPR I”) oraz § 8 Zuteilungsgesetz 2007 (ustawy o rozdzielaniu przydziałów emisji gazów cieplarnianych) za pierwszy okres rozliczeniowy 2005–2007 z dnia 26 sierpnia 2004 r. (BGBI. 2004 I, s. 2211, zwanej dalej „ZuG 2007”), w odniesieniu do części swych urządzeń, które zostały oddane do eksploatacji w latach 2003–2004, przydział uprawnień do emisji gazów cieplarnianych. 15      Na mocy § 8 ust. 1 zdanie drugie ZuG 2007 urządzenia będące przedmiotem sprawy są wyłączone z zastosowania współczynnika wykonania w okresie dwunastu miesięcy od daty oddania do eksploatacji. 16      Zgodnie z § 2 ZuG 2007, z zastrzeżeniem przepisów szczególnych stanowiących odmiennie, odpowiednie przepisy ww. ustawy znajdują zastosowanie wyłącznie do pierwszego okresu rozliczeniowego. 17      Poza tym § 7 Gesetz zur Umsetzung der Richtlinie 2003/87/EG über ein System für den Handel mit Treibhausgasemissionszertifikaten in der Gemeinschaft z dnia 8 lipca 2004 r. (ustawy dokonującej transpozycji dyrektywy 2003/87, ustawiając system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (BGBI. 2004 I, s. 1578, zwanej dalej „TEHG”), stanowi w szczególności, że KPR ustanawiany dla każdego okresu rozliczeniowego stanowi podstawę uprawnienia do przydziału oraz że przydział jest dokonywany na podstawie tej ustawy. 18      Zgodnie z § 9 ust. 1 TEHG każdy operator urządzeń ma prawo do przydziału emisji zgodnie z przesłankami określonymi w ustawie dotyczącej przydziałów. Stosownie do brzmienia § 9 ust. 2 przydziały są dokonywane w zależności od działalności prowadzonej w określonym okresie rozliczeniowym. 19      Wreszcie § 10 ust. 1 TEHG przewiduje, że każdorazowe udzielenie uprawnień do emisji gazów cieplarnianych wymaga złożenia pisemnego wniosku do właściwych władz. 20      W dniu 4 lipca 2006 r. Republika Federalna Niemiec dokonała notyfikacji zgodnie z § 9 ust. 1 dyrektywy 2003/87 KPR za drugi okres rozliczeniowy (zwanego dalej „niemieckim KPR II”). 21      Tak jak niemiecki KPR I, KPR II formułuje w rozdziale 6.1 ogólną zasadę rozdziału uprawnień, mającą zastosowanie do istniejących urządzeń („Bestandsanlagen”), których eksploatacja rozpoczęła się przed dniem 31 grudnia 2002 r. Współczynnik wykonania znajdujący zastosowanie w odniesieniu do urządzeń przemysłowych wynosi 0,9875. 22      Poza tym w rozdziale 6.2 niemieckiego KPR II uszczegółowiono w części zatytułowanej „Rozdziały uprawnień na podstawie § 8 ZuG 2007”, że na mocy tego przepisu nie stosuje się żadnego współczynnika wykonania do obliczeń liczby przydziałów emisji przeznaczonych dla urządzeń oddanych do eksploatacji pomiędzy dniem 1 stycznia 2003 r. a dniem 31 grudnia 2004 r. w okresie dwunastu lat, licząc od daty oddania urządzenia do eksploatacji. 23      Sporną decyzją Komisja odrzuciła w części niemiecki KPR II. W art. 1 ust. 2 tej decyzji Komisja stwierdziła, że zasada rozdziału uprawnień opisana w rozdziale 6.2 niemieckiego KPR II, w szczególności w części zatytułowanej „Rozdziały uprawnień na podstawie § 8 ZuG 2007” jest niezgodna z piątym kryterium załącznika III do dyrektywy 2003/87 w zakresie, w jakim powoduje nieuzasadnione korzyści po stronie omawianych urządzeń względem innych istniejących urządzeń podobnych, do których stosowano ogólną metodę rozdziału uprawnień. 