C-54/05

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO PAOLA MENGOZZIEGO przedstawiona w dniu 11 stycznia 2007 r.(1) Sprawa C‑54/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuły 28 WE i 30 WE – Przywóz i wprowadzenie do ruchu pojazdu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim – Obowiązek uzyskania na przejściu granicznym pozwolenia na czasowe używanie – Skuteczność kontroli fiskalnej – Bezpieczeństwo drogowe – Proporcjonalność Spis treści I –   Wprowadzenie II – Ramy prawne A –   Prawo wspólnotowe B –   Uregulowania fińskie III – Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi IV – Żądania stron i postępowanie przed Trybunałem V –   W przedmiocie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego A –   Streszczenie argumentów stron B –   Ocena 1.     W przedmiocie wymogu uzyskania pozwolenia na czasowe używanie a)     Uwagi wstępne b)     W przedmiocie istnienia przeszkody w swobodnym przepływie towarów c)     W przedmiocie ewentualnych uzasadnień przeszkody i)     W przedmiocie bezpieczeństwa drogowego ii)   W przedmiocie skuteczności kontroli fiskalnej 2.     W przedmiocie okresu ważności pozwolenia na czasowe używanie VI – W przedmiocie kosztów VII – Wnioski I –    Wprowadzenie 1.        W niniejszej sprawie Komisja Wspólnot Europejskich w skardze złożonej w dniu 9 lutego 2005 r. wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że wymagając pozwolenia na czasowe używanie („siirtolupa”) w odniesieniu do przywozu i wprowadzania do ruchu pojazdów zgodnie z prawem zarejestrowanych i używanych w innym państwie członkowskim, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE i 30 WE. II – Ramy prawne A –    Prawo wspólnotowe 2.        Artykuł 28 WE zakazuje między państwami członkowskimi ograniczeń ilościowych w przywozie oraz wszelkich środków o skutku równoważnym. 3.        Zgodnie z art. 30 WE zakazy lub ograniczenia przywozowe między państwami członkowskimi, uzasadnione w szczególności względami bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi są dozwolone, nie powinny jednak stanowić środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytych ograniczeń w handlu między państwami członkowskimi. B –    Uregulowania fińskie 4.        Artykuł 8 ajoneuvolaki 1090/2002 (ustawy nr 1090/2002 z dnia 11 grudnia 2002 r. o pojazdach) przewiduje ogólny obowiązek rejestracji i poddania kontroli technicznej, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych przez tę ustawę lub na jej podstawie. Zgodnie z art. 64 omawianej ustawy wyjątki od obowiązku rejestracji mogą być przewidziane przez dekret w przypadku pojazdów zarejestrowanych za granicą, które mają poruszać się po sieci drogowej Finlandii jedynie okazjonalnie lub czasowo(2). 5.        Artykuł 1 autoverolaki 1482/1994 (ustawy nr 1482/1994 z dnia 29 grudnia 1994 r. o podatku od rejestracji pojazdów) ustanawia ogólną zasadę, zgodnie z którą podatek ten („autovero”) musi być uiszczony przed zarejestrowaniem lub dopuszczeniem pojazdów do ruchu w Finlandii. Artykuł 35 tej ustawy przewiduje wyjątki od ogólnego obowiązku uiszczania podatku od rejestracji wobec pojazdów używanych czasowo i pojazdów objętych pozwoleniem na czasowe używanie. 6.        Wyjątki od obowiązku rejestracji zostały ustalone w asetus ajoneuvojen rekisteröinnistä 1598/1995 (dekrecie nr 1598/1995 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie rejestracji pojazdów, zwanym dalej „dekretem nr 1598/1995” lub „dekretem w sprawie rejestracji”), którego art. 8 ust. 2 przewiduje, że pojazd zarejestrowany za granicą lub pojazd opatrzony tymczasowymi tablicami rejestracyjnymi może zostać dopuszczony do ruchu w Finlandii bez świadectwa rejestracji na zasadach przewidzianych w art. 46–48, 48a, 49–51, 51a, 51b i 52–56 tego dekretu. To samo odnosi się do pojazdów, w odniesieniu do których zostało wydane pozwolenie na czasowe używanie. 7.        Artykuł 48 dekretu nr 1598/1995 stanowi: „1.      Organ właściwy w zakresie rejestracji i władze celne mogą, na potrzeby poddania pojazdu kontroli technicznej przeprowadzanej w związku z przewozem, wystawieniem, udziałem w zawodach lub demonstracją na terenie Finlandii pojazdu, który nie jest zarejestrowany w tym państwie lub z innego szczególnego powodu w związku z przewozem pojazdu, wydać na podstawie wniosku pozwolenie na czasowe używanie pojazdu w celu dopuszczenia go do ruchu. Numery pozwolenia (samoprzylepne winiety) są przydzielane wraz z wydawaniem pozwolenia. 2.      Omawiane pozwolenie na czasowe używanie może zostać wydane, jeżeli pojazd objęty jest ważnym ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych i uiszczone zostały roczne podatki […]. 3.      Pozwolenie na czasowe używanie jest wydawane na okres, w którego trakcie pojazd musi być dopuszczony do ruchu. Z wyjątkiem szczególnie poważnych względów pozwolenie nie może być wydane na okres dłuższy niż siedem dni. Udział w zawodach nie może zostać uznany za takie względy. 4.      Pojazd nie może być używany zgodnie z pozwoleniem, jeżeli nie może uczestniczyć w ruchu z powodu jego stanu, rozmiarów lub wagi”. 8.      W roku 2003 do artykułu tego dodano ustęp 5 wchodzący w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. Przewiduje on przedłużone pozwolenie na czasowe używanie, które pozwala jednostce używać tymczasowo przywieziony przez nią pojazd, maksymalnie przez trzy miesiące, przed pierwszą rejestracją, na potrzeby własne. Przepis ten obowiązywał do dnia 31 grudnia 2005 r. 9.        Artykuł 48a dekretu nr 1598/1995 wskazuje sposób nałożenia numerów pozwolenia (samoprzylepnych winiet) na pojazdy. 10.      Artykuł 49 tego samego dekretu przewiduje, że podczas gdy pojazd znajduje się w ruchu, kierowca musi posiadać zaświadczenie o pozwoleniu na czasowe używanie. 11.      