C-513/21

WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba) z dnia 22 czerwca 2023 r. ( *1 ) Odwołanie – Służba publiczna – Personel Europejskiego Banku Centralnego (EBC) – Warunki zatrudnienia – Postępowanie dyscyplinarne – Właściwy organ – Delegowanie – Pewność prawa – Przedawnienie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego – Domniemanie niewinności – Postępowanie karne – Przeinaczenie – Brak W sprawie C‑513/21 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 19 sierpnia 2021 r., DI, którego reprezentowała L. Levi, avocate, strona wnosząca odwołanie, w której drugą stroną postępowania był: Europejski Bank Centralny (EBC), który reprezentowali F. von Lindeiner, F. Malfrère i M. Van Hoecke, w charakterze pełnomocników, których wspierał B. Wägenbaur, Rechtsanwalt, strona pozwana w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (pierwsza izba), w składzie: A. Arabadjiev, prezes izby, P.G. Xuereb, T. von Danwitz (sprawozdawca), A. Kumin i I. Ziemele, sędziowie, rzecznik generalny: M. Szpunar, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 12 stycznia 2023 r., wydaje następujący Wyrok W swoim odwołaniu DI wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 czerwca 2021 r., DI/EBC (T‑514/19, zwanego dalej zaskarżonym wyrokiem, EU:T:2021:332), oddalającego jego skargę wniesioną na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, mającą na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 7 maja 2019 r., na mocy której jego stosunek pracy został rozwiązany bez wypowiedzenia z przyczyn dyscyplinarnych (zwanej dalej „sporną decyzją o rozwiązaniu stosunku pracy”), oraz decyzji EBC z dnia 25 czerwca 2019 r. o odmowie wznowienia postępowania (zwanych dalej łącznie, wraz ze sporną decyzją o rozwiązaniu stosunku pracy, „spornymi decyzjami”), po drugie, nakazanie przywrócenia go do pracy z dniem 11 maja 2019 r. oraz, po trzecie, zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej miał doznać w następstwie owych decyzji oraz ze względu na przewlekłość postępowania dyscyplinarnego. Ramy prawne Statut ESBC Artykuł 12.3 Protokołu (nr 4) w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (Dz.U. 2016, C 202, s. 230), załączonego do traktatu UE i traktatu FUE (zwanego dalej „statutem ESBC”), stanowi: „Rada Prezesów przyjmuje regulamin wewnętrzny, który określa wewnętrzną organizację EBC i jego organów decyzyjnych”. Zgodnie z art. 36.1 tego statutu: „Rada Prezesów na wniosek Zarządu ustanawia warunki zatrudnienia personelu EBC”. Regulamin wewnętrzny Na podstawie art. 12.3 statutu ESBC Rada Prezesów przyjęła regulamin wewnętrzny Europejskiego Banku Centralnego, zmieniony w dniu 22 kwietnia 1999 r. (Dz.U. 1999, L 125, s. 34; sprostowanie Dz.U. 2000, L 273, s. 40, zwany dalej „regulaminem wewnętrznym”). Artykuł 21 tego regulaminu, zatytułowany „Warunki zatrudnienia”, stanowi: „21.1   Stosunki pracy między EBC a jego personelem uregulowane są przez warunki zatrudnienia oraz regulamin pracowniczy. 21.2   Rada Prezesów, na wniosek Zarządu, zatwierdza i zmienia warunki zatrudnienia. Zasięga się przy tym, w trybie ustalonym w niniejszym regulaminie wewnętrznym, opinii Rady Ogólnej. 21.3   Warunki zatrudnienia podlegają wykonaniu zgodnie z postanowieniami regulaminu pracowniczego, który przyjmuje i zmienia Zarząd. 21.4   Przed przyjęciem nowych warunków zatrudnienia lub nowych postanowień regulaminu pracowniczego zasięga się opinii przedstawicieli pracowników. Opinia ta przedkładana jest Radzie Prezesów lub Zarządowi”. Warunki zatrudnienia Na podstawie art. 36.1 statutu ESBC Rada Prezesów przyjęła decyzję z dnia 9 czerwca 1998 r. w sprawie przyjęcia warunków zatrudnienia personelu Europejskiego Banku Centralnego, zmienioną następnie w dniu 31 marca 1999 r. (Dz.U. 1999, L 125, s. 32, zwanych dalej „warunkami zatrudnienia”). Zgodnie z art. 9 lit. a) warunków zatrudnienia: „Stosunki pracy między EBC a jego pracownikami regulowane są umowami o pracę zawieranymi zgodnie z niniejszymi warunkami zatrudnienia. Przyjęty przez Zarząd regulamin pracowniczy określa zasady stosowania warunków zatrudnienia”. Artykuł 44 warunków zatrudnienia przewiduje: „Następujące kary dyscyplinarne mogą być nakładane, w zależności od przypadku, na pracowników lub byłych pracowników, do których mają zastosowanie niniejsze warunki zatrudnienia, a którzy w sposób zamierzony lub w wyniku zaniedbania uchybili ciążącym na nich obowiązkom zawodowym: (i) Dyrektor Generalny ds. Zasobów Ludzkich, Budżetu i Organizacji lub jego zastępca (w odniesieniu do członków personelu znajdujących się w grupach zaszeregowania wynagrodzenia A–J), lub członek zarządu, któremu Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich składa sprawozdanie (w odniesieniu do członków personelu znajdujących się w grupach zaszeregowania wynagrodzenia K–M), mogą nałożyć jedną z następujących kar: – pisemne ostrzeżenie, – nagana na piśmie; (ii) Zarząd może nałożyć ponadto jedną z następujących kar: […] – rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem lub bez wypowiedzenia […]; – całkowite lub częściowe oraz tymczasowe lub trwałe odebranie pracownikowi, któremu przysługuje świadczenie emerytalne lub renta inwalidzka, prawa do pobierania takiego świadczenia lub renty […]. […]”. Regulamin pracowniczy Na podstawie art. 21.3 regulaminu wewnętrznego oraz art. 9 lit. a) warunków zatrudnienia Zarząd EBC przyjął dokument zatytułowany European Central Bank Staff Rules (zwany dalej „regulaminem pracowniczym”), którego art. 8.3.2 przewiduje: „W oparciu o sprawozdanie opisujące fakty i okoliczności stanowiące uchybienie obowiązkom zawodowym […] Zarząd lub Sekretarz generalny służb, działający w imieniu Zarządu, w zależności od przypadku, może podjąć decyzję o: – wszczęciu postępowania dyscyplinarnego w przedmiocie uchybienia obowiązkom zawodowym przez Zarząd w odniesieniu do członków personelu powyżej grupy zaszeregowania płac L oraz przez Sekretarza generalnego służb, działającego w imieniu Zarządu, w odniesieniu do członków personelu w grupie zaszeregowania L lub niższej. Jeżeli Sekretarz generalny służb, działając w imieniu Zarządu, podejmie decyzję o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, niezwłocznie informuje się o tym Zarząd. […] – odstąpieniu od nałożenia kary dyscyplinarnej […]. Jeżeli nałożona kara dyscyplinarna jest pisemnym ostrzeżeniem lub naganą na piśmie, Dyrektor Generalny ds. Zasobów Ludzkich, Budżetu i Organizacji lub jego zastępca (w odniesieniu do członków personelu znajdujących się w grupach zaszeregowania A–J) lub członek zarządu, któremu Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich, Budżetu i Organizacji składa sprawozdanie (w przypadku członków personelu znajdujących się w grupach zaszeregowania wynagrodzenia K–L), może podjąć którąkolwiek z wyżej wymienionych decyzji. Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się nie później niż pięć lat po wystąpieniu okoliczności faktycznych i w ciągu roku od ich wykrycia, z wyjątkiem poważnego przewinienia mogącego powodować rozwiązanie stosunku pracy, w którym to przypadku terminy wynoszą odpowiednio 10 lat i jeden rok. […]”. Artykuł 8.3.7 owego regulaminu pracowniczego stanowi, że „członkowie komisji dyscyplinarnej powinni działać osobiście i wykonywać swoje obowiązki w sposób całkowicie niezależny”. Artykuł 8.3.17 wspomnianego regulaminu przewiduje: „Sekretarz generalny służb, działając w imieniu Zarządu, w odniesieniu do członków personelu znajdujących się w grupie zaszeregowania I lub niższej, lub Zarząd, w odniesieniu do członków personelu znajdujących się w grupie zaszeregowania wyższej niż grupa I, decyduje o najbardziej odpowiedniej karze dyscyplinarnej […]”. Okoliczności powstania sporu Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione w pkt 1–26 zaskarżonego wyroku w następujący sposób: „1 Skarżący, DI, dołączył do personelu [EBC] w 1999 r. Wykonywał obowiązki głównego asystenta informatycznego, zaszeregowanego do grupy wynagrodzenia D, w czasie gdy toczyło się wobec niego postępowanie dyscyplinarne dotyczące wniosków o zwrot kosztów, po pierwsze, faktur za usługi fizjoterapii, po drugie, potwierdzeń zapłaty za produkty farmaceutyczne, a po trzecie, rachunków za korepetycje. W drodze kilku pism sporządzonych w okresie od [dnia] 13 grudnia 2013 r. do [dnia] 23 listopada 2015 r. spółka zarządzająca systemem ubezpieczenia zdrowotnego EBC (zwana dalej »spółką A«) poinformowała EBC o dwóch grupach okoliczności faktycznych. Po pierwsze, skarżący miał w sposób niezgodny z prawem obciążyć EBC obowiązkiem zwrotu kosztów faktur za fizjoterapię, podczas gdy faktury te zostały wystawione przez B, która jest kosmetyczką, a po drugie, zażądał również od niego zwrotu kosztów fałszywych potwierdzeń zapłaty za produkty farmaceutyczne. W dniu 14 maja 2014 r. EBC zawiadomił Staatsanwaltschaft Frankfurt am Main [prokuraturę we Frankfurcie nad Menem (Niemcy) zwaną dalej »prokuraturą«] o okolicznościach dotyczących zwrotu kosztów faktur za fizjoterapię. Decyzją z dnia 21 października 2014 r. Zarząd EBC postanowił zawiesić skarżącego w pełnieniu obowiązków i potrącać przez maksymalny okres czterech miesięcy 30 % jego wynagrodzenia podstawowego począwszy od listopada 2014 r. Decyzja ta została uzasadniona informacjami dostarczonymi przez spółkę A oraz koniecznością ochrony śledztwa i postępowania dyscyplinarnego. W dniu 23 stycznia 2015 r. EBC przekazał prokuraturze dodatkowe informacje przekazane mu przez spółkę A w odniesieniu do wniosków o zwrot kosztów potwierdzeń zapłaty za produkty farmaceutyczne. Po przesłuchaniu skarżącego w dniu 3 lutego 2016 r. Dyrekcja Generalna (DG) ds. Zasobów Ludzkich, Budżetu i Organizacji EBC sporządziła w dniu 8 września 2016 r.»sprawozdanie dotyczące ewentualnego uchybienia obowiązkom zawodowym« na podstawie art. 8.3.2 [regulaminu pracowniczego]. Sprawozdanie to opierało się na dwóch grupach okoliczności faktycznych obciążających skarżącego. Po pierwsze, w okresie od [dnia] 12 listopada 2009 r. do [dnia] 29 września 2014 r. skarżący miał przedstawić spółce A 86 faktur dotyczących usług fizjoterapii świadczonych przez B jego żonie, ich dzieciom, a także jemu samemu na kwotę 61490 EUR, z której otrzymał zwrot w wysokości 56041,09 EUR, podczas gdy B nie jest fizjoterapeutką, lecz kosmetyczką. Po drugie, w okresie od lutego 2009 r. do września 2013 r. skarżący miał również w sposób noszący znamiona czynu zabronionego oszustwa przedstawić spółce A odręcznie wypisane potwierdzenia zapłaty za produkty farmaceutyczne na łączną kwotę 21289,08 EUR, z której zwrócono mu 19427,86 EUR. W dniu 12 września 2016 r. prokuratura sporządziła akt oskarżenia, na mocy którego skarżącemu formalnie postawiono zarzuty, i przekazała ten akt sądowi karnemu w związku z oszustwem w rozumieniu § 263 ust. 1 Strafgesetzbuch (niemieckiego kodeksu karnego) i fałszowaniem dokumentów na podstawie § 267 tego kodeksu celem żądania nienależnego zwrotu kosztów za 71 rachunków za sesje fizjoterapii. W tym samym akcie oskarżenia prokurator umorzył, zgodnie z § 154 Strafprozessordnung (niemieckiego kodeksu postępowania karnego), część sprawy dotyczącą potwierdzeń zapłaty za produkty farmaceutyczne, ponieważ zarzucane skarżącemu czyny wymagały jeszcze szeroko zakrojonych działań dochodzeniowych. W dniu 18 listopada 2016 r. [S]ekretarz generalny służb EBC »działający w imieniu Zarządu« wszczął przeciwko skarżącemu w związku z domniemanym uchybieniem przez niego obowiązkom zawodowym postępowanie dyscyplinarne wymagające zwrócenia się do komisji dyscyplinarnej i wystąpił do niej o wydanie opinii zgodnie z art. 8.3.15 regulaminu pracowniczego. Postępowanie to, wszczęte na podstawie [»sprawozdania dotyczącego ewentualnego uchybienia obowiązkom zawodowym« z dnia 8 września 2016 r.], dotyczyło okoliczności faktycznych odnoszących się do rachunków ze sesje fizjoterapii i potwierdzeń zapłaty za produkty farmaceutyczne. Komisja dyscyplinarna wymieniła ze skarżącym szereg pism i wysłuchała go w dniu 13 lutego 2017 r. W dniu 5 września 2017 r. Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich, Budżetu i Administracji [Organizacji] EBC sporządziła drugie »sprawozdanie dotyczące ewentualnego uchybienia obowiązkom zawodowym« w rozumieniu art. 8.3.2 regulaminu pracowniczego […]. Sprawozdanie to dotyczyło rachunków za korepetycje dla dwojga dzieci skarżącego, których zwrotu skarżący żądał na podstawie art. 3.8.4 regulaminu pracowniczego w latach 2010, 2012 i 2014 i ponownie w styczniu 2017 r. Zgodnie z tym sprawozdaniem istniało [uzasadnione] podejrzenie, że rachunki wystawione przez korepetytorkę C z tytułu udzielania korepetycji nie [były] prawdziwe ani wiarygodne. W świetle [wspomnianego drugiego sprawozdania] [S]ekretarz generalny służb, »działając w imieniu Zarządu«, postanowił w dniu 19 września 2017 r. rozszerzyć mandat komisji dyscyplinarnej o te czyny. W dniu 12 października 2017 r. EBC zawiadomił prokuratora o części sprawy dotyczącej rachunków za korepetycje. W dniu 17 października 2017 r. komisja dyscyplinarna wysłuchała skarżącego i jego małżonki. W dniu 18 października 2017 r. izba karna Landgericht Frankfurt am Main [sądu krajowego we Frankfurcie nad Menem (Niemcy)] uniewinniła skarżącego z zarzutów dotyczących rachunków za fizjoterapię »ze względów faktycznych«, ponieważ sąd ten uznał, »po zakończeniu rozprawy […], że czyny określone w akcie oskarżenia nie [zostały] udowodnione«. W dniu 11 kwietnia 2018 r. komisja dyscyplinarna wydała swoją opinię. Przede wszystkim stwierdziła ona, że nieautentyczność rachunków za fizjoterapię nie została wystarczająco udowodniona, lecz skarżący wiedział, iż B nie jest fizjoterapeutką, ale kosmetyczką, albo powinien był przynajmniej zastanowić się nad jej kwalifikacjami. Następnie komisja dyscyplinarna oceniła, że okoliczności faktyczne leżące u podstaw zarzutów dotyczących przedstawienia potwierdzeń zapłaty za produkty farmaceutyczne i rachunków za korepetycje również nie zostały wystarczająco wykazane i że należy zamknąć postępowanie w tym zakresie, z zastrzeżeniem jego wznowienia w przypadku przedstawienia nowych dowodów. W świetle powyższego komisja dyscyplinarna zaleciła nałożenie na skarżącego kary polegającej na tymczasowym obniżeniu wynagrodzenia o 400 EUR miesięcznie w okresie dwunastu miesięcy. Po przedstawieniu przez skarżącego uwag w przedmiocie opinii komisji dyscyplinarnej z dnia 11 kwietnia 2018 r. [S]ekretarz generalny służb doręczył mu decyzję Zarządu z dnia 10 lipca 2018 r. o skorzystaniu w tym przypadku z uprawnień dyscyplinarnych (zwaną dalej »decyzją z dnia 10 lipca 2018 r.