C-540/23

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO MACIEJA SZPUNARA przedstawiona w dniu 12 czerwca 2025 r. ( ) Sprawa C‑540/23 P Komisja Europejska przeciwko Covington & Burling, Bart Van Vooren Odwołanie – Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Artykuł 4 ust. 3 akapit drugi – Ochrona procesu podejmowania decyzji – Odmowa ujawnienia dokumentów zawierających głosy państw członkowskich w sprawie zmiany załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 – Decyzja 1999/468/WE – Procedura regulacyjna połączona z kontrolą I. Wprowadzenie 1. Rozpatrywane odwołanie i odwołanie wzajemne mają na celu uchylenie wyroku z dnia 14 czerwca 2023 r., Covington & Burling i Van Vooren/Komisja (T‑201/21, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2023:333), w którym Sąd Unii Europejskiej stwierdził nieważność decyzji Komisji C(2021) 2541 final z dnia 7 kwietnia 2021 r. (zwanej dalej „sporną decyzją”). Decyzją tą Komisja Europejska odmówiła udzielenia dostępu do dokumentów zawierających głosy 22 państw członkowskich oddane w głosowaniu w ramach Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz – sekcja „Przepisy ogólne dotyczące prawa żywnościowego” (zwanego dalej „komitetem Scopaff”, ang. Standing Committee on Plants, Animals, Food and Feed). Głosy te zostały oddane za projektem rozporządzenia zmieniającego załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 ( ) w sprawie wykazu substancji, których stosowanie w żywności jest przez Unię zakazane, ograniczone lub kontrolowane, jeżeli substancja ta jest powiązana z potencjalnym zagrożeniem dla konsumentów (zwanym dalej „projektem rozporządzenia zmieniającego”). 2. Niniejsza sprawa daje Trybunałowi Sprawiedliwości okazję do wyjaśnienia zakresu art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 ( ), który ustanawia wyjątek od prawa dostępu do dokumentów, w celu ochrony procesu podejmowania decyzji nawet po podjęciu decyzji. Ponadto zadaniem Trybunału jest wyjaśnienie ewentualnego związku między procedurami komitetowymi i dostępem do dokumentów. II. Ramy prawne A. Rozporządzenie nr 1049/2001 3. Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 ma następujące brzmienie: „Dostęp do dokumentu sporządzonego przez instytucję na użytek wewnętrzny lub otrzymanego przez instytucję, który odnosi się do spraw, w przypadku których decyzja nie została podjęta przez instytucję, nie zostaje udzielony, jeśli ujawnienie takiego dokumentu poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez tę instytucję, chyba że za ujawnieniem przemawia nadrzędny interes publiczny. Dostęp do dokumentu zawierającego opinie na użytek wewnętrzny jako część obrad i wstępnych konsultacji w ramach zainteresowanej instytucji nie zostaje udzielony nawet po podjęciu decyzji, jeśli ujawnienie takiego dokumentu poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez tę instytucję, chyba że za ujawnieniem przemawia interes publiczny”. B. Rozporządzenie nr 1925/2006 4. Na mocy art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 1925/2006 „Komisja może podjąć decyzję […] mającą na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, każdorazowo poprzedzoną oceną dostępnych informacji przez Urząd, zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 14 ust. 3, o umieszczeniu w razie konieczności substancji lub składnika w załączniku III”. 5. Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 3 tego rozporządzenia: „1.   Komisję wspiera Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt […]. […] 3   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5a ust. 1–4 oraz art. 7 decyzji 1999/468/WE[ ( )], z uwzględnieniem przepisów jej art. 8”. C. Decyzja 1999/468 6. Artykuł 5a ust. 1–4 decyzji 1999/468 stanowi: „1   Komisję wspomaga komitet ds. regulacji połączonej z kontrolą złożony z przedstawicieli państw członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji. 2.   Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi projekt środków, które należy podjąć. Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie projektu […]. 3.   Jeżeli środki przewidziane przez Komisję są zgodne z opinią komitetu, zastosowanie ma następująca procedura: a) Komisja niezwłocznie przedkłada projekt środków Parlamentowi Europejskiemu i Radzie [Unii Europejskiej] do kontroli; b) Parlament Europejski, stanowiąc większością głosów swoich członków, lub Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, mogą sprzeciwić się przyjęciu danego projektu przez Komisję […]; c) jeżeli w terminie trzech miesięcy od otrzymania danego projektu Parlament Europejski lub Rada wyrażą sprzeciw wobec projektu środków, Komisja środków tych nie przyjmuje. W takim przypadku Komisja może przedłożyć komitetowi zmieniony projekt środków lub przedstawić wniosek legislacyjny na podstawie Traktatu; d) jeżeli w momencie upływu tego terminu Parlament Europejski lub Rada nie wyrażą sprzeciwu wobec projektu środków, Komisja środki te przyjmuje. 4.   Jeżeli środki przewidziane przez Komisję nie są zgodne z opinią komitetu lub jeżeli opinia nie została przedstawiona, zastosowanie ma procedura następująca: a) Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, które należy podjąć, przekazując go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu; b) Rada stanowi w sprawie tego wniosku większością kwalifikowaną w terminie dwóch miesięcy od otrzymania wniosku; c) jeżeli w tym terminie Rada sprzeciwi się większością kwalifikowaną proponowanym środkom, nie zostają one przyjęte. […]; d) jeżeli Rada postanowi przyjąć proponowane środki, przedkłada je niezwłocznie Parlamentowi Europejskiemu. Jeżeli Rada nie podejmie decyzji we wspomnianym terminie dwóch miesięcy, Komisja niezwłocznie przedkłada te środki Parlamentowi Europejskiemu; e) Parlament Europejski, stanowiąc większością głosów swoich członków w terminie czterech miesięcy od dnia, w którym wniosek został mu przekazany zgodnie z lit. a), może sprzeciwić się przyjęciu danych środków […]; f) jeżeli w tym terminie Parlament Europejski sprzeciwi się proponowanym środkom, nie zostają one przyjęte. […]; g) jeżeli w momencie upływu tego terminu Parlament Europejski nie wyrazi sprzeciwu wobec proponowanych środków, środki te zostają przyjęte przez Radę lub Komisję, w zależności od przypadku”. D. Rozporządzenie (UE) nr 182/2011 7. Na mocy art. 3 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 ( )„w należycie uzasadnionych przypadkach przewodniczący może uzyskać opinię komitetu w drodze procedury pisemnej […]. Przyjmuje się, że każdy członek komitetu, który przed upływem tego terminu nie sprzeciwia się projektowi aktu wykonawczego lub nie wstrzymuje się wyraźnie od głosowania nad nim, wyraża swoją milczącą zgodę w odniesieniu do projektu aktu wykonawczego”. 8. Zgodnie z art. 9 tego rozporządzenia: „1.   Każdy komitet, zwykłą większością głosów wchodzących w jego skład członków i na wniosek swojego przewodniczącego, przyjmuje swój regulamin wewnętrzny w oparciu o regulamin standardowy, który ma zostać sporządzony przez Komisję po konsultacji z państwami członkowskimi. Taki regulamin standardowy zostanie opublikowany przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. […] 2.   Zasady i warunki publicznego dostępu do dokumentów […], które mają zastosowanie do Komisji, mają zastosowanie do komitetów. 9. Zgodnie z art. 10 ust. 1 tego rozporządzenia: „1.   Komisja prowadzi rejestr prac komitetów, który zawiera: […] e) wyniki głosowania; ”. E. Wzór regulaminu wewnętrznego komitetów 10. Artykuł 10 ust. 2 wzoru regulaminu wewnętrznego komitetów ( ) ma następujące brzmienie: „[…] W sprawozdaniu zbiorczym nie podaje się indywidualnego stanowiska poszczególnych członków uczestniczących w obradach komitetu”. 11. Artykuł 13 ust. 1–3 brzmi następująco: „1.   Wnioski o udostępnienie dokumentów komitetu są rozpatrywane zgodnie z rozporządzeniem [nr 1049/2001]. […] 2.   