Artykuł 21 ust. 2 valtioneuvoston asetus ajoneuvoliikennerekisterin tiedoista nr 1116/2003 (dekretu nr 1116/2003 z dnia 18 grudnia 2003 r. w sprawie informacji wpisywanych do rejestru pojazdów) wylicza informacje dotyczące pozwolenia na czasowe używanie, które podlegają wpisowi do rejestru pojazdów, tj. „nazwisko lub nazwę, adres, numer osobisty lub numer przedsiębiorstwa lub stowarzyszenia, na których rzecz wydane zostało pozwolenie na czasowe używanie, markę pojazdu, model, numer fabryczny, numer rejestracji, ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, datę wydania pozwolenia i organ, który je wydał, okres jego ważności, jego przeznaczenie, opłaty należne z tytułu wydania pozwolenia i, w stosownym przypadku, trasę”. 12.      Wreszcie art. 65 dekretu nr 1598/1995 ustala sankcje w przypadku nieprzestrzegania przepisów tego aktu. Stanowi, że funkcjonariusz policji, służby celnej lub straży granicznej może skonfiskować tablice rejestracyjne pojazdu, a także pozwolenie na czasowe używanie i samoprzylepne winiety i w ten sposób unieruchomić pojazd. Na podstawie pozwolenia wydanego na piśmie przez policję, administrację celną lub przez urząd straży granicznej pojazd, który uległ takiej konfiskacie, może być odprowadzony na miejsce przeznaczenia w celu naprawy lub kontroli technicznej. 13.      Podsumowując, by wprowadzić do ruchu pojazd zarejestrowany i używany w państwie członkowskim innym niż Republika Finlandii lub taki, który nie jest jeszcze zarejestrowany, osoba mająca miejsce zamieszkania w Finlandii musi zarejestrować swój pojazd w tym państwie, by móc go następnie używać lub wystąpić wobec właściwych władz fińskich o pozwolenie na czasowe używanie, które po jego przyznaniu dopuszcza pojazd do ruchu w tym państwie na siedem dni przed przystąpieniem do jego rejestracji i zwalnia na ten okres od uiszczenia związanego z nią podatku. Pozwolenie na czasowe używanie jest również wymagane, gdy pojazd osoby mającej miejsce zamieszkania w Finlandii przejeżdża przez to państwo w kierunku innego państwa członkowskiego. W przypadku nieotrzymania omawianego pozwolenia lub po upływie daty jego ważności używanie pojazdu jest zabronione. III – Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi 14.      Komisja, która otrzymała liczne skargi dotyczące fińskiego ustawodawstwa i praktyki właściwych władz w zakresie wydawania pozwolenia na czasowe używanie wymaganego w związku z przywozem pojazdu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim, zwróciła się do rządu fińskiego w piśmie z dnia 17 maja 2002 r. o udzielenie wyjaśnień w przedmiocie omawianych uregulowań. 15.      Komisja, uznając odpowiedzi udzielone przez Republikę Finlandii za niezadowalające, w piśmie z dnia 9 kwietnia 2003 r. wystosowała wezwanie do usunięcia uchybień, podnosząc, że ciążący na osobach mających miejsce zamieszkania w Finlandii, chcących dokonać przywozu pojazdu zarejestrowanego za granicą obowiązek ubiegania się o czasowe pozwolenie na używanie od chwili przekroczenia granicy fińskiej połączony z obowiązkiem ponownego ubezpieczenia pojazdu w Finlandii stanowi ograniczenie swobody przepływu towarów, a tym samym narusza art. 28 WE. Komisja wskazała również, że siedmiodniowy okres ważności pozwolenia na czasowe używanie jest zbyt krótki, a w konsekwencji sprzeczny z art. 28 WE. 16.      Po zbadaniu odpowiedzi Republiki Finlandii na wezwanie do usunięcia uchybień Komisja pismem z dnia 16 grudnia 2003 r. skierowała do niej uzasadnioną opinię, zgodnie z art. 226 WE. 17.      Komisja, stwierdziwszy, że Republika Finlandii powtórzyła swoje pierwotne uwagi i nie podjęła środków w celu zastosowania się do wspomnianej opinii w wyznaczonym terminie, postanowiła wnieść niniejszą skargę. IV – Żądania stron i postępowanie przed Trybunałem 18.      Komisja wnosi do Trybunału o: –        stwierdzenie, że wymagając pozwolenia na czasowe używanie w odniesieniu do pojazdów zgodnie z prawem zarejestrowanych i używanych w innym państwie członkowskim Republika Finlandii uchybiła ciążącym na niej zobowiązaniom wynikającym z art. 28 WE i 30 WE; –        obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania. 19.      Republika Finlandii wnosi do Trybunału o: –        oddalenie skargi; –        obciążenie Komisji kosztami postępowania. 20.      Po uprzedniej wymianie pism na rozprawie w dniu 9 listopada 2006 r. wysłuchano wystąpień stron. V –    W przedmiocie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego A –    Streszczenie argumentów stron 21.      Tytułem głównym Komisja podnosi, że reżim prawny pozwolenia na czasowe używanie ustanowiony dekretem nr 1598/1995 jest sprzeczny z art. 28 WE i 30 WE. 22.      Komisja postrzega procedurę wydawania pozwoleń na czasowe używanie jako przewidziany prawem etap administracyjny poprzedzający właściwą procedurę rejestracji pojazdu, stosowaną, kiedy osoba mająca miejsce zamieszkania w Finlandii zamierza dokonać przywozu pojazdu zgodnie z prawem zarejestrowanego w innym państwie członkowskim. 23.      Zdaniem Komisji ustanowienie takiego pozwolenia wykazuje cechy ograniczeń ilościowych w przywozie lub środka o skutku równoważnym w rozumieniu art. 28 WE, gdyż osoba mająca miejsce zamieszkania w Finlandii nie ma żadnej gwarancji prawnej co do możliwości wprowadzenia do ruchu na terytorium Finlandii pojazdu zgodnie z prawem zarejestrowanego w innym państwie członkowskim, którego przywozu do Finlandii dokonała. 24.      Twierdzi ona, że w szczególności z brzmienia art. 48 dekretu nr 1598/1995 wynika, że wydawanie pozwolenia na czasowe używanie jest pozostawione swobodnemu uznaniu właściwych organów, co oznacza, że w konsekwencji wnioskodawca pozbawiony jest gwarancji jego uzyskania. Potwierdza to fakt, że nie można również z całą pewnością ustalić, według jakich kryteriów powyższe pozwolenie jest przyznawane. 25.       Podkreśla ona także, że osoba znajdująca się w posiadaniu pojazdu co do zasady musi zatrzymać się na granicy fińskiej w celu ubiegania się o pozwolenie na czasowe używanie oraz że w każdym przypadku wniosek o pozwolenie wymaga udania się przez osobę zamierzającą dokonać przywozu do urzędu celnego oraz poniesienia kosztów, nawet jeśli jest on składany z wyprzedzeniem, przed przekroczeniem granicy. 