24      Komisja uznała w istocie, że nieodpłatne przyznanie uprawnień do emisji gazów cieplarnianych określonym rodzajom działalności przy zastosowaniu mniej restrykcyjnego, a w związku z tym korzystniejszego współczynnika wykonania, stanowi działającą selektywnie na rzecz niektórych przedsiębiorstw korzyść ekonomiczną, która zakłóca lub może zakłócić konkurencję i naruszyć handel między państwami członkowskimi, co w konsekwencji może wypełniać znamiona pomocy państwa sprzecznej z art. 87 WE i 88 WE. 25      Komisja przyznała wyłącznie, że w trakcie danego okresu rozliczeniowego przydział uprawnień do emisji gazów cieplarnianych istniejącym urządzeniom mógł być dokonany według metod innych niż stosowane do „nowych operatorów” w rozumieniu art. 3 lit. h) dyrektywy 2003/87, a które to zostałyby tym samym uznane za stanowiące kategorię szczególną w rozumieniu dyrektywy. Uzasadnienie tego rodzaju nierówności traktowania nie miałoby jednak zastosowania do następnych okresów rozliczeniowych, ponieważ pierwotny „nowy operator” stawałby się z czasem istniejącym urządzeniem a dotyczące go dane, porównywalne z danymi istniejących urządzeń byłyby dostępne. 26      W art. 2 ust. 2 spornej decyzji Komisja stwierdziła, że nie zakwestionowałaby niemieckiego KPR II, jeśli, unikając dyskryminującego traktowania, Republika Federalna Niemiec wprowadziłaby i przekazała do wiadomości Komisji następujące zmiany: „[G]warancje rozdziału uprawnień w pierwszym okresie rozliczeniowym opisane w rozdziale 6.2 [niemieckiego KPR II] w części zatytułowanej »Nowe urządzenia dodatkowe zgodne z § 11 ZuG 2007« i »Przydziały zgodnie z § 8 ZuG 2007« […], nie są w trakcie rozdziału uprawnień do emisji stosowane w sposób, który mógłby przysporzyć korzyści tym urządzeniom względem innych podobnych urządzeń już istniejących, do których nie ma zastosowania ogólna zasada rozdziału uprawnień przewidziana przez ww. KPR; innymi słowy do ww. urządzeń zastosowanie znajduje taki sam współczynnik wykonania co do innych podobnych urządzeń już istniejących”.   Zaskarżone postanowienie 27      Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 7 lutego 2007 r. wnosząca odwołanie zaskarżyła sporną decyzję przed Sądem, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. 28      Odrębnym pismem złożonym w sekretariacie Sądu w tym samym dniu skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi w trybie przyśpieszonym na podstawie art. 76a regulaminu Sądu. Pismem z dnia 23 lutego 2007 r. Komisja wniosła sprzeciw wobec rozpoznawania sprawy w trybie przyśpieszonym. W dniu 7 czerwca 2007 r. Sąd przyjął wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie przyśpieszonym. 29      Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 23 marca 2007 r. Komisja podniosła wobec ww. skargi, na podstawie art. 114 § 1 regulaminu Sądu, zarzut niedopuszczalności. Wnosząca odwołanie przedstawiła swoje uwagi odnośnie do tegoż pisma w dniu 12 kwietnia 2007 r. 30      Wnosząca odwołanie wnosiła do Sądu o: –        stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 spornej decyzji w zakresie, w jakim uznaje on gwarancje przydziału opisane w rozdziale 6.2 niemieckiego KPR w częściach zatytułowanych „Nowe urządzenia dodatkowe zgodne z § 11 ZuG 2007” i „Przydziały zgodnie z § 8 ZuG 2007” z pierwszego okresu rozliczeniowego za niezgodne z dyrektywą 2003/87/WE; –        stwierdzenie nieważności art. 2 pkt 2 spornej decyzji w zakresie, w jakim przepis ten nakłada na Republikę Federalną Niemiec obowiązki w zakresie stosowania gwarancji przydziału („Vorgaben”) z pierwszego okresu rozliczeniowego, opisane w rozdziale 6.2 niemieckiego KPR w części zatytułowanej „Nowe urządzenia dodatkowe zgodne z § 11 ZuG 2007” i „Przydziały zgodnie z § 8 ZuG 2007” oraz w zakresie, w jakim przepis ten nakazuje stosowanie współczynnika wykonania stosowanego do innych podobnych istniejących urządzeń; –        obciążenie Komisji kosztami postępowania. 