Obrady komitetu mają charakter poufny. 3.   Dokumenty przekazywane członkom komitetu, ekspertom i przedstawicielom osób trzecich mają charakter poufny, chyba że udzielono dostępu do tych dokumentów zgodnie z ust. 1 lub Komisja udostępnia je publicznie w innym trybie”. III. Okoliczności powstania sporu 12. Okoliczności powstania sporu, opisane szczegółowo w pkt 2–7 zaskarżonego wyroku, można zwięźle przedstawić w następujący sposób: 13. W dniu 4 grudnia 2020 r. Covington & Burling LLP i Bart van Vooren (zwani dalej „skarżącymi w pierwszej instancji”) złożyli wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów zawierających głosy 22 państw członkowskich oddane w głosowaniu w komitecie Scopaff. Głosy te oddano za projektem rozporządzenia zmieniającego załącznik III do rozporządzenia nr 1925/2006, co doprowadziło do przyjęcia rozporządzenia (UE) 2021/468 ( ) (zwanego dalej „przedmiotowym rozporządzeniem”). 14. W dniu 11 stycznia 2021 r. Komisja odpowiedziała na wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów. Po wskazaniu, że 21 dokumentów (zwanych dalej „żądanymi dokumentami”) zostało zidentyfikowanych jako objęte zakresem wniosku, Komisja odmówiła udzielenia dostępu do nich na podstawie art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001. 15. W dniu 29 stycznia 2021 r. B. Van Vooren w odpowiedzi na pierwotną odpowiedź odmowną złożył wniosek potwierdzający zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001. 16. Po przedłużeniu do dnia 12 marca 2021 r. terminu na wydanie decyzji potwierdzającej Komisja w dniu 10 marca 2021 r. poinformowała wnioskodawców, że nie będzie w stanie dotrzymać tego terminu. IV. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok 17. Pismem z dnia 6 kwietnia 2021 r. skarżący w pierwszej instancji wnieśli skargę do Sądu na dorozumianą decyzję odmowną Komisji z dnia 12 marca 2021 r. 18. W dniu 7 kwietnia 2021 r. Komisja wydała decyzję sporną decyzję, potwierdzającą odmowę udzielenia dostępu do żądanych dokumentów, w oparciu w szczególności o wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji, zgodnie z art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001. 19. Odrębnym pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 12 kwietnia 2021 r. skarżący dostosowali skargę w celu uwzględnienia wydania spornej decyzji. 20. Na poparcie skargi skarżący w pierwszej instancji podnieśli pięć zarzutów dotyczących zastosowania wyjątku ustanowionego w art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001. Zarzut pierwszy dotyczył braku możliwości zastosowania tego przepisu do żądanych dokumentów. Pozostałe zarzuty podniesiono tytułem ewentualnym. Zarzut drugi dotyczył braku wykazania, że ujawnienie żądanych dokumentów poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji. Zarzuty trzeci i czwarty dotyczyły tego, że Komisja popełniła błąd, opierając się na rozporządzeniu nr 182/2011 i na wzorze regulaminu wewnętrznego w celu uzasadnienia odmowy udzielenia dostępu do żądanych dokumentów. Zarzut piąty dotyczył naruszenia zasady przejrzystości i podważenia demokratycznej legitymacji aktów wykonawczych przyjętych zgodnie z procedurą ustanowioną w rozporządzeniu nr 182/2011. 21. W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił zarzut pierwszy, uznając, że żądane dokumenty wchodzą w zakres stosowania art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001, i uwzględnił zarzuty drugi, trzeci i czwarty. W związku z tym Sąd stwierdził nieważność spornej decyzji i obciążył Komisję kosztami postępowania. V. Postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości i żądania stron 22. W odwołaniu Komisja wnosi do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku, oddalenie wszystkich uwzględnionych w nim zarzutów i wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie lub, tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania, orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach niniejszego postępowania nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, lub obciążenie skarżących w pierwszej instancji kosztami postępowania. 23. Skarżący w pierwszej instancji wnoszą do Trybunału Sprawiedliwości o oddalenie odwołania, utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku w całości i obciążenie Komisji kosztami postępowania ( ). 24. W odwołaniu wzajemnym skarżący w pierwszej instancji wnoszą do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim zarzut pierwszy został w nim oddalony, i o wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie lub, tytułem żądania ewentualnego, o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania oraz o orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach niniejszego postępowania nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, lub obciążenie Komisji kosztami postępowania. 25. Komisja wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o oddalenie odwołania wzajemnego i o obciążenie skarżących w pierwszej instancji kosztami postępowania. 26. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2024 r. Prezes Trybunału dopuścił Królestwo Niderlandów do udziału w sprawie w charakterze interwenienta popierającego żądania skarżących w pierwszej instancji zawarte w odpowiedzi na odwołanie. Królestwo Niderlandów nie popiera żądań zawartych w odwołaniu wzajemnym. VI. Analiza 27. W odwołaniu wzajemnym skarżący w pierwszej instancji wnoszą do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu w zakresie, w jakim Sąd uznał w nim, że wyjątek ustanowiony w art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 ma zastosowanie do żądanych dokumentów. Jeżeli Trybunał Sprawiedliwości uwzględni odwołanie wzajemne, odwołanie stanie się bezprzedmiotowe, ponieważ opiera się ono na założeniu, że dokumenty zawierające indywidualne głosy państw członkowskich oddane w głosowaniu w ramach komitetu Scopaff są objęte zakresem tego przepisu. W pierwszej kolejności należy zatem zbadać odwołanie wzajemne. A. W przedmiocie odwołania wzajemnego 1.   Argumenty stron 28. Na poparcie odwołania wzajemnego skarżący w pierwszej instancji podnoszą jeden zarzut, dotyczący tego, że Sąd naruszył prawo poprzez orzeczenie, iż indywidualne głosy państw członkowskich oddane w głosowaniu w ramach komitetu Scopaff należy uznać za „opinie na użytek wewnętrzny jako część obrad i wstępnych konsultacji w ramach zainteresowanej instytucji” w rozumieniu art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001. 29. Podnoszą oni, że Sąd błędnie orzekł w pkt 42 i 44 zaskarżonego wyroku, że przedmiotowe głosy miały wpływ na wewnętrzny proces podejmowania decyzji przez Komisję. Zdaniem skarżących w pierwszej instancji należy dokonać rozróżnienia między rozważaniami (dyskusjami prowadzącymi do oddania głosów) a wynikiem rozważań (głosami jako takimi); ich zdaniem jedynie te pierwsze są objęte zakresem stosowania art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001. 30. Skarżący w pierwszej instancji podnoszą, że Sąd dokonał zbyt szerokiej wykładni zakresu art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001, naruszając w ten sposób zasadę, zgodnie z którą wyjątki od udzielenia możliwie najszerszego dostępu do dokumentów należy interpretować ściśle. 31. Opierając się na orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości ( ), skarżący w pierwszej instancji podkreślają bardziej ograniczony zakres art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 w porównaniu z jego akapitem pierwszym. W tym względzie podkreślają oni, że głosy państw członkowskich są wyrazem ich suwerenności i że pozytywna opinia komitetu Scopaff w sprawie projektu aktu wykonawczego, któremu Rada i Parlament nie sprzeciwiają się, prowadzi do przyjęcia uregulowania. 