C-535/25

Wydanie tymczasowe OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO MANUELA CAMPOSA SÁNCHEZA-BORDONY przedstawiona w dniu 9 lipca 2026 r.(1) Sprawy połączone od C‑535/25 do C‑537/25 Amazon Italia Logistica Srl (C‑535/25), Amazon Italia Services Srl (C‑536/25), Amazon Italia Transport Srl (C‑537/25) przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, przy udziale: Ministero delle Imprese e del Made in Italy [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (radę stanu, Włochy)] Odesłanie prejudycjalne – Usługi pocztowe w Unii Europejskiej – Dyrektywa 97/67/WE – Artykuły 2 i 9 – Zezwolenie ogólne – Grupa przedsiębiorstw zajmująca się doręczaniem klientom końcowym towarów sprzedawanych przez osoby trzecie – Należące do tej grupy przedsiębiorstwa, które wykonują usługę pocztową – Pojęcie operatora świadczącego usługi pocztowe – Przepisy krajowe nakładające na te przedsiębiorstwa obowiązek uzyskania zezwolenia ogólnego 1.        W ostatnich latach rozwój handlu elektronicznego doprowadził do głębokiej transformacji sektora pocztowego i sektorów pokrewnych (w tym sektora logistyki), a podmioty działające w tych sektorach sięgają po nowe modele prowadzenia działalności gospodarczej, które wykraczają poza klasyczne pojęcie „usług pocztowych”(2). 2.        Jednym z takich podmiotów jest Amazon(3), który poprzez swoją internetową platformę handlową pośredniczy w sprzedaży towarów oferowanych przez zewnętrznych sprzedawców. Czyni to, oferując swoim klientom zintegrowane usługi magazynowania, pakowania i dystrybucji sprzedawanych produktów. 3.        Trybunał musi rozstrzygnąć, czy i w jakim zakresie działalność będąca przedmiotem sporu w postępowaniach głównych, którą wykonują trzy przedsiębiorstwa z grupy Amazon(4), stanowi „usługę pocztową”. Jeżeli tak jest, to działalność ta będzie podlegała systemowi zezwoleń przewidzianemu w art. 9 dyrektywy 97/67/WE(5). 4.        Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni (urząd ochrony komunikacji, Włochy; zwany dalej „AGCOM”) ukarał każde z trzech przedsiębiorstw wnoszących środek odwoławczy właśnie ze względu na to, że nie posiadają one takiego zezwolenia. I.      Ramy prawne A.      Prawo Unii. Dyrektywa 97/67 5.        Zgodnie z art. 2 tej dyrektywy: „Do celów niniejszej dyrektywy będą stosowane następujące definicje: 1)      »usługi pocztowe«: usługi obejmujące przyjmowanie, sortowanie, przemieszczanie i doręczanie [dystrybucja] przesyłek pocztowych; 1a)            »operator świadczący usługi pocztowe«: przedsiębiorstwo świadczące co najmniej jedną z wyżej wymienionych usług pocztowych; […] 4)      »przyjmowanie«: czynność polegająca na wybieraniu przesyłek pocztowych przez operatora świadczącego usługi pocztowe; 5)      »doręczanie [dystrybucja]«: proces od sortowania w centrum doręczeń [dystrybucyjnym] do doręczenia przesyłek pocztowych do adresatów; 6)      »przesyłka pocztowa«: przesyłka opatrzona adresem w ostatecznej formie, w której ma być przewieziona przez operatora świadczącego usługi pocztowe. Poza przesyłkami z korespondencją przesyłki takie obejmują także na przykład książki, katalogi, gazety, czasopisma i paczki pocztowe zawierające towar mający wartość handlową lub niemający takiej wartości; […] 14)      »zezwolenia«: jakiekolwiek pozwolenia określające prawa i obowiązki charakterystyczne dla sektora pocztowego i zezwalające przedsiębiorstwom na świadczenie usług pocztowych oraz, w odpowiednich przypadkach, na budowę lub eksploatację ich sieci w celu świadczenia takich usług, w formie »zezwolenia ogólnego« lub »koncesji indywidualnej« […] […] 19)      »wymagania podstawowe«: ogólne przyczyny nieekonomiczne, które mogą skłonić państwo członkowskie do narzucenia warunków dotyczących świadczenia usług pocztowych. Przyczyny te obejmują tajemnicę korespondencji, bezpieczeństwo sieci w związku z przewozem towarów niebezpiecznych, poszanowanie warunków zatrudnienia i systemów zabezpieczenia społecznego […] oraz, w uzasadnionych przypadkach, ochronę danych, ochronę środowiska i planowanie regionalne. Ochrona danych może obejmować ochronę danych osobowych, niejawny charakter przekazywanych lub przechowywanych informacji oraz ochronę prywatności; […]”. 6.        Artykuł 9 stanowi: „1.      Dla usług, które wykraczają poza zakres usług powszechnych, państwa członkowskie mogą wprowadzić zezwolenia ogólne w zakresie niezbędnym do zagwarantowania zgodności z wymaganiami podstawowymi. […]”. B.      Prawo włoskie 7.        Dyrektywa 97/67 została transponowana do prawa włoskiego na mocy decreto legislativo n. 261/1999 – Attuazione della direttiva 97/67/CE concernente regole comuni per lo sviluppo del mercato interno dei servizi postali comunitari e per il miglioramento della qualità del servizio(6), którego art. 1 zawiera definicje odpowiadające w istocie definicjom zawartym w art. 2 tej dyrektywy. 8.        Zastosowanie ratione temporis ma delibera n. 129/15/CONS – Regolamento in materia di titoli abilitativi per l’offerta al pubblico di servizi postali(7), którego załącznik A art. 8 („Usługi pocztowe podlegające zezwoleniu ogólnemu”) stanowi: „1.      Publiczne oferowanie usług pocztowych, które nie są objęte zakresem usługi powszechnej w rozumieniu dekretu ustawodawczego [nr 261/1999], podlega obowiązkowi uzyskania zezwolenia ogólnego. 2.      Zezwolenie ogólne jest wymagane w celu wykonywania choćby tylko jednego z etapów działalności w zakresie świadczenia usług pocztowych, o której mowa w ust. 1, oraz w zakresie świadczenia usług pocztowych o wartości dodanej”. II.    Okoliczności faktyczne, postępowania główne i pytania prejudycjalne 9.        Decyzją z dnia 25 lipca 2018 r.(8) AGCOM ukarał trzy przedsiębiorstwa należące do grupy Amazon po tym, jak stwierdził, że, nie posiadając uprawnienia wymaganego na mocy przepisów włoskich, oferowały one „[…] usługę dostawy [produktów sprzedawanych na internetowej platformie handlowej] do klienta końcowego, która w żaden sposób nie różni się od usługi dostawy świadczonej przez innych operatorów pocztowych […] i która obejmuje zwykłe etapy realizacji cyklu pocztowego […]”. 10.      Z akt sprawy wynika, że Amazon pośredniczy w sprzedaży towarów oferowanych do sprzedaży przez sprzedawców zewnętrznych za pośrednictwem swojej internetowej platformy handlowej (Amazon Marketplace). Jego model działalności wygląda następująco: –        sprzedawca zewnętrzny wysyła towar do centrum logistycznego Amazona (AIL) za pośrednictwem przewoźnika; towar pozostaje przez cały czas własnością sprzedawcy; –        Amazon (AIL) otrzymuje, sortuje i magazynuje towar; –        po otrzymaniu zamówienia klienta Amazon (AIL) pobiera towar ze swoich magazynów, pakuje go i etykietuje (po sprawdzeniu jego konkretnych cech, takich jak waga i wymiary); –        w przypadku gdy zakupiony produkt jest gotowy do wysyłki, dokonuje się stopniowego sortowania(9); najpierw AIL rozdziela paczki już opatrzone etykietą między przewoźnikami odpowiedzialnymi za doręczenie, którymi mogą być, w zależności od przypadku, przedsiębiorstwa już obecne na rynku lub Amazon Logistics; –        jeżeli doręczenie powierzono Amazon Logistics (jednostce gospodarczej AIT), AIT odbiera(10) towary z centrów logistycznych AIL w celu przewiezienia ich do Delivery Stations(11) zarządzanych przez AIT; –        w Delivery Stations odbywa się drugie sortowanie poprzez przydzielenie paczek różnym przewoźnikom lokalnym, z którymi Amazon współpracuje na poziomie lokalnym(12); –        ci operatorzy lokalni są odpowiedzialni, pod kierownictwem AIT(13), za doręczenie do klienta końcowego (zwane „last mile” lub „ostatnią milą”); –        doręczenie do klienta końcowego może zostać dokonane na adres wskazany przez adresata przesyłki lub, na wniosek adresata, za pośrednictwem automatów paczkowych (lockers) zarządzanych przez AIS; –        AIS „nie tylko udostępnia osobom trzecim przestrzeń fizyczną w celu dystrybucji przesyłek pocztowych”, lecz „zarządza” nią, zdalnie kontrolując te automaty paczkowe oraz monitorując pozostawianie przesyłek pocztowych przez przewoźników i ich późniejszy odbiór przez adresata(14). 11.      W świetle tych okoliczności faktycznych AGCOM stwierdził, co następuje: –        wykonywana przez AIL działalność w zakresie pakowania i etykietowania nie ma jako taka charakteru działalności pocztowej. Natomiast charakter pocztowy ma działalność następująca bezpośrednio po niej, w ramach której opakowane i opatrzone etykietą towary stają się „przesyłką ostateczną” i są rozdzielane między różnymi przewoźnikami w zależności od terminów doręczenia i obsługiwanych obszarów. Działalność ta odpowiada etapowi „sortowania”, który charakteryzuje cykl działalności wszystkich operatorów pocztowych(15). –        wykonywana przez AIS działalność w zakresie zarządzania automatami paczkowymi „jest działalnością pocztową, a konkretne innowacje wprowadzone do tego modelu nie zmieniają istoty, a tym bardziej kwalifikacji i regulacji tego sposobu doręczania w ramach odpowiedniego etapu świadczenia usługi pocztowej” (dystrybucja). –        AIT i AIL utworzyły „bez wymaganego uprawnienia sieć zorganizowaną w sposób jednolity w celu wykonywania etapów usługi pocztowej poprzez określenie z góry jej warunków prawnych, technicznych i finansowych oraz poprzez wykorzystanie na etapie doręczania siedmiu spółek, które nie posiadają zezwolenia ogólnego na świadczenie tej usługi”. Operatorzy lokalni „tracą wszelką autonomię i niezależność” w wyniku ścisłych wytycznych wydanych przez AIT, w związku z czym można uznać, że ta spółka to „dominus” (czyli rzeczywisty dostawca) tej usługi. 