31      Zaskarżonym postanowieniem Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną, uznając w szczególności w odniesieniu do wnoszącej odwołanie, iż sporna decyzja nie dotyczyła jej w sposób indywidualny, w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE. 32      Uzasadniając takie rozstrzygnięcie, Sąd stwierdził między innymi w pkt 59 zaskarżonego postanowienia, że sporna decyzja stanowiła akt o charakterze ogólnym, ponieważ miała zastosowanie do sytuacji określonych w sposób obiektywny i rodziła skutki prawne w odniesieniu do kategorii osób opisanych w sposób ogólny i abstrakcyjny. W rzeczywistości art. 1 ust. 2 i art. 2 ust. 2 spornej decyzji dotyczyły wszystkich operatorów urządzeń, do których w sposób ogólny i abstrakcyjny odnosi się rozdział 6.2 niemieckiego KPR II oraz działających w sektorach gospodarki poddanych systemowi handlu przydziałami do emisji gazów cieplarnianych na mocy załącznika I do dyrektywy 2003/87. Stąd też w świetle tych przepisów i z zastrzeżeniem cech szczególnych ww. operatorów będą oni dotknięci w ten sam sposób i ich sytuacja będzie identyczna. 33      Sąd przypomniał następnie, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem akt nie dotyczy osoby fizycznej lub prawnej, niebędącej jego adresatem w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE, jeżeli dany akt nie dotyczy jej ze względu na właściwe jej określone cechy szczególne lub ze względu na sytuację faktyczną, która wyróżniałaby ją spośród wszystkich innych osób, a w konsekwencji indywidualizowałaby ją w sposób podobny jak adresata aktu (wyroki Trybunału: z dnia 15 lipca 1963 r. w sprawie 25/62 Plaumann przeciwko Komisji, Rec. s. 197, 223; z dnia 18 maja 1994 r. w sprawie C‑309/89 Codorniu przeciwko Radzie, Rec. s. I‑1853, pkt 20; z dnia 25 lipca 2002 r. w sprawie C‑50/00 P Unión de Pequeños Agricultores przeciwko Radzie, Rec. s. I‑6677, pkt 36 oraz z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie C‑263/02 P Komisja przeciwko Jégo‑Quéré, Rec. s. I‑3425, pkt 45). 34      W tym względzie Sąd zauważył, że sama okoliczność, że akt o ogólnym zakresie zastosowania może mieć konkretne skutki, odmienne względem różnych podmiotów prawa, do których znajduje zastosowanie, nie odróżnia ich od innych zainteresowanych przedsiębiorców, jeżeli zastosowanie tego aktu nie ma miejsca na podstawie obiektywnie określonej sytuacji. 35      W pkt 61 zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że w niniejszej sprawie akt dotyczył skarżących, które nie były w żaden sposób zindywidualizowane poprzez właściwe sobie cechy, na tej samej podstawie co innych operatorów urządzeń – podmiotów tych samych norm krajowych i wspólnotowych, znajdujących się w takiej samej sytuacji. To zatem wyłącznie ze względu na ich obiektywną cechę bycia operatorami, o których mowa w przepisach rozdziału 6.2 niemieckiego KPR II, i fakt działalności w sektorach, do których odnosi się dyrektywa 2003/87, skarżące mogły twierdzić, iż sporna decyzja ich dotyczy. 36      Poza tym w tym samym punkcie zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że żaden z argumentów powołanych przez stronę skarżącą nie był w stanie podważyć takiej oceny. 37      W szczególności Sąd uznał w pkt 65 zaskarżonego postanowienia, że nie sposób przyjąć argumentu, jakoby spółka Saint‑Gobain Glass Deutschland była częścią zamkniętego kręgu osób, ponieważ należy ona do grupy operatorów, która wnioskowała o przydziały emisji gazów cieplarnianych w latach 2003–2004 na podstawie § 8 ust. 1 ZuG 2007 i je uzyskała. W tym względzie Sąd uznał w pierwszej kolejności, że spółka Saint‑Gobain Glass Deutschland nie przedstawiła ani uściśleń, ani dowodów na okoliczność składu tego rzekomo zamkniętego kręgu operatorów. Nie złożyła ona do akt sprawy żadnego wykazu operatorów, którzy mieliby korzystać z zastosowania § 8 ust. 1 ZuG 2007, takiego jak przedstawiony przez dwie pozostałe skarżące. 