32. Skarżący w pierwszej instancji twierdzą, że interpretowanie indywidualnych głosów państw członkowskich oddanych w ramach procedury komitetowej jako objętych zakresem stosowania art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 podważa zgodność z prawem aktów wykonawczych Unii. Dodają oni, że jest tak tym bardziej, iż brak sprzeciwu lub wyraźnego wstrzymanie się od głosu uważa się za milczące wyrażenie zgody, które z kolei można uznać za głosowanie za projektem rozporządzenia zmieniającego (art. 3 ust. 5 rozporządzenia nr 182/2011). 33. Komisja twierdzi, że Sąd słusznie oddalił zarzut pierwszy. 34. Podnosi ona, że art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 jest sformułowany szeroko i obejmuje wszystkie rodzaje opinii przekazanych instytucji. Zatem dokonanie jakiegokolwiek rozróżnienia między oddaniem głosów a wyrażeniem opinii, na których są one oparte, byłoby sztuczne. Na mocy rozporządzenia nr 182/2011 komitety są odpowiedzialne za wydawanie „opinii” na temat projektów aktów wykonawczych zaproponowanych przez Komisję. 35. Komisja utrzymuje, że głosy państw członkowskich nie tyle określają wynik procesu podejmowania decyzji w ramach instytucji, co raczej stanowią etap tego procesu. W tym względzie Komisja przypomina, że zgodnie z art. 14 rozporządzenia nr 1925/2006 komitet Scopaff wspomaga ją w wykonywaniu uprawnień wykonawczych. 36. Komisja podnosi, że uzasadnieniem art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 jest ochrona procesu podejmowania decyzji przez instytucję oraz że głosy państw członkowskich stanowią część tego procesu, a zatem są objęte zakresem stosowania akapitu drugiego tego przepisu. 2.   Ocena 37. Czy dokumenty zawierające głosy państw członkowskich oddane za projektem rozporządzenia zmieniającego stanowią „opinie na użytek wewnętrzny jako część obrad i wstępnych konsultacji w ramach zainteresowanej instytucji”? 38. Pytania tego nie można rozpatrywać w sposób izolowany. Kwestia ta zależy natomiast przede wszystkim od rodzaju procedury komitetowej mającej zastosowanie do tego procesu podejmowania decyzji. Będę bronił tezy, że zastosowanie w niniejszym przypadku procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą przemawia za udzieleniem na powyższe pytanie odpowiedzi twierdzącej. 39. Następnie zbadam brzmienie, kontekst i cele art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001. Doprowadzi mnie to do wniosku, że żądane dokumenty wchodzą w zakres stosowania tego przepisu. a)   Procedura komitetowa zastosowana w celu przyjęcia przedmiotowego rozporządzenia 40. Zgodnie z art. 8 ust. 2 i art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 1925/2006 Komisja może zmienić załącznik III do tego rozporządzenia, postępując zgodnie procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą ( ). 41. Procedura ta została wprowadzona decyzją Rady 2006/512 jako nowy art. 5a decyzji 1999/468 ( ). Ma ona zastosowanie do przyjmowania „środków o ogólnym zasięgu” mających na celu zmianę lub uzupełnienie aktu podstawowego poprzez dodanie elementów innych niż istotne, w przypadku gdy akt podstawowy został przyjęty z zastosowaniem tzw. procedury współdecydowania ( ). 42. Jak wynika z motywu 7a decyzji 1999/468, procedura ta została wprowadzona, aby umożliwić obu organom władzy prawodawczej przeprowadzenie kontroli takich środków o ogólnym zasięgu przed ich przyjęciem. 43. W związku z tym procedura działa w następujący sposób ( ). Jeżeli komitet zagłosuje za przyjęciem projektu środków kwalifikowaną większością głosów, Komisja przedkłada go Parlamentowi i Radzie do kontroli ( ). Zarówno Parlament, jak i Rada mogą sprzeciwić się przyjęciu tych środków, których w takim wypadku Komisja nie przyjmie ( ). Jeżeli żaden ze współprawodawców nie wyrazi sprzeciwu, Komisja przyjmuje te środki ( ). 44. Jeżeli opinia komitetu jest negatywna, Komisja przedkłada swój projekt Radzie, przekazując go równocześnie Parlamentowi ( ). Jeżeli Rada sprzeciwia się środkom, Komisja ich nie przyjmie ( ). Jeżeli Rada zatwierdzi te środki, a Parlament nie sprzeciwi się im, zostają one przyjęte ( ). Jeżeli Parlament sprzeciwi się, środki nie zostaną przyjęte ( ). 45. Jak wynika z powyższego opisu, rozstrzygającym elementem w ramach tej procedury jest uprawnienie współprawodawców do uniemożliwienia przyjęcia projektu środków pomimo pozytywnej opinii komitetu. Podobnie projekt środków będący przedmiotem negatywnej opinii może jednak zostać przyjęty, pod warunkiem zgody Rady i braku sprzeciwu ze strony Parlamentu ( ). 46. Zatem, moim zdaniem, głosy państw członkowskich i odpowiadająca im opinia komitetu stanowią jedynie etap procesu podejmowania decyzji prowadzącego do przyjęcia projektu środków przez Komisję. 47. Z uwagi na jej specyfikę i powody jej wprowadzenia zastosowanie procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą wskazuje, że głosy przedstawicieli państw członkowskich stanowią część rozważań i konsultacji wstępnych w obrębie Komisji, a zatem wchodzą w zakres stosowania art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001. 48. Skarżący w pierwszej instancji podnoszą jednak, że po wydaniu przez komitet pozytywnej opinii Komisja jest zobowiązana skierować projekt środków do Rady i Parlamentu. Utrzymują oni w konsekwencji, że głosy oddane w ramach komitetu są wynikiem procesu podejmowania decyzji. 49. Argument ten mnie nie przekonuje. 50. Po pierwsze, biorąc pod uwagę, że głównym aspektem owej procedury komitetowej jest kontrola sprawowana przez Parlament i Radę, niewłaściwe jest odróżnianie procesu podejmowania decyzji w ramach komitetu od procesu podejmowania decyzji w ramach Rady i w Parlamentu ( ). 51. Po drugie, w sytuacji gdy albo Rada, albo Parlament odrzucą przedstawione im środki, podnoszony brak uprawnień dyskrecjonalnych Komisji nie ma znaczenia. Ponadto w takim wypadku Komisja może przedstawić komitetowi zmieniony projekt środków ( ). Oznacza to, że proces podejmowania decyzji jest w rzeczywistości kontynuowany w ramach komitetu. 52. Po trzecie, nawet jeśli komitet wyda negatywną opinię, Komisja przedkłada jednak swój projekt Radzie i przekazuje go Parlamentowi. 53. Skarżący w pierwszej instancji podnoszą również, że w niniejszym przypadku sama pozytywna opinia komitetu Scopaff doprowadziła do przyjęcia uregulowania. 54. Nie uważam tej okoliczności za rozstrzygającą. Uznanie, że zakres art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 zależy od wyniku opinii komitetu i od kontroli Parlamentu i Rady, oznaczałoby, że obywatele ubiegający się o dostęp do tego samego rodzaju dokumentów objętych tą samą procedurą komitetową potencjalnie byliby traktowani odmiennie. Ponadto takie ustalenie trudno byłoby pogodzić z zasadą pewności prawa. 55. Wobec powyższego moje wstępne wnioski są takie, że zastosowanie w niniejszym przypadku procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą świadczy o tym, że głosy państw członkowskich oddane za przyjęciem przedmiotowego rozporządzenia wchodzą w zakres stosowania art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001. Zbadam teraz, czy moje wstępne wnioski znajdują potwierdzenie w brzmieniu, kontekście i celach tego przepisu zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał. b)   Artykuł 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 56. Wyrok Trybunału Szwecja/MyTravel i Komisja dostarcza pewnych wskazówek pozwalających określić zakres stosowania art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001. Pragnę jednak zauważyć, że Trybunał nigdy nie wypowiedział się w kwestii tego, czy głosy państw członkowskich oddane w ramach komitetu działającego w ramach procedury komitetowej są objęte tym zakresem stosowania ( ). 