12.      Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (regionalny sąd administracyjny dla Lacjum, Włochy), do którego AIL, AIT i AIS zaskarżyły oddzielnie decyzję AGCOM, co do istoty utrzymał w mocy tę decyzję. 13.      W tym kontekście (rada stanu), która rozpoznaje środek odwoławczy od skarg AIL, AIT i AIS, zwróciła się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym we wszystkich trzech sprawach: „Czy art. 2 i 9 dyrektywy [97/67] stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które obejmują działalność tego rodzaju, jak wykonywana przez [AIL, AIS i AIT] i opisana w zaskarżon[ych] decyzj[ach] systemem zezwoleń przewidzianym w odniesieniu do publicznego oferowania usług pocztowych?”. III. Postępowanie przed Trybunałem 14.      Wszystkie te trzy wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wpłynęły do Trybunału w dniu 6 sierpnia 2025 r. Ze względu na ścisły związek między nimi postanowiono o ich połączeniu. 15.      Uwagi na piśmie zostały przedstawione przez AIL, AIS i AIT (łącznie), rządy hiszpański, włoski, niderlandzki i norweski oraz przez Komisję Europejską. 16.      Nie uznano za konieczne przeprowadzenia rozprawy. IV.    W przedmiocie dopuszczalności 17.      Rząd włoski uważa, że wszystkie trzy odesłania prejudycjalne są niedopuszczalne ze względu na niewystarczające przedstawienie stanu faktycznego, ponieważ nie wyjaśniono w nich wystarczająco precyzyjnie tego: –        czy pytanie dotyczy w sposób ogólny całości działalności wykonywanej przez każde z zainteresowanych przedsiębiorstw (w tym działalności, której na wcześniejszym lub późniejszym etapie nie prowadzą pozostałe przedsiębiorstwa wnoszące środek odwoławczy), czy też przeciwnie, tylko działalności wykonywanej kolejno w ramach jednolitego łańcucha dostaw przez AIL, AIT i AIS(16); –        czy pytanie obejmuje uznanie działalności wykonywanej indywidualnie przez każde przedsiębiorstwo za „usługi pocztowe”, czy raczej całościową działalność wynikającą z koordynacji między nimi(17). 18.      Nie podzielam zastrzeżenia rządu włoskiego, a wręcz przeciwnie, uważam, że odesłania prejudycjalne są dopuszczalne. 19.      Niewątpliwie brzmienie (jedynego) pytania prejudycjalnego jest zwięzłe i zostało ono sformułowane w sposób w istocie identyczny we wszystkich trzech sprawach, mimo iż kwestie poruszone w każdej z nich są różne. 20.      Jednakże sąd odsyłający przedstawia swoje wątpliwości w sposób pozwalający zrozumieć powody uzasadniające wystąpienie z odesłaniami prejudycjalnymi. Krótko rzecz ujmując, sąd ten zmierza do ustalenia: –         czy rozdzielanie paczek przez AIL po opatrzeniu ich etykietą można uznać za „sortowanie” „przesyłki pocztowej” (sprawa C‑535/25); –        czy zarządzanie automatami paczkowymi przez AIS stanowi część etapu „dystrybucji” przesyłki pocztowej (sprawa C‑536/25); –        czy „operatorem świadczącym usługi pocztowe” jest przedsiębiorstwo (AIT), które wprawdzie nie wykonuje faktycznie zadań związanych z doręczaniem paczek pocztowych, to jednak organizuje je, wykonując „uprawnienia w zakresie kierownictwa i koordynacji” wobec współpracujących z nim operatorów lokalnych (sprawa C‑537/25); –        czy i w jaki sposób związek między działalnością wykonywaną przez AIL, AIS i AIT ma wpływ na uznanie opisanych powyżej usług za „usługi pocztowe”(18); –        czy mamy do czynienia z „publicznym oferowaniem usług pocztowych”, gdy świadczone usługi nie są skierowane w sposób niezróżnicowany do wszystkich użytkowników i nie istnieją ogólnodostępne biura (sprawa C‑535/25, mająca również znaczenie dla spraw C‑536/25 i C‑537/25)(19). 21.      Z argumentacji stron i uczestników niniejszego postępowania wynika, że rozumieją oni kwestie sporne. Trybunał dysponuje zatem wystarczającymi elementami oceny, aby rozstrzygnąć te kwestie, pomimo sprzeciwu rządu włoskiego. 22.      W szczególności dynamika działania wszystkich trzech przedsiębiorstw Amazona została opisana (w postanowieniach odsyłających i w uwagach stron) na tyle szczegółowo, że uzasadnia to wątpliwości Consiglio di Stato (rady stanu) i umożliwia Trybunałowi udzielenie odpowiedzi(20). V.      Analiza A.      Uwagi wstępne 23.      Zasadniczą kwestią leżącą u podstaw tych odesłań prejudycjalnych jest okoliczność, że zawarte w dyrektywie 97/67 definicje są nieodpowiednie do ich stosowania do handlu prowadzonego za pośrednictwem platform takich jak Amazon. 24.      Dyrektywa 97/67 została przyjęta w kontekście ukierunkowanym na „tradycyjne” usługi pocztowe. W 1997 r. usługi pocztowe powierzano operatorom zajmującym się głównie zarządzaniem przesyłkami pocztowymi, składającymi się w większości z listów i paczek, oraz ich dystrybucją. 25.      Liberalizacja wprowadzona dyrektywą 2008/6 spowodowała przesunięcie punktu ciężkości systemu z usługi powszechnej w kierunku scenariusza otwartego na konkurencję: sprzyjała pojawieniu się na rynku operatorów, których usługi – choć zachowywały pewną równoważność funkcjonalną z usługami świadczonymi przez „tradycyjnego” operatora pocztowego – były ukierunkowane na inne usługi, takie jak usługi przewoźników ekspresowych. W wyroku Confetra(21) Trybunał potwierdził objęcie ich zakresem stosowania dyrektywy 97/67 i ustanowionym w niej systemem zezwoleń. 26.      Konsolidacja nowych modeli działalności, opartych na handlu elektronicznym i doręczeniu produktu do miejsca zamieszkania klienta końcowego, zwiększyła liczbę zainteresowanych podmiotów gospodarczych. Świadczone przez nich usługi, częściowo analogiczne do usług „tradycyjnych” operatorów pocztowych, a częściowo je zastępujące, nie dają się łatwo zaklasyfikować w ramach klasycznej koncepcji „usługi pocztowej”(22). 27.      W tym nowym kontekście niektóre pojęcia przewidziane w dyrektywie 97/67, stworzone dla tradycyjnego paradygmatu pocztowego, są niewystarczające, a nawet nieaktualne(23). W szczególności logika definicji „przesyłki pocztowej”, na której opiera się cały system, jest szczególnie obciążona błędem błędnego koła(24), co rzutuje na jej jasność i utrudnia jej stosowanie w konkretnych przypadkach. Dyrektywa 2008/6 wypełniła te luki jedynie w ograniczonym zakresie(25). 28.      Wykładnia dyrektywy 97/67, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2008/6, może uwzględniać inne późniejsze akty prawne, takie jak rozporządzenie (UE) 2019/1020(26) i rozporządzenie (UE) 2018/644(27), do których powrócę w dalszej części niniejszej opinii. 29.      W szczególności rozporządzenie 2018/644, choć nie ma jeszcze zastosowania ratione materiae w tych sprawach, może dostarczyć wskazówek użytecznych do dokonania wykładni dyrektywy 97/67, biorąc pod uwagę stosunek komplementarności istniejący między tymi dwoma aktami prawnymi(28). 30.      Przypominam jednak, że w odesłaniu prejudycjalnym wniesionym w wyniku sporu między AGCOM a kilkoma podmiotami gospodarczymi, w tym AIL i AIT, Trybunał(29) uznał już w sposób dorozumiany tych ostatnich za „operatorów świadczących usługi doręczania paczek”, które są „usługami pocztowymi” w rozumieniu art. 2 pkt 1 i 3 rozporządzenia 2018/644(30). 31.      Po tych wyjaśnieniach przeprowadzę oddzielnie analizę każdego z trzech odesłań prejudycjalnych. B.      Sprawa C‑535/25 32.      Consiglio di Stato (rada stanu) zmierza do ustalenia, czy działalność AIL można uznać za „publiczne oferowanie usług pocztowych”(31). 33.      Wskazuje ona, że chodzi przede wszystkim o ustalenie, „kiedy działalność prowadzona przez danego operatora może zostać uznana za »pocztową«”, przy czym istotne znaczenie mają zarówno definicja „przesyłki pocztowej”, jak i pojęcie „sortowania”. Dodaje, że „kolejna wątpliwość interpretacyjna leżąca u podstaw przedłożonego pytania prejudycjalnego dotyczy przypadków, w których usługi pocztowe mogą być uznane za »oferowane publicznie«”. 1.      „Sortowanie przesyłki pocztowej” 34.      Aby dana działalność była objęta zakresem stosowania dyrektywy 97/67: –        musi ona polegać na świadczeniu przynajmniej jednej z „usług pocztowych” wymienionych w art. 2 pkt 1 tej dyrektywy(32); –        świadczona w ten sposób usługa musi obejmować także „przesyłkę pocztową”(33). a)      „Pocztowy” charakter przesyłki 35.      Zgadzam się z sądem odsyłającym(34), że sedno tej kwestii tkwi w definicji „przesyłki pocztowej”. Od definicji tej zależy dokonanie „rozróżnienia między »usługami pocztowymi« a usługami, które, mimo iż polegają na tych samych czynnościach co do istoty, nie są »usługami pocztowymi«, ponieważ nie dotyczą »przesyłek pocztowych«”. 36.      W art. 2 pkt 6 dyrektywy 97/67 zdefiniowano „przesyłkę pocztową” jako „przesyłk[ę] opatrzon[ą] adresem w ostatecznej formie, w której ma być przewieziona przez operatora świadczącego usługi pocztowe”. 37.      Na podstawie tej definicji AGCOM i sąd pierwszej instancji stwierdzili, że „dana przesyłka jest przesyłką pocztową, jeżeli po zakończeniu procesu etykietowania ma ona formę umożliwiającą wejście do łańcucha doręczania przesyłek pocztowych”(35). Działalność, którą AIL wykonuje po etykietowaniu, wchodziłaby zatem w zakres usług pocztowych i „jest objęta pojęciem sortowania w rozumieniu [dyrektywy 97/67]”(36). 38.      Amazon nie zgadza się z tym stanowiskiem. Uważa on, że działalność AIL ma charakter logistyczny, czysto „przygotowawczy” i jest wykonywana, „gdy łańcuch doręczania przesyłek pocztowych nie został jeszcze uruchomiony”(37). 39.      Na poparcie swej tezy Amazon powołuje się w istocie na trzy argumenty dotyczące: a) definicji „przesyłki pocztowej”; b) związku między działalnością w zakresie „przyjmowania” a działalnością w zakresie „sortowania” „przesyłki pocztowej”; oraz c) konieczności określenia obiektywnej granicy między działalnością „logistyczną” a sektorem pocztowym(38). 