38      Ponadto Sąd przypomniał, że możliwość określenia w momencie wydawania zaskarżonego aktu, z przybliżoną dokładnością liczby lub nawet tożsamości podmiotów prawa, do których ma on zastosowanie, nie oznacza wcale, że podmioty te należy traktować tak, jakby akt ten dotyczył ich indywidualnie, o ile tylko pozostaje bezsporne, że akt ten podlega zastosowaniu ze względu na zaistnienie pewnej obiektywnej sytuacji prawnej lub faktycznej w nim określonej (wyrok Trybunału z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie C‑451/98, Antillean Rice Mills przeciwko Radzie, Rec. s. I‑8949, pkt 52). 39      W tych okolicznościach Sąd uznał, że spółka Saint‑Gobain Glass Deutschland nie wykazała, iż sporna decyja dotyczyła jej indywidualnie z uwagi na fakt jej przynależności do zamkniętego kręgu operatorów. 40      Poza tym Sąd również uznał, że gwarancja dla operatorów urządzeń o zastosowaniu wobec nich określonej metody rozdziału, mianowicie uzyskania określonej ilości przydziałów emisji gazów cieplarnianych, w szczególności jeśli gwarancja ta miałaby dotyczyć wielu okresów rozliczeniowych, nie wynikała ani z celów dyrektywy 2003/87 interpretowanej w świetle jej motywu piątego, ani też z piątego kryterium załącznika III, ani z żadnego innego przepisu tej dyrektywy. Przeciwnie art. 11 ust. 1 i 2 dyrektywy 2003/87 w związku z art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 tej dyrektywy czyni wyraźne rozróżnienie pomiędzy pierwszym i drugim okresem rozliczeniowym i ogranicza ważność przydziału emisji do danego okresu rozliczeniowego, co oznacza, że państwa członkowskie mają obowiązek wydawania decyzji o przydziałach w odniesieniu do każdego okresu z osobna.  Żądania stron 41      Spółka Saint‑Gobain Glass Deutschland wnosi do Trybunału o: –        uchylenie zaskarżonego postanowienia w zakresie, w jakim dotyczy wnoszącej odwołanie; –        stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 spornej decyzji w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że gwarancja rozdziału w pierwszym okresie handlu opisana w rozdziale 6.2 niemieckiego KPR II jest niezgodna z dyrektywą 2003/87; –        stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 2 spornej decyzji w zakresie, w jakim po pierwsze przepis ten udziela wytycznych Republice Federalnej Niemiec dotyczących stosowania gwarancji rozdziału w pierwszym okresie handlu, które zostały opisane w rozdziale 6.2 niemieckiego KPR II, po drugie w zakresie, w jakim przepis ten nakazuje stosowanie samego czynnika wykonania dla innych porównywalnych i już istniejących urządzeń; –        ewentualnie, o uchylenie postanowienia określonego w tiret pierwszym i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Pierwszej Instancji; –        obciążenie Komisji kosztami postępowania. 42      Komisja wnosi tytułem żądania głównego o stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, a tytułem żądania ewentualnego o oddalenie go jako bezzasadnego. Wnosi ona również o obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania.  