57. W wyroku tym Trybunał przypomniał, że art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 wprowadza wyraźne rozróżnienie właśnie w oparciu o to, czy postępowanie zostało już zakończone, czy też nie. Na mocy akapitu pierwszego owego artykułu zakres stosowania wyjątku dotyczącego ochrony procesu podejmowania decyzji obejmuje dokumenty sporządzone na użytek wewnętrzny lub otrzymane przez instytucję odnoszące się do spraw, w przypadku których decyzja nie została jeszcze podjęta przez instytucję; Zgodnie z akapitem drugim po podjęciu decyzji przedmiotowy wyjątek obejmuje jedynie dokumenty zawierające opinie na użytek wewnętrzny jako część obrad i wstępnych konsultacji w ramach zainteresowanej instytucji ( ). 58. Trybunał orzekł również, że z treści art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 wynika, iż stosuje się on do wszystkich dokumentów zawierających opinie na użytek wewnętrzny jako część obrad i wstępnych konsultacji w ramach zainteresowanej instytucji ( ). 59. Zatem, z jednej strony, zakres stosowania art. 4 ust. 3 akapit drugi jest bez wątpienia węższy niż zakres stosowania art. 4 ust. 3 akapit pierwszy. Z drugiej strony brzmienie art. 4 ust. 3 akapit drugi jest jednak wystarczająco szerokie, aby objąć każdą opinię do wykorzystania wewnętrznego jako część obrad i konsultacji wstępnych w ramach zainteresowanej instytucji. 60. Odniosę się również do wyroku Sądu w sprawie British American Tobacco International (Investments)/Komisja ( ). W owej sprawie powstało pytanie, czy Komisja miała prawo udzielić częściowego dostępu do protokołów posiedzeń komitetu ds. podatków akcyzowych, utajniając tożsamość państw członkowskich, które przedstawiły swoje stanowiska na tych posiedzeniach ( ). Sąd uznał ( ), że obrady tego komitetu są objęte zakresem wyjątku dotyczącego ochrony tajemnicy obrad Komisji na podstawie decyzji Komisji 94/90/EWWiS ( ). Jednakże na mocy tej decyzji nie było rozróżnienia między postępowaniem toczącym się a postępowaniem zakończonym. Niemniej jednak Sąd, stwierdzając, że interes Komisji w utrzymaniu poufności jej postępowań nie może przeważać nad interesem strony skarżącej w uzyskaniu dostępu do protokołów, zauważył, że w chwili, gdy strona skarżąca złożyła wniosek, dyskusje w ramach komitetu już się zakończyły ( ). 61. Przytoczone powyżej orzecznictwo potwierdza tezę, zgodnie z którą dokumenty, których dotyczy niniejszy przypadek, wchodzą w zakres stosowania art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001. Przejdę teraz do brzmienia, kontekstu i celów tego przepisu. 62. Jeśli chodzi o brzmienie, Komisja podnosi, że zgodnie z mającymi zastosowanie zasadami procedury komitetowej zadaniem komitetu jest właśnie wydanie „opinii” ( ). Okoliczność ta niekoniecznie jest rozstrzygająca. Rozporządzenie nr 1049/2001 ma zastosowanie do wszystkich dokumentów przechowywanych przez instytucje we wszystkich obszarach działalności Unii Europejskiej (art. 2 ust. 3). W związku z tym chociaż termin „opinia” użyty w art. 4 ust. 3 akapit drugi może obejmować „opinie” wydane przez komitet w działający w ramach procedury komitetowej, to może on również obejmować inne dokumenty ( ). 63. Niezależnie od tego w języku potocznym zwyczajowe znaczenie terminu „wstępne konsultacje” należycie opisuje wsparcie udzielane Komisji przez komitet Scopaff (art. 14 rozporządzenia nr 1925/2006) w połączeniu z kontrolą przez Parlament i Radę na mocy decyzji 1999/468. 64. Niemniej jednak przyznaję również, że brzmienie badanego tu przepisu jest dalece niejasne. 65. Rzecznik generalny P. Cruz Villalón, w innym co prawda kontekście, wskazał tę kwestię w opinii w sprawie Rada/Access Info Europe ( ). Przyznał on, że sformułowanie „opinie do wykorzystania wewnętrznego [na użytek wewnętrzny]”„nie jest w pełni odpowiedni[e]”, jeśli chodzi o propozycje zmiany rozporządzenia zgłoszone przez państwa członkowskie. Jego zdaniem, chociaż nie oznacza to, że wyłączenie nie ma a priori zastosowania, niemniej jednak może się później okazać, że nadrzędny interes publiczny w uzyskaniu dostępu do żądanych dokumentów przeważa nad ochroną procesu podejmowania decyzji ( ). 66. Pogląd ten potwierdza wykładnia teleologiczna rozporządzenia nr 1049/2001. 67. Celem rozporządzenia nr 1049/2001 jest, jak wynika z jego motywu 4 i art. 1, zapewnienie możliwie najszerszego publicznego dostępu do dokumentów ( ). Przyznanie, że żądane dokumenty są objęte zakresem stosowania art. 4 ust. 3 akapit drugi tego rozporządzenia, nie jest sprzeczne z tym celem. Aby odmówić udzielenia dostępu, zainteresowana instytucja musi również wykazać, że ujawnienie to poważnie naruszyłoby proces podejmowania przez nią decyzji ( ). 68. Co się tyczy w szczególności art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001, oba akapity tego przepisu mają na celu ochronę procesu podejmowania decyzji w zainteresowanej instytucji ( ). Jednakże prawodawca Unii uznał, iż po podjęciu decyzji wymogi dotyczące ochrony procesu podejmowania decyzji są słabsze i w efekcie ujawnienie dokumentu, który nie został wymieniony w art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001, nie może w żadnym wypadku naruszyć tego procesu, a odmowa ujawnienia takiego dokumentu nie jest dopuszczalna, nawet jeśli jego ujawnienie poważnie naruszałoby wspomniany proces, gdyby nastąpiło przed wydaniem rzeczonej decyzji ( ). 69. Co się tyczy ochrony procesu podejmowania decyzji, z genezy tych akapitów wynika, że oba mają na celu pozostawienie danej instytucji pewnej „przestrzeni do namysłu” ( ). 70. W tym względzie skarżący w pierwszej instancji utrzymują, że ujawnienie indywidualnych głosów państw członkowskich nigdy nie może mieć wpływu na tę „przestrzeń do namysłu”. Ich zdaniem w celu ochrony tego interesu poufne mogą być jedynie „obrady” lub „opinie” (stanowiska) ( ) wyrażone w toku procedury komitetowej, ale nie jej wynik. 71. Pogląd ten jest nie do obrony. 72. Za każdym sposobem głosowania zawsze stoi jakaś opinia. W związku z tym indywidualne głosy oddane przez państwa członkowskie odzwierciedlają indywidualne stanowiska, na których są oparte. Rozróżnienie między oddanymi głosami a opiniami pozbawiałoby zatem sensu stosowanie art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 do opinii ( ). c)   Wnioski w przedmiocie odwołania wzajemnego 73. W świetle całości powyższych rozważań proponuję oddalić odwołanie wzajemne. B. W przedmiocie odwołania 74. Na poparcie odwołania Komisja podnosi dwa zarzuty. W ramach zarzutu pierwszego podnosi ona, że Sąd naruszył prawo poprzez nieuwzględnienie znaczenia ram prawnych mających zastosowanie do procedury komitetowej podczas badania, czy ujawnienie poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji. W zarzucie drugim Komisja podnosi, że Sąd naruszył prawo poprzez nieuwzględnienie innych istotnych czynników i niedokonanie całościowej oceny wszystkich istotnych czynników. 1.   W przedmiocie zarzutu pierwszego odwołania a)   Argumenty stron 75. Zarzut pierwszy odwołania dzieli się na dwie części. W części pierwszej zarzutu Komisja podnosi, że Sąd błędnie zastosował zasadę wykładni rozporządzenia nr 1049/2001 zgodnej z przepisami sektorowymi niedotyczący bezpośrednio dostępu do dokumentów i w rezultacie naruszył obowiązek uzasadnienia. W części drugiej zarzutu Komisja twierdzi, że Sąd dokonał błędnej wykładni wzoru regulaminu wewnętrznego. Ponieważ obie części zarzutu w istocie dotyczą wzajemnej relacji między rozporządzeniem nr 1049/2001 a ramami prawnymi mającymi zastosowanie do procedury komitetowej, proponuję zbadać je łącznie. 76. Zdaniem Komisji stwierdzenie, że art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 182/2001, a także art. 10 ust. 2 i art. 13 wzoru regulaminu wewnętrznego nie mają szczególnego znaczenia przy ocenie wyjątków przewidzianych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, czyni wykładnię dokonaną przez Sąd sprzeczną z brzmieniem i celem tych pierwszych przepisów. Poprzez te przepisy prawodawca starał się zapewnić zwiększoną ochronę w zakresie poufności indywidualnych stanowisk państw członkowskich w procedurach komitetowych. 