«). Następnie [S]ekretarz generalny służb przekazał skarżącemu projekt decyzji Zarządu w sprawie rozwiązania z nim stosunku pracy bez wypowiedzenia. Po tym przekazaniu doszło do wymiany pism. W dniu 7 maja 2019 r. Zarząd podjął decyzję o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącym bez wypowiedzenia [w drodze spornej decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy]. Po pierwsze, Zarząd stwierdził, że »w trakcie prawie pięciu lat [skarżący] wykazał się całkowitym i uporczywym lekceważeniem kwestii, czy [B] posiada[ła] kwalifikacje do świadczenia usług fizjoterapeutycznych, pomimo jasnych i obiektywnych powodów ku temu, aby zapytać o jej kwalifikacje«, oraz że „aktywnie ukrywał część informacji” przed spółką A oraz EBC. Po drugie, jeśli chodzi o potwierdze[nia] zapłaty za produkty farmaceutyczne, w liczbie ponad 500, Zarząd stwierdził, że skarżący nie mógł nie zdawać sobie sprawy z tego, że ich sporządzanie w formie odręcznej jest bardzo nietypowe w Niemczech i że istniały obiektywne przesłanki świadczące o tym, że nie były one prawdziwe i wiarygodne. Po trzecie, co się tyczy rachunków za korepetycje, Zarząd stwierdził w szczególności, że numer identyfikacji podatkowej znajdujący się na nich jest prawie identyczny z numerem wskazanym na rachunkach za fizjoterapię i że administracja finansowa we Frankfurcie nad Menem (Niemcy) potwierdziła, że nie jest [on] prawdziwy. Zarząd zauważył również, że adres C wskazany na tych rachunkach również jest niemal identyczny z adresem B. EBC stwierdził zatem, że jest wysoce nieprawdopodobne, by skarżący nie zwrócił uwagi na te podobieństwa. W konsekwencji Zarząd uznał, że w celu uzyskania zwrotu kosztów skarżący przedstawił rachunki za korepetycje, które nie były prawdziwe ani wiarygodne. W świetle całości powyższych uwag Zarząd wskazał zasadniczo, że prawo żądania zwrotu poniesionych kosztów leczenia i korepetycji nie oznacza, że członkowie personelu mogą nie uwzględniać okoliczności związanych z wystawianiem faktur lub potwierdzeń zapłaty, w przypadku których każda rozsądna osoba zadałaby sobie pytania o to, czy te faktury lub potwierdzenia zapłaty stanowią właściwą dokumentację uprawniającą do ich zwrotu. W obliczu takich okoliczności Zarząd ocenił, że członkowie personelu powinni co najmniej spontanicznie poinformować o nich administrację i współpracować z nią. W konsekwencji Zarząd doszedł do wniosku, że skarżący był winien, po pierwsze, uchybienia ciążącemu na nim obowiązkowi lojalności wobec instytucji; po drugie, uchybienia ciążącemu na nim obowiązkowi przestrzegania wspólnych wartości EBC i prowadzenia życia zawodowego i prywatnego w zgodzie z regulaminem pracowniczym; po trzecie, tego, że w sposób ciągły uchybiał ciążącemu na nim obowiązkowi ochrony interesów finansowych instytucji; a po czwarte, tego, że mógł narazić na szwank dobre imię Banku. W międzyczasie, w dniu 30 kwietnia 2019 r., prokurator poinformował skarżącego, że śledztwo dotyczące rachunków za korepetycje zostało zakończone na podstawie § 170 ust. 2 kodeksu postępowania karnego ze względu na brak wystarczających podejrzeń do wszczęcia postępowania karnego. Pismem z tego samego dnia, zarejestrowanym przez EBC w dniu 15 maja tego samego roku, prokurator poinformował również EBC, że dochodzenie to zostało umorzone. W piśmie tym prokurator dodał, że dochodzenie wykazało, iż nie istnieje urzędowa rejestracja C i że numer identyfikacji podatkowej znajdujący się na wystawionych przez nią fakturach nie został nadany. Jednakże prokurator uważał, że nie można wykluczyć, iż sporne rachunki zostały wystawione a oskarżony je zapłacił, oraz że zawarte w nich fałszywe informacje można wyjaśnić »innymi powodami«. Pismem z dnia 12 czerwca 2019 r. skarżący poinformował [S]ekretarza generalnego służb o wyniku postępowania wszczętego przez prokuraturę w przedmiocie rachunków za korepetycje i zażądał, aby EBC ponownie rozpatrzył swoją decyzję o rozwiązaniu z nim stosunku pracy. Pismem z dnia 26 czerwca 2019 r. [S]ekretarz generalny służb poinformował skarżącego o decyzji Zarządu z dnia 25 czerwca tego samego roku o niewznowieniu postępowania dyscyplinarnego […]. Decyzja ta opiera się na dwóch podstawach. EBC podniósł przede wszystkim, że prokuratura miała przeprowadzić dochodzenie, czy zarzucane skarżącemu czyny stanowią naruszenie niemieckiego prawa karnego w świetle kryteriów dowodowych mających zastosowanie do postępowań karnych, podczas gdy EBC miał zbadać, czy podnoszone okoliczności faktyczne stanowiły naruszenie jego własnych zasad dotyczących zatrudnienia w świetle różnych kryteriów dowodowych mających zastosowanie do postępowań dyscyplinarnych. Następnie wyjaśnił on, że prokurator potwierdził, iż nie istnieje urzędowa rejestracja C i że numer identyfikacji podatkowej znajdujący się na rachunkach nie jest prawdziwy”. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 18 lipca 2019 r. wnoszący odwołanie wniósł skargę o stwierdzenie nieważności spornych decyzji, o nakazanie przywrócenia go do pracy oraz o zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej miał doznać w następstwie tych decyzji oraz ze względu na przewlekłość postępowania dyscyplinarnego. Na poparcie swoich żądań stwierdzenia nieważności wnoszący odwołanie podniósł formalnie dziewięć zarzutów, lecz w świetle treści skargi Sąd wskazał na ich dziesięć, z których pierwszy dotyczył braku właściwości organu, który wydał sporne decyzje, drugi – naruszenia art. 8.3.2 regulaminu pracowniczego i zasady pewności prawa, trzeci – naruszenia paremii „postępowanie karne wiąże postępowanie dyscyplinarne”, zasady dobrej administracji i obowiązku dbałości, czwarty – naruszenia art. 8.3.7 regulaminu pracowniczego i zasady bezstronności ustanowionej w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), piąty – naruszenia prawa do obrony, szósty – oczywistych błędów w ocenie, siódmy – naruszenia prawa do domniemania niewinności i art. 48 karty, ósmy – naruszenia rozsądnego terminu i obowiązku dbałości, dziewiąty – naruszenia obowiązku uzasadnienia oraz dziesiąty, podniesiony posiłkowo, naruszenia zasady proporcjonalności. W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił dziesięć podniesionych zarzutów, a tym samym żądanie stwierdzenia nieważności, żądania drugie i trzecie, a w konsekwencji skargę w całości. Żądania stron Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o: – uchylenie zaskarżonego wyroku; – stwierdzenie nieważności spornych decyzji; – w każdym razie, zasądzenie od EBC zadośćuczynienia za krzywdę oszacowaną na 20000 EUR; – obciążenie EBC kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem. EBC wnosi do Trybunału o: – oddalenie odwołania w całości oraz – obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami postępowania. W przedmiocie odwołania Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi pięć zarzutów, z których pierwszy dotyczy naruszenia prawa w odniesieniu do właściwości organu, który wydał sporne decyzje, drugi – który dzieli się na dwie części – naruszenia prawa w odniesieniu do art. 8.3.2 regulaminu pracowniczego i zasady pewności prawa, trzeci – naruszenia prawa do domniemania niewinności i art. 48 karty, czwarty – naruszenia art. 8.3.7 tego regulaminu i zasady bezstronności oraz piąty – uchybienia obowiązkowi kontroli sądowej. W przedmiocie zarzutu pierwszego Argumentacja stron W zarzucie pierwszym, który dotyczy pkt 45–53 zaskarżonego wyroku, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd niesłusznie oddalił zarzut pierwszy podniesiony w pierwszej instancji, dotyczący braku właściwości Zarządu, który wydał sporne decyzje. W pierwszej kolejności wnoszący odwołanie podnosi, że decyzja z dnia 10 lipca 2018 r., chociaż może być uznana za akt indywidualny, zmieniła akt o charakterze generalnym, a mianowicie art. 8.3.17 regulaminu pracowniczego, poprzez cofnięcie upoważnienia udzielonego Sekretarzowi generalnemu służb. Ze względu zaś na podwójny charakter takiej decyzji należało skonsultować się z komitetem pracowniczym. W drugiej kolejności wnoszący odwołanie podnosi, że dokonana przez Sąd wykładnia, zgodnie z którą Zarząd może dokonać jednostkowej zmiany reguły określonej w tym artykule, wycofując owo upoważnienie, oznacza, że podział kompetencji w EBC nie jest jasno określony, wbrew wymogom wyroku z dnia 9 lipca 2008 r., Kuchta/EBC (F‑89/07, EU:F:2008:97, pkt 62). W konsekwencji zasada pewności prawa i zasady dobrej administracji nie były przestrzegane, a okoliczność, że wnoszący odwołanie został poinformowany o decyzji z dnia 10 lipca 2018 r., nie wystarcza do zaradzenia tej sytuacji. W trzeciej kolejności wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo, uznając, iż nie został on pozbawiony żadnej gwarancji, ponieważ wydanie decyzji przez organ kolegialny, choć stanowi gwarancję bezstronności, nie zapewnia wszystkich gwarancji prawnych. Zdaniem EBC zarzut pierwszy należy odrzucić jako niedopuszczalny, a w każdym razie oddalić jako bezzasadny. W tym względzie wnoszący odwołanie nie wskazał wystarczająco precyzyjnie