W przedmiocie odwołania 43      Na poparcie odwołania spółka Saint‑Gobain Glass Deutschland powołuje dwa zarzuty będące podstawą uchylenia zaskarżonego postanowienia, oparte na naruszeniu prawa procesowanego i naruszeniu art. 230 akapit czwarty WE. 44      Zgodnie z art. 119 regulaminu Trybunału, jeżeli odwołanie jest w całości lub w części oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne, Trybunał może w każdym czasie, na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy i po wysłuchaniu rzecznika generalnego, oddalić odwołanie, orzekając w drodze postanowienia z uzasadnieniem. 45      Trybunał uznał, że sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie i, mając na względzie wydanie niniejszego postanowienia, nie ma podstaw do orzekania w przedmiocie wniosku o zastosowanie postępowania w trybie przyśpieszonym.  W przedmiocie dopuszczalności odwołania 46      Komisja jest zdania, że wnosząca odwołanie nie ma interesu prawnego we wniesieniu odwołania, ponieważ stwierdzenie nieważności przepisów spornej decyzji wskutek ewentualnego przyjęcia odwołania nie będzie rodzić żadnych skutków prawnych z powodu wydania decyzji Komisji C(2007) 5258 z dnia 26 października 2007 r., zatwierdzającej zmiany wniesione przez Republikę Federalną Niemiec do jej ustawodawstwa, a w szczególności zastępującej system oparty na wyłącznym współczynniku wykonania innym systemem. 47      Na żądanie Trybunału sformułowane na podstawie art. 54a regulaminu Trybunału Komisja przekazała mu tę ostatnią decyzję. 48      Należy przypomnieć w tym zakresie, że Trybunał może orzec o niedopuszczalności odwołania, jeżeli zdarzenie mające miejsce po wydaniu wyroku Sądu pozbawia ten wyrok szkodliwego skutku dla wnoszącego odwołanie. Istnienie interesu prawnego po stronie wnoszącego odwołanie zakłada bowiem, iż w razie jego uwzględnienia przyniesie ono korzyść stronie, która je wniosła (wyrok Trybunału z dnia 19 października 1995 r. w sprawie C‑19/93 P Rendo i in. przeciwko Komisji, Rec. s. I‑3319, pkt 13 oraz postanowienie z dnia 25 stycznia 2001 r., w sprawie C‑111/99 P Lech‑Stahlwerke przeciwko Komisji, Rec. s. I‑727, pkt 18). 49      W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że decyzja, na którą powołuje się Komisja w celu wykazania braku interesu prawnego do wniesienia odwołania po stronie wnoszącej odwołanie, po pierwsze nie zastępuje spornej decyzji, a po drugie nie odwołuje się do zmian pozostających w związku z art. 1 ust. 2 spornej decyzji. 50      Skarżąca kwestionuje również twierdzenia dotyczące niezgodności gwarancji przydziałów udzielonych w pierwszym okresie rozliczeniowym, figurujących w art. 2 ust. 2 spornej decyzji z dyrektywą 2003/87, ponieważ przepis ten po pierwsze nakłada na państwo członkowskie będące jego adresatem wytyczne w zakresie stosowania gwarancji przydziałów wydanych w pierwszym okresie handlu, opisanych w rozdziale 6.2 niemieckiego KPR II, a po drugie nakazuje temu państwu członkowskiemu stosowanie tego samego współczynnika wykonania jak w przypadku innych podobnych istniejących urządzeń. 51      W tych okolicznościach i wobec braku dodatkowych informacji Trybunał nie ma podstaw, by stwierdzić, podobnie jak Komisja, że spółka Saint‑Gobain Glass Deutschland nie ma interesu prawnego we wniesieniu niniejszego odwołania. 52      W konsekwencji należy oddalić zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję.  W przedmiocie pierwszego zarzutu opartego na naruszeniu prawa procesowego  Argumentacja stron 53      Spółka Saint‑Gobain Glass Deutschland twierdzi, że Sąd w zaskarżonym postanowieniu naruszył prawo do rzetelnego procesu i prawa do bycia wysłuchanym. Należy w tym względzie zważyć przede wszystkim, że strony każdego sporu winny mieć możliwość przedstawienia swych uwag we wszystkich zagadnieniach czy to o charakterze faktycznym, czy prawnym mających znaczenie dla zakończenia sporu. 