77. Skarżący w pierwszej instancji, popierani przez rząd niderlandzki, twierdzą, że wzór regulaminu wewnętrznego nie może rozszerzać zakresu wyjątku przewidzianego w rozporządzeniu mającym wyższą rangę. Podnoszą oni również, że orzecznictwo przytoczone przez Komisję nie zmienia tej analizy, ponieważ wpisuje się ono w inny kontekst i nie dotyczy wyjątku przewidzianego w art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001. 78. W każdym wypadku skarżący w pierwszej instancji twierdzą, że przepisy dotyczące procedury komitetowej, na które powołuje się Komisja, nie uniemożliwiają dostępu do żądanych dokumentów. Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia nr 182/2011 i art. 10 ust. 2 wzoru regulaminu wewnętrznego dotyczą, odpowiednio, treści rejestru i sprawozdania zbiorczego, nie zaś dostępu do dokumentów. Artykuł 13 tego regulaminu można interpretować w ten sposób, że umożliwia on dostęp do głosów oddanych przez członków komitetów. 79. Rząd niderlandzki opowiada się za rozróżnieniem między bezpośrednim dostępem do dokumentów a biernym ujawnieniem. Jego zdaniem Sąd słusznie dokonał zatem rozróżnienia pomiędzy z jednej strony przepisami dotyczącymi potencjalnie sensytywnego charakteru dokumentów zawierających indywidualne stanowiska państw członkowskich na podstawie ram prawnych mających zastosowanie do procedury komitetowej a z drugiej strony uregulowaniami mającymi zastosowanie do wniosku o ujawnienie, określonymi w rozporządzeniu nr 1049/2001 ( ). Rząd niderlandzki podnosi, że podejście to wynika już z wyroku Sądu Access Info Europe/Rada ( ), który Trybunał Sprawiedliwości utrzymał w mocy w postępowaniu odwoławczym. b)   Ocena 80. W ramach zarzutu pierwszego Komisja wnosi w istocie do Trybunału o zastosowanie w niniejszym przypadku orzecznictwa umożliwiającego objęcie niektórych dokumentów ogólnym domniemaniem poufności ( ). Orzecznictwo to opiera się na uznaniu przez Trybunał, że rozporządzenie nr 1049/2001 należy interpretować w związku z niektórymi uregulowaniami sektorowymi zawierającymi szczególne przepisy dotyczące dostępu do dokumentów. 81. Przypomnę zatem najpierw orzecznictwo, na które powołuje się Komisja, a następnie zbadam, czy podobne rozważania mogą mieć zastosowanie do okoliczności, których dotyczy rozpatrywane odwołanie. 1) Orzecznictwo dotyczące spójnej wykładni rozporządzenia nr 1049/2001 i innych uregulowań sektorowych uzasadniające ogólne domniemanie poufności 82. Jeżeli instytucja Unii zdecyduje się odmówić udzielenia dostępu do dokumentu na podstawie jednego z wyjątków zawartych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, powinna ona wyjaśnić, w jaki sposób dostęp do tego dokumentu mógłby stanowić konkretne i faktyczne naruszenie interesu chronionego takim wyjątkiem. Ponadto ryzyko naruszenia tego interesu powinno dać się w rozsądny sposób przewidzieć, a nie być czysto hipotetyczne ( ). Niemniej jednak w niektórych przypadkach instytucje Unii mogą być w stanie się powołać na ogólne domniemanie poufności ( ). 83. W obecnym stanie prawnym Trybunał uznał pięć kategorii dokumentów objętych ogólnym domniemaniem poufności: dokumenty akt administracyjnych dotyczące procedury kontroli pomocy państwa; pisma procesowe złożone przez instytucję w postępowaniu sądowym; dokumenty wymieniane między Komisją a stronami zgłaszającymi lub osobami trzecimi w toku postępowania w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw; dokumenty dotyczące etapu przedsądowego postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego; oraz dokumenty dotyczące postępowania na podstawie art. 101 TFUE ( ). 84. Potwierdzenie istnienia ogólnego domniemania obejmującego kategorię dokumentów wiąże się jednak z uprzednim wykazaniem, że ujawnienie rodzaju dokumentów należących do tej kategorii mogłoby w rozsądnie przewidywalny sposób stanowić faktyczne zagrożenie dla chronionego danym wyjątkiem interesu. Ponadto, ze względu na to, że ogólne domniemania są wyjątkiem od spoczywającego na danej instytucji Unii obowiązku konkretnego i indywidualnego zbadania każdego żądanego dokumentu, a także od zasady możliwie najszerszego publicznego dostępu do dokumentów znajdujących się w posiadaniu instytucji Unii, podlegają one ścisłej wykładni i ścisłemu stosowaniu ( ). 85. W odniesieniu do postępowań w sprawie kontroli koncentracji, porozumień, decyzji i pomocy państwa Trybunał podkreślił, że są to szczególne dziedziny prawa Unii podlegające ścisłym uregulowaniom dotyczącym prawa wglądu do akt postępowania administracyjnego ( ). Nie zawierają one jednak przepisu wyraźnie określającego, które uregulowania mają pierwszeństwo (uregulowania sektorowe czy rozporządzenie nr 1049/2001). W związku z tym należy zapewnić spójne stosowanie tych uregulowań ( ). 86. Co się tyczy poprzedzającego wniesienie skargi etapu postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego i postępowań przed sądami Unii, Trybunał przypomniał, że zgodnie z prawem Unii osoby trzecie w takich postępowaniach nie mają dostępu do akt sprawy. W szczególności Trybunał podkreślił specyfikę odpowiedzialności sądowej oraz konieczność przestrzegania zasad równości broni i prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości ( ). Trybunał podkreślił również, że ujawnienie dokumentów dotyczących postępowania poprzedzającego wniesienie skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego mogłoby zmienić charakter i przebieg tego postępowania ( ). 87. Rozumowanie to nie może mieć zastosowania do ram prawnych dotyczących procedur komitetowych ( ). Po pierwsze, te ramy prawne odsyłają konkretnie do rozporządzenia nr 1049/2001. Po drugie, procedury komitetowe dotyczą przyjmowania wiążących aktów o zasięgu ogólnym. Nie mogą być one zatem porównywane z postępowaniami administracyjnymi i sądowymi, do których odnosi się orzecznictwo analizowane w pkt 82‑86. 2) Zarówno rozporządzenie nr 182/2011, jak i wzór regulaminu wewnętrznego odwołują się do rozporządzenia nr 1049/2001 88. Artykuł 9 ust. 2 rozporządzenia nr 182/2011 w związku z motywem 19 tego rozporządzenia uściśla, że prawo dostępu do dokumentów jest wykonywane w ramach rozporządzenia nr 1049/2001. To samo ma miejsce w przypadku art. 13 ust. 1 i 3 wzoru regulaminu wewnętrznego ( ). 89. Zatem art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 182/2011, który dotyczy rejestru prac komitetu i stanowi, że zawiera on w szczególności „wyniki głosowania”, nie może być interpretowany w ten sposób, że obywatele nie mogą żądać dostępu do indywidualnych głosów oddanych przez państwa członkowskie na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 ( ). Podobne rozważania odnoszą się do art. 10 § 2 wzoru regulaminu wewnętrznego. Tak więc Sąd moim zdaniem nie naruszył prawa, orzekając w pkt 64 zaskarżonego wyroku, że okoliczność, iż w sprawozdaniu zbiorczym nie wskazano indywidualnych stanowisk państw członkowskich, nie stoi na przeszkodzie publicznemu dostępowi, na wniosek, do dokumentów przedstawiających te indywidualne stanowiska. 90. Co się tyczy art. 13 § 2 wzoru regulaminu wewnętrznego, niezależnie od jego brzmienia ( ), nie można go interpretować w ten sposób, że przyznaje on dokumentom ochronę wykraczającą poza to, co zostało przewidziane w rozporządzeniu nr 1049/2001 ( ). 91. Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 182/2001 Komisja sporządza wzór regulaminu wewnętrznego po konsultacji z państwami członkowskimi. W przeciwieństwie do przepisów, które są przedmiotem orzecznictwa przytoczonego przez Komisję, art. 13 nie wynika zatem z równowagi ustanowionej przez prawodawcę w celu ochrony prac komitetów działających w ramach procedury komitetowej ( ). 92. Prawdą jest, jak podnosi Komisja, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby niewiążący dokument ( ), taki jak wzór regulaminu wewnętrznego, miał wartość interpretacyjną. Jeżeli jednak, tak jak w niniejszej sprawie, nic w rozporządzeniu nr 182/2011 nie stoi na przeszkodzie ujawnieniu danego dokumentu, to moim zdaniem same te uregulowania nie mogą mieć takiego skutku ( ). 