kwestionowanych punktów zaskarżonego wyroku, ograniczył się do powtórzenia stanowiska przedstawionego w pierwszej instancji i zmierza do zakwestionowania ustaleń faktycznych Sądu, zgodnie z którymi decyzja z dnia 10 lipca 2018 r. nie doprowadziła do zmiany regulaminu pracowniczego. Co do istoty EBC kwestionuje argumentację wnoszącego odwołanie, podnosząc w szczególności, że w decyzji z dnia 10 lipca 2018 r. Zarząd nie zmienił art. 8.3.17 owego regulaminu i ograniczył się do zastosowania tego, co jest nierozerwalnie związane z tym postanowieniem. Ocena Trybunału Na wstępie należy zaznaczyć, iż z art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz z art. 168 § 1 lit. d) i art. 169 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem wynika, że odwołanie powinno precyzyjnie wskazywać zakwestionowane punkty wyroku, o którego uchylenie się wnosi, oraz argumenty prawne, które szczegółowo uzasadniają to żądanie, pod rygorem niedopuszczalności odwołania lub danego zarzutu (wyrok z dnia 15 grudnia 2022 r., Picard/Komisja, C‑366/21 P, EU:C:2022:984, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie, wbrew temu, co twierdzi EBC, odwołanie wskazuje w sposób precyzyjny punkty zaskarżonego wyroku kwestionowane w ramach zarzutu pierwszego i wyjaśnia powody, dla których punkty te zdaniem wnoszącego odwołanie są obarczone naruszeniem prawa, pozwalając Trybunałowi na przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem. Ponadto w zakresie, w jakim EBC zarzuca wnoszącemu odwołanie ograniczenie się do powtórzenia argumentów, które przedstawił przed Sądem, i żądanie w związku z tym jedynie ponownego zbadania tych argumentów, należy zauważyć, że w zarzucie tym wnoszący odwołanie kwestionuje wykładnię i zastosowanie przez Sąd prawa Unii. Gdy zaś wnoszący odwołanie kwestionuje wykładnię lub zastosowanie przez Sąd prawa Unii, kwestie prawne rozpatrywane w pierwszej instancji mogą ponownie być rozważane w ramach odwołania. Gdyby bowiem wnoszący odwołanie nie mógł tym sposobem oprzeć odwołania na zarzutach i argumentach podniesionych już przed Sądem, postępowanie odwoławcze byłoby częściowo pozbawione sensu (wyrok z dnia 15 lipca 2021 r., DK/ESDZ, C‑851/19 P, EU:C:2021:607, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo). Wreszcie, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 27 opinii, wbrew temu, co wydaje się sugerować EBC, ustalenie charakteru prawnego aktu przyjętego przez administrację na podstawie mających zastosowanie przepisów Unii i skutków, jakie wywiera ten akt, stanowi zagadnienie prawne podlegające kontroli Trybunału. Wynika z tego, że zarzut pierwszy odwołania jest dopuszczalny. Co się tyczy zasadności tego zarzutu, w pierwszej kolejności argumentacja wnoszącego odwołanie, zgodnie z którą wydanie decyzji z dnia 10 lipca 2018 r. wymagało uprzedniej konsultacji z komitetem pracowniczym, opiera się na założeniu, że zgodnie z art. 8.3.17 regulaminu pracowniczego Zarząd pozbawił się uprawnienia przyznanego mu w art. 44 ppkt (ii) warunków zatrudnienia do nałożenia kary dyscyplinarnej, takiej jak rozwiązanie stosunku pracy, na członków personelu EBC znajdujących się w grupie zaszeregowania I lub niższej. Należy zatem ustalić, czy na mocy postanowień tego regulaminu pracowniczego, przyjętych przez sam Zarząd, które, jak wynika z art. 21.3 regulaminu wewnętrznego, wprowadzają w życie warunki zatrudnienia, Zarząd pozostał właściwy do nałożenia kary w postaci rozwiązania stosunku pracy. W tym względzie, po pierwsze, brzmienie art. 8.3.17 regulaminu pracowniczego, a w szczególności zawarte w nim wyrażenie „w imieniu Zarządu”, wyraźnie wskazuje, że decyzje Sekretarza generalnego służb ds. dyscyplinarnych wyrażają decyzje Zarządu, który ponosi za nie pełną odpowiedzialność i któremu można je prawnie przypisać, jak słusznie orzekł Sąd w pkt 49 zaskarżonego wyroku i czego wnoszący odwołanie nie kwestionuje w swoim odwołaniu. Tym samym decyzje podejmowane przez Sekretarza generalnego służb na podstawie tego przepisu zachowują status decyzji wyrażających decyzje Zarządu. Z wykładni językowej tego art. 8.3.17 wynika zatem, że w przeciwieństwie do założenia, na którym opiera się argumentacja wnoszącego odwołanie, poprzez przyjęcie tego postanowienia Zarząd nie przekazał Sekretarzowi generalnemu służb własnych uprawnień do podejmowania decyzji, co uniemożliwiałoby mu podjęcie decyzji, w konkretnym przypadku, o zastosowaniu najbardziej odpowiedniej sankcji, jaką należy nałożyć na członków personelu. Po drugie, co się tyczy wykładni kontekstualnej i celowościowej art. 8.3.17 regulaminu pracowniczego, art. 8.3.2 regulaminu pracowniczego przewiduje, że Zarząd (w odniesieniu do członków personelu znajdujących się powyżej grupy zaszeregowania L) lub działający „w imieniu Zarządu” Sekretarz generalny służb (w odniesieniu do członków personelu w grupie zaszeregowania L lub niższej) mogą podjąć decyzję o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Należy zauważyć, że zgodnie z tym postanowieniem, jeżeli postępowanie wszczyna Sekretarz generalny służb, Zarząd musi być o tym niezwłocznie poinformowany. Jak zauważył w istocie rzecznik generalny w pkt 60 i 62 opinii, wynika z tego, że wspomniany obowiązek informowania ma na celu umożliwienie Zarządowi, w razie potrzeby, uczestniczenia w postępowaniu i samodzielnego podjęcia decyzji o nałożeniu kary dyscyplinarnej. Takie uprawnienie Zarządu do uczestniczenia w postępowaniu wszczętym przez Sekretarza generalnego służb jest zatem nierozerwalnie związane z systemem upoważniania ustanowionym w art. 8.3.17 wspomnianych zasad. Artykuł 44 ppkt (ii) warunków zatrudnienia zastrzega bowiem dla Zarządu jako organu kolegialnego stosowanie najcięższych kar, ponieważ tylko dwie łagodniejsze kary, a mianowicie pisemne ostrzeżenie i nagana na piśmie, mogą zostać nałożone przez jedną tylko osobę, a mianowicie przez Dyrektora Generalnego ds. Zasobów Ludzkich, Budżetu i Organizacji lub członka Zarządu, w zależności od grupy zaszeregowania danych członków personelu, co wynika również ze wspomnianego art. 8.3.2. Jak zauważył rzecznik generalny w pkt 58 opinii, nie można uznać, że poprzez przyjęcie owego art. 8.3.17 Zarząd pozbawił się przysługujących mu uprawnień do podejmowania decyzji w przedmiocie kar dyscyplinarnych (zob. podobnie wyrok z dnia 26 maja 2005 r., Tralli/EBC, C‑301/02 P, EU:C:2005:306, pkt 60, 61). W tym względzie, jak słusznie przypomniał Sąd w pkt 49 zaskarżonego wyroku, instytucjom i jednostkom organizacyjnym Unii przysługuje w płaszczyźnie wewnętrznej szeroki zakres uznania w zakresie ich organizacji w zależności od ich zadań i potrzeb. Potrzeba zapewnienia efektywności działania organu decyzyjnego odpowiada również zasadzie właściwej dla każdego systemu instytucjonalnego (zob. podobnie wyrok z dnia 26 maja 2005 r., Tralli/EBC, C‑301/02 P, EU:C:2005:306, pkt 58, 59 i przytoczone tam orzecznictwo). Z powyższych rozważań wynika, że Zarząd pozostaje właściwy, na mocy postanowień regulaminu pracowniczego, do samodzielnego wykonywania uprawnień dyscyplinarnych wobec członków personelu znajdujących się w grupie zaszeregowania I lub niższej, takich jak wnoszący odwołanie, co uczynił względem niego, wydając decyzję z dnia 10 lipca 2018 r. Wynika z tego, że decyzja ta nie ma podwójnego charakteru i że jej wydanie nie wymaga skonsultowania się z komitetem pracowniczym. W drugiej kolejności, co się tyczy kwestii, czy – jak twierdzi wnoszący odwołanie – taka wykładnia skutkuje tym, że podział kompetencji dyscyplinarnych w EBC nie jest jasno określony, co pociąga za sobą naruszenie zasady pewności prawa i zasad dobrej administracji, należy przypomnieć, iż zasada ta wymaga, aby przepisy Unii umożliwiały zainteresowanym dokładne zapoznanie się z zakresem obowiązków, które na nich nakładają, ponieważ jednostki powinny mieć możliwość jednoznacznego poznania swoich praw i obowiązków (zob. podobnie wyrok z dnia 22 lutego 2022 r., Stichting Rookpreventie Jeugd i in., C‑160/20, EU:C:2022:101, pkt 41). Wspomniana zasada i niezbędna przejrzystość decyzji administracyjnych wymagają co do zasady, aby podział kompetencji i decyzje upoważniające w ramach instytucji były opublikowane (zob. podobnie wyrok z dnia 23 września 1986 r., AKZO Chemie i AKZO Chemie UK/Komisja, 5/85, EU:C:1986:328, pkt 39). Jak zaś przypomniał Sąd w pkt 50 zaskarżonego wyroku, art. 8.3.17 regulaminu pracowniczego jest opublikowany, a EBC uzasadnił decyzję o niepodaniu do publicznej wiadomości decyzji z dnia 10 lipca 2018 r. w interesie wnoszącego odwołanie, ten zaś nie zakwestionował takiej decyzji w odwołaniu. Ponadto w świetle jego brzmienia i kontekstu, które zostały zbadane w pkt 31–37 niniejszego wyroku, ów art. 8.3.17 jest wystarczająco jasny, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 73 opinii, aby członkowie personelu mogli zrozumieć, że kary dyscyplinarne są zawsze nakładane w imieniu Zarządu, który ponosi za nie odpowiedzialność, i że w odpowiednich przypadkach Zarząd może wziąć udział w postępowaniu dyscyplinarnym w celu nałożenia takiej kary. W konsekwencji Sąd nie naruszył prawa, uznając w pkt 45 i 51 zaskarżonego wyroku, że na mocy postanowień regulaminu pracowniczego Zarząd nie miał obowiązku skonsultowania się z komitetem pracowniczym przed wydaniem decyzji z dnia 10 lipca 2018 r. oraz spornej decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy, które nie zmieniły owych postanowień. W trzeciej kolejności należy odrzucić jako bezskuteczną argumentację wnoszącego odwołanie, zgodnie z którą Sąd naruszył prawo, uznając w pkt 52 zaskarżonego wyroku, że wnoszący odwołanie nie został pozbawiony żadnej gwarancji ze względu na wydanie przez Zarząd spornych decyzji. Ocena Sądu zawarta w tym punkcie ma bowiem charakter uzupełniający. Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem Trybunału w ramach odwołania zarzuty skierowane przeciwko uzupełniającemu uzasadnieniu wyroku Sądu nie mogą prowadzić do uchylenia tego wyroku i w związku z tym należy je oddalić jako bezskuteczne (wyrok z dnia 21 października 2021 r., Parlament/UZ, C‑894/19 P, EU:C:2021:863, pkt 80 i przytoczone tam orzecznictwo). W świetle powyższego zarzut pierwszy należy oddalić. W przedmiocie zarzutu drugiego W przedmiocie części pierwszej zarzutu drugiego – Argumentacja stron W części pierwszej zarzutu drugiego wnoszący odwołanie podnosi, że w pkt 93–96 zaskarżonego wyroku Sąd dokonał błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych w świetle pojęcia „wykrycia okoliczności faktycznych”, o którym mowa w art. 8.3.2 regulaminu pracowniczego, co doprowadziło go do błędnego oddalenia jego drugiego zarzutu podniesionego w pierwszej instancji, dotyczącego naruszenia tego postanowienia i zasady pewności prawa. To samo naruszenie prawa dotyczy pkt 132 i 241 tego wyroku. W tym względzie wnoszący odwołanie podnosi, że jego akta osobowe nie obejmowały ani „płatności”, ani „dowodów zapłaty”, że okoliczności faktyczne znane na podstawie tych akt były w pełni dostępne najpóźniej w październiku 2014 r. i że EBC był zatem w stanie dokonać w tym dniu oceny prima facie wymaganej przez pojęcie „wykrycie okoliczności faktycznych”, czego jednak nie uczynił. Wynika z tego, że wbrew temu, co orzekł Sąd we wspomnianych punktach, okoliczności faktyczne dotyczące rachunków za korepetycje były przedawnione w dniu wszczęcia w dniu 19 września 2017 r. części postępowania dyscyplinarnego w odniesieniu do owych okoliczności. Ponadto wnoszący odwołanie kwestionuje ocenę Sądu, zgodnie z którą wrażliwy charakter danych zawartych w jego aktach osobowych miał w tym względzie znaczenie, i twierdzi, że komisja dyscyplinarna nie miała rzeczywistej podstawy do przeprowadzenia pogłębionej analizy tych akt. W replice wnoszący odwołanie dodaje, że Sąd, odnosząc się do rachunków za korepetycje w związku z oceną twierdzenia, zgodnie z którym dokonywał on zapłaty na rzecz B w gotówce, w celu zakwalifikowania tego pojęcia jako „wykrycia okoliczności faktycznych”, nie tylko dokonał błędnej wykładni wspomnianego art. 8.3.2, ale również przeinaczył akta sprawy. EBC utrzymuje, że tę część zarzutu należy odrzucić jako niedopuszczalną, a posiłkowo oddalić jako bezzasadną. – Ocena Trybunału Na wstępie należy przypomnieć, że w ramach odwołania Trybunał nie jest właściwy do ustalania okoliczności faktycznych, ani też zasadniczo do badania dowodów, które Sąd dopuścił na poparcie tych okoliczności. Jeśli zatem dowody te uzyskano w prawidłowy sposób przy poszanowaniu ogólnych zasad prawa i wymogów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, wyłącznie do Sądu należy ocena, jaką wagę należy przywiązywać do przedstawionych dowodów, z zastrzeżeniem przypadku ich przeinaczenia (wyroki: z dnia 26 maja 2005 r., Tralli/EBC, C‑301/02 P, EU:C:2005:306, pkt 78; z dnia 30 czerwca 2022 r., Camerin/Komisja, C‑63/21 P, niepublikowany, EU:C:2022:516, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo). Jeżeli Sąd dokonał ustalenia lub oceny okoliczności faktycznych, Trybunał jest uprawniony do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd (wyrok z dnia 18 czerwca 2020 r., Komisja/RQ, C‑831/18 P, EU:C:2020:481, pkt 93 i przytoczone tam orzecznictwo) W niniejszej sprawie należy zauważyć, że o ile wnoszący odwołanie powołuje się na błędną kwalifikację okoliczności faktycznych wchodzących w zakres pojęcia „wykrycie okoliczności faktycznych”, od którego zaczyna biec termin przedawnienia, o tyle nie kwestionuje on dokonanej przez Sąd w pkt 64 zaskarżonego wyroku wykładni tego pojęcia, zgodnie z którą „należy przyznać […], że wykrycie okoliczności faktycznych w rozumieniu art. 8.3.2 regulaminu pracowniczego następuje w chwili, gdy znane fakty są wystarczające, aby umożliwić ocenę prima facie istnienia uchybienia obowiązkom zawodowym”. Poprzez swoją argumentację zmierza on bowiem jedynie do wykazania, że okoliczności faktyczne wystarczające do dokonania takiej oceny były znane najpóźniej w październiku 2014 r., twierdząc, że rachunki za korepetycje znajdowały się w jego aktach osobowych i że akta te nie zawierały dowodów zapłaty. Poprzez taką argumentację wnoszący odwołanie zmierza zaś do zwykłego rozpoznania skargi na nowo, co nie należy do właściwości Trybunału (wyrok z dnia 15 lipca 2021 r., DK/ESDZ, C‑851/19 P, EU:C:2021:607, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto w zakresie, w jakim taka argumentacja ma na celu podważenie okoliczności faktycznych ustalonych i ocenionych przez Sąd, jest ona również niedopuszczalna na podstawie orzecznictwa przytoczonego w pkt 53 niniejszego wyroku. Wreszcie, w zakresie, w jakim wnoszący odwołanie twierdzi w replice, że Sąd „przeinaczył akta sprawy”, wystarczy przypomnieć, że zgodnie z art. 127 § 1 regulaminu postępowania, który ma zastosowanie do odwołania zgodnie z art. 190 § 1 tego regulaminu, wskazywanie nowych zarzutów w toku postępowania jest zabronione, chyba że podstawą tych zarzutów są okoliczności prawne i faktyczne ujawnione dopiero w toku postępowania. Ponieważ wnoszący odwołanie mógł powołać się na takie przeinaczenie w swoim odwołaniu, taki argument jest niedopuszczalny. W świetle powyższego należy oddalić część pierwszą zarzutu drugiego. W przedmiocie części drugiej zarzutu drugiego – Argumentacja stron W drugiej części zarzutu drugiego, podniesionej posiłkowo, wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd w pkt 98–100 i 203 zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim ten ostatni punkt odnosi się do pkt 99 tego wyroku, w pierwszej kolejności dodał pewne elementy do spornej decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy i przekroczył swoje kompetencje, uznając, że przedawnienie pierwszej i drugiej części sprawy nie wystarcza do uwzględnienia w całości zarzutu drugiego podniesionego w