1)      Definicja „przesyłki pocztowej” 40.      Amazon powołuje się na dosłowne brzmienie definicji „przesyłki pocztowej” (art. 2 pkt 6 dyrektywy 97/67), podnosząc, że wszystkie wersje językowe tego przepisu skupiają się na „momencie w czasie”, w którym operator pocztowy „przyjmuje” przesyłkę „w celu jej doręczenia”(39). 41.      Z założenia tego wywiedziono, że towary sprzedawane za pośrednictwem internetowej platformy handlowej Amazona „nie mogą stać się przesyłkami pocztowymi jedynie ze względu na umieszczenie etykiety” przez AIL. Charakter „pocztowy” powstaje „dopiero wtedy, gdy [towary te] zostają fizycznie przekazane operatorowi pocztowemu w celu ich doręczenia”(40). 42.      Moim zdaniem różne wersje językowe art. 2 pkt 6 dyrektywy 97/67 nie potwierdzają tezy Amazona. W rzeczywistości jedynie wersja włoska odnosi się do „momentu” (w znaczeniu chronologicznym) fizycznego przyjęcia przesyłki przez przewoźnika w celu jej doręczenia(41). Natomiast nie dotyczy to innych wersji, z którymi mogłem się zapoznać, a w których akcent jest przeniesiony raczej na formę (postać fizyczną), jaką przesyłka uzyskuje wmomencie poprzedzającym jej przemieszczenie(42). 43.      Brzmienie tych wersji językowych nie pozwala twierdzić, że jedynie fizyczne przekazanie przewoźnikowi decyduje o przekształceniu przesyłki w „przesyłkę pocztową”. Nie wykluczają one możliwości, że między momentem, w którym przesyłka nabiera ostatecznego kształtu, a momentem jej przyjęcia w celu przewiezienia mają miejsce inne czynności, ewentualnie wykonywane przez to samo przedsiębiorstwo, które zajmowało się pakowaniem i etykietowaniem(43), które to czynności można uznać za „przyjmowanie” i „sortowanie”. 2)      Brak „przyjmowania” 44.      Po drugie, Amazon podkreśla kolejność etapów łańcucha doręczania przesyłek pocztowych, wynikającą z art. 2 pkt 1 dyrektywy 97/67. Na tej podstawie utrzymuje on, że AIL nie mogłaby wykonywać żadnej działalności w zakresie „sortowania” między „przyjmowaniem” a „doręczaniem [dystrybucją]”, ponieważ zarządza ona towarami, gdy nie doszło jeszcze do żadnego „przyjęcia”(44). 45.      Zdaniem Amazona, w przypadku gdy towar znajduje się w magazynie jako zapas, jego wysyłka pozostaje w „postaci nieostatecznej” i nabiera charakteru „pocztowego” dopiero po dokonaniu rzeczywistej operacji „przyjęcia” (przez przewoźnika). W przypadku AIL, wobec braku takiego przyjęcia, działalność w zakresie „sortowania” nie jest „usługą pocztową”, lecz „logistyczną” i przygotowawczą. 46.      Analiza argumentu Amazona wymaga uwzględnienia ewolucji pojęcia „przyjmowania” w następstwie zmiany wprowadzonej dyrektywą 2008/6. 47.      W pierwotnym brzmieniu art. 2 pkt 4 dyrektywy 97/67 przyjmowanie było ograniczone do „czynnoś[ci] polegając[ej] na wybieraniu przesyłek pocztowych nadanych w punktach dostępu”(45). Jednakże odniesienie do „punktów dostępu”(46) zostało pominięte w obecnie obowiązującym brzmieniu(47). Pominięcie to wiąże się z tym, że nie istnieje poprzednia koncepcja, zgodnie z którą „przyjmowanie” stanowiło wybranie przesyłki pocztowej z „udostępnionego ludności […]” „urządzenia fizycznego”, poprzedzone „nadaniem” tej przesyłki pocztowej przez „klientów/nadawców”. 48.      Rozszerzenie zakresu pojęcia „przyjmowania” jest zgodne z celem, jakim jest umożliwienie operatorom świadczącym usługi pocztowe dywersyfikacji ich działalności poprzez „świadcz[enie] usług[] elektroniczn[ych] dla firm lub inn[ych] usług[] społeczeństwa informacyjnego” (motyw 14 dyrektywy 2008/6). 49.      Obowiązującą definicję „przyjmowania” można zatem dostosować do modelu działalności gospodarczej, w którym nadawca nie „nadaje” w obiektach operatora świadczącego usługi pocztowe gotowej już „przesyłki pocztowej”, lecz produkt, który ten operator magazynuje, a następnie przekształca w „przesyłkę pocztową” w momencie przygotowywania zamówień(48). 3)      Rozróżnienie między usługami „logistycznymi” a „pocztowymi” 50.      Nie przekonuje mnie również argument Amazona dotyczący rozporządzenia 2019/1020. Celem tego rozporządzenia nie jest ustanowienie ram prawnych dla „usług logistycznych”(49), lecz „[…] zapewnieni[e], aby na rynku unijnym udostępniane były wyłącznie produkty spełniające wymagania zapewniające wysoki poziom ochrony interesów publicznych […]”(50). 51.      Rozporządzenie 2019/1020 jedynie w sposób marginalny(51) odnosi się do pojęcia „dostawcy usług realizacji zamówień”, zdefiniowanego w art. 3 pkt 11 tego rozporządzenia. Zgodnie z tym rozporządzeniem pojęcie to oznacza „każdą osobę fizyczną lub prawną, która świadczy, w ramach działalności handlowej, co najmniej dwie z następujących usług: magazynuje, pakuje, adresuje i wysyła produkty, nie będąc ich właścicielem, zwyjątkiem usług pocztowych zdefiniowanych w art. 2 pkt 1 dyrektywy [97/67] […]” (wyróżnienie moje). 52.      Sąd odsyłający i Amazon nie zgadzają się co do wykładni tego wyłączenia usług pocztowych: –        Zdaniem Amazona „z definicji tej jasno wynika, że przedsiębiorstwo może wykonywać wszystkie cztery rodzaje działalności, a mianowicie magazynowanie, pakowanie, adresowanie i wysyłkę (jak w przypadku AIL), nie będąc przy tym »operatorem świadczącym usługi pocztowe«”(52). –        Natomiast zdaniem sądu odsyłającego definicja ta potwierdza, że „ta sama działalność co do istoty logistyczna może mieć charakter pocztowy lub nie, w zależności od tego, czy jej przedmiotem są »przesyłki pocztowe«”(53). 53.      Uważam, że ta ostatnia wykładnia jest słuszna. 54.      Co do istoty działalność „logistyczna” i działalność „pocztowa” mają cechy wspólne. Trudności w ich rozróżnieniu wynikają z faktu, że w dziedzinie działalności pocztowej nieuniknione jest wdrażanie strategii logistycznych rozumianych jako wszystkie środki i metody niezbędne do efektywnego zarządzania łańcuchem doręczania przesyłek pocztowych. 55.      Prace przygotowawcze nad rozporządzeniem 2019/1020(54) oraz jego cele potwierdzają, że klauzula wyłączenia zawarta w art. 3 pkt 11 tego rozporządzenia ma na celu uniknięcie sytuacji, w której operator świadczący wyłącznie usługi pocztowe podlegałby systemowi odpowiedzialności, który rozporządzenie 2019/1020 ustanawia w odniesieniu do dostawców usług realizacji zamówień. 56.      Zgodnie z logiką rozporządzenia 2019/1020 dostawcy usług realizacji zamówień uczestniczą w udostępnianiu produktu na rynku europejskim(55). Na tej podstawie można nałożyć na nich pomocniczo te same obowiązki, które spoczywają na importerze w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących zgodności produktów udostępnianych na rynku(56). 57.      Można założyć, że uczestnik łańcucha dostaw handlowych posiada informacje niezbędne do wykonania tych obowiązków, czego nie można stwierdzić w przypadku podmiotu, który jedynie świadczy wyłącznie usługi pocztowe. Ten ostatni nie angażuje się w udostępnianie produktów na rynku, jedynie zarządzając przesyłkami, które są już zapakowane „w ostatecznej formie”. Nie ma on zatem szczegółowej wiedzy na temat zawartości tych przesyłek, w związku z czym nie jest zobowiązany do wykonania obowiązków w zakresie zgodności. 58.      Moim zdaniem analizowane wyłączenie nie ma na celu wyłączenia w sposób ogólny „operatorów świadczących usługi realizacji zamówień” ze stosowania dyrektywy 97/67, o ile operatorzy ci uczestniczą zarówno w udostępnianiu produktów na rynku, jak i w ich dystrybucji za pośrednictwem usługi o charakterze pocztowym. 59.      Cele dyrektywy 97/67 i rozporządzenia 2019/1020 nie wykluczają się wzajemnie(57). Nic zatem nie stoi na przeszkodzie ich łącznemu stosowaniu, jeżeli ze względu na charakter działalności wykonywanej przez danego operatora konieczne jest zapewnienie realizacji celów obu tych aktów prawnych. 60.      Zgadzam się zatem z sądem odsyłającym, że decydującą kwestią jest ustalenie, czy AIL zarządza „przesyłkami pocztowymi”, a jeśli tak, to od jakiego momentu. 61.      Jak podkreślono w sprawozdaniu ERGP, wyjaśnienie pojęcia „przesyłki pocztowej” przez prawodawcę Unii byłoby najlepszym rozwiązaniem problemu. De lege lata należy jednak zastosować się do dyrektywy 97/67, powołując się w stosownym przypadku na rozporządzenie 2018/644. 62.      Przewidziana w art. 2 pkt 6 dyrektywy 97/67 definicja „przesyłki pocztowej” zawiera wykaz, który choć nie jest wyczerpujący, obejmuje towary o stosunkowo jednolitych cechach. W wykazie tym znajdują się „paczki pocztowe zawierające towar mający wartość handlową lub niemający takiej wartości”, co jest niewątpliwie bardzo szerokim pojęciem. 63.      Aby skonkretyzować zakres tego pojęcia, przydatne jest rozporządzenie 2018/644, w którego art. 2 pkt 1(58) uściślono, że paczki oznaczają przesyłki pocztowe zawierające towary, niezależnie od tego czy posiadają one wartość handlową, inne niż przesyłki z korespondencją, których waga nie przekracza 31,5 kg. Ta i inne cechy produktu (takie jak forma, jaką przyjmuje zamówienie po zakończeniu etapu przygotowawczego pakowania i etykietowania) mogą być istotne, ponieważ „przesyłka pocztowa” musi być nie tylko skierowana do określonego adresata, lecz także mieć ostateczną formę, której zawartość nie może już ulec zmianie. b)      Sortowanie przesyłek 64.      W świetle informacji wynikających z akt sprawy i z zastrzeżeniem ostatecznej oceny, której dokonuje sąd odsyłający, wszystko wydaje się wskazywać na to, że – jak twierdzi AGCOM – AIL obsługuje przesyłki, które mają już charakter „pocztowy”. 65.      