54      W opinii wnoszącej odwołanie Sąd co do zasady oparł wydane przez siebie postanowienie na fakcie, że nie przedstawiła ona uściśleń ani dowodów dotyczących składu zamkniętego kręgu operatorów, do którego się zaliczyła, aby móc zostać uznaną za osobę, której sporna decyzja dotyczy indywidualnie. Spółka Saint‑Gobain Glass Deutschland twierdzi, że Sąd nie wezwał jej do przedstawienia tego rodzaju wykazu zainteresowanych operatorów, a co za tym idzie, nie mogła ona przedstawić Sądowi powodów braku przedłożenia takiego wykazu. 55      W tym względzie wnosząca odwołanie ocenia, że nie miała ona żadnego powodu, by przedstawiać ww. wykaz bez wyraźnego wezwania ze strony Sądu. Ponadto przynależność do zamkniętego kręgu operatorów, których dotyczy sporna decyzja, wynika bezpośrednio ze struktury ustawodawstwa krajowego i nie zależy zatem od przedłożenia danego wykazu operatorów. 56      Spółka Saint‑Gobain Glass Deutschland twierdzi również, że nie mogła przedstawić tego rodzaju wykazu, ponieważ Umweltbundesamt nie mógł ustosunkować się do jej wniosku w tym zakresie ze względu na ochronę danych. Sąd mógł natomiast postanowić o środkach organizacji postępowania lub środków dowodowych. W konsekwencji, jeżeli Sąd sformułowałby takie wezwanie, Republika Federalna Niemiec przedstawiłaby taki wykaz, który mógłby udowodnić przynależność składającej odwołanie do zamkniętego kręgu operatorów. 57      Komisja jest zdania, że wydając zaskarżone postanowienie, Sąd nie naruszył żadnego przepisu prawa procesowego.  Ocena Trybunału 58      Należy na wstępie stwierdzić, że wbrew twierdzeniom wnoszącej odwołanie, że Sąd jedynie tytułem uzupełnienia wskazał, że nie dostarczyła ona wykazu operatorów, których sporna decyzja dotyczyła, w celu wykazania, że decyzja ta dotyczyła jej indywidualnie. 59      W istocie Sąd na wstępie uznał w pkt 61 zaskarżonego postanowienia, że sporna decyzja nie dotyczyła strony skarżącej w sposób indywidualny oraz że żaden z argumentów przez nią powołanych nie był w stanie podważyć tego wniosku. 60      W szczególności, w odpowiedzi na niektóre argumenty spółki Saint‑Gobain Glass Deutschland, opartych na jej rzekomej przynależności do zamkniętego kręgu operatorów, których decyzja dotyczy w sposób indywidualny, Sąd przypomniał w pkt 65 zaskarżonego postanowienia, że możliwości określenia z przybliżoną dokładnością liczby lub nawet tożsamości podmiotów prawa, do których akt ma zastosowanie, nie oznacza wcale, że podmioty te należy traktować tak, jakby akt ten dotyczył ich indywidualnie, o ile tylko pozostaje bezsporne, że akt ten podlega zastosowaniu ze względu na zaistnienie pewnej obiektywnej sytuacji prawnej lub faktycznej w danym akcie określonej. 61      W tym kontekście Sąd stwierdził, że spółka Saint‑Gobain Glass Deutschland nie przedstawiła ani uściśleń, ani dowodów co do składu rzekomego zamkniętego kręgu operatorów. W konsekwencji Sąd wyłącznie tytułem uzupełnienia zauważył, że skarżąca nie przekazała do akt sprawy wykazu operatorów, inaczej jak uczyniły to pozostałe podmioty po stronie skarżącej. 62      W świetle utrwalonego orzecznictwa zarzuty skierowane przeciwko zbędnym punktom uzasadnienia orzeczenia Sądu powinny zostać oddalone w całości jako bezzasadne, jako że nie mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności tego aktu prawnego (wyroki: z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawie C‑189/02 P, C‑202/02 P, od C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P Dansk Rørindustri i in. przeciwko Komisji, Rec. s. I‑5425, pkt 148, jak również postanowienie z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie C‑171/05 P Piau przeciwko Komisji, pkt 86). 