C-529/10

PostanowienieTSUE2012-03-29CELEX: 62010CO0529ECLI:EU:C:2012:188

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy prawo Unii, w szczególności zasada zakazu nadużycia prawa, art. 4 ust. 3 TUE, swobody zagwarantowane Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zasada niedyskryminacji, przepisy w zakresie pomocy państwa oraz obowiązek zapewnienia skutecznego stosowania prawa Unii, stoi na przeszkodzie stosowaniu krajowego przepisu przewidującego zakończenie postępowań zawisłych przed sądem orzekającym w ostatniej instancji w sprawach podatkowych poprzez zapłatę kwoty równej 5% wartości sporu, gdy postępowania te zostały zainicjowane skargą wniesioną w pierwszej instancji ponad dziesięć lat przed dniem wejścia w życie tego przepisu i gdy administracja podatkowa przegrała sprawę w dwóch pierwszych instancjach?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że zasada zakazu nadużycia prawa, art. 4 ust. 3 TUE (zasada lojalnej współpracy), swobody zagwarantowane Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zasada niedyskryminacji, przepisy w zakresie pomocy państwa oraz obowiązek zapewnienia skutecznego stosowania prawa Unii nie stoją na przeszkodzie stosowaniu krajowego przepisu, który pozwala na zakończenie postępowań podatkowych w ostatniej instancji poprzez zapłatę 5% wartości sporu. Rozstrzygnięcie to dotyczy sytuacji, gdy postępowania te toczą się od ponad dziesięciu lat, a administracja podatkowa przegrała w dwóch pierwszych instancjach. Trybunał nie dopatrzył się w takim uregulowaniu naruszenia wskazanych zasad prawa Unii w kontekście niezharmonizowanych podatków bezpośrednich.

Stan faktyczny

Sprawa dotyczyła podatku dochodowego od osób prawnych we Włoszech, gdzie krajowe uregulowania przewidywały odmienne stawki podatku od dywidend w zależności od miejsca siedziby spółki (Włochy lub za granicą). W wyniku transakcji handlowych z udziałem spółek zagranicznych, administracja podatkowa uznała podatek za należny. Sąd krajowy rozważał zastosowanie pojęcia nadużycia prawa, zdefiniowanego w wyroku Halifax, do krajowych podatków niezharmonizowanych. Przedmiotem pytania prejudycjalnego był krajowy przepis umożliwiający zakończenie postępowań podatkowych zawisłych przed sądem ostatniej instancji poprzez zapłatę 5% wartości sporu, pod warunkiem, że postępowania te trwały ponad dziesięć lat, a administracja podatkowa przegrała w dwóch pierwszych instancjach.

Rozstrzygnięcie

Prawo Unii, a w szczególności zasada zakazu nadużycia prawa, art. 4 ust. 3 TUE, swobody zagwarantowane Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zasada niedyskryminacji, przepisy w zakresie pomocy państwa oraz obowiązek zapewnienia skutecznego stosowania prawa Unii, powinno być interpretowane w ten sposób, że nie stoi na przeszkodzie stosowaniu, w sprawie takiej jak ta przed sądem krajowym dotyczącej podatków bezpośrednich, przepisu krajowego, który przewiduje zakończenie postępowań zawisłych przed sądem orzekającym w ostatniej instancji w sprawach podatkowych poprzez zapłatę kwoty równej 5% wartości sporu, gdy postępowania te zostały zainicjowane skargą wniesioną w pierwszej instancji ponad dziesięć lat przed dniem wejścia w życie tego przepisu i gdy administracja podatkowa przegrała sprawę w dwóch pierwszych instancjach.

Pełny tekst orzeczenia

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 29 marca 2012 r. – Safilo (sprawa C‑529/10) Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania – Podatki bezpośrednie – Zakończenie postępowania zawisłego przed sądem orzekającym w ostatniej instancji w sprawach podatkowych – Nadużycie prawa – Artykuł 4 ust. 3 TUE – Swobody chronione na mocy traktatu – Zasada niedyskryminacji – Pomoc państwa – Obowiązek zapewnienia skutecznego stosowania prawa Unii Europejskiej Państwa członkowskie – Zobowiązania – Obowiązek lojalnej współpracy – Wykonanie prawa Unii – Zasada zakazu nadużycia prawa – Swobodny przepływ kapitału – Zasada niedyskryminacji – Przepisy w zakresie pomocy państwa – Podatki bezpośrednie państw członkowskich (art. 4 ust. 3 TUE; art. 63 TFUE, art. 107 ust. 1 TFUE) (por. pkt 23, 25–26, 28–33; sentencja) Przedmiot Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Corte suprema di cassazione – Podatek dochodowy od osób prawnych – Uregulowania krajowe ustanawiające odmienną stawkę podatku od dywidend wypłacanych przez spółki w zależności od miejsca ich siedziby – Transakcje handlowe z udziałem spółek z siedzibą na terytorium Włoch oraz spółek z siedzibą za granicą – Decyzja administracyjna o uznaniu podatku za należny w odniesieniu do spółek z siedzibą za granicą – Pojęcie nadużycia prawa zdefiniowane w wyroku w sprawie C‑255/02 Halifax i in. – Zastosowanie do krajowych podatków niezharmonizowanych, jak podatki bezpośrednie Sentencja Prawo Unii, a w szczególności zasada zakazu nadużycia prawa, art. 4 ust. 3 TUE, swobody zagwarantowane Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zasada niedyskryminacji, przepisy w zakresie pomocy państwa oraz obowiązek zapewnienia skutecznego stosowania prawa Unii, powinno być interpretowane w ten sposób, że nie stoi na przeszkodzie stosowaniu, w sprawie takiej jak ta przed sądem krajowym dotyczącej podatków bezpośrednich, przepisu krajowego, który przewiduje zakończenie postępowań zawisłych przed sądem orzekającym w ostatniej instancji w sprawach podatkowych poprzez zapłatę kwoty równej 5% wartości sporu, gdy postępowania te zostały zainicjowane skargą wniesioną w pierwszej instancji ponad dziesięć lat przed dniem wejścia w życie tego przepisu i gdy administracja podatkowa przegrała sprawę w dwóch pierwszych instancjach.