26.      Komisja utrzymuje, że w świetle orzecznictwa Trybunału ustawodawstwo krajowe, które utrzymuje wymóg, nawet jeśli tylko czysto formalny, zezwoleń na przywóz towarów lub innych tego typu działań, jest sprzeczne z art. 28 WE. 27.      Poza tym, odpowiadając na argumenty rządu fińskiego służące uzasadnieniu wydawania pozwolenia na czasowe używanie ze względu na skuteczność kontroli fiskalnej, bezpieczeństwo drogowe i aktualizację rejestru pojazdów Komisja utrzymuje po pierwsze, że skuteczność kontroli fiskalnej może być zapewniona środkami mniej ograniczającymi swobodny przepływ towarów, a po drugie, że reżim prawny pozwolenia na czasowe używanie nie może być dodatkowo uzasadniony względami związanymi z bezpieczeństwem drogowym przede wszystkim dlatego, że pozwolenie to jest wymagane jedynie w odniesieniu do pojazdów zarejestrowanych za granicą należących do osób mających miejsce zamieszkania w Finlandii. Odnośnie do argumentu Republiki Finlandii w zakresie konieczności poznania parametrów technicznych pojazdów niezarejestrowanych w tym państwie Komisja dodaje, że środki przewidziane dyrektywą Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów(3) pozwalają spełnić ten wymóg na podstawie rejestracji dokonanej przez inne państwa członkowskie. 28.      Wreszcie tytułem ewentualnym Komisja utrzymuje, że nawet zakładając, że Trybunał wykluczy uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego w zakresie wydawania pozwoleń na czasowe używanie, okres ich ważności wynoszący siedem dni jest sam w sobie sprzeczny z art. 28 WE i 30 WE, biorąc pod uwagę jego krótkotrwałość. Ocenę tę opiera ona na wyroku w sprawie Cura Anlagen(4). 29.      W tym względzie Komisja podkreśla w replice, że okres siedmiu dni okazuje się niewystarczający, by dokonać wszystkich formalności niezbędnych, by zarejestrować pojazd w Finlandii i uiścić podatek z tym związany. 30.      Poza tym Komisja nie widzi przyczyn, dla których władze fińskie nie mogą zmienić aktualnych uregulowań w ten sposób, by zamienić reżim prawny wydawania pozwolenia na czasowe używanie przez okres siedmiu dni na prawo używania pojazdu przez trzy miesiące przed jego zarejestrowaniem w Finlandii. 31.      Tytułem wstępu Republika Finlandii zauważa, że przystąpiła do trzech konwencji międzynarodowych o transporcie [Paryż (1923), Genewa (1949) i Wiedeń (1968)] oraz że konwencje te zakładają, że pojazd używany w Finlandii musi być w tym państwie zarejestrowany. Podnosi ona również, że jeśli osoba mająca stałe miejsce zamieszkania w Finlandii wyraża wolę używania w tym państwie pojazdu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim, musi otrzymać w tym celu pozwolenie na czasowe używanie zezwalające na przywóz tego pojazdu i przynależne mu samoprzylepne numery pozwolenia; zagraniczne tablice rejestracyjne tymczasowe lub stałe nie mogą być uznane za substytuty pozwolenia na czasowe używanie. 32.      Następnie Republika Finlandii zauważa tytułem głównym, że reżim prawny pozwolenia na czasowe używanie, różniący się od procedury rejestracji pojazdów w dosłownym tego znaczeniu, nie stanowi ograniczenia w przywozie w znaczeniu art. 28 WE. 33.      Podkreśla ona fakt, że wbrew temu, co podnosi Komisja, wydanie pozwolenia na czasowe używanie nie ma bezpośredniego związku z przekroczeniem granicy. Zdarzeniem powodującym obowiązek posiadania tego pozwolenia jest natomiast wprowadzenie pojazdu do ruchu. Wymóg uzyskania pozwolenia na czasowe używanie dotyczy więc bez rozróżnienia wszystkich pojazdów niezarejestrowanych jeszcze w Finlandii. 34.      Republika Finlandii podkreśla również – poza przystępną ceną uzyskania pozwolenia na czasowe używanie(5) – szybkość i uproszczony charakter procedury jego wydawania, jako że jest ono wydawane bez uprzedniej kontroli technicznej pojazdu, a ponadto wnioskodawca nie musi znajdować się w posiadaniu pojazdu w chwili składania wniosku o pozwolenie. 35.      Dodatkowo Republika Finlandii wskazuje, że przysługujące właściwym władzom uznanie w zakresie wydawania pozwolenia na czasowe używanie poddane jest określonym wymogom, a co za tym idzie decyzja powyższych władz nie mogłaby być wynikiem arbitralnej oceny, wbrew takiej sugestii Komisji. 36.      Tytułem ewentualnym Republika Finlandii twierdzi, że procedura wydawania pozwoleń na czasowe używanie jest w każdym razie uzasadniona, jako że stanowi najprostszy środek zapewniający realizację celów takich jak skuteczność kontroli fiskalnej, aktualizacja rejestru pojazdów oraz ochrona bezpieczeństwa drogowego. 37.      W tym względzie podnosi ona, po pierwsze, że jeżeli pojazd niezarejestrowany w Finlandii porusza się po terytorium fińskim, należy mieć możliwość sprawdzenia bez ryzyka błędu, czy chodzi o pojazd zwolniony z podatku z tytułu rejestracji, czy o pojazd, w odniesieniu do którego ten podatek musi zostać zapłacony. Istnienie pozwolenia na czasowe używanie pozwala w sposób wiarygodny określić, w stosunku do pojazdów należących do osób mających miejsce zamieszkania w Finlandii, datę wprowadzenia pojazdu do ruchu, stanowiącą punkt wyjściowy do obliczania, jak długo był używany bez opłacenia podatku, oraz uniknąć przeprowadzania na szeroką skalę kontroli drogowych pojazdów opatrzonych zagranicznymi tablicami rejestracyjnymi, kontrole takie byłyby niezbędne w braku instytucji takiego pozwolenia. 38.      Po drugie, utrzymuje ona, iż reżim prawny pozwolenia na czasowe używanie gwarantuje, że informacje dotyczące używanego pojazdu i posiadacza takiego pozwolenia zostaną wpisane do rejestru pojazdów, co jest niezbędne ze względu na cel bezpieczeństwa drogowego. Dodaje, że dane zawarte w rejestrze są nieodzowne w przypadku naruszenia przepisów kodeksu drogowego lub wypadku, jak również przy kontroli parametrów technicznych pojazdu mających znaczenie dla bezpieczeństwa drogowego. Wbrew sugestiom Komisji związanym z dyrektywą 1999/37 dane te nie mogłyby być odpowiednio spisane, jeśli opierałyby się tylko na rejestrze pojazdów państwa członkowskiego, w którym pojazd ten jest już zarejestrowany. Chociaż art. 9 powyższej dyrektywy odwołuje się do wykorzystania sieci elektronicznej między właściwymi władzami państw członkowskich, we Wspólnocie nie istnieje wspólny rejestr pozwalający szybko i w sposób wiarygodny uzyskać informacje o pojazdach. 