63      W tych okolicznościach zarzut pierwszy należy w całości oddalić jako bezskuteczny.  W przedmiocie drugiego zarzutu opartego na naruszeniu art. 230 akapit czwarty WE  Argumentacja stron 64      W zarzucie tym spółka Saint‑Gobain Glass Deutschland twierdzi, co do zasady, że Sąd błędnie zastosował pojęcie indywidualnego oddziaływania aktu wspólnotowego. 65      Zdaniem wnoszącej odwołanie dany krąg operatorów był wyraźnie zdefiniowany lub możliwy do zdefiniowania, na podstawie ustawodawstwa niemieckiego, i nie mógł w każdym razie być rozszerzony. W tych okolicznościach Sąd nie mógł potwierdzić, że zakaz utrzymania w mocy gwarancji przydziałów był stosowany na podstawie obiektywnej sytuacji prawnej i faktycznej określonej przez dany akt. 66      W opinii skarżącej w spornej decyzji operatorzy byli wyraźnie wskazani, mimo że obiektywne odwołanie do zastosowania § 8 ZuG 2007 mogło być zawsze zastąpione imiennym wykazem operatorów, nie wpływając na zmianę zakresu danej decyzji. 67      Opierając się na wyroku z dnia 13 maja 1971 r. w sprawach połączonych od 41/70 do 44/70 International Fruit Company i in. przeciwko Komisji, Rec. s. 411, pkt 21, wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżona decyzja winna była zostać potraktowana przez Sąd jako zespół decyzji indywidualnych, ponieważ w decyzji tej Komisja zakazała w odniesieniu do operatorów, których dotyczyły gwarancje przydziałów przewidziane w § 8 ZuG 2007, utrzymania w mocy ww. gwarancji. In fine decyzja Komisji co do niemieckiego KPR II stanowiła jednocześnie decyzje o charakterze ogólnym, jak i zespół decyzji indywidualnych, ponieważ zakazywała ona stosowania gwarancji przydziałów wynikających z § 8 ZuG 2007. 68      Komisja utrzymuje, że zarzut ten winien być oddalony jako bezpodstawny. W tym względzie uważa ona, że Sąd prawidłowo zastosował art. 230 akapit czwarty WE. 69      Poza tym sporna decyzja nie może być zakwalifikowana jako zespół indywidualnych decyzji, ponieważ Komisja nie rozstrzygnęła w niej wniosków indywidualnych oraz jako że w każdym stanie rzeczy nie dysponowała ona w żaden sposób wystarczającymi informacjami na temat urządzeń objętych notyfikowanym KPR, by być w stanie rozstrzygnąć w sensie, który usiłuje wykazać wnosząca odwołanie.  Ocena Trybunału 70      Należy stwierdzić tym samym, jak to słusznie uczynił Sąd, że możliwość określenia, z przybliżoną dokładnością liczby lub nawet tożsamości podmiotów prawa, do których akt ma zastosowanie, nie oznacza wcale, że podmioty te należy traktować tak, jakby akt ten dotyczył ich indywidualnie, o ile tylko, jak w niniejszej sprawie, pozostaje bezsporne, że akt ten podlega zastosowaniu ze względu na zaistnienie pewnej obiektywnej sytuacji prawnej lub faktycznej w nim określonej (zob. ww. wyrok w sprawie Antillean Rice Mills przeciwko Radzie, pkt 52, jak również postanowienia: z dnia 24 maja 1993 r w sprawie C‑131/92 Arnaud i in. przeciwko Radzie, Rec. s. I‑2573, pkt 13 i z dnia 21 czerwca 1993 r. w sprawie C‑276/93 Chiquita Banana i in. przeciwko Radzie, Rec. s. I‑3345, pkt 8). 71      Odnosząc się do argumentacji wnoszącej odwołanie, która zmierza do wykazania, że sporna decyzja miała naturę hybrydową w zakresie, w jakim stanowiła ona jednocześnie akt o zakresie ogólnym i zespół decyzji indywidualnych, należy stwierdzić z jednej strony, jak to uczynił Sąd w pkt 59 zaskarżonego postanowienia, że zaskarżona decyzja, której adresatem była Republika Federalna Niemiec, ma zakres ogólny w zakresie, w jakim ma ona zastosowanie do sytuacji określonych obiektywnie, i rodzi skutki prawne w odniesieniu do kategorii osób ujętych w sposób ogólny i abstrakcyjny. 