pierwszej instancji i do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Wnoszący odwołanie uważa bowiem, że w decyzji tej, w szczególności w odniesieniu do zasady proporcjonalności, nie wyjaśniono, dlaczego każda z trzech grup okoliczności faktycznych miałaby prowadzić nieodwracalnie do naruszenia relacji zaufania i wystarczać do uzasadnienia rozwiązania stosunku pracy. W drugiej kolejności Sąd nie ustosunkował się do zastrzeżeń przedstawionych w pkt 158 skargi w ramach zarzutu dziesiątego podniesionego w pierwszej instancji, zgodnie z którymi EBC nie wyjaśnił, dlaczego każda z tych trzech grup okoliczności faktycznych doprowadziła nieodwracalnie do naruszenia owej relacji zaufania w świetle tej zasady. W replice wnoszący odwołanie wyjaśnia, że kwestionuje on brak uwzględnienia zasady proporcjonalności w procesie podejmowania decyzji i że Sąd orzekł ultra petita, dodając uzasadnienie, którego nie zawierała sporna decyzja o rozwiązaniu stosunku pracy, oraz uznając utratę zaufania za okoliczność obciążającą w pkt 212–241 zaskarżonego wyroku. EBC wnosi o oddalenie tej części zarzutu. – Ocena Trybunału Po pierwsze, jeśli chodzi o argumentację wnoszącego odwołanie dotyczącą braku ustosunkowania się przez Sąd do zastrzeżeń podniesionych w pkt 158 skargi w ramach zarzutu dziesiątego podniesionego w pierwszej instancji, argumentację tę należy odrzucić jako bezzasadną. Sąd odpowiedział bowiem w pkt 208–214 zaskarżonego wyroku na zarzut szczegółowy, zgodnie z którym zawarta w spornej decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy okoliczność obciążająca dotycząca utraty zaufania nie różni się od uchybień, które były mu zarzucane, i jest ona w sposób oczywisty nieprawidłowa. Sąd zbadał również w pkt 98 i 99 tego wyroku zarzut szczegółowy, zgodnie z którym EBC nie wyjaśnił, w jaki sposób każda z trzech grup okoliczności faktycznych rozpatrywana odrębnie „doprowadziła nieodwracalnie do naruszenia relacji zaufania”, jak przyznaje sam wnoszący odwołanie w pkt 38 odwołania. Ponadto Sąd zbadał proporcjonalność spornej decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy w świetle uchybień wynikających z okoliczności faktycznych dotyczących rachunków za korepetycje w ramach owego zarzutu dziesiątego, oddalonego w pkt 244 zaskarżonego wyroku, i zbadał, czy uzasadnienie wspomnianej decyzji jest wystarczające, w pkt 182–193 tego wyroku, które to okoliczności nie zostały zakwestionowane w ramach niniejszego odwołania. Po drugie, jeśli chodzi o zarzut szczegółowy skierowany przeciwko pkt 99 zaskarżonego wyroku, należy stwierdzić, że zarzut wnoszącego odwołanie opiera się na oderwanym od kontekstu rozumieniu tego punktu. W pkt 98 zaskarżonego wyroku Sąd przedstawił bowiem powody przyjęte przez EBC w spornej decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy w celu wyjaśnienia powodu, dla którego należy uznać, że każda z trzech części sprawy w sposób nieodwracalny wpłynęła na zaufanie leżące u podstaw jego relacji z personelem. W pozostałym zakresie argumentację wnoszącego odwołanie, zgodnie z którą Sąd dodał do spornej decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy elementy, przekroczył swoje kompetencje i orzekł ultra petita, należy odrzucić jako niedopuszczalną zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 25 niniejszego wyroku. Nie wskazuje on bowiem z precyzją wymaganą przez to orzecznictwo elementów, które jego zdaniem Sąd dodał do tej decyzji, ani powodów, dla których przekroczył swoje kompetencje lub orzekł ultra petita. Z powyższego wynika, że należy oddalić część drugą zarzutu drugiego, a w konsekwencji zarzut drugi w całości. W przedmiocie zarzutu trzeciego Argumentacja stron W zarzucie trzecim wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, oddalając w pkt 119–121, 124, 125 i 132 zaskarżonego wyroku zarzut siódmy podniesiony w pierwszej instancji, dotyczący naruszenia zasady domniemania niewinności i art. 48 karty, ponieważ to naruszenie prawa dotyczy w ten sam sposób pkt 163 i 164 tego wyroku. Gdyby sporna decyzja o rozwiązaniu stosunku pracy nie przypisała formalnie wnoszącemu odwołanie odpowiedzialności za okoliczność, że faktury za korepetycje nie były uczciwe i prawdziwe, w decyzji tej uznano by je za nieautentyczne, a sporne decyzje musiałyby być oparte na owej okoliczności, mimo że postępowania karne prowadzone przeciwko niemu w związku z tymi samymi czynami zostały umorzone z powodu braku podejrzeń o winie. Tak więc zdaniem wnoszącego odwołanie to poprzez oczywiste przeinaczenie akt sprawy i tych decyzji Sąd nie uznał, że nieautentyczność tych faktur stanowi istotną przesłankę rozwiązania z nim stosunku pracy, zakwalifikował je jako „niewłaściwe” i nie uwzględnił faktu, iż EBC został poinformowany, że nie mogło istnieć jakiekolwiek podejrzenie popełnienia nadużycia finansowego, w związku z czym wspomnianych faktur nie można było uznać za nieautentyczne. Sąd niesłusznie uznał, że prawo wnoszącego odwołanie do domniemania niewinności nie zostało naruszone poprzez przyjęcie spornych decyzji. W replice wnoszący odwołanie dodaje, że podejmując decyzję o zakończeniu dochodzenia, prokuratura siłą rzeczy uznała, iż faktur za korepetycje nie można uznać za sfałszowane i że EBC niesłusznie utrzymuje, iż prokuratura ta potwierdziła brak rejestracji korepetytorki C i numeru identyfikacji podatkowej. EBC wnosi o oddalenie tego zarzutu. Ocena Trybunału Przede wszystkim poprzez argumentację przedstawioną na poparcie zarzutu trzeciego wnoszący odwołanie zmierza w rzeczywistości do doprowadzenia do ponownego zbadania okoliczności faktycznych i dowodów przez Trybunał, w szczególności spornych decyzji i ustaleń prokuratora, co – jak wynika z orzecznictwa przytoczonego w pkt 53 niniejszego wyroku – nie należy do kompetencji Trybunału w ramach odwołania, z zastrzeżeniem przypadku ich przeinaczenia. Następnie, co się tyczy takiego przeinaczenia, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wnoszący odwołanie powinien wskazać w sposób precyzyjny dowody, które miały zostać przeinaczone przez Sąd, i wykazać błędy analizy, która w jego ocenie skłoniła Sąd do tego przeinaczenia. Ponadto przeinaczenie musi wynikać w sposób oczywisty z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, bez konieczności dokonywania nowej oceny okoliczności faktycznych i dowodów (wyrok z dnia 1 sierpnia 2022 r., Kerstens/Komisja, C‑447/21 P, niepublikowany, EU:C:2022:612, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo). Z utrwalonego orzecznictwa wynika również, że kontrola dokonywana przez Trybunał w celu oceny zarzutu opartego na przeinaczeniu dowodu ogranicza się do sprawdzenia, czy Sąd, opierając się na tym dowodzie, nie przekroczył w sposób oczywisty granic rozsądnej oceny tego dowodu (zob. podobnie wyroki: z dnia 28 listopada 2019 r., LS Cable & System/Komisja, C‑596/18 P, niepublikowany, EU:C:2019:1025, pkt 25; a także z dnia 23 marca 2023 r., PV/Komisja, C‑640/20 P, EU:C:2023:232, pkt 134 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie wnoszący odwołanie twierdzi w istocie, że Sąd przeinaczył akta sprawy i sporne decyzje, kwalifikując w pkt 120 zaskarżonego wyroku rachunki za korepetycje jako „niewłaściwe”. Zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd powinien był stwierdzić, że ich nieautentyczność była zasadniczym warunkiem rozwiązania z nim stosunku pracy i że w następstwie umorzenia postępowania karnego w związku z oszustwem i ustaleniami prokuratora EBC nie mógł już uznać tych faktur za nieautentyczne. W pkt 119–120 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, co następuje: „119 W niniejszej sprawie wobec skarżącego toczyło się postępowanie w sprawie oszustwa w rozumieniu § 263 ust. 1 niemieckiego kodeksu karnego w odniesieniu do rachunków za korepetycje. Tymczasem Zarząd w swojej decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy obciążył go