93. Wykładnia kontekstowa potwierdza moje podejście. W art. 9 rozporządzenia nr 182/2011 prawodawca postanowił odnieść się do sporządzenia przez Komisję wzoru regulaminu wewnętrznego, do przyjęcia regulaminu wewnętrznego każdego komitetu (obie kwestie w art. 9 ust. 1) oraz do publicznego dostępu do dokumentów komitetów (art. 9 ust. 2). Świadczy to o zamiarze, aby wzór regulaminu wewnętrznego nie był sprzeczny z rozporządzeniem nr 1049/2001. 94. W świetle powyższych rozważań Sąd moim zdaniem nie naruszył prawa, orzekając w pkt 59 i 68 zaskarżonego wyroku, że ramy prawne mające zastosowanie do procedury komitetowej nie mogą same w sobie stanowić przeszkody dla prawa dostępu do dokumentów wynikającego z rozporządzenia nr 1049/2001. Ponadto, chociaż Sąd nie odniósł się konkretnie do orzecznictwa analizowanego w pkt 82–86 niniejszej opinii, to w pkt 63–67 zaskarżonego wyroku wyjaśnił szczegółowo, dlaczego nie można odmówić dostępu do żądanych dokumentów co do zasady. Moim zdaniem wynika z tego, że Sąd nie naruszył ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia ( ). 3) Cechy szczególne procedury komitetowej 95. Komitety działające w ramach procedury komitetowej wspierają Komisję w wykonywaniu jej zadań wykonawczych, mianowicie na etapie projektu aktów o zasięgu ogólnym ( ). Taka rola nie jest porównywalna z rolą, o której mowa w orzecznictwie przytoczonym przez Komisję. Działalność komitetów działających w ramach procedury komitetowej wymaga wyższego poziomu przejrzystości. 96. W tym względzie twierdzenie Komisji, zgodnie z którym przedmiotowe rozporządzenie nie jest aktem ustawodawczym w rozumieniu art. 289 TFUE, nie jest rozstrzygające. 97. Zasadniczo procedura komitetowa przewiduje mechanizm dokonywania przez państwa członkowskie kontroli przyjmowania przez Komisję prawnie wiążących ( ) aktów wykonawczych ( ). 98. Ponadto, jak wynika z motywu 7a decyzji 1999/468, procedura regulacyjna połączona z kontrolą ma zastosowanie do przyjmowania aktów „quasi‑prawodawczych” ( ). 99. Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że konieczne jest rozszerzenie dostępu do dokumentów związanych z działaniami legislacyjnymi jako warunek wstępny skutecznego korzystania z demokratycznych uprawnień. To samo rozumowanie powinno mieć zastosowanie do procedur komitetowych, a w każdym razie do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą ( ). 100. Podobnie jak w przypadku aktów ustawodawczych, akty wykonawcze podlegające procedurze komitetowej mogą mieć wpływ na obywateli w całej Unii Europejskiej ( ). 101. Wyjątki od zasady możliwie najszerszego dostępu do dokumentów mają zastosowanie na warunkach ściśle określonych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001. Przepis ten, w związku z art. 12 ust. 2 tego rozporządzenia i art. 15 TFUE, nie przewiduje opartych na formalnej definicji aktów ustawodawczych i aktów wykonawczych ograniczeń prawa dostępu do dokumentów ( ). 102. W istocie art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 definiuje „dokumenty legislacyjne” w oparciu o ich treść jako „dokumenty sporządzone lub otrzymane w ramach procedur przyjmowania aktów, które są prawnie wiążące dla państw członkowskich lub w państwach członkowskich” ( ). Z zastrzeżeniem art. 4 i 9 tego rozporządzenia stanowi on również, że dokumenty legislacyjne powinny być udostępniane bezpośrednio. Ponadto zgodnie z motywem 6 tego rozporządzenia działanie w charakterze prawodawcy obejmuje działanie na mocy delegowanych uprawnień ( ). 103. Moim zdaniem zastosowanie w niniejszym przypadku procedury pisemnej głosowania przewidzianej w art. 3 ust. 5 rozporządzenia nr 182/2011, zgodnie z którą należy uznać, że każdy członek komitetu, który nie sprzeciwia się lub nie wstrzymuje się wyraźnie od głosu, wyraża milczącą zgodę w odniesieniu do projektu aktu wykonawczego, wzmacnia znaczenie dostępu do żądanych dokumentów. W istocie, w świetle zasady otwartości związanej nieodłącznie z każdym systemem demokratycznym, obywatele mają prawo dokładnie wiedzieć, w jaki sposób została osiągnięta wymagana większość w komitecie. 4) Wnioski w przedmiocie zarzutu pierwszego odwołania 104. Z uwagi na powyższe, ramy prawne mające zastosowanie do procedury komitetowej nie uzasadniają odmowy udzielenia dostępu do żądanych dokumentów. Proponuję zatem oddalić pierwszy zarzut odwołania. 2.   W przedmiocie zarzutu drugiego odwołania a)   Argumenty stron 105. Zarzut drugi odwołania dzieli się na dwie części. Ponieważ obie części zarzutu dotyczą zasady lojalnej współpracy (art. 4 ust. 3 TUE), przeanalizuję je łącznie. 106. Komisja twierdzi w istocie, że Sąd naruszył prawo poprzez nieuwzględnienie znaczenia zasady lojalnej współpracy przy ustalaniu, czy ujawnienie żądanych dokumentów poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez instytucję. Zdaniem Komisji Sąd nie zbadał tego jako odrębnego argumentu, ponieważ w pkt 73 i 74 zaskarżonego wyroku odesłał do dokonanej przez siebie analizy kwestii, czy ramy prawne mające zastosowanie do procedury komitetowej uzasadniały odmowę ujawnienia żądanych dokumentów. Według Komisji Sąd naruszył w ten sposób spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia. Jednocześnie Komisja podnosi, że takie rozumowanie powodowało brak całościowej oceny wszystkich okoliczności przedstawionych w spornej decyzji. 107. Skarżący w pierwszej instancji wnoszą o oddalenie zarzutu drugiego odwołania ( ). b)   Ocena 108. Jak orzekł Sąd w pkt 72 zaskarżonego wyroku, Komisja stwierdziła w spornej decyzji, że – ze względu na wymogi poufności mające zastosowanie do głosów oddanych przez państwa członkowskie na mocy ram prawnych procedury komitetowej – ich ujawnienie naruszyłoby zasady wzajemnego zaufania i lojalnej współpracy (między państwami członkowskimi i z Komisją). 109. Jak z tego wynika, Sąd nie naruszył prawa, oddalając argument Komisji dotyczący zasady lojalnej współpracy poprzez odniesienie się do pkt 68 zaskarżonego wyroku, w którym stwierdził, że procedury komitetowa nie chroni poufności głosów oddanych przez państwa członkowskie. 110. Moim zdaniem rozumowanie Sądu opisane w poprzednim punkcie wskazuje właśnie, że dokonał on również całościowej oceny wszystkich istotnych okoliczności. Z tych powodów jestem również zdania, że Sąd dopełnił ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia ( ). 111. Ponadto przypominam, że dokumenty dotyczące procedur komitetowych nie powinny korzystać z domniemania poufności ( ). Komisja była zatem zobowiązana do przeprowadzenia indywidualnej i konkretnej analizy każdego z żądanych dokumentów oraz do przedstawienia konkretnych wyjaśnień co do ryzyka poważnego naruszenia procesu podejmowania decyzji ( ). 112. Jednakże, jak orzekł w istocie Sąd w pkt 73 zaskarżonego wyroku, argumentacja Komisji odnosząca się do ochrony lojalnej współpracy i wzajemnego zaufania w procedurach komitetowych jest raczej abstrakcyjna, a zatem niewystarczająca do spełnienia tego wymogu. 113. Komisja podnosi również, że Sąd nie uwzględnił okoliczności, iż procedura przyjęcia przedmiotowego rozporządzenia nie została w pełni zakończona ( ). Argument ten także należy oddalić. 