39.      Wreszcie Republika Finlandii ocenia, że okres ważności pozwolenia na czasowe używanie jest zgodny z zasadą proporcjonalności, a zatem nie jest niezgodny z art. 28 WE i 30 WE, zważywszy w szczególności na elastyczność i łatwość uzyskania omawianego pozwolenia, wypływające z braku uprzedniej kontroli technicznej pojazdu. Poza tym okres ważności pozwolenia może zostać przedłużony na wniosek. 40.      Dodaje ona, że siedmiodniowy okres ważności dotyczy przede wszystkim przywozu pojazdów na sprzedaż, pojazdów w tranzycie lub pojazdów mających poruszać się po Finlandii jedynie przez krótki okres. Jeśli chodzi o pozostałe przypadki, Republika Finlandii wskazuje, że pozwolenie na czasowe używanie, którego okres ważności został ustalony na trzy miesiące, jest z reguły wydawane zgodnie z art. 48 ust. 5 dekretu nr 1598/1995. Podnosi jednak, że przedłużone pozwolenie na czasowe używanie nie jest przedmiotem niniejszej skargi. B –    Ocena 1.      W przedmiocie wymogu uzyskania pozwolenia na czasowe używanie a)      Uwagi wstępne 41.      Przed Trybunałem Komisja zarzuca Republice Finlandii tytułem głównym, że wprowadzając wymóg, iż w odniesieniu do pojazdów zgodnie z prawem zarejestrowanych i używanych w innym państwie członkowskim ich posiadacze lub właściciele muszą ubiegać się o pozwolenie na czasowe używanie w celu wprowadzenia tego pojazdu do ruchu w Finlandii, uchybiła ona zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE i 30 WE. 42.      Biorąc pod uwagę postępowanie poprzedzające wniesienie skargi oraz argumenty przedstawione przez strony przed Trybunałem można przed przystąpieniem do oceny, czy miało miejsce uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego, sformułować cztery uwagi wstępne. 43.      Przede wszystkim pragnę uściślić, iż niniejsze postępowanie nie narusza kompetencji Republiki Finlandii, jaką przyznają jej przywołane konwencje międzynarodowe, jak również orzecznictwo Trybunału(6), do poddania pojazdów, które mają stale poruszać się po terytorium tego państwa członkowskiego, obowiązkowi rejestracji i uiszczenia związanego z nią podatku. Wszczęte przez Komisję postępowanie ma jedynie na celu potwierdzenie, że wymóg pozwolenia na czasowe używanie, istniejący obok obowiązku rejestracji pojazdów jest sprzeczny ze swobodą przepływu towarów. 44.      Następnie należy podnieść, iż na etapie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi Komisja zarzucała rządowi fińskiemu także poddanie pojazdów objętych procedurą wydawania pozwolenia na czasowe używanie obowiązkowi ponownego ubezpieczenia w Finlandii. Wnosząc skargę, uściśliła ona jednak przedmiot sporu jedynie do problematyki wydawania pozwolenia na czasowe używanie i okresu jego ważności. 45.      Poza tym należy uściślić, że sporne uregulowanie fińskie w wykładni przedstawionej przez strony nie obejmuje obowiązkiem uzyskania pozwolenia na czasowe używanie pojazdów zarejestrowanych w innym państwie członkowskim, a używanych w Finlandii tymczasowo w celach turystycznych przez obywateli innych państw członkowskich. W rzeczywistości obowiązek ten obejmuje, zgodnie z przepisami dekretu nr 1598/1995, jedynie pojazdy zarejestrowane i używane w innym państwie członkowskim, których właściciel ma miejsce zamieszkania na terytorium Finlandii. 46.      Na koniec należy również zwrócić uwagę, że termin transpozycji dyrektywy 1999/37 w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów przytaczanej przez strony przed Trybunałem jeszcze nie upłynął w chwili upływu terminu wyznaczonego Republice Finlandii na zastosowanie się do uzasadnionej opinii Komisji(7). Tymczasem, jak wiadomo, istnienie uchybienia powinno być oceniane według sytuacji w państwie członkowskim w momencie upływu terminu określonego w uzasadnionej opinii(8). W niniejszej sprawie, w tym terminie, a był to dzień 19 lutego 2004 r., nie istniała żadna norma wspólna, ani zharmonizowana na poziomie wspólnotowym regulująca dopuszczenie do ruchu w państwach członkowskich pojazdów zarejestrowanych i używanych w innym państwie członkowskim, której naruszenie Komisja mogłaby zarzucić Republice Finlandii. 47.      Biorąc powyższe pod uwagę, przy braku norm wspólnych lub zharmonizowanych państwa członkowskie pozostają zobowiązane do przestrzegania podstawowych swobód ustanowionych traktatem WE, do których należy swoboda przepływu towarów(9). 48.      Należy zatem sprawdzić, czy Komisja słusznie utrzymuje, że Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE i 30 WE, wymagając, w myśl zasad zawartych w dekrecie nr 1598/1995, uzyskania pozwolenia na czasowe używanie w odniesieniu do pojazdów zarejestrowanych i używanych w innym państwie członkowskim. 49.      Analiza ta prowadzi do zbadania, czy omawiane uregulowanie krajowe stanowi przeszkodę w swobodnym przepływie towarów zakazane przez art. 28 WE, a jeśli tak, czy jest ona uzasadniona. b)      W przedmiocie istnienia przeszkody w swobodnym przepływie towarów 50.      Zgodnie z orzecznictwem przepisy krajowe mogące bezpośrednio lub pośrednio, rzeczywiście lub potencjalnie utrudnić wewnątrzwspólnotową wymianę handlową, stanowią środek o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi zakazany przez art. 28 WE(10). 51.      Chociaż celem środka krajowego nie jest regulacja wymiany handlowej między państwami członkowskimi, rozstrzygający jest tu jego wpływ rzeczywisty lub potencjalny na handel wewnątrzwspólnotowy. 52.      