odpowiedzialnością za niedostrzeżenie podobieństw między numerami identyfikacji podatkowej i adresami znajdującymi się na rachunkach dotyczących usług fizjoterapii B i na rachunkach za korepetycje C, podczas gdy z tych podobieństw można było wywnioskować, że te rachunki nie są prawdziwe i uczciwe. […] W związku z tym, w obliczu obiektywnych okoliczności budzących wątpliwości co do prawa do wspomnianego zwrotu, Zarząd uznał, że do danego członka personelu należało co najmniej poinformowanie o tym administracji. […] W konsekwencji […] EBC uznał rachunki przedstawione przez skarżącego za niewłaściwe do celów zwrotu kosztów za korepetycje, nie obciążając go formalnie odpowiedzialnością za to, że nie były one uczciwe i prawdziwe. [EBC] w swojej decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy ograniczył się w istocie do ukarania zaniedbania, które wydało się mu szczególnie poważne w przypadku pracownika instytucji finansowej. Decyzja ta nie zawiera zatem żadnego stwierdzenia winy skarżącego w odniesieniu do [czynu zabronionego] oszustwa będącego przedmiotem postępowania karnego (zob. podobnie wyrok ETPC z dnia 25 sierpnia 1987 r. w sprawie Englert przeciwko Niemcom, CE:ECHR:1987:0825JUD001028283, pkt 39) i wpisuje się w ramy autonomii dokonywanej przez administrację kwalifikacji prawnej przewinienia dyscyplinarnego w stosunku do ścigania karnego za te same czyny”. Ponieważ te dwa punkty zawierają tym samym wierne streszczenie treści pkt 29–32 spornej decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy, nie wskazują one na żadne przeinaczenie tej decyzji. Ponadto z owych punktów wynika, że wbrew temu, co twierdzi wnoszący odwołanie, nieautentyczność rachunków za korepetycje nie była zasadniczym warunkiem rozwiązania z nim stosunku pracy, ponieważ EBC oparł wspomnianą decyzję, jak zauważył Sąd we wspomnianym pkt 120, nie na tego rodzaju nieautentyczności, lecz na zaniedbaniu wnoszącego odwołanie, które zostało uznane za szczególnie poważne. Ponadto, o ile w pkt 124 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że wydana przez Zarząd decyzja odmowna w sprawie wznowienia postępowania po powzięciu wiadomości o umorzeniu dochodzenia w sprawie rachunków za korepetycje była w szczególności oparta na okoliczności, że prokuratura potwierdziła, iż nie istnieje urzędowa rejestracja C oraz że numer identyfikacji podatkowej znajdujący się na jej fakturach nie był prawdziwy, o tyle żadne przeinaczenie nie wynika w sposób oczywisty z takiego stwierdzenia dotyczącego, jak wynika z pkt 24 tego wyroku, pisma prokuratora skierowanego do EBC w dniu 30 kwietnia 2019 r. i zarejestrowanego w dniu 15 maja 2019 r. Nie może też być mowy o jakimkolwiek błędnym zrozumieniu tego pisma przez Sąd. Wreszcie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem domniemanie niewinności stanowi ogólną zasadę prawa Unii, którą wyraża art. 48 ust. 1 karty. Zasada ta zostaje naruszona, w sytuacji gdy orzeczenie sądowe lub oficjalne oświadczenie dotyczące oskarżonego zawiera wyraźne, złożone mimo braku prawomocnego wyroku skazującego, oświadczenie, zgodnie z którym dana osoba popełniła dane przestępstwo. W tym kontekście, jak słusznie Trybunał zauważył w pkt 118 zaskarżonego wyroku, należy podkreślić znaczenie wyboru wyrażeń użytych przez organy publiczne, a także szczególnych okoliczności, w jakich zostały one sformułowane, oraz charakteru i kontekstu danego postępowania (zob. podobnie wyrok z dnia 18 marca 2021 r., Pometon/Komisja, C‑440/19 P, EU:C:2021:214, pkt 62 i przytoczone tam orzecznictwo). Jak zauważył również Sąd w pkt 123 zaskarżonego wyroku, domniemanie niewinności ma w szczególności na celu zapobieżenie sytuacji, by osoby, które skorzystały z umorzenia postępowania, były traktowane przez organy publiczne tak, jakby były w rzeczywistości winne przypisywanego im czynu zabronionego (wyrok ETPC z dnia 28 czerwca 2018 r., G.I.E.M. S.R.L. i in. przeciwko Włochom, CE:ECHR:2018:0628JUD000182806, pkt 314). Ponadto z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wynika, że nie dochodzi automatycznie do naruszenia zasady domniemania niewinności, gdy dana osoba zostaje uznana za winną przewinienia dyscyplinarnego w odniesieniu do czynów identycznych z tymi, których dotyczy wcześniejsze oskarżenie karne, które nie doprowadziło do skazania. Organy dyscyplinarne mają bowiem prawo i zdolność do niezależnego ustalenia okoliczności faktycznych rozpatrywanych przed nimi, pod warunkiem że nie będą one ustalać odpowiedzialności karnej tej osoby (wyrok ETPC z dnia 13 kwietnia 2021 r. w sprawie Istrate przeciwko Rumunii, CE:ECHR:2021:0413JUD004454613, § 59). Jak stwierdził zaś Sąd w pkt 120 i 125 tego wyroku, ze spornych decyzji nie wynika żadne stwierdzenie winy w odniesieniu do czynu zabronionego oszustwa będącego przedmiotem postępowania karnego, w związku z czym Sąd nie naruszył prawa, uznając w pkt 121 i 125 tego wyroku, że przyjęcie spornych decyzji nie naruszyło prawa do domniemania niewinności wnoszącego odwołanie. W świetle tych okoliczności należy oddalić zarzut trzeci. W przedmiocie zarzutu czwartego Argumentacja stron W zarzucie czwartym, który dotyczy pkt 139–146 zaskarżonego wyroku, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd niesłusznie oddalił zarzut czwarty podniesiony w pierwszej instancji, dotyczący naruszenia art. 8.3.7 regulaminu pracowniczego i zasady bezstronności. Przede wszystkim Sąd naruszył prawo, orzekając, że komisja dyscyplinarna nie działała w sposób nierozsądny, oraz przeprowadził stronnicze badanie, weryfikując twierdzenie wnoszącego odwołanie, zgodnie z którym miał on zwyczaj płacenia rachunków w gotówce, podczas gdy kwestią prawną, którą Sąd powinien zbadać, było to, czy przewidziana procedura upoważniała tę komisję do przeprowadzenia takiej weryfikacji. Sąd powinien był zaś stwierdzić, że tak nie było, ponieważ mandat wspomnianej komisji dotyczył wyłącznie rachunków za fizjoterapię i potwierdzeń zapłaty za produkty farmaceutyczne. Wnoszący odwołanie dodaje, że wspomniana komisja okazała się stronnicza, że jego akta osobowe nie mogły ujawniać informacji i że orzecznictwo przytoczone przez Sąd nie stanowi oparcia dla jej rozważań. Wreszcie, Sąd przeinaczył akta sprawy w zakresie, w jakim wskazany przez niego w pkt 141 zaskarżonego wyroku fakt, że jego poprzedni przedstawiciel prawny miał wątpliwości co do tego, czy każdej płatności na rzecz B odpowiadała wypłata gotówki, nie występuje w spornych decyzjach, a Sąd ten zastąpił komisję dyscyplinarną, przedstawiając powody, które nie były tymi, które kierowały ową komisją. Wynika z tego, że rachunki za korepetycje zostały zgromadzone z naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych i stanowiły dowody niezgodne z prawem. Posiłkowo EBC podnosi, że zarzut ten jest bezzasadny. Ocena Trybunału W zarzucie czwartym wnoszący odwołanie podnosi w istocie, że postępowanie przeprowadzone przez komisję dyscyplinarną w celu zgromadzenia rachunków za korepetycje w charakterze dowodów było niezgodne z prawem i że rachunki te nie zostały uzyskane w sposób prawidłowy, co zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 53 niniejszego wyroku jest dopuszczalne w ramach odwołania. Jednakże w zakresie, w jakim poprzez tę argumentację wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że nie dokonał oceny tej kwestii prawnej ani podniesionego przed nim zarzutu, argumentacji tej nie można uwzględnić. Z pkt 145 zaskarżonego wyroku wynika bowiem jednoznacznie, że Sąd siłą rzeczy uznał, iż komisja ta była upoważniona do zapoznania się z aktami osobowymi wnoszącego odwołanie i do przeprowadzenia owych dochodzeń w tej sprawie oraz że procedura, jaką zastosował w celu zgromadzenia rachunków za korepetycje, była zgodna z prawem. W tym względzie, po pierwsze, należy przypomnieć, że przedstawione przez Sąd uzasadnienie może być dorozumiane, w szczególności pod