72      Po drugie, fakt, że sporna decyzja spowodowała zakaz utrzymania w mocy gwarancji przydziałów, których mieli prawo dochodzić niektórzy operatorzy na podstawie § 8 ZuG 2007, nie ma takiego charakteru, by uczynić tę decyzję zespołem decyzji indywidualnych. 73      W tym względzie, wbrew twierdzeniom wnoszącej odwołanie w ramach niniejszego odwołania, okoliczność, że KPR przedstawiony przez państwo członkowskie Komisji winien zawierać wykaz urządzeń, do których odnosi się system handlu przydziałami, jak również wskazanie uprawnień, które państwo to zamierza przydzielić tym urządzeniom, nie pozwala na uznanie, że w spornej decyzji Komisja rozstrzygnęła indywidualne wnioski, sytuacji, która charakteryzowała ww. sprawę Fruit Company i in. przeciwko Komisji. 74      Tego rodzaju stwierdzenie potwierdza fakt, że wykaz zawarty w pkt 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 obejmuje określone urządzenia, a nie jest imiennym inwentarzem operatorów, którym przydzielane są uprawnienia. 75      Poza tym zgodnie z art. 11 ust. 2 i 3 tej dyrektywy do państwa członkowskiego, nie do Komisji, należy podjęcie decyzji w sprawie całkowitej ilości przydziałów, które rozdzieli w danym okresie rozliczeniowym, oraz w sprawie rozdzielenia tych przydziałów operatorom każdego urządzenia. Tego rodzaju decyzja zostaje powzięta na podstawie KPR opracowanego na podstawie art. 9 i zgodnie z art. 10 przywołanej dyrektywy. 76      Wreszcie, jak wskazał Sąd w pkt 67 zaskarżonego postanowienia, gwarancje dla operatorów urządzeń, że uprawnienia zostaną im przyznane wedle określonej metody rozdziału, tj. uzyskają oni określoną ilość uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, nie wynika ani z celów dyrektywy 2003/87 interpretowanych w świetle jej motywu piątego, ani z piątego kryterium załącznika III, ani z żadnego innego przepisu tej dyrektywy. Poza tym zmiany wniesione następnie przez Republikę Federalną Niemiec do niemieckiego KPR II, zatwierdzone przez Komisję, potwierdzają tę tezę. 77      W tych okolicznościach Sąd nie naruszył art. 230 WE, orzekając, że sporna decyzja miała ogólny charakter i w konsekwencji nie dotyczyła wnoszącej odwołanie indywidualnie. 78      Jednakże należy stwierdzić, że chociaż skarżący nie mają możliwości wystąpienia o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, mogą zakwestionować krajowe środki przyjęte na podstawie zaskarżonej decyzji i  zachowując w tym kontekście możliwość powoływania się na jej niezgodność z prawem przed sądami krajowymi, orzekającymi zgodnie z art. 234 WE (zob. podobnie wyroki: z dnia 27 września 1983 r. w sprawie 216/82, Universität Hamburg, Rec. s. 2771, pkt 10 i z dnia 17 listopada 1998 r. w sprawie C‑70/97 P Kruidvat przeciwko Komisji, Rec. s. I‑7183, pkt 48 i 49). 79      Biorąc pod uwagę powyższe uwagi, należy zatem oddalić ten zarzut jako w oczywisty sposób bezzasadny, a tym samym oddalić skargę w całości.  W przedmiocie kosztów 80      Zgodnie z art. 69 § 2 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 118 regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie spółki Saint‑Gobain Glass Deutschland kosztami postępowania, a strona wnosząca odwołanie przegrała sprawę, należy obciążyć spółkę Saint‑Gobain Glass Deutschland kosztami postępowania. Z powyższych względów Trybunał (szósta izba) postanawia, co następuje: 1)      Odwołanie zostaje oddalone. 2)      Spółka Saint‑Gobain Glass Deutschland GmbH ponosi koszty postępowania. Podpisy * Język postępowania: niemiecki.