114. Etap procesu podejmowania decyzji ma znaczenie jedynie dla ustalenia, który akapit art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 ma zastosowanie w danym przypadku ( ). Natomiast kiedy dana instytucja powołuje się na art. 4 ust. 3 akapit drugi, który ma zastosowanie do sytuacji, w których decyzja została już podjęta, nie może ona powoływać się na rzekome nieukończenie postępowania, aby argumentować, że ujawnienie poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji. W niniejszym przypadku Komisja oparła się wyłącznie na akapicie drugim tego przepisu. c)   Wnioski w przedmiocie zarzutu drugiego odwołania 115. Mając na uwadze wszystkie powyższe rozważania, proponuję oddalić zarzut drugi odwołania. VII. Wnioski 116. W świetle powyższego proponuję, aby Trybunał oddalił odwołanie i odwołanie wzajemne, nakazał każdej ze stron pokrycie własnych kosztów oraz obciążył Królestwo Niderlandów jego własnymi kosztami. ( ) Język oryginału: angielski. ( ) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji (Dz.U. 2006, L 404, s. 26), zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 108/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. (Dz.U. 2008, L39, s. 11) (zwane dalej „rozporządzeniem nr 1925/2006”). ( ) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43). ( ) Decyzja Rady z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. 1999, L 184, s. 23), zmieniona decyzją Rady 2006/512/WE z dnia 17 lipca 2006 r. (Dz.U. 2006, L 200, s. 11) (zwana dalej „decyzją 1999/468”). ( ) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. 2011, L 55, s. 13). ( ) Dz.U. 2011, C 206, s. 11 (zwanego dalej „wzorem regulaminu wewnętrznego”). ( ) Rozporządzenie Komisji z dnia 18 marca 2021 r. zmieniające załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do gatunków roślin zawierających pochodne hydroksyantracenu (Dz.U. 2021, L 96, s. 6). ( ) Żądania te zostały przedstawione tytułem ewentualnym na wypadek oddalenia przez Trybunał Sprawiedliwości odwołania wzajemnego (zob. pkt 24 niniejszej opinii). ( ) Wyrok z dnia 21 lipca 2011 r., Szwecja/MyTravel i Komisja (C‑506/08 P, zwany dalej „wyrokiem Szwecja/MyTravel i Komisja, EU:C:2011:496). ( ) Zaskarżony wyrok, pkt 35‑37. ( ) Zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 182/2011 pomimo uchylenia decyzji 1999/468 skutki jej art. 5a zostają utrzymane na użytek istniejących aktów podstawowych zawierających odesłania do tego artykułu. ( ) Zobacz motyw 7a decyzji 1999/468. Procedura współdecydowania (art. 251 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską) przyznawała Parlamentowi Europejskiemu zarówno prawo proponowania poprawek, jak i prawo weta. Jest to procedura, którą traktat z Lizbony nazywa „zwykłą procedurą ustawodawczą” (art. 289 TFUE). ( ) Zobacz w tym względzie K. Lenaerts and P. Van Nuffel, EU Constitutional Law, Oxford University Press, Oxford 2021, s. 580, 581. ( ) Zobacz art. 5a ust. 3 lit. a) decyzji 1999/468. ( ) Artykuł 5a ust. 3 lit. b) i c) decyzji 1999/468. ( ) Artykuł 5a ust. 3 lit. d) decyzji 1999/468. ( ) Artykuł 5a ust. 4 lit. a) decyzji 1999/468. ( ) Artykuł 5a ust. 4 lit. c) decyzji 1999/468. ( ) Artykuł 5a ust. 4 lit. d) i g) decyzji 1999/468. ( ) Artykuł 5a ust. 4 lit. e) i f) decyzji 1999/468. ( ) Zaskarżony wyrok, pkt 40, in fine. ( ) Zobacz w tym względzie pkt 35, 40 (in fine) zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz art. 5a ust. 3 lit. c) decyzji 1999/468. ( ) Dokumenty, o których mowa w wyroku Szwecja/MyTravel i Komisja, dotyczyły sprawozdania funkcjonariusza ds. przesłuchań w dziedzinie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, noty Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Konkurencji skierowanej do komitetu doradczego oraz uwagi do akt dotyczących kontroli na miejscu w siedzibie przedsiębiorstwa. Trybunał Sprawiedliwości uznał, że owe dokumenty wchodzą w zakres stosowania art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 (zob. pkt 95 tego wyroku). ( ) Wyrok Szwecja/MyTravel i Komisja (pkt 78–80). Zobacz również wyrok z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Agrofert Holding (C‑477/10 P, EU:C:2012:394, pkt 77). Sąd odwołał się do tego orzecznictwa w pkt 29 zaskarżonego wyroku. ( ) Wyrok Szwecja/MyTravel i Komisja (pkt 93). ( ) Wyrok z dnia 10 października 2001 r. [T‑111/00, zwany dalej „wyrokiem British American Tobacco International (Investments)/Komisja”, EU:T:2001:250]. ( ) Wyrok British American Tobacco International (Investments)/Komisja (pkt 24, 36). Z pkt 7 owego wyroku wynika również, że większość delegacji państw członkowskich wyraziła życzenie, aby tytoń ekspandowany był traktowany tak samo jak „tytoń do palenia”, a zatem jako wyrób objęty podatkiem akcyzowym. Następnie komitet ds. podatków akcyzowych wydał stosowną opinię. ( ) Wyrok British American Tobacco International (Investments)/Komisja (pkt 38). ( ) Decyzja WE, Euratom z dnia 8 lutego 1994 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Komisji (Dz.U. 1994, L 46, s. 58) (która poprzedzała rozporządzenie nr 1049/2001), już nieobowiązująca (zob. motyw 17 rozporządzenia nr 1049/2001). ( ) Wyrok British American Tobacco International (Investments)/Komisja (pkt 56, 57). ( ) Nie wszystkie wersje językowe art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001, art. 5a decyzji 1999/468 i art. 3 ust. 5 rozporządzenia nr 182/2011 potwierdzają to stanowisko. Jest tak w przypadku wersji językowych niemieckiej („stellungnahme/n”), francuskiej („avis”), polskiej („opinie/e”) i portugalskiej („parecer/es”). Natomiast włoska wersja językowa art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 odnosi się do „riflessioni” (uwagi), zaś wyżej wymienione przepisy dotyczące procedury komitetowej odnoszą się do „parere” (opinia). Podobnie podczas gdy hiszpańska wersja językowa art. 4 ust. 3 odnosi się do „opiniones” (stanowisk), w drugiej kategorii przepisów posłużono się terminem „dictamen” (opinia). ( ) Zobacz również w tym względzie definicję „dokumentu” w rozumieniu art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001. ( ) C‑280/11 P, EU:C:2013:325. ( ) Opinia rzecznika generalnego P. Cruza Villalóna w sprawie Rada/Access Info Europe (C‑280/11 P, EU:C:2013:325, pkt 51, 52). ( ) Wyrok z dnia 21 września 2010 r., Szwecja i in./API i Komisja (C‑514/07 P, C‑528/07 P i C‑532/07 P, EU:C:2010:541, pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz w tym względzie opinia rzeczniczki generalnej J. Kokott w sprawie Szwecja/MyTravel i Komisja (C‑506/08 P, EU:C:2011:107, pkt 44). ( ) W trakcie procesu legislacyjnego, który doprowadził do przyjęcia rozporządzenia nr 1049/2001, niektóre wersje odnosiły się do „zdolności do wykonywania ich obowiązków”; zob. wersja Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. Zgodnie z motywem 11 rozporządzenia nr 1049/2001 „instytucje powinny być uprawnione do ochrony swoich wewnętrznych konsultacji i obrad tam, gdzie jest to niezbędne dla zabezpieczenia ich zdolności do wykonywania swoich zadań”. ( ) Wyrok Szwecja/MyTravel i Komisja (pkt 80). ( ) Zobacz sprawozdanie Parlamentu Europejskiego z dnia 27 października 2000 r. dotyczące projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, dokument nr A5‑0318/2000, s. 20, w którym mowa jest o „swobodnej wymianie pomysłów (»brain storming«)”. Zobacz także zmieniony projekt rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dostępu opinii publicznej do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (COM(2001) 299 wersja ostateczna) (Dz.U. 2001, C 240E, s. 165), odnoszący się do „ochrony »przestrzeni do namysłu«”. ( ) Wyrażenie „opinie” tym kontekście należy rozumieć jako „poglądy” lub „stanowiska”. Nie oznacza ono „opinii” wydanych przez komitet działający w ramach procedury komitetowej zgodnie z ramami prawnymi mającymi zastosowanie do procedury komitetowej. ( ) W tym względzie Sąd nie naruszył prawa, opierając się w pkt 45 zaskarżonego wyroku na pkt 107 wyroku z dnia 14 września 2022 r., Pollinis France/Komisja (T‑371/20 i T‑554/20, EU:T:2022:556), który dotyczył dostępu do dokumentów zawierających indywidualne stanowiska państw członkowskich. Niemniej jednak w owej sprawie Komisja oparła się na art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001, którego zakres, jak zostało już wspomniane, jest szerszy. W postępowaniu odwoławczym Trybunał Sprawiedliwości nie przeanalizował