warunkiem że pozwala zainteresowanym poznać powody, dla których Sąd nie przychylił się do ich argumentów, a Trybunałowi dostarcza elementów wystarczających dla sprawowania kontroli, co ma miejsce w niniejszym przypadku (zob. podobnie wyrok z dnia 9 marca 2017 r., Ellinikos Chrysos/Komisja, C‑100/16 P, EU:C:2017:194, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo). Po drugie, wbrew temu, co twierdzi wnoszący odwołanie, uzasadnienie takie nie narusza prawa. O ile bowiem mandat komisji dyscyplinarnej dotyczył co prawda rachunków za fizjoterapię i potwierdzeń zapłaty za produkty farmaceutyczne, jak twierdził wnoszący odwołanie w pierwszej instancji, o tyle Sąd słusznie uznał, w szczególności w pkt 136 i 145 zaskarżonego wyroku, że zadaniem tej komisji jest, na podstawie regulaminu pracowniczego, poszukiwanie i ustalenie okoliczności faktycznych w możliwie najdokładniejszy sposób, wydanie opinii na temat ich prawdziwości, ocena ich wagi oraz zaproponowanie ewentualnej kary. Tymczasem w celu wypełnienia tego zadania wspomniana komisja może potrzebować dostępu do akt osobowych danej osoby. Ponadto dokonując takich ustaleń, Sąd wbrew temu, co twierdzi wnoszący odwołanie, w żaden sposób nie zastąpił komisji dyscyplinarnej. W pozostałym zakresie wnoszący odwołanie ogranicza się do powtórzenia argumentów, które przedstawił przed Sądem, nie wyjaśniając dokładnie, w jaki sposób Sąd naruszył prawo, oddalając je, i zmierza on w ten sposób do uzyskania ponownej oceny okoliczności faktycznych i dowodów przez Trybunał, co nie należy do właściwości Trybunału w ramach odwołania, jak wynika z orzecznictwa przytoczonego w pkt 53 niniejszego wyroku, z wyjątkiem przypadku ich ewentualnego przeinaczenia. Wreszcie, w zakresie, w jakim wnoszący odwołanie podnosi taki zarzut przeinaczenia, nie wskazuje on dokładnie dowodów, które miały zostać przeinaczone przez Sąd, ani tym bardziej nie wykazuje ewentualnych błędów w analizie, których miał się dopuścić Sąd, wbrew wymogom orzecznictwa, o których mowa w pkt 73 niniejszego wyroku. Wynika z tego, że zarzut czwarty należy oddalić. W przedmiocie zarzutu piątego Argumentacja stron W zarzucie piątym wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo, oddalając zarzut szósty podniesiony w pierwszej instancji, dotyczący oczywistych błędów w ocenie. Poza tym, że pkt 163 i 164 zaskarżonego wyroku są błędne z powodów przedstawionych na poparcie zarzutu trzeciego, zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd naruszył prawo w pkt 165, 166 i 173 tego wyroku, ponieważ wnoszący odwołanie wykazał, iż EBC nie wziął pod uwagę licznych dowodów, w szczególności oświadczeń jego małżonki i córek. Wnoszący odwołanie dodaje, że wbrew temu, co wskazano w pkt 160 wspomnianego wyroku, Sąd nie zapewnił skuteczności kontroli sądowej zagwarantowanej w art. 47 karty, ponieważ nie zweryfikował w pełni prawdziwości okoliczności faktycznych i mocy dowodowej dowodów ani nie sprawdził ich materialnej prawidłowości, wiarygodności i spójności, ani też nie przeprowadził pogłębionej analizy tych dowodów. EBC podnosi, że zarzut ten jest niedopuszczalny, a w każdym razie bezzasadny. Ocena Trybunału Jak wynika z pkt 158–162 zaskarżonego wyroku, które nie zostały zakwestionowane w ramach niniejszego odwołania, Sąd zmienił kwalifikację zarzutu szóstego podniesionego w pierwszej instancji jako dotyczącego nie oczywistych błędów w ocenie popełnionych przez EBC w uzasadnieniu spornej decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy, lecz niepełnego badania przez ten ostatni okoliczności sprawy, błędów w ocenie dowodów i naruszenia prawa. Sąd uznał w istocie, że taka zmiana kwalifikacji była konieczna, ponieważ zgodnie z wymogiem skuteczności kontroli sądowej zagwarantowanym w art. 47 karty do niego należy w szczególności, jak wynika z pkt 160 zaskarżonego wyroku, przeprowadzenie pełnej kontroli prawdziwości okoliczności faktycznych, sprawdzenie materialnej prawidłowości przytoczonych dowodów, ich wiarygodności i spójności, a także przeprowadzenie pełnej kontroli oceny mocy dowodowej dokumentu i pogłębionej analizy dowodów. W ramach badania tego zarzutu Sąd oddalił w pkt 163 i 164 zaskarżonego wyroku zarzut szczegółowy wnoszącego odwołanie, zgodnie z którym EBC nie uwzględnił umorzenia postępowania karnego dotyczącego rachunków za korepetycje, który to zarzut szczegółowy pokrywał się z zarzutami trzecim i siódmym podniesionymi w pierwszej instancji, które zostały uznane za bezzasadne. W pkt 165 i 166 tego wyroku Sąd ten wskazał, że w zakresie, w jakim wnoszący odwołanie twierdził, iż EBC pominął jego oświadczenia oraz oświadczenia jego rodziny, uznając, że faktury korepetytorki C nie były uczciwe i prawdziwe, ograniczył się w ten sposób do powtórzenia swoich oświadczeń i oświadczeń swojej małżonki w toku postępowania administracyjnego, nie wyjaśniając, dlaczego EBC popełnił błąd w ocenie, gdy nie uznał ich za przekonujące i gdy utrzymywał, że wnoszący odwołanie nie przedstawił dowodów na ich poparcie. Ponadto w pkt 173 tego wyroku Sąd uznał, że wnoszący odwołanie w sposób bezskuteczny podnosił, iż EBC pominął fakt, iż stan jednego z jego dzieci nie wymagał poznania danych C na potrzeby organizowania lekcji. Tymczasem przede wszystkim w zakresie, w jakim w odwołaniu wnoszący odwołanie odsyła do argumentacji przedstawionej na poparcie zarzutu trzeciego odwołania w celu zakwestionowania pkt 163 i 164 zaskarżonego wyroku, argumentację tę należy odrzucić z powodów analogicznych do tych, które zostały przedstawione w pkt 72–84 niniejszego wyroku. Co więcej, w zakresie, w jakim wnoszący odwołanie kwestionuje pkt 165, 166 i 173 zaskarżonego wyroku ze względu na to, że EBC nie wziął pod uwagę licznych dowodów, takich jak jego oświadczenia i oświadczenia jego rodziny, należy zauważyć, że poza tymi oświadczeniami, do których wnoszący odwołanie odnosi się w sposób ogólny, nie precyzuje on, jakie dowody miał jakoby dostarczyć EBC lub Sądowi, a które nie zostały przez niego uwzględnione. Ponadto poprzez tę argumentację wnoszący odwołanie ogranicza się do powtórzenia argumentów, które przedstawił Sądowi, i zmierza w rzeczywistości do uzyskania od Trybunału nowej oceny okoliczności faktycznych i dowodów, a także wartości, jaką nadał im Sąd, która to ocena nie podlega kontroli Trybunału, z wyjątkiem przypadków ich przeinaczenia, jak wynika z orzecznictwa przytoczonego w pkt 53 niniejszego wyroku. Wnoszący odwołanie nie powołuje się zaś na takie przeinaczenie w ramach tego zarzutu. Wreszcie, o ile wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd nie przeprowadził pełnej kontroli, do której był zobowiązany zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 160 zaskarżonego wyroku, o tyle ogranicza się on w swoim odwołaniu do ogólnego stwierdzenia, nie wskazując odpowiednich punktów owego wyroku ani nie rozwijając argumentacji prawnej w tym względzie. Tymczasem zgodnie z orzecznictwem, o którym mowa w pkt 25 niniejszego wyroku, odwołanie powinno precyzyjnie wskazywać zakwestionowane punkty wyroku, o którego uchylenie się wnosi, oraz argumenty prawne, które szczegółowo uzasadniają to żądanie, pod rygorem niedopuszczalności danego zarzutu. Z powyższego wynika, że takie twierdzenie należy odrzucić jako bezzasadne. W świetle powyższych rozważań zarzut piąty należy oddalić. Ponieważ żaden z zarzutów odwołania nie został uwzględniony, odwołanie należy oddalić w całości. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ EBC wniósł o obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami postępowania, a ten przegrał sprawę, należy obciążyć go własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez EBC.   Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:   1) Odwołanie zostaje oddalone.   2) DI zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Centralny.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.