Wychodząc z tego założenia, AIL będzie podlegać dyrektywie 97/67 (w tym jej systemowi zezwoleń), jeżeli jej działalność związana z tymi „przesyłkami pocztowymi” jest objęta co do istoty zakresem jednego lub kilku etapów określonych w art. 2 pkt 1 (przyjmowanie, sortowanie, przemieszczanie i dystrybucja). 66.      Postanowienie odsyłające skupia się w szczególności na działalności w zakresie „sortowania”, która nie została wyraźnie zdefiniowana w dyrektywie 97/67. Biorąc pod uwagę zwyczajowe kryteria wykładni(59), „sortowanie” obejmuje wszystkie czynności wykonywane, co do zasady, po przyjęciu przesyłek(60) i mające na celu zapewnienie prawidłowej i skutecznej realizacji kolejnych etapów przemieszczenia i dystrybucji. 67.      Zgadzam się z Komisją, że należy uwzględnić „czynności konkretnie wykonywane przez dany podmiot […] w celu oceny jego zaangażowania w cykl obsługi pocztowej oraz funkcjonalnego związku między działalnością w zakresie sortowania a kolejnymi etapami przemieszczenia i dystrybucji”(61). 68.      W tym kontekście „sortowanie” przesyłek pocztowych ma miejsce, gdy „czynne zachowanie” podmiotu gospodarczego: –        przejawia się w rozdzielaniu i porządkowaniu przesyłek zgodnie z kryteriami terytorialnymi, logistycznymi i operacyjnymi w celu ich racjonalnego zintegrowania z łańcuchem doręczania przesyłek pocztowych; –        umożliwia optymalizację tras transportowych, skrócenie czasu przewozu, efektywne przydzielanie zasobów lub ma podobne cele. 69.      Do sądu odsyłającego, który jako jedyny dysponuje pełną wiedzą na temat okoliczności faktycznych, należy ustalenie, czy działalność wykonywana przez AIL może wchodzić w zakres tego pojęcia. 2.      „Publiczne oferowanie” usług pocztowych 70.      W tym kontekście Consiglio di Stato (rada stanu) zmierza do ustalenia „przypadków, w których usługi pocztowe mogą być uznane za »oferowane publicznie«”(62). 71.      Pytanie to wiąże się z argumentem Amazona, zgodnie z którym „nie oferuje on »skierowanych do ogółu społeczeństwa« usług pocztowych każdemu, kto potrzebuje obsługi logistycznej towaru w celu jego wysłania, i nie posiada ogólnodostępnych pomieszczeń lub biur”(63). 72.      Zgadzam się z sądem odsyłającym, Komisją oraz rządem hiszpańskim, że oferowanie usług w sposób niezróżnicowany „wszystkim użytkownikom” w ogólnodostępnych pomieszczeniach, gdzie każdy może nadać przesyłkę, jest wymogiem typowym dla usługi powszechnej(64), ale nie dla każdej usługi pocztowej. 73.      Istnienie „skrzyn[ek] pocztow[ych] udostępnion[ych] ludności na drogach publicznych lub w obiektach operatora(-ów) świadczącego(-ych) usługi pocztowe” zostało wymienione (ale nie wyczerpująco) jedynie w odniesieniu do „punktów dostępu”. Przypominam, że pojęcie „punktów dostępu” pominięto w definicji „przyjmowania” mającej zastosowanie do każdego „operatora świadczącego usługi pocztowe” i zostało ono użyte w obowiązującym brzmieniu dyrektywy 97/67 jedynie w odniesieniu do operatora świadczącego usługi powszechne(65). 74.      Uważam zatem, że „publiczne oferowanie” usług pocztowych nie wymaga, aby były one świadczone w sposób niezróżnicowany na rzecz wszystkich użytkowników w ogólnodostępnych pomieszczeniach lub biurach. 3.       Wnioski wstępne 75.      W świetle powyższego i bez uszczerbku dla oceny okoliczności faktycznych, której dokonanie należy do sądu odsyłającego, uważam, że działalność polegająca na przydziale uprzednio zapakowanych i opatrzonych etykietami produktów różnym przewoźnikom w drodze aktywnego wyboru, zgodnie z kryteriami logistycznymi uwzględniającymi czas doręczenia i obsługiwane obszary, może stanowić „sortowanie przesyłek pocztowych” w rozumieniu dyrektywy 97/67. C.      Sprawa C‑536/25 76.      AIS zarządza automatami paczkowymi wykorzystywanymi do dostawy i wybierania „przesyłek pocztowych” zawierających produkty sprzedawane za pośrednictwem Amazona(66). Sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy działalność ta stanowi „usługę pocztową” w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 97/67 i czy z tego powodu AIS jest „operatorem świadczącym usługi pocztowe” w rozumieniu pkt 1a tego artykułu. 77.      Sąd odsyłający(67), rządy hiszpański i włoski(68) oraz Komisja(69) zgadzają się co do tego, że działalność ta jest objęta zakresem pojęcia „doręczania [dystrybucji] przesyłek pocztowych”(70), będącego ostatnim etapem łańcucha doręczania przesyłek pocztowych w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 97/67. 78.      Amazon nie zgadza się z tą kwalifikacją. Twierdzi on, że pozostawienie przesyłki w automacie paczkowym stanowi jedynie „alternatywę” dla doręczenia do skrzynki pocztowej adresata(71): łańcuch doręczania przesyłek pocztowych kończy się zatem tym pozostawieniem przesyłki(72). Jego zdaniem automaty paczkowe są „punktem kontaktowym”, zarządzanie którym, podobnie jak zarządzanie skrzynkami pocztowymi stanowiącymi „punkty dostępu”, jest wyłączone z zakresu „usług pocztowych”(73). 79.      Również w tym przypadku nie podzielam argumentu Amazona(74). 80.      Pozostawienie przesyłki w oddawczej skrzynce pocztowej adresata różni się od pozostawienia w automatach paczkowych zarządzanych przez AIS: –        zgadzam się z Amazonem, że skrzynki pocztowe, gdy działają jedynie jako punkty „dostępu” lub „wyjścia” z sieci pocztowej, należy uznać za zewnętrzne w stosunku do tej sieci. Zarządzanie nimi ma charakter wyłącznie pasywny: (odzwierciedla to art. 2 pkt 4 dyrektywy 97/67), ponieważ skrzynka pocztowa jest jedynie miejscem „nadania” lub „wybrania” przesyłki przez zainteresowane osoby (nadawcę i adresata). W tym kontekście usługę pocztową świadczy wyłącznie operator, który dokonuje „przyjęcia” i „dystrybucji”. –        Natomiast, jak słusznie podkreśla sąd odsyłający, aktywny charakter zarządzania automatami paczkowymi(75) przez AIS podważa „wyraźną analogię”, którą Amazon stara się wykazać między automatami paczkowymi a skrzynkami pocztowymi. Przesyłka pozostawiona w automacie paczkowym znajduje się pod pieczą i aktywnym nadzorem AIS do momentu jej odebrania przez adresata. Jeżeli produkt nie zostanie odebrany w terminie określonym przez AIS, przesyłka zostanie odesłana do nadawcy bez konieczności interwencji adresata(76). 81.      Automatyczne odesłanie do nadawcy, które nie ma miejsca w przypadku przesyłki pozostawionej w oddawczej skrzynce pocztowej, potwierdza, że zarządzanie automatami paczkowymi ma charakter „czynny” oraz że pozostawienie w nich przesyłki nie oznacza „wyjścia” przesyłki z łańcucha doręczania przesyłek pocztowych: rzeczywiste „doręczenie przesyłki do adresata” w rozumieniu art. 2 pkt 5 dyrektywy 97/67 następuje dopiero po jej rzeczywistym odebraniu przez adresata. 82.      Wykładnia systemowa i wykładnia celowościowa art. 2 pkt 5 dyrektywy 97/67 potwierdzają to rozwiązanie. 83.      Z systemowego punktu widzenia proponowana przeze mnie odpowiedź jest zgodna z koncepcją „dostarczenia” zawartą w dyrektywie 2011/83/UE(77): w dyrektywie tej początek biegu terminu na skorzystanie z prawa do odstąpienia od umowy oraz przeniesienie ryzyka ustala się w ten sposób, że produkt sprzedany na odległość uważa się za „dostarczony”, gdy „konsument lub osoba trzecia inna niż przewoźnik i wskazana przez konsumenta wejdzie w fizyczne posiadanie towarów”(78). 84.      Z celowościowego punktu widzenia system zezwoleń, który państwa członkowskie mogą ustanowić zgodnie z art. 9 dyrektywy 97/67, ma na celu umożliwienie im „zagwarantowania zgodności z wymaganiami podstawowymi” określonymi w art. 2 pkt 19 tej dyrektywy. Zgadzam się z sądem odsyłającym i rządem włoskim, że osiągnięcia tego celu można wymagać również od operatora działającego jako przechowawca przesyłek pocztowych do czasu ich rzeczywistego odbioru przez adresata. 85.      W związku z tym zarządzanie automatami paczkowymi przez AIS stanowi część etapu „doręczenia” przesyłki pocztowej w rozumieniu art. 2 pkt 5 dyrektywy 97/67. D.      Sprawa C‑537/25 86.      Sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy AIT można uznać za „operatora świadczącego usługi pocztowe” w rozumieniu art. 2 pkt 1a dyrektywy 97/67, mimo iż AIT nie wykonuje faktycznie żadnej z działalności, o których mowa w pkt 1 tego przepisu(79). 87.      AIT podnosi, że jedynie zapewnia „samą organizację” działalności wykonywanej przez osoby trzecie, to znaczy przez operatorów lokalnych, i nie stanowi to „usługi pocztowej”(80). Nie jest zatem operatorem świadczącym usługi pocztowe, ponieważ tylko organizuje działalność osób trzecich (operatorów lokalnych). 88.      Natomiast zdaniem AGCOM i sądu odsyłającego „[…] za operatora świadczącego usługi pocztowe należy uznać również podmiot, który rzeczywiście organizuje […] tę usługę, nawet jeśli powierza on wykonywanie działalności co do istoty podmiotom trzecim, które są niezależne jedynie z formalnego punktu widzenia”(81). 89.      Brzmienie definicji „operatora świadczącego usługi pocztowe” (art. 2 pkt 1a dyrektywy 97/67) nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu, biorąc pod uwagę jej tautologiczne sformułowanie. 90.      Również art. 2 pkt 4 rozporządzenia 2018/644 nie jest rozstrzygający w tym względzie, zgodnie z którym to przepisem „operator świadczący usługi doręczania paczek” (usługi doręczania paczek są „usługami pocztowymi”)(82) może powierzyć „podwykonawcy” realizację poszczególnych etapów łańcucha doręczania przesyłek pocztowych, nie tracąc przy tym swojego statusu. 91.      