tej kwestii (wyrok z dnia 16 stycznia 2025 r., Komisja/Pollinis France,C‑726/22 P, EU:C:2025:17, pkt 81). ( ) Zaskarżony wyrok, pkt 64. ( ) Wyrok z dnia 22 marca 2011 r., ViaSat/Komisja (T‑649/09, EU:T:2011:105). ( ) Jak wskazał rzecznik generalny N. Emiliou w opinii w sprawie Komisja/Pollinis France (C‑726/22 P, EU:C:2024:562, pkt 108), w owej sprawie Komisja przyjęła podobne podejście. Trybunał nie odniósł się do tej kwestii w wyroku z dnia 16 stycznia 2025 r., Komisja/Pollinis France (C‑726/22 P, EU:C:2025:17). ( ) Zobacz w szczególności wyrok z dnia 16 stycznia 2025 r., Komisja/Pollinis France (C‑726/22 P, EU:C:2025:17, pkt 63 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Trybunał po raz pierwszy przyjął to ogólne domniemanie w wyroku z dnia 29 czerwca 2010 r., Komisja/Technische Glaswerke Ilmenau (C‑139/07 P, EU:C:2010:376, pkt 53, 54). Formułę tę można jednak wywieść z wyroku z dnia 1 lipca 2008 r., Szwecja i Turco/Rada (C‑39/05 P i C‑52/05 P, EU:C:2008:374, pkt 49, 50). ( ) Zobacz, aby zapoznać się z omówieniem tych przypadków, wyrok z dnia 4 września 2018 r., ClientEarth/Komisja (C‑57/16 P, EU:C:2018:660, pkt 81 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz wyrok z dnia 4 września 2018 r., ClientEarth/Komisja (C‑57/16 P, EU:C:2018:660, pkt 80). ( ) Wyrok z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Éditions Odile Jacob (C‑404/10 P, EU:C:2012:393, pkt 109). Zobacz także wyroki: z dnia 29 czerwca 2010 r., Komisja/Technische Glaswerke Ilmenau (C‑139/07 P, EU:C:2010:376, pkt 55–58); z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Agrofert Holding (C‑477/10 P, EU:C:2012:394, pkt 59–61); z dnia 27 lutego 2014 r., Komisja/EnBW (C‑365/12 P, EU:C:2014:112, pkt 92). ( ) Wyrok z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Éditions Odile Jacob (C‑404/10 P, EU:C:2012:393, pkt 110). ( ) Wyrok z dnia 21 września 2010 r., Szwecja i in./API i Komisja (C‑514/07 P, C‑528/07 P i C‑532/07 P, EU:C:2010:541, pkt 82, 85). W wyroku tym Sąd dopuścił stosowanie ogólnego domniemania poufności do dokumentów zawierających pisma procesowe Komisji w ramach zawisłych skarg o stwierdzenie nieważności (zob. pkt 75, 94). ( ) Wyrok z dnia 14 listopada 2013 r., LPN i Finlandia/Komisja (C‑514/11 P i C‑605/11 P, EU:C:2013:738, pkt 63). ( ) Zobacz podobnie wyrok British American Tobacco International (Investments)/Komisja (pkt 52). Zobacz wyrok Consorzio, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo. Zobacz także analogicznie moja opinia w sprawie Saint‑Gobain Glass Deutschland/Komisja (C‑60/15 P, EU:C:2016:778, pkt 66). ( ) Zobacz w tym samym duchu opinia rzecznika generalnego N. Emiliou w sprawie Komisja/Pollinis France (C‑726/22 P, EU:C:2024:562, pkt 111). ( ) Zaskarżony wyrok, pkt 67. Zobacz również decyzja Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 3 grudnia 2019 r. w sprawie 2142/2018/EWM, dotyczącej odmowy udzielenia przez Komisję Europejską dostępu do stanowisk państw członkowskich w sprawie wytycznych dotyczących oceny ryzyka związanego z pestycydami dla pszczół (zwana dalej „decyzją Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie 2142/2018/EWM) , pkt 33. ( ) Zaskarżony wyrok, pkt 66. ( ) Zaskarżony wyrok, pkt 63. Zobacz także opinia rzecznika generalnego N. Emiliou w sprawie Komisja/Pollinis France (C‑726/22 P, EU:C:2024:562, pkt 101). ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Pollinis France (C‑404/10 P, EU:C:2012:393, pkt 121 i przytoczone tam orzecznictwo). Zobacz także podobnie decyzja Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie 2142/2018/EWM, op.cit., pkt 13. ( ) W przedmiocie pierwszeństwa przepisów rozporządzenia przed przepisami niewiążącego dokumentu zob. analogicznie wyrok z dnia 14 kwietnia 2005 r., Belgia/Komisja (C‑110/03, EU:C:2005:223, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz podobnie decyzja Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie 2142/2018/EWM, pkt 13, 33. ( ) Zobacz w tym względzie wyrok z dnia 10 lutego 2021 r., RFA International/Komisja (C‑56/19 P, EU:C:2021:102, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 182/2011. ( ) K. Lenaerts and P. Van Nuffel, EU Constitutional Law, op.cit., p. 557. ( ) Zobacz art. 291 ust. 3 TFUE i art. 1 rozporządzenia nr 182/2011. Zgodnie z art. 291 ust. 2 TFUE jeżeli konieczne są jednolite warunki wykonywania prawnie wiążących aktów Unii, akty te powierzają uprawnienia wykonawcze Komisji (z wyjątkiem dziedziny Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, w przypadku której uprawnienia wykonawcze powierzane są Radzie). ( ) Zobacz P. Loosen, Comitology, Claims and Addition of Nutrients The New Regulatory Procedure with Scrutiny and its Application to Regulations (EC) No 1924/2006 and 1925/2006, European Food and Feed Law Review, Vol. 2, No 2, 2007, s. 95. ( ) Wyrok z dnia 1 lipca 2008 r., Szwecja i Turco/Rada (C‑39/05 P i C‑52/05 P, EU:C:2008:374, pkt 46). Zobacz także wyrok w sprawie British American Tobacco International (Investments)/Komisja (pkt 33), w której Komisja, jak się wydaje, w sposób dorozumiany uznała, że wyższe standardy przejrzystości wymagane dla procedur ustawodawczych mają zastosowanie do procedur komitetowych. ( ) G.J. Brandsma, D. Curtin, A. Meijer, How Transparent are EU ‘Comitology’ Committees in Practice?, European Law Journal, Vol. 14(6), s. 825. ( ) Decyzja Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie 1275/2018/THH, dotyczącej odmowy udzielenia przez Komisję Europejską pełnego publicznego dostępu do protokołów posiedzeń Komitetu Technicznego ds. Pojazdów Silnikowych z okresu od września 2016 r. do stycznia 2017 r., pkt 32. Zobacz także D. Curtin, A. Rubio, Regulation 1049/2001 on the right of access to documents, inter the digital context, Policy Department for Citizens’ Rights and Constitutional Affairs, Parlament Europejski, 2024, s. 13. ( ) Zobacz wyrok z dnia 4 września 2018 r., ClientEarth/Komisja (C‑57/16 P, EU:C:2018:660, pkt 85). ( ) Traktat z Lizbony wprowadził rozróżnienie między aktami wykonawczymi a delegowanymi, przy czym tylko te pierwsze podlegają procedurze komitetowej (art. 291 ust. 3 TFUE). Jako że rozporządzenie nr 1049/2001 jest wcześniejsze niż przyjęcie traktatu z Lizbony, odniesienia w jego motywie 6 do „delegowanych uprawnień” nie należy interpretować w ten sposób, że uprawnienia wykonawcze są wyłączone z szerszego dostępu do dokumentów, który ono ustanawia. Ponadto, co do istoty, przedmiotowe rozporządzenie posiada cechy tego, co obecnie jest aktem delegowanym, ponieważ zmienia ono element inny niż istotny rozporządzenia. Zobacz w tym względzie art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 1925/2006, motyw 7a decyzji 1999/468 i art. 290 ust. 1 TFUE. ( ) Królestwo Niderlandów skoncentrowało się w swojej interwencji na zarzucie pierwszym odwołania. ( ) Zobacz w tym względzie wyrok z dnia 10 lutego 2021 r., RFA International/Komisja (C‑56/19 P, EU:C:2021:102, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz pkt 87 niniejszej opinii. ( ) Zobacz pkt 82 niniejszej opinii. ( ) W spornej decyzji (z dnia 7 kwietnia 2021 r.) Komisja wskazała, że „projekt rozporządzenia Komisji został przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do kontroli w dniu 1 grudnia 2020 r. Obie instytucje miały trzy miesiące na jego zbadanie przed jego ostatecznym wydaniem przez Komisję. Niezależnie od okoliczności, że ta szczególna procedura została prawie zakończona, wnioskowane żądane ujawnienie odpowiednich indywidualnych głosów oddanych przez państwa członkowskie w ramach właściwego stałego komitetu jest nadal chronione na mocy wyżej wymienionych przepisów dotyczących procedury komitetowej”. Przedmiotowe rozporządzenie zostało wydane w dniu 18 marca 2021 r. ( ) Zobacz w tym względzie wyrok z dnia 16 stycznia 2025 r., Komisja/Pollinis France (C‑726/22 P, EU:C:2024:562, pkt 68–79).