Poza tym w braku harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich środkami o skutku równoważnym mogą być przepisy krajowe stosowane bez rozróżnienia wobec wszystkich produktów, chyba że dotyczą w ten sam sposób, z prawnego i faktycznego punktu widzenia, produktów krajowych i produktów pochodzących z innych państw członkowskich(11). 53.      Moim zdaniem w niniejszej sprawie przepisy dekretu nr 1598/1995 różnicują, z prawnego i faktycznego punktu widzenia, wprowadzanie do ruchu i w konsekwencji sprzedaż pojazdów pochodzących z innych państw członkowskich. 54.      Oczywiście, na podstawie lektury powyższych przepisów zdarzeniem powodującym obowiązek posiadania pozwolenia na czasowe używanie nie jest przekroczenie fińskiej granicy, ale wprowadzenie pojazdu do ruchu w Finlandii. Można by zatem uznać, tak jak wnosił rząd fiński, że powyższe przepisy stosuje się bez rozróżnienia wobec wszystkich pojazdów (należących do osób mających miejsce zamieszkania w Finlandii), które nie są jeszcze zarejestrowane w Finlandii. 55.      Tymczasem, z prawnego punktu widzenia, obowiązek posiadania pozwolenia na czasowe używanie, tym samym procedura uprzedniej zgody, dotyczy wprowadzania do ruchu pojazdów, które znajdują się w różnych sytuacjach. 56.      W tym względzie przypominam, że zgodnie z brzmieniem dekretu nr 1598/1995 obowiązek pozwolenia na czasowe używanie dotyczy zarówno pojazdów sprzedawanych w Finlandii nieposiadających jeszcze żadnej rejestracji, jak również tych już zarejestrowanych i używanych w innym państwie członkowskim. 57.      Można zrozumieć ten obowiązek, jeśli dotyczy pojazdów sprzedawanych w Finlandii, które nie były jeszcze zarejestrowane, szczególnie, by przyznać im certyfikat techniczny oraz by czasowo wprowadzić je do fińskiej sieci drogowej, natomiast nie można uznać, bez uzasadnienia, obowiązku posiadania powyższego pozwolenia w odniesieniu do pojazdów już zarejestrowanych i używanych w innym państwie członkowskim, gdyż powielałby on ich rejestrację, która stanowi już gwarancję, że pojazdy posiadają pewne wymagane parametry techniczne i są zdolne swobodnie poruszać się we Wspólnocie, przynajmniej tymczasowo. 58.      Sytuacja ta moim zdaniem jest porównywalna z tą, w której Trybunał stwierdził, że przepisy krajowe stanowiące, że produkty zgodnie z prawem wyprodukowane i sprzedawane w danym państwie członkowskim poddawane są takim samym kontrolom jak produkty po raz pierwszy wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim i przez nie uprzednio zatwierdzane, stanowią środki o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi w przywozie w znaczeniu art. 28 WE(12). 59.      Z faktycznego punktu widzenia przepisy dekretu nr 1598/1995 mogą zniechęcić osoby mieszkające na terenie Finlandii do zakupu pojazdów w innych państwach członkowskich w celu ich przywiezienia i używania w Finlandii, z racji kroków do podjęcia przy uzyskiwaniu pozwolenia na czasowe używanie i unieruchomienia pojazdu wraz z wygaśnięciem pozwolenia. 60.      Poza tym organy wymienione w art. 48 dekretu nr 1598/1995 posiadają władzę, z całą pewnością nie arbitralną, ale w każdym wypadku opartą na uznaniu przy wydawaniu omawianego pozwolenia, co dodatkowo uzasadnia kwalifikację pozwolenia na czasowe używanie jako środka o skutku równoważnym w znaczeniu art. 28 WE, ponieważ, jak wyjaśnia Komisja, pojazdy już zarejestrowane w innym państwie członkowskim nie mają żadnej pewności, że otrzymają to pozwolenie. 61.      Oceny te mają moim zdaniem znaczenie a fortiori dla pojazdów, które mają tylko przejechać tranzytem przez terytorium fińskie i których właściciele podlegają także wymogowi posiadania pozwolenia na czasowe używanie. 62.      W świetle powyższych rozważań uważam, że Komisja słusznie podnosi, iż fiński reżim prawny pozwolenia na czasowe używanie tworzy przeszkodę w swobodnym przepływie towarów zakazaną przez art. 28 WE. c)      W przedmiocie ewentualnych uzasadnień przeszkody 63.      W tym miejscu należy zbadać, czy wyżej wymieniony środek, mimo ograniczającego wpływu na handel wewnątrzwspólnotowy, może być uzasadniony względami interesu ogólnego wymienionymi w art. 30 WE lub wymogami nadrzędnymi wskazanymi w orzecznictwie Trybunału. 64.      Trybunał przyjmuje ścisłą wykładnię odstępstw przewidzianych w art. 30 WE, wszystkie one dotyczą względów pozagospodarczych(13), oraz uściśla, że dla przyjęcia uzasadnienia niezbędne jest, by omawiany środek był zgodny z zasadą proporcjonalności(14). 65.      W przypadku braku harmonizacji wspólnotowej do państw członkowskich należy określenie własnego poziomu ochrony interesów pozagospodarczych, które zamierzają osiągnąć. Muszą przy tym wykazać po pierwsze, że ich uregulowania są wystarczające, by osiągnąć planowany cel, i po drugie, że są one proporcjonalne do przyjętego zamierzenia. 66.      W niniejszej sprawie Republika Finlandii utrzymuje, że reżim prawny pozwolenia na czasowe używanie jest uzasadniony względami związanymi z bezpieczeństwem drogowym i skutecznością kontroli fiskalnej. Przypomina ona również o prowadzeniu i aktualizacji rejestru pojazdów, nie precyzując jednak, czy jest to oddzielny motyw uzasadnienia, czy też stanowi element powyższych argumentów. 67.      W kwestii bezpieczeństwa drogowego Trybunał orzekł już, że takie uzasadnienie podlega art. 30 WE(15) i że stanowi ona również nadrzędny wzgląd interesu ogólnego w rozumieniu orzecznictwa(16). Skuteczność kontroli fiskalnej natomiast, jako argument uzasadniający, została uznana za należącą do wymogów nadrzędnych uznanych w orzecznictwie Trybunału(17). Prowadzenie i aktualizacja rejestru pojazdów nie jest w mojej ocenie argumentem autonomicznym, mogącym samodzielnie uzasadnić ograniczenie przepływu towarów. Niemniej może on być badany równolegle z dwoma wcześniejszymi względami podniesionymi przez Republikę Finlandii. 68.      W ramach tej analizy należy sprawdzić, czy państwo członkowskie wykazało, że ograniczenia są w stanie zagwarantować realizację założonych celów i nie wykraczają poza to, co jest niezbędne do ich osiągnięcia(18). i)      W przedmiocie bezpieczeństwa drogowego 69.      