Przyjęte przez AGCOM „podejście oparte na istocie” wskazuje na rzeczywisty podmiot świadczący usługi pocztowe i podkreśla „czysto formalny” charakter niezależności operatorów lokalnych będących podwykonawcami. Chociaż ci lokalni operatorzy są przedsiębiorstwami niezależnymi i niebędącymi częścią grupy Amazon, podlegają oni uprawnieniom AIT w zakresie kierownictwa i kontroli w odniesieniu do warunków świadczenia ich usług. 92.      W tym ostatnim względzie sąd odsyłający i AGCOM podkreślają, co następuje: –        Amazon szczegółowo planuje konkretne zadania, które każdy przewoźnik ma wykonać na etapie dostawy. Zdaniem AGCOM planowanie to przejawia się w instrukcjach, które są kierowane bezpośrednio do kierowcy/kuriera zatrudnionego w przedsiębiorstwie lokalnym i które dotyczą indywidualnie każdej paczki, którą kurier przyjmuje w Delivery Station w celu jej doręczenia(83). –        Amazon kontroluje na bieżąco wykonywanie tych zadań (za pomocą systemów monitorowania pojazdów i urządzeń udostępnionych pracownikom). –        Na podstawie uzyskanych w ten sposób informacji AIT monitoruje a posteriori wyniki osiągane przez operatorów lokalnych za pomocą określonych przez siebie wskaźników, których nieprzestrzeganie skutkuje karami finansowymi dla przedsiębiorstwa lokalnego(84). –        Zgodnie ze szczegółowymi warunkami umownymi, które regulują stosunki między operatorami lokalnymi a AIT, powierza się Amazonowi zarządzanie zasobami ludzkimi i materialnymi niezbędnymi do wykonania usługi doręczenia(85). –        Jeśli chodzi o zasoby ludzkie (pracowników lokalnych operatorów), AIT może określić warunki zatrudnienia(86) i wymagać odsunięcia od realizacji usługi pracowników lokalnych przedsiębiorstw, którzy nie spełniają jej oczekiwań(87). 93.      W ramach odesłania prejudycjalnego Trybunał musi wziąć pod uwagę okoliczności faktyczne przedstawione mu przez sąd odsyłający(88). Jedynie sąd odsyłający jest właściwy do dokonania oceny, czy ustalenia faktyczne AGCOM dokładnie odzwierciedlają stosunki umowne między AIT a operatorami lokalnymi, a także uprawnienia kierownicze, jakie AIT przysługują wobec tych drugich(89). 94.      Tak więc w świetle okoliczności faktycznych przedstawionych przez sąd odsyłający podzielam jego ocenę, że stosunki umowne AIT z operatorami lokalnymi „różnią się od zwykłych stosunków, jakie zwykle łączą operatorów świadczących usługi pocztowe z osobami, które zwracają się do nich w celu uzyskania określonych usług”. 95.      Jeżeli potwierdzi się, że AIT sprawuje kontrolę nad istotnymi warunkami świadczenia usługi przez operatora lokalnego, w tym nad warunkami dotyczącymi zarządzania personelem tego ostatniego, jak twierdzi AGCOM, to twierdzenie AIT (która utrzymuje, że „nie wykonuje faktycznie usługi” doręczania, a jedynie zapewnia „samą jej organizację”) jest mało przekonujące. 96.      W rzeczywistości wydaje się, że AIT zajmuje się co do istoty, a nie tylko pod względem pojęciowym, znaczną częścią etapu „dystrybucji”, rozumianego jako „proces”, który rozpoczyna się od „sortowania wcentrum dystrybucyjnym” (Delivery Stations). W tym kontekście operator lokalny rzeczywiście zajmuje się jedynie przemieszczeniem do adresata końcowego zgodnie ze szczegółowymi wytycznymi AIT i nie można wykluczyć, że rzeczywistą „usługę pocztową” świadczy AIT przy wykorzystaniu środków lokalnego przedsiębiorstwa, którego poziom niezależności jest niemal całkowicie wyeliminowany, gdy przesyłką zarządza Amazon(90). 97.      W celu ustosunkowania się do argumentu Amazona, dotyczącego braku własnej floty pojazdów i braku stosunków umownych z kierowcami odpowiedzialnymi za doręczenie, sąd odsyłający powołuje się na wyrok Uber France(91). Amazon kwestionuje jego znaczenie dla niniejszego sporu, podnosząc, że sprawa ta różniła się zasadniczo od niniejszej sprawy(92). 98.      W szczególności Amazon wskazuje, że kryterium „decydującego wpływu” nie było ani jedynym, ani decydującym kryterium dla rozwiązania przyjętego w wyroku Uber France. Wręcz przeciwnie, Trybunał podkreślił, że usługa przewozu świadczona przez kierowców pracujących na własny rachunek nie istniałaby bez usługi pośrednictwa świadczonej przez Ubera, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie(93). 99.      Chociaż uwaga Amazona jest częściowo słuszna, należy mieć na uwadze, co następuje: –        W wyroku Uber France podejście Trybunału do wymogu „całkowitego stworzenia oferty” można wyjaśnić w świetle poruszonej w tej sprawie kwestii. W sprawie tej należało wyjaśnić, czy w przypadku usługi mieszanej składnik świadczony drogą elektroniczną (usługa pośrednictwa za pomocą aplikacji na smartfony) stanowił „świadczenie główne” usługi mieszanej. Jedynie w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na to pytanie usługa mieszana mogłaby zostać objęta zakresem „usług społeczeństwa informacyjnego” zgodnie z prawem Unii(94). –        Natomiast zgodnie z wyrokiem Confetra w sektorze pocztowym „akcesoryjny charakter” „usługi pocztowej” w stosunku do innej usługi świadczonej przez tego samego operatora nie ma wpływu na stosowanie dyrektywy 97/67(95). –        W związku z tym dla celów niniejszej sprawy znaczenie ma jedynie drugie z kryteriów określonych w wyroku Uber France, dotyczące „decydującego wpływu” i pozwalające przypisać świadczenie usługi podmiotowi, który ustala konkretnie istotne warunki, których należy przestrzegać przy jej wykonywaniu. 100. Biorąc pod uwagę decydujący wpływ, jaki AIT wywiera na określenie warunków stosowanych wobec lokalnych operatorów, można od niej wymagać uzyskania „zezwolenia” w celu zagwarantowania zgodności z „wymaganiami podstawowymi”, o których mowa w art. 2 pkt 19 dyrektywy 97/67, a mianowicie z ogólnymi przyczynami nieekonomicznymi, które mogą skłonić państwo członkowskie do narzucenia warunków dotyczących świadczenia usług pocztowych. 101. W tym kontekście nie wystarczy, aby lokalne przedsiębiorstwa współpracujące z AIT posiadały obecnie(96) zezwolenie na prowadzenie działalności jako operatorzy pocztowi (co, zdaniem Amazona, już w wystarczającym stopniu gwarantowałoby zgodność z wymaganiami podstawowymi)(97). Chodzi o ustalenie, czy sama AIT musi posiadać takie zezwolenie. 102. Uważam zatem, że art. 2 pkt 1a dyrektywy 97/67 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „operatora świadczącego usługi pocztowe” obejmuje przedsiębiorstwo takie jak AIT, które nawet jeśli nie wykonuje faktycznie „usługi pocztowej”, wywiera decydujący wpływ na warunki jej świadczenia przez operatora lokalnego, któremu ona sama zleca wykonanie tej usługi w ramach podwykonawstwa. E.      Wpływ związku między działalnością AIL, AIT i AIS 103. Sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o dokonanie oceny, czy i w jakim zakresie „związek między rodzajami działalności wykonywanej przez [AIL, AIT i AIS] może mieć znaczenie dla udzielenia odpowiedzi na przedłożone mu pytanie dotyczące wykładni”(98). 104. W 2022 r. Komisja przeprowadziła badanie, w którym analizowała powstanie nowych modeli działalności gospodarczej w sektorze pocztowym. Stwierdziła ona, że tradycyjni operatorzy pocztowi muszą mierzyć się z konkurencją ze strony wielu nowych podmiotów oraz że tradycyjny łańcuch doręczania przesyłek pocztowych jest rozdrobniony(99). 105. To „rozdrobnienie” przejawia się na dwóch płaszczyznach: a) łańcuch doręczania przesyłek pocztowych nie jest już obsługiwany przez jednego operatora, lecz przez wielu operatorów, z których każdy specjalizuje się w konkretnym etapie procesu; oraz b) operatorzy ci są zazwyczaj podmiotami niezależnymi pod względem prawnym, często wchodzącymi w skład złożonych i współzależnych struktur przedsiębiorstw, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. 106. Niektóre krajowe organy regulacyjne sektora pocztowego próbowały „uchylić zasłonę korporacyjną”, uznając, że działalność o charakterze pocztowym nie może zostać wyłączona z zakresu stosowania dyrektywy 97/67 jedynie z powodu segmentacji osobowości prawnej operatora wykonującego tę działalność, co powodowało, że „działalność pocztowa grupy »gubiła się w całej tej strukturze«”(100). 107. Podążając tym tokiem rozumowania, rząd włoski proponuje pomocniczo powołanie się przez analogię na teorię „jednostki gospodarczej”(101), stosowaną w orzecznictwie Trybunału w celu ukarania spółki dominującej za antykonkurencyjne zachowanie jej spółek zależnych(102). 108. Podejście to ma na celu zachowanie skuteczności (effet utile) dyrektywy 97/67 poprzez uniknięcie zakłóceń powstających w sytuacji, gdy rozdrobnienie struktury spółek ma na celu obejście stosowania przepisów przewidzianych w tej dyrektywie(103). Jednakże zastosowanie teorii jednostki gospodarczej nie wydaje mi się konieczne (w zależności od przypadku jej wykorzystanie mogłoby nawet przynieść efekt przeciwny do zamierzonego)(104), jeżeli analiza działalności każdego przedsiębiorstwa należącego do grupy wskazuje sama w sobie, że przedsiębiorstwo to świadczy usługi pocztowe. 109. Zawarta w dyrektywie 97/67 definicja „operatora świadczącego usługi pocztowe” pozwala na zrozumienie rozdrobnionego świadczenia przez różnych operatorów usług składających się na kolejne etapy łańcucha doręczania przesyłek pocztowych; w tym samym zakresie pozwala ona na uznanie każdego z tych operatorów za „operatora świadczącego usługi pocztowe”, podlegającego dyrektywie 97/67. 110. Jak już wskazałem, odsyłając do analizy ERGP, główne trudności cechujące sprawy takie jak badane w niniejszej opinii wynikają z niewystarczającego charakteru obecnej definicji „przesyłki pocztowej”. De lege ferenda jej przeformułowanie pozwoliłoby lepiej wyjaśnić zakres stosowania dyrektywy 97/67(105). 111.  Jednakże, de lege lata, wystarczy dokonać wykładni pojęcia „operatora świadczącego usługi pocztowe” w sposób pozwalający na uznanie za takich operatorów podmioty działające w ramach tego samego łańcucha doręczania przesyłek pocztowych, w tym podmioty, które jedynie organizują działalność swoich podwykonawców, poddając ich swoim uprawnieniom kierowniczym i kontrolnym. Zawarte w art. 2 ust. 1a dyrektywy 97/67 odniesienie do „co najmniej jedn[ej] z wyżej wymienionych usług pocztowych” pozwala na przyjęcie takiej kwalifikacji. VI.    Wnioski 112. W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał udzielił następującej odpowiedzi Consiglio di Stato (radzie stanu, Włochy): „Artykuły 2 i 9 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby państwa członkowskie objęły systemem zezwolenia ogólnego działalność podmiotu gospodarczego polegającą na: 1)      przydzieleniu różnym operatorom świadczącym usługi, w zależności od terminów i obsługiwanych obszarów, doręczania klientom końcowym przesyłek pocztowych zawierających towary zakupione na internetowej platformie handlowej, uprzednio zapakowane i opatrzone etykietą przez tego samego operatora, który dokonuje tego przydzielenia; 2)      zarządzaniu automatami paczkowymi, obejmującym aktywne monitorowanie pozostawienia przesyłek pocztowych przez lokalnych operatorów dokonujących dostawy oraz ich późniejszego odbioru przez adresata; 3)      organizacji usługi dystrybucji przesyłek pocztowych realizowanej przez operatorów lokalnych, którzy są niezależni pod względem prawnym, lecz którzy wykonują ją zgodnie ze szczegółowymi instrukcjami zleceniodawcy, któremu w rzeczywistości przysługują wobec nich uprawnienia w zakresie kierownictwa i kontroli”. 1      Język oryginału: hiszpański. 2      Zobacz moją opinię w sprawach połączonych Confetra i in. (C‑259/16 i C‑260/16, EU:C:2017:910, pkt 39). 3      Terminem „Amazon” określam grupę, która prowadzi platformę internetową mającą na celu kojarzenie sprzedawców z konsumentami w celu realizacji między nimi transakcji sprzedaży towarów. Spory w postępowaniach głównych nie są związane z działalnością polegającą na bezpośredniej sprzedaży przez Amazona produktów będących jego własnością. 4      Chodzi o spółki Amazon Italia Logistica Srl, Amazon Italia Services Srl i Amazon Italia Transport Srl; w dalszej części niniejszej opinii będę je określał odpowiednio jako „AIL”, „AIS” i „AIT” lub po prostu jako „Amazon”. 5      Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U. 1998, L 15, s. 14), zmieniona dyrektywą 2008/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 2008 r. (Dz.U. 2008, L 52, s. 3). 6      Dekret ustawodawczy nr 261 z dnia 22 lipca 1999 r. dotyczący transpozycji dyrektywy 97/67/WE w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (GURI nr 182 z dnia 5 sierpnia 1999 r., s. 4). 7      Decyzja nr 129/15/CONS – rozporządzenie w dziedzinie uprawnień do publicznego oferowania usług pocztowych. W swoich uwagach na piśmie (pkt 12–15) Amazon twierdzi, że w 2024 r. AGCOM przyjął nową wersję tego rozporządzenia (decyzja nr 388/24/CONS), która ma potwierdzać niektóre z jego twierdzeń. Jednakże to nowe rozporządzenie nie ma ratione temporis zastosowania w niniejszej sprawie. 8      Delibera n. 400/18/CONS – Ordinanza ingiunzione a società del gruppo Amazon per l’esercizio di attività postale senza titolo abilitante (decyzja nr 400/18/CONS o nałożeniu kary na przedsiębiorstwa z grupy Amazon za wykonywanie działalności pocztowej bez wymaganego uprawnienia, zwana dalej „decyzją AGCOM”). 9      Decyzja AGCOM, pkt 16. 10      Punkt 73 uwag na piśmie rządu włoskiego. 11      W pkt 3 uwag na piśmie Amazona zostały one zdefiniowane jako „małe magazyny położone w pobliżu głównych miast, z których towary są doręczane do klientów końcowych za pośrednictwem lokalnych przewoźników […] współpracujących z AIT”. 12      W dalszej części niniejszej opinii będę określał ich mianem „operatorów lokalnych” lub „przedsiębiorstw lokalnych”. Wszystkie te przedsiębiorstwa są przedsiębiorstwami niezwiązanymi z grupą Amazon. 13      AIT nie wykonuje faktycznie usługi doręczania, ale zarządza siecią lokalnych operatorów, organizując usługę dostawy zgodnie z własnymi potrzebami. AIT jednostronnie określa techniczne i finansowe warunki świadczenia usługi za pomocą ścisłych wytycznych. Wytyczne te dotyczą: a) zarządzania personelem, w tym personelem podwykonawców, odpowiedzialnym za dokonywanie doręczeń na rzecz Amazona; b) organizacji tras; c) monitorowania realizacji wskaźników wykonania; d) stawek; e) dostarczania sprzętu/narzędzi personelowi; f) stosowania systemów monitorowania pojazdów; g) kwestii bezpieczeństwa; h) zarządzania zwrotami; i) odbioru towarów lub ich zwrotu do stacji dostaw (postanowienie odsyłające w sprawie C‑537/25, pkt 4 tiret czwarte). 14      Postanowienie odsyłające w sprawie C‑536/25, pkt 4, 25, 34–36. Jak wynika z pkt 4, automaty paczkowe są połączone przez Internet z systemami informatycznymi AIS, które umożliwiają sprawdzenie zarówno doręczenia przez kuriera, jak i odbiór paczki przez adresata końcowego. W tym znaczeniu „automaty paczkowe są zdalnie kontrolowane”. Gdy przesyłka dotrze do wybranego automatu paczkowego, użytkownik otrzymuje za pośrednictwem poczty elektronicznej powiadomienie zawierające instrukcje oraz kod umożliwiający jej odbiór. Od chwili pozostawienia towaru w automacie paczkowym do momentu jego odebrania przez adresata Amazon, który pełni rolę przechowawcy, pozostaje odpowiedzialny za przesyłki. Rzeczywista dostawa ma miejsce, gdy użytkownik odbiera przesyłkę z automatu paczkowego, kiedy to Amazon przestaje być odpowiedzialny za przesyłkę. 15      Postanowienie odsyłające w sprawie C‑535/25, pkt 22. 16      W ten sposób rozumiem pkt 44 i 46 uwag na piśmie rządu włoskiego w odniesieniu do działalności AIL i AIS. Natomiast nie rozumiem zastrzeżenia podniesionego w odniesieniu do działalności AIT (pkt 45). 17      Uwagi na piśmie rządu włoskiego, pkt 50. 18      Postanowienia odsyłające w sprawach: C‑535/25, pkt 70; C‑536/25, pkt 44; C‑537/25, pkt 58. 19      Oprócz tych wątpliwości pojawia się również wątpliwość dotycząca ewentualnego świadczenia usługi we własnym zakresie. Wszystkie strony i uczestnicy postępowania (z wyjątkiem rządu niderlandzkiego) wykluczają, aby usługa Amazona była świadczona we własnym zakresie. 20      Działalność w zakresie „sortowania” i „dystrybucji”, przypisana odpowiednio AIL i AIS, jest identyczna, niezależnie od tego, czy późniejsze lub wcześniejsze etapy usługi są powierzone AIT, czy też uczestniczą w nich inne przedsiębiorstwa. W odniesieniu do działalności AIT pytanie dotyczy wyłącznie działalności wykonywanej przez operatorów lokalnych na rzecz Amazona, a nie na rzecz ich własnych klientów. 21      Wyrok z dnia 31 maja 2018 r., Confetra i in. (C‑259/16 i C‑260/16, EU:C:2018:370); zwany dalej „wyrokiem Confetra”. 22      Dotyczy to usług logistycznych świadczonych przez osoby trzecie (third-party logistics lub „3PL”). W modelu tym dane przedsiębiorstwo zleca wyspecjalizowanemu podmiotowi zarządzanie w całości lub części jego łańcuchem logistycznym, w tym działalność taką jak magazynowanie, przygotowanie zamówień, transport i dystrybucja. Operator 3PL zasadniczo działa jako dostawca usług zintegrowanych, nie będąc właścicielem zarządzanych przez siebie towarów i optymalizując zarządzanie fizycznymi i operacyjnymi przepływami towarów między sprzedawcą a adresatem końcowym. 23      Zobacz sprawozdanie Europejskiej Grupy Regulatorów ds. Usług Pocztowych z dnia 2 lipca 2025 r. (dostępne na stronie https://webgate.ec.europa.eu/circabc-ewpp/d/d/workspace/SpacesStore/f1d8ad07–415d-429f-9673–0cb8e41dc806/download; zwane dalej „sprawozdaniem ERGP”). W sekcji 4.1 sprawozdania wskazano, że w obliczu szybkiego postępu technologicznego niektóre definicje zawarte w dyrektywie 97/67 stały się „nieaktualne, niejednoznaczne i niemożliwe do zastosowania”. 24      W definicji „przesyłki pocztowej” zawartej w art. 2 pkt 6 dyrektywy 97/67 jako centralny element wykorzystano pojęcie „operatora świadczącego usługi pocztowe”, to znaczy „przedsiębiorstwa świadczącego co najmniej jedną z wyżej wymienionych usług pocztowych”. Z kolei kluczowym elementem definicji „usług pocztowych” jest pojęcie „przesyłki pocztowej”. W sekcji 4.1 sprawozdania ERGP wskazano, że pojęcie „przesyłki pocztowej” powinno zostać jaśniej zdefiniowane. 25      Jak wyjaśnię poniżej, w dyrektywie 2008/6 jedynie wprowadzono definicję „operatora świadczącego usługi pocztowe” oraz wskazano w jej motywie 7, że „[e]uropejskie rynki pocztowe przeszły w ostatnich latach radykalne zmiany, których siłą napędową był rozwój technologiczny i zwiększona konkurencja wynikająca z deregulacji […]”. W motywie 14 dodano, że „[…] [w] celu sprostania konkurencji i nowym wymaganiom konsumentów […] operatorzy świadczący usługi pocztowe mogą różnicować swoje działania, świadcząc usługi elektroniczne dla firm lub inne usługi społeczeństwa informacyjnego”. 26      Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów oraz zmieniające dyrektywę 2004/42/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i (UE) nr 305/2011 (Dz.U. 2019, L 169, s. 1). 27      Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie transgranicznych usług doręczania paczek (Dz.U. 2018, L 112, s. 19). 28      Motyw 13 rozporządzenia 2018/644. 29      Wyrok z dnia 18 grudnia 2025 r., AGCOM (C‑345/24, EU:C:2025:1009, sentencja, pkt 1). 30      W sprawie C-345/24 AIT i AIL nie zakwestionowały tej kwalifikacji i wynikającego z niej zastosowania ratione personae rozporządzenia 2018/644. Jak wynika z pkt 13 uwag na piśmie Amazona w niniejszym postępowaniu, spółki te (a przynajmniej AIL) posiadały przez pewien okres zezwolenie krajowe wymagane przez dyrektywę 97/67 i zrezygnowały z niego dopiero po zmianie rozporządzenia AGCOM, o której mowa w przypisie 7. 31      Postanowienie odsyłające w sprawie C‑535/25, pkt 23. 32      Wyrok Confetra, pkt 34. 33      Wyrok Confetra, pkt 34. „Działalność samego przemieszczania” przesyłek pocztowych jest wyłączona z zakresu stosowania dyrektywy 97/67: zobacz motyw 17 dyrektywy 2008/6. 34      Postanowienie odsyłające w sprawie C‑535/25, pkt 35. 35      Postanowienie odsyłające w sprawie C‑535/25, pkt 7. 36      Postanowienie odsyłające w sprawie C‑535/25, pkt 7; a także uwagi na piśmie Amazona, pkt 30. 37      Uwagi na piśmie Amazona, pkt 22. 38      Uwagi na piśmie Amazona, odpowiednio sekcje IV (ii), IV (i) oraz IV (iii)-(iv). 39      Uwagi na piśmie Amazona, pkt 31. W pierwotnej włoskiej wersji tego punktu uwag zawarto odniesienie do „momento cronologico in cui l’invio viene »preso in consegna« dall’operatore postale per la consegna”. 40      Uwagi na piśmie Amazona, pkt 38. 41      W wersji włoskiej tego przepisu „invio postale” to „l’invio, nella forma definitiva al momento in cui viene preso in consegna dal fornitore di servizi postali” (wyróżnienie moje). 42      W wersji hiszpańskiej „przesyłka pocztowa” to „el envío con destinatario presentado en la forma definitiva en que deba ser transportado por el proveedor del servicio postal” (podobnie w polskiej wersji „przesyłka opatrzona adresem w ostatecznej formie, wktórej ma być przewieziona przez operatora świadczącego usługi powszechne [pocztowe]”). W wersji francuskiej jest ona zdefiniowana jako „un envoi portant une adresse sous la forme définitive dans laquelle il doit être acheminé par le prestataire de services postaux”; a w wersji angielskiej – jako „an item addressed in the final form in which it is to be carried by a postal service provider” (wyróżnienie moje). W innych wersjach, takich jak wersja portugalska („o envio endereçado na forma definitiva sob a qual fica a cargo do prestador do serviço postal”), niemiecka („eine adressierte Sendung in der endgültigen Form, in der sievon einem Postdiensteanbieter übernommen wird”) lub niderlandzka (geadresseerde zending in de definitieve vorm die een aanbieder van postdiensten verzorgt), nie zawarto odniesienia do „przewozu” lub „doręczenia” i użyto czasowników (ficar a cargo, übernehmen, verzorgen) bliższych idei przyjęcia odpowiedzialności niż fizycznego przemieszczenia. 43      Wynika to w szczególności z wersji językowych, w których użyto wyrażenia „zająć się”: z semantycznego punktu widzenia nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby AIL sama „zajmowała się” przyjmowaniem i sortowaniem „przesyłek pocztowych” i była „operatorem świadczącym usługi pocztowe”, o którym mowa w art. 2 pkt 6 dyrektywy 97/67. Tak w istocie brzmi teza AGCOM. 44      Uwagi na piśmie Amazona, pkt 25. Podobny argument znajduje się w uwagach na piśmie rządu niderlandzkiego: wobec braku „przyjmowania” działalność AIL powinna zostać uznana za „świadczenie we własnym zakresie” usług pocztowych, wykraczające poza zakres stosowania dyrektywy 97/67. Rząd niderlandzki, mimo że uznaje, iż art. 2 pkt 1a dyrektywy 97/67 dopuszcza możliwość powierzenia poszczególnych etapów łańcucha doręczania przesyłek pocztowych różnym operatorom, to jednak uważa, że daną „usługę” można uznać za „pocztową” tylko wtedy, gdy „przesyłka pocztowa” przechodzi wszystkie etapy przewidziane w art. 2 pkt 1 tej dyrektywy. Taka wykładnia jest jednak sprzeczna z wyrokiem Confetra i zagrażałaby realizacji celów dyrektywy 97/67. 45      Wyróżnienie moje. 46      Zdefiniowanych w art. 2 pkt 3 dyrektywy 97/67 jako „urządzenia fizyczne, obejmujące skrzynki pocztowe udostępnione ludności na publicznych drogach lub w obiektach operatora świadczącego usługi powszechne, w których przesyłki pocztowe mogą być nadawane przez klientów w publicznej sieci pocztowej” (brzmienie z 1997 r.). W zmianie z 2008 r. wyrażenie „operator świadczący usługi powszechne” zastąpiono pojęciem „operatora(-ów) świadczącego(-ych) usługi pocztowe”, wyrażenie „klienci” pojęciem „nadawców”, a wyrażenie „publiczna sieć pocztowa” pojęciem „sieci pocztowej”. 47      W obecnym brzmieniu art. 2 pkt 4 dyrektywy 97/67 zdefiniowano „przyjmowanie” jako „czynność polegającą na wybieraniu przesyłek pocztowych przez operatora świadczącego usługi pocztowe”. 48      Rząd włoski dochodzi do takiego samego wniosku w pkt 69 swoich uwag na piśmie. 49      Niektóre wersje rozporządzenia 2019/1020, takie jak włoska i hiszpańska, używają bardziej ogólnego terminu „logistyka” („servizi di logistica”; „servicios de logística”). Inne, takie jak wersje angielska i francuska, odnoszą się do realizacji zamówień („fulfilment”; „exécution des commandes”), która stanowi część składową procesu logistyki wychodzącej. [Dotyczy to też polskiej wersji tego rozporządzenia, w której mowa o „usługach realizacji zamówień”]. 50      Artykuł 1 ust. 1: chodzi o „popraw[ę] funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez wzmocnienie nadzoru rynku produktów objętych unijnym prawodawstwem harmonizacyjnym […]”. 51      Motyw 13: aby „uniknąć luki w systemie egzekwowania prawa, należy uwzględnić dostawców usług realizacji zamówień jako podmioty gospodarcze, wobec których organy nadzoru rynku mogą podjąć środki egzekwowania”. 52      Uwagi na piśmie Amazona, pkt 40. 53      Postanowienie odsyłające w sprawie C‑535/25, pkt 40. 54      Zobacz znacznie jaśniejsze sformułowanie tego wyłączenia w dokumencie 2017/0353(COD), dostępnym pod adresem https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/PDF/?uri=CONSIL:ST_5841_2019_INIT: „[…] Services provided according to Article 1(1) of Directive 97/67/EC […] are not considered fulfilment services”. 55      Motyw 12 i art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2019/1020. 56      Artykuł 3 pkt 13 rozporządzenia 2019/1020 włącza „dostawców usług realizacji zamówień” do kategorii „podmiotów gospodarczych”, które zgodnie z art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia muszą przyjąć zadania wymienione w ust. 3 tego rozporządzenia jako warunek konieczny wprowadzenia produktu do obrotu w Unii. Zadania te obejmują weryfikację, czy produkty wprowadzane do obrotu posiadają deklarację zgodności UE lub deklarację właściwości użytkowych oraz dokumentację techniczną wymaganą na mocy obowiązujących przepisów, a także, czy dokumenty te są przechowywane i udostępniane organom nadzoru rynku. Wspomniani dostawcy muszą także prowadzić z tymi organami proaktywną i stałą współpracę. „Dostawca usług realizacji zamówień” ponosi odpowiedzialność wyłącznie wtedy, gdy nie ma producenta, importera ani upoważnionego przedstawiciela mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Unii [art. 4 ust. 2 lit. d)]. 57      Dyrektywa 97/67 ma na celu regulację i liberalizację rynku usług pocztowych, natomiast rozporządzenie 2019/1020 ma na celu zapewnienie przestrzegania przepisów dotyczących zgodności towarów wprowadzanych do obrotu na rynku wewnętrznym. 58      Zobacz podobnie motywy 15 i 16 tego rozporządzenia. 59      To znaczy znaczenie i zakres tego terminu „zgodnie z jego zwykłym znaczeniem w języku potocznym, przy jednoczesnym uwzględnieniu kontekstu, w którym to pojęcie zostało użyte, a także celów uregulowania, którego jest ono częścią”. Postanowienie odsyłające w sprawie C‑535/25, pkt 34, a także uwagi na piśmie rządu hiszpańskiego, pkt 37, odsyłają w tym względzie do wyroku z dnia 15 listopada 2018 r., Maniero (C‑457/17, EU:C:2018:912, pkt 30). 60      Jeśli chodzi o domniemany brak „przyjęcia” przez AIL, odsyłam do uwag przedstawionych powyżej. 61      Punkty 52–54 uwag na piśmie Komisji. 62      Postanowienie odsyłające w sprawie C‑535/25, pkt 41–43. Jak jednak wskazują Komisja i rząd hiszpański (odpowiednio pkt 27 i 50 ich uwag na piśmie), ani definicje zawarte w art. 2 ani art. 9 dyrektywy 97/67, do których to przepisów odnosi się pytanie prejudycjalne, nie wymagają, aby usługi pocztowe były oferowane „publicznie”. Jedyne odniesienie w tym zakresie znajduje się w motywie 24 i art. 10 ust. 1 dyrektywy 97/67, które nie są związane z niniejszą sprawą. 63      Postanowienie odsyłające w sprawie C‑535/25, pkt 10. Rząd włoski (pkt 19 jego uwag na piśmie) słusznie zauważa, że dyskusyjne jest, czy usługi pocztowe AIL (jako usługi dodatkowe w stosunku do jej działalności logistycznej) nie są oferowane ogółowi społeczeństwa. 64      Zgodnie z motywem 12 dyrektywy 97/67 „[c]elem usług powszechnych jest oferowanie wszystkim użytkownikom łatwego dostępu do sieci pocztowej, przede wszystkim poprzez udostępnienie wystarczającej liczby punktów dostępu i poprzez zapewnienie zadowalających warunków dotyczących częstotliwości wybierania i doręczania przesyłek […] [oraz zagwarantowania wszystkim użytkownikom] uczciwego i niedyskryminującego traktowania”. (podkreślenie własne) 65      Motyw 12 i art. 3 dyrektywy 97/67. 66      Uwagi na piśmie rządu włoskiego, pkt 96. 67      Postanowienie odsyłające w sprawie C‑536/25, pkt 37. 68      Punkty 90–96 i 58–60 ich uwag na piśmie. 69      Punkt 75 uwag na piśmie Komisji. 70      W art. 2 pkt 5 dyrektywy 97/67 zdefiniowano „doręczanie [dystrybucję]” jako „proces od sortowania w centrum doręczeń [dystrybucyjnym] do doręczenia przesyłek pocztowych do adresatów”. 71      Punkt 3 uwag na piśmie Amazona. 72      Punkty 81–85 uwag na piśmie Amazona. 73      Punkty 83, 84 uwag na piśmie Amazona. 74      Jeśli chodzi o argument, zgodnie z którym „charakter pocztowy” usługi świadczonej przez AIS jest wykluczony, ponieważ nie jest ona skierowana do ogółu społeczeństwa, odsyłam do poprzednich punktów niniejszej opinii. 75      Postanowienie odsyłające w sprawie C‑536/25, pkt 35. 76      Tak wynika ze strony internetowej Amazon.it, dotyczącej automatów paczkowych: https://www.amazon.it/gp/help/customer/display.html?nodeId=GRQMENKQV9RQ6BWF. 77      Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011, L 304, s. 64). Zobacz w szczególności art. 18 ust. 1 oraz motyw 51 tej dyrektywy. Chociaż dyrektywa 2011/83 i dyrektywa 97/67 realizują różne cele, mają one kilka punktów styku, na przykład w dziedzinie zwrotu kosztów dostawy i opłat pocztowych, co wskazuje na potrzebę zachowania między nimi pewnej spójności wykładni. 78      Odpowiednio, art. 9 ust. 2 lit. b) i art. 20 dyrektywy 2011/83. Motywy 37 i 51 potwierdzają, że w tym celu nie można uznać za doręczenie pozostawienia przesyłki w automacie paczkowym, a zarządzający nim podmiot nie może być uznany za „osobę trzecią”, o której mowa w tej definicji. 79      Przypominam, że zgodnie z tym przepisem „operatorem świadczącym usługi pocztowe” jest przedsiębiorstwo świadczące co najmniej jedną z wymienionych usług pocztowych. 80      Postanowienie odsyłające w sprawie C‑537/25, pkt 13. 81      Postanowienie odsyłające w sprawie C‑537/25, pkt 41. 82      Jak już wskazałem, art. 2 pkt 1 rozporządzenia 2018/644 potwierdza, że „paczka” oznacza „przesyłkę pocztową”. W art. 2 pkt 4 tego rozporządzenia określono „podwykonawcę” jako „przedsiębiorstwo zajmujące się przyjmowaniem, sortowaniem, przemieszczaniem i doręczaniem [dystrybucją] paczek na rzecz operatora świadczącego usługi doręczania paczek”. 83      Punkty 134, 162, 163, 171 decyzji AGCOM. W szczególności w Delivery Stations kierowca przyjmuje wraz z paczkami urządzenie wyposażone w aplikację Amazona. W instrukcji obsługi tego urządzenia można przeczytać: „po zalogowaniu się znajdziesz proponowaną trasę podróży na cały dzień wraz ze wszystkimi przystankami i doręczeniami, które musisz zrealizować”. AGCOM zwraca uwagę, że chociaż trasa jest „proponowana” (co sugeruje, że nie jest to nakaz), kurier musi zawsze wskazać w urządzeniu: i) dokładne miejsce wyjazdu; ii) liczbę kilometrów przebytych na początku i na końcu trasy przez pojazd użyty do wykonania doręczeń; iii) skan wszystkich przesyłek w momencie ich przyjęcia. 84      Z decyzji AGCOM, pkt 166, wynika, że jeżeli przedsiębiorstwo lokalne nie spełni choćby jednego ze wspomnianych wskaźników w dowolnym punkcie doręczeń, po raz drugi z rzędu, będzie ono zobowiązane wysłać Amazonowi plan naprawczy gwarantujący natychmiastowe osiągnięcie minimalnego poziomu usług. Jeżeli ten minimalny poziom nie zostanie osiągnięty w ciągu czterech tygodni od niespełnienia wskaźnika, Amazon zatrzyma 10 % całkowitej kwoty przedstawionych faktur. 85      Postanowienie odsyłające w sprawie C‑537/25, pkt 38. 86      Decyzja AGCOM, pkt 156. W szczególności Amazon ustala wynagrodzenie minimalne i inne warunki dotyczące kwalifikacji (minimalny wiek, doświadczenie zawodowe, liczbę punktów w prawie jazdy). 87      Postanowienie odsyłające w sprawie C‑537/25, pkt 39. Jak wynika z decyzji AGCOM, AIT może korzystać z tego uprawnienia „w dowolnym momencie”, „według własnego uznania” i „bez konieczności przedstawiania jakiegokolwiek powodu lub jakichkolwiek wyjaśnień”. 88      „Trybunał powinien co do zasady ograniczyć swoje badanie do tych elementów oceny, które sąd odsyłający postanowił mu przedstawić, a zatem kierować się sytuacją, którą sąd ten uważa za wykazaną” (wyrok z dnia 2 kwietnia 2020 r., Coty Germany, C‑567/18, EU:C:2020:267, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo). 89      W sprawach C‑535/25 i C‑536/25 sąd odsyłający wskazuje, że Amazon nie kwestionuje opisu okoliczności faktycznych zawartego w decyzji AGCOM, a jedynie ich kwalifikację prawną. Natomiast w sprawie C‑537/25 stan faktyczny, na którym opiera się odesłanie prejudycjalne, wydaje się bardziej kontrowersyjny, a Consiglio di Stato (rada stanu) zastrzega sobie uprawnienie do dokonania „ewentualnych ustaleń dotyczących okoliczności faktycznych […] po rozpatrzeniu wniosku o wystąpienie z odesłaniem prejudycjalnym” (pkt 36 postanowienia odsyłającego w sprawie C‑537/25). 90      Stwierdzenia tego nie podważa okoliczność, że operator lokalny swobodnie określa warunki świadczenia usługi w umowach zawieranych z innymi klientami. 91      Wyrok z dnia 10 kwietnia 2018 r. (C‑320/16, EU:C:2018:221, pkt 21); zwany dalej „wyrokiem Uber France”. W sprawie tej Trybunał przyznał, że pośrednik może „świadczyć” usługę (w tym przypadku usługę przemieszczenia), korzystając jednocześnie ze środków i zasobów ludzkich, które do niego nie należą, jeżeli pośrednik ten wywiera „decydujący wpływ na warunki, na jakich […] usługi” są świadczone przy użyciu tych środków. 92      Punkty 65–68 uwag na piśmie Amazona. 93      Sytuacja podmiotów lokalnych jest odmienna, ponieważ mają oni własnych klientów i świadczą (pocztowe) usługi przesyłek ekspresowych, niezależnie od usługi pośrednictwa oferowanej przez Amazona. 94      Wyjaśnia to rzecznik generalny M. Szpunar w opinii w sprawie Uber France (C‑320/16, EU:C:2017:511, pkt 15, 16). 95      Wyrok Confetra, pkt 34, 35. Nie podzielam argumentu Amazona (pkt 63 jego uwag na piśmie), zgodnie z którym wyrok ten wyklucza zasadność kontroli w każdym indywidualnym przypadku poziomu wpływu, jaki jedno przedsiębiorstwo wywiera na działalność pocztową wykonywaną przez inne przedsiębiorstwo. Kontrola ta jest niezbędna ze względu na strategię handlową przyjętą przez sam Amazon, polegającą na podziale działalności na różne przedsiębiorstwa wchodzące w skład grupy oraz zlecaniu w ramach podwykonawstwa przedsiębiorstwom zewnętrznym realizacji części swoich usług. 96      Amazon wyjaśnia, że AGCOM przyjął decyzję (w dniu 25 lipca 2018 r.), gdy nie wydano jeszcze wyroku Confetra. Przyznaje on, że wówczas operatorzy lokalni nie posiadali uprawnienia, ponieważ Amazon uważał, że przewoźnicy ekspresowi byli wyłączeni z zakresu stosowania dyrektywy 97/67 (pkt 17 jego uwag na piśmie) ze względu na to, że wykonywali działalność „samego przemieszczania”. Jednakże po wydaniu tego wyroku wszyscy operatorzy lokalni uzyskali uprawnienie wymagane na mocy uregulowań pocztowych. W tym względzie należy zauważyć, że spór w postępowaniu głównym dotyczy zgodności z prawem decyzji administracyjnej o nałożeniu kary wydanej przez AGCOM w związku z kontekstem faktycznym istniejącym w dniu 25 lipca 2018 r. 97      Gdy operator lokalny jest małym przedsiębiorstwem, którego dochody zależą w dużej mierze od umów zawartych z AIT, może być zmuszony do przyjęcia warunków świadczenia usługi, które są sprzeczne z obowiązującymi przepisami. Dlatego nie uważam za przekonujący argumentu, że notoryjnym jest, iż lokalny operator nie miałby interesu w przyjęciu warunków, które stwarzają ryzyko utraty jego zezwolenia. W każdym razie nadzór AGCOM nad AIT umożliwia skuteczniejsze spełnienie wymagań podstawowych. 98      Zdaniem sądu odsyłającego pytanie to pojawia się w kontekście rozwoju handlu elektronicznego i powstania nowych rodzajów przedsiębiorstw świadczących zintegrowane usługi w ramach złożonej struktury spółek. Zobacz postanowienie odsyłające w sprawie C‑537/25, pkt 25. 99      Komisja Europejska, Dyrekcja Generalna ds. Rynku Wewnętrznego, Przemysłu, Przedsiębiorczości i MŚP oraz Copenhagen Economics, Main developments in the postal sector (2017–2021). Volume 1, Main report, Urząd Publikacji Unii Europejskiej, 2022, dostępne na stronie https://op.europa.eu/pl/publication-detail/-/publication/e8348d3f-79d0–11ed-9887–01aa75ed71a1/language-en. W szczególności odnosi się ono do pojawienia się nowych podmiotów na różnych poziomach łańcucha doręczania przesyłek pocztowych, do modeli działalności gospodarczej koncentrujących się w szczególności na logistyce ostatniej mili (s. 194) oraz do pionowej integracji sprzedawców detalicznych w zakresie świadczenia usług logistycznych i usług dostaw (s. 202, ze szczególnym odniesieniem do Amazona). 100      Tak uczyniła Comisión Nacional de los Mercados y de la Competencia (krajowa komisja ds. rynków i konkurencji, Hiszpania) (CNMC) w decyzji nr STP/DTSP/006/20 z dnia 24 września 2020 r., na którą powołał się Amazon. Decyzja ta została zaskarżona do Sala de lo contencioso administrativo de la Audiencia Nacional (izby ds. sporów administracyjnych sądu centralnego, Hiszpania), która wyrokiem nr 4355/2023 z dnia 14 lipca 2023 r. stwierdziła jej nieważność, uznając, że CNMC „wyraża raczej wolę kontroli niż trwałą rzeczywistość prawną” (pkt 10). Od wyroku nr 4355/2023 wniesiono skargę kasacyjną do Tribunal Supremo (sądu najwyższego, Hiszpania). 101      Uwagi na piśmie rządu włoskiego, pkt 100–102. Przyznaje on w każdym razie, że podejście to nie wydaje się konieczne w niniejszej sprawie. 102      Jeśli chodzi o genezę tej teorii i jej różne zastosowania, odsyłam do wyczerpującej analizy przeprowadzonej przez rzecznika generalnego G. Pitruzzellę w jego opinii w sprawie Sumal (C‑882/19, EU:C:2021:293). 103      Efekt zakłócający został szeroko udokumentowany i przeanalizowany w sprawozdaniu ERGP, sekcje 4.1 i 4.2, a także w badaniu przytoczonym w przypisie 99. 104      Mogłoby to utrudnić nadzór krajowych organów regulacyjnych w zakresie, w jakim działalność byłaby przypisywana spółce dominującej, która nie podlega jurysdykcji tych organów (AIL, AIS i AIT są spółkami zależnymi spółki dominującej z siedzibą w Luksemburgu). 105      Sprawozdanie ERGP, sekcja 4.1.