Republika Finlandii podtrzymuje zasadniczo, że obowiązek uzyskania pozwolenia na czasowe używanie pozwala na gromadzenie informacji w szczególności o parametrach technicznych pojazdu i jego właścicielu, które są zapisane w fińskim rejestrze pojazdów i są niezbędne dla osiągnięcia bezpieczeństwa drogowego. 70.      Powyższa argumentacja mnie nie przekonuje. 71.      Po pierwsze, Republika Finlandii wysuwa argument bezpieczeństwa drogowego, przytaczając jedynie wagę zapisu informacji o parametrach technicznych pojazdu i jego właścicielu w rejestrze powstałym w tym celu, bez wykazania niezbędności procedury wydawania pozwolenia na czasowe używanie w celu otrzymania takich informacji. 72.      Tymczasem jest oczywiste, że prowadzenie rejestru pojazdów i aktualizacja informacji tam zawartych mogą być oddzielone od procedury wydawania pozwolenia na czasowe używanie. Nie ma zatem związku między tą procedurą a powoływanym celem kontroli bezpieczeństwa drogowego. Zresztą Trybunał wskazał już, przy powoływaniu się Republiki Finlandii na bezpieczeństwo drogowe jako uzasadnienie naruszenia swobodnego przepływu pracowników, iż w sytuacji gdy wszystkie państwa członkowskie posiadają system rejestracji pojazdów, identyfikacja zarówno właściciela pojazdu, jak i parametrów technicznych wydaje się możliwa, niezależnie od tego, w jakim państwie członkowskim pojazd jest zarejestrowany(19). 73.      Po drugie, wydaje mi się, że dla przyjęcia uzasadnienia opierającego się na ochronie bezpieczeństwa drogowego trzeba, by wydawanie pozwolenia na czasowe używanie wiązało się z kontrolą techniczną pojazdu. W tym względzie należy przede wszystkim podnieść, że Republika Finlandii nie ustanawia takiego związku(20). Następnie kontrola taka mogłaby być wymagana jedynie pod warunkiem poszanowania przepisów dyrektywy Rady 96/96/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep(21). Dyrektywa ta odnosi się do procedury rejestracyjnej i przewiduje w szczególności, że jeśli pojazd był poddany kontroli technicznej w danym państwie członkowskim, wszystkie inne państwa członkowskie uznają certyfikat wydany z tego tytułu, nie wyklucza to jednak wymogu dodatkowych badań w celu rejestracji na ich terytorium, pod warunkiem, że ten certyfikat ich nie obejmuje(22). 74.      Po trzecie, należy stwierdzić, że pojazdy należące do osób niemających miejsca zamieszkania na terytorium Finlandii mogą swobodnie poruszać się po tym państwie bez uprzedniego obowiązku starania się o wydanie pozwolenia na czasowe używanie. Powyższe wskazuje, że omawiany środek nie jest w stanie zapewnić celu bezpieczeństwa drogowego, chyba że zakładając, iż niebezpieczne są jedynie pojazdy zarejestrowane w innych państwach członkowskich należące do osób mających miejsce zamieszkania w Finlandii(23), co wydaje się nieprawdopodobne i nie jest utrzymywane przez rząd fiński. 75.      Mając na względzie poprzedzające uwagi, myślę, że pozwolenie na czasowe używanie ustanowione spornymi uregulowaniami fińskimi nie może być uzasadnione argumentami związanymi z bezpieczeństwem drogowym. ii)    W przedmiocie skuteczności kontroli fiskalnej 76.      Republika Finlandii potwierdza stosowanie uznanej przez Trybunał w wyżej wymienionym wyroku w sprawie Cura Anlagen zasady kompetencji państwa miejsca zamieszkania w dziedzinie opodatkowania pojazdów, z której wyprowadza też kompetencję do przyjęcia wyjątków od tego opodatkowania. Wymóg pozwolenia na czasowe używanie, będąc czasowo ograniczonym wyjątkiem od obowiązku uiszczania podatku od rejestracji, powinien być zatem uznany za podlegający kompetencji podatkowej Republiki Finlandii. 77.      Taka argumentacja pozwala zrozumieć, dlaczego rząd fiński utrzymuje, że ewentualna przeszkoda utworzona pozwoleniem na czasowe używanie jest uzasadniona skutecznością kontroli fiskalnej. Tłumaczy on, że pozwolenie na czasowe używanie służy rozróżnieniu pojazdów używanych ze zwolnieniem od podatku od tych, w stosunku do których uiszczony został podatek od rejestracji, gdyż informacje dotyczące posiadacza omawianego pozwolenia oraz samego pojazdu są zapisane w rejestrze pojazdów, a pojazdy posiadają samoprzylepne numery pozwolenia. 78.      Jak już podkreśliłem, skuteczność kontroli fiskalnej jest zgodnie z orzecznictwem Trybunału jednym z wymogów nadrzędnych interesu ogólnego. Należy jednak zbadać, czy wymóg pozwolenia na czasowe używanie jest niezbędny i proporcjonalny, by osiągnąć ten cel. 79.      W kwestii konieczności spornego środka, tzn. tego, czy jest on w stanie zapewnić realizację obranego celu, słuszne wydaje mi się rozróżnienie między, z jednej strony, pojazdami należącymi do osób mających miejsce zamieszkania w Finlandii oraz które przeznaczone są do stałego poruszania się po tym państwie i w konsekwencji – do zarejestrowania w Finlandii i, z drugiej strony, pojazdami osób mających miejsce zamieszkania w Finlandii, przejeżdżającymi tranzytem przez to państwo w kierunku innego państwa członkowskiego. 80.      W przypadku pierwszego założenia sporne uregulowania krajowe rozwiązują kwestię kontroli fiskalnej poprzez możliwość sprawdzenia w rejestrze pojazdów oraz na samoprzylepnych numerach pozwolenia przyklejonych do pojazdów, które pojazdy są czasowo zwolnione z zapłaty podatku od rejestracji, a których właściciele po wygaśnięciu ważności pozwolenia na czasowe używanie powinni uiścić podatek od rejestracji. 81.      Natomiast, biorąc pod uwagę drugie założenie, wydaje mi się, że obowiązek pozwolenia na czasowe używanie nie odpowiada celowi skuteczności kontroli fiskalnej w zakresie, w jakim wymóg ten dotyczy pojazdów, które nie są przeznaczone do rejestracji w Finlandii. 82.      Co zaś się tyczy proporcjonalnego charakteru omawianego środka w stosunku do obranego celu, problemu możliwego do zbadania tylko w ramach pierwszego założenia przedstawionego w pkt 80, również uważam, że cel ten może być osiągnięty przy pomocy środków mniej ograniczających swobodną wymianę handlową między państwami członkowskimi. 83.      Uważam, że można na wzór Komisji obronić tezę, że cel kontroli fiskalnej mógłby być realizowany na przykład poprzez reżim prawny obowiązkowej deklaracji uprzedniej składanej z inicjatywy jednostki, obwarowanej stosownymi sankcjami z tytułu niespełnienia tej formalności administracyjnej. Informacje przedstawione właściwym fińskim organom w deklaracji uprzedniej pozwoliłyby im na aktualizowanie połączonego w sieć drogą elektroniczną rejestru pojazdów oraz jednoznaczne ustalanie daty rozpoczęcia używania ze zwolnieniem od podatku. Powyższa deklaracja uprzednia nie wykluczałaby jednakże możliwości, by organy fińskie przewidziały racjonalny termin używania pojazdu ze zwolnieniem od podatku, licząc od dnia uprzedniej deklaracji wprowadzenia pojazdu do ruchu. 84.      Następnie należy zauważyć, że inicjatywa własna jednostki występującej ze spontaniczną deklaracją pozostałaby w konwencji aktualnej praktyki występowania o pozwolenie na czasowe używanie bezpośrednio przez osoby zainteresowane. Niemniej w przeciwieństwie do argumentu rządu fińskiego wysuniętego podczas rozprawy deklaracja uprzednia nie byłaby równoważna z pozwoleniem na czasowe używanie. Po pierwsze, deklaracja ta nie narusza zasady swobody przepływu pojazdów, podczas gdy logika rządząca pozwoleniem na czasowe używanie opiera się na systemie uprzedniej zgody na wprowadzenie do ruchu, a w przypadku jej niewyrażenia pojazd nie może uczestniczyć w ruchu. Po drugie, tak jak podkreśliłem to w pkt 60 niniejszej opinii, pozwolenie na czasowe używanie wydawane jest przez właściwe organy fińskie w ramach ich uznania, podczas gdy w ramach systemu uprzedniej deklaracji rola organu ogranicza się do zapisania w przeznaczonym do tego rejestrze informacji dotyczących pojazdu i jego właściciela lub posiadacza. 85.      W sprawie wątpliwości przywołanych przez rząd fiński w związku z możliwymi trudnościami związanymi z wprowadzeniem kontroli drogowych na szeroką skalę, które byłyby konsekwencją zniesienia pozwolenia na czasowe używanie, należy przede wszystkim wskazać, że ewentualne problemy organizacji wewnętrznej państwa członkowskiego nie stanowią uzasadnienia dla przyjęcia środków bardziej ograniczających wymianę wewnątrzwspólnotową. Następnie trzeba wskazać, że połączenie w sieć drogą elektroniczną rejestru pojazdów we wszystkich właściwych organach powinno zadośćuczynić wymogowi identyfikacji pojazdów, które powinny być zarejestrowane w Finlandii, bez konieczności odwołania się do kontroli na szeroką skalę pojazdów zarejestrowanych za granicą. Uruchomienie tej sieci miało już zresztą miejsce, co Republika Finlandii potwierdziła podczas rozprawy. 86.      Na końcu należy jeszcze podnieść przytoczony przez Republikę Finlandii problem kontroli drogowych, który mimo wszystko istnieje w ramach aktualnego reżimu prawnego pozwolenia na czasowe używanie i dotyczy przypadków osób mających miejsce zamieszkania na terenie Finlandii, nieubiegających się o pozwolenie. Biorąc powyższe pod uwagę, można założyć, że system uprzedniej deklaracji, mniej uciążliwy niż reżim prawny pozwolenia na czasowe używanie, powinien zwiększyć liczbę osób mających miejsce zamieszkania w Finlandii, które wystąpią do władz fińskich o zapisanie wymaganych informacji, co pociągnie za sobą zmniejszenie ewentualnych przypadków obejścia systemu, które jako jedyne podlegałyby kontrolom drogowym. 87.      W świetle powyższych rozważań jestem zdania, że pozwolenie na czasowe używanie ustanowione dekretem  nr 1598/1995 nie stanowi środka proporcjonalnego względem celu skutecznej kontroli fiskalnej zamierzonego przez Republikę Finlandii. 88.      W rezultacie, tytułem głównym, proponuję uwzględnić skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego złożoną przez Komisję. 2.      W przedmiocie okresu ważności pozwolenia na czasowe używanie 89.      Należy przypomnieć, że Komisja podnosi tytułem ewentualnym i na wypadek, gdyby Trybunał przyjął, że wymóg pozwolenia na czasowe używanie jest uzasadniony, iż jego siedmiodniowy okres ważności, biorąc pod uwagę jego krótkotrwałość, jest sam w sobie sprzeczny z art. 28 WE i 30 WE. 90.      Republika Finlandii sprzeciwia się tej argumentacji, twierdząc, że siedmiodniowy okres ważności pozwolenia na czasowe używanie jest wystarczający, by pozwolić właścicielom spornych pojazdów podjąć niezbędne kroki w celu rejestracji pojazdu. 91.      Ponieważ, jak już wyjaśniłem powyżej, uważam, że wymóg pozwolenia na czasowe używanie jest sam w sobie przeszkodą w swobodnym przepływie towarów, która nie może być uzasadniona celami wyszczególnionymi przez Republikę Finlandii, oczywiste jest, że kwestia odnosząca się do okresu ważności omawianego pozwolenia staje się nieistotna. Poruszam tę problematykę tytułem ewentualnym, jeśli Trybunał nie podzieli moich propozycji przedstawionych powyżej. 92.      W tym względzie należy skoncentrować się na analizie siedmiodniowego terminu, który zgodnie z brzmieniem art. 48 ust. 3 dekretu nr 1598/1995 stanowi co do zasady okres ważności pozwolenia na czasowe używanie, i pominąć stanowiący odstępstwo trzymiesięczny okres ustanowiony w ustępie 5 tego samego artykułu, który nie stanowi przedmiotu skargi Komisji. 93.      Należy przypomnieć, że po upływie siedmiodniowego okresu ważności pozwolenia na czasowe używanie właściciel pojazdu powinien wystąpić o jego zarejestrowanie lub, w przeciwnym wypadku, unieruchomić pojazd. 94.      Uwaga ta pozwala przyjąć, że okres ważności pozwolenia na czasowe używanie pokrywa się z okresem, w którym jednostka powinna wystąpić o zarejestrowanie swojego pojazdu. 95.      W tym względzie Trybunał orzekł tymczasem, że nawet w przypadku braku uregulowania wspólnotowego w tej dziedzinie państwa członkowskie nie mogą ustanowić terminu tak krótkiego, że poszanowanie nałożonych obowiązków staje się niemożliwe lub zbyt trudne ze względu na formalności, które muszą być zachowane(24). 96.      W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę formalności niezbędne do rejestracji pojazdu w Finlandii, włączając w to decyzję fińskich organów podatkowych w sprawie wysokości podatku od rejestracji do uiszczenia, która – jak sama przyznała Republika Finlandii – w zasadzie nie może być podjęta w terminie siedmiodniowym, termin ustanowiony w art. 48 ust. 3 dekretu nr 1598/1995 wydaje się zdecydowanie zbyt krótki i w sposób oczywisty przekracza to, co niezbędne, by osiągnąć cele wyznaczone przez fińskie uregulowanie. 97.      W tym względzie fakt, że Republika Finlandii wprowadziła tymczasowo, począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r. nowy ustęp 5 w art. 48 dekretu nr 1598/1995 w celu przedłużenia, na zasadzie odstępstwa, siedmiodniowego okresu do trzymiesięcznego, wskazuje, iż uważa ona, że okres dłuższy niż siedmiodniowy jest w stanie równie skutecznie zapewnić realizację celów przez nią założonych. 98.      Biorąc powyższe pod uwagę, proponuję uznać, że siedmiodniowy okres ważności pozwolenia na czasowe używanie jest nieproporcjonalny. 99.      Proponuję zatem tytułem ewentualnym, by Trybunał, w przypadku jeśli uzna, że wymóg pozwolenia na czasowe używanie jest uzasadniony, stwierdził, że Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE, ustanawiając dekretem nr 1598/1995 siedmiodniowy okres ważności omawianego pozwolenia. VI – W przedmiocie kosztów 100. Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania, a Republika Finlandii powinna przegrać moim zdaniem sprawę, uważam, że należy obciążyć ją kosztami postępowania. VII – Wnioski 101. W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał: –        stwierdził, że wymagając pozwolenia na czasowe używanie w celu wprowadzenia do ruchu pojazdów zgodnie z prawem zarejestrowanych i używanych w innym państwie członkowskim, ustanowionego asetus ajoneuvojen rekisteröinnistä 1598/1995 (dekretem nr 1598/1995 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie rejestracji pojazdów), Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE, –        obciążył Republikę Finlandii kosztami postępowania. 1 – Język oryginału: francuski. – Zgodnie z art. 12 ust. 10 ajoneuvoverolaki 1281/2003 (ustawy nr 1281/2003 z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie rocznego podatku od pojazdów) pojazd objęty pozwoleniem na czasowe używanie jest również zwolniony z podatku rocznego („ajoneuvovero”). – Dz.U. L 138, str. 57. – Wyrok z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie C‑451/99, Rec. str. I‑3193. – Zgodnie z aktami sprawy cena pozwolenia na czasowe używanie wynosi 14 EUR za pojazd. – Zobacz w sprawie swobodnego przepływu pracowników ww. wyrok w sprawie Cura Anlagen, pkt 41 i 42, a także wyrok z dnia 15 września 2005 r. w sprawie C‑464/02 Komisja przeciwko Danii, Zb.Orz. str. I‑7929, pkt 75–78; zob. również w zakresie swobody przedsiębiorczości wyrok z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawach połączonych C‑151/04 i C‑152/04 Nadin i Nadin‑Lux, Zb.Orz. str. I‑11203, pkt 41–43. – Zgodnie z art. 8 dyrektywy 1999/37 państwa członkowskie miały bowiem czas do dnia 1 czerwca 2004 r., by przyjąć przepisy niezbędne do zastosowania się do tej dyrektywy, podczas gdy termin wyznaczony Republice Finlandii na zastosowanie się do tej opinii upływał dnia 19 lutego 2004 r. – Zobacz w szczególności wyroki: z dnia 11 października 2001 r. w sprawie C‑110/00 Komisja przeciwko Austrii, Rec. str. I‑7545, pkt 13; z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie C‑266/03 Komisja przeciwko Luksemburgowi, Zb.Orz. str. I‑4805, pkt 36 i z dnia 28 września 2006 r. w sprawie C‑49/06 Komisja przeciwko Luksemburgowi, niepublikowany w Zbiorze, pkt 6. – Zobacz w tym względzie wyrok z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie C‑14/02 ATRAL, Rec. str. I‑4431, pkt 58. – Zobacz w szczególności wyroki: z dnia 11 lipca 1974 r. w sprawie 8/74 Dassonville, Rec. str. 837, pkt 5; z dnia 24 listopada 1993 r. w sprawach połączonych C‑267/91 i C‑268/91 Keck i Mithouard, Rec. str. I‑6097, pkt 16 oraz z dnia 14 września 2006 r. w sprawach połączonych C‑158/04 i C‑159/04 Alfa Vita Vassilopoulos i Carrefour Marinopoulos, Zb.Orz. str. I‑8135, pkt 15. – Zobacz w szczególności wyrok z dnia 20 lutego 1979 r. w sprawie 120/78 Rewe‑Zentral, zwany wyrokiem w sprawie „Cassis de Dijon”, Rec. str. 649, pkt 6, 14 i 15, a także ww. wyrok w sprawie Keck i Mithouard, pkt 15 i 16. – Zobacz ww. wyrok w sprawie ATRAL, pkt 62 oraz przytoczone tam orzecznictwo. – Zobacz w tym znaczeniu wyrok z dnia 28 kwietnia 1998 r. w sprawie C‑120/95 Decker, Rec. str. I‑1831, pkt 39. – Zobacz, tytułem przykładu, wyrok z dnia 12 października 2000 r. w sprawie C‑314/98 Snellers, Rec. str. I‑8633, pkt 55, 56 oraz przytoczone tam orzecznictwo. – Wyrok z dnia 11 czerwca 1987 r. w sprawie 406/85 Gofette i Gilliard, Rec. str. 2525, pkt 7. – Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Cura Anlagen, pkt 59 oraz wyrok z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie C‑232/03 Komisja przeciwko Finlandii, niepublikowany w Zbiorze, pkt 52. – Zobacz w szczególności ww. wyrok w sprawie Cassis de Dijon, pkt 8 oraz wyrok z dnia 12 marca 1987 r. w sprawie 176/84 Komisja przeciwko Grecji, Rec. str. 1193, pkt 25. – Zobacz w szczególności ww. wyrok w sprawie ATRAL, pkt 64 oraz przytoczone tam orzecznictwo. – Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Komisja przeciwko Finlandii, pkt 51. – Zobacz replikę Republiki Finlandii, pkt 16. – Dz.U. 1997, L 46, str. 1. – Zobacz art. 3 ust. 2 dyrektywy 96/96. Zobacz również ww. wyroki w sprawach: Cura Anlagen, pkt 62 oraz Komisja przeciwko Finlandii, pkt 52. – Pojazdy przeznaczone do poruszania się po Finlandii na stałe i te przejeżdżające przez Finlandię tranzytem w kierunku innego